Punicorum Liber Tertius

152 1. Conf. Liv. XXI, 21. —castæ, vid. ad I, 481. —2. Non æquo, quod Drak. monet, vel cum Marso exponi potest, injusto Jove, qui ejus eversionem permisit (cf. II, 657 et 699); vel præter fas et æquum, quemadmodum æquo Jove fieri dicitur, quidquid recte et ordine fit (v.c. Horat. Ep. II, i, 68); vel denique, cum Cell., invito, irato, quæ ratio ceteris præstare videtur: nam Jupiter ὅρκιος est. Vid. ad I, 9; et II, 364. Sic Jove non probante dixit Hor. Od. I, ii, 19, ubi vid. Intpp. —eversa post octo, vel novem menses Vid. Polyb. III, 17; Liv. XXI, 15; Flor. II, 6. —3. Extemplo adit Gades, sed, teste Liv. XXI, 21, 22, primum Carthaginem novam. Cf. ad v. 159. —cardine, termino, vel extrema parte mundi, tunc temporis cogniti. Cf. ad I, 141. —positos, κειμένους. Vid. Heins. ad Ovid. ex Ponto I, v, 78. —4. limina, aedes, urbes. —cognata Carthagini: nam Phœnices, et quidem Tyrii, a Rubro mari profecti, utramque urbem condidere. Vid. Strab. III, p. 116, al. 221; Curt. IV, 4; Vellei. I, 2; Diodor. V, 20; Isidor. Orig. XV, 1; Plin. IV, 22; et V, 19; ubi vid. Hard. Fest. Avien. Descr. Orb. v. 611 sq. et alii, qui tradunt, insulam, prius Κοτινοῦσαν dictam, a Phœnicibus Ἐρυθίαν (quam Strabo l.c. et p. 257. C. aliique a Gadibus distinguunt), et a Pœnis Γάδειρα, גדר h. sepem, marinis objectam fluctibus, vocatam esse. De Carthaginis originibus vid. ad I, 21 sqq.

8. Oraculum Hammonis (de quo vid. ad I, 414, et inf. v. 666 sqq.) æmulum Delphico, h. tam antiquum et celebre, ut cum Delphico de principatu quasi contendat. 153 —9. sublime sedens, vid. Heins. ad Ovid. Ep. IX, 129, et Burm. de Jove Fulgerat, p. 322 sqq. Dausq. hæc verba eo spectare putabat, quod Hammonis simulacrum, quum responsum petitur, navigio aurato gestant sacerdotes, si fides habenda Curt. IV, 7, et Diodor. XVII, 50. —Cirrha, Phocidis urbs et navale Delphorum, unde pro ipsis Delphis, et antra Cirrhæa pro oraculo Delphico, quod ex specu edi solebat, ponuntur. —10. anhelantes ob sitim, qui æstu solis torrentur. —13. Ante diem, ut ap. Virg. Æn. IV, 620, et Ovid. Met. I, 148. —novisse petebat, quærebat, optabat, ut ap. Horat. Ep. I, xi, 29, et Martial. V, 51.

14. Hannibal Gades petit, et adcedit templum Herculis Gaditani, ut apud Liv. XXI, 21. Locus noster class. est de hujus dei sacris, de quibus aliunde parum nobis constat, et de templo, quod ultra XII M.P. a Gadibus aberat teste Strab. III, p. 117, al. 169, et summæ semper religionis fuit, unde Romani etiam, aliique populi sæpe illud voti causa adiere; de quo vid. Diodor. V, 20. Opes ejus et ornamenta magno sibi usui fuisse memorat Cæsar b. Civ. II, 18. Illud duæ inprimis columnæ quadratæ ex auro argentoque conflatæ (sed si Strab. fides habenda, χαλκαὶ ὀκτοπήχεις, ἐν αἷς ἀναγέγραπται τὸ ἀνάλαμα τῆς κατασκευῆς τοῦ ἱεροῦ), cum scriptura Phœnicia ornasse, et fabulæ etiam de duabus Herculis columnis locum dedisse dicuntur. Conf. Arrian. de Expedit. Alex. M. II, 16; Appian. Hisp. c. 2 (qui in hoc templo, a Phœnicibus condito, horum ritu Herculem Tyrium, non Ægyptium, vel Thebanum, sua etiamnum ætate cultum fuisse tradunt), Mela III, 6; Diodor. V, 20; Macrob. Sat. I, 20; Eustath. ad Dionys. Perieg. v. 65; inpr. Philostr. vit. Apollon. V, 5, p. 190, 191; Bochart. Chan. I, 34, p. 675 sq.; Gyrald. Synt. X, 333; Tristan. Comm. hist. p. 378, 382 sq., et 486. Ceterum Silius ad sacra Herculis Gaditani nonnulla, quæ proprie ad sacra hujus dei apud Ægyptios et in Italia pertinent, transtulisse, et v. 32 sqq. ubi res ab eo gestas recenset, Herculem Gaditanum cum Thebano confudisse videtur. —aras onerat (scil. Hannibal, non Bostar, quod Barth. putabat) donis, ut ap. Virg. Æn. 154 V, 101; et X, 620.

17. Vulgaris, nec vana quoque fama est, templum non saxo, sed trabibus asseribusque exstructum esse, nec unquam refectionem desiderasse. Πετρῶδες δὲ αὐτῆς οὐδὲν, ἀλλὰ βαλβῖδι ξεστῇ εἴκασται. Ceterum Marsus monet, poetam ad hoc templum traduxisse, quod de templo Apollinis Uticensi et Dianæ Saguntino memoret Plin. XVI, 40, eorum scil. «trabes etiam nunc durare, ita ut positæ fuerint prima urbium origine.» —19. gaudent, solent, ut amant, φιλοῦσι. —20. Consedisse, sedem ibi ac domicilium constituisse, vid. V.L.

21, 22. Sacerdotes a sacris et ara H. feminas arcent, ut in Italia, vid. Macrob. Sat. I, 12. Gell. II, 6; et Prop. IV, iv, (al. ix), 21... 70. —23. Id Herculi Ægyptio proprium fuisse notat Dausq. et ab Ægyptiis ortum, qui sues et subulcos aversabantur ut inpuros, quod vel ex Herodoto II, 47, notum. Sed aliis locis porcos Herculi inmolatos esse, patet ex Sext. Empyr. Pyrrh. hypotyp. III, 24, p. 155; et Phædr. Fab. V, 4, quos citavit Drak. —curant arcere, pro arcent, Drak. qui laudat Barth. ad Stat. Th. II, 360, cf. Virg. Æn. IX, 518. —nec discolor, unus idemque. —24. velantur lino, h. vestibus lineis, quarum usus sacris Isidis proprius. Vid. Broukh. ad Tibull. I, iii, 30. Cave tamen existimes, his verbis, lectionem vulg. loci Virg. Æ. XII, 120. confirmari. —25. Pelusiaco stamine, Ægyptio lino: nam Pelusium urbs Ægypti, nunc Tineh, non Damiata. Epitheton ornat et cum dilectu positum est: de hujus enim lini candore et mollitia vid. inf. v. 374; Plin. XIX, 1, et Grat. Cyneg. 155 v. 41 sq. Stamen vero h.l. est vitta, seu infula, ut ap. Prop. IV, ix, 52. Frontes sacerdotum Ægypt. vitta forte linea, non, ut vulgo, lanea, cingebantur. Vide Heyne ad Virgilium, loco citato.

26, 27. Poeta ad Herculem traduxisse videtur, quæ solis cultui apud Phœnices propria erant. Heliogabalus certe, Bassianus olim dictus, et Emesæ in Phœnicia natus, ibi ut solis sacerdos προῃει σχήματι βαρβάρῳ, χιτῶνας χρυσοϋφεῖς καὶ ἁλουργεῖς χειριδωτοὺς καὶ ποδήρεις ἀνεζωσμένος, τά τε σκέλη σκέπων πάντα ἀπ᾽ ὀνύχων ἐς μήρους, ἐσθῆσιν ὁμοίως χρυσῷ καὶ πορφύρᾳ πεποικιλμέναις, et, quum Imperator esset ac Nicomediæ hiemaret, τὴν ἱερωσύνην τοῦ ἐπιχωρίου θεοῦ, ᾗ ἐντέθραπτο, περιεργότερον ἐξώρχητο· σχήμασί τε ἐσθῆτος πολυτελεστάτης χρώμενος, διά τε πορφύρας χρυσοῦ ὑφάσμασι, περιδεραίοις τε καὶ ψελλίοις κοσμομένος· —ἦν τε αὐτῷ τὸ σχῆμα μεταξὺ Φοινίσσης ἱερᾶς στολῆς καὶ χλιδῆς Μηδικῆς: unde et principes Romanorum Heliogabalo et Soli sacra faciebant, ἀνεζωσμένοι χιτῶνας ποδήρεις καὶ χειριδωτοὺς, νόμῳ Φοινίκων (ut fere h.l. e lege parentum) ἐν μέσῳ φέροντες μίαν πορφυραν ὑποδήμασι τε λίνου πεποιημένοις ἐχρῶντο, ὥσπερ οἱ κατ᾽ ἐκεῖνα τὰ χωρία προφητεύοντες. Vid. Herodian. V, 3 et 5. Non ad manum mihi est, quem ex eodem Herod. docte h.l. illustrasse N. Heins. notavit, Rubenius rei vestiar. I, 17. —27. latus itaque clavus etiam sacerdotum insigne fuit, et Baliares, Gaditanis vicini, πλατυσήμους χιτῶνας invenere. Vide quos Dausq. laudavit, Strab. III, p. 116, al. 169; et Eustath. ad Dionys. Per. Vid. 65.

28. Ἀνυποδησία in sacris plurium populorum usitata erat. Vid. Spanh. ad Callim. H. in Cer. vers. 125, et Sagittar. de Nudipedal. vett. —29. Hercules ut in Græcia roboris, sic in Oriente et inpr. Phœnicia, ubi origo totius fabulæ et ideæ, quam veteres sibi de hoc deo informarunt, quærenda est, Solis symbolum fuit: unde ignis æternus, ut in templo Vestæ. Vide Selden. de Molocho in Synt. I. de Diis Syris c. 6. Cl. Herman. Mythol. Lyricor. pag. 293 seqq.; Voss. Theol. Gent. II, 15; et quos Drak. laudat, Tristan. Comm. hist. T. I, p. 494; T. II, p. 165; et Beger. Thes. Brand. T. III, p. 46.

30. Comparant Philostr. vit. Apoll. V, 5, ubi refert, in hoc templo Herculi Ægyptio et Thebano aras esse, ἀγάλματα δέ αὐτοῖν οὐκ εἶναι· βωμοὺς δὲ τοῦ μὲν Αἰγυπτίου δύο χαλκοῦς καὶ ἀσήμους, ἕνα δὲ τοῦ Θηβαίου. Huic loco alium, non minus 156 aptum et memorabilem adjicio ex Herodiano V, 3, ubi de Phœnicio Solis templo agitur: ἄγαλμα μὲν οὖν, ὥσπερ παρ᾽ Ἑλλησιν ἢ Ῥωμαίοις (ut h.l. simulacra nota sc. Romanis atque recepta) οὐδὲν ἐστηκε χειροποιητὸν θεοῦ φέρον εἰκόνα· λίθος δὲ τίς ἐστι μέγιστος, κάτωθεν περιφερὴς, λήγων εἰς ὀξύτητα. Κωνοειδὲς αὐτῷ σχῆμα, μέλαινά τε ἡ χροιὰ. διοπετῆτε αὐτὸν εἶναι σεμνολογοῦσιν, ἐξοχὰς δὲ τινας βραχείας καὶ τύπους δεικνύουσιν· εἰκόνα τε Ἡλίου ἀνέργαστον εἶναι θέλουσιν, οὕτω βλέποντες. Herculem sub symbolo ignis inrestincti, non arboris, quod ex v. 691, perperam Dausq. colligebat, cultum fuisse suspicabatur Drak. —31. timore, vide ad I, 82.

32. In foribus templi labores Herculis (Thebani) expressi, non vero pictis tabulis, ut VI, 653 sqq. sed cælatura, vel sculptorio et anaglypho opere (en bas relief) quod ex v. 34 intelligitur, et ex Philostr. l.c. nisi quod hic in ara et columnis τὰ δώδεκα Ἡρακλέους ἐργα ἐκτετυπῶσθαι λίθου ὄντα, memorat: quæ Silius, Maronis vestigia premens, ad fores templi transtulit, quæ ita olim ornari solebant. Drakenb. laudat Cic. Verr. IV, 56; Val. Fl. V, 417; Claud. Cons. Hon. VI, 44; Ovid. Met. II, 4; Prop. II, xxiii, 2. Cf. Heyne Exc. XV, ad Virg. Æn. I, 453 sq.; et Not. ad Ge. III, 26 sq; et Æn. VI, 20 sq. Posteriorem locum poeta noster etiam in eo expressit, quod otium fecit Hannibali ad argumentum sculpturæ perlustrandum, misso Bostare, qui oraculum consuleret, quemadmodum Æneas interea Achaten ablegaverat ad Sibyllam adducendam. Qua occasione utitur ad narrationem de sacris Herculis rebusque ab eo gestis, quæ alioquin ab h.l. aliena videri possit, carmini suo intexendam. Præterea ad Virgilii ductum sculpturæ argumentum divisisse videtur. Nam in unis forium valvis expressa, puto, hydra Lernæa, leo Nemeæus et Cerberus, v. 32... 37. Juxta vero, h. in alteris valvis (contra ap. Virg. Æn. VI, 23; et Val. Fl. I, 137), reliqua v. 38... 44. Facile autem adparet, Silium non nisi sex Herculis labores, ἄθλους, recensuisse, et pugnas cum Antæo, Centauris et Acheloo ad alias res ab eo gestas spectare. Quis vero poetam ad ejusmodi subtilitatem exiget? —32. Cf. ad II, 158; et de ipso mytho Cl. Herman. Mythol. Homeri et Hes. p 75. —33. leo Cleonæus, vulgo Νέμεος, vel Νεμεαῖος: nam Cleone, seu Cleonæ, Κλεωναὶ, op. Argol. non longe a silva Nemea 157 aberat. —34. hiatus, χάσμα ὀδόντων Anacr. II, 4. —patulus, ut Nemeæus magnus hiatus ap. Lucret. V, 24: cf. Burm. ad Val. Fl. I, 34; et Drak. ad h.l. qui patulum dici monet ob guttur elisum, non ob malas divulsas, quod Marsus putabat.

35. De Cerbero, et descensu H. ad inferos vid. Heyne ad Apollod. II, 5, 12. p. 428 sqq.; et Herman. Mythol. Homeri et Hes. p. 147 et 404. Ipsa verba Silius mutuatus est a Virg. Æn. VI, 395, 400, 401; et VIII, 296, quod a lectione sollicitanda VV. DD. revocare debebat. Sed vid. V.L. —37. Megæra pro Furiis. —metuit catenas præclare ad vim Herculis declarandam.

38. Equi Thraces, h.e. Diomedis, Thraciæ regis, ἀνδροφάγοι. Vid. Heyne ad Apollod. II, 5, 8, p. 370 sqq. —pestis E. aper in Erymantho, monte Arcadiæ. Vid. Heyne l.c. p. 350; pestis, ut p. Lernæa, Nemeæa, πῆμ᾽ ἀνθρώποις ap. Hesiod. Theog. v. 329. cf. ad I, 174. —39. cervus, vel cerva Cerynitis a poetis fingitur χρυσόκερως, vel quia Dianæ sacra fuit et omnia divina sunt aurea, vel propter summam cornuum pulchritudinem; eadem æripes, χαλκόπους, 158 ob præcipuum robur et velocitatem pedum. Vid. Diodor. IV, 13; Qu. Calab. VI, 223; Heyne ad Virg. Æn. VI, 803; et ad Apollod. II, 5, 3, p. 348 sqq.

40. Intell. Antæus, cujus regia Irasa ad Tritonidem paludem in Cyrenaica fuit, quique hospites ad luctam provocasse, et tactu terræ, matris suæ, novas vires collegisse dicitur. Vid. Heyne ad Apollod. II, v, 11, p. 417 seq.; et ad Pind. Pyth. IX, 185. —41. De Centauris, qui poetis bimembres, biformes, semiferi, semihomines, διφυεῖς, vocantur, et de Herculis pugna cum iis, res nota vel ex Ovid. Met. XII, 198 sq. vid. Heyne ad Virg. Æn. VII, 674; VIII, 293; ad Apollod. p. 351... 9; et ad Pind. Pyth. II, 41. —42. amnis Acarnan, Achelous, fl. Acarnaniæ, quam ab Ætolia dividit. De ejus lucta cum Hercule vid. Ovid. Met. IX, 8 sq. Herman. Myth. Lyricor. p. 288 sqq. Heyne ad Apollod., p. 461; et Antiquarische Aufsätze P. I. De cornibus fluviorum, quæ originem locumque huic fabulæ dederunt vide ad I, 415. —frontem minor græce dicitur, qui alterum cornu amisit et frontem habet truncam. N. Heins. et Drak. contulere Juven. Sat. VIII, 4, Curios jam dimidios, numerosque minorem Corvinum, et Lucan. II, 717, Rapta puppe minor subducta est montibus Argo. Add. Val. Fl. I, 582, Nec scopulos, aut antra minor tellus. —nunc, post Herculis luctam, quum antea, ut taurus et ut deus fluvii, duo cornua haberet. Sic de eadem re Val. Fl. I, 36, ambobus jam cornua fracta juvencis.

43. Œte, Οἴτη, mons Thessaliæ, Herculis rogo nobilitatus. Vid. Heyne ad Apollod. II, 7, 7, p. 480... 6. —sacratis ignibus, fulmine, quo Hercules raptus et inter Deos relatus est. (Nam in inferis est ejus Εἴδωλον, αὐτὸς δὲ μετ᾽ ἀθανάτοισι θεοῖσι Τέρπεται ἐν θαλίῃς, ut utar verbis Homer. Od. λ, 601.) Cf. Soph. Philoct. 1427. Apollod. l.c. et Diodor. IV, 38 et 39, ubi vid. Wessel.

159 45. Vide, quo studio poeta ornatum sectetur. Postquam Hannibal res præclaras, ab Hercule gestas, in foribus templi expressas viderat, æstus marinos contemplabatur, et miraculo rei stupebat; ut Syphax inf. XVI, 195 seqq. Vss. 46... 54 adcessus, et v. 55 sq. recessus sc. defluxus maris describitur. —inplevit, ad satietatem delectavit. —46. molem profundi (τοῦ βάθους) pro aquarum inmani copia nova phrasi dictum videbatur Barth. Adv. XXI, 15. Sed quamvis non modo magnitudinem et difficultatem, sed copiam quoque poetis molem dici, vel tironibus nota res est. Vid. Ind.

49... 50. Cfr. Virg. Æn. II, 419. —49. cæruleis antris, ut mox imo fundo et cæcos (reconditos, profundos) fontes. —51. Proruptum pelagus, vide Heinsium ad Claudian. de laud. Stiliconis, II, 462; Heyne ad Virgilium, Æneid. I, 246, in V.L.; et Exc. VII; Burmann. ad Valerium Flaccum, IV, 507.

53. sævo tridenti, ut ap. Virg. Æn. I, 138, ubi vid. Heyne. —tridenti sc. Neptuni, quamvis et Nereo tribuitur a Virg. Æn. II, 418. —55. æstu, fluctibus. —tracto, retracto, rejecto. Virg. Æn. X, 307, retrahitque pedem simul unda relabens. 160 —56. ratis et nautæ exspectant æquora, æstum maris, quo a terra continente repellantur. —deserta, relicta in campis, litore, terra erepto p. recessu maris.

58. Causam æstus, vel fluxus et refluxus maris, jam olim ante Cartesium quidam, v.c. Pytheas Massiliensis ap. Plut. de plac. philos. III, 17, a sole, sed plerique rectius a luna repetebant; quorum sententiam firmarunt potissimum Newton. philos. nat. princip. mathem. quique hunc excerpsit Edm. Halley in the true theory of the tides, in the philos. Transact. N. 226, art. 2. Cf. Recueil des pièces qui ont remporté le prix à l’Acad. roy. des Sciences, T. IV; VV. DD. ad Virg. Georg. II, 479; Strab. III, p. 117 sq. loc. class. Plin. II, 97 (ubi vid. Intpp.), et, quos Drak. laudat, Mand. II, 90; Claud. Cons. Hon. VI, 499; in Paneg. Mall. Theod. v. 107; Sidon. Apoll. XXII, 107; et, qui plures causas jungunt, Lucan. I, 412 sq., et Mela III, 1. —Cymothoes (Nereidis ap. Virg. Æn. I, 144. al.), regna, h.e. mare. —vagæ vid. Broukh., et Heyne ad Tibull. I, 3, 39; et II, 6, 38. —labores pelagi, eleganter pro æstu et recessu maris. —59. bigis, vid. Heyne Exe. II, ad Virg. Æn. II. —60. reciproca T. ut revoluta ap. Claud. in Ruf. I, 132.

61. fatigant vid. ad I, 63 et V.L. —62. Dulcissimi versus, qui amorem conjugalem et parentis adfectum spirant. Juvenes harum deliciarum 161 studiosi comparent Hom. Il. ζ, 394 sq. inpr. v. 440 sq., et 474 sq. Lucan. V, 722 sq. Virg. Æn. XII, 435 sq. ubi vid. Heyne. Scalig. Poet. V, 16. —63. parvum sub ubere natum, ὑπομάζιον, ut IX, 71. Virg. Æn. V, 285. Stat. Th. III, 683; al. Drak. —64. Conf. XVII, 73, ubi Drak. monet, amorem primum majorem acrioremque putari secundo. —65. memori amore, ut memori ira XIII, 71, ubi Drak. laudat Ovid. Epist. XXI, 9; et Met. XII, 583; Liv. IX, 29; et Virg. Æn. I, 4, ubi vid. Heyne.

69 sqq. Cf. Val. Fl. I, 267 sq. amplior sis patrio decore, major patre tuo claro: πατρὸς πολλὸν ἀμείνων Hom. l.c. v. 479. —71. nomina condas, famam pares, ut IV, 37. —73. Cf. I, 110 sq., et IV, 729. —numeret, augurans et timens futura pericula.

75. crescit ut ap. Flor. II, 6. «Scipio, qui in exitium 162 Africæ crescit» Drak. —labor, calamitas, ut πόνος, μόχθος, κόπος: vel qui Romanis multorum laborum et exitii causa, erit ut metus Æneadum, et contra spes Carth. Cf. IV, 815, 816, et ad I, 479. —77. Vagitum gravem, signum futuræ fortitudinis, iracundiæ et fervidi ingenii, unde Felix (terra) quæ tantis sonuit vagitibus dixit Martial. IX, 21, adulator Domitiani. —elementa irarum mearum, prima indicia indolis bellicæ et virtutis paternæ.

78. Drak. laudat Lucan. V, 659, licet ingentes abruperit actus (ut et inf. X, 136) Festinata dies fatis. —Incidere, abscindere, præcidere, impedire, tollere, id. quod abrumpere vs. seq. quo eadem sententia exprimitur. —80. pignus belli, puerum, qui bellum a me inchoatum continuet; Ern.

81. Cf. I, 78 sqq. —duc per cunabula nostra, eum puerum sic forma et institue, ut ego in pueritia institutus sum. —82. Tangat aras, ritu eorum, qui precantur et jurant, ut ap. Virg. Æ. IV, 219; XII, 201; Hor. Od. III, xxiii, 17; Prop. III, xx, 25.

84. flore novo, κουριδίῳ ἄνθει, D. Heins. πρὶν σφῶϊν ὑπὸ κροτάφοισιν ἰούλους Ἀνθῆσαι, πυκάσαι τε γένυν εὐανθέϊ λάχνῃ Hom. Od. λ, 318; conf. ad I, 61. —85. Emicet, inruat, in Martem, ut XV, 158; XVI, 524. —calcato fœdere ut ap. Stat. Th. III, 208. Calcare, ut πατεῖν pro ὑπερβαίνειν. D. Heins. Tum calcare fœdus, ut ὑπερβασίῃ ὅρκια δηλειν dixit Hom. Il. γ, 107; et, κατὰ δ᾽ ὅρκια πιστὰ πάτησαν, Il. δ, 157. Sed verbum calcare notionem potius spernendi exprimit, et nostra dictio petita est a victoris more, quo contemtus et insultationis causa collum, vel pectus et caput devictorum olim calcabat, λὰξ ἐν στήθεσι βαίνων Il. ν, 618; de quo copiose disputavit Barth. ad Stat. Th. II, 713. Ἐχθροῖσιν αὐτοῦ ζῶντ᾽ ἐπεμβῆναι ποδὶ, et οὐ γὰρ θανόντι 163 και προσεμβῆναι σε χρὴ dixit Sophocl. in Electra et Ajace. Hinc πατεῖν pro καταφρονεῖν v.c. ap. Anacr. XLVI, 6, Σοφίη, Τρόπος πατεῖται, et ap. Aristophan. Equit., p. 596, Βουλὴν πατήσεις καὶ στρατηγοὺς κλαστήσεις, cf. ad VI, 414 et 550. —86. tumulum inanem sc. honararium, cenotaphium, ut ap. Tac. Ann. II, 7; Virg. Æn. VI, 380, 506; et Suet. Claud. I; conf. XV, 807.

88. fide Drak. et Lefeb. non male adcipiunt pro fidei, ut segnitie IX, 6; cf. II, 409, IV, 574, XVI, 249, et de ipso archaismo VV. DD. ad Hor. Od. III, 7, 4; et Sat. I, 3, 95, ad Virg. Ge. I, 208; Gell. IX, 14; Heins. et Burm. ad Ovid. Met. III, 341. —90. subposta cælo Saxa; Alpes tam altæ, ut cælum ferre videantur. Cf. I, 202; XI, 136, 217; XII, 73. —91. Alcidæ noverca, Junone, conf. ad II, 356.

93. Similis color orationis ap. Virg. Æn. IX, 211 sq. —94. Lævus, ut sinister et σκαιὸς, adversus; cf. VV. DD. ad Virg. Ge. IV, 7; Burm. et Heins. ad Val. Fl. I, 370, IV, 540. —stare vid. ad II, 639, in V.L. —95. justior, ut δίκαιος pro ἄξιος, D. Heins, tua vita dignior ætas, Virg. Æn. IX, 212. —96. cui fila ducant Ultra me, longiora meis, h.e. cui longiorem, quam mihi, vitam dent. —Sorores, Parcæ, inproperæ, tardæ in filo rumpendo, ut Sorores pigræ ap. Stat. Silv. II, 3, 21; ex emendat. Heinsii, quem vid. ad Ovid. Met. IV, 470, Drak.

97 sqq. Imilce nata Castulone, (Liv. XXIV, 41), urbe Punico bello clarissima, (vid. Liv. XXIII, 19, 20), in finibus Hispaniæ Bæt. et Tarrac. ad ripas Bætis sita, hod. forte Cazlona, vel Cazorla. Poeta in gratiam 164 uxoris tanti viri, vel veterem aliquam famam secutus, vel sola nominum similitudine ductus, tradit, Castalium quemdam Cirrhæum h. ex Phocide (ubi Cirrha urbs Delphis vicina, et Castalius fons, Musis sacer in Parnassi radicibus, est) vel, si Marianæ II, 9, fides habenda, Cirrhæum Castalium, h.e. Phocensem, oppidum illud condidisse, et Castulone matris nomine Castulonem (quæ inde inf. v. 391 Parnassia vocatur) adpellasse, ibique Milichum, Satyri et Myrices Nymphæ filium, unum ex Imilces majoribus, regnasse: quod etiam a Dausq. laudatus Mariana I, 12, memorat. Cellarius Geogr. ant. II, 1, p. 124, hæc notat: «Castulo sive vera Phocensium colonia fuit, sive fictum ita est a poetis; quod tamen non ratione caret. Nam ut Lud. Nonius c. 64 tradit, mons urbis bivertex est, ut Parnassus: ab uno latere tenuis scaturigo, non impar Castalio fonti: etiam numismata ibi reperta, quæ alatum Pegasum referebant. Sed lusum ita esse, vera nominis origo, a Bocharto tradita, ostendit, quippe a crepidine fluvii (Arab. קשטלת) derivat, et ex Strab. confirmat, qui Bætim ad hanc urbem propter ῥάχεις ὀρῶν rupes amni imminentes, negat esse navigabilem.» —101. Bacchum in expeditionibus suis in Hispaniam quoque venisse, ibique a Luso, comite ejus, Lusitaniam, ut a Pane Hispaniam, nomen adcepisse, memorant Marian. VI, p. 203; Sosthenes ap. Plut. de flumin. p. 1159; et Varro ap. Plin. III, 1; cf. Diodor. III, 62; et Voss. Theol. gent. I, 33. —102. armata thyrso et hasta, conf. Ovid. Met. VI, 592 sqq. —105. Vid. ad I, 407 et 415.

165 109. Suavissima contentio, cujus exemplum poeta petiit a Virg. Æn. IX, 199 sqq. conf. etiam Lucan. V, 739 sq., 761 sq. Hom. Il. ζ, 407 seq. et inf. VI, 500 sq. —110. Sic fœdera nota Primitiæque tori, sic me ab initio conjugii nostri expertus es, ut credas, me a latere tuo discessuram, utque justa tibi causa sit, cur me deseras? cf. Virgilium, Æn. II, 44, sic notus Ulysses; et Lucan. V, 767 seq. —112. crede vigori, confide audaciæ et viribus meis.

114. Si solam sexus imbecillitatem, non amorem conjugalem et, quos hic dat atque habet, vires respicis. —adspicimur, dijudicor. —115. adnuat, faveat cœptis tuis.

116. Cf. Virg. Æn. VI, 546. —118. memento, μέμνησο, servare pro serva, sed majore cum vi, ut passim ap. Horat. curam servare memento, ita scil. ut non tui tantum, sed nostri quoque causa vitæ tuæ parcas, nec temere periculo te obferas.

120. Quantum tibi metuo, ne quid gravius tibi adcidat, Cell. Male. te scil. tam audacem gloriæque cupidum; nimiam audaciam tuam mentisque fervorem. Conf. v. 146; Δαιμόνιε, φθίσει σε τὸ σὸν μένος, Hom. Il. ζ, 407. —122. gloria, 166 gloriæ cupiditas, conf. Ern. clav. Cic. —123 sq. Cf. I, 59, et XIV, 630 sq., et inf. ad v. 145; ignobile letum, ut mors inhonorata, inhonesta, ingloria, turpis, ignava, cujus contr. pulchra, honesta, honora, egregia, speciosa, quæ manu viri fortis infertur; vid. Ind. et Drak. ad IV, 607. Sic et ignobilis, inglorius, δυσκλεὴς dicitur, qui ruri, vel in otio et pace vitam agit, Homer. Il. ι, 22. Virg. Ge. II, 486; IV, 564, et Æn. X, 52. Ὁ μέγας δὲ κίνδυνος ἄναλκιν οὐ φῶτα λαμβάνει. Θανεῖν δ᾽ οἷσιν ἀνάγκα, τί κέ τις ἀνώνυμον γῆρας ἐν σκότῳ Καθήμενος ἕψοι μάταν, ἁπάντων καλῶν ἄμμορος; Pind. Olympic. I, 129 sq. —125. se tibi, suam virtutem tuæ, conferat, vel, ut componat, tecum pugnet, ut ap. Virg. Æn. X, 735.

126. nefas ἐναργῶς pro opprobrio, ut prohibete nefas ap. Virg. Æn. 197. —127. inviolabile Teucris (h. Romanis) junge et cf. ad V, 602.

129. ratis (proprie nautæ) pandebat vela vento inflanda. —132. Adtonitis, quæ mentem uxoris adtonitam, sollicitam faciebant, ut apud Virg. Æn. VI, 53, Adtonitæ magna ora domus, ubi vid. Heyne. Sic sollicito labori inf. v. 161, ubi vid. not. Quoad sensum, ad mentem quoque referri potest. —133. Hæc expressa ex Hom. Il. ζ, 486, 167 sq. et Virg. Æn. XII, 72 sq., ubi vid. Heyne.

134. Silius variavit Maroniana Æn. VI, 128 sq. et V, 467 sqq. —stat pro est. Vid. ad v. 94. —135. Extremumque diem primus tulit, ut Primus dies dedit extremum ap. Sen. Œd. v. 988. Drak. Cf. ad II, 224. Schmidius male exponit: extremus dies sc. finis belli qualis sit futurus, primo die est significatum. Hannibal potius h.l. propositum consiliumque suum tuetur brevitate vitæ, qua ad materiam gloriæ mature quærendam incitemur. —ire per ora v. ad II, 511. —136. mens ignea, ut ardens virtus ap. Virg. Æ. VI, 130; et ignea virtus ap. Lucan. IX, 7. Conf. VI, 209, donat, al. dat, ut v. 597.

138. juga, jugum servitutis, a Romanis nobis inpositum. —famulas cf. ad I, 74. —139. manes et genitor, h. manes genitoris mei. —140. aræ atque horrida sacra cf. I, 81 seqq., et ad II, 426 sqq. —141. «Vitæ summa brevis spem nos vetat inchoare longam,» Horat. Od. I, 4, 22. —mutabilis horæ, temporis modo felicis, modo infausti. —142. Prolatare diem ut ap. Sallust. Cat. 43 ubi vid. Corte. —Sedere ut καθῆσθαι ap. Hom. Il. ω, 403; et al. pro negligentem, ignavum, otiosum esse, obscuram agere vitam. Vid. Ind. et Ern. clav. Cic. —144. decora alta, gloriam magnam et præclaram, ut ap. Virg. Æn. X, 737, 875.

145. silentia vitæ, ut mutum ævum v. 579, vita obscura et ignobilis, vel hominis otiosi, qui latet et nihil memorabile agit, qui vitam silentio peragit (Sallust. Cat. pr.), vel in tenebris trahit (Virg. Æn. II, 92); ut. vitæ tenebræ inf. XV, 70. Comparant Hor. ad Od. IV, 9, 29. «Paullum sepultæ distat inertiæ Celata virtus,» 168 et Claud. Cons. Hon. IV, 222. «Vile latens virtus: quid enim submersa tenebris Proderit obscuro?» cf. ad v. 123.

146. laudum furores vid. ad I, 32. —147. Et nobis est lucis honos, τιμη etiam ego non vile vitæ pretium statuo, non sperno eam. Refellit verba uxoris v. 119 sq.

149 sqq. Nihil aptius dici poterat ad animum muliebrem movendum, ejusque dolorem mitigandum. Nec tamen minus placent verba Hectoris apud Homerum, Il. ζ, 454 sq. ubi metu captivitatis uxorem flectere studet. —150. Dare se alicui, sc. faciles dicuntur, qui ad ejus voluntatem se adcommodant, eique vel omni officiorum genere grati esse student, vel favent. Cf. Heins. ad Ov. Epist XVI, 161; et Gronov. Diatr. Stat. c. 20. —Italia triplici modo designatur, respectu ad Trojanam Romanorum originem habito.

156. iter liquidum, ὑγρὰ κέλευθα θαλάσσης. —rapiente vid. ad I, 569. —157. Consumsit pontus visus, forte ademit adspectum; consumere vocem dixit Tac. Hist. I, 42; vel finiit conspectum amantium, ut IX, 47; et XV, 411. Sed vid. V.L.

169 159. mœnia putant esse Carthaginem Novam; nec ignoro, eo Hannibalem, Sagunto capta, in hiberna concessisse, et, quum Gades profectus Herculi vota exsolvisset, rediisse, teste Liv. XXI, 21 et 22. Sed quoniam nulla hujus urbis ante mentio facta est, crediderim potius, eum a litore post discessum conjugis, mœnia Gadium repetiisse; cf. ad v. 3.

161. vis dura cessit labori, ab eo victa et fatigata est; Withof. coll. v. 549.

163. Hoc H. somnium memorant etiam Liv. XXI, 22; Cic. de Div. I, 24; Val. Max. I, 7, ext. 1, et Zonaras: sed partes, quas omnes isti juveni cuidam divina specie tribuunt, Silius sapienter ad Mercurium, Jovis nuntium somniorumque præsidem, transtulit. Videtur etiam ante oculos habuisse Virg. Æn. IV, 222 sq., 258 sq. Conf. tamen Polyb. III, 48, ubi hanc aliasque fabulas, de Hannibalis itinere ejusque difficultate fictas ridet. —Drak. monet, ingeniose a poeta causam reddi, cur Romani, quibus imperium in Pœnos fatis deberetur, initio hujus belli adversissimam experti sint fortunam. Conf. v. 576; et IX, 348. —165. priscos referre labores, bellum Punicum reducere. Ita malim adcipere, quam cum Drak. de calamitate Gallica. —166. Præcipitat consulta viri, stimulat eum ad consilia belli gerendi et incepta strenue exsequenda. 170 —167. formidine, nocturno visu, qui formidinem ei injiciebat.

168. Verba Jovis, quibus Mercurio hoc negotium ab eo injunctum, omittuntur, quæ narrandi brevitas poetam decet. —humentem noctis umbram cf. ad II, 469, in V.L.

170. mulcentem sopore, θελγοντα ὑπνῳ. —172. Comparant Hom. Il. β, 24 et 61, Οὐ χρὴ παννύχιον εὕδειν βουληφόρον ἄνδρα. —173. stant, constant, vel nituntur, ut fama bella stant dixit Curt. III, viii, 7; regnum, vel resp. stat concordia, virtute, disciplina, etc. Liv. IV, 40; VIII, 7; XV, 19, al. conf. VII, 743; XVII, 401; Virg. Æn. II, 163; Valer. Flacc. III, 673. —stare omnino dicitur, quidquid durat, vel firmum, stabile, immobile, (ut VIII, 649), constans ac certum est, adeoque observatur, ut cadere, quod infirmum est et violatur v.c. fides VI, 472; Val. Fl. VIII, 249; vultus stans, h.e. constans et immotus, XV, 29; et Lucan. V, 214; voluptas stans (stabilis) et movens Cic. Fin. II, 10, coll. 23; pax Val. Fl. II, 84; ubi vid. Burm. et ad Petron. 3; et Quinctil. Decl. III, 13. Possis etiam τὸ stant exponere, dignitatem et auctoritatem obtinent, rebus prosperis opibusque florent, vigent, ut socio stant castra labore inf. v. 377; conf. Virg. Æn. I, 268; et II, 88; ubi vid. Heyne. —magistro, duce, imperatore, ut magister equitum etc. Cf. N. Heins. et Drak. ad h.l. ad VII, 47; et VIII, 389.

174. maria turbare ut ap. Virg. Æn. IV, 566. —176. lentus cœpti conf. Bentl. ad Horat. A. P. v. 172.

178. Saguntos, una urbs. —Graia epithet. ornans, vid. ad I, 332. Drak. contra notat, Græca et Græcula Romanis plerumque per contemtum dici, ut XII, 41; et Petron. Sat. c. 46; (ubi vid. Burm.) unde sensus h.l. fit, nullum adhuc decus partum expugnatione 171 Sagunti, urbis Græcæ et inbellis, sed id omne in obsidione Romæ positum esse.

181. Hæc de non respiciendo superstitio in sacris mortuorum inferorumque non ignota est, ut ἀμεταστρεπτεὶ aliquid fieri jubeant, et ad eam adludunt Hom. Od. κ, 527, 528; Virg. Ecl. VIII, 102 (ubi vid. Cerda); Theocr. XXIV, 91 sq. (unde Maronis locus originem cepit) Æschyl. Χοηφόροις v. 97; aptissime autem a Mercurio, qui νεκροπομπὸς est, hæc præsertim in somnis dicuntur; D. Heins. qui plura docte, sed intempestive, ut solebat, et parum apte disputavit. Ceterum idem memorant historici ad v. 163, laudati. ille cum emphasi hic et alibi poni monent Drak. ad. h.l. et ad Liv. I, 24; Heins. ad Virg. Æ. VII, 110; et ad Claud. Cons. Hon. IV, 284; Broukh. ad Tibull. I, 4, 23; ubi tamen vid. Heyne in Obss. —pater ipse Deorum non male conji. Livin. ad verba respexisse veto cf. etiam Ovid. Met. X, 51; et quæ de Loti uxore tradunt libri sacri; Ern. —182. altæ mœnia Romæ ut ap. Virg. Æn. I, 7.

183. dextram injectare, et trahere modo accusatoris, qui reum in jus rapit; quo Silius respexisse videtur. —184. Saturnia regna ut I, 70; fragor cæli. Conf. v. 196, 197; et Liv. XXI, 22. —188. Effluxere, vid. II, 628.

189. rapiens sc. evellens, evertens arbores. —191. Pulcher versus dilectu verborum. Alter cf. Bentl. ad Hor. Serm. II, 8; extr. stridere vid. ad II, 53; turbine, gyro, vel sonitu.

192 sqq. Eadem comparatione ingentis serpentis cum cœlesti angue sc. dracone utuntur etiam, ab aliis jam laudati, Stat. Th. V., 529 seqq.; et Ovid. Met. III, 46 sq. —Arcti non æquæ, h. inæquales magnitudine, ut Arcti diversæ I, 198. Ursa major et minor, inter quas 172 Serpens volvitur; cf. Virg. Ge. I, 244 sq. —perlustrat, vid. ad II, 266. —193. circumligat, alteram Arcton capite, alteram cauda amplectitur: quem poetarum errorem notat Drak. nam propr. non nisi Helices caput cauda tangit, et circa Cynosuram vertitur. —Rationem illam multi poetæ sequuti, v.c. Virg. Ge. I, 124; Ovid. Met. III, 45; et Manil. I, 305; qui adcommodate ad veritatem astronomicam utrasque Arctos a Dracone potius divisas et sejunctas retulerunt; Ern. coll. Ernesti ad Hom. Il. ς, 488. —194, 195. Quam ornate pro, tantus erat hic serpens!

196. sonitus, tonitru, (sonitus ex adtritu orbium cælestium ortus) Drak. coll. Prop. II, xiii (al. xvi), 49; ubi vid. Broukh. Sed malim fere interpretari: auget sonitum, a serpente excitatum. —rupti vid. ad I, 135. —197. hiems, ut χειμὼν, tempestas. Cf. Noris. Cenot. Pis. Diss. II, p. 136. —torquet hiemem, ut ap. Virg. Æn. IX, 671; ubi vid. Heyne.

199. Virga, ῥάβδος, Mercurii satis nota vel ex Virg. Æn. IV, 242 sq. Cf. Cl. Hermann. Mythol. Hom. et Hes., p. 128; et Lyricorum, pag. 180. —200. somno, nocte, ut nox pro somno v. 216, et II, 563; ita D. Heins. et Drak. qui præterea monent, hæc verba ad fidem visis et prædictioni adstruendam pertinere, quum somnia matutina vulgo veriora crederentur vespertinis, quorum suspecta fides esset. Vid. quos Drak. laudat, Cic. de Div. I, 28; Horat. Sat. I, x, 33; Ovid. Epist. XIX, 196; Stat. Th. II, 120; et Quint. Cal. I, 133 sq. Adde Broukh. ad Tibull. III, iv, 1... 7; et Eustath. ad Homer. Od. δ, 841. Sed Mercurius soporem potius discussit et lucem somno miscuit, ita ut H. somniantium more cuncta cernere sibi videretur: nam alta nocte, h.e. alto somno obpressi nil vident. —Marsus bene: «quoniam videbat, quamvis esset nox.» Ernesti: «non crepusculum matutinum describitur, verum mihi parenthesis omnis huc redit, non verum et profundum soporem fuisse, in quo omnia obscura sint, sed Deum miscuisse lucem somno, h.e. effecisse, ut, quamvis oculis clausis, lucida 173 omnia adparerent Hannibali, ut fit in somniis.» —201. urgentia, vexantia, infestantia.

203. Cf Virg. Æn. VIII, 138, 139. —Almum dicitur, quidquid vel alit, vel recreat, adeoque gratum, beneficum, bonum, sanctum et venerabile est. Conf. Heyne ad Virg. Æn. I, 306; et Tibull. I, x, 67. —207. Idæi generis, cf. ad I, 126.

211. Bellum atrum est horridum (vid. ad IV, 431), vel triste potius et infaustum, ut ater dies, atra cura, formido etc. niger metus Val. Fl. III, 404; ubi vid. Weitz. Cf. Burm. ad Petron. c. 82 et 89. Cerda ad Virg. Æn. IX, 719. —perdomitis, superatis.

214. ægrum animo, anxium et sollicitum. —stimulis, visis nocturnis, quibus ad bellum stimulabatur. —215. It membris, per membra, ut per artus ap. Virg. Æ. II, 173. —pavore, δεισιδαιμονίᾳ D. Heins. Sed. conf. Ovid. Metam. X, 287; inf. VI, 572; inpr. XVI, 432; ubi N. Heins. hæc notat: «Videtur pavor esse aliquid medium inter spem metumque: lætum horrorem dixit Stat. Th. I, 493; et lætum pudorem id. Silv. V, iii, 218; qui locus huic illustrando egregie facit: elegans autem descriptio læti hujus pavoris ap. Stat. Th. VI, 392 sq., 802 sq.» Pavebat adhuc propter horrendum visum (v. 198), et lætus erat, quoniam læta omnia eo portendi Deus dixerat.

217. omine, 174 ostento, prodigio. —218. Instaurare honorem ut ap. Virg. Æ. V, 94, cf. Æ. III, 62; IV, 63; VII, 146. —honos, ut τιμὴ dicitur omne id, quo Dii placantur et quod in eorum honorem fit, sacrificium, libatio, etc. conf. Drak. ad VII, 90. Burm. ad Grat. v. 458; ad Petron. Fragm., p. 636; et ad Anthol. vet. lat. T. I, lib. I, Ep. lxiii, 8; Cuper. Obss. II, 3; Broukh. ad Tibull. IV, vi, 1.

221. permixtis dissona linguis propter variarum gentium copias, non quia Pœni bilingues et Migdilibyes, quod Dausq. in mentem venit.

222. Catalogus copiarum Hannibalis manifestam prodit imitationem Virg. Æn. VII, 641 sqq.; ubi vid. not. ill. Heynii, quæ paucis mutatis ad h.l. transferri potest. Conf. Liv. XXI, 21 et 22. —Calliope princeps Musarum. —223. Prodere famæ, ut prodere memoriæ. —224. Iberis pro Iberorum, ut mox terris pro terrarum. —225. Parætonius, Παραιτόνιος ap. Strab. lib. ult. sed Παραιτόνιον apud Ptol. IV, 5; Plin. V, 6; al. Libyci Nomi urbs, Hammonia, inter Cyrenaicam et Ægyptum, cum magno portu: unde Parætonius est vel Ægyptius, ut ap. Lucan. X, 9; vel Lybicus, ut h.l. XVII, 450; et V, 356; ubi Syrtis major ita dicitur, etsi inter eam et Parætonium tota Cyrenaica jacet. —226. rerum freni vid. ad I, 144. —227. Conf. Virg. Æn. VII, 222 sqq., et inf. VIII, 618 sqq. 175 —terris mutare jugum, imperium populorum, vel orbis terrarum; Romanis eripere et ad se transferre. —229. raptis in hostem, sc. Trojam, vel raptim collectis, vel denique raptim remorum ventorumque vi actis. —mille carinis ut VIII, 628; XV, 277; et ap. Virg. Æn. II, 198; (ubi vid. Cerda et Heyne), Ovid. Epist. VIII, 26; XIII, 97; et Metam. XII, 6; XIII, 93; Sen. Troad. 27; et Agam. 40; Petron. c., 89; Liv. XLV, 27; Drak.

Vss. 231 sqq. recensentur Libyæ, et 325... 405 Hispaniæ populi et civitates, ex quibus Hannibal exercitum conscripserat: sed de ordine, quo geographi progrediuntur, parum sollicitus est poeta. —232. Conf. VI, 304 sq. Numquam tarda nectere dolos, πλέκειν μηχανὰς, παλάμας, λόγους, προφάσεις, etc. h. δολοπλόκος. —234. Rudis parma vid. ad I, 629. —235. vestigia nuda, pedes non ocreati, ut ap. Virg. Æn. VII, 689. —236. sinus cingere inadsuetum vid. ad II, 56. —rubræ... cruorem, ob quam causam et terribilem præterea adspectam, puniceis quoque vestibus utebantur Iberes, teste Polyb. III, et Spartani, de quibus vid. Ælian. V. H. VI, 6; et Val. Max. ii, 2, ubi Vorstius idem de Persis notat. Conf. a Drak. laudati Cragius de republ. Laced. L. III, tab. 6, c. 6; et Meurs. Misc. Lacon. II, 19.

239. Grato Magoni tumultu, ut 176 ἵππων καὶ σακέων ἁδομένα πατάγῳ ap. Callim. H. in Lav. Pall. v. 44, de Pallade; Drak. —240. fratrem spirat, ejus virtutem adfectat et præ se fert. Sic πνείειν μένεα dixit Hom. Il. β, 536; γ, 8; πνέειν Ἄρη Æschyl. Agam. 387; ἐμπνέειν ἀπειλῆς καὶ φόνου Act. XI, 1; φυσᾷν πόλεμον, πνεῖν δόρυ καὶ λόγχας (Aristoph. in Ran.), πνεῖν θυμὸν, seu φόνον, (Theocr. Id. XXII, 82.) πνεῖν et φυσᾷν μέγα, vel μεγάλα pro μέγα φρονεῖν etc., conf. Heins. ad Ovid. Met. V, 348; et Vulp. ad Prop. II, xv, 53.

241. Utica est effusa maniplis h. copiæ ejus effunduntur, effundunt se, vid. II, 151. —Sidonios manipulos Dausq. ad Uticenses refert, propter originem: nam Utica fuit colonia Tyria. Sed Drak. rectius connectit verba proxima Sidoniis maniplis h.e. Carthaginiensibus, ut voc. proxima (quod absolute etiam pro proxime positum videri potest) more Silii tertio casui jungatur. Secundæ post Carthaginem partes merito Uticæ tribuuntur, quia hæc urbs et dignitate et magnitudine secunda a Carthagine, et hac diruta caput totius Africæ, Romanorumque receptaculum et statio ad res Libyæ componendas fuit. —242. situ, vetustate, ut ap. Ovid. Met. VII, 303. —Byrsæ vid. ad I, 24. Utica a Tyriis (Plin. V, 9, Mel. I, 7. Justin. XVIII, 4); paucis post Gades annis, Codri, adeoque Saulli temporibus; teste Velleio I, ii, 9; et, si Aristot. de Mirabil. fides habenda, 287 annis ante Carthaginem condita est.

243. Sicanio muro, structo ab Agathocle, Siciliæ rege καθ᾽ ὃν καιρὸν ἐπέπλευσε τοῖς Καρχηδονίοις, Strab. XVII, p. 1191; Diodor. et Oros. monente Dausq. —244. Clupea, seu Clypea, Κλυπέα, Græcis Ἀσπὶς dicta, urbs maritima Africæ, in promont. Mercurii (nunc Cabo di Bona in regno Tunitano) sita, quæ a clipei forma numen adcepisse dicitur, et prima fuit ex urbibus Libyæ, quam romani b. Punico I, expugnarunt. Polyb. I, 29; Fl. II, 2. Κλυπέαν et Ἀσπίδα distinguit Ptol. IV, 3, quem errorem jam notavit a Drak. laudatus Salmas. Exerc. Plin., p. 227. —Turres pro ædificiis, et urbe in universum: collem etiam nomine Aspis ibidem situm Strabo XVII, p. 1191, docet; Ern. —246. Similis orationis color XIV, 94 sq.; et XV, 291 sq. —tumore vid. ad II, 288. —247. Maternum 177 genus: nam ejus mater Hannibalis soror fuit.

249. Berenice, urbs Pentapoleos, seu Cyrenaicæ, unde Berenicis scil. regio, ut ap. Lucan. IX, 524; tractus Cyrenaicæ prope et circa eam, juxta mare mediterr., et Syrtim majorem; hinc Undosa, de quo voc. vid. Heyne ad Virg. Æ. III, 693. —250. dolon Dausq. Cell. et aliis est pugio, quibus favent Plut. in Graccho (ξιφίδιον λῃστρικὸν, ὁ δόλωνα καλοῦσιν), Hesychius (δόλωνες ξιφίδια ἐν ξύλοις ἀποκεκρυμμένα) et Serv. ad Virg. Æn. VII, 664, ubi vid. tamen Heyne. —251. Barce arida vid. ad II, 62.

252. Cyrene, seu Cyrenæ, caput Cyrenaicæ et urbs quondam Carthaginis æmula, cujus conditor Aristoteles, seu Battus Theræus III, ortus ex posteris Theræ, quo duce colonia Spartanorum ex Peloponneso (unde h.l. Pelopei stirpe nepotis), deducta in Theram, Ægæi maris insulam, a Cadmo primum et Phœnicibus inhabitatam. vid. Herodot. IV, 150, 170; Pindar. Pyth. IV et V; Apollon. IV, 1750 seq. inpr. Spanh. ad Callim. Cyrenæi vatis H. in Apoll. v. 65... 75, 83 sq., et quos Cl. Schlichthorst, Collega conjunctiss., Geogr. Africæ Herodot., p. 139 seq. laudavit, Hardion, Mém. de l’Acad. des Inscrip., T. IV; et Bouhier, Recherches et Diss. sur Hérodote, c. 12 pag. 134 sq. Conf. inf. IV, 628; et VIII, 57 sq. —253. Battiadus vid. ad II, 61. —pravos fidei, perfidos vid. V.L. —De Cyrenes origine, de Theræis et Batto vid. Strab. XVII, p. 1194; valde durum et fere absurdum foret, si poeta perfidiæ notam, quæ ex Drakenb. rationibus ad solum Battum pertinebat, ad Cyrenaicos ideo transferre voluerit, quod ab illo Battiadæ dicti fuerint; Ern.

254. trahit, ducit. 178 —255. consilio viridis, cui serus obponitur, est promtus ad consilia capienda, conf. ad I, 187. —serus belli, quia senex erat. —seri studiorum apud Hor. Sat. I, x, 20. Ed.

256. Sabratha, Œa et Leptis magna, urbes Africæ propr. sic dictæ, ex quibus conflata Tripolis illa Africana, vel vetus, hod. Tripoli vecchio; vid. Solin. c. 27 et 40. Posterior propius Syrtim majorem, priores ad Syrtim minorem sitæ. —Sabratha (nunc Sabart) dicitur Sabrata Plin. IV, 3, Antonin. Itiner., p. 227, et aliis; sed Σαβάθρα Ptol. IV, 3; qui ab ea urbem mediterran. Σαβράταν distinguit. —Tyrium vulgus Sarranaque Leptis, nam Sabratha et Leptis Tyriorum coloniæ; vid. Sallust. b. Jug. c. 19 et 77. Cf. ad I, 72. Leptis magna, Phœnicibus Leptis h.e. statio dicta, (Lucan. IX, 948) Romanis vero Neapolis (Ptolem. IV, 3; Strab. XVII, p. 835); et hod. Lebeda. A Neapoli diversam putant Plin. V, 4; et Mela I, 7. Cave tamen eam confundas cum altera Neapoli in Zeugitana (Plin. V, 3), vel cum Lepti parva juxta Adrumetum et Syrtim minorem, nunc Lemta, vel, ut alii putant, Susa in regno Tunitano, de qua vid. Ptol. IV, 3; Plin. V, 4. —257. Œa, Ωἴα, aliis Œea Ωἴεα, hod. Tripoli; vide Wesseling. ad Antonin. Itin., p. 63; et VV. DD. ad Tac. Hist. IV, 50. —Œa colonia jam a veteribus dicta; unde Trinacrios colonos, ex Sicilia eo delatos; Ern. —258. Tingis et Lixus, nunc Tinja et l’Arais, vulgo Tanger et Larache, urbes Mauretaniæ, non Cæsariensis, sed Tingitanæ (Fez et Marocco), et coloniæ Romanorum, a Claudio Cæsare deductæ, quarum prior Traducta Julia est dicta, et parti Mauretaniæ cognomen dedit. Vid. Plin. V, 1, et ibi Harduin. —Lixus, aliis Lixum, Tinga, Linga, Linx, Λὶγξ, Strab. II, p. 68; XVII, p. 825; et Λίξα, Ptolem. IV, 1, dicitur. —rapido ab æquore quia oram Oceani adjacet. —mittebat Tingin, ejus forte imperio olim subjectam. Non defuerunt certe inter Romanarum rerum scriptores, qui Lixum prævalidam urbem ipsaque Carthagine majorem fuisse traderent, quos merito vituperat Plin. V, 1.

259. Vaga, Οὐάγα, Ptol. IV, 3; aliis Vacca, hod. Vegja, opp. Numidiæ 179 prope Cirtam, notissimum ex Sallust. bell. Jug. c. 29, 47, 66 sq., ubi vid. Cort. et Cell. Aliam hujus nominis urbem in Byzacio memorat Plin. V, 4. —antiquis dilectus regibus Hippo, h.e. Hippo regius, nunc Bona, urbs Numidiæ, sedes olim regni (Strab. XVII, p. 832), et postea D. Augustini episcopi; a qua differt Hippo Zarytos, vel propr. διάῤῥυτος, h.e. irriguus, hod. Ben Zert, in Zeugitana, prope Uticam. —260. Ruspina, urbs Byzacii, inter Adrumetum et Leptin parvam, nunc forte Susa in regno Tunitano. —non æquos, exundatione noxios, ut ap. Virg. Ge. II, 225; III, 546; et inf. V, 477. Conf. ad I, 101; et II, 364. —procul, nam a portu II M. P. abest, Cell. coll. Hirt. bell. Afric. c. 10. —261. Zama, hod. Zamora, urbs Numidiæ mediterr., Jubæ regia, satis nota ex Liv. XXX, 29; Sallust. b. Jug. 57; Flor. III, 1; et Strab. XVII, p. 831. —Thapsus, nunc Demsas, oppid. marit. Byzacii, non procul a Syrti minore et Lepti parva. Dion. I, 43; Liv. XXIX, 30 al. —Rutulo, Romano, nunc sanguine uberior, h. pinguior et fecundior. Cf. XIV, 130; et Virg. Ge. I, 491. Non multo post pugnam Pharsalicam, Cæsar ibi copias Scipionis, Afranii et Jubæ, qui Pompeii partibus studebant, ingenti clade prostravit. Vid. Flor. IV, 2; et Hirt. b. Afric. c. 28, 44, et 79.

262, 264. Antæum ex posteris gigantis illius, de quo vid. ad v. 40, fuisse fingit.

265. Æthiopes sunt vel occidentales et Hesperii, in Africa interiore et ad mare Atlanticum, vel orientales, supra Ægyptum, usque ad sinum Arabicum, habitantes: sed Æthiopia veteribus passim tota interior Libya dicitur. —Nilo, cujus fontes Mela, III, 9, in Æthiopia occident., Ptol. IV, 9, et alii in Æthiopia orient. et quidem in Lunæ montibus, alii vero alibi quæ rendos putarunt, quosque nuper Cl. Bruce invenisse creditur. —266. 180 Vid. V.L. —metalli, lapidis. —267. chalybem ducere saxo, ex montium visceribus proferre, Schmid. Sed ducere est adtrahere, ut ducere ferrum apud Lucret. VI, 907, ubi plura de magnete disputat, ut de ejus vi v. 1098 sq. Cf. Plin. XXXIV, 14; XXXVI, 16; Claud. Epigr. XIV, de magnete, ubi vid. Barth. p. 998 sq.

268. simul pro cum, ut una, pariter, ὁμῶς, ὁμοῦ, et ἅμα, ap. Hom. Iliad. α, 226; Odyss. α, 331 al. Cf. Drak. ad VIII, 395; Burm. et Heins. ad Ovid. Fast. I, 567; et ad Val. Fl. IV, 88. —269. Nubæ populus Libyæ interioris, vel, teste Strab. XVII, p. 786. Æthiopiæ ad sinistrum, seu occident. flexum Nili. Contra Nubæ Plinii VI, 30, Agathem. et Ptol. IV, 8, non longe absunt ab Arabiæ latere, Nili ripa orient. et mari Rubro. —270. Galeæ et loricæ Nubarum non aheneæ, sed linteæ. Milites λινοθώρακες noti vel ex Corn. Nep. Iphicr. 1; Hom. Iliad. β, 529, 830; Plin. XXIX, 1; Xenoph. Cyrop. VI, iv, 2; Liv. IV, 20 et al., quos laudavit Dausq. Cf. IV, 291; et IX, 587, quibus tamen locis multiplex linum non galeam, ut h.l. sed, quod Drak. jam notavit, thoracem, ex variis linis invicem inpositis compactum, significat. Cf. Cuper. Obss. II, 12; Casaub. ad Sueton. Galb. c. 19; Lips. Mil. Rom. III, 6; Ferrar. rei vestiar. II, iv, 11; et inpr. Nicet. Choniat. hist. p. 247; in Script. Byzant. ed. Paris. 1647. —riget exquisite pro, est illis. —272, 273. Spicula scelerata, noxia, succis herbarum venenatarum, h.e. veneno imbuta. Cf. 219, 324. Sic sceleratum frigus, Virg. Ge. II, 256; sinapis, Plaut. Pseud. III, ii, 28; herba, Apul. de herbis, c. 8.

274. Imitat. Virg. Ge. III, 311 sq., ubi vid. Heyne. —tendere, scil. tentoria, ut ap. Virg. Æ. II, 29 al. —275. Cinyphii Macæ, vid. ad II, 60. —276. Pro velamine capri 181 pellem struthionum Macis tribuit Herodot. IV, 157, Drak. —277. cateia, ut ap. Virg. Æn. VII, 741, ubi vid. Heyne, et Lips. Poliorc. IV, 4. —panda, incurva, inflexa, ob longitudinem; vel cujus lignum est lentum.

278. Etiam hæc petita ex Virg. Æn. VII, 732, ubi Servius monet, cætram esse scutum loreum, quo utantur Afri et Hispani. —279. Ἀδυρμαχίδαι, Ægyptiis confines, oram totius Nomi Libyci in Marmarica obtinebant. De eorum sedibus moribusque conf. IX, 223 sq.; Herod. IV, 168 seq., et Schlichth. Geogr. Afric. Herod. p. 119 sq. —tegmina, ocreæ, in sinistro pede. Conf. VIII, 419; et Heyne Exc. VIII ad Virg. Æn. VII, 689, p. 135, ed. pr. —280. asper mensis, ut asper victu, ap. Virg. Æn. VIII, 318; et contra facilis victu, Æn. I, 442, ubi vid. Heyne in V.L. et Exc. XIV. —victum proprie dici parva aridaque que alimenta, observat Burm. ad Val. Fl. IV, 459. —maligno, cui benignus obponitur, exili, parco, tenui, ut malignus aditus, ignis, lux, etc., apud Virg. Æ. VI, 270; XI, 525; Martial. X, 96.

283. De Hesperidibus earumque hortis ac pomis cf. IV, 636 sq.; VI, 184; Spanh. ad Callim. H. in Cer. v. 11; Hermann, Mythol. Hom. p. 402; Heyne ad Virg. Æ. IV, 480 sq.; ad Apollod. p. 406 sq.; et Comm. de Theog. Hes. pag. 141. —domus, alias stirps, familia, h.l. totus populus; quo sensu vix alibi reperitur. —ultima terræ, in extremo occidentali Africæ litore. —Bocchus Hesperidum hortos viderat, h. ex Mauretania advenerat. Conf. IV, 636 sq. —284. intortos, 182 crispatos, ut apud Martial. VIII, xxxiii, 9. —demissus crines, comis promissis. —285. atrox, fortis (vid. ad I, 2); nisi forte poeta respexit ad Bocchum, Mauretaniæ regem, et vel generum, vel socerum Jugurthæ, quem L. Sullæ vivum tradidit. —sacratas, vid. Heyne ad Virg. Æ. IV, 485.

294. vagi proprie sunt ipsi canes. —295. Lacon et Umber, vid. ad I, 421; et II, 689. —296. Spartanæ canes non minus erant nare sagaces, εὔρινες (vid. Sophocl. Ajac. v. 8; Grat. Cyneg. v. 171 sq.; et Voss. ad Val. Fl. VI, 420), quam pernices, θάσσονες αὐράων, Callim. H. in Dian. v. 94, ubi vid. Spanh. —297. formidine, ut ap. Virg. Ge. III, 372; et Æ. XII, 750, ad quæ II. vid. Cerda et Heyne.

298. haud læto, etc., ob mortem Asbytes, de qua vid. II, 56 sq., et 197, ut de morte Acherræ, X, 76, et Iarbæ, qui utriusque pater fuit, I, 414, Drak.

183 300... 302. Marmaridæ, vid. ad II, 57. —medicum vulgus, qui ὀφιοδήκτοις medentur. Vid. de toto h.l. ad I, 412.

303. Banjuræ, Βανίουραι, populus Mauretaniæ Cæsar., ap. Ptol. IV, 1, et Plin. V, 2, ubi vid. Hard. —Bajuræ dicuntur Ammian. Marcell. XXIX, 5, aliis Βανιουροι et Βανιουρβαι. —cruda, vid. ad I, 405. —306. Autololes, vid. ad II, 63; vagi, dicuntur Lucan. IV, 677. —ignea, ut VI, 209; et ap. Virg. Æn. XI, 718, ubi vid. Heyne. —308. certant pennæ, vid. ad I, 234. —pennæ, cum avibus, ut v. 344. —campum rapuere, vid. ad I, 569. —volatu, cursu. —309. pedum, etc., ut ap. Virg. Æ. VII, 808 sq. Plura exempla desideranti suppeditabit Drak. ad IV, 147.

310. Intell. Lotophagi, non longe a Syrti minore et Meninge ins. quæ inde Λωτοφαγῖτις dicitur Ptol. IV, 3; Strab. I, p. 25, al. 44; III, p. 157, al. 233; XVII, p. 834, al. 1191; Plin. V, 7; et ἡ τῶν Λωτοφάγων νῆσος, Polyb. I, 39. —311. lotos nimis hospita, tam dulcis, ut vescentes non nisi inviti discedant et patriæ obliviscantur. Cf. Virg. Culic. v. 123 sq. (Impia lotos... quæ hospita nimis tenuit dulcedine captos); et Plin. XIII, 17. Loca class. Hom. Odyss. ι, 84 seq.; et Herodot. IV, 177, 178. Conf. et Athenæus XIV, 18; et de loto, quæ Arab. Seedra vocatur et in Barbaria abundat, vid. Salmas. Exerc. Plin. p. 728 sq.; Riccii Diss. Hom. T. III, p. 74. sq.; Spanh. de U. et P. N. VI, p. 301 sq.; Wesseling ad Diodor. T. I, p. 40; et Shaw Voyages, T. I, p. 292 seq., et n. 270 coll. Travels of M. Bruce in Præf.

184 313. Dipsas, serpens, διψὰς, vel πρηστὴρ et καῦσος dicta, quoniam ejus morsu oritur tumor quidam solutus sitisque inexplebilis, unde indesinenter bibentes mox dissiliunt. Vid. Dioscor. VIII, 119; Cæl. XXV, c. ult. Ælian. H. A. VI, 51; Lucan. IX, 610, 718, 738 seq.; Plin. XXIII, 8; XXXV, 5.

314 sq. Fabula satis nota vel ex Ovid. Met. IV, 616 sq., et, quos alii laudant, Lucan. IX, 619 sq.; et Apollon. IV, 1513 sq.

318. Meninx, ins. maris mediterr. postea Girba, nunc Zerbi dicta. Cf. ad v. 310. —Neritia, Ulyssis ara et adventu inclita. Vid. Strabo XVII, p. 834; Eustath. ad Hom. Iliad. β, 632; et Odyss. ρ, 217; cf. ad II, 317.

320. Cf. I, 408 seq. —321. naufragia, naufragas naves. —323. Vid. Heyne ad Virg. Æn. II, 171; et ad Apollod. p. 40 et 747. Cf. inf. IX, 297; et ad II, 65. —324. De olivo a Minerva invento, vid. Bentl. et Jani ad Hor. Od. I, vii, 7; et Spanh. ad Callim. H. in Pall. v. 26. Confusæ h.l. vulgari poetarum errore Pallas Libyca et Ἀθήνη Atheniensium.

325. Recensentur populi Hispaniæ, et quidem 325... 377, Hisp. 185 Tarrac., seu citerioris (mentione simul insularum v. 362... 365 inserta); 378... 383, Lusitaniæ; et 384... 405, Hisp. Bæticæ, vel hodiernæ Andalusiæ et Granadæ. —vesper populus Hesperiæ, h.e. Hispaniæ.

326. Cantaber invictus, cf. V, 195 sq.; et Jani ad Hor. Od. II, vi, 2; III, viii, 22.

328 seq. Cf. I, 225 sq.; et Lucan. II, 105. —329. prævertere, vid. ad IV, 804, in V.L. —331. damnatum vivere paci, dedecori est et contemtui, in pace vivere, ut VI, 448; vel nolunt, recusant, ut V, 60; vel inprobant, ut XI, 285. —vivere paci (dat comm.), ut pacis artes exerceant.

332. Venerunt et Astures, oriundi ab Astyre, Memnonis armigero, post domini mortem ex Oriente in Hispaniam profecto: quod poeta propter nominis similitudinem, ut solet, comminiscitur. —334. lacrimis, cf. Ovid. Met. XIII, 621, 622. —Auroræ lacrimis perfusus, vivens in extremis orientis partibus. —De Memnone, Tithoni et Auroræ f. Æthiopum duce, vid. Quint. Cal. lib. II; et Heyne ad Apollod. p. 756; et Exc. XIX, ad Virg. Æn. I, 489. —335. Plinius VIII, 42: «In Hispania, inquit, Gallaica gens et Asturica equini generis, quos Thieldones vocamus, minori forma adpellatos Asturcones, gignunt, quibus non vulgaris in cursu gradus, sed mollis alterno crurum explicatu glomeratio: unde equis tolutim (h.e. volutim, volubiliter, si fides habenda Nonio I, 12, nec potius volutim substituendum) carpere incursus traditur arte.» Ejusmodi Asturco, gradarius, seu tolutarius equus, βαδιστὴς, Gallis dicitur guilledin, vel haquenée, qui va l’amble, nobis Passgänger, Zelter. Cf. XVI, 349 sq., et 584; Martial. XIV, ep. 199, et, quos Drak. laudat, Ulit. ad Grat. v. 514; Gron. et Burm. ad Petron. c. 86. —336. inconcusso dorso, molli lenique incessu. 186 —glomerat vestigia, ut ap. Plin. l.c., et Virg. Ge. III, 117, ubi vid. Intpp. —glomerat vestigia equus, quum passibus brevioribus incedit, ut faciunt parvi equi; Ern. —337. Conferenda et ex h.l. explicanda sunt verba Virg. Ge. III, 204. —pacatum, pacis usui inserviens, essedum, cujus contr. currus bellicus.

338. Cydnus Asturas agit, h.e. ducit, ut mox v. 354. —acer metiri, δεινὸς διοδεύειν, ut ap. Lucan. I, 146. —metiri juga, ut metiri æquor, Virg. Ge. IV, 389; et μετρεῖν πέλαγος, Hom. Odyss. γ, 179, dixit. —339. jaculo Mauro, vid. Heins. ad Ovid. Fast. V, 580; Bentl. et Jani ad Hor. Od. I, xxii, 2. —extendere prælia, eminus pugnare; Schmid.

340. Celtiberos in parte australi Hispaniæ Tarrac., qui a Celtis, dextram Iberi fl. ripam occupantibus, nomen originemque habent, περιφράζει, ut Lucan. IV, 9, nam versus natura ipsum nomen non admittit. Celtas autem et Iberos, seu Hispanos post multas pugnas postremo in unum nomen populumque coaluisse, nota res est. V. quos laudant Appian. Hisp. c. 2 (ubi vid. Schweigh. V. Cl.); Strab. I, p. 33; Diodor. V, pag. 309. —341. Nefas iis videtur, corpus tale, h.e. ejus, qui pugna cecidit, cremari, Drak. coll. XIII, 471 seq. —342. cælo credunt referri, etc., in cælum redire putant animam, si, etc. Quare? forte quia aves cælo diisque adeo propiores esse fingebantur, ex qua rudi notione auguria quoque orta, et quod in apotheosi Cæsarum aquila animam defuncti in cælum portare credebatur. Caspii, teste Strab. XI, si mortuos ab avibus dilaniari viderent, prædicabant beatos, sin a feris aut canibus, non item. Stob. Ecl. 122, Diogenem dixisse testatur, si canes cadaver suum dilacerarent, Hyrcanam fore sepulturam; si vultures, Iberam. Barcæi Iberi, seu Hispani eos, qui in prælio ceciderant, ut summa virtute ornatos, vulturibus objiciebant, quod eas aves sacras putabant, de quo vid. 187 Ælianus H. A. X, 22. Conf. Kirchman. de funer. Rom. Append. c. 2, p. 595 sq.

344. pennæ, aves, ut ἀγαθαὶ πτέρυγες, ap. Callim. H. in Lav. Pall. v. 124. —345. dives Callæcia, vid. ad II, 397. Triplex divinandi genus jungitur, extispicium, vel haruspicina, augurium ex volatu, cantu ac tripudio avium, et auspicium ex tonitru et divinis flammis, h. fulmine. Drak. jam comparavit Virg. Æ. X, 179 sq.; Lucan. I, 587 sq.; Val. Fl. I, 231 sq., ubi vid. Burm. et Tibull. I, viii, 3, ubi vid. Broukh. Strabo, III, p. 232, de Lusitanis in genere similia habet; Ern. —346. Hæc, quod jam Drak. monuisse video, spectant ad morem barbarorum, quo saltantes et cætras percutientes virorum fortium, seu heroum laudes canunt, quum prælium ineunt, vel eo finito quiescunt et Diis sacra faciunt, vel sacras epulas festis diebus celebrant. Conf. VIII, 420 seq.; Liv. XXXVIII, 17; et Virg. Æn. VII, 698, ubi vid. Heyne. Drak. ad X, 230, comparat Liv. XXI, 28; Val. Fl. VI, 92 sq.; Lucan. I, 447 sq.; Tac. Ann. II, 88, et Mor. Germ. 2; Ammian. Marcell. XV, 9. Observa autem h.l. dilectum verborum. —346. Cf. Lips. analect. ad mil. rom. III, 1; Opp. T. III, p. 430; ubi etiam similis Diodori locus de Hispanis laudatur: Ἐν δὲ τοῖς πολέμοις πρὸς ῥυθμοὺς ἐμβαίνουσι, καὶ παιᾶνας ᾄδουσιν, ὅταν ἐπίωσι τοῖς ἀντιτεταγμένοις. —carmina barbara, more barbarorum incondita ad celebrandum auctorem stirpis. —347. pedis alterno verbere, pede in numerum, alterne posito. —348. Ad numerum, πρὸς ῥυθμὸν, ut VI, 363; et ap. Virg. Ecl. VI, 27; et Ge. IV, 175: ἀμβολαδὶς τετύποντες, Cyclopes ferrum cudentes ap. Callim. H. in Dian. v. 61, ubi vid. Spanh. —cætras plaudere, saltare Pyrrhichen, τὴν ἐνόπλιον χορείαν, de qua vid. D. Heins. ad h.l. Ern. et Spanh. ad Callim. H. in Jov. v. 52, 53; in Dian. v. 241, 242; et in Del. v. 136, 137; Cf. inf. X, 230 sq.; et Lucret. II, 635 sq. Armati in numerum pulsarent æribus æra, etc.

349. ludus, παιδιὰ, animi relaxatio. —sacra, in sacris epulis et festis diebus.

350 sq. Idem de Scythis, Celtis, Thracibus et Artabris memorant Strab. III, p. 250, et alii quos laudat Dausq. 356.

354. Viriathus Lusitanus, qui serius cum Romanis bellum gessit, notus ex Liv. Epit. 52; Flor. II, 17; Cic. Off. II, 11 al. Vid. V.L. —356. Silius forte eo respexit, quod Viriathi nomen ignobile antea fuit, quia ex pastore venator, ex venatore latro, et mox justi exercitus dux factus est; Ern. Cf. X, 220 sq.

357. Cerretani et Vascones, populi Hisp. Tarrac. in hodierna Catalonia et Navarræo regno, ad Pyrenæi radices habitantes. Plin. III, 3. —Tirynthia castra, quod Hercules tradebatur per Cerretanos ad Pyrenæos versus iter fecisse; Ern. Coll. v. 421 sq. —358. insuetus galeæ Vasco, cf. V, 197; IX, 232.

359. Ilerda, urbs Hispaniæ Tarrac., hod. Lerida, ad Sicorim fl. (Segre) quæ mala belli civilis, a Cæsare et Pompeio gesti, experta est. Vid. Cæs. b. Civ. I, 43... 59; Lucan. IV, 11 sq.; Flor. IV, 2. —360, 361. Concani (vid. V.L.) imitantur morem Massagetarum vel Scytharum, qui sanguinem equinum bibunt, de quo vid. Dausq. ad h.l. VV. DD. ad Martial. spect. 3, 4; Barth. 189 ad Claud. in Rufin. I, 311, et Stat. Achill. I, 307; Cerda ad Virg. Ge. III, 463, et Burm. ad Val. Fl. II, 157. Lætum equino sanguine Concanum, dixit Hor. Od. III, iv, 34, ubi vid. Jani. —parentem, conditores urbis, teste Tarapha, Dausq. —Massagetæ, inclita Scythiæ orientalis gens, Parthis vicina. Plin. VI, 19; Herodot. II, 201.

362. Pityusæ, Πιτυοῦσαι, insulæ maris Balearici prope Hispaniam, a piceis, quibus abundant, sic dictæ (nam πίτυς est pinus) quarum major Ebusus, minor Ὀφιοῦσα, hodie Iviça et Formentara. Posterior tam parva est, ut a quibusdam nulla ejus ratio habeatur. Livius XXVIII, 37, Pityusam sing. num. dixit, et Plin. III, 5, extr. Pityusæ a Græcis dictæ: nunc Ebusus vocatur utraque. Phœnissa, Phœnicum, vel Pœnorum colonia, quibus יכושה, Jebuso, a siccatis ficubus, dictam suspicabatur Bochartus. —Ebusus Diodoro V, 16, Ἔρεσος, et Dioni Cass. XLIII, p. 258, Ἔβεσος dicitur; Ern. Ἄρταβροι, seu Ἄρταβραι, memorantur etiam Eunap. p. 99. Cf. d’Orville ad Chariton VI, 7, p. 549; ed. Lips. —363. Verutum, jaculi genus, de quo vid. Lips. Pol. IV, 4; Heyne ad Virg. Ge. II, 168; Æ. VII, 665. —364, 365. Moverunt arma Baliares, qui a Rhodiis originem ducunt. Nam τινὲς μετὰ τὴν ἐκ Τροίας ἔφοδον τὰς Γυμνησίας νήσους (h. Baliares, hod. Majorca et Minorca) 190 ὑπὸ τῶν Ῥοδίων κτισθῆναι λέγουσιν, teste Strab. XIV, quocum consentiunt Timæus et alii. —Tlepolemus, Herculis f. qui, Licymnio Argis occiso, exsul venit Rhodum ins. ibique Lindum, Jalyssum et Camirum condidit, quæ loca in unam postea urbem, Rhodum, coaluere, vid. Hom. Iliad. β, 653... 671; Pind. Ol. VII, 49 sq.; Strab. XIV, p. 655, al. 749 sq.; Diodor. IV, 58... 60; V, 19, et Heyne ad Apollod. II, vii, 6, et II, viii, 2. Verba cui Tlepol. s. Dausq. et Cell. ad Rhodam, Ῥόδην, (nunc Roses) Hisp. Tarrac. urbem, ad Pyrenæum sitam, referunt; paulo durius, opinor, etsi hoc oppidum a Rhodiis conditum, et postea a Massiliensibus restitutum tradit Strabo l.c. —366, 367. Gravios dicit nomen et originem habere a Graiis s. Græcis, quorum dux Diomedes, Ætoliæ rex, Tydei f. et Œnei nepos, Hispaniam quoque adiit (cf. Dionys. Perieg. v. 483 sq.), Tydenque, Graviorum urbem, condidit et ex patris nomine vocavit; vid. ad I, 235, et cf. XVI, 369, ubi Tinde, quæ Diomedis Thracis regia fuit, pro Tyde reponebant Salmas. ad Solin. p.m. 631, al. 898, et Gronov. Diatr. Stat. c. 55, p. 364, ut Sil. Diomedem Ætolum cum Thracio confuderit. Refragantur Drak. et N. Heins. ad l.c. et Voss. ad Mel. p. 133. Cf. de Diomede Heyne ad Apollod. I, viii, 4... 6, et Exc. I, ad Virg. Æn. XI. Τοῦδαι urbs Γρουΐων in Hispania ap. Ptol. III, 6; Tyde eorum castellum Plin. IV, 20. Tude Antonin. hodie Tuy in Gallicia.

368. Carthago Nova, quæ, Polybio Καινόπολις Polyæno Phœnissa, et a sparti copia in vicinis campis Spartaria et ἡ Σπαρταγενὴς Plin. XXXI, 8; Anton. Itin. p. 396, ed. Wess. et Appian. Hisp. c. 12, nobis vero Cartagena dicitur, ab Hasdrubale paulo ante b. Punicum II condita; vid. Polyb. II, 13; Strab. III, p. 157 sq., Bochart. Chan. I, 35; Hard. ad Plin. XIX, 2, et Schweigh. V. Cl. ad Appian. t. III, p. 218 sq.; Silius vero h.l. et XV, 192, Teucrum urbis conditorem facit, ut Justin. XLIV, 3. Quosdam Teucri comites, non ipsum huc venisse tradit Strabo l.c. De Teucro 191 ejusque exsilio vid. Heynii Exc. XXIII, ad Virg. Æn. I, et Jani ad Hor. Od. I, vii, 21. De situ, dignitate, et interitu urbis vid. Livius XXVI, 42. —369. Emporiæ, Ἐμπορίαι Ptol. II, 6, nunc Ampurias, urbs Hisp. Tarrac. prope Pyrenæos et mare mediterr. sita. —Phocaicæ; cf. Liv. XXVI, 19. A Massiliensibus eam conditam memorant Strab. III, p. 110, al. 159; Scylax in Periplo p. 2; Steph. Byz. et alii: nam Massilia etiam Phocæensium colonia fuit. Cf. omnino Liv. XXXIV, 9, et Plin. III, 3, seu 4, ex quibus etiam intelligitur, cur Emporiæ in plur. dicantur et Ἐμπορεῖον Δίπολις Strab. l.c. —Tarraco, hod. Tarragona, in ora Cataloniæ, unde pars Hispaniæ olim Tarraconensis dicta: nam fuit quondam urbs in his oris maritimarum opulentissima, teste Mela II, 6, ævoque Strabonis numero civium ne ipsi quidem Carthagini cessit. —370. Cf. Plin. XIV, 6. —Tarraco Campano tantum cessura Lyæo iisdem fere verbis dixit Martial. XIII, 118. Lyæo Latio, vinis Latii, quæ olim generosa fuere, ut Falerna, Massica, etc.

371. Thoracis linei, Drak. ad IX, 587; cf. ad v. 270. —372. Sedetani prope Celtiberiam, cujus gentis caput Cæsaraugusta, nunc Saragossa. Plin. II, 3; Ptol. II, 6. —Sucro oppidum apud Antonin. et Liv. XXVIII, 24 (hod. Alzira), sed fluvius inter Saguntum et Carthaginem, nunc Xucar, ap. Plin. III, 3; Ptol. II, 6, et Strab. III, p. 159. —rigentibus undis, ut v. 671. —373. Sætabis, hod. forsan Xativa in regno Valentiæ, ad fluvium ejusdem nominis, qui in Sucronem influit. —altrix, vid. ad I, 218. —celsa arce, quia in colle sita. —374. A Sætabi tertia in Europa lino palma, etc. Plin. XIX, 1. Hinc sudaria Sætaba, ap. Catull. epigr. XXV, 192 cf. Casaub. ad Strab. III, p. 99. —Cf. ad v. 24, 25, et Plin. l.c. —375. filum componere, vid. ad I, 39.

376. domitor equorum, ut apud Virg. Æ. VII, 651 et 691, ubi vid. Heyne. —377. socio stant castra labore, vid. ad v. 173.

378. Vettones populus Lusitaniæ circa Tagum, inter Durium et Anam. —probat, pro ducit, ut sup. agit, rapit, raptat, trahit; (nam poeta variat) propr. forte lustrat. Probare certe est examinare, inspicere v.c. opus, athletas, hostias apud Cic. Agr. II, 34; Verr. I, 54; Off. I, 40; p. villam publicam, ap. Liv. IV, 22, ubi vid. Drak. Schmidius interpretatur: re ipsa demonstrat, egregios esse in planis campis milites.

379. Cf. XVI, 365, 366. Constat, in Lusitania, circa Olisiponem opp. (Lisbonam) et Tagum amnem, equas Favonio flante obversas animalem concipere spiritum, idque partum fieri et gigni pernicissimum ita: sed triennium vitæ non excedere. Ita Plin. VIII, 42; cf. Varr. R. R. II, i, 9; Colum. VI, xxvii, 3 sq., et Solin. c. 23. Silius pro triennio septem annos habet exemplo Virg. Ge. III, 271 sqq., ubi vid. Cerda et Heyne. Verba Justini XLIV, 3, hæc sunt: «Fabula ex equarum fecunditate et gregum multitudine nata, qui tanti in Gallæcia et Lusitania, ac tam pernices visuntur, ut non immerito vento ipso concepti videantur.» —380. servans, observans, ut VI, 384... 563; VII, 442... 522; VIII, 351; N. Heins. Add. V, 45; XV, 217; XVI, 317.

383. stabulis, 193 h. equis stabulantibus, vel qui stabulis quam bello aptiores sunt, ut naufragia, servitia, aucupia, etc. Ita Dausq. cujus altera ratio: his equis in stabulis, minus probanda.

384. Quæ de vitæ genere et armis notantur, Sarmatica sunt; Ern. coll. Strab. VII, p. 480; ubi et equi Scythici ὀξεῖς καὶ δυσπειθεῖς adpellantur, unde h.l. crudus vigor, ferocitas et contumacia nondum arte domita. —385. Tam levibus, ad cursum agilibus; nam equi Ἴβηρες ἔασι θοοὶ πόδας ἠνεμόεντας teste Oppiano, quem laudat Dausq. cf. ad v. 379. —persultant proprie equi. —386. crudo, vid. ad I, 405. —387. Cf. Virg. Ge. III, 208. —jussis magistris, vid. ad I, 173, et Heins. ad Ovid. Epist. XV, 83.

388. sparus, ut VIII, 521, εἶδος ἀκοντιοῦ in Gloss. Labb. Drak., qui laudat Donat. ad Liv. XXXIV, 15, et Pontan. in Gloss. prisco Gall. h.v. cf. Heyne ad Virg. Æ. XI, 682. —ore ferarum, etc.; cf. II, 156. —390. rapta pascunt Sarmatas et Iberos, Dausq.

391. Parnasia Castulo, vid. sup. ad v. 97. —392. Hispal, seu Hispalis, nunc Sevilla, Andalusiæ caput, urbs Hisp. Bæticæ, ad dextram ripam Bætis, qui non procul ab ea in sinum Gaditanum fluit, et hinc æstum marinum statis vicibus adcipit. —Hispalis ad Bætin fl. ubi sunt æstuaria ex oceano Gaditano confluentia, de quibus, vid. Strab. III, p. 206 sq., et Plin. II, 97; Ern. —celebre Oceano, h. 194 magna, quam faciebat, mercatura. —alternis æstibus, ἀψοῤῥόῳ ὕδατι, ut ap. Prop. II, xxvi, 54; cf. XV, 226... 237. —393. Nebrissa, hodie Lebrixa, inter Hispalin et mare sita. Quæ de sacris, vel orgiis Bacchi, ibi agitatis, memorantur, ad lusum ingenii, ex similitudine voce. Nebrissa et nebris ortum, referenda videntur. cf. tamen ad v. 101 sq., et ad VII, 171. Res, vel loca conscia dicuntur eorum, quæ in ipsis fiunt, vel quæ in se continent. cf. mox v. 399; (ubi vid. Drak.) V, 23; VIII, 531; Heyne ad Tibull. I, vii, 48, et Burm. ad Val. Fl. I, 5. —394. Satyri leves, agiles et veloces, vel leviter saltantes ac salientes, ἐλαφροὶ, κοῦφοι, vel etiam hilares, læti, jocosi, φιλοπαίγμονες, quibus graves, βαρεῖς, obponuntur. cf. Jani ad Hor. Od. I, i, 31; II, xi, 6, et Burm. ad Val. Fl. I, 389. —395. Nebris, νεβρίς, pellis hinnuli, νεβρου, quam Bacchus et Bacchæ gestabant, unde ille βασσαρεὺς, νεβρώδης, νεβριδόστολος, seu νεβριδόπεπλος, hæ βασσαρίδες dicuntur. vid. Cl. Hermann. Mythol. Lyricorum p. 261, 262, et Jani ad Hor. Od. I, xviii, 11. —Mænas nocturna Lyæo, sacra nocturna celebrans, νυκτελοῦσα τὰ Ὄργια, in honorem Bacchi, qui inde Νυκτέλιος, νύκτερος Orph. H. LI, 4, 195 et Virg. Georg. IV, 521, nocturnus vocatur. Sed vid. V.L. —Lyæo arcano, ut ἄῤῥητος et κρύφιος apud Orph. H. XXIX, 3, cujus τελετὰς effari nefas est, vel cujus sacra secreto et noctu aguntur, cujusque orgiis et mysteriis secessus, a profanis remoti et phantasiæ incendendæ apti, conveniunt. Forte et poeta respexit ad λικνοφόρους, vel κανηφόρους, quæ vannum mysticam Iacchi pluresque cistas (λίκνα, seu κανᾶ) ferebant, in quibus τὰ μυστικα Bacchi, vel Cereris erant recondita, de quibus vid. Spanh. ad Callim. H. in Cer. v. 127.

396. Carteia, ad Calpen promont. in ora oceani Gaditani (Liv. XXVIII, 30), urbs olim inclita, metallis abundans (Diodor. VI, 9), et primum a Phœnicibus inhabitata, deinde a Pœnis capta, quæ Græcis quondam Tartessos dicta, si fides habenda Plin. III, 1; Mell. II, 6; Pausan. Hellad. VI, p. 378, et Strab. III, p. 148, C, et 151, B; quia forte post Tartessi excidium ejus mereatura et nomen Carteiam translatum, quod suspicatur P. Flores in Espanna Sagrada P. IX. Silius omnino utramque urbem distinguit, et Arganthonium Carteiæ regem facit, non, ut alii, Gaditanum, et, ut plerique, Tartessiorum regem: nam Carteiæ, Tartessi et Gadium nomina a veteribus permisceri solent. Wessel. ad Antonin. Itin. p. 407, Carteiam putat esse, quæ nunc Rocadillo adpellatur. Carteiam vero Calpen esse, et, Tartessus quæ fuerit, non constare, monet Vales. ad Exc. Peiresc. pag. 72. Confer Schweigh. V.C. ad Appian. Hisp. c. 2, et inpr. Carteri Itin. (Reise von Gibraltar nach Malaga), pag. 30... 69, ubi copiose de fatis et situ Carteiæ disputat. —396... 398. Arganthonium CL annos vixisse tradunt Anacr. ap. Plin. VII, 48; Strab. III, p. 225; Phlegont. de longævis c. 4 (ubi vid. Meurs.), Censorin. et Lucian. in Macrobiis; sed CXX annos memorant Herodot. I, 163 (ubi vid. Wessel.); Lycophr. Schol. p. 94; Cic. de Sen. c. 19, et Asin. Pollio ap. Val. Max. VIII, 13, ext. 4.

399. Tartessus, portos Hispaniæ, Phœnicum navigationibus celeberrimus, inter duo Bætis ostia, cujus ne vestigium quidem ullum Strabonis ætate reliquum fuit. Sed jam Salomonis ævo hæc urbs, vel, quod Carter l.c. probabilius fecit, Carteia, tum תרשׁישׁ dicta, mercatura inclaruit; vid. Bochart. Geogr. S. III, 7, p. 160... 165; et Michaelis Spicileg. Georg. ext. hebr. post Bochartum P. I. p. 82 sq. —stabulanti conscia Phœbo, ubi sol equorum stabula habet, et ad hæc eos disjunctos ducit, h.e. occidit. Cf. VI, pr. X, 538, et Ovid. Met. XIV, 416. —conscia stabulanti Phœbo, quia ad Oceanum occiduum ultra Hispaniam sita est; Ern. coll. 196 v. 411, et Virgil. Æneid. lib. XI, v. 913. —conscia, vid. ad vers. 393. —400. Munda ab hodierna ejusdem nominis urbe tertio Hispanorum milliario aberat. De priscis ejus monumm. vid. Carter. l.c. p. 190 sqq. Prope eam Cæsar atroci prœlio cum Pompeii M. filiis conflixit, vid. Strab. III; Dion. XLIII, p. 233; Liv. Epit. CXV; Flor. IV, 2; Hirt. b. Hisp. c. 29 seqq. —labores Emathios, calamitatem, qualem experti sunt in Emathia, h.e. Macedonia, ad Philippos et Pharsalum, vid. Heyne ad Virg. Ge. I, 489 sqq. —401. Corduba, nunc Cordova, Lucani et utriusque Senecæ patria. —auriferæ terræ, Hispaniæ. Cf. I, 155... 228 sqq., et inpr. a Drak. laud. Martial. IX, 61.

402. flaventi vertice, juvenis, vel pulcher. vid. ad I, 438. —403. Spiciferis oris, cultis terris agrisque, quibus Hispania maxime Bætica excelluit, gravis, noxius et timendus, ut I, 412; aves cultis graves dixit Ovid. Fast. I, 683; de Bæticæ regionis fertilitate vid. Plin. III, 1; ibid. XVII, 12, olea non alia major in Bætica arbor. Ern. —405. Palladio ramo, oliva (vid. ad v. 324, et I, 238.) qua utraque Bætis ripa consita est. Bene comparant Martial. XII, 100. —cornua, vid. ad I, 415.

407. raptat, raptim ducit, ut rapit ap. Virg. Æn. VII, 725, et X, 178. —408. erat, ἐξῆν. —409. Longe umbram, h.e. densam pulveris nubem excitat, exercitu iter faciente.

410. Comparatio ad ducem, et, quæ eum sequuntur, copias spectat. Conf. Virg. Æn. V, 816 sqq. —perlabitur æquora curru, 197 ut ibid. I, 147, 155, 156. —411. Extremam Tethyn, occident. Oceanum, cf. v. 60. —Phœbea cubilia, cf. Ovid. Met. II, 68 seq. —412. antris, ut v. 49.

415 sq. De transitu H. per Pyrenæum saltum cf. Polyb. III, 35, 40, et Liv. XXI, 22.

418. Prospectare et spectare de situ urbium montiumque; vid. Burmann. ad Phædr. II, 5. —Montes Pyrenæi Hispaniam a Gallia dirimunt. —419. æterna divortia, δεινῶς de tantis montibus.

420. Pyrenæi montes, quos Strabo III, fulminum ictu, et Diodor. V, 35 (ubi vid. Wessel.), ab igne pastorum, quo combusti sint, dictos tradit, nomen h.l. adcepisse finguntur a Pyrene, Bebrycis, in his montibus regnantis, filia, ab Hercule compressa, et a feris discerpta. «Quæ de Hercule ac Pyrene traduntur, fabulosa in primis arbitror,» Plin. III, 1. —422. Cf. I, 277 sq. —longa, longinqua, longo spatio remota, vid. Drak. ad IV, 374; V, 9; VI, 628, et ad Liv. IV, 18; Heins. ad Ovid. Rem. Am. vers. 595, et Broukh. ad Tibull. I, iv, 18. —423. Aula Bebrycis ultra Hispaniæ limitem in finibus Volcarum quærenda, cf. v. 443 sq., et XV, 497. Bebryces postea Narbonenses dicti, et diversi ab Asiaticis in Mysia. vid. Tzetz. ad Lycophr. Cassandr. v. 516, et 1305. —Possessus Baccho ebrius. Vox sæva vulgo refertur ad crudelitatem Amyci, Bebrycum ad Pontum Euxinum regis, de 198 quo vid. Heyne ad Apollod. I, ix, 20, et II, v, 9. Tum poeta nomina fabulasque confudit, ut sup. v. 253, et forte mox v. 427. —424. formæ, ἕνεκα.

429. noctem, concubitiun, ut II, 503; solis pro sola; nisi malis antra deserta ab incolis, ut desolata XII, 12, et οἰοπόλος passim ap. Hom. interpretari cum Drak. qui laudat. IV, 560; Ovid. Epist. X, 129; XI, 84; ej. Am. III, vi, 50, et Rem. Am. 579; Val. Fl. IV, 5; Sen. Hippol. 66, et Agam. 436; Gifan. Ind. Lucret. et VV. DD. ad Tibull. I, ii, 35, et ad Prop. I, ii, 11; II, xv, 7. —430. Cf. Virg. Ecl. II, 5. —434. Dum remeat victor, occiso Geryone. Cf. I, 276, 283. —435. virgo, ut puella et Gr. παρθένος, quæcumque in flore ætatis est, etsi vel nupta est, vel jam peperit. vid. Gesner in Thes. hh. vv. Jani ad Hor. Od. II, viii, 23; III, xi, 35, et xxii, 2; quique a Drak. laudatur Serv. ad Virg. Ecl. VI, 47, et Æn. XI, 687. Sic et νύμφη pro nupta. 199 vid. Cl. Kœppen ad Hom. Iliad. γ, 130, et Heyne Obss. ad Tibull. III, i, 21.

436. percuti, feriri, quati, ici, pulsari, verberari dicuntur montes, vel loca clamore, voce, rumoribus, etc., vid. Drak. ad IV, 7, Burm. ad Val. Fl. I, 743; II, 91; V, 273, et ad Ovid. Fast. III, 741.

444. Hannibal, peragrato Volcarum agro, Rhodanum trajicit, cf. Polyb. III, 41... 43, et Liv. XXI, 26... 28. Volcæ in Gallia Narbonensi sunt vel Tectosages, vel Aricomici, qui posteriores ad Rhodanum usque, teste Strab. IV, p. 129, vel ad utramque ejus ripam habitarunt, si fides habenda Liv. l.c. —445. iter populatur, hoc est, facit cum vastatione agrorum, ut apud Virg. Æn. XII, 525. Lenz.

447. Ex Alpibus caput proserit, oritur, ut extrahit amnem. Cf. Virg. Æn. VI, 831, et V.L.

451. Rhodanus præter alios fluvios Ararim 200 ad Lugdunum, (vid. Liv. XXI, 31; Polyb. III, 49) et, propior ostiis, Druentiam (v. 468 sq.) excipit. —Auget opes, confer ad I, 606. —452. Arar, vel Araris, (nunc Saone) ex Vogeso monte ortus, tanta lenitate, ut cernere non possis, in utram partem labatur, (vid. Cæs. b. Gall. I, 12.) Rhodanus vero rapido cursu fluit. Cf. XV, 504; Plin. III, 4; Claud. Cons. Mall. Theod. vers. 53, in Rufin. II, 111, et in Eutrop. II, 267; Lucan. I, 433; VI, 475. —454. Arar Rhodani nomen adcipit.

458. Equorum pars magna nantes loris a puppibus trahebantur, Liv. l.l. —alno, scapha, ex trunco alni excavatæ, ut IV, 491, et XII, 522, ubi vid. Drak. —459. Bellua Libyssa, elephanti. —retinet, remoratur transitum. —460. vada, flumen, vid. ad I, 52. —461. trabes, naves, pontis in modum junctas, cf. Polyb. III, 46, et Liv. XXI, 28. —ducere in altum, alveum fluminis, aggere ripæ, ab rate, a terra in amnem porrecta, et parte superiore ripæ religata, resolutis vinculis, quibus altera ratis huic erat copulata; ita Liv. loc. laud. gregis fremebundo, fremebundi, inlapsu in fluvium (ut apud Liv. excidere sævientes quidam in flumen), vel potius in ratem, territus Rhodanus, stagnisque, etc., aquis e fundo fluvii erutis torquendo et agitando undas murmur emisit. Lenz.

463. Terror egregie ipsi fluvio tribuitur, cf. ad I, 48, et Virg. Æn. VIII, 240, 201 et IX, 125. —gregis, ut gregem elephantorum dixit Plin. V, 1; equorum, Cic. Verr. II, 7; asinorum, Varr. R. R. II, 6; armentorum, Cic. Phil. III, 12; ducem gregis, taurum, Ovid. A. A. I, 326. Conf. Cerda ad Virg. Æn. I, 185. —acris Rhodanus, ut ferox IV, 61. —Tum acris est masc. gen. ut somnus acris dicitur Ennio ap. Priscian. Sed præstiterit jungere gregis acris, vel acris, h.e. acres, moles, fortes et magnos elephantos. —464. stagnis refusis, vid. N. Heins. ad XIV, 349; Burm. ad Val. Fl. V, 255; Heyne ad Virg. Georg. II, 163, et Æneid. I, 126. —465. murmura, fluctus sonantes.

466. Imitat. Liv. XXI, 31. —Tricastini et Vocontii inter Rhodanum et Druentiam, in Delphinatu, habitabant. —467. faciles campos, ubi iter facile est, nec montibus impeditur, ut facilem adiri planitiem XII, 163. Haud usquam impedita via, priusquam ad Druentiam fl. pervenit, Liv. l.c. —carpit, vid. ad I, 569.

468. Druentia (hod. Durance, cujus fons in Mont Genevre) non nisi ad Cabellionem (Cavaillon) navium patiens est. —Druentia hoc loco masculini generis, ut apud Strabonem ὁ Δρουεντίας. —lætum, hucusque prosperum et jucundum, iter vastavit, vastum, h.e. asperum et durum fecit, vel vexavit, turbavit, ut mentem vastare dixit Sallust. Cat. 15, ubi vid. Corte. Sed cf. V.L. —471. Fluctus et venti latrare, clamare, plangere, anhelare, gemitum edere dicuntur: κῦμα βοάα dixit Hom. Iliad. ξ, 394; μεγάλα βρέμει, Iliad. δ, 425; μεγάλ᾽ ἴαχε, Iliad. α, 482; Odyss. β, 428; στόνῳ βρέμουσιν ἀντιπλῆγες ἀκταὶ Sophocl. Antig. v. 603, cf. I, 592; V, 397, 398; IX, 516; Drak. ad hunc locum, et IV, 524; Burmann. ad Valer. Flacc. lib. I, vers. 590; Virgil. Georg. lib. III, vers. 261, et 202 Æneid. lib. VII, vers. 588. —473. æquus, ut apud Virg. Georg. lib. III, v. 546. —474. Verba petita e Virg. Æn. I, 100 sq., et 116 sq. —sub armis, armata. —475. vertice, id. qd. vortice, quæ antiqua scriptura est, ut vorsus, vortere, etc. Drak. adscripsit verba Quintil. Inst. Or. VIII, ii, 7: «Vertex est contorta in se aqua, vel quidquid aliud similiter vertitur: inde propter flexum capillorum pars est summa capitis; et ex hoc, quod est in montibus eminentissimum.» Cf. eund. I, vii, 25; Var. L. ad II, 631; IV, 230; V, 513; VV. DD. ad Virg. Æn. I, 117; VII, 31; Cellar. Orthogr. lat. T. II, p. 85; ed. III. Harles. Drak. ad. h.l. et Heins. ad Val. Flacc. VIII, 332.

477. Memoriam priorum calamitatum delevit majus periculum novusque terror, conspectis Alpibus incussus, de quarum transitu cf. Liv. XXI, 32... 38, et Polyb. III, 49... 56.

479 sqq. Imago Alpium earumque altitudinis, quam pluribus, et nimiis fere passimque obviis, coloribus poeticis exornavit, commode præmittitur descriptioni periculosissimi et memoria dignissimi itineris, quod Hann. primus hominum ingressus est. —480. glaciem ævi, æternam, perpetuam. —481. surgenti obvia Phœbo, præclare ad summam altitudinem declarandam. Sol quam primum exoritur, et antequam adscendit, adspicit jam Alpes occidentales, nec tamen radiis suis, qui montem per totum diem feriunt, æternam glaciem liquefacit. Lenz.

483. Cf. Hom. Iliad. θ, 13 seq. Virg. Ge. II, 291, et Æn. VI, 577 seq. 203 —486. cælum, lucis radios.

487. honores, munera, fruges ac proventus, ut ap. Virg. Ge. II, 404; Cf. Burm. ad Grat. 376; Bentl. et Jani ad Horat. Od. I, xvii, 16. Τῶν Ἄλπεων τὰ μὲν ἄκρα καὶ τὰ πρὸς τὰς ὑπερβολὰς ἀνήκοντα, τελέως ἄδενδρα καὶ ψιλὰ πάντ᾽ ἐστὶ, διὰ τὸ συνεχῶς ἐπιμένειν τὴν χιόνα καὶ θέρους καὶ χειμῶνος· τὰ δ᾽ ὑπὸ μέσην τὴν παρώρειαν ἐξ ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν, ὑλοφόρα καὶ δενδροφόρα, καὶ τὸ ὅλον οἰκήσιμά ἐστιν. Polyb. III, 55 extr.

492. Iterum poeta in altitudine Alpium exprimenda ingenio suo indulget. —caligat obtutus, ut fere caligans fenestra, quæ tam alta est, ut despici vix sine oculorum vertigine possit, ap. Juvenal. VI, 31.

494. Mimas altissimus Ioniæ mons, prope Chium ins. vid. Hom. Odyss. γ, 172; Strab. XIII, pag. 645; Plin. V, 29; Ptol. V, 2, et inpr. Spanh. ad Callim. H. in Del. v. 67. —495. cesserit Alpibus altitudine.

496. Vid. ad II, 356. Verba scindentem, frangentem et domantem ad operosum ornatum spectant. —499. Intemerata gradu, nullis vestigiis humanis profanata, Drak. coll. XV, 532, et XVII, 501 seq. Perseus temeravit nubila volatu dixit Stat. Th. III, 463, et oculis temerare profanis Claud. b. Get. v. 102; 204 temerato litore Lucan. III, 194; conf. ad I, 11, et II, 472. Intemerata, quoniam sacri sunt fines, v. 501. Sacra autem dicuntur maria, fontes, fluvii, arbores, et inpr. montes alti cæloque propiores, propter numina, quæ in iis habitare credebantur: homines enim, subtiliore quadam naturæ scientia destituti, totum hoc universum, sidera, aerem, flumina, etc. dæmonibus, seu numinibus, tanquam motus et agitationis auctoribus, plenum putant, cf. Spanh. ad Callim. H. in Apoll. v. 112, et inf. IV, 70.

501. Sacros fines Barth. Adv. X, 24, exponit, remotos ab usu hominum; Cell. in quos non liceat hominibus penetrare. Sic vetitas vias adcipio IV, 788, et inlicitas tentare vias, ap. Val. Fl. I, 197; vel inlicitas temerare undas, ib. v. 627, ubi vid. Intpp. —502. Natura prohibente, ipsa invita, quse hanc ob causam arduos montes esse jussit, ne pedibus humanis calcarentur. Lenz.

505. fovet, incendit, excitat, ut θάλπειν ἔρωτα, etc. —506 sq. Cf. Liv. XXI, 30. —obsequio Superum, etc., favore deorum perpetuaque rerum fortuna fessos, emollitos, ut f. luxu XII, 83. —507. dare terga, ut XII, 329, et ap. Prop. III, ix, 6, forma loquendi, a bellica re petita, ut mox (v. 508) submittere arma.

509 sq. Cf. Liv. XXI, 35; Polyb. III, 54, et inf. IX, 213 sqq. —510. Jovis culmen, arcem, Capitolium. —mœnia Romæ summumque Jovis culmen etiam ipsas Alpes dici posse existimat Lenz. coll. Polyb. III, 54, ἀκροπόλεως φαίνεσθαι διάθεσιν ἔχειν τὰς Ἄλπεις τῆς ὅλης Ἰταλίας. Sed Jovis culmen non bene Alpes dixeris, et sublimior est sensus ille, quem et Liv. XXI, 35, similiter expressit: mœnia eos jam (ita pro tum legendum crediderim) transcendere non Italiæ modo, sed etiam urbis romanæ: 205 uno, aut summum altero prælio arcem et caput Italiæ in manu ac potestate habituros.

514. Adroganter jubet, asperis locis inferri pedem, et propriam a quovis sibi viam muniri. —crudis locorum græce pro, cr. locis, h. non perviis, seu nondum calcatis, cf. ad I, 405: cruda loca, nondum trita, ut rudis Amphitrite Catullo LXIII, 11, mare navibus intactum. —515. proprio, quem primus ipse aperuit; N. Heins.

516. Rumpit aditus, vid. ad I, 54. Graviter ita et prima et difficilis rei molitio exprimitur. —517. Summa rupes, non summum cacumen Alpium, sed primum, quod Hannibal adscenderat, montis jugum. Lenz.

518 seq. Bene comparant Petron. 123. «Sed postquam turmæ nimbos fregere ligatos, Et pavidus quadrupes undarum vincula rupit, Incaluere nives; mox flumina montibus altis Undabant modo nata; sed hæc quoque justa putares. Tum vero malefida prius vestigia lusit, Decepitque pedes: passim turmæque virique Armaque congesta strue deplorata jacebant.» Cf. et Liv. XXI, 35 et 36. —concreto frigore, ut ap. Virg. Ge. II, 376. —qua lubrica semita frustratur sc. pedem (nisi malis Hannibalem), certum vestigium terræ imponere non sinebat canens clivus, nive obductus, Hannibal premit glaciem sc. pedibus, incedit cum exercitu super glaciem, luctantem ferro, quæ armis et militibus resistebat, eos quasi subplantabat et prosternebat, etc., quas ærumnas Pœni in descensu 206 potius passi sunt teste Liv. XXI, 36. Lenz. —524. fuscis alis, ut XII, 617, quæ atras nubes adducunt, unde et venti dicuntur nigri, picei, etc. Cf. Val. Fl. VI, 494, et quos ibi Ill. Harles. laudat, Broukh. ad Tibull. II, i, 89, et Stanley ad Æschyli Prom. v. 88. —525. Invertit Maroniana Æn. I, 102. —527. Contorta flatu, turbine.

530. altera moles, laboris species et molestia, nascitur, oritur, adparet. —531. Unde, ex qua altitudine; quæ tanta erat, ut vix sine quadam oculorum animique vertigine despicere possent. —altera moles, novus collis, unde, de quo. Lenz. —533. pruinæ, gelu, seu nivis, ut IV, 744, et ap. Virg. Ge. II, 376; III, 368; IV, 518. —534. permittere, mittere. Ubivis nil nisi nivem conspiciunt, qua totus mons obrutus est, et acies oculorum obtunditur: quod egregia comparatione illustratur. —536. inania, vento non inflata. —537. securo, a vi ventorum, quoniam hi quiescunt. 207 —538, 539. Oculos lassare, vincere et consumere dicuntur æquora omniaque ea, quibus videndis diu intenti sunt, quia tum eadem semper rerum facies redit, nec quidquam novi et jucundi obfertur, cujus varietate oculi reficiantur quasi et recreentur: παπταίνων ἐμόγησα dixit Musæus Amor. Leandr. et Herus v. 78. Cf. v. 157, ad VII, 470; Burm. ad Val. Fl. III, 661, et VI, 174. —ἔκαμον δὲ μοι ὄσσε Πάντη παπταίνοντε πρὸς ἠεροειδέα πέτρην, dixit Homerus, Odyss. μ, 232. Lenz. —538. victa, fessa. —539. renovat, recreat. —cælo, ejus adspectu.

540 seq. Cf. Liv. XXI, 33; Polyb. III, 51... 53. —542. semiferi, barbari homines montani.

547. sanguine multo ob stragem Pœnorum Alpinorumque. —550 seq. Cf. Polyb. III, 55, et Liv. XXI, 36, extr. —premit vestigia, ut ap. Virg. Æn. XI, 788.

552, 553. Nec jumentorum lapsus unica calamitas fuit, sed adcessit etiam hæc, ut 208 pedes, in acuta et rigida glacie hærentes, frangerentur.

554. Nono id die factum, Polyb. III, 53, et Liv. XXI, 35, tradunt, et forma orationis ut ap. Virg. Æn. III, 203. Drak. —per, inter, vulnera, quæ ad membra fracta et vulnerata, pugnasque cum montanis initas spectant. —555. optato vertice sidunt, ut ap. Virg. Æn. VI, 203. —556. suspendunt, vid. ad I, 128.

557 sqq. Similis oratio Veneris ap. Virg. Æn. I, 229 sq., et inpr. X, 16 sqq. Dea Romanis suis timet et de periculo ipsis inminente queritur, quasi hostis jam ad mœnia urbis esset. —mentem labefacta, ut ap. Virg. Æn. IV, 395. —558. rumpit querelas, vid. ad I, 95. —561. sedisse h.e. fixas sedes et pacem.

563. Libyen, παθητικῶς, pro exercitu Pœnorum, ut II, 311, et ap. Virg. Æn. I, 68. Auget rem, ut magis moveat Jovem; Mars.

565, 566. Hæc quoque δεινῶς et cum mœroris sensu dicta. Cf. Heyne ad Virg. Æn. V, 787; IX, 259, et Exc. IX, ad Æn. II. —sacra ruina, ut Trojæ cineres, vel potius Palladium διϊπετὲς, quod cum Penatibus et igne sacro etiam conjunxit Lucan. IX, 990 sq. Cf. ad I, 251. —568. Cf. Æn. III, 4.

569. Possis hæc ita explicare: An fata Trojæ bis captæ (vid. ad I, 43.) repetentur, Roma bis capta, quam primum 209 Galli expugnarunt? an Romanis eadem, quæ Trojanis, obtingent? vel: an, Roma iterum capta, Troja restaurabitur et Pergama recidiva erunt? vel etiam: an iterum repetentur Pergama, h.e. an iterum Romani, a Trojanis oriundi, Trojam revertentur, Roma capta.

570. Manifesta imitatio Maronis Æn. I, 254 sqq., ubi vid. Heyne, et Exc. XIV, ad Virg. Æn. VI, p. 669. Silium tamen cum eo et novis sententiis imaginibusque, et verborum ornatu contendisse videbis. Forte et respexit Æ. VI, 766... 888. Conf. ad I, 125. —573, 574. Hoc tam gravi bello Romanorum virtutem exercere et explorare, vel ex ejus eventu æstimare constitui. Causam vid. inf. IV, 603, 604, et cf. sup. v. 163 sq., et Flor. I, 13.

575 seqq. Romani ab antiqua virtute et severiore majorum disciplina paulatim desciscunt. Conf. præclara loca Hor. Od. II, 15, tota, et Juven. XIV, 160 seq. —ferri, belli ejusque ærumnarum. —læta domare labores, φιλόπονος, φιλοκίνδυνος, φιλοπόλεμος. —578. sedendo, vid. ad v. 142. —579. Verba Maroniana, ex h.l. explicanda, Æn. XII, 397, ubi vid. Heyne in Exc. IV. Conf. sup. ad v. 123 et 145. —mutum, ut surdum et cæcum. Cf. ad VI, 75, et Ernesti clav. Cic. —volvens, doctius quam agens, ut apud Virgil. Georgic. lib. II, vers. 295. Proprie anni se volvere, seu volvi dicuntur v.c. Æneid. lib. I, v. 234, 269; et lib. IX, v. 7; περιτελλομένων ἐνιαυτῶν, Hom. Iliad. β, 551; θ, 404. —580. Blandum venenum præclare tribuitur desidiæ, quæ in mentes hominum, illecebris ipsius inretitas delinitasque, sensim, instar veneni, se insinuat. Cf. VII, 260; XI, 550; XIII, 536. —581. senescit, conf. ad II, 457.

210 584. Ad consilium Silii sufficiebat, non nisi viros bell. Pun. II claros, gentemque Flaviam, poetæ temporibus regnantem, laudasse. —maxima rerum, ut ap. Virg. Ge. II, 534, ubi vid. Burm. et Heyne. —585. Nobilior sit Roma malis, ipsis malis cladibusque animosior, major et illustrior. Drak. laudat Sidon. Apoll. V, 65; VII, 6 (ubi vid. Savar.), et verba Liv. XXVI, 41: «Ea fato quodam data nobis sors est, ut magnis omnibus bellis victi vicerimus.» Add. Liv. XXII, 37, pr. XXVII, 14, et inpr. splendid. loc. Hor. Od. IV, 53... 68, ubi vid. Jani. —586. Paulus, L. Æmilius Paulus, Macedonici pater, animæ magnæ prodigus, superante Pœno, Hor. Od. I, xii, 37. —587. gratusque mihi Marcellus opimis, vid. ad I, 133.

594. Sequitur nunc Flaviæ gentis elogium, splendidissimo verborum ornatu expressum, et v. 607 sqq. ubi de Domitiano agitur, quo regnante poeta carmen hoc composuit, in summam turpemque adulationem compositum, quæ eo magis displicet, quod Jupiter loquitur. Quodammodo tamen, si non defendi, certe excusari potest, si miseram illorum temporum hominumque doctorum conditionem reputaveris. Hinc similia poetarum loca v.c. Val. Fl. I, 7 sq., et inpr. Statii passim obvia. Huc adcedit, quod Silius h.l. res Romanas vaticinio exponit, unde 211 facile ad graviorem spiritum adsurgere, resque amplificare et ad miraculum evehere poterat. —Tum regnabit «gens Flavia, obscura illa quidem, ac sine ullis majorum imaginibus, sed tamen reipubl. nequaquam pœnitenda,» ex Sabinis orta, quorum princeps urbs Cures, vid. Sueton. Vesp. c. 1, 2 et 12. —595. Augebit numerum sacrorum h.e. Divorum, consecratorum Cæsarum; nisi malis sacris pro substant. et Iulis pro Iuliis, seu Iuleis adcipere, ut sensus sit: augebit numerum sacrorum imperialium (ut Iuleæ olivæ et habenæ, ap. Martial. IX, xxxvi, 9, et civ, 15), vel flaminum, quales primum D. Julius Cæsar, et deinde Cæsares Juliæ gentis habuerunt, addito Flavialium collegio, quod una cum templo splendidissimo patri fratrique sacravit Domitianus. De utroque vid. Suet. Domit. 4, 15 et 17. VV. DD. ad Val. Fl. I, 15; Panuin. Civ. Rom. c. 27; Reines. Inscr. 49; et Spanh. de V. et P. N. p. 611 (T. II, p. 276). —596. Sabino agro baccifero, olivis abundante; cf. Martial. IV, iv, 10; Virg. Æn. VII, 711; Juven. III, 85. —Sabinum de Vespasiano, et mox patrem de Marte, vel Romulo adcipit Lefeb. Male!

597. pater, Vespasianus, vincet Caledonios (in Britannia barbara, nunc Scotia), h.e. Britannos. Vid. Sueton. Vespasian. cap. 4; Tacit. vit. Agricol. cap. 13 et 17; Valer. Flacc. lib. I, 7 seq. —donabit vincere, al. dabit, δώσει, Hom. Conf. supra vers. 136. —Thule extremi septemtrionis insula, veteribus ignota, quorum alii Schetlandiam, alii Islandiam, alii denique Scandinaviæ penins. (Sueciam et Norwegiam) intellexisse putantur. Cf. Ill. Voss. ad Virg. Ge. I, 30; Dietz. ad Mel. III, 6, p. 57, Schwedische Bibliotek, P. I, §. 12, p. 22 seq.; Cel. Schlözer. Allgem. Nord. Gesch. (Allgem. Welthistorie, T. XXXI), p. 14... 20, 62, 70, 160 seq., 201 sq. «Insulam Vecten, Britanniæ proximam, in ditionem redegit,» teste Suet. c. 4. Pro ea Thulen posuit poeta. —598. lucos, silvam Caledoniam, notam ex Ptol. Flor. I, 17; Plin. IV, 16; Cæs. b. Gall. 212 III, 10. —599. «Legatus legionis in Germaniam missus est, et sortitus Africam integerrime, nec sine magna dignatione, administravit,» Sueton. c. 4. —Rhenum, ejus adcolas. —600. Senex Judæam in provinciæ formam rediget. Vid. Suet. c. 4; Tac. Hist. I, 10; III, 4; V, 10. —Palmiferam Idumen, cf. VII, 456; et Virg. Ge. III, 12, ubi vid. Heyne.

601, 602. Cf. Virg. Ge. I, 503; Æn. I, 289, 290; et Hor. Od. I, ii, 45 sq. —viduata lumine regna, ut ap. Virg. Cul. v. 372, ubi vid. Intpp.

603. juvenis, Titus. —præcellens robore mentis, cf. Suet. Tit. c. 3; Tac. Hist. II, 1. —604. molem patriam, paterni imperii; vel majestatem et potentiam patris. Vide Gronovii Observat. I, 21 extr. —606. Confer Sueton. ibid. cap. 5; Tacit. Histor. lib. V, i, 10 seq.; et Joseph. de b. Jud.

607. Laudes Domitiani, ut XIV, 687 sq. —Vers. 607, quod jam Drak. monuit, spectat ad expeditionem, quam anno Chr. LXX et ætatis circiter XIX, in Germanos suscepit, et ad duplicem de iis triumphum cognomenque Germanici propter victoriam imaginariam a. Chr. LXXXI, ab ipso sumtum. Vid. Dodwell. Annal. Stat. §. 8; Suet. Dom. 2, 6, 13; Tac. Agr. 39 sq.; et Hist. IV, 85 sq.; Martial. II, 2; VIII, 26 al.; Stat. Silv. I, 1; IV, 1 al. —transcendes, ut apud Sen. Troad. 702, et Thyest. 912. —608. puer ex usu Romanorum dicitur. Cf. IV, 130, 454; Duker. ad Flor. II, 6, p. 296, et simil. loc. Martial. II, 2. —auricomo Batavo, Germanis, quibus, æque ac Gallis, crinis tam a natura, quam ab arte rutilus est; cf. IV, 202, et Tac. Germ. c. 4, ubi vid. Lips.

609. Cf. Suet. Dom. 1, ubi vid. Ern. et Tac. Hist. III, 69... 74. —culminis, templi, ut ap. Stat. Silv. III, 202; Claud. R. P. I, 68, et laud. 213 Stil. II, 401. —610. Sacrilegas flammas, vid. Heyne Obss. ad Tibull. III, v, 11. —611. Mundus, totius universi compages, hic pro terra adcipitur, unde nostri mundi, Drak. Sed hanc ipsam ob causam præstiterit, cælum interpretari et longa, longinqua, sera, remota. Cf. mox v. 626, 627. —mundum pro cælo dici, observant Drak. ad XII, 336; Broukh. Vulp. et Heyne ad Tibull. III, iv, 18; Ill. Harles. ad Val. Fl. I, 246 (ipse suo voluit commercia mundo Jupiter, etc.), 563, et in Anthol. lat. poet. p. 9 et 164.

612, 613. Silius imitatur morem poetarum seculi Augustei, qui in Augusti gratiam de rebus ejus Parthicis Indicisque magnifice loquuntur; quorum tamen adulatio honestior est, quoniam Augustus arma certe contra Parthos paravit, eoque tantum iis metum incussit, ut signa militaria restituerent. De Domitiano ne hoc quidem constat. Cf. tamen Dio. Fragm. 49; Stat. Silv. IV, iii, 154 al. Dausq. mentionem facit nummi ap. Occonem, quo Domitianus Cos. V, et Parthus signa reddens cusus est.

614. Innuitur duplex triumphus de Cattis Dacisque, vid. Suet. c. 6; Stat. Silv. I, i, 7; ii, 180; iv, 89 sq.; Martial. VIII, 65. —currus triumphales, ut I, 616; VI, 546 (ubi vid. Heins. et Drak.); VII, 558; IX, 635. —615. Eoos de Indis et Parthis. —Baccho cedente, cf. XVII, 648; Herman. Mythol. Lyricorum, p. 262; et Virg. Æn. VI, 805.

616, 617. De Sarmatico bello vid. Suet. c. 6; Stat. Th. I, 19 al. Cf. var. lect.

618. Eloquentia iis quoque Romanis antecellet, qui ea maxime inclaruere, cf. Suet. c. 20. Minervæ filium se jactabat, teste Philostr. vit. Apoll. VII, 12; VIII, 10. Sapientia Palladi Jovique par dicitur Stat. Silv. I, i, 37 sq.; et Martial. VI, 10. —619. Studium ejus poeticum 214 turpiter laudant multi v.c. Quintil. Inst. Or. IV; Proœm. et X, i, 91; Val. Fl. I, 12 sq. (ubi vid. Heins.); Tac. Hist. IV, extr. Plin. in Præf. Stat. Ach. I, 14. —huic sua Musæ Sacra ferent, poetæ in ejus honorem carmina scribent, vel tanquam fautor et princeps poetarum coletur. Sed proprie hæc intelligere, a reliqua adulatione vix abhorret. —620. melior lyra, etc., vincet ipsam Orphei Thracii lyram, quæ tamen fluviorum retardavit cursum, et montes silvasque secum duxit; cf. Hor. Od. I, xii, 7 sq., et a Drak. laudatum Occonis numisma XVII, cum duabus lyris.

622. Capitolium, incendio absumtum (v. 609), et a Vespasiano jam instauratum, (Suet. Vesp. 8; Tac. Hist. IV, 53) sed de cælo tactum iterum restituit. Vid. Suet. c. 5; Stat. Silv. I, 6, extr. IV, iii, 16. —623. Aurea Capitolia dixit exemplo Virg. Æn. VIII, 348, ubi vid. Heyne. —624. Hæc inprimis spectant ad splendida ingentiaque templa, quæ Flaviæ genti Jovique Custodi, in Capitolio, sacravit, vid. ad v. 595; Suet. c. 5; Tac. Hist. III, 74; Martial. IX, 4 (Addita quid Latio Flavia templa polo, etc.) et 35, ubi aliarum quoque ædium mentio fit. Cf. Virg. Æn. VIII, 99.

625. Comparant Virg. Æn. IX, 642, et Stat. Silv. I, i, 76. Statio et Martiali passim Deus, Jupiter, Tonans, dicitur. Vota Jovis personam dedecent. —dature, geniture, ut VII, 492. —626. Tarda senectam Hospitia excipient cæli, sero Dii senem in consortium recipient. Cf. Hor. Od. I, ii, 45 seq. Sed poeta iterum personæ, quam loquentem ipse induxit, inmemor fuisse videtur. Jupiter certe falsus fuit vates: nam Domitianus anno ætatis XLV occisus est. Nec Divos quoque dedit; sed unicum habuit filium. —627. Hospitia, ut XIII, 278. —solioque Q. Concedet, cedet, vel decedet, adsurget, honoris causa. —629. Post apotheosin, Cæsares eorumque liberi sidera nova fieri 215 putabantur. Vid. Burm. ad Val. Fl. I, 19, et Ovid. Trist. V, ii, 52. Corona autem, vel caput radiatum divinitatis, sive consecrationis signum. Vid. Suet. Aug. 94; Flor. IV, 2; Plin. Paneg. c. 52, ubi vid. Schwarz. Lucan. VII, 458. Cf. Stat. Theb. I, 27 sq. —tempora, caput, nati, qui inmatura morte defunctus et consecratus est. Vid. Græv. et Ern. ad Suet. c. 3. Vocem nati pluraliter capiebat Dausq. qui Domitiano quoque filiam fuisse, Domitiam Longinam, cum Cell. et aliis putabat. Sed hanc potius uxorem ejus, ex Suet. Dom. c. 1 notam, fuisse, nec aliorum Domitiani liberorum mentionem facere Stat. Silv. I, i, 99 sq. aliosque, sed tantum patrem, filium, fratrem ac sororem memorare, jam monuit Drak. qui etiam h.l. exprimendum curavit nummum Domitiani, a Tristan. Comment. Hist. T. I, p. 348, illustratum, in quo filius stellatus conspicitur, orbique insidet, ut pater ap. Occonem, quem laudavit Dausq.

630. Cf. Liv. XXI, 36, 37, qui copiosius planiusque eadem memorat. —seriem al. ordinem. Vid. Burm. ad Val. Fl. II, 218; IV, 449. —633. humentia nive. —635. obvia forte contraria, adversa, cautibus, propter saxa aspera et abrupta; cf. VV. DD. ad Virg. Æ. III, 499. —rupes obvia cum cautibus, ad perpendiculum fere declivis; Lenz. Sed vid. var. lect.

638. Noctem operi jungunt, ut ap. Virg. Æn. VIII, 411, ne noctu quidem ab opere cessant. —coactis, densis, pluribus oneri submissis; vel incurvis, ut vertice coacto pinus, ap. Sen. Hippol. 1223.

640 sq. Montes nudari, exui, spoliari arboribus, ut contra amiciri iis et vestiri dicuntur. Vid. Burm. ad Val. 216 Fl. III, 332. —Mireris Silium non fecisse mentionem rei multo mirabilioris, aceti, quo infuso ardens rupes refrixerit, et magis putrefacta sit: tota quoque hæc historia, propter silentium Polybii, difficultatem adgerendarum arborum, quæ in superioribus Alpium jugis frustra quæruntur, aliasque rationes, in dubium vocata est nuper a Matthiæ in Obss. ad Liv. lib. XXI, p. 40 sq. sed defensa a Boettigero in Ephemerid. Brunsvic. Lenz. —643. pondere, saxo, resoluto, diviso, vel putrefacto igni et infuso aceto; unde putris moles, montes igne exesi, πέτρα ψαφαρὰ, ap. Appian. b. Hannib. c. 4, quem vide et Liv. XXI, 37. —644. aperit regna Latini, ostendit Latium, et viam in hanc terram pandit. —646. Cf. Polyb. III, 60; et Liv. XXI, 38, 39. —Taurini in Italia Transpadana ad Alpium radices habitabant, eorumque urbs, Augusta Taurinorum, nunc Turinum vocatur et Pedemontii caput est. Plin. III, 17. —statuit tentoria, quinto vel sexto mense, postquam ex Hispania moverat, Alpibus die XV superatis. Vid. Appian. l.c. et Liv. XXI, 38 pr. Quanam parte Hannibal Alpes transierit, ne inter antiquos quidem scriptores constitit. Vide Liv. XXI, 38; Lips. Epist. ad Belgas Cent. I, Ep. 93; Opp. T. II, pag. 826 sqq., et Folard ad Polyb.

652. Cf. Lucan. IX, 447... 497, et de campis Bactrianis Curt. IV, 7, et VII, 4. —Cf. Virg. Æn. III, 564 sq. ubi vid. Heyne. —653. violentior, ob arenas 217 et ardorem solis.

654. Ad occasum a meridie porriguntur. Cf. Cellar. Geogr. I, 1, 2, p.7, 8; Lucan. IX, 351, 496. —655. Squalentes, cf. ad I, 211. —656. Ut ap. Hom. Iliad. μ, 157. —658. Conf. VII, 569 sq. —carcere, cf. Virg. Æn. I, 54; et Burm. ad Val. Fl. I, 584. —659. Africus et Corus venti contrarii. —660. capientem prælia, iis aptum, patentem.

662. Commentarii loco sint verba Lucan. IX, 493 sqq.; Curt. VII, 4, §. 28, 29; Plin. IV, 5; Arrian. III, 1; VI, 5. —enare pro evadere, transire, quoniam via per hos campos, ut in mari, ad astra dirigitur, quod jam monuit Drak. coll. XV, 375, et XVI, 335; Add. XVII, 370, et vid. inf. ad v. 682. —663. dies confundit iter, incertum reddit, quoniam astra non conspiciuntur. —665. Cynosura, h.l. pro quovis sidere, et reliqua ad ornatum spectant. Nam Cynosura proprie est ἄρκτος, vel Ursa minor, quæ Phœnicum, ut major, vel Helice Græcorum navigationem dirigebat, cf. Ovid. Fast. III, 107; Epist. XVIII, 149; et Trist. IV, iii, 1; Val. Fl. I, 17; Manil. I, 299 seq.; Strab. I, p. 3; Schwarz. ad German. Arat. v. 40, et Scheffer. milit. nav. vet. IV, 6.

666 sq. De templo Jovis Hammonis cf. Curt. IV, 7. Lucan. IX, 511 sqq.; Diodor. I, 13; XVII, 50; Herodot. II, 42; IV, 181. De vestigiis ejus etiamnum reliquis, 218 vid. Grammaye Afric. illustr. p. 10.

669 sq. De Solis fonte, vid. Curt. l.c. Ovid. Met. XV, 309 sq.; Plin. II, 103; V, 5, ubi vid. Hard. Mel. I, 8; Diodor. XVII, 50, pag. 528, al. 589, B; Herodot. IV, 181; Arrian. III, 4, et inpr. Lucret. VI, 848 sq., ubi in causas hujus miraculi inquirit, Silioque præivisse putatur. —671. Cf. Virg. Ge. IV, 401. Sed adcendit h.l. est, illustrat; Cf. XV, 681; Claud. Cons. Mall. Theod. 78, et Burm. ad Val. Fl. III, 411, et V, 370. —medius sol, vid. ad I, 258.

673. loca plena Deo, sc. silvas, in quibus oraculum erat. Cf. Lucan. IX, 522. —dites sine vomere glebas, sponte frugiferas, cf. Lucan. IX, 420 seq.; Curt. IV, 7, §. 16. —675. cacumina nemorum. —676. Calcatos, sæpius visitatos, quia locus ipsi sacer; vel, quod D. Heins. jam monuit, habitatos, ut χορεύων ap. Musæum, v. 48, pro ναίων.

677. De origine oraculi cf. Herodot. II, 54... 57, Jac. Gronov. ad Steph. Byzant. Fragm. de Dodone, Strab. VII, p. 329, al. 506. Triglandi Conjectan. in Thes. Antiq. Gr. T. VII; Parrhas. ad Claud. de R. P. I, 31; Serv. ad Virg. Ecl. IX, 13, et D. Heins. ad h.l. qui omnes fere fabulam inde ortam putant, quod πελειάδες et columbæ et mulieres fatidicæ dicuntur, et columbæ fuerunt subjectum τῶν ἐνταῦθα μαντευομένων, singularisque earum in vaticiniis usus, vid. et Tiraq. ad Alex. ab Alex. VI, 2, et Aristoph. in Avib. 720 sq. —678. In gremio Thebes, ἐν Θήβῃσι, sed ταῖς Αἰγυπτίῃσι, ut κόλπους λειμώνων ap. 219 Aristoph. in Ranis, D. Heins. Cf. Drak. et ad II, 574. Sunt vero etiam, qui fabulentur, has columbas e gremio Thebes, virginis, evolasse. Lefeb. hæc notat: «An hæc ficta e Theba q.d. arca Noachi, qui columbas emisit? Valde suspicor.» Sed veremur, ut multis id adrideat.

679. Chaonias oras, Epirum. cf. Intp. ad Virg. Ecl. IX, 13; Ge. I, 8, et Prop. I, ix, 5. —681. Mare Carparthium pars maris Ægæi, a Carpatho ins. (hod. Scarpanto) inter Cretam et Rhodum sic dicta. Sed quare columba tam late vagatur? Poeta forte v. 678, Thebas Bœotiæ perperam innuit, non Ægypti urbem, a qua Hammonii non nisi decem dierum iter aberant, teste Herodoto IV, 181.

682. niveis, vid. V.L. Nota D. Heins. hæc est: «Nigræ πελειάδες sunt: πέλον enim τὸ μελανίζον χρῶμα, nigricans color; unde et bovem nigram πέλλην dicunt, et πελίωμα τὸ μέλαν.» —concolor Afris fuscis, sed Lefeb. judice, quia voc. Libye, ab orientali Lub, significat nigrum, ustum. —tranare, ut nare, seu enare, pro volare. Cf. XII, 95; XIII, 185, 238. Hinc pennarum et alarum remi XII, 98; Ovid. Met. V, 558; remigium alarum Lucret. VI, 743; Virg. Æn. I, 301, et VI, 19, ubi vid. Heyne. εἰρεσία πτερῶν Lucian. in Timone, T. I, p. 183, edit. Schmid. (Chrestom. Gr. Stroth. p. 166.) Cf. ad v. 662; Cerda ad Virg. Ge. IV, 59, et Æn. IV, 245; VI, 16; Heins. ad Ovid. A. A. II, 47, et Drak. inf. ad XII, 98, ubi verba Aristophan. in Avib. τὼ πτέρυγε ναυστολεῖν et Nonn. Dionys. XXXI, 15: νηχόμενος πτερύγεσσι excitat, et contra volare de navi monet dici, ut διαπτᾶσθαι Eurip. Med. 1, unde ἐρετμὰ, τάτε πτερὰ νηυσὶ πέλονται ap. Hom. Odyss. λ, 124; de quo vid. Cerda ad Virg. Æn. III, 520, et Barth. ad Claud. Cons. Hon. VI, 38. —683. Cythereia ales, columba, Veneri sacra. —685... 687. De 220 columba, quæ medio arietis capiti insidens oracula ediderit, vid. Turneb. Advers. XIV, 18; Dempster. paralip. ad Rosini Antt. Rom. II, 5, et inpr. Beger. Thes. Brandenb. T. III, p. 221 sq., unde Drak. gemmam h.l. exprimendam curavit.

688. subitum, subito enatum, unde exsiluit. —689. premunt, alias feriunt, vel tangunt vertice. —690. venere, provenere, crevere, ut ap. Virg. Ge. I, 54, et II, 11. —pavore, vid. ad I, 82. —691. Arbor numen habet, vid. ad v. 499, 673, et cf. X, 167; Gronov. Obss. I, 13, pag. 111, et Intpp. ad Virg. Ge. II, 16.

697. Cf. Virg. Æn. VI, 45 sq., 77 sq. Deus dicitur intrare (Stat. Achill. I, 514.) ut insidere, inrumpere (Lucan. V, 167; Stat. Th. X, 341), possidere, inplere, inhabitare, incolere vatem, qui ita plenus et totus Dei, ὅλος τοῦ θεοῦ, vel κάτοχος ἐκ τοῦ θεοῦ et ἔνθεος fit, (Phœbo intrata sacerdos XII, 323.) et deum pectore adcipit, tenet, vel suspirat (IV, 777), ut contra, furore cessante, excutit. Cf. ad I, 124; Burm. ad Val. Fl. I, 207; IV, 445; VI, 673; Heyne ad Virg. Æn. V, 679. —alta murmura, ut alta vox. —698. Conlisis trabibus, arboribus sono quasi percussis et repercussis. —699. major nota vox, ut ap. Val. Fl. II, 226.

700. Cf. ad I, 125, et Virg. Æn. VI, 83 seqq. —agitare, cf. ad I, 146. —701. Assaraci prolem, cf. v. 566, et Virg. Æn. I, 284. 221 Libyes, o Pœni, vid. ad I, 189. —702, 703. flammam atram, atri belli, et æstum furoris.

705. extrema, finem, eventum. —706. Deposcis, scire cupis. —dare vela labori, ut famæ ap. Martial. VIII, 70; pro studere, operam dare; vel summo studio ad laborem perficiendum adcelerandumque ferri, quo forte sensu vela dare fatis, h.e. mandatis consiliisque deorum, dixit Virg. Æn. III, 9, et contra vela contrahere Hor. Od. II, 10, extr. —707. Pete Cannas, vid. ad I, 51 et 125. —708. augebis avos, h.e. majorum gloriam, ut αὔξειν, ὀφέλλειν. —nulli relinques, sc. gloriam et famam, h.e. permittes, concedes, adeoque nemo poterit.

711. Romani non sine timore et bello erunt. —712. Cf. Virg. Æn. I, 387, 388. —In hoc Hammonis oraculo, sicut in toto Silii poemate, continuam Virgilii imitationem deprehendere est, quæ, licet aliquando felicior, sæpius tamen ibique præsertim pallet, et quasi Maroniani solis radios caliganti orbe jam debiles remittit. Non ita profecto vaticinatur Cumæa illa sacerdos, quum, vere Deo præsente plena, nec jam mortale sonans, divina voce, Horrendas canit ambages, antroque remugit. Ed.

Liber III: Variæ Lectiones

152
153

4. litora Put. solemni varietate. —8. adyti reposuit Lefeb. quasi poetæ non centies numero plur. pro sing. utantur. Idem mox Cyrrhæis scripsit, et Cyrrheis Dausq. Sed Κίῤῥαν quis nescit?

14. cornigeri emend. Modius. Male! Poeta enim non amplius de Jove Hammone, sed de Hercule Gadit. agit, et voce Exin sermonis seriem abrupit. Numum Hadriani, qui Herculem Gadit. clavigerum, κορυνηφόρον, exhibet, ex Tristani Comm. histor. T. I, p. 486, exprimendum curavit 154 Drak. —16. semusta, et IX, 123, semanimi, auctore N. Heins. scripsere Drak. et Lefeb. Sed vid. Pier. Heins. et Heyne ad Virg. Æn. III, 578; V, 697; X, 396. Semiambusta sup. II, 681. Conf. inf. ad v. 495, et ad II, 353. Vel pueris nota est συνίζησις. —19. Hinc, non hic, Col. et Put. cum Ven. Marsi et all. edd. prob. N. Heins. Tum suppl. hic, sc. hoc in templo, quod durum est. Ego potius crediderim legendum esse, Hic c. g. Concessisse sc. vita, seu fato et naturæ. h. mortuum esse, ut ap. Tac. Ann. IV, 38; XIII, 30. Nam teste Mela III, 6, ut sanctum sit templum, ossa Herculis ibi sita efficiunt. —25. Et, non Ex, scripti et 155 priscæ edd. —26. Non thura, a θύω, sed tura, a voc. Celt. tyr, resina, recte scribi notat Lefeb. male rem, ex Arabia adlatam, a Celtis repetens. Servius ad Virg. Ge. I, 57; a glebis tunsis, quibuscum tus de arboribus fluens coalescat, sed melius alii a tusis granis tus dictum putant. —30. nullæ e. s. vota D. utique corrigendum 156 censebat N. Heins. contra sentiente Drak. quo judice mens poetæ est, in hoc templo simulacrum Herc. non nosci ejusque effigiem non exstare. Vid. not.

33. nixuque h.c. magno conamine, Nut. et al. Male! Ora nexu, ἅμμασι, elisa, more Herculis, cujus præcipua vis in brachiis erat, quibus arte adductis leonem ab eo elisum fuisse (ἀγχθῆναι), omnes fere numi et poetæ declarant. Conf. Drak. ad h.l. et Heyne ad Apollod. p. 342; sed de vi et usu verbi elidere Bentl. ad Hor. Od. III, xxvii, 60, et voc. nexus Gronov. Diatr. Stat. c. 25; Gesn. et 157 Burm. ad Quintil. II, viii, 13, et c. 12 pr. —34. cælantur pro celantur recte emend. Bentl. et N. Heins. —35. Ast, Stygias, etc. conj. Burm. et mox inferno tum primum abstractus N. Heins. ad h.l. et ad Ovid. Met. VII, 413. Sed æternum antrum est, quod jam Drak. col. IX, 118; XIII, 611, et XVII, 471, docuit, unde numquam abstrahendus erat, ubi æternum manere debebat. —39. cervi Col. Ox. R. 2, 3; Parm. Med. unde cum Lefeb. recepi. Sic et ap. Hygin. Fab. 30; Plaut. in Persa I, i, 3; Martial. IX, 101, et alios, quos laudat Drak., qui tamen vulgatum cervæ retinuit, cui favent Virg. Æ. VI, 803, et quos excitavit Muncker. ad Hygin. l.c. Nec negari potest, verba ἡ ἔλαφος, ἡ ἵππος, ἡ πάρδαλις, τίγρις, κύων, ἄρκτος, ut cerva, bos, canis, equa, panthera, tigris, leo, promiscue de utroque sexu usurpari, et Græcos certe sæpius femin. genere uti. Vid. Muncker. l.c. Heyne ad Virg. Ge. I, 59; Burm. ad Val. Fl. VI, 70, 71, 347; Græv. et Spanh. ad Callim. H. in Dian. 102; Ernesti ad Hom. Il. υ, 221 et ad Callim. in Lav. Pall. v. 2; Spanh. de V. et P. N. p. 163 seq. et Drak. ad h.l. qui posterior ita quoque factum monet, ut alii Herculem Geryonis boves masculos, alii feminas ex Hispania abduxisse, (vid. ad VI, 629, et Cerda ad Virg. Æ. VIII, 203) et alii eum equis, alii equabus suis Diomeden objecisse tradiderint. Vid. Heins. ad Ovid. Epist. IX, 68, et Met. IX, 194. Hinc et cornua cervæ facile defendi possunt, etsi cornigeras cervas inveniri negarunt jam olim Aristot. hist. anim. IV, extr. et alii, quibus suffragantur Swart. Analect. I, 2; Bochart. Hieroz. III, 17, et Salmas. Exerc. Plin. p. 157; sed reclamant Græv. et Spanhem. l.c. Schol. ad Eurip. Herc. fur. 375; Scalig. de re poet. III, 4 et 9; Wessel. ad Diodor. p. 258, 72; conf. Heyne ad Apollod. p. 349. Omnino in talibus non argutandum, neque 158 poeta ad physicorum subtilitatem exigendus est. —42. Vulgo male legitur, frontemque timet minor omnis A., quæ verba Cell. ad Acheloum cujus frontem parvuli Acarnanum timuerint, referebat: Dausq. autem. cujus nugis Barth. temere subscribit, ad Abantas ὀπισθοκόπους, qui postea in Ætoliam translati et Acarnanes dicti fuerint. Vid. Hom. Il. β, 542; Plut. Thes. p. 2; Strab. X, p. 714, A. frontemque minor nunc omnis A. Col. f. timet nunc omnis A. Oxon. f. illinc (ab altera parte) minor amnis A. conj. Bentl. non improb. Drak. f. minor truncam amnis A. indubitate scribendum videbatur N. Heins. ad h.l. et ad Sabini Epist. III, 91; quod recepere Drak. et Lefeb. Nec dissimulo, literas am in truncam facile excidere potuisse, quia et eliduntur, et in initio sq. voc. repetuntur. Sed non adsequor, cur respuamus τὸ nunc, quod non modo optimorum libb. auctoritate firmatur, sed minus quoque languet, quam truncam, cujus vis et notio voce minor satis declaratur. Itaque revocavi lectionem c. Col., nisi quod pro omnis reposui 159 amnis, cui medelæ, per se satis obviæ, boni etiam libri favent.

45. variæ malebat N. Heins. frustra. —47. Injectum Col. Tell. et omnes fere edd. Inventum Put. Innectum Parm. Invectum Ox. quod præter Barth. prob. N. Heins., qui et Ingestum legi posse monet. —51. Proruptum, non Præruptum. Col. —52. Oceanus scripti et editi ante Marsum, qui primus dedit Oceani, in quo adquiescit Lefeb. —55. fractoque corrig. N. Heins. ad h.l. ad Val. Fl. VII, 583, et ad Ovid. Met. XI, 729. Tacite id receptum a Lefeb., nec displicuisse videtur Draken. qui multis certe exemplis ostendit, undam, fluctus, æstum, mare frangi, quum impetus eorum litore, scopulis, aliove impedimento retundatur. Plura qui desiderat, consulat Burm. ad Val. Fl. III, 36, ad Ovid. Epist. VII, 69, et ad Petron. c. 123. Enimvero mare non ad scopulos, vel litora frangi solet, quum sponte in recessu post æstum relabitur et residet, sed quum intumescit. Quare si quid mutandum, stratoque potius legerem. Sterni, ut στορεῖσθαι et καταστορεῖσται, dicitur mare 160 planum et tranquillum, quod prius intumuerat. Vid. Heyne ad Virg. Ecl. IX, 57, et Æn. V, 763. Possis etiam tractutque r. æstus refingere, ut tractus undarum ap. Lucan. III, 551; V, 565; X, 257; et flammarum ap. Virg. Ge. I, 367; Lucret. II, 207, al. Sed vid. not. —56. Stat ratis conj. N. Heins. et Gron. Obss. IV, 17. quod iterum, lectore non admonito. recepit Lefeb. nec intercederem, nisi a vulg. lect. nimis recederet et hæc utique ferri posset. —57. Et fusi, quod Dausq. jam divinaverat. Col. et Ox. Vulgo Effusi. Sed Et fusis in transtris, h. sedentes, seu jacentes, a manu ipsius Silii fuisse putabat N. Heins., quod impense adridebat Drak. coll. VII, 303, et Virg. Æn. I, 214. Plura exempla vid. ap. Heins. ad Claud. bell. Gild. 327; Burm. ad Val. Fl. I, 252, et ad Petron. c. 130. Sed nostra forte lectio eodem modo explicari potest. —60. Tethys, Τηθὺς, priscæ edd. Vulgo Thetis, et Lefeb. Thetys, claudicante versu. Draken. laudat Bentl. et Davis. ad Cæs. b. G. III, 12, et Richter. Specim. Obss. Crit. p. 74. Tethys ut XVII, 244 et al. pro mari, ut Thetis, etsi Deæ sunt diversæ.

61, 62. Ita scripti et editi ante Nicandrum, qui in. Junt. primum vulg. lect. protulit, nam multa fatigant Pondera curarum, primum subducere bello, quæ et ipsa suas veneres habet, et latini leporis gustum præ se fert. Sed alteram præferunt Mod. Barth. N. Heins. 161 et Drak. (qui conf. IX, 134; XI, 379; XIII, 468; XVII, 76) quidquid obloquatur Dausq. —66. in ore scripti et editi ante Marsum, qui dedit in ora, idque exposuit, in regione Saguntina. Quod quum metri legibus repugnare videret Nicander, reposuit ad ora, ut vulgo legitur. Male! In ore est coram, prope, in conspectu, v.c. urbis ap. Flor. II, xv, 7; Drak. laudat X, 464, et Senec. de Ben. VII, 19; conf. Heins. ad Claud. Honor. IV, 270, et ad Ovid. Epist. X, 126: more R. 2.

72. Quîs scripti et editi ante Marsum, qui primum Qui male intulit: jam gesta timoris Oxon. unde jam justa timoris, h. quæ jam timendi causam habeat, suspic. Barth. Adv. VI, 15, et jam certa t., h. quæ jam noverat, olim sibi timendum esse, N. Heins. qui tamen vulgatum exemplis, a se congestis ad XV, 135, et ad Val. Fl. III, 737, defendi posse recte monet. —75. Ingens hic malis Oxon. teste Barth. l.c. qui inde non male conj. Italis. Nullam in cod. suo discrepantiam scripturæ ex Oxon. notatam vidit N. Heins., qui quidem Ingens Hesperiæ, vel I. hic Teucris legi posse, sed vulgatam quoque bene se habere fatetur, adsent. Draken., qui monet, terras IX, 59; XIII, 790, 893; Val. Fl. I, 631 (ubi vid. Intpp.); Virg. Æ. VI, 870; Sen. Herc. fur. 250, et al. homines dici, in terra viventes, et Hannibalem sperasse, Carthaginem non modo Italiæ, sed et totius terrarum 162 orbis caput a se relictum iri. —78. tantis inviderit actis conj. Bentl. non improb. Drak. quia Dii VI, 84, 340; VII, 61; XV, 514, et al. nimium felicibus hominum rebus invidere, eorumque fortunam omni conatu abrumpere dicantur. —79. Et non male corrig. Bentl., quod prob. Drak. et tacite recepit Lefeb. nostra maluerit N. Heins. et v. 80 bellis, non male, judice etiam Schmidio, cui tamen pignus belli videtur esse, qui magnorum bellorum futurus est administrator. —82. Vulgo Elisæas, vel Eliseas. Vid. ad I, 81.

163

86. dedicet omnino scribendum censebat N. Heins. coll. vet epigr. ap. Trebell. Pollion. in vita Aureoli (pontem Aureoli dedicat et tumulum) et Gruter. Inscr. p. 931. Sed Drak. putat, vulgata lect. non male exprimi jactantiam Hannibalis, qui in Capitolio locum, quasi ad se pertineat et injuste a Romanis possideatur, sibi vindicari velit, ut in eo sepeliatur: proprie enim vindicari a nobis ea, quæ nostra sint, sed quorum possessione exciderimus. —94. longæ instare senectæ conj. N. Heins.

164

99. Pro vatis forte leg. fontis, vel nati, ut intelligatur Castalius fons, vel, unde huic nomen inditum tradunt Probus ad Virg. Ge. III, 293 et alii, Castalius, Apollonis f. —103. Leg. f. Lascivo et genitus. —104. Milichus scripti, prob. etiam Dausq. quoniam idem nomen ap. Tac. Ann. XV, 54, 55, 71, et Martial. II, 63 occurrat, idemque vocis origo (Μείλιχος) prope flagitet. Vulgo Milicus, ut ap. Marian. I, 12.

165

109. salute Col. et Vulgg. salutem. Nihil interest. —111. gelidos ut scandere Col. Ox. Parm. probb. Barth. N. Heins. et Drak. sic scandere Med. et al. Vulgatum gelidosne scandere, Nicandri ingenio procusum, more suo tuetur Dausq. nec deseruit Lefeb. Metri tamen leges ei non adversantur: (vid. ad VII, 618) unde frustra gelidosne escendere conj. Davis. ad Cæs. B. G. VII, 27, prob. Richter. Spec. Obss. crit. p. 74: gelidos ut s. t. Deficiar emend. N. Heins. ad h.l. et gelidos nec s. t. Deficior idem ad Ovid. Epist. V, 150; ubi usum verbi pass. defici pro deficere multis quidem exemplis confirmat, sed defici simpl. sic poni non probavit. —114. fixumque relinqui scripti et editi ante Nicandrum, qui in Junt. perperam edidit sexumque relinquis, quod ipsi Dausq. displicuit. —121. nec ulla R. 3; Parm. 166 Med. non ulla Put. —125. conferet Ox. et. Put. —126. Sed tu, Bele, oro, genitor, miserere coll. I, 73; III, 650; VIII, 31, et Virg. Æn. I, 626 corrig. Bentl. ad Hor. Od. I, xxxv, 29; ubi vulgatam lect. inter meras nugas refert, quærens, ex qua uxore, vel amica Mars bella genuerit? Sed genitor, vel pater sæpius etiam dicitur vel auctor, vel præses alicujus rei, quam amore et cura quasi paterna complectitur, unde patris instar colendus est. Sic Jupiter deorum hominumque pater, Augustus pater patriæ, Romulus Romanæ pater urbis, Ovid. Fast. III, 72; Æolus ventorum pater Hor. Od. I, iii, 3; Neptunus genitor profundi Ovid. Metam. XI, 202; Mars νίκης εὐπολέμοιο πατὴρ Hom. η, in Mart. v. 4. Ita et genitor fraudum inf. XIII, 738: g. vitiorum Plin. XV, 4; conf. ad I, 606, et Burm. ad Virg. Æn, I, 155. Schmidio bellorum genitor est, qui bella ex bellis serit, hisque solis delectatur.

129. pandentibus, vel tendentibus, sc. carbasa, in mentem veniebat. N. Heins. quod languet, quoniam hæc idea jam verbis aptabat c. exprimitur. Idem tamen monebat, vulgatam pendentibus arbore, h. a malo, loco Lucani II, 697, firmari. 167 —134. æque pro ævi suspicit N. Heinsius. —135. ille per ora duo codd. teste Dausq. ire per auras corrig. Modius. Male. —143. sum R. 2, non improb. Lefeb. ut, qui sim, ne sciat omnis conj. N. Heins. Tum ut ne pro ut non, vel simpl. ne, ut passim ap. Cic. et alios. Vid. Gronov. a Draken. laud. ad Cic. Ep. ad Qu. fratrem I, 1. 168 —146. Nec tamen, non Ne tamen, Col. et Oxon. —147. Est nobis, est lucis honos, tamquam ἐνεργητικώτερον, malebat Dausq. —157. Ita scripti, quorum lectionem tuentur N. Heins., Gronov. Diatr. Stat. c. 40, et Draken. cujus verba sunt: Pontus visum consumit, quum in medium mare provecti nautæ nil nisi undas undique cernunt, postquam terra jam ex oculis evanuit: (conf. not. ad v. 538) recedere autem terra dicitur, a qua recedimus, ut ap. Virg. Æn. III, 72; Ovid. Metam. XI, 466; Val. Fl. II, 8; Stat. Th. I, 550. Sic et diffugere et discedere maria dixit Val. Fl. IV, 655: tellus transit, quam nos transimus, id. II, 431; V, 121; conf. Gronov. ad Senec. Med. 164. Ita Drak. qui ad XV, 215, observat, eodem modo passim dici rem adtolli et crescere, quo propius eam accedamus, et decrescere (v.c. ap. Claud. R. Pros. I, 190) quo quis longius decedat. Vulgo male h.l. legitur, C. visus, tellus pontusque r. quod misere torsit Barth. Adv. VI, 15; ubi postremo ad conj. tellus pone usque recessit, confugit.

169

161. Sensum h.l. non perspexere N. Heins. et Drak. Itaque ille emend. solliciti cessit vix cura laboris; hic vero solliciti c. vis dura laboris, h.e. durus labor, qui sollicitudinem ei creabat, vel etiam solliciti c. vix cura sopori, ut ap. Stat. Th. VI, 237, seris vix cessit cura tenebris. Sed nulla mutatione opus. Sententia h.l. est: Hannibal (cujus singularis constantia in laboribus cujuscumque generis ferendis sup. I, 242, et al. laudatur) tandem curis ærumnisque belli defessus, somno obprimebatur. Vis dura, pertinax et indurata ad laborem (vid. not. ad I, 558) labori cessit, succubuit, ut εἴκειν μαργοσύνῃ dixit Apollon. III, 795: εἴκειν κακοῖς Æschyl. Prom. 320; cedere malis Virg. Æn. VI, 95, et alia, quæ vid. ap. Burm. ad Quintil. Declam. VI, 16; labori sollicito, curis belli, quæ animum ejus sollicitum, inquietum reddebant, eum vexabant, cruciabant, ut sollicitus metus dicitur Ovid. Trist. III, 11, 10; amor Virg. Ecl. X, 6 (ubi vid. Heyne); dolor Ovid. Fast. V, 372; opes Hor. Serm. II, vi, 79; curæ Stat. Th. IX, 603: Gr. μέρμερα ἔργα, μέρμερον κακὸν, vel ἔθνος, etc. conf. ad v. 132. Dura est et ab h.l. aliena Marsi ratio: vis dura, vehemens amoris affectus cessit post longam belli cogitationem et studium. Lefeb. hæc adnotat: durus, ut in Virg., h. infatigable, opiniâtre. —165. Vulgo 170 inepte distinguunt labores Præcipitat, consulta viri, segnemque, etc.

171. ac monitis, non monitisque, scripti cum Parm. ac Med. —179. En age, si quid inest 171 animi, par fortibus ausis Fer gressus corrig. Burm. Non male.

192. non æquis malebat N. Heins. vel non siccas, ut hic serpens cælestem illum magnitudine etiam 172 superare dicatur. Sed vid. not. —196. rupti Col. Vulgo perperam rapti legitur et comma ponitur post æquat. —197. permixtam Col. et Tell. non improb. Drak. Sed permixta Ox. et Put. cum R. 3; Parm. Med. quod exquisitius est, et firmatur locis Virg. Æ. IV, 120, 161; cf. Bentl. ad Hor. Od. IV, i, 24, et Epod. IX, 5.

173

202. depascat conj. N. Heins. quem vid. ad Claud. Laud. Stil. II, 115. Vulgatum defendit Draken. coll. I, 677; II, 30, 44; confer ad XVI, 681. —205. moto, non toto, scripti et R. 2, ut XV, 145; conf. Heins. ad Ovid. Fast. III, 347. —211. decurrens... Involves, non decurres Involvens, Col. et Ox.

174

218. Instauratus, non Instauratur, Ox. R. 2, 3; Parm. Med. Ald. —219. Placatus, non Placatur, scripti cum R. 3; Parm. Med.

222. Vulgg. Prodito, quod præter Dausq. tuetur Cell., qui forte non ita sensisset, nisi a Modio prodita præferri falso putasset. Prodite Col. et Ox. cum Med. et Junt., ad exemplum Virg. Æ. IX, 525. Nam poetæ aliique scriptores, quum verba ad collegium, aut plures conjunctos faciunt, unum adloqui, et addito plur. numero reliquos simul innuere et respicere solent: quæ vulgo enallage, vel syllepsis et synthesis numeri dicitur. Vid. Cerda ad Virg. l.c. Burm. ad Val. Fl. VIII, 178; Heins. ad Ovid. Rem. Am. v. 164, et ad h.l. ubi conf. inf. v. 288, 369; XII, 390 (Sed vos, Calliope, etc.); XVI, 212; quibus locis add. VI, 292, 562. —224. Hiberas Col. non improb. N. Heins. qui tamen malebat in domitis Hiberis, quod R. 2, exhibet. Idem tamen fatetur, pro vulgata facere v. 327; conf. etiam Horat. Od. IV, v, 27; 14, 50. —226. Libyæ Dausq. et alii. —228. Sævior hac volebat N. Heins. Sed vulgata doctior, 175 et Silius tam imaginem, quam ipsa verba debet Maroni Æn. VII, 222 seqq. —229. ruptis Col. et Oxon. rapidis conj. D. Heins. raptis in Trojam mille e. Salmas. Epist. 85; raptis in Pergama mille c. N. Heins. ad marg. Silii. Mitior forte medicina: raptis Graiorum mille c. nisi malis Argivum, vel Actiacum refingere pro Acrius, ut verba tam dirum infremuit jungantur. Vulgatam defendit Drak. putans, non necessariam esse h.l. Trojæ mentionem, quum mille carinæ Trojanum bellum intelligi satis declarent; tam dirum autem bellum esse maximopere dirum, dirissimum: quod tamen loca Terent. Andr. III, v, 2; et Adelph. II, iv, 10; mihi certe non persuasere.

233. at, non ac, Col. et ed. Rapheleng. —234. his tum Put. vid. ad VI, 299; radiis tum R. 3; rude sutum parma, h.e. rudi opere suta, conj. N. Heins. quem vid. ad Virg. Æn. X, 313. —235. at, non ac, Col. —238. Hos malebat N. Heins. et mox patrioque tumultu. Neutrum vulgatæ lect. præferendum: nam his nitet exquisite pro, his est, dicitur, et gratus tumultus, quod 176 jam Drak. monuisse video, est strepitus Magoni gratus, quo delectabatur; quod viri fortis et bellicosi indicium est.

243. Tunc Cell. Lefeb. et alii. —248. usquam 177 alii.

252. Vocis Cyrene prima syllaba producitur, ut IV, 628, et VIII, 57, alias corripitur. Vid. Spanhem. ad Callim. H. in Apoll. 73. —253. parvas fidei Put. parvos f. Parm. et Med. Battiadæ proavos conj. D. Heins. gnavos fidei Barth. Adv. VI, 15; coll. VIII, 57 seqq. Drak. nihil mutandum censebat et suspicabatur, Silium his verbis vel ad perfidiam Batti, qui Annam, Didonis sororem, cui dextram, fidei signum, tetenderit, audito fratris ejus, Pygmalionis, adventu ejecerit (v. VIII, 62 seq.), respexisse; vel ad historiam, nunc nobis ignotam, adlusisse; vel denique duos Battos, alterum Laconem, Cyrenarum conditorem, alterum pastorem, quem ob perfidiam a Mercurio in lapidem indicem mutatum esse copiose memoret Ovid. Metam. II, 676 seq. confudisse, quales poetarum errores notaverint Heins. ad Sabin. Epist. I, 33; Broukh. ad Prop. III, xviii, 25; Gronov. Diatr. Stat. c. 55. Per eundem lapsus videtur poeta inf. VIII, 57; ubi multo juniorem Cyrenarum conditorem confundit cum Batto, Melites rege, cujus in eadem historia mentionem facit Ovid. Fastor. III, 567 sq. ubi vid. Burm. et Neapol. Conf. 178 ad v. 423. Sed in illis Drak. conjecturis non facile adquiescas. —255. belli non bello, scripti, prob. N. Heins. cui non Consilii quoque in mentem venisse mireris. Ilerces Col.

256. Sabratha scripti, probb. N. Heins. et Drak. quum vicina oppida sint Œa et Leptis magna. Rectius forte Sabrata Marsi Ven., Junt. et al. Vid. not. Sabraca Med. In ed. Basil. primum Drak. invenit vulgatam Tabraca, quæ est urbs maritima Numidiæ, et Ptol. IV, 3: Θάβρακα, Plin. V, 3, Tabracha dicitur. —257. Œaque Col. Oraque, Æaque, Eaque aberratt. —259. Tam vaga Col. Tinuaga 179 Put. et Med. —260. cavit, non cernit, Col. et Ox. spernit conj. N. Heins. —261. Rama R. 3; Rutulo nunc s. Col. Rutulamine s. Ox. et Put. Rutulonun Put. in marg. Rutulo de s. priscæ edd., Vulgg. Rutulorum s., quod per πρόληψιν intell. Dapsus Col. Vulgo Tapsus. Sed Thapsus recte emend. N. Heins. Θάψος dicitur Ptol. IV, 3; Strab. XVII, p. 572; al. 834; Plin. V, 4, et Liv. XXIX, 30; ubi vid. Sigon. —263. ac, non a, scripti.

266. In hoc versu, de quo Intpp. tacent, semper hæreo. Putaveritne poeta, solis Æthiopibus magneta esse? An potius legendum, soli est honor (vis) ille metallo (magneti), vel solis metallis scil. his, pro huic metallo soli? Hunc certe lapidem etiam in Magnesia, Thessaliæ parte, (quæ 180 Plinio, Lucretio et aliis magnetis patria dicitur, unde nomen quoque adceperit) in Cantabria, India (vid. Ptol. VII, 2) alibique reperiri, docent Barth. et vett. auctt. quos in not. laudavi. —269. Exusti v. Nubæ Col. et Put. quod etiam conj. Ortel. et Dausq. Nube Oxon. Mibe plures antt. Vulgg. Exusto Mibæ. Pessime Mybæ R. 2. —270. non tenditur Col. unde recepi. Vulgo nec t. —273. inflammare ingeniose corrig. N. Heins. ad h.l. et ad Val. Fl. I, 108; idque recepit Lefeb. —276. velamine Sætigero scripti et priscæ edd. Vulgatum velamina Sætigeri in ed. 181 Marsi, qui in Comment. velamine agnoscit, culpa typogr. irrepsisse, et hinc ad reliquas promanasse monet Drak. —278. cætra Col. h.l. et v. 548. Conf. Intpp. ad Virg. Æn. VII, 732, et Drak. ad Liv. XXI, 21; XXVIII, 5. Vulgo cetra, quod defendit Pier. ad Virg. l.c. et h.l. Lefeb., cui voc. Punicum, et, si ad originem spectes, cethra potius scribendum videtur. falcatus in harpen emend. N. Heins. quod prob. Drak. et recepit Lefeb. qui verbis ab arte vix sensum inesse putat. Sed hæc lectio a vulgata nimis recedit et mihi potius languere videtur: nam inter ἅρπην et falcatum ensem nihil differt. Ab arte autem est artificiose, vel pro simpl. arte, ut ap. Tibull. I, v, 4 et ix, 66; ubi vid. Heyne. —279. Adyrmachidis Col. et Ox. quod et conj. Dausq. Achimaridis, vel Achimaradis in reliquis membrr. et priscis edd. Vulgo Adyrmachidæ. —283. Vicini Hesperidum lucis, vel Hesperidum venam (argenti et auri) e lucis conj. N. Heins. forsan quia Hesperidum horti h.l. in Mauretania collocantur. Sed vid. Heyne ad Virg. Æ. IV, 484, et ad Apollod. 182 p. 408 sq. Ego potius gens ultima terræ legendum crediderim.

288. Gætulia sueta Col. Conf. V, 217; sup. ad v. 222, Heins. ad Ovid. Rem. Am. 164, et Fast. I, 393; Gætule adsuete f. emend. Gronov. de pecun. vet. II, 4, quod recepit Cell. Sic sup. v. 222, Gætuli adsueti gregibus miscere ferarum conj. Dausq. Gætula sueta Ox. et Put. cum R. 3; quod proxime ad veram lectionem accedit; Gætula adsueta Med. In vulgata gregibus, Gætuli, adsueta f. adquiescit Barth. Adv. VI, 15; ubi adsueta ad castra refert, quo non omnis difficultas removetur. —292. Hinc Col. et Ox. Vulgo His. —293. ruebant, non ruebat, scripti. —299. Acherras Colon. ut VII, 338, in omnibus libris. Vulgg. Acheras, ut in Col. inf. X, 76; ubi Acerram vulgo legitur et Acherram scribendum suspic. Drak. quia 183 Acherres notus Ægypti rex.

302. tactum revocavit N. Heins. e cod. Col., in quo tamen tactus invenere Modius Novant. Lect. Ep. 98, et Gronov. Obss. II, 1; tactū R. 2; tactus Put. Vulgatum cantus defendit Dausq. qui vel silices, opinor, concoquere maluisset, quam Modio suffragari. Cf. ad I, 412. —303. Banjuræ Colon. Bamuræ, Bamure, Bamurre aberratt. Banjuræ et cruda j. corrig. N. Heins. —310. quos scripti et antt. edd. quo ed. Junt. et quæ inde fluxerunt. —312. rabidas, 184 non rapidas, scripti et R. 2, quod et conj. Dausq. —315. Libyam, non Libya, Col. —317. Coaspes alii. Sed a Persiæ vel Indiæ fl. nomen ductum videtur. —319. libratum emend. N. Heins. liberandum c. Tell., unde librandum reposuit Lefeb. Vulgatum tuetur Drak. ut sit telum celebre, satis notum, propter ingentia, quæ inferebat, vulnera. Vid. Lips. Poliorc. IV, 4. —320. Huic Col. in quo v. 322; Huc, quod bis scribendum putabat N. Heins. et recepit Lefeb. —æquoreo fluctu malebat N. Heins. et vs. sq. averrere (v. 321), coll. Horat. Sat. II, iv, 37; (ubi vid. Bend.), vel etiam avertere, coll. Virg. Æn. X, 78. Illud significat ita auferre, ut nihil relinquatur; hoc abigere, per fraudem inpr. auferre et in rem suam convertere, νοσφίζεσθαι. Posteris recte, puto, præferendum videtur Drak., qui laudat Gronov. Obss. IV, 5; Lindenbr. ad Ammian. Marcell. XIV, 2, et Muret. ad Catull. nupt. Pel. et Thet. v. 5. Add. Burm. ad Virg. Æn. I, 472.

325. motus 185 placebat N. Heins. —329. Forte leg. taxo, h.e. veneno. Taxi baccis in Hispania præcipue venenum letale inesse testatur Plin. XVI, 10.

334. Astur R. 3. Sed Astyres quoque in antt. marmorr. reperiri monet N. Heins. —335. natus ex ingeniosa emend. N. Heins. recepit Lefeb. Sic gr. πεφυκὼς. Drak. laudat VI, 341; XV, 464; Intpp. ad Hor. Od. I, xxvii, 1; Broukh. ad Prop. II, ii, 93; Gronov. 186 Obss. IV, 17; Heins. ad Ovid. Rem. Am. 220. —337. rapit, non trahit, Col. et Ox. —338. Cydnus Col. Κύδνος Ciliciæ fl. vid. ad I, 306; Erdnus Ox. Ervus Put. Erdus e R. 2 et 3 recepit Lefeb. quod plures hujus nominis fluvii olim apud Celtas fuerint, et hodie prope Nannetes sit fl. Erde. Alii Ardus, Arvus, Ergus, Herdus.

341. Vulgo post cremari διαστίζεται, ut sensus sit: cremant cadavera cæsorum, quia piaculum putant, a feris ea lacerari. Male, et repugnante usu loquendi. —342. Tabe nefas emend. N. Heins. quo indice excidit versus, qui innuerit corpus resolvi Tabe nefas. Vile pro Tale legendum esse non male opinabatur Withof. quem vide in Spec. ad Guntheri Ligurinum, p. 60 et 61. N. Heins. mox In pastus 187 conj. Sed conf. VII, 129; Virg. Æn. IX, 339; X, 560.

345. Callæcia antt. membrr. Alii Gallæcia et Gallecia, vid. ad II, 397. —349. cara voluptas, vel sera, post bellum, maluerit N. Heins. Vid. not. —350. abdere Put. Sed addere pro 188 simpl. dare, vel tradere centies occurrit. Vid. Ind. —352. gerendum, non gerendum est, scripti. —354. Viriathus Col. h.l. et X, 220; ubi Drak. monet, ita etiam esse in ant. marm. ap. Gruter. p. 871, n. 2, (quod tamen Scaligero spurium videbatur) et Οὐιρίαθος in excerptis Dion. p. 614; ed. Vales. probb. Fabric. ad Cic. Off. II, 11, et Schott. ad Aurel. Vict. de viris ill. c. 71. Vulgo Viriatus forte rectius ut ap. Gruter. p. IX, 4; XII, 11; et Gr. Οὐϊρίατος. Viriatthus quædam edd., ut Οὐρίατθος et Οὐιρίατθος apud Appian. Hisp. c. 60, 74; ed. Schweigh. (nam in aliis Οὐριάθος) et ap. Diodor., v.c. in excerptis p. 346, ed. Vales. et al. conf. Drak. ad Liv. Epit. 52; et quos Reimar. ad Dion. T. I, p. 32 sq. laudavit. —356. Omen R. 2.

357. Cerretani Col. Κεῤῥητανοὶ Strab. III, p. 111, al. 162; Martial. XIII, 54, et Plin. III, 3; Terretani Ox. Put. R. 3; Vulgo Ceretani, ut in vet. marm. Κερήτανοι ap. Dion. l. 48; p. 382. Sed Κεῤῥοιτανοὶ Ptol. II, 6. —359. Non Col. Vulgo Nec. —361. Concane, non Concave, scripti. Κόγκανα Ptol. II, 6; (in cod. Palat. pro Κούκανα) urbs mediterr. Cantabrorum, hod. Cangas de Onis, Κωγκανοὶ ap. Strab. III, p. 107, al. 159, ubi ita pro Κωνιακοὶ legendum putabat a Drak. laudatus, Delrius ad Senec. Hippol. 110; cf. Jani ad Hor. Od. III, iv, 34. 189 —362. Ebosos, secunda correpta, malebat N. Heins. ut Ἐβοῦσος, Ἔβοσος et Ebosia ap. Stat. Silv. I, vi, 15. Vid. quos Drak. citavit, Gevart. Lectt. Papin. I, 41, et Gronov. Diatr. Stat. c. 14. Sed Ebusus dicitur Plin. III, 5, extr. Mel. II, 7; Livius XXII, 20, et, producta media, Avien. descr. orbis 621; Gr. Ἔβουσος, Ἔβυσος (Strab. III, p. 240 et 254) et Ptol. Ἔβυσσος. —Mox Arbacus Col. prob. N. Heins. quoniam Ἀρβάκη ap. Steph. Byz. urbs Celtiberiæ, Arbachi, vel Arbaci ap. Aurel. Vict. de viris illustr. c. 61, et Arrebaci ap. Plin. III, 3; ubi tamen Harduin. recte edidit Arevaci, quibus Arevam fl. nunc Arlanzo nomen dedisse, Plinius ibid. extr. tradit. Ἀρεουάκοι Strab. III, p. 112 al. 162 et 246. Ἀρεουάκαι Ptol. II, 6; Arbatus Put. R. 3; Parm. Arbutus Ox. Vulgatum Artabrus respuit N. Heins. quoniam gentem Artabrum nullam esse manifeste prodat Plin. IV, 22, quem tamen refellit Resendius Antiq. Lusit. I, 22; Artabrus certe Lusitan. prom. (nunc Cap de Fineterre) memoratur Plin. II, 108; IV, 21, et Arrotrebæ atque Arrotrebarum vel Celticum prom. IV, 20, et bis c. 22. Hoc Strab. III, p. 106, al. 154 et Ptol. II, 6: Νέριον ἄκρον dicitur: sed ille adcolas ejus Ἀρτάβρους et Ἀροτρέβας (al. Ἀρετρέβας) sua ætate adpellatos tradit, hic juxta illud Ἀρταβρῶν λιμένα ponit. Præterea uterque cum Plin. IV, 22; consentiunt in eo, quod e regione hujus promont. fuerint insulæ, Græcis a stanno, κασσιτέρω, Cassiterides dictæ, ad quas Silius forte h.l. respexit, ubi de insulis Hispaniæ agit, quamvis eæ nusquam fuisse videntur. Conf. et Mela III, 1. —363. Aclyde, non Aclide, Col. ut VIII, 550; vid. Intpp. ad Virg. Æn. VII, 730, et ad Val. Fl. VI, 99; Lips. Poliorc. IV, 4, et Salmas. ad Trebell. Claudium c. 14; tereti veruto emend. Cerda ad Virg. Æ. VII, 665. Sed differentiam forte inter veru Sabellum Maronis et verutum Arbacorum Silii fuisse, idemque tenue simul et teres esse posse, monet Drak. —364. Lyndus 190 alii, etiam Drak. et Lefeb. Sed est Λίνδος; vid. not. —365. Funda, non Fervida, scripti; prob. etiam Dausq. propter copulum et; ferens, h.e. inferens, movens, ex c. Col. et priscis edd. restitui, idque non spernendum videbatur Drak., qui conf. I, 386; X, 68; Stat. Th. III, 665; VIII, 76; add. Ovid. Epist. VIII, 26. Sic et ferre tela IX, 545; vulnera forte V, 235; certe ap. Virg. Æn. XI, 749; f. plagam Æn. X, 797; XII, 299: φέρειν πόλεμον, φόνον, θάνατον, ἄρεα, πῆμα, etc. Vulgo gerens. Sed serens ex emendat. N. Heins. recepere Drak. et Lefeb. vid. ad I, 394; 235. —Baliaris, non Balearis, Col. Βαλλιαρίδες certe Straboni esse et Βαλιαρίδες Steph. Byz. monet N. Heins. et Drak. laudat Tenull. ad Frontin. III, iii, 16, et Salmas. exerc. Plin. p. 199. —366. Gravidos ed. Ven. vid. ad I, 235.

191

369. dant T. R. 3, et Med. quod arridebat N. Heins. vid. ad v. 222 et 288. —370. Lyeo quidam. Sed est Λυαϊος, quoniam vinum λύει, solvit curas. —372. Sedetana Col. et Put. probb. N. Heins. et Draken. Hedetana emend. Modius. Veteres auctt. admodum variant. Sedetani memorantur Livio XXVIII, 24; XXIX, 1, 2; XXXI, 49; XXXIV, 20: Σηδητανία Appian. Hisp. c. 77; Edetani, seu Hedetani, Ἠδητανοὶ Ptolem. II, 6, et Plin. III, 3; Σιδητανοὶ Strab. III, p. 112; Editani Gruter. p. 481. Vulgatum Sedentana tuentur J. Marca in Marc. Hispan. II, 6, et Dausq. Sed nemo Sedentanorum mentionem facit. —373. Sætabis Col. ut in marmorr., in numo ant. ap. Anton. Augustin. Dial. VII, et in vetustis codd. Grat. Cyneg. 41; Σαιταβὶς etiam Ptol. II, 6. Ita N. Heins. et Drak. Conf. Inscript. ap. Murator. p. 1077, n. 4. Vulgo Setabis, ut et XVI, 475; Σέταβις Strab. III, pag. 110 al. 160. Sic et ap. Plin. Præf. pr. et III, 3; XIX, 1; arte, pro arce, quidam. —374. sprevisse (ἀοριστῶς pro spernere) superba, scripti cum R. 3; Parm. Med. 192 quod et Dausq. amplectabatur. Vulgo superbas. —375. linum c. lino, vel filum c. filo malebat Vlit. ad Grat. Cyn. 41.

378. Vectonum Col. h.l. et XVI, 366, ut in antt. exempl. Cæsaris; Livii et Plinii. Sed Vettonum reposui, quam scripturam etiam defendit N. Heins. ad h.l. et ad Prudent. περὶ στεφ. III, 187, etsi inf. XVI, 366, Dausq. carpit, qui idem sentiebat. Gr. Οὐέττονες, et sic quoque ap. Gruter. p. 383, n. 7, et p. 591; Vasconum Parm. Vulgo Vetonum. præit æquore conj. N. Heins. non invito metro. Præstiterit alis volat, vel potius alas rapit, ut ap. Virg. Æ. VII, 725; X, 178. Sed vid. not. —380. perstat (h.e. stat, ut ap. Virg. Ge. III, 273.) Col. prob. N. Heins. qui conf. v. 686, et VI, 385; sed ante hunc versum nonnihil excidisse putabat; præstat Ox. et Put. Vulgo prostat, quod retinuit Lefeb. prostrat quidam. —383. Tertiaque nonnulli, quos Modius refutat ad Justin. XLIV, 3; vid. not. in stabulis corrig. D. Heins. æstas, non ætas, Col. ut ap. Virg. 193 Georg. III, 190; IV, 207; unde ne Dausq. quidem displicebat.

384. Suvana Put. Saunia Parm. Vulgo Susana, cujus nemo meminit. Suxama Col. unde Uxama emend. N. Heins. quod recepi cum Drak. et Lefeb. qui posterior Sarmaticam urbis originem, Heinsio ignotam, a Jaxamatis, gente Sarmatica, repetit. Uxama memoratur Plin. III, 3; duplex Οὔξαμα ἀργέλλαι, et Οὔξαμα Βάρκα Ptol. II, in Gallæciæ litore Marianæ III, 18, et Antonino in itinere ab Asturica Cæsaraugustam; nunc forte Osma ad Durium, in vet. Castilia. Sed si poeta non omnem prorsus ordinem neglexit, quod in urbibus quidem, non vero in partibus Hispaniæ describendis fecit, h.l. vel Lusitaniæ, vel Hisp. Bæt. urbem designare debebat. Forsan itaque leg. Sucrana, de qua v. Plin. III, 1; vel Cartama, cujus opp. pulcherrima monumenta præclare exposuit Carter. Reise von Gibraltar nach Malaga p. 204 sqq. —387. jussis magistri emend. Dausq. et recepit Cell. —388. Rhyndacus; non Rindacus, in priscis libris. Ῥύνδακος Mysiæ fl.

391. Fulgent ex. Put. recepi cum Drak. auctore N. Heins. Vulgo Fulget, quod non minus probum. Parsania Col. 194 —393. Dei Nysæis conscia, vel etiam concita pro conscia, quod voc. mox sequitur, conj. N. Heins., quoniam secunda syll. in Dionysius corripi solet. Bacchus vero non tantum Διόνυσος, sed etiam Διώνυσος et Διώνυσσος poetis dicitur v.c. Hom. Il. η, 132, 135; Odyss. ω, 74, et H. in Bacch. I, pr. Hesiod. Theog. vss. 940, 946. Callim. II. in Cer. v. 71, et Fragm. 171. —395. arcano Col. et quidam alii, quod recepit Drak. non repugn. N. Heins. Quos secutus sum, etsi tertium casum cum nocturna junctum vix alibi reperias, unde non levis me suspicio tenet, pro arcano poetam acclan̅s, h.e. acclamans Lyæo, (clamans, io Bacche! Evoe!) vel orgia agens, vel simile quid scripsisse, et compendium scripturæ fraudi fuisse librariis; hortando R. 3, et Parm. Vulgatam lect. Hortano ab Horta urbe, prope Nebrissam sita, cujus tamen nemo mentionem facit, repetebat Marsus. Ortano, h.e. Oretano, conj. Rosweidus, laudatus a Dausq., qui ipse hortanti proponebat; Orthano, vel rectius Orthanæ h.e. Baccho, ingeniose tentabat N. Heins. et prius valde arridebat Drak. Ὀρθανὴς deus Atheniens. Priapo similis, et ab erecta, ὀρθῆ, ut putant, virilitate dictus: Priapus vero Bacchi comes, (B. rustica proles Tibull. I, iv, 7) qui cum eo a quibusdam confunditur. Vid. Meurs. Ath. Act. II, 14; quosque Heins. et Drak. citarunt. Strab. XIII, p. 404, al. 587; Hesych. v. Ὀρθανὴς (non Ὀρηθανὴς) Plat. in Phaone ap. Athen. Deipn. X, p. 441; Tzetz. ad Lycophr. Alex. v. 538 (ubi Ὀρθανὴν leg. pro Ὀρθάγην) Palmer. Exerc. in auctt. Gr. p. 783; Athen. I, 23, p. 30, et Voss. ad Mel. II, 11, p. 133. Sed non ipse Bacchus Ὀρθανὴς dicitur, et tum duo certe h.l. sum Bacchi nomina: Lyæus enim, etsi propr. adject. est, semper simpl. Bacchus vocatur. Orthana tamen exhibet ed. Genev. quod perperam ab editorr. Amstelod. in Hortano mutatum monebat Salvinius, a Drak. in fine Præfat. laudatus. Orthane, græca forma, scripsit Lefeb. qui male interpretatur: redimita s. n. et in O. Lyæo, h.e. cum orthane, phallo Ebræorum, quem gestat in extremo thyrso. —Menas Dausq. Lefeb. et alii. Sed est 195 Μαινὰς. —398. Ter quinos decies conj. Mariang. Accurs. ad Auson. Epist. X, 5, 196 non improb. Lef. —400. Hemathios scripsere Drak. et Lef. —401. æriferæ ex Plin. XXXVIII, 2, adfectate corrigi posse notabat Dausq. —402. Phorcys Col. nomen a Deo marino desumtum, qui Φόρκυς, seu Φόρκυν, sed et Φόρκος (ut Phorcus inf. X, 174) dicitur. Vulgo Phorcis. —403. Arauricus Col. ut V, 557. Ab Araurio, Galliæ Narbon. fl., qui aliis Rauraris vocatur, nomen deductum suspicabatur N. Heins. Aranticus, Aranthicus, Avaricus in reliquis libris. —405. Bætis, Βαῖτις, in membranis. Vulgg. Bethis, vel Bætes.

407. lustransque scripti; lustrasque R. 2. Vulgo lustratque. —410. curru Colon. et Ox. Vulgatum cursu male defendit 197 Dausq. —414. connectunt e Col. restituendum censebat N. Heins. ad h.l. et ad Ovid. Epist. V, 48. Sed vulgata convertunt loco forte non movenda erat, judice etiam Drak., quia magis natantium, ut nectere, vel jungere brachia saltantium gestus exprimit.

418. late scripti. Vulgatum alte tuetur Dausq., ut sit ὑψόθεν, ex alto. —422. Geryonæ, ut XIII, 201, scripti cum priscis edd. Gerionis primus edidit Buschius in ed. Wolfii Basil. Gr. Γηρυόνης et Γηρυὼν. Vid. Heyne ad Apollod. p. 386, et, quos Drak. laudat, Heins. ad Virg. Æn. VIII, 202; ad Ovid. Epist. VIII, 9; ad Vellei. Pat. I, 1; Gronov. ad Senec. Herc. fur. v. 1170, et Agamemn. 198 v. 841; Serv. ad Virg. Æn. VII, 662. —426. Vulgatam distinct. miseræ, Deus edidit alvo. Namque, etc. mutavit N. Heins., qui et τὸ patriasque pro patrias ex scriptis et editis ante Marsum libris restituit. Tum Pyrene serpentem peperisse dicitur: quod quia offendit VV. DD., quum tamen hæc narratio, teste, quem Drak. excitavit, Plin. III, 1, et ipso quoque Silio v. 425, fabulosa inprimis fuerit; ex ingenio hunc locum sanare conati sunt. Davis. ad Cæs. b. G. III, 20, tentabat edit ut alvo, et Barth. miseræ Deus: edita ut alvus (Namque, ut serpentem, patrias e. i.) Confestim, etc. Dausq. Deus: edidit, vel dumque edidit alvo; (scil. Galaten f., ab Hercule ex Celtici regis filia genitum, teste Diodor. V, 25, p. 210) Confestim dulces l. t. penates: Namque, ut serpentem, p. e. i., ut alias, cane pejus et angue. Docte Salmas. Epist. 85, conj. edidit alvo Namque ut Cenchream; ut librarius serpentem, cujus genus quoddam, maculis sparsum, instar milii granorum, Κεγχρίης, Κεγχρίνης, seu Κεγχρίτης dicatur, ad oram notaverit, idque postea in contextum irrepserit. Quod si verum est, vel poeta Πυρήνην, Bebrycis regis f., ab Hercule compressam, cum Πειρηνῃ Acheloi quæ ex Neptuno Κεγχρείαν peperit, confudisse, vel Salmas. hunc errorem ei obtrudisse censendus est. Illud Lefeb., hoc Draken. nobisque probabilius videtur.

429. in auris R. 3, et Med. arvis quædam edd. antt. prob. N. Heins. 199 —436. At, non Ac, Col. et Put. motis malebat N. Heins. summis Burm. ad Val. Fl. II, 91. —439. resonant scripti, et R. 2. Sed teste Lefeb. non nisi duo MSS. id exhibent, et duo alii (qui sint, ut solet, tacuit) reboant, quæ vulgata lectio tum omnino præferenda est, et placuit etiam Drak. ut firma et stentoria Herculis vox declaretur; memorant Parm. et Med. —440. intercidet duo scripti et R. 2; teste Lefeb. qui id recepit.

448. Proserit Col. ut ap. Lucan. IV, 412; Plaut. Asin. IV, i, 50; Avien. descr. orb. 342; 702; exserere sup. I, 30; Sen. Herc. fur. 594, et Œdip. 532. Ita N. Heins. et Drak. Procidit Put. Vulgo Prosilit. —449. vortice coll. Virg. Ge. I, 481, conj. Lefeb. pro gurgite, quod voc. mox vss. 452 et 457, repetitur. Drak. v. 452, commendat Burm. emendat. vorticibus anhelis coll. Claud. R. P. I, 25, ubi tamen Heinsius ex MSS. et nostro loco gurgitibus anhelis reposuit.

200

456. arma tuentur scilicet ab aquæ injuria, scripti et editi ante Nicandrum, qui primus tenentur edidit; quod servavit Lefeb. —457. undis Oxon. et Puteol. cum R. 3; Parm. Med. —460. ratibus vada edd. Paris. prob. Dausq. —461. operire rates, quod et nobis in mentem venit, emend. N. Heinsius qui et vers. 462, revolutis malebat. Sed conf. Liv. XXI, 28. —463. inlapsu Col. et Ox. et lapsu Put. Vulgo allapsu. Mox atras Exp. moles conj. N. Heins. quod summopere blandiebatur Drak. qui conf. Sidon. Apollin. XXII, 58, nigrantes elephanti; Claud. laud. Stil. III, 351, nigra cervice; Lucan. VI, 208, squalenti tergo; Avien. descr. orb. v. 777, tætros elephantos; et Græv. ad Flor. II, 6; Add. inf. IV, 618, et 201 IX, 240. Sed vid. not.

466. intendit Put. h.e. tendit, contendit, ut in eadem narratione tetendit ap. Liv. XXI, 31, vel intendit se, seu iter, ut ap. Liv. IV, 19; X, 43; XXI, 29, 30; Cic. Mur. 9; extr. Terent. And. II, ii, 6, et al. Conf. Heins. et Burm. ad Val. Fl. VI, 540, 600; VII, 114; incendit Ox. Vulgo incedit. —467. Vocontia alii. Οὐοκόντιοι dicuntur Strab. IV, p. 128, sed Οὐοκούντιοι p. 140. —469. tardavit conj. N. Heins. vexavit, h.e. impedivit, Burm. ut ap. XXXVI, 30; XLIII, 21. Id recepit Lefeb. coll. Gell. II, 6. Withof. conj. ductoris tristavit, vel lassavit, ut apud Ovid. Met. XI, 730; vel stitit acris iter.

202

480. Æquam ævi glaciem tentabat Barth. Adv. VI, 15; et Æquævam g., scil. cum grandine, Dausq. et, qui præterea tectæ, ut græcismus esset, malebat N. Heins. Atque cui Ox. Pæne ævi glaciem conj. Withof. —481. Ætheriæ in ed. Paris. 1531, irrepsit errore typogr. quem D. Heins., Dausq., Cell. et alii temere descripserunt.

203

494. Mimanti pro Minanti e Col. revocavit N. Heins. coll. Ovid. Met. II, 222, et Lucan. VII, 450; v. not. —495. Phlegeo e Col. recepit Lef. et. ad gallicum edit. suæ indicem, qui mihi ad manus non est, provocat. Pholoe conj. N. Heins. coll. Stat. Achill. I, 238, et al. Add. inpr. Lucan. VII, 449. Pindo volebat Dausq. ex Ovid. Met. II, 225, et Plin. IV, 8; quod recepit Cell. putans vulgatam lect. Pelio legibus metricis repugnare. Vocatur quidem Πήλιον, sc. ὄρος; sed δισσύλλαβος vox per συνίζησιν occurrit ap. Catull. a Dausq. laud. et Virg. Ge. I, 281; Conf. Bentl. ad Hor. Serm. II, viii, 1; et Gronov. ad Senec. Thyest. v. 233. Similiter sinuatis inf. VI, 226; VII, 503; X, 182. Conf. sup. ad v. 16. An leg. Phiceo, vel Phicio? Τὸ Φίκειον, vel Φίκιον ὄρος in Bœotia, sedes Sphingis; vid. Heyne ad Apollod. p. 601; Æmo pro Hæmo substituebat Spanhem. ad Callim. H. in Cer. 87.

204

504. mæstus e scriptis recepit Drak. Sed tum H. simul mœstus et nullo terrore turbatus fingitur, et vulgatum monstris, quod multo aptius et concinnius est, indoctis librariis deberi, quis sibi persuadeat? conf. Virg Æn. III, 307; V, 659; VII, 376, et Heyne ad h.l. Hinc illud servavi ei parenthesin induxi; quod et tacite Lefeb. fecisse video. 205 —511. et dabit hic Colon.

512. quum motum emend. N. Heins. et vers. 515, prono calle, quia agmen jam in collem erectum. Sed in Alpium cacumen nondum evasisse, monet Draken. —521. e culmine, non a c. scripti. —522. Umenti Col. vid. ad II, 125. Viventi Oxon. Viventis Put. Hinc Uventi legendum putabant N. Heins. ad h.l. et ad Ovid. Amor. III, v, 6, et Gronov. Diatr. Stat. c. 24. Sed vid. ad II, 469. Undanti audacter reposuit Lefeb. qui male provocat ad Petron. v. 122. Vulgatum Viventes turmas mordicus tenebat Dausq. quia viventes efficacius, quam si mortuos operiri dicas. —523. glomeratas, non glomeratus, 206 Colon. —525. sursum rapit conj. N. Heins. —526. Nudatis viris, non Audacis viri, Col.

529. Erepsere gradus, h.e. lento gradu et quasi repentes montem transcenderunt, suspic. N. Heins. et Erepsere gradu edidit Lefeb. Cf. XIII, 332; XV, 617; Hor. Sat. I, v, 79, Stat. Th. VII, 451. Enimvero Pœni nondum superaverant Alpes, sed evadere nituntur et in adscendendo clivo gradum erigunt, h.e. altius tollunt: ut taceam, nos gradu non repere. —532. plana, quæ arduis et præruptis obponuntur, non plena, Col. et Ox. idemque jam conj. Dausq. conf. Heins. ad Ovid. A. A. II, 243. —534. promittere Col. quod prob. N. Heins. et recepit Lefeb. ut sit, extendere oculos, ut p. capillum ac barbam ap. Liv. VI, 16; p. tela in veterr. ed. Rom. Hirt. B. G. VIII, 9; p. ramos ap. Colum. V, 6, et ibid. VII, 8; trans maria promitti ex emendat. N. Heins. quam et adhibet ap. Lucret. IV, 687, 694.

207

540. super cautes, vel calles scribendum videbatur N. Heinsio. Sed super clades est, præter stragem, vel ærumnas et calamitates; vid. ad lib. I, v. 40. —543. effusa scripti; vid. not. ad II, 151. Vulgatum evulsa perperam præferebat Dausq. ut sit emphasis eos notans, qui vi quadam de novo adsumta, vel expromta se alicunde agunt; quum potius invitum ac difficilem motum innuat. —549. cruori malebat N. Heins. —551. Vulgg. compressa. Sed comprensa, vel deprensa corrig. N. Heins. et prius cum Lefeb. recepi, quia premit proxime præcessit. —552. lapsu ex emend. N. Heins. tacite recepit Lefeb. abscisa, non abscissa, scripti, ut X, 52, 148. Abscidere, vel abcidere (unde abscisus, vel abcisus et abscidit, seu abcidit, media producta), ex abs, vel ab et cædere; abscindere vero (unde abscissus et abscidit, media correpta) ex ab et scindere compositum est; vid. quos Drak. ad XV, 473, laudat, Heins. ad Val. Fl. I, 837; ad Prudent. Apotheos. v. 945; Gronov. ad Liv. XLIV, 5; ad Sen. Phœniss. 194, et Muncker. ad Fulgent. I, 2; Add. Heins. ad Virg. Ge. II, 23; Æ. IV, 590, et conf. inf. ad VII, 643. 208 —554. per scrupea, vel lubrica conj. N. Heins. —556. proruptis ed. Lefeb. qui id in quibusdam libris antt. reperiri testatur; ostendunt Med.

560. ecquando non male conj. N. Heins. et recepit Lefeb. Cf. Intpp. ad Virg. Æn. III, 341. Val. Fl. II, 395. —569. repetuntur R. 2.

209

570. Sic Venus malebat Withof. at contra ex emend. N. Heins. reposuit Lefeb. coll. Virg. Æn. I, 325; X, 16. —571. ne refinxit Lefeb. pro neu, quod non nisi pro neve et post ne poni putat. Sed neu, seu neve, μήτε, vel ne et aut ne, præmisso ne, sive ut; vel, quod non minus usitatum est, nec, neque, et non significare, quodvis lexicon eum docere poterat. —581. effeta in mentem veniebat N. 210 Heins. Nihil mutat Drak., qui monet, evicta esse penitus victa. Conf. Broukh. ad Prop. IV, vii, 2; Intpp. ad Hor. Od. I, v, 8 al. Nec tamen hæc emphasis, ut vulgo fit, nimis sectanda est.

585. huic R. 3. —587. gratisque malebat N. Heins. —591. revulsum conj. Drak. et recepit Lefeb. coll. VII, 489, et XVI, 636; quum Scipio, bellum in Africam transferendo, Hannibalem ab Italia invitum abstraxerit (extorserit Flor. II, 6, extr.), non vero repulerit, numquam in Italia cum eo congressus. Sed quoties repellere δεινῶς pro arcere, avertere, dicitur? 211 —595. Versus hic in edd. Marsi operarum errore, (nam in Comment. eum illustravit) et hinc temere in aliis prorsus omittitur, in Parm. autem et Med. sequenti postponitur. Exseret Col. et R. 3; quod respuit N. Heins. sed restituit Lefeb. et placere potest, quia ignobilitatem gentis Flaviæ, nunc primum in lucem quasi protractæ, vividius exprimit; vid. not. et ad I, 30. Forma tamen orationis paullo insolentior est et durior; sacris Iülis Parm. vid. Heins. ad Val. Flacc. I, 9; Iulus scripti, R. 3. Med. Vulgo Iuli. —596. bacifero quidam, prob. N. Heins. ad VIII, 134, et XV, 535; quibus locis Drak. monet, utroque modo scribi posse, etsi non desint, qui ita distinguant, ut bacca sit fructus arboris, baca vero gemma, unio. Utrumque tamen in optimis MSS. plerumque baca dicitur; pacifero edidit D. Heins. et conj. Voss. ad marg. ed. Junt. Male! —597. Hinc, 212 non Huic, scripti et edd. antt.

602. sedem scripti; superam sedem, et v. 604, celsoque malebat N. Heins. —607. transcendes Oxon. Vulgo transcendens. —608. præformidate, non performidate, scripti. Britanno scripti et priscæ edd. Tum sensus h.l. est, Britannos, quibus rutilæ comæ a Tac. Agric. c. 11, tribuuntur, timuisse, ne Domitianus olim, patris exemplo, (de quo vid. not. ad v. 598) bellum ipsis 213 inferret. Sed vulgata aptior, judice etiam Drak. Batano R. 2. —613. obtendent ingeniose emend. N. Heins. prob. Drak. Cf. XIII, 69, 341; Virg. Æn. VIII, 116, 128; Ovid. Trist. II, 227. Vulgatum defendit Schmid. et interpretatur: ostendent Parthi pharetras suas vere vacuas, et sine fraude se agere.

617. cætibus Put. sectibus Oxon. legibus, vel cædibus conj. Dausq. et posterius quoque N. Heins. repug. Gronov. Diatr. Stat. c. 2; ubi hanc docet esse poetæ mentem: perdomabit Istrum sedibus S., h.e. Sarmatas in sua ripa, transgressus Istrum indignantem, non illos transgressos in ripa Romana. —619. Qui ferit Col. Qui serit e. patrum decus 214 Put. Bisque erit corrig. N. Heins. —622. Ille Med., ut conj. N. Heins. et Scalig. vides Col. et Ox. Vulgatam lect. Illa etiam q. p. Fides, etc. propugnat Dausq., quia Fides passim prisca dicitur et in Capitolio colebatur. Male! Cf. quos Drak. et Heins. citarunt, Noster inf. IV, 425, 665; IX, 528; XII, 708, XIII, 733, 825; Virg. Æ. VI, 760, Gron. Obss. IV, 17. —625. Tuque o n. Deum, vel Dei malebat N. Heins.

215

635. turbant, non turbat, Col. et Oxon. ovia Puteol. abvia Tell. obsita conj. N. Heins. invia Burm. avia reposuit Lefeb. Quæ omnia et mihi in mentem venerunt. Cautes Alpium inviæ dicuntur Plin. XXXVII, 2, et cursibus, vel potius et cuntibus obvia rupes emend. Withof. coll. sup. v. 481, 530 sq.; IV, 518, 651; VII, 147, 307; IX, 272; Ovid. Met. III, 91, 568; VIII, 548; XI, 138; quibus locis obvium dicitur, quod conatui alicujus obstat. 216 —643. putris Col. Vulgo patiens moles, quod Dausq. venuste dictum putabat pro rupes reluctari nescia, cedens et cædua, quum antea esset incædua et non nisi Herculi pervia. Male!

650. Ita scripti et priscæ edd. Vulgo Belidæ, patriis qui a m. a. Sed Belida edidit Lef. quæ forma græca et N. Heinsio in mentem venerat. Cf. ad XII, 258; XIII, 71, 796; XVI, 192; Heins. ad Ovid. Epist. III, 87, et ad Virg. Æ. III, 475; VI, 126. —651. aras, h.e. templum Hammonis, non oras, Col. et Ox. 217 —654. panduntur conj. Burm. orbe scripti, R. 3; Med. Vulgatum ore ortum ex errore typogr. in ed. Marsi, qui in Comment. nostram lect. illustravit. —657. Constrinxit Put. —659. surgens Oxon. non improb. N. Heins. ut sit pro surrigens, ut porgens pro porrigens; aera, non æthera, scripti; aut (populatus) pontum, surgens super æquora, Corus perperam reposuit Lefeb., quo judice absurdam huic loco medicinam facit N. Heins., nec altius sapit Drak. quod nollem ei excidisset! —661. montes Colon. Vulgata montis non spernenda tamen, si ἀρχαϊκῶς scripta censeatur.

667, 668. Ita Col. et Oxon. Vulgo novus versus, ab infaceto 218 versificatore procusus, inseritur: fulgentia t. columnis Advenimus (Advehimur ant. ed. Ven. quod reponere præstat, quam attigimus, vel adpulimus, similiusve cum Dausq.) magnis, quam læta fronte (mente Put.) sacerdos Exceptos, hospes, etc. Hunc versum vel propterea delendum monet Drak., quod Arisbas hospes est, non sacerdos, a quo v. 694, distinguitur. —671. medius... accendit Col. et Put. Vulgo medium: Non male, et ne opus quidem videtur, ut tum, vel adscendit coll. Hom. Iliad. θ, 68, et Virg. Æn. VIII, 97; corrigas cum N. Heins., vel adcedit cum Drak. qui et medius sol adscendit O. ex Val. Fl. II, 444; defendi posse notat, licet ei lectio c. Col. propter antithesin, quam Silius hoc et seq. vs. captaverit, præferenda videtur.

219

680. Dodonida R. 2; prob. Lefeb. murmure, non munere, scripti et editi ante Marsum, ne improb. quidem Dausq. Conf. v. 698. Chaonis quercus loquax Sen. Herc. Œt. 1623, de silva Dodonæa, in qua columbæ oracula reddunt, quod vel ex Hom. Odyss. ξ, 328; π, 233, notum. —682. Vox niveis et contextui et fabulæ adversatur; vid. Herodot. II, 57 al. Hinc furvis conj. N. Heins. ad h.l. et ad Ovid. Met. III, 273; piceis Burm. nigris Drak. et Beger. Thes. Brandenb. T. III, p. 222, quod et mihi in mentem venit et a Lefeb. receptum video; liveis Dausq. voce inaudita et metro contraria. —683. templo, non primo, Col. et Oxon. non repug. Dausq. —684. nunc arma scripti constanter, unde aram cum Drak. dedi, suadente N. Heins. Vulgo aras. —685. Ductori non male emend. N. Heins. Idem 220 v. 690, malebat tenuere scil. æthera. Sed vid. not. Ibid. pavore in scriptis, suffrag. Dausq. vid. ad v. 31, et ad I, 82. Vulgo favore, quod operarum errore in ed. Lefeb. relictum.

701. Vulgarem distinctionem, prolem: Libyes cœpta, etc. sustulit N. Heins.

Præfatio
Liber I Liber II Liber III Liber IV Liber V	Liber VI Liber VII Liber VIII Liber IX Liber X Liber XI	Liber XII Liber XIII Liber XIV Liber XV Liber XVI Liber XVII
Appendices Index Diatribe de Stylo Poetico

Præfatio
Liber I Liber II Liber III Liber IV Liber V	Liber VI Liber VII Liber VIII Liber IX Liber X Liber XI	Liber XII Liber XIII Liber XIV Liber XV Liber XVI Liber XVII
Appendices Index Diatribe de Stylo Poetico

C. SILII ITALICI

PUNICORUM

LIBER TERTIUS.

ARGUMENTUM.

Liber III: Variæ Lectiones