C. SILII ITALICI

PUNICORUM

LIBER DECIMUS QUINTUS.

ARGUMENTUM.

Hic liber continet historiam belli in Hispania a Romanis duce Scipione Africano gesti, quum Cn. et P. Scipiones ibi periissent; de quo v. sup. XIII, 381 sqq.

1. Conf. omnino Liv. XXVI, 18. —2. gentes, copias Rom. —trepidas, cæsis Scipionibus et utroque exercitu. —gentesque Martemque Hiberum, h.e. periculosum copiarum Rom. in Hispania residuarum imperium, tanquam grave onus, subiret. Cf. v. 9. —3. hoste superbo, per hostem superbum; Lenz. Immo, hoste superbiente, triumphante.

5 sq. Tartessia t., Hispania, a Tartaro, ob subterraneas cavernas, sic dicta. Strab. Cf. ad III, 399. —in Tyrias leg. Conc., imperio et potestati Pœnorum se subjiciat; Drak. coll. v. 383, et I, 2. —6. propiora bella, in Libya, Hispaniæ vicina.

10 sq. Cf. Liv. XXVI, 18, extr. juvenem, Scipionem Africanum. —patrios manes, cf. ad VII, 487. —piare, vindicare, manes, mortem. —12. annos, juvenilem ætatem Scipionis, quatuor et viginti ferme annos nati. —cognato sanguine turba, cognati. Id toti populo tribuit Livius l.l.

13. gentem infaustam, Hispanam, Scipionibus perniciosam, vel mali ominis. —14. Decertandum esse Scipioni, hosti, cum hoste. Cf. ad I, 234. —15. Gradivo, belli fortuna meliore flagret, ad virtutem incendatur. —16. Nec facile esse puero vel juveni, tam periculosi gravisque belli molem sustinere. Conf. XVI, 656 sq.

18... 128. Præclarum commentum, quo fabula de Hercule a Prodico 220 narrata et omnibus notissima e Xenoph. Mem. Socr. II, 1, §. 21 seqq.; et Cic. Off. I, 32 (quam et Ovid. Amor. III, 1 sq.; Lucian. in Somn. aliique imitati sunt), ad Scipionem transfertur, facile animum docti poetæ subire poterat ex iis, quæ de origine vulgatæ opinionis, qua Scipio divinæ originis vir esse credebatur, memorant Liv. XXVI, 19, et Polyb. X, 2 et 5, quæ loca insignia neminem comparasse pœnitebit. Fabulam venustam Prodici Sophistæ, quam Xenophon memorat e libro, cui titulus fuit Ὡραι (f. ætates vitæ), ingeniose etiam tractarunt Ill. Wieland (in N. Amadis et Musarion, Ges. I) et Stiernhiehn in carmine Danico, quod Sæc. XVII edidit et inscripsit: Hercules; Lenz. Eamdem nuper erudite copioseque interpretatus est juvenis doctiss. Goth. Aug. Cubæus Misnensis in libello, quem nondum vidi, et cujus titulus est: Xenophontis Hercules Prodicius et Silii Italici Scipio, perpetua nota illustrati, præmissa de Prodico dissert. Lips. 1797, in-8^o. —Episodium hoc docte illustrarunt Ill. Doering in Eclogis vett. poett. lat. p. 255 sqq., quem comment. passim laudabo, et Cl. Weiske in vers. germ. Xenoph. Mem. Socr. Lips. 1794, quem librum mihi nunc ad manus haud esse doleo. Conf. qui iisdem coloribus adumbrarunt Virtutem ac Voluptatem, Philostr. in Imagin., Philo Jud. de mercede meretr. p. 863; Lactant. VI, 3 et 4; Maxim. Tyr. λογος δ, pr. Basil. orat. de legendis Græc. libris §. 10; Themist. Orat. XXII, p. 280, ed. Hard. —18 seq. Impluvium, seu cavædium (al. cavum ædium), μεσαύλιον, media ædium pars, non modo porticibus cingi, sed et amœnis arboretis (unde h.l. lauri sub umbra), xystis vel ambulationibus ornari solebat, vid. Heyne ad Virg. Æn. II, 512 sq.; VII, 59; et ad Tibull. III, iii, 15; Jani ad Horat. Od. III, x, 5 sq.; Ernesti clav. Cic. v. impluvium et xystus. Hinc extremas ædes adcipio de extrema parte impluvii, prope ὀπισθόδομον. «Hortus erat posticis ædium partibus,» Liv. XXIII, 8. —20. per auras, de cælo, ut Deæ. —21. haud paulum mortali major imago iis fuit, ut Diis, qui humana forma, sed majore, pulchriore et augustiore, induti hominibus adparent. Vid. Heyne Exc. XIII, ad Virg. Æn. I. —22. Virtuti inimica Voluptas, cf. Cic. de Senect. c. 12.

23 sq. Hoc loco Lenzius notat Voluptatem Silii, qualis est orientalis meretrix, pretioso cultu adornatam: «illa vero Prodici, inquit, similior est ionicæ ἑταίρῃ.» Ed. —odorem, unguentum, et quidem h.l. Deorum, ambrosiam, unde mox Ambrosius diffusa comas, ut 221 de Venere ap. Virg. Æn. I, 403, cf. sup. ad VII, 469, et XII, 245. Silius autem ad Voluptatem transtulit imaginem Veneris. Ἀφροδίτη γὰρ ἔστιν ἡδονὴ, Athen. Deipn. XII, pag. 510. —Achæmenium, Persicum, pro quovis pretioso et optimo, cf. ad VII, 647; Plin. XIII, i, s. 1; Salmas. ad Solin. p. 947.

—24 sq. Apud Xenoph. Κακία habet ἐσθῆτα, ἐξ ἧς ἂν μάλιστα ὥρα διαλάμποι. Apud Philostr. Ἡ μὲν Κακία χρυσῷ τε κατεσκευασμένη, καὶ ὅρμοις, ἐσθῆτι τε ἁλιπορφύρῳ, καὶ παρεῖας ἄνθει, καὶ χαίτης ἐμπλοκαῖς καὶ γραφαῖς ὀμμάτων, cf. Var. Lect. —25 sqq. Voluptas subfuderat, trajecerat, ostrum, purpuream tramam, fulvo auro, subtemine aureorum filorum; et in fronte crinis constringebatur acu aurea; lascivaque lumina motu ancipiti, incerto, fluctuante, jaciebant crebras flammas, radios amoris, ut ap. Lucian. Amor. III: ἱλαραι τῶν ὀμματων αἱ βολαι τακερως ἀνυγραινοντο; Lenz. —26 seq. acu comatoria, seu crinali, vel discriminali, qua nodi capillorum a fronte in verticem reductorum (tutuli, κρωβυλοι, κορδυλαι, κορυμβοι, σκορπιοι) figebantur, cf. Salmas. Exerc. Plin. p. 534, et Intpp. Petron. c. 21. Eodem forte sensu Virg. Æn. IV, 138, dixit crines nodantur in aurum, h.e. acu aurea. Ea sic decor quæritur in fronte, fronti. Contra vers. 28. —frons hirta est, ubi capilli, ut ap. Terent. Heaut. II, ii, 49, passi et circum caput rejecti negligenter sunt; Doering. —Sic ap. Xenoph. l.l. ὄμματα ἀναπεπταμένα, oculi huc illuc volitantes, τῆς Κακίας, lascivi et mobiles, ap. Lucian. Merced. cond. c. 33, T. I, p. 692: τὸ βλέμμα διασεσαλευμένη; Doer. Philo Jud. l.l. ὑπὸ τρυφῆς τε ἄγαν καὶ χλίδης σαλεύουσα τὼ ὀφθαλμὼ, οἷς τὰς τῶν νέων ἀγκιστρεύεται ψυχὰς.

28 sq. Ἀρετη Prodici virtutes in qualibet vitæ conditione complectitur, et mitiorem elegantioremque animi formæque indolem præ se fert: Virtus Silii est virago, aspera heroina et imago bellicæ virtutis, juveni fortissimo consentanea, non Virtus elegantioris Græciæ, sed veteris Romæ, cujus frons est hirta, incomtis et fruticantibus capillis, stans vultus, βλεμμα καθεστηκος (vid. D’Orvill. Charit. p. 404), oculus eodem obtutu sibi constans (quo animi tranquillitas significatur, ut contra mentis motus æstusque 222 luminibus lascivis mobilibusque Voluptatis), et lætus pudor, grata verecundia; Lenz. —Alterius, Virtutis. —frons hirta, crinibus negligenter in ea sparsis, cf. ad v. 26. Sed quoniam hæc notio verbis seq. exprimitur, malim intelligere frontem rugis horridam et deformem (ut hispida facies ap. Hor. Od. IV, x, 5), qualis meditabundis est, sive acribus et industriis in rebus gerendis; vel tristem ac torvam, quæ corrugari, contrahi, adduci solet, ut contra serena ac læta exporrigi, remitti, explicari, solvi. Hirtum, vel hispidum proprie dicitur quidquid non satis cultum ac politum, et sic asperum vel ingratum adspectu est, quod jam monuit Jani ad Hor. Od. II, ix, 1. Ille vero oris cultus habitusque Virtuti tribuitur a Philostr. Ἡ δὲ Ἀρετὴ πεπονηκυίᾳ μὲν προσφερὴς, τραχὺ δὲ ὁρῶσα, etc. et Justitiæ ab antiquis poetis, sculptoribus pictoribusque (qui eam iisdem coloribus, quibus Virtutem, depingebant), quod vel ex verbis Chrysippi ap. Gell. XIV, 4, intelligitur: σκυθρωπὴ γράφεται, καὶ συνεστηκὸς ἔχουσα τὸ πρόσωπον, καὶ δεδορκὸς βλέπουσα, ὥς τε τοῖς μὲν ἀδίκοις φόβον ἐμποιεῖν, τοῖς δὲ δικαίοις θάρσος. —29 sq. nec unquam composita mutata coma, nativa frontis forma non exornata et mutata fuit crispatis et arte compositis capillis; Doering. —Vultus stans, constans, semper idem et compositus, vel in unam rem defixus, quod constantiæ, gravitatis, probitatisque indicium est, ut levitatis contra et lasciviæ, si quis oculos perpetuo movet et ubivis circumfert, vel obliquat eos, et limis alium adspicit, cf. v. 27, et sup. ad III, 173; Stat. Theb. X, 688. Sic συνεστηκὸς ἔχουσα τὸ πρόσωπον, ap. Gell. l.l. λογισμὸς ἑστὼς, χρεία et ἐλπις ἑστηκυία, vel ἔστη τῇ διανοίᾳ ap. Polyb. III, 105; VI, 25; X, 16; XXI, 9: τὸ τοῦ βλέμματος καθεστηκὸς ap. Eustath. in Iliad. γ. —ore Incessuque viro propior; καί μοι ἔδοξεν ἀνδρῶν εἶναι περιπτῶν τὰ θεῖα, etc. Philost. —30. læti pudoris, grata oris verecundia; κεκοσμημένη τὰ ὄμματα αἰδοῖ, Xenoph. —Lætus pudor est, qui vultum decorat, et animos adspicientium læto quodam et jucundo sensu adficit; ut Venus ap. Virg. Æn. I, 591 (ubi vid. Heyne), Æneas oculis lætos adflat honores; Doering. —31. Celsa humeros, naturæ convenienter, Dausq. qui contulit Terent. Eun. II, iii, 21 seq. «Haud similis virgo est virginum nostrarum, quas matres student Demissis humeris esse, vincto pectore, ut graciles sient, etc.» —niveæ fulgebat stamine pallæ, κεκοσμημένη τὸ σχῆμα σωφροσύνῃ, ἐσθῆτι δὲ λευκῆ, Xenoph. Vestis quoque naturalis, non adscititii coloris.

32. Occupat, scil. loqui h.e. festinat loqui, vel potius prior dixit, 223 ut ap. Stat. Theb. VII, 538, φθάνει, vel προλαμβάνει λέγειν. Ap. Xenoph. τὴν Κακίαν φθάσαι βουλομένην, προσδραμεῖν τῶ Ἡρακλεῖ καὶ εἰπεῖν, etc. —promissis, quæ datura, et quibus Scipionis animum motura esset. —33. Simillima est oratio τῆς Κακίας ap. Xenoph. l.l. cf. mox ad v. 45. —34. Num inmemor es cladum, quas Romani adceperunt ad Cannas, etc.? —gravior, tristior Romanis Styge. —35. lacus Mæonius, Trasymenus, cf. ad IV, 719 sqq., et V, 9 sq. —Padus, clades ad Trebiam et Ticinum, in Padum influentes, cf. ad VII, 149. —excessere ex animo vel memoria tua, vid. ad II, 628.

36. Quem ad finem, quo usque, ad quos fines et terminos bella et expugnationes tuas quasi proferes, et fata lacesses, mortem adcelerabis, ut contra v. 47 ætas concessi a fatis temporis; Lenz. Immo quem ad finem, quo fine, cur. Illa certe explicatio a juvene, qui nondum administraverat bellum, et a verbis fata lacesses aliena videtur. —fata lacesses, vid. ad I, 680; IV, 731, et XII, 61.

37. Atlantica regna, extremam Libyam, ubi mons Atlas: nisi potius intell. h.l. Hispania, a mari Atlantico sic dicta, cf. XIII, 200. Scipio primum petiturus erat Hispaniam, eaque debellata Sidonias domos (v. 38), Carthaginem. —39. armisonæ procellæ, periculis belli.

40. Ni fugis hos ritus, quales Virtus exigit, θρησκείαν; invidiose, quasi in externis ritibus versetur virtutis exercitium; Doering. —ritus, leges, cultus et præcepta Virtutis; Lenz. —41. Cf. ad XIV, 175.

42. prodiga, invidiose, veluti Virtus non parcat viris magnis, sed eos temere pessumdet; Ern. —Paulus ipse prodigus animæ magnæ dicitur Horat. Od. I, xii, 38. Cf. sup. ad I, 225. —43. Decios patrem filium et nepotem, pro patria se devoventes, 224 si fides habenda Cic. Tusc. Qu. I, 87, et fin. II, 19; nam alii non idem tradunt de nepote.

44. Hoc iterum acerbe dictum pro, gloriæ et honoris spe fallit, ut mortis contemtum animis ingerat; Ern. Summam rerum gestarum sepulcris inscriptam titulos supremos Plin. Ep. IX, 19 vocat; Cell. —45. non sensuræ, quid gesserit, umbræ, sententia, quæ animorum post mortem vitam invidiose ridet; Ern. Epicureorum præcipue ea fuit opinio, animam simul cum homine mori et interire (vid. Diog. Laert. lib. X): ubique vero Silius Voluptatem ex opinione Epicureorum, quos Voluptatem summum bonum putasse creditum est, argumentantem inducit, quemadmodum contra Virtutem ex placitis Stoicorum; Drak. 46 sqq. Sic et Κακία disputat ap. Xenoph. Mem. Socr. II, i, §. 23. Ἐὰν οὖν ἐμὲ φίλην ποιήσῃς, ἐπὶ τὴν ἡδίστην τε καὶ ῥᾴστην ὁδὸν ἄξω σε, καὶ τῶν μὲν τερπνῶν οὐδενὸς ἄγευστος ἔση, τῶν δὲ χαλεπῶν ἄπειρος διαβιάσῃ· πρῶτον μὲν γὰρ οὐ πολέμων, οὐδὲ πραγμάτων φροντιεῖς, ἀλλὰ σκοπούμενος διέσῃ, τὶ ἂν κεχαρισμένον ἢ σιτίον ἤ ποτὸν εὕροις, etc.

46. limite duro, dura et molesta vitæ via ac conditione, cf. ad VIII, 612.

48. Cf. omnino Heyne ad Tibull. I, i, 4, ubi exemplis docet, belli aut militiæ ærumnas et terrores hostiles (unde h.l. trepidos) per somnos classico interruptos a poetis declarari. —abrumpet somnos, ut apud Virgil. Ge. III, 530 et al. Drak. cf. sup. ad VII, 156. —49 sq. Conf. Ovid. Met. IV, 624; arctoa glacies, polus arcticus, seu septemtrionalis: Cancri, poli antarctici, seu australis. —50. mensas sæpe cruento Gramine composit., ut fit in vita bellica, quum sub dio, humi, inter cæsorum cadavera decumbunt ad cibum capiendum; Ernesti, qui et recte jam monuit, in toto h.l. singula ad extenuandam illam vitam laboribus et incommodis plenam bene elata esse. —51 seq. haustus pulvis, ut apud 225 Ovid. Met. XIV, 136; Stat. Silv. V, iii, 223; et Theb. VI, 848, quibus locis eleganter hauriri dicitur pulvis adtractus et conlectus; Doering. —52. labores parti timore, ærumnæ, quarum causa est timor ab hoste. Possis etiam interpretari: facta et rerum gestarum gloria, multis curis et timore parta. Sed illa ratio præstiterit. —Labores, ut πόνος et μόχθος, et ærumnæ, et res fortiter gestæ dicuntur. —labores parti timore, curæ et sollicitudines periculis creatæ; Lenz. coll. Tibull. I, i, 3, et Burm. ad Prop. III, ix, 6. Cf. Var. Lect.

53. album, ut al. candidum, dicitur bonum, lætum, felix, vel a creta et candido lapillo, quo Thraces Romani aliique populi felices dies, ut infelices atro calculo, signabant (vid. Intpp. Plin. VII, 40, et Hor. Od. I, xxxvi, 10); vel, ut mox serenum, a cælo sereno, ac nullis nubibus tenebrisque obducto et contristato; vel denique a colore albo, qui olim sacer, divinus, solennis, lætus, habebatur; ut contra atrum et nigrum est triste et infaustum a colore atro, signo tristitiæ, et qui rebus inferis proprius est, cf. ad III, 211, et VII, 633. Sic λευκὸν εὐήμερον φάος dixit Soph. Ajac. 723; λευκὸν ἔαρ, λευκὸν δὲ θέρος, Callim. H. in Cer. v. 123, ubi vid. Spanh. et ad v. 136. —horæ serenæ, vid. ad VII, 544. —54. molli, jucundo.

57 seq. Hæc iterum sunt ex dogmate Epicureorum, qui Deos res humanas non curare, et in perpetuo otio feliciter tempora transigere existimabant; Drak. coll. Horat. Serm. I, v, 101 sq.; Sen. de Ben. IV, 4; Cic. Ep. ad Div. VII, 12; Virg. Æn, IV, 379 (ubi v. Cerda); Gebhard. Crep. I, 17, et Diog. Laert. lib. X, §. 77, ubi v. Menag. Sed sive de industria, sive incuria poetæ factum videtur, ut huic otio contradicant, quæ de Deorum beneficentia in vss. 55 sq. dicebantur; Ern.

59 sq. Observa, Voluptatem in seq. oratione jactare, quod alias Venus de potentia sua jactare solet; Doer. Apta calliditate inculcat, 226 Æneam, Rom. gentis auctorem, suis artibus natum esse; Ern. cf. sup. ad v. 23. —Illa ego sum, verba eorum, quorum amplissima est fama, cf. ad IX, 128. —Simoentis ad undas, Trojæ. —60. Jungere de re Venerea, vid. Drak. et quem laudat Heins. ad Claud. Epithal. Pall. et Cell. v. 32, ad Ovid. Heroid. III, 107, et Rem. Am. v. 407.

62. avis, et aquilæ, et oloris, quum Asteries, Ganymedis et Ledæ amore captus esset. —tauri, quum Europam raperet.

63. currit mortalibus ævum, conf. ad VI, 121. —64 sqq. Nec nasci bis posse datur, ipsa Epicuri verba, quod jam Drak. notavit: Γεγόναμεν ἅπαξ· δὶς δ’ οὐκ ἔστι γενέσθαι, vid. Gatack. ad Antonin. de se ipso lib. II, §. 6. —Cf. ad V, 264 sqq. et Propert. III, v (al. iv), 13 sq. —67. Doer. comparat Tibull. I, iv, 33 seq. —Dimisisse meas horas, tempora lætitiæ, ac voluptatis neglexisse; Lenz.

69... 120. Bonæ, aureæ sententiæ sunt, quibus Virtus Voluptatem refutat; sed molesto verborum adparatu dilutas adnosco, inprimis quum de hominum ad gloriam et virtutem destinatione velut ex cathedra disputat; Ern. Similiter tamen disserit ἡ Ἀρετὴ apud Xenoph. et, si unquam, nunc certe declamatorium acumen, commune illius ævi vitium, quo Lucanus toties lectores obfendit, Silio condonandum est. Virtus disputat more Stoicorum, forte quia Scipio (et ipse Silius) horum philosophiæ deditus, et discipulus erat Panætii, qui tamen de animi immortalitate alias fovebat opiniones; Lenz. —70. vitæ tenebras forte errores dici putat Doering. ut ap. Lucret. II, 15 sq. 58 et al. Sed aptior h.l. est illa notio, quam ad III, 145, exposui. —71. Disputat Virtus ex opinione, quam de animo humano fovebant Stoici, qui, quum mentem divinam, seu animam mundi ex materie 227 vel ætherea (Diog. Laert. VII, 156; Senec. Ep. 50), vel ignea (Cic. Acad. Qu. I, 11) conflatam putarent, animum humanum ejusdem originis, et divinæ mentis sive animæ mundi σπέρματα quasi et ἀποσπάσματα esse statuebant; Doer. qui et laudat Tiedeman. Geist der speculat. Philos. T. II, pag. 490; Meiners. Grundriss. der Gesch. d. Weltw. p. 119 sq.; Heyne ad Virg. Æn. VI, 730; cf. et Burm. ad Val. Fl. III, 380, et Lips. Manud. ad Philos. Stoic. II, 11: «Ratio nihil aliud est, quam in corpus humanum pars divini spiritus mersa,» Senec. Ep. 66. —72 sq. Comparant Oppian. Halieut. V, iv, 5, 10, 11, ubi v. Rittersh. —74 sq. minores Deo, solis Diis; inferiores quidem Diis, sed secundi ab illis, ut Te (Jove) minor latum reget æquus orbem Augustus ap. Horat. Od. I, xii, 57, ubi vid. Jani, et ad Od. III, v, 1... 3; οὐ γάρ τι πέλει καθυπέρτερον ἀνδρῶν Νόσφι θεῶν· μούνοισι δ’ ὑπείξομεν ἀθανάτοισι, Oppian. loco laudato confer Psalm. VIII, 6 seq. —75. fœdere certo, certa lege, ut apud Virgil. Æneid. I, 62. —76 sq. Drak. bene comparavit locum Cic. Tusc. Qu. I, 30: «Socrates censebat, duas esse vias duplicesque cursus animorum e corpore excedentium: nam qui se humanis vitiis contaminavissent,... iis devium quoddam iter esse, seclusum a concilio Deorum; qui autem se integros castosque servassent, quibusque fuisset minima cum corporibus contagio, seseque ab his semper sevocassent, essentque in corporibus humanis vitam imitati Deorum, his ad illos, a quibus essent profecti, reditum facilem patere.» Cf. ib. Davis. et ad cap. 12.

78 seqq. Cæli porta patet, formula Ennii, ad quem v. Column. p. 164, cf. Senec. Herc. Œt. 1982 seq. —Poeta ante oculos habuit Cic. Tusc. Qu. I, 12, et Hor. Od. III, iii, 9... 16, ubi vid. Jani. —79 sq. De Bacchi expeditionibus Indicis et triumpho, cf. XVII, 647 sq.; Heyne ad Virg. Æn. VI, 805, et Hermanni Mythol. Lyric. p. 262. 228 De tigribus ejus currui junctis vid. Heyne ad Virg. Ecl. V, 29, et Jani ad Horat. III, iii, 14.

82. Suspiratos, cum suspiriis invocatos, imploratos; Lenz. —83. Ledæos fratres, Dioscuros, suspiratos, optatos, invocatos a nautis, quibus sidera eorum exoptata sunt, vid. Jani ad Horat. Od. I, iii, 2; xii, 27 sq. et Hermann. l.c. p. 142.

84. Comparant Cic. de Legg. I, 9, et de Nat. D. II, 56; Ovid. Met. I, 84 sq.; Severi Ætna, v. 223 seq.; Isidor. Orig. XI, 1; Sallust. Cat. 1 (ubi vid. Corte), et Herderi Ideen zur Philos. der Gesch. der Menschh. T. I, p. 219 sq. —Hæc gallice transtulit, magno patri non inficianda proles, L. Racine, la Religion, chant I, vs. 193 sq.:

86. formas ferarum, h.e. feras; ut χρῆμα ὑὸς, Herodot. I, 36; πρόσωπον παρδαλίων, Nonn. Dionys. I, 158; τύπος συὸς, ap. eumd. D. Heins. Sic et forma, simulacrum, corpus, ἔργον, periphrast. poni monuit Drak. coll. Virg. Æn. VII, 18, 650; Ovid. Met. I, 73; II, 78; IV, 779; Stat. Silv. I, i, 62 (ubi vid. Barth.); Oppian. Halieut. I, 105, ubi vid. Rittersh. Vid. et sup. ad VI, 572, et, quos Doering. laudat, Dorvill. ad Charit. p. 204, ac Valcken. ad Theocr. XVIII, 4. —87. stravisset in alvum, ornate, de animalibus prona ad terram alvo incedentibus, et obscœnam, epitheto rei indignitatem notante, ut obscœni canes ap. Virg. Ge. I, 470, quatenus mala portendunt; Ernesti. Rectius Doering. eorum capita depressisset et flexisset in alvum, obscœnam, cujus adspectus teter et fœdus est, de quo vid. ad Catull. LXVIII, 99. —passim, ubique in terra; Doer. Immo, sine discrimine, promiscue, h.e. omnes; conf. Broukh. et Heyne ad Tibull. II, iii, 41 al. 69.

88. Ἡ Ἀρετὴ ad τὴν Κακίαν apud Xenoph. loc. cit. §. 31; τοῦ δὲ πάντων ἡδίστου ἀκούσματος, ἐπαίνου ἑαυτῆς ἀνήκοος εἶ, et §. 3, οἱ μὲν νέοι (scilicet τῶν ἐμῶν φίλων) τοῖς τῶν πρεσβυτέρων ἐπαίνοις χαίρουσιν, οἱ δὲ γεραίτεροι ταῖς τῶν νεων τιμαῖς ἀγάλλονται· καὶ ἡδέως μὲν τῶν παλαιῶν πράξεων μέμνηνται, εὖ δὲ τὰς παρούσας ἥδονται πράττοντες, δι’ ἐμὲ φίλοι μὲν θεοῖς ὄντες, ἀγαπητοὶ δὲ φίλοις, τίμιοι δὲ πατρίσιν. Ὅταν δ’ ἔλθῃ τὸ πεπρωμένον τέλος, οὐ μετὰ λήθης ἄτιμοι κεῖνται, 229 ἀλλα μετὰ μνήμης τὸν ἀεὶ χρόνον ὑμνούμενοι θάλλουσι. —Ad laudes, gloriam, genitum, modo tam felix est, ut munera Divum, dotes et bona, quibus præstat cæteris animalibus, capiat, agnoscat. —89 sq. Huc, Romam, δεικτικῶς, nec longe, a populis peregrinis repetam, repetenda sunt exempla, ut apud Luc. I, 94; Lenz. Copiosius id exposuit Grat. Cyn. 308... 325. —90. Roma modo inpar, vix par, Fidenæ, vid. Liv. I, 14 seq. conf. V.L. —modo, ut nuper, etiam de tempore satis longo; confer Gron. Obss. IV, 18. Ernesti clav. Cic. Duker. ad Flor. I, 11. —91. asylo vel tironibus noto ex Liv. I, 8. —92. Quo sese extulerit, ad quantum fastigium evecta sit. —dextris, virtute, præclare gestis. —93. Poetam respexisse urbes Italiæ inferioris, Crotonem, Sybarim, Tarentum, etc. putat Doering. —verterit, everterit, ut inf. v. 408; conf. Intp. Virgil. Æn. I, 20; II, 625; XI, 264, et Ernesti ad Tac. Ann. XII, 45.

94... 99. Locus præclarus, qui ex alio poeta, forte Græco, nescio quo, expressus videtur. Poeta exornavit verba Scipionis apud Liv. XXX, 14: «non est tantum ab hostibus armatis ætati nostræ periculum, quantum ab circumfusis undique voluptatibus, etc.» —95. Conf. XI, 400.

97. Infamiæ, et mox Victoriæ alæ tribuuntur, sed illi atræ, huic niveæ; cf. ad XIV, 675. —98 sq. Gloria vultu læto, nitido, fulgente (ut apud Virg. Æn. I, 591, ubi vide Heyne) et Victoria concolor mihi; cf. supra v. 31; Lenz.

101 sq. Imitatio 230 manifesta egregii loci Hesiod. Ἔργ. v. 289 sq. quem etiam laudavit Xenoph. l.c. §. 20; cf. sup. ad IV, 603 et 604. Similiter sedem vel ædes Virtutis δυσεμβάτοις ἐπὶ πέτραις posuit Simonides apud Clement. Alex. Strom. IV, pag. 585, ut Sapientiæ domum in celso colle Lucret. II, 7 seqq. et inde Virg. Cir. 8 seq.

103. nec enim mihi fallere mos est, ut ap. Xenoph. οὐκ ἐξαπατήσω δέ σε προοιμίοις ἡδονῆς, ἀλλ’ ᾗπερ οἱ θεοὶ διέθεσαν, τὰ ὄντα διηγήσομαι μετ’ ἀληθείας. τῶν γὰρ ὄντων ἀγαθῶν καὶ καλῶν οὐδὲν ἄνευ πόνου καὶ ἐπιμελείας θεοὶ διδόασιν ἀνθρώποις. —105. bona censendum conf. Var. Lect. —106. Cf. Lucret. II, 7 seq. —mox celsus, si conscenderis celsum illum collem, et ad ipsam Virtutem perveneris, ab alto infra te, etc. multum excelles reliquis hominibus, iis superior ac felicior eris. Hunc nexum sententiæ, quæ cum v. 104, tamquam apodosis cohæreat, verbis v. 105, 106. —Nec bona... valet incommode interrumpi censet Ernesti. —107. contra... quam, contraria iis, quæ spondet, etc.

111. Aureæ sententiæ, ut plures in hac Virtutis oratione, et in veteribus poetis Gnomicis obviæ, quæ legendæ sunt ab iis, qui talia præcepta non nisi in sacris libris reperiri etiam nunc opinantur. —112. stare, vid. Var. Lect.

116. Cf. ad XI, 41, in Var. Lect. —vitiatas exquisite pro tinctas, ut violaverit apud Virg. Æn. XII, 67, ubi vid. Heyne. —117. amomi, cf. ad XI, 402, et ad Virg. Eclog. III, 89, IV, 25. Ed. —119 sq. laurum... deponere, vid. ad IX, 546.

122. lætum, captum et excitatum exemplis, quibus virtutis studium commendaverat; Doer. —123. Convertit ad se, in suas partes; nil vos demoror, vos valere jubeo; verba consulum, quum dimitterent senatum, nil vos moramur, P. C. Ed. —125. Apte insertum est vaticinium eorum temporum, quibus res Romanæ luxu et superbia labefactatæ ceciderunt; Ern. —126. docilis freni, ut XVI, 360, h.e. prona ad voluptatem.

128. quassans caput, vid. ad I, 298, et VI, 600.

131. Hæc ad verbum fere expressa sunt ex Liv. XXVI, 18, et versus 133, 134, ex cap. 41, extr. —Ardua rostra, subgestum oratorum 232 in foro Rom.

134. revirescere credunt, eleganter pro, patris et patrui vultus in juventam ætatem reductos adnoscere sibi videntur; Barth Adv. IX, 17. Ipse Scipio apud Liv. l.c. cap. 41. «Brevi faciam,... ut revixisse aut renatum sibi quisque Scipionem imperatorem dicat.» Conf. ad VIII, 226.

135 sq. Cf. Liv. XXVI, 18, extr. —instinctis, adspectu Scipionis incitatis, quo sibi egregia patris ac patrui facta in memoriam revocabant, nec minorem de ipso spem concipiebant; Drak. cf. Var. Lect. —137. favor anxius, qui Scipioni favebant, sed de difficultate et exitu rei solliciti erant, numerant annos, ætatem ejus respiciunt.

139. seq. Veritatem rei tradit Liv. XXVI, 19. Omen anguis unde petierit poeta, intelligetur ex not. ad IV, 476, et II, 584. Confer ad XVI, 52. Silius respexisse videtur Virgil. Æn. II, 692 sq. et forte tempestas coorta fuerat cum tonitribus fulminibusque ad Oceanum Atlanticum tendentibus (dii auguriis auspiciisque, etc.) Liv. XXVI, 41, quæ Scipio, vir callidus in rem suam convertebat; Lenz. —squalentibus auro maculis, ut sup. II, 585. —141. sulco, cf. ad I, 357. —142. plaga, cæli. —145. Per subitum, vid. ad VII, 527. —moto mundo, cælo, vid. ad III, 205 (in Var. Lect.) et 611.

146 sq. salutant augurium clamore, 233 ut II, 411, ubi vid. not. —148. patrio signo, tonitru, omine misso a Jove, patre Scipionis, vid. ad IV, 476. Anguis autem in Hispaniam versus et Libyam volabat.

149. rerum, belli, unde res gerere, Drak. Gr. ἔργα πολεμήϊα, seu μάχης et Ἄρεος. Cf. Klotz. ad Tyrt. p. 83.

152. Cf. Liv. XXVI, 19.

153. It classis comes Scipionis ex Ansonia; Lenz.

154 sq. Comparatio non nisi ad tumultum pertinet et turbam, qua classis in mare inmissa est; et nemo eam, si abesset, desideraverit, vel optaverit certe aptiorem; Ern. Cf. I, 468 sq. V, 395 sq. VII, 569 sq. IX, 282 seq. —155. curvata unda, vid. ad I, 470, 472. —Isthmon Corinthiacum inter Ionium et Ægæum mare. Isthmon suberigit unda Corus, ut sublatum pulvere campum sup. X, 203, et similia passim. —156. saxa gementia, vid. ad V, 398, et Bentl. ad Hor. Odyss. III, xxvii, 23. —157 seq. Emicat in arma, vid. ad III, 85. —158. prima puppe, conf. ad XII, 398.

159 sq. Cf. Liv. XXVI, 45 extr. et Polyb. X, 11, ubi Scipio in oratione ad milites habita dicit, ἐξ ἀρχῆς τὴν ἐπιβολὴν αὐτῷ ταύτην ὑποδεδειχέναι τὸν Ποσειδῶνα, παραστάντα κατά τὸν ὕπνον, καὶ φάναι, συνεργήσειν ἐπιφανῶς κατ’ αὐτὸν τὸν τῆς πράξεως καιρὸν οὕτως, ὥστε παντὶ τῷ στρατοπέδῳ τὴν ἐξ αὐτοῦ χρείαν ἐναργῆ γενέσθαι. Conf. et sup. v. 18 sq. —161. pater, v. I, 606.

162. pia bella, vel rite indictum bellum (vid. Non. voc. Fetiales); vel quod Scipio se ducem obtulerat, ut patrem ac patruum, fraude Punica in Hispania interemtos, ulcisceretur; vel quia Romani hoc bellum susceperant, ut injuriam, Saguntinis sociis a Pœnis inlatam, vindicarent, unde Scipio ipse apud Liv. XXX, v. 31, dixit, Sagunti excidium Romanis pia ac justa induisse arma; Drak. Conf. ad VII, 406.

164... 179. Conf. Liv. XXVI, 19. —167. Conf. ad XI, 217. —169. Massilia a Graiis condita, colonia Phocæorum, unde mox Phocais hospita; Confer ad IV, 52. Præter exempla ibi laudata, conf. quoque Cicero de Offic. lib. II, 23, et in Orat. pro Flacco, cap. 63, ubi Massiliensium disciplinam gravitatemque fere cunctis gentibus anteponendam censet. Ed. —populis superbis, Gallis, ut mox armiferas gentes. Conf. ad IV, 45. Vel superbis eo sensu, quo Strabo IV, p. 302, de Gallis ait: πολὺ τὸ ἀνοητὸν καὶ ἀλαζονικὸν πρόσεστι, Ern. —169... 172. Conf. omnino Strab. IV, p. 270 seqq. 302 seq. et Valer. Max. II, vi, 7... 9. —170. Barbarus adcola, Massiliensis, territat hos populos inmani ritu, quo sacrificia humana Dianæ Ephesiæ in luco obfert (cf. Lucan. III, 399 sq. et Strab. l.l.) sed eadem Massilia antiquæ morem patriæ tenet, republica ad normam græcam constituta; Ern.

173. «Gallicum sinum, et deinde Pyrenæi circumvectus promontorium, Emporiis urbe Græca (oriundi et ipsi a Phocæa sunt) copias exposuit: inde sequi navibus jussis, Tarraconem pedibus profectus conventum omnium sociorum habuit; naves ibi subduci 235 jussit, etc.» Liv. XXVI, 19. —174 sq. Conf. III, 415 seq. —176 seq. Emporiæ... hospita Tarraco Baccho, vid. ad III, 369.

178. gurgite clauso, in portu.

180. Conf. ad II, 674, in Var. Lect. et Val. Flac. v. 74. —180... 207. Consilium Carthaginis Novæ oppugnandæ Scipioni in somnio dat Neptunus apud Polyb. X, ii, 7, et ipse Scipio apud Liv. XXVI, 41, memorat Deos auguriis auspiciisque et per nocturnos etiam visus omnia læta ac prospera portendisse; Lenz. «Scipio oratione adcensis militum animis Iberum trajecit; ubi quibusdam suadentibus, ut, quoniam in tres tam diversas regiones discessissent Punici exercitus, proximum adgrederetur, periculum esse ratus, ne eo facto in unum omnes contraheret, nec par esset unus tot exercitibus, Carthaginem Novam interim obpugnare statuit, urbem cum ipsam opulentam suis opibus, tum hostium omni bellico adparatu plenam, sitam præterea opportune, etc.» Liv. XXVI, 42, pr. Hoc Scipionis consilium poeta parenti ejus tribuit, cujus species filio oblata sit in somno.

183. salus quondam genitoris, qui me olim in acie servasti, vid. sup. IV, 454 sqq. —186 sq. «In hiberna diversi concesserunt: Hasdrubal Gisgonis usque ad Oceanum et Gades: Mago in mediterranea, maxime supra Castulonensem saltum: Hasdrubal, Hamilcaris filius, proximus Ibero circa Saguntum hibernavit;» Liv. XXVI, 20, et cap. 41, «tres duces discrepantes, trifariam exercitum 236 in diversissimas regiones distraxere,... et diduxerunt exercitus; quæ patri patruoque meo causa exitii fuit.» Conf. Polyb. X, 7. —186. cauta virtute, vid. Var. Lect.

190 seq. Noli pugnare cum tribus his ducibus, sed ante omnia ac sine mora obpugna Carthaginem novam, quæ res multo potior, ac gravior est. Versus 194... 199, causas hujus consilii continent. —Ter gemina, terna.

192. Vid. ad III, v. 368. —193. Tyrius incola, Pœni.

194. Cf. Polyb. X, 8, et Liv. XXVI, 42, ac 47. —Ut Libyæ sua Carthago caput est, etc.

198. ductoribus Pœnorum aversis, longe remotis et in diversissimas regiones profectis; conf. ad v. 186.

203. Conf. Gron. ad Tac. Ann. 237 II, 8. —205. Sarrano, vid. ad I, 72. —206. Cf. inf. v. 820, et sup. ad IV, 232; V, 213. —207. Confer XVI, 293 sq.

208... 213. Summa orationis luxuries est, qua celeritatis notio exprimitur. —209. campos fatigat, vid. ad II, 74.

210 sq. Conf. I, 224; Virg. Ge. I, 512 seq. III, 103 seq: Ovid. Heroid. Ep. XVIII, 166 sq. Olympica quadrigarum certamina agebantur ad Alpheum fl. et Pisam urbem Elidis. —carcere, ut VIII, 279. —212. Ante suos etiam cum quibus est ligatus ad currum; Mars. et Cell. coll. XVI, 401, ubi Panchates equus victor socios trahit prior ipse jugales, et poeta eumdem lusum captavit.

214 sq. «Septimo die ab Ibero Carthaginem ventum est simul terra marique;» Livius, XXVI, 42, et Polybius, X, 9. —Hyperion, Sol, vel ejus pater. —215 sq. Vid. ad III, 157, in Var. Lect.

217. «Nemo omnium, quo iretur, sciebat, præter C. Lælium. Is classe circummissus ita moderari cursum navium jussus erat, ut eodem tempore exercitus ostenderetur et classis portum intraret;» Liv. XXVI, 42; cf. Polyb. X, 9. —218. subigendæ classi, vid. ad XIII, 610. — 238 219. adfusis carinis, vid. ad IV, 251 (in Var. Lect.), et V, 66.

220. De situ portuque Carthaginis novæ cf. omnino Polyb. X, 10; Liv. XXVI, 42, et Heyne Exc. VI, ad Virg. Æneid. I. —impenso favore, magno, eximio; Drak. coll. Manut. ad Cic. Ep. ad Div. XIII, 64; Popm. ad Cic. Ep. ad Att. XIV, 13, et Gifan. in Ind. Lucret. —221. «A sinu maris peninsula excurrit; tumulus is ipse, in quo condita urbs est,» Liv. loc. cit.

223. «Ab ortu solis mari cincta est urbs» Liv. l.c. ἡ πόλις περιεχομένη θαλάττῃ μὲν ἀπ’ ἀνατολῶν, Polyb. l.l. —ortu terras adspergit Eoo, ut al. radiis; conf. V, 56, et IX, 34.

224 seq. Ab occasu stagnum claudit, Liv. l.l. ἡ πόλις περιεχομένη ἀπὸ τῶν δύσεων λίμνῃ, Polyb. loc. cit. —Phœbi juga sera, ad quæ Phœbus sero, ad vesperam, advenit, unde apud Virg. Ge. I, 461. —serus vesper; Ernest. —225. Urbs egerit undas in planitiem, docte pro, undæ maris, ingredientis in campum, egeruntur in planitiem (ut supra v. 221, tollit muros pro, muri ejus tolluntur) et refl. æstus reciprocat undas, recessus maris vicissim revocat, retrahit ex planitie undas; Lenz. —226. «Stagnum incertæ altitudinis, utcumque exæstuat aut deficit mare.» Liv. l.l. Cf. Polyb. X, 10, extr. —veniens refluusque reciprocat æstus, cf. v. 237, et sup. ad III, 55... 60 et 392.

227 seq. «Castra ab regione urbis, qua in septemtrionem versa est, posita: his ab tergo (nam frons natura tuta erat) vallum objectum,» Liv. l.c. Latus urbis septemtrionale trium collium objectu claudi tradit Polyb. l.l. —229. Cf. Var. Lect.

230... 236. Adcuratius copiosius 239 que hæc narrant Polyb. X, 12, 13, et. Liv. XXVI, 44.

232 sq. Aris ductor Pœnorum, qui urbem defendebat, vid. Var. Lect. —in artis, ut V, 477. —amplexus auxilium atque excelsa loci, h.e. auxilium celsi loci, et hoc pro vulg. confugerat in arcem, eamque præsepserat, jam ante, nisi malis in fronte, munierat, scilicet pluribus operibus, machinis ac militibus; conf. Liv. XXVI, 46. —234. Pugnabat natura soli, ut apud Liv. XXVI, 45, «neque viri, nec tela, nec quidquam aliud æque, quam mœnia ipsa sese defendebant.» —235 seq. «Raræ scalæ altitudini murorum æquari poterant, et, quo quæque altiores, eo infirmiores erant: itaque... onere ipso frangebantur, etc.» Liv. l.c. —per prona voluti, cf. Bentl. ad Horat. A. P. v. 60.

237... 245. Quum æstus decederet, Romani ab altera parte in stagno scalas admoverunt urbi et in mœnia adscenderunt; conf. omnino Polyb. X, 14, et Liv. XXVI, 44, 45. —revolubilis unda, 240 ἀψόῤῥοον ὕδωρ. Conf. sup. ad v. 226. —concessit, recessit. —239 sq. Conf. sup. III, 55 sq. et quos Drakenb. laudavit, Ovid. ex Ponto IV, x, 33, 34; Trist. III, x, 31, et Senec. Herc. Fur. v. 538 sq. —241. informidatus, quem obsessi non metuebant ab illa parte urbis, qua mare erat; Mars. —242. æquore per stagnum subitam, subito trahit, rapit. —244. adcelerant adcensum in murum a tergo oppidanorum, quorum et animi, et oculi, auresque in certamen cum Romanis, ab terra urbem oppugnantibus, adeo intenti erant, ut nemo ab tergo sentiret captam urbem. Ita Livius XXVI, 46.

246 seq. Aris se arcemque et præsidium dedidit; cf. Liv XXVI, 46, extr. et Polyb. X, 15. —247. addixit, in servitutem tradidit; locutione desumta a debitoribus in jure veteri, qui, si solvendo non erant, creditoribus dedebantur, ut serviendo nomina expungerent, et proprie addicti dicebantur; Drakenb. coll. Passerat. ad Prop. III, ix, 2; Græv. ad Cic. pro Quint. c. 18 et al.

248 sq. Ornate pro, urbs mane obpugnata et ante vesperam capta est; conf. inf. v. 107; Liv. XXVI, 48, pr. et Senec. Thyest. 612 seq. —250. Hesperio gurgite, ut Tartessiaco æquore sup. VI, 1, ubi vid. not. —tingueret axem, currum, h.e. occideret.

251... 262. Conf. omnino Liv. XXVI, 48. —253. Neptuno, ut militibus suis persuadeat, ejus maxime opera factum, ut palus, invia olim, insolitis æstibus pervia fuerit, idque se numen itineris ducem sequutum esse, Drak. Confer sup. ad v. 159 sq.

255. phaleræ non modo equorum ornamenta, quod Cerda ad Virgil. Æn. VII, 278, et IX, 359; contendebat, sed et equitum aliorumque hominum, etiam feminarum, quod ex Petron. c. 55, et Liv. IX, 46, extr. intelligitur. De iis vid. Ernesti clav. Cic. Cerda et Heyne ad Virg. locis citatis. Heins. et Burm. ad Ovid. Met. VIII, 33, et, quos Drak. laudavit, Lips. de Mil. Rom. V, 17, et Intp. Sueton. Ner. 33. In pectore erant, et pensiles. Illud ex h.l., hoc ex Plin. XXXVII, 12, patet. 256; cf. Lips. loco citato. —257. Cf. Liv. XXVI, 48, et sup. ad XIII, 366.

258 sq. Vid. Liv. l.l. —259. Ter dena bove, antiquorum more, quorum census in bubus erat et pecudibus, unde ex bobus et præmia proponi, et mulctæ inrogari solitæ; D. Heins. Cf. Köppen ad Homer. Iliad. β, 449, et ζ, 236; Plin. XXXIII, 2; æquorei certaminis alto titulo, nomine Thalassiarchæ, seu θαλασσοκράτορος, Dausq. Forte intell. columna rostrata, vel tropæa. —260. Pœni recentibus armis Rectoris vide supra ad librum V, 321. —261. hasta pura præmium ejus, qui primus in pugna vicerat. Cf. Intpr. Propert. IV, iii, 68, laudatique a Drak. Noris. in Cenot. Pis. II, 5, p. 121, et Salmas. Epist. 83. —262. Vexilla etiam dona militaria, præcipue pura et ἀπόρφυρα, (purpura non admixta) vel unius coloris, vel versicoloria; Drakenb. coll. Vopisc. in Aurel. c. 13; Casaub. ad Lampr. Alex. Sev. c. 37, et Salmas. ad Vopisci Prob. c. 5, prædæ libamina, partes, his præ 242 ceteris, veluti primitiæ quædam, adsignatæ (nam reliqua præda postea in varias partes digesta v. 264) ut ap. Ovid. Ep. Her. II, 130. Tu nova servatæ carpes libamina famæ, h.e. primus degustabis pudicitiam hactenus servatam; Ern. Conf. sup. X, 551, et ibi not.

263 sq. Conf. de prædæ divisione Polyb. X, 16 seq. Lips. de Mil. Rom. V, 15, et Schelii Diss. IX.

268 seq. Scipio virgine Allucio, principi Celtiberorum adolescenti, desponsam reddit; de quo vid. Liv. XXVI, 50; conf. Polyb. X, 19, qui etiam de reddita uxore Mandonii similia tradit c. 18. —Lucceius dicitur sponsus Plutarcho, et Indibilis Valer. Max. IV, iii, 1. Memoria autem hujus rei servata creditur in clipeo quodam votivo, in Gallia circa Rhodanum reperto, cujus delineationem ex Tom. IX, ephemerid. le Journal des Savants exprimendam curavit Drakenb.

270. notam formæ, conf. Bentl. ad Hor. Od. II, ii, 6; notus in fratres animi paterni. Ed.

274. Bene Ernesti: «Ego judicium poetæ in h.l. maxime desidero. Cur Lælium potissimum, cujus in ea re adsentatio magis, quam vera gratiarum actio esset, nec potius, ad exemplum Livii, sponsum vel parentes munificentiam, gravitatem et pudicitiam Scipionis laudantes inducit? Scilicet sponsus non tam docte laudare poterat. Ergo Lælius Scipionem cum Agamemnone et aliis heroibus Græcorum comparat, qui tempore belli amoribus detinebantur et captivis non abstinebant.» —Macte, vid. ad IV, 475.

277. Conf. ad III, 229, et VIII, 620 seq. —278. Inachiis, Argivis vel Peloponnesiacis, (ab Inacho fluvio ac prisco rege Argolidis) qui Thessala miscuit, junxit, arma, h.e. Achilles Thessalus. —280. De heroibus Græcorum, qui servas amarint, vid. Horat. Odyss. II, 4, et Drak. ad h.l. —282. Iliaca Phœbas, non quævis virgo Vestalis, oraculorum Sibyllinorum custos, quod putabat Barth. Adv. IX, 17, sed, quod alii jam monuere, Cassandra, Priami filia et fatidica, unde Phœbas, h.e. Phœbi adflatu agitata, dicitur Ovid. Am. II, viii, 12; Prop. III, 11 (al. 13), 62 (ubi vid. Broukh.) Senec. Agam. 710; Sidon. Apoll. V, 195; XV, 2, quæ loca jam excitavit Drak. Cassandræ vero Ajax Oilei f. capta Troja in templo Minervæ stuprum intulisse fertur, vid. Intp. Virg. Æn. I, 41; Hygin. fab. 116; Lipperti Dactyl. II, 194; Maffei Gem. ant. T. II, tav. 73, p. 158. Simile continentiæ exemplum majores nostri mirati sunt in clarissimo duce, Turennio. Ed.

283. sermone serebant, ut ap. Virg. Æn. VI, 160. —284 sq. atro amictu, ut XII, 613. —285. equos, vid. ad V, 24.

286. Brevis historia belli a Romanis gesti cum Philippo, rege Maced., qui fœdere cum Hannibale junctus et ab Acarnanibus arcessitus, Ætolos, Romanorum socios, vexabat. Adcuratius de eo egit Livius XXVI, 24, XL et Polyb. IV, 15; V, 112, et VIII, 14; XXIV, 8. —Emathio, vid. ad III, 400. —287. Macetum, ut XIII, 878.

288. Proximus, finitimus. Ætolis. —hosti, Punico, N. Heins. Immo Philippo.

289 sq. Cf. Liv. XXIII, 33, 34, 244 39, et Polyb. III, 2, VII, 9.

292. Conf. ad I, 627, et XIV, 94 seq. Heyne ad Virgil. VI, 837... 841. Philippus II, genus referebat ad Achillem Æaci nepotem: nam Olympias, conjux Philippi I, filia erat Neoptolemi, filii Achillis; cf. Justin. VII, 6. Similis orationis color sup. III, 246 seq., et XIV, 94 sq. —tumebat, conf. ad II, 288.

293. Conf. omnino Liv. XXVI, 25 pr. —Oricos, seu Oricum, urbs Epiri cum portu, hod. Orco, vid. Plin. III, 23; Liv. XXIV, 40 al. —294. Taulentius incola, vid. ad X, 508. —295. Dausq. bene contulit locum Plin. III, 21, s. 25, de Illyrico: populorum pauca effatu digna aut facilia nomina. —296. Turbidus, ut I, 477, ubi vid. not. —297. Phæacum insula, olim Drepane et Scheria dicta, deinde Corcyra, et nunc Corfu, Gr. Κέρκυρα, Thesprotiæ objecta; conf. Schol. Hom. Odyss. ε, 34, et Apollon. IV, 983; Heyne ad Virg. Æn. III, 291. —Thesprotia, media Epiri pars; conf. Var. Lect. —298. futilis, vanus, unde h.l. forte stultus ostentator, et quem fortuna ad intolerabilem inflavit superbiam. —cassis, inanibus, levibus; conf. ad VII, 698.

299. Anactorium, Acarnaniæ oppidum, in peninsula et ipso ore Ambracii sinus. Hic sinus, Augusti victoria Actiaca nobilitatus, inter Epirum et Acarnaniam in mare Ionium excurrit, et nunc Golfo di Larta vocatur, vid. Plin. IV, 1, et Polyb. IV, 63... 66; V, 5, 6, quibus locis et Philippi navigatio describitur. Ad eum sita Ambracia, caput Epiri et Pyrrhi regia. —300. Pella, caput Macedoniæ, vid. ad XI, 381. Sed hæc urbs ab hoc loco aliena. —Pella etiam Achaiæ opp. apud Steph. Byz. Sed vid. Var. Lect.

302. Leucate (hod. Cabo Ducato), prom. Leucadiæ, quæ olim peninsula erat, Acarnaniæ cohærens, et deinde, perfosso isthmo, insula facta est, in qua Leucas urbs, quæ nunc Leucada dicitur, vid. Liv. XXXIII, 17; Plin. IV, 1, (ubi conf. Hard.) Strab. I, p. 59; X, p. 452 seq. al. 691, 693, 704 seq. Heyne ad Virg. Æn. III, 274, qui locus Silio forte hic ante oculos fuit. —Actium Acarnaniæ opp. et prom. in quo templum Apollinis Actii erat, et ludi Actiaci in memoriam Actiacæ victoriæ agebantur, vid. Strab. VII, pag. 325, al. 500, X, pag. 452, al. 693; Heyne ad Virgil. III, 275, 280; Hard. ad Plin. IV, 1.

303. portus Ithacæ, Laertia, regna, Samenque, ut apud Virg. Æn. III, 271, 272, ubi vid. notas nostræ edit. T. II, p. 386. Ed. —Same opp. Cephalleniæ, sed h.l. diversa ab ea insula, ut apud Mel. II, 7, el Plin. IV, 12, s. 19, ubi vid. Harduin. —305. Cephallenia, maxima Græcorum in Ionio mari insula; hod. Cefalonia, seu Cefalogna. —Neriton, vid. ad II, 317.

306 sq. Conf. Polyb. IV, 67 sq. Liv. XXVII, 29 sq. —Pelopis sedes, Peloponnesus, cujus nominis origo nota ex Thucyd. I, 9; Herodot. VII, 11; Pausan. V, 1; Strab. VII, pag. 494; Diodor. IV, 73. —Achaia Mœnia, urbes Achaiæ in Peloponneso, vel Græciæ propr. sive τῆς Ἕλλαδος, unde mox Parnasi mentio fit. Sed cf. Liv. XXVII, 29, extr. —307. Calydon, urbs Ætoliæ, cujus agro Diana, irata Œneo, qui huic deæ soli primitias non obtulerat, aprum Calydonium inmisit; conf. Heyne ad Virg. Æn. VII, 306 seq. Köppen ad Hom. Iliad ι, 529 sq. Gierig. ad Ovid. Met. VIII, 270 sqq. Muncker. ad Hygin. fab. 172 seq. —tristem, iratam (vid. Broukh. ad Tibull. IV, iv, 18, et Prop. I, vi, 10), vel tristem Dianæ, scilicet ἕνεκα, propter Dianam 246 ejusque iram. —308. Œneas domos, ut III, 367. —Curetica tecta, vel Ætolia, vel Acarnania, in quam Curetes, ab Ætolo ex Ætolia pulsi, concessere; vid. Strab. X, pag. 319, al. 463 al. 710 seq. Köppen ad Homer. Iliad. ι, 525; Heyne ad Apollod. pag. 107, et Heins. ad Ovid. Met. VIII, 153.

310. Urbes remotissimæ junguntur. —Ephyre, Corinthus; confer ad XIV, 52. Philippum eo venisse docet Polyb. IV, 22 et 25. —Patræ urbs Achaiæ ad mare, quam Philippus aliquoties classe adpulit, vid. Polyb. V, 2, 3, 28, 91, 101. —Pleuron regia: nam Pleuron et Calydon principes Ætoliæ urbes, (unde pro tota Ætolia dicuntur Hom. Iliad. ν, 218; ξ, 116) a fratribus horum nominum conditæ, qui in iis regnabant; vid. Apollod. I, vii, 6 seq. Barth. ad Stat. Theb. II, 727, et IV, 103. —311. Parnasus, notus Bœotiæ et Phocidis mons. —biceps, ut apud Ovid. Met. II, 221, et Pers. Prol. v. 2, δικόρυμβος ap. Lucian. in Contempl. (Opp. T. II, pag. 210, ed. Schmid.) δικάρηνος ap. Nonn. Dionys. XIII; bivertex et uterque ap. Stat. Theb. I, 628, et VII, 346. Nam duo habuit juga, seu vertices, Tithoream et Hyampeum, vel Cithæronem et Heliconem; confer Serv. ad Virg. Æn. X, 163; Ovid. Met. I, 316; Lucan. V, 71 seq. —Phœbo loquentia saxa, Delphi, cujus urbis incolæ primum Lycoream in summo Parnasi vertice tenuere, et deinde degressi Delphos condiderunt in media montis parte circa templum Apollinis; cf. Pausan. Phoc. c. 6, et Strab. IX, pag. 288 al. 637 sq. «Templum Apollinis positum est in monte Parnaso, in rupe undique inpendente,» Justinus XXIV, 6. Inde hoc loco saxa, ut apud Hom. Πυθὼν (quod priscum Delphorum nomen fuit) πετρήεσσα, Iliad. β, 519, Δελφὶς πέτρα apud Theocr. Epigr. I, 4. Vox loquentia ad oraculum spectat; cf. I, 416. Similiter vocales fingebantur quercus Dodonææ, et Argo navis vel lignum in ejus puppi, φωνῆεν φηγοῆ τῆς Δωδωνίδος ξύλον Apollod. I, ix, 16; αὐδῆεν γλαφυρῆς νηὸς δόρυ Apollon. IV, 582; cf. Burm. et Carr. ad Valer. Fl. I, 301, 304.

312. Conf. Liv. XXVII, 32 seq. XXVIII, 8; extr. XXXII, 13, et Polyb. IV, 29, 64 seq. V, 30, 97, 109 sq. —313. Sarmaticus Orestes Cellario et Ernest. videtur fictum esse nomen ducis Dardanorum, qui ex Scythia traxerint originem, et Macedoniam illo tempore infestaverint, de quo vid. Liv. et Polyb. ll.cc. Populum Sarmaticum Thraciumque 247 intelligit Lefeb. in indice Gall. neque ignoro, Orestiadem vel Orestam urbem Thraciæ memorari a Zonara et Lamprid. Heliog. 7. Idem vero in notis Orestas, Epiri olim et deinde Macedonum gentem, designari putat, quæ et Dausq. ac Drak. sententia est. Hi Orestæ dicuntur Liv. XXXIII, 34; XLII, 38; Steph. Byz. —Orestes Curt. IV, 13, 28, eorumque urbs Orestia Steph. et regio Orestis, de qua Liv. XXVII, 33: «Philippo nuncii obcurrunt, Dardanos, in Macedoniam effusos, Orestidem jam tenere, etc.» Sed h.l. de hoste Philippi, regnum ejus invadente, sermo est; conf. Var. Lect. —314. Dolopes, populus Epiri et Thessaliæ ad Pindum, supra Acarnaniam et Ætoliam, de quo vid. Polyb. XVIII, 30; XXII, 8, 14; Liv. XXXIII, 34; XXXVI, 33, XXXVIII, 3... 8; XLI, 27. Sed h.l. designantur omnino Ætoli, finitimi Acarnaniæ, Epiro et Thessaliæ, quarum partes incolebant Dolopes; gens fera ac ferox, unde h.l. —Aspera, vid. Polyb. II, 3, 4, 45, 46, 49; IV, 3, 67; IX, 38; Liv. XXXI, 28; XXXIII, 11, 44; XXXVI, 17. Iidem Ætoli acerrimi hostes Philippi et Acarnanum, v. Polyb. IV, 2 sq. 62; V, 1... 30; IX, 28 sq. XVIII, 10, 19 sq. Liv. XXVI, 24 sq. XXVIII, 5 sq. XXXI, 41. —316. Belli umbram circumtulit, σκιαμαχίᾳ, belli simulacro usus est, quo aptius regnum turbatum a se peti dissimularet; Dausq. Finitimam quoque Græciam bello vexabat, ut sociis opem ferret, et ne plane incepto abstitisse videretur, vel infestaretur Macedonia, si 248 quod longinquum bellum eum occupasset; conf. Liv. XXVIII, 5 sq. —per Graias oras, temporibus belli socialis, τοῦ συμμαχικοῦ πολέμου, Ætolorum et Spartanorum adversus Philippum, Achæos, Acarnanas, Messenios, Epirotas, Phocenses, Thessalos, Bœotos, vid. Polyb. IV, 3... 37, 57 seq. V, 1... 30, 91... 105.

317. Philippus a Romanis victus pacem petit; vid. Liv. XXXIII, 3... 13, 25, 30; XXXIV, 52; Polyb. XVIII, 4... 27. —318. Tyriis, Pœnis. —319. Dardana, cum Romanis.

320. Tarentum, Hannibali proditum (v. XII, 434 sq.), a Fabio Maximo per proditionem recipitur; cf. Liv. XXVII, 15; Appian. de bello Hannib. c. 49; Plut. in Fabio Opp. T. I, p. 186, ed. Frft. Polyb. X, 1; XIII, 4. —Tyndarii Tarenti, vid. ad VII, 665; XI, 16, et XII, 451. —322 sq. Hæc fuit postrema res a Fabio præclare in bello gesta. —323. cauti, Cunctatoris. —titulus, honos, et deinde factum laude dignum. —Sollertia, Fabius, cautus dux, ut quieta virtus, v. 326. —tutum, sine periculo.

325. Vid. Liv. l.l. —qui Punica signa regebat. Cononeus, Dausq. Sed is Tarentum potius antea Hannibali prodiderat, de quo vid. Oudend. ad Frontin. Strat. III, iii, 6, et Appian. b. Hannib. 32. —326. exuri flamma amoris; cf. ad V, 15 et 19. —328. In castris Romanis erat frater mulierculæ, cujus amore flagrabat præfectus præsidii Tarentini.

334 sq. De morte Marcelli conf. Liv. XXVII, 25 sq; Polyb. X, 32; Appian. b. Hannib. c. 50; Plut. in Marcello Opp. T. I, p. 315 seq. Imitatio loci Virg. Æneid. I, 568, cujus sententia quoque ex h.l. expedienda videbatur Marso et Ern. cf. ibi Heyne, qui solem aversum etiam ad horrorem et aversationem nefandi facinoris spectare monet, coll. Stat. Theb. V, 297 sq. Similiter contra Sol, voluptate captus diutius inspiciendi Nympharum chorum, inhibuisse cursum diesque produxisse fingitur in Callim. H. in Dian. vs. 181 seq. ubi vid. Spanhem.

337 sq. Graphica imago et insignis ac vera Marcelli laus. —Moles viri, vir magnus ac fortis. —calido inhabitata Marte pectora, at calenti Pœno, XIII, 33, et calida consilia apud Liv. XXXV, 32, ubi vid. Gron. cf. ad VII, 34. —339. Vid. Var. Lect. —340. Carthaginis horror, ut ap. Lucr. III, 1047. Scipio dicitur.

341 sq. Forsan Scipioni hujus belli confecti gloriam et nomen Africani eripuisset, si vita ei contigisset aliquanto longior. —Scipiadæ, v. ad VII, 107.

343. «Tumulus erat silvestris inter Punica et Romana castra, etc.» Livius, XXVII, 26. —344 seq. «In Apulia, inter Venusiam Bantiamque, minus trium millium passuum intervallo, consules (M. Claudius Marcellus et T. Quinctius Crispinus) binis castris consederunt: in quam regionem et Hannibal rediit, etc.» Liv. XXVII, 25. — Dauni in arvis, vid. ad I, 291 sq.

347 sq. Conf. Liv. l.l.c. 26.

352 sq. Hæc ubi sedere, vid. ad II, 385. —ardentes certant junxerim, (consules ingenio feroces, ap. Liv.) non ardentes in equos. —354. «Secuti M. Marcellus, consulis filius, et A. Manlius tribuni militum;» Liv. l.l. —355. Hæc apte commentus est poeta, et expressit forte ex Virg. Æn. XII, 432 sqq.

356. Pater optat, ne filio (quem Silius nondum puberem fingit) hic labor infaustus sit; respiciens ad illud, quod Seneca dixit Controv. I, 1: «tam inmature magnum ingenium non esse vitale,» vel Quintil. Inst. Or. I, 3: «illud ingeniorum velut præcox genus non temere unquam pervenire ad frugem,» et in præf. lib. VI: «celerius occidere festinatam maturitatem, et esse nescio quam, quæ spes tantas decerpat, invidiam;» Drak. conf. Hor. Serm. II, vii, 4, et ibi Bentl. quamvis vitale de servo aliter explicandum sit. Ed. —urbe Sicana, Syracusis, a Marcello expugnatis. —358. meo vultu, ardore et ferocia meæ simili; Mars. At vix illo tempore ferocia pugnandi in puero locum habuerit; unde puto hoc potius notari, imitatum esse puerum, quæcumque pater vultu etiam et nutu militibus imperasset, Ern. cf. Var. Lect.

360. Conf. Virg. Æn. XII, 435.

362. Libyco de 251 præside, duce, Hannibale. —363. opima feram, vid. ad I, 133. —364 sq. Aliud omen infaustum memorat Liv. XXVII, 26, extr. De pluvia cruenta veraque hujus portenti causa vid. Köppen ad Hom. Iliad. λ, 54 sq. (quem locum jam Dausq. contulit) et Heyne Opusc. Acad. T. II, pag. 212, 266. Minus apte Virg. Æn. VIII, 528, laudavit Ern.

366 sq. Cf. Liv. l.l. cap. 27. —368. nimbo, turbini. —feruntur, vid. ad IV, 261. —369. cæca latebra; insidiis. Cf. ad V, 3. —370 sqq. Singula ad epicam gravitatem mutata sunt ex historica Livii narratione; nec male poeta hunc locum ita extulit, ut animos legentium mollibus etiam sensibus et commiseratione quadam detineret, quum Livius non nisi cædes et vulnera narraret; Ern. Nil restare, quod debeat ultra Jam superis, h.e. preces (v. 362) ac vota (nam preces olim simul vota erant) irrita esse, et de salute desperandum. Manifesta imitatio Virg. Æn. XI, 51 sq. ubi v. Heyne. —373 sq. Altius insurgit hastæ tortæ, h.e. hastam altius sublatam torquet, vibrat. Cf. ad I, 401, et IV, 610.

375. enasset freta pericli, h.e. Marcellus evasisset e periculo vitæ. Conf. XVII, 365, et ad III, 662. —376. Marcellum adolescentem, saucium et ipsum, effugisse cum Crispino memorat Livius XXVII, 27.

378. Fluxerunt arma palmis, manibus exciderunt. Vid. ad II, 131; IX, 120 sqq. et ad Virgilium, 252 Æneid, VI, 33. Ed.

379. «Marcellum transfixum lancea prolabentem ex equo moribundum videre;» Liv. l.c. —380. Cf. ad V, 526, ad Virg. Æn. XI, 418; humum ore momordit: et ad Hor. Od. II, vii, 12.

381. Et hæc apte a poeta finguntur, qui exornavit Liviana: «Hannibal magnum terrorem hostibus morte consulis unius, vulnere alterius injectum esse ratus... inventum Marcelli corpus sepelit,» XXVII, 28, pr. —382. adverso sub pectore, vid. ad V, 594. —383 sq. Latias leges, conf. sup. v. 5. —384. exitiabile nomen, vid. ad IV, 729. —385 sq. Cf. X, 519 sqq. —dextera, virtus, et hoc pro viro forti. —dextera nostræ tam similis, bene, servato adrogantiæ charactere, et obscuræ umbræ sunt illorum, qui sine funeris et exsequiarum honore ad inferos mittuntur.

387. Cf. X, 525... 565. Alta sepulcri... ara, hæc ad verbum expressa ex Virg. Æn. VI, 177 sq. ubi vid. Heyne. Drak. ad h.l. «Ara non τάφος, seu tumulus, sed rogus, qui in formam aræ, vel in altitudinem (nam omne, quod eminet, ara dicitur) exstruitur. Ceteroquin aram etiam notare urnam, basin, seu cippum funebrem, docuit Fabrett. Inscript. p. 107. Aram autem sepulcri dixit, rogum innuens, quod veteres voc. sepelire non de humatione solum usurparint, sed etiam de combustione et omni alio sepulturæ genere, de quo vid. Cuper. Obss. I, 7.» Sic et θάπτειν, conf. Burm. ad Val. Fl. V, 10, et Ernesti ad Sueton. Domit. c. 16.

389. Cf. X, 530 sq. —390. De donis in rogum conjectis cf. X, 528, 562 sq.; XIII, 692, et Noris. ad Cenot. Pis. III, 5. —391. fasces: quinque enim lictores vivos in potestatem hostium venisse, Livius XXVII, 27, auctor est; Drak. —pompa ultima, ut extrema munera, ap. Val. Fl. V, 13, ubi vid. Burm.

392 sq. Cf. X, 550 sq.

394. Cf. Virg. Æn. XI, 24 sq. —Exsequias ite animæ, ut ap. Terent. Phorm. V, x, 37, et al. —ire inficias; Dausq. cf. Heins. ad Ovid. Amor. II, vi, 2. —395. cinerem donate filio vel patriæ, ut sepulcro inferatur; Dausq. Cineres Marcelli Romam relatos, Appianus tradit; ossa filio remissa in Rom. castra, Plut. notavit; Ern.

397 seq. De Crispini vulnere letali ac morte cf. Liv. XXVII, 27, 29, 33.

399 sq. Poeta retexit filum narrationis, inde a v. 286, abruptum. Cf. Liv. XXVI, 51, et XXVII, 17 sqq. —401. Per subitum raptæ pernix verba luxuriantis ingenii. —Per subitum, vid. ad VII, 527. —raptæ Carthaginis, raptim, celeriter captæ, cf. v. 407, et ad I, 570. —402. Cf. Liv. XXVI, 51, extr. —Ducibus Pœnorum. —403. jungant vires, vid. sup. ad v. 186. —Hæc sunt verba et cogitationes Pœnorum. —404 sq. patria Fulmina, Drak. et Lef. patris et patrui, qui fulmina belli dicuntur VII, 106, sed rectius Ern. Jovis, cujus ille filius credebatur. Cf. supra v. 148, et ad IV, 476, de sensu autem verborum sup. ad I, 421. —405. sublimi vertice montis, cf. 254 sup. v. 196 et 228. —406. Vid. Var. Lect. —407 sq. Non toto die, cf. sup. v. 248. —rapuisse, vid. ad v. 401. —qua in terra, Hispania. —408. verterit, everterit, vid. sup. ad v. 93. —409. pube, militum et incolarum copia.

410. Cf. Liv. XXVII, 18, pr. —Proximus, proxime Scipionem, tendebat, castra habehat (vid. ad III, 274), Hasdrubal, frater Hannibalis. —411. fratris spirans facta, vid. ad III, 240. —412. Hic robur Punicarum copiarum tendebat. —413. Astur, Hispani. Cf. I, 231 sq., 252; V, 192. —415. Laurenti in ora, in Italia. C. ad I, 110.

416... 440. Episodium de natali die Carthaginis veteris, ab Hasdrubale celebrato, a poetæ ingenio profectum est. —417. Retulerat, conf. Heins. ad Ovid. Fast. II, 532. —418. mapalibus, vid. Var. Lect. —420. De more, festis diebus signa 255 militaria coronis ornandi vid. Lips. de Mil. Rom. IV, 5. —421... 432. Imitat. Virg. Æn. V, 250... 257, ubi vid. Heyne in not. et Exc. IV, cf. sup. ad V, 321 sq. Læna Hasdrubalis erat donum Hannibalis fratris, cui eam rex Trinacrius h.e. Siculus, Hieronymus, miserat, præter alia munera, tanquam pignus amicitiæ ac fœderis; de quo fœdere cf. XIV, 96 sq. —424. Æoliis, Siculis, opinor, qui ab Æoliis insulis (cf. XIV, 70 sq.) ita dicti videntur.

425. Lænæ intexta erant raptus Ganymedis et antrum Polyphemi. Poeta utrumque picturæ argumentum (nam uno non contentus erat) ex Virgilio petiit, illud ex Æn. V, 262 sqq. hoc vero, certe ornatum, ex Æn. III, 618 sq., 631 sq. In illo breviorem fuisse Silium, quum idem vidisset a Marone copiosius exornatum, jam monuit Ern. —rapiebat aquila exquisite pro, intexta erat aquila, quæ rapiebat, ut mox v. 429: sorbet, et 431: poscit permiscetque. Cf. ad II, 406, 417, al. —426. librata, vid. ad I, 317, et Var. Lect.

427 sq. Antrum ingens, Cyclopum domus, cf. ad XIV, 527.

431. pocula Laertia, Ulyssis, qui eum vino inebriatum excæcavit; quod notum ex Hom. Odyss. ι, 346 sq.; Eurip. Cyclope et aliis.

433. Tyrius, Pœnorum dux, Hasdrubal. —Siculi subteminis, vid. ad v. 421 seq. —arte subteminis, læna, summa arte texta. —434. Gramineas aras, cf. XVI, 263, et sup. ad IV, 701. —pacem Superum 256 poscebat, vid. ad IV, 766.

437 sq. Sacrorum religio hostium adventu aliisque malis ominibus turbabatur, et, ne quid mali ominis exaudiretur, sacrificantes capita velare, tibicinesque precationibus et sacrificiis præcinere, profani autem removeri, et, qui aderant, linguis favere solebant. Cf. Virg. Æn. III, 405 seq.; VIII, 107 seq.; Burm. ad Val. Fl. III, 120. —440. rapiunt, vid. ad I, 570.

441 sqq. De prælio, quo Hasdrubal ad Bæculam a Scipione victus est, vid. Liv. XXVII, 18, et Polyb. X, 38 sqq. A poeta non adcurate ordinem ejus modumque, sed cædes tantum singulares memorari, jam notavit Ern. —Scipiadæ, vid. ad VII, 107. —stridentem cornum, vid. ad II, 124, et IV, 567.

444. Sacrati manes, patris et patrui. —445. spirantibus, viventibus. —446. ducibus, Cn. et P. Scipionibus.

451. Laudatur C. Lælius, legatus et a puero sodalis comesque Scipionis Afr. majoris, avus vero (vel, si Cic. Phil. XI, 7, fides potius 257 habenda, pater) C. Lælii Sapientis, qui amicissimus Africano minori et eloquentissimus fuit, ad quem itaque potissimum laus hæc spectat. Silius enim ita confundere nomina, vel, quas hæc illi ideas subgerebant, quamque hac occasione doctrinam ostentare poterat, expromere solet, v.c. XIV, 462 sqq., 527 sq. et al. passim. Talis quidem ingenii lusus et tale ornatus quærendi studium, in nominibus præcipue tam notis, vereor ut multis placeat. Singularem tamen hujus loci elegantiam et suavitatem esse, quod ne ipse quidem Clemeus, iniquus carminis Siliani censor, negaverit (Essai de critique, T. I, p. 85.), recte monuit Ern. —Pyrenes tellus, Hispania. —452. furentem, cum furore, h.e. animi fervore et audacia summa, perpetrantem, vix credenda facta.

456. Lælius eloquentia par erat Nestori, τοῦ ἀπὸ γλώσσης μέλιτος γλυκίων ῥέεν αὐδή, Homer. Iliad. α, 249, unde h.l. mella, ut ap. Cic. de Sen. 10; Plin. Ep. IV, 3; Auson. grat. act. c. 8 (ubi vid. Heins.) et al. Drak. —senectæ, senis. Epitheta Pylius et Neleius centies in poetis obvia, nec longe petita sunt, ut putat Ernesti: nam Nestor fuit filius Nelei, ejusque regia Pylos; cujus nominis duæ urbes in Elide, Pylos Triphyliacos et Eliacos, fuere, ac tertia in Messenia. Priorem illam Nestorei regni sedem fuisse, probabile fit ex iis, quæ dixit Strabo, lib. VIII, p. 519 et 529.

457 sq. Lælius in consulendo et persuadendo artifex: illuc pertinent suspensi, dubii, incerti quid sequantur, huc cantus, cum cujus efficacia dexteritas persuadendi comparatur; Ern. Eleganter orator dicitur ducere auditores, ut apud Cic. de clar. Orat. 50; Quint. Inst. Or. II, 15 al. quum dicendo persuadet, animisque motum, quem velit, induit: verba autem ut cantu respiciunt ad Amphionis et Orphei fabulas, qui cantu lyræ feras resque inanimatas duxisse perhibentur; Drak. cf. ad XIII, 347. —461. natum ad sola bella, cf. 258 ad III, 335, in Var. Lect. —462. nihil vitæ, nec belli, nec pacis tempore.

463. furtiva lux forsan est obscura, qua defensus Gala secure prælia tractabat; Drak. Sed recte Marsus intellexit vitam, quam Gala furto matris habebat, quæ olim eum subduxerat sacris illis Punicis, de quibus v. sup. ad IV, 765 sqq. Ergo subpositus partus est alienus, oblatusque iis, qui infantem ad sacra poscebant: hinc et deceptos Divos expedies, felici brevitate expressam sententiam; Ern. Piaculum duxere Pœni in sacris Saturni suis præteritis externos puellos coemtos aut suppositicios mactare; quod quum olim factum esset, et causarentur Saturnum sibi adversari, ducentos nobilissimorum puellorum publicitus inmolarunt, et facinorosi facile trecenti suapte sponte hostiati ceciderunt; Dausq. coll. Diodor. XX, 14, et Euseb. Præp. Evang. —464. Dejicere usitata vox est in præliis et venationibus pro interficere; Drakenb. coll. Virg. Æn. XI, 642; Ovid. Met. III, 303 al. Cf. Burm. ad Valer. Fl. I, 191, et Phædr. II, i, 1; Staver. et Harles. ad Nepot. Thrasyb. c. 3.

467. demisit ad umbras, cf. ad I, 439. —468. extrema, extremum, postremo, vel potius vehementissime. —470. Sic et poeta lusit sup. IV, 173, ubi vid. not.

471 sqq. Cf. Liv. XXVII, 19 pr. Hanc Hasdrubalis fugam Silius suo modo, ornandi magis libidine, quam historica veritate ex ordine ductus extulit, ut luxuriantem in his et prope loquacem se prodiderit; 259 Ern. —475. De tessera vid. ad VII, 347. —478 sq. honore Armorum, paludamento aliisque insignibus ducis. —480. volens, cf. ad XI, 443, et XII, 473. —481. De castris Pœnorum a Scipione captis cf. Liv. XXVII, 19 pr. —484 sqq. Hasdrubal, ut hostem in persequendi studio retardaret, castrorum prædam reliquit, similis fibro vel castori, qui, ab hominibus exagitatus, testiculos suos morsu avulsos abjicit, ut ipse salvus evadat, quippe qui novit, se propter castoreum (quæ causa periculi est) maxime expeti. Apta est comparatio, etsi continetur errore vulgi, de quo cf. simil. loc. Juvenal. XII, 34 seq.; Plin. VIII, 30, seu 47 (ubi vid. Harduin.); XXXII, 3, seu 13; XXXVII, 6; Aristot. hist. Anim. VII, 5; Ælian. H. A. VI, 33 et 34; Dioscor. II, 23 et 26; Horus Hierogl. II, 65 et 214; Solin. c. 23 et al.

488 seq. Cf. Liv. XXVII, 20 pr. —umbris nemorum, saxosæ silvæ Pyrenæi montis. —490. Scipio omissa persecutione Hasdrubalis reliquos Pœnorum duces, quorum victoriam certius sperabat, obpugnare meditabatur; Ernest. conf. Liv. l.c.

493... 514. Hasdrubal superato monte Pyrenæo in Gallia conducit milites et Alpes transit; Conf. Liv. XXVII, 20, 36 et 39. —494. Bebrycia aula pro tota Gallia, quæ et v. 500 seq. fluviorum nominibus designatur; conf. ad III, 423. —495. Mercandi dextras sq. conf. ad V, 195 sq. et XI, 539. —498. metalliferis terris, in Hispania. —discrimine, bello.

500. Venales animæ, ut V, 195. —animæ, qui cf. ad V, 495. —501. Arar pigerrimus undæ, cf. ad III, 451 seq.

502. hiems adfecta est pene finita, ad finem vergens; Drak. coll. Gell. III, 16, et XV, 5. Proprie adfectæ dicuntur vires ac res debilitatæ et inminutæ. —mitescere ineunte vere.

504 sq. Cf. II, 356 seq. III, 496 seq. IV, 4 al. —domitas, superatas, ut III, 499. —506. Germani Hannibalis.

508. Miratur Hasdrubal, fratris armis nondum occupatam esse Romam, quum tam inmanes montes superaverit; Mars. et Cell. —509. hæc mœnia, Alpes. —510. dextræ, virtutis fraternæ ac meæ. —511. usque ad sidera adisse, transiisse Alpes. —512. Invideat, cf. ad III, 78, in Var. Lect. —lævus Deus, vid. ad III, 94. Sic Ge. IV, 7: si quem Numina læva sinunt. Ed.

515 seq. Silius expressit Liv. XXVII, 38, pr. 39, inpr. 40 et 44 pr. —Non tanto strepuere, etc. ne principio quidem belli adventus ipsius Hannibalis tantum Romanis terrorem incusserat. —517 seq. pastos Sanguine Italo, conf. Heins. ad Ovid. Amor. III, viii, 10. —520 sq. hærentia porta Spicula, cf. I, 617 sq. et XIV, 650. —521. Elissæis lacertis, a Pœnis; cf. ad I, 81.

522... 576. Hasdrubali, qui transcenderat Alpes, ut se Hannibali conjungeret, ingentem inlatam esse cladem, opera potissimum C. Claudii Neronis consulis, qui, quum Hannibali in Lucanis obpositus esset, parvo in castris relicto præsidio, ut hostem falleret, clam noctu cum electa manu ad conlegam, M. Livium Salinatorem consulem, contendisset, notum est ex. Liv. XXVII, 36... 46. Hanc summi momenti rem, quæ maximum periculum, quod Romæ inpendebat, propulsavit, Silius tractavit more poetarum. Ernesti: «hac prosopopœia utitur non inepte, si varietatem carminis probes, ut Italiæ imaginem (conf. v. 546), vel genium quemdam inducat lamentantem hostis adventantis metum, et Claudium Neronem ad auxilium Romæ ferendum ex Lucanis excitantem: sed fortasse nimia loquacitas est, qua episodium ornavit et extulit.» —Œnotria tellus, Italia, vid. ad I, 2, et VIII, 46. —523. spernor contemta, emphatice, ut apud Virg. Æn. IV, 54. —incensum inflammare, Lefeb. conf. ad IX, 99. —524 seq. De Saturno metu nati, Jovis, in Italia latente, cf. Virgil. Æneid. VIII, 319 sq. et ibi Heyne, Exc. II. Hinc Saturnia arva, I, 70, 262 et Saturnia sedes, IV, 442. —527. Verbis juvenis, cui sola, etc. quum virtus ac fortuna, tum furor et adrogantia Hannibalis designatur. —528. extremo de litore Hispaniæ; conf. inf. v. 638; I, 141; VII, 171 sq. —529. De temeratis Alpibus, vid. ad III, 499.

536. Hunc Hasdrubalem. —537 sq. exurere belli Reliquias, regiones et loca, quæ mihi bella reliquerunt, quæ Hannibal nondum vastavit; cf. ad VII, 490. —538. vagus Afer, ut Quorum plaustra vagas rite trahunt domos apud Horat. Odyss. III, xxiv, 10; cf. sup. III, 291. —539. Imitat. Ge. I, 223, committas sulcis semina. —541. Uno condiderim tumulo, ut mox factum videbimus cæso Hasdrubale. —talia versat consilia in animo Italiæ genius vel imago. —543. Amyclæi nepotis, Claudii Neronis; cf. ad VIII, 412.

544. Cf. Liv. XXVII, 40 seq. —545. servabat, confer VII, 522.

546. Clausorum decus, vid. ad VIII, 412, 263 et XIII, 466.

549 seq. Hæc ipsa esse Claudii verba apud Liv. XXVII, 43, jam vidit Drak. «audendum aliquid inprovisum inopinatum, quod cœptum non minorem apud cives, quam hostes, terrorem faceret, perpetratum in magnam lætitiam ex magno metu verteret.» —si patriæ fatis vis addere aliquid, h.e. ejus fortunam adjuvare; ut addere fatis cursum XII, 45, et similia, de quibus vid. ad IV, 731. An poeta vires pro fatis scripsit? conf. Virg. Æn. IX, 717. —550. quod Victores fecisse tremant, quod ita arduum et periculosum sit, ut, quum perpetratum fuerit, ipsi victores rei magnitudinem admirentur: qua felici brevitate sententiam summi ponderis et magni ambitus expressam adnosco; Ern. —552 seq. qua Sena... nomen, cf. ad VIII, 453, et Liv. XXVII, 46. —Sena fluvius, et Sena Gallica urbs Senonum in Umbria.

556. Metauri, vid. ad VII, 486. —557. Damnavi, destinavi, sed illud acerbius et fortius; Ern.

561 seq. Milites contra Claudii Deos, ut faustum iter et felix pugna sit, precantur ap. Liv. XXVII, 45. —562. Noctem, Astra et Phœben, Lunam, precatur Claudius, quoniam nocturnum est iter. —563. tacito sub lumine Phœbes, cf. V, 2; VIII, 638, et Virgil, Æn. II, 255, 264 ubi vid. Heyne.

564. dextras, viros fortes; conf. ad XI, 539. «Ipse de toto exercitu, quod roboris erat, delegit,» etc. Liv. XXVII, 43; conf. inf. ad v. 655.

565. Confer Liv. l.l. —Larinas superi adcola ponti, vid. ad VIII, 402. —566. Marrucina gens, et Frentanus, vid. ad VIII, 519. —duri bello, conf. ad I, 558, et VI, 308.

568. Prætutianus ager Piceno adjacet, inter Vomanum et Helvinum fluvios. Vina ejus laudat Plin. XIV, 6 et 7. —569 sq. Celeritatis notio magna orationis luxurie, ut passim, expressa. Ernesti similem comparat locum Claud. R. Pros. II, 198 sq. conf. et inf. v. 711 sqq. —penna, avibus, vid. ad III, 344, et IV, 121. De sagitta adciperem, ut inf. v. 630; VIII, 373, et X, 11, nisi mox Achæmenio arcus sequeretur. —Undæ hibernæ, ut χειμέριον ὕδωρ ap. Hom. Iliad. ψ, 420, torrens e tempestate orta; Gesner. ad Claud. l.c. Similiter χείμαῤῥος ποταμὸς apud Hom. Iliad. δ, 452; ν, 138, al. cf. Horat. Od. IV, xii, 3, et Serm. I, vii, 26. —570. Achæmenio arcu, conf. ad VII, 646 sq. —571. Confer Liv. XXVII, 45, extr. —572 sq. Omnis spes victoriæ et fortunæ in celeritate posita: quæ sententia incommode et nimis argute enunciata; Ern. «Aut ruet in vestris, aut stabit Roma lacertis» Claud. bell. Gild. v. 460. Silium autem expressisse Homericum σοὶ ἐν γούνασι κεῖται, suspicatur Lefeb.

574. Præire exemplo et labore iis, quos hortamur, efficacissimum genus hortandi est; Cell. adumbratio ex Æn. II, vs. 349: «si vobis audentem extrema cupido Certa sequi.» Ed.

575. «Milites 265 adnisi illum ductorem æquare sequendo, augent cursus, atque, etc.» —576. feruntur, vid. ad IV, 261.

577 seq. Conf. Liv. XXVII, 44, et sup. 515 sq. ubi brevior fuerat poeta. —579. uno vulnere, una clade. —580. restantem animam, quidquid virium supersit.

584. Avertisse se, aversa esse, arma Romanorum a suo vallo, suis castris; conf. ad I, 539. —589. fine, modo (ut apud Gell. I, 3, extr. XIII, 20 al.), vel consilio. —590. Divos evadat iniquos, iram deorum averruncet.

591 sqq. Conf. Liv. XXVII, 46. —593. vallo custode, castra vallo munita.

594... 600. «M. Livius erat multis ante annis ex consulatu populi judicio damnatus (scil. «quod prædam non æqualiter diviserat militibus» Frontin. Straton. IV, i, 45) quam ignominiam adeo ægre tulerat, ut et rus migraret et per multos annos et urbe et omni cœtu careret hominum, etc.» Liv. 266 XXVII, 34, quod caput totum legendum est; conf. Liv. XXII, 35; Aurel. Victor de viris ill. c. 50; Pighii Ann. ad a. U. C. DXXXIV, et sup. ad VIII, 286 sq.

597. Secretis ruris, ut secreta nemorum dixit Ovid. Met. I, 594.

598. Conf. Sidon. Apoll. II, 530 seqq. Drak. —599. revocatus, ut Camillus et alii. —600. donaverat, condonaverat, remiserat iram in patriam, ut inimicitias reip. donare dixit Cic. ad Div. V, 4 (ubi vid. Græv.), et διδόναι pro ἀντιδιδόναι Græci; cf. Musgrav. et Hœpfner ad Eurip. Cycl. v. 295, et sup. ad I, 487. Livius tamen, lib. XXVII, 40, memorat, eum plenum adhuc iræ in cives profectum esse ad bellum.

601... 625. Hasdrubal, multitudinem hostium crevisse sentiens, ad Metaurum fl. castra noctu movet, transiturus, luce exorta; conf. omnino Liv. XXVII, 47, cujus narrationem Silius vestitu poetici sermonis ornavit. —recentum Armorum conf. Var. Lect.

603. Pulvis in clipeis, ex motu agminis vehementiori, et equi virique substricti corpus, ut strigosiores equi apud Liv. h.e. ex continuis itineris laboribus graciles, languidi; Ern. —605. Substricta et strigosa proprie dicuntur quæ contracta sunt et constricta, hinc tenuia et macie confecta, ἄτροφα; bis clarum buccina signum, etc. ut apud Liv. l.c. «adtendant, semel bisne signum canat in castris, el illud veterem ducem adsuetumque Rom. hosti movit, quod semel in prætoriis 267 castris signum, bis in consularibus referebant cecinisse, duos profecto consules esse, etc.» Cf. Lips. de Mil. Rom. V, 9, p. 308, T. III, Opp. et sup. ad VII, 154. —607 sqq. Verba Hasdrubalis, de quo Liv. l.l. «quonam modo alter consul ab Hannibale abscessisset, cura angebat. Minime id, quod erat, suspicari poterat, etc.»

612... 625. Conf. Liv. l.l. Poeta hunc locum eleganti oratione extulit, quamvis non sine luxurie colorum, quibus clandestinam Hasdrubalis fugam, eamque noctu factam describeret; Ern. —Nox, somni genitrix, ut μελαίνης νυκτὸς ἐκπαίδευμα, Ὕπνος, apud Euryp. Cyclop. v. 597, ubi vid. Cl. Hœpfner. —614. Eleganter tacita occultaque Hasdrubalis fuga exprimitur. —suspensa vestigia, ut mox tacito passu; conf. Ovid. Fast. I, 425 sq. VI, 338; Drak. ad h.l. et Schwarz. ad Plin. Paneg. c. 22, p. 55.

616. Inlunem noctem, ut apud Anacr. III, 12; ἀσέληνον νύκτα, Drak. —618... 625. Cf. Liv. XXVII, 47, extr. —619. «Per tortuosi amnis (Metauri) sinus flexusque errorem volvens haud multum processit;» Liv. l.c. Vias, quas jam perfecerant cursu, repetebant errore cæco h.e. nocturno; Cellar.

621 seq. Conf. V, 139 seq. et IX, 227 seq. Cogitabis Hasdrubalem nocturni 268 itineris errore, et fluminis, quod sequebatur, curvo flexu ita delusum, ut veluti in orbem illuc rediret, unde venerat; et munus tenebrarum, quibus ad fugam uti volebat, ademtum, quia hæ ipsæ tenebræ illum errorem viæ et orbem itineris fecerant; Ern.

626 sqq. Conf. Liv. XXVII, 48. —627. Turbo equitum et ferrea tempestas, vid. ad I, 311. —629. tela bibunt cruorem, vid. ad V, 274. —630. pennæ, vid. ad VIII, 373, et X, 11. —631. Dictææ, conf. ad II, 90. —turbine nigro, conf. inf. v. 765, et sup. II, 37; IV, 551.

634. Constituant acies, vid. Gronov. ad Liv. XXVII, 16.

635... 651. Confer Liv. XXVII, 49, quem locum etiam Silius inf. v. 742 seqq. expressit. —636. Sidonius ductor, Hasdrubal. —637. Conf. Var. Lect. —638. extremo sub axe, vid. sup. ad vers. 528, et 269 VIII, 650. —640... 643. Fortuna populo Rom. calamitatibus studet probare, quales sint milites, qui devicta Hispania in Italiam venerint; Cell. et Ern.

645. spectacula, ut VIII, 554, vel θέαμα, rem spectandam, adspectum. —pleno, tecto, constrato. —647. Dux, Servilius, Æmilius Paulus, Marcellus. —jacet fratri meo, ab eo cæsus est. —648 sq. Contemtim de Livio, de quo cf. sup. v. 596 sq. —infracto ævo, senex debilis; conf. v. 651, 658 et 667, qui nisi obstarent, non ad senectutem referrem hæc verba, quum vix crediderim, Livium exactæ jam ætatis virum fuisse, quippe qui, si Livio, XXVII, 34, fides habenda, octavo, vel, si aliis, duodecimo post damnationem anno ad secundum consulatum pene invitus protractus est. Ex fastis intelligitur, eum a. U. C. DXXXIV, DXLVI, consulem fuisse. Quod si igitur nunc jam grandis natu fuit, priorem consulatum sero obtinuerit necesse est. —650. fratri, Hannibali. —651. turpi senectæ, Livio, seni decrepito, et qui populi judicio olim damnatus est. Sed præstat interpretari: cui ad pugnandum satis nec animi nec virium est. Silio enim præivit Virg. Ge. III, 96: «nec turpi ignosce senectæ», ubi vid. Cerda et Heyne.

652. Cf. Liv. XXVII, 45, inpr. 46 et 48. —clusisse, conf. ad XIII, 686. —653. pedibus, veloci 270 adventu ex Lucanis. —654. adcumula ardua cæpta dextra, virtute. Conf. ad XI, 254.

655. abducto robore, ut ap. Liv. XXVII, 44, Pr. «Castra prope Hannibalem hostem relicta sine duce cum exercitu, cui detractum foret omne, quod roboris, quod floris fuerit.» Conf. ad v. 564. —656. Ni victoria factum temerarium absolvit, culpa liberat et eximit. «Adparebat, quo nihil iniquius est, ex eventu famam habiturum,» Liv. XXVII, 44; cf. et cap. 46, extr. —præcipe laudem, vid. Var. Lect.

657. Adventu tuo, quia vos advenistis. Ipse Nero ap. Liv. XXVII, 45: «Gloriæ quidem, inquit, ex re bene gesta partæ fructum prope omnem ipsos laturos. Semper, quod postremum adjectum sit, id rem totam videri traxisse.» Ernesti ad Cæsaris expeditionem Ponticam respici putat, et titulum trium verborum, veni, vidi, vici, in triumpho prælatum.

658... 665. Hanc orationem poeta commentus est. —insignis canis capillis, nudatis casside, sine galea; conf. v. 666 sq. —661 sq. præcludite ferro Alpes, h.e. insigni clade Pœnis inlata efficite ne iterum Alpes transire conentur. Ernesti: Alpes veluti obstruite cadaveribus.

664. fulmen Carthaginis, vid. ad lib. I, v. 421, et VII, 106, et Virgil. Æneid. VI, vs. 843.

666 sq. Sancit dicta ferro, conf. ad I, 305. —667. obtectus senium, caput. —prælia miscet, vid. ad I, 69. Sic nostras Voltaire, Henriade, chant. VIII:

670. Macæ et Autololes pro Pœnis; conf. ad II, 60 et 63. —671. Rhodani juventus intonsa comas, Galli, qui comam pascere solebant; unde Gallia comata. Ita Dausq. Cell. Drak. Ern. recte coll. Plin. IV, 17; XI, 37. D. Heinsius hæc adcipiebat de coma votiva, quam in bellum profecturi, fluviis potissimum, vovere, et reduces tondere consueverint, de quo vid. Hom. Iliad. ψ, 144 sq. Nonn. III, 343 sq. Stat. Silv. III, iv, 84 sq.

672. Conf. simil. loc. I, 414 sq. —Nabis, sacerdos Jovis Hammonis; conf. ad II, 150. —673. miscebat prælia, vid. ad lib. I, v. 69; et Virg. Æneid. XII, 628; et X, 23; et Georg. lib. II, v. 282. —Inproba prælia, sæva, cum inmani furore (cf. ad IV, 536), quia securus fati (conf. ad XVI, 344) et fretus auxilio Dei sui mortem et pericula negligebat; Ern. —674. spolia templis fixurum, conf. ad I, 617 seq. et XIV, 650. —Itala, erepta Romanis eorumque sociis. —675. tumidus, conf. ad II, 288.

676. Ardebat gemma vestis, ut mox gemmis galeam clipeumque adcenderat auro, conf. ad IV, 268; Virgil. Æn. II, 734; V, 88; Claud. Cons. Hon. VI, 167; Burmann. ad Val. Fl. V, 370. —678. adcenderat exquisite pro, clipeo utebatur, qui adcensus erat, h.e. fulgebat auro.

679. Casside cornigera, vid. ad I, 415. Perperam D. Heins. intelligebat galeam setis equinis ornatam, quod crines etiam cornua, ut Virg. Æneid. XII, 89, et κέρατα dicantur. —infula insigne sacerdotis.

681. incocta cerastis, infecta veneno, serpentis, cui nomen cerasta, unde mox armatus veneno (v. 682); conf. ad I, 219 et 322 sq.

684. conti, hastæ prælongæ ac ponderosæ (unde pondera conti, de quo vid. ad II, 246, in Var. Lect.), amentatæ ut retrahi possent, prominentes per armos ac capita equorum, et, ob longitudinem pondusque, equitum genibus sustentatæ et innixæ, quibus Sarmatæ potissimum et Scythæ utebantur, ut cominus ferirent hostem, vel equo dejicerent; cf. Grat. Cyneg. 117 seq. Iscan. b. Troi. VI, 494; Tac. Hist. I, 79, inpr. Burm. ad Valer. Flac. VI, 162 et 234 sq. Gron. et Barth. ad Stat. Achill. II, 418 sq. Lips. de Mil. Rom. III, 7, extr.

688. Absportabat, ut summa in cuspide portat ap. Stat. Theb. VIII, 496, et vehit ap. Val. Fl. VI, 252. —magno clamore ovans, et ovans Hammona canebat conf. ad IV, 215.

689. tumores, vid. ad II, 288. —690. senior, Livius consul.

693. Hasdrubal Arabum, qui peremto Nabi spolia detracturus erat, occidit. —694. auro rigentes, ut apud Virg. Æn. I, 648, ubi vid. Heyne. —695. jaculum perlibrat in Arabum cœptantem, etc. nisi potius cœptanti Arabo... jaculum perlibrat legendum est. Durior est interpretatio Ernesti, qui cœptantem Arabum, accusat. absol. 273 Græcorum more pro cœptante Arabo dictum existimat.

696. miser Arabus. Hinc v. 698, aurea fila; conf. Virg. Æn. XI, 75.

700 seq. Canthus erat possessor arenæ, loci vel tractus arenosi ad Syrtes, qua parte, ubi, huic tractui celebre nomen posuere, h.e. dedere (vid. ad VI, 593). —Philæni fratres Carthaginienses, qui vitam suam devoverunt patriæ, vivi obruti, ut reipubl. terminos proferrent. Locus ille ab aris, quæ iis ibi consecrabantur, dictus οἱ Φιλαίνου, vel Φιλαίνων βωμοὶ, et situs prope majorem Syrtin, terminus ditionis Pœnorum in Africa; conf. Sallust. B. I, 79; Plin. V, 4; Strab. III, et XVII, p. 836; Valer. Max. V, 6, ext. 4, Mela I, 7; Polyb. III, 39; X, 40; Ptolem. IV, 3; Scylax in Periplo p. 45, ed. Voss. (p. 113, ed. Gron.); Solin. c. 40. —702. Suavissimus locus, et tam sententiarum quam verborum luminibus distinctus. Poeta forte exornavit Virgiliana Æn. VII, 538 sq. —703 sqq. cura molli, jucunda, ut apud Ovid. Fast. VI, 416; Trist. V, iii, 9, et al. —704. Frangebat soles, vim æstus minuebat, ut æstus frangere Tago apud Martial. I, l, 15, et calor se frangit apud Cic. Or. I, 62.

708. Ovibus ad pastum abeuntibus, agni in ovilibus concludebantur, quorum quisque matrem domum redeuntem noscebat; Drakenb. coll. Martial. III, 58, ibique Gruter. in App.

709. clipei transfixo proditus ære, destitutus munimine justo, quia clipeus perforatus erat; Cell. Nempe æs molle fiduciam domini decepit, tramittendo ictum, cui resistere, quemque retro agere debuerat; Gron. Obss. III, 20; conf. sup. ad II, 247.

711 sq. Luxuriantis ingenii verba, quibus Romanorum impetus adumbratur; conf. sup. 569 seq. —714. Conf. ad XIII, 587.

715 seq. Quo modo acies steterit, docet Liv. XXVII, 48. —717. Gallorum «pars magna ab signis aberant, nocte dilapsi stratique somno passim per agros; et qui aderant, itinere ac vigiliis fessi, intolerantissima laboris corpora, vix arma humeris gestabant;» Liv. l.c. conf. sup. ad IV, 311. —718. Nec soli faciles, non idonei ad tolerandos solis calores; Mars. conf. ad I, 615. —laboris, ob laborem, anhelos, ejus inpatientes. —719. pavor genti patrius, a parentibus traditus, h.e. naturalis, ut ἐμοὶ πατρώϊον οὕτω apud Callim. H. in Apoll. conf. XVI, 236, sup. ad I, 82, et Ernesti clav. Cic. 275 —Addere, vid. ad X, 105. —722... 727. Cf. Var. Lect.

730. Cellar. «Porcius Cato, levi armaturæ præfectus, Liv. XXVII, 48.» Sed ibi L. Porcium Licinum memorari jam monuit Ern. —vibrabat, scilicet se, ultro citroque se movebat, ferebatur, ardore pugnandi huc illuc raptus; conf. ad I, 539. —medio tumultu pugnæ, ut φλοῖσβος et al. ap. Hom. —731. Utinam Livius consul primus Tyrio juveni, Hannibali, Alpes transituro, obpositus fuisset! —Si vox optantis, ut εἰ, εἰ γὰρ; conf. Virg. Æneid. VI, 187 (ubi vid. Heyne); VIII, 560 al. —primas, primum, id est, in principio belli, amisimus Alpes, quoniam hic mons propugnaculum quasi Italiæ est; quo superato jam victi Romani videbantur. Ed. —732 seq. quanta dextra, quam fortis vir, cessavit Latio succurrere, vel otiosum se spectatorem præbuit calamitatis Romanorum! Apud Liv. XXVII, 34: «indigno injuriam a populo factam, magnoque id damno fuisse, quod tam gravi bello nec opera nec consilio talis viri usa respubl. esset.» —733. quot funera Pœnis donarunt, etc. Conf. 276 ad I, 487, et simil. loc. II, 326. —734. suffragia tristia pravi campi Martii, ubi populi judicio damnatus est, et a publicis negotiis remotus; conf. v. 596 seq. Ernesti hæc dicta putat obscura adlusione ad Varronem consulem, temerariis populi suffragiis creatum, cladisque Cannensis auctorem. Conf. VIII, 255 sq. et IX, 636.

735 sqq. cunctis, ceteris omnibus populis, unde præter Gallos Hasdrubalis exercitus conlectus erat; Drak. —pavorem induerat, incusserat; conf. ad I, 38. —736. fortuna Sidonia, Pœnorum, ruebat, ut XVII, 172, et al. vid. Ind. —737. Rutulos, Romanos. —Victoria verterat alas, vid. ad lib. XIV, v. 675.

739. Cf. I, 496 seq. ibique not. et Ovid. Met. VII, 639.

741. Ductor Agenoreus, Hasdrubal, vid. ad I, 15. —742. Cf. sup. ad v. 635.

743. senex Livius consul. —745 sq. Bene Ernesti: «Heroes ut sibi auctoritatem concilient, originem et natales jactant, ut v.c. IV, 150. Sed quis adrogantiam jactantis Hasdrubalis ferat? Quamvis hæc potius poetæ culpa est, qui, dum singula auget dicendo, in vitium incurrit, et a tramite naturæ aberrat.» De Belo confer I, 71 seq. et 87. —avorum Principium, generis nostri princeps et auctor; Drak. v. ad I, 479. 277 —750. Bætis in oris, in Hispania; conf. ad I, 146.

752. Conf. Liv. XXVII, 49. —ablatus cursu et impetu; cf. ad V, 633. —753. «Inter Livium Hasdrubalemque ingens contractum certamen erat, atroxque cædes utrimque edebatur, etc.» Liv. c. 48. Hinc poeta fingit, Livium ab Hasdrubale vulneratum esse. —754 seq. Imitat. Virgil. Æn. X, 476 sq. ubi tegmina summa ad loricam, non omnia ad clipeum referenda esse, ex voc. tandem, et ex nostro loco probabile sit. Hasta primum per clipei oram, ἄντυγα, deinde per loricam adacta in humerum: id quod verbis perspicuis Silius, et Maro paulo obscurioribus enuntiat. —756. parce, leviter, perstrinxit, ut strinxit apud Virg. l.c. conf. ad V, 273 sq.

759. Rutuli, Romani. —762 sq. Imitat. Homer. Iliad. λ, 389: Οὐκ ἀλέγω, ὡσεὶ με γυνὴ βάλοι, ἢ πάϊς ἄφρων e quo uno duos versus efficit Silius; D. Heins. —cornua Barthius (Adv. IX, 17) refert, ad insultus, 278 vel ad sacrorum muliebrium carmina buccinarumque festarum concentum; Gron. (Obss. I, 17) ad furores orgiorum Bacchi feminarumque bacchantium, quarum vulnera, inter cornua inflicta, h.e. canentibus tibiis (quæ cornua dicuntur Ovid. A. A. II, 380; Met. III, 533; XI, 16, et Fast. IV, 181; Val. Fl. I, 726; III, 238; Juvenal. II, 90) minime superstitiosus consul elevet; Lefeb. ad iram muliebrem cassamque. Rectius forte adceperis de muliebri animo vel audacia, quo sensu cornua dicuntur Horat. Od. III, xxi, 18; Ovid. Am. III, 11, 6, et A. A. I, 239. Sed vid. Var. Lect.

763. suerint, consueverint. —Quanta vulnera, quæ Florus, II, 7, ultra mortem patere dixit; Drak. —765. Conf. supra ad v. 631.

766. extentos, late sparsos, stratos. Proprie extenta, late fusa jacent corpora in campo. —767. fusa, recumbentia, ut fusa jacent pro simpl. jacent dictum sit (vid. ad III, 57, in Var. Lect.), vel potius prostrata, cæsa, vid. ad II, 112. —768. Junxerunt cadavera ripas Metauri, quoniam alveus iis replebatur totus, et fluvius strage eorum tamquam ponte jungebatur; conf. I, 52, et VIII, 668 seq. Eamdem rem, quamquam alia imagine, depingit Voltaire, Henriade, chant VIII:

769. Poeta non numerum cæsorum exsequitur, ut Livius, XXVII, 49, sed eorum multitudinem epicis adumbrat coloribus, passim obviis; conf. inpr. Homeri hymn. II, in Dian. et Ovid. Met. II, 441 sqq. —saltus exercere, ut al. fatigare; conf. ad I, 63... 363, inpr. II, 74. —770. Dictynna, vid. ad II, 71. —771. Pro Pindi Schrader in Observatt. libro (Franequeræ, 1761; 279 in-4^o) ingeniose conj. Cynthi, quoniam gratissimus is mons Dianæ (quæ inde dicta Cynthia, sicut frater Cynthius), et Silius imitatur Virg. Æn. I, 498, nec quisquam poetarum venantem Dianam Pindi nemora peragrasse tradit, prætereaque similiter voces illæ apud Ovidium Metam. VI, 204, commutantur. —Mænala, conf. sup. ad IV, 363. —772. Naiades passim quævis Nymphæ dicuntur. —773. stridunt, conf. ad I, 334, et IV, 567. —De corytis, vid. ad II, 106.

774. fusæ, vid. ad v. 767.

778... 807. Et hæc commentus est poeta in gratiam Claudii Neronis, cui potissimum debebatur victoria. —rumpit iter, ut. I, 54, ubi vid. not. —779. virorum, Romanorum Pœnorumque, æquali pugna, dubia, in qua æquo Marte pugnabatur. —780 seq. Pauca æstuantis animi, sed magni ponderis verba, quibus dictis confestim exemplum bellicæ virtutis datur militibus. —784. Balænæ, ut leoni, lupo aliisque feris famelicis, comparatur vir fortis et in hostem ruens. —rabida proprie est bellua. —785. Per longum tempus; cf. ad VII, 527. —786. saucia, ægrota, laborans, adflicta, scilicet fame, ut ap. Apul. Met. IV, p. 152. ed. Elm. Nam saucia dicuntur corpora, animi omniaque ea, quæ graviter adficiuntur et, dolores acutos sentiunt.

790... 793. Hæc Marsus et Cell. perperam referebant ad Pyrenæam silvam, quæ Scipionem fefellerit, quum Hasdrubalem persequeretur (vide supra v. 475 seq. 488), recte autem Dausq. et Drakenb. ad dolum vanaque promissa, quibus Hasdrubal, in Hispania loco iniquo deprehensus, frustratus sit ipsum hunc Neronem, et incolumis ex angustiis evaserit, simulans se de conditionibus acturum, quibus omni Hispania decederet; de quo strategemate, vid. Zonar. lib. II, Liv. XXVI, 17; XXVII, 44; Frontin. Strat. I, v, 19. Hinc Hasdrubal dicitur fallax, et v. 807, infidum caput. —793. Evasti, evasisti, conf. App.

794. ictus futilis, vanus, inritus, ut V, 297; conf. ad VII, 629.

798 sq. Similis sarcasmus victoris passim obvius; conf. ad I, 383 et 398.

800 seqq. Verba virtuti Hasdrubalis consentanea, de quo Liv. XXVII, 49: «Ut patre Hamilcare et Hannibale fratre dignum erat, pugnans cecidit.»

801. Utere Marte tuo, ut apud Virg. Æn. XII, 932; conf. sup. ad I, 118. —manibus adsit vindex, quod et optat moritura Dido apud Virg. Æn. IV, 625 sq. —804 seq. Conf. III, 86, et ibi not. —cineri 281 Jovis, simulacro ejus cinefacto; Dausq. —807. rapit, ut VII, 704. —infidum caput, vide supra ad v. 790 sq.

809. «Nero ea nocte, quæ sequuta est pugnam, citatiore, quam inde venerat, agmine, die sexto ad stativa sua atque ad hostem (Hannibalem) pervenit;» Liv. XXVII, 50 pr. —solis vias, ut XVI, 659, cursum, vel spatium, quod sol percurrit, et hinc solem, seu diem. —810. parco victu; nam cibus uberior stomacho lassorum et valetudini nocet; conf. Valer. Fl. II, 70, et sup. ad VI, 95.

813. «C. Claudius consul quum in castra redisset, caput Hasdrubalis, quod servatum cum cura adtulerat, projici ante hostium stationes, captivosque Afros vinctos, ut erant, ostendi, duos etiam ex iis solutos ire ad Hannibalem, et expromere, quæ acta essent, jussit,» Liv. XXVII, 51. —814. Cannas pensavimus, etc. ut apud Liv. c. 49: «Numquam eo bello una acie tantum hostium interfectum est, redditaque æqua Cannensi clades vel ducis, vel exercitus interitu videbatur.» —Cannas, cladem Cannensem, ut Trebiam, etc. —816. duplica bella, etc. Cf. v. 516 sq.

819. Pœnus, Hannibal, de hac clade certior factus per nuntios. —minuit ferendo. Eamdem sententiam conf. apud Hor. Od. I, xxv, 19: «... levius fit patientia Quidquid corrigere est nefas,» Ed. —820. inferias, etc. Cf. IV, 232, 465; V, 213.

822. «Hannibal tanto simul publico familiarique ictus luctu, adnoscere se fortunam Carthaginis, fertur dixisse, castrisque motis... auxilia in Bruttium agrum traduxit,» Liv. lib. XXVII, cap. 51, extr. —quiete, abstinendo a prælio et omni expeditione militari, ac milites in castris continendo; Drakenb. «Neque ipse se obtulit in tam recenti vulnere publico privatoque, neque lacessierunt quietum Romani;» Liv. XXVIII, 12. —823. exclusit, vitavit, vel prohibuit; confer XVI, 1 seqq. —Recte quidem egit Hannibal, quum lacrymas compressit; sed incautissimus sane fuisset, si ea, quæ memorat Livius, dixisset coram suis militibus. Ed.

Sic ea exponit V. C. Montesquieu, Grandeur et Décadence des Romains, c. V: «Encore faudrait-il que les discours qu’on fait tenir à Annibal fussent sensés. Que si, en apprenant la défaite de son frère, il avoua qu’il en prévoyait la ruine de Carthage, je ne sache rien de plus propre à désespérer des peuples qui s’étaient donnés à lui, et à décourager une armée qui attendait de si grandes récompenses après la guerre.» Ed.

Liber XV: Variæ Lectiones