Punicorum Liber Decimus

Paulus, suis ad virtutem inflammatis, aliquot locis prælium restituit, et concitato impetu confertissimis se infert hostibus, qui, Catoni juveni circumfusi, consule conspecto trepide pedem referunt, et ingenti cæde prosternuntur; 1-30.

Sed prima Romanorum acies in fugam inclinat, et tres fratres, Labienus, Ocris et Opiter, cum Mæcenate diversis vulneribus concidunt; 31-41.

Ipsi Paulo, in medios hostes ruenti, Hannibalemque vestiganti, Juno, in Metelli faciem conversa, auctor est, ut exemplo Varronis fuga salutem quærat, neque vitam suam, in qua salus reipublicæ nitatur, in maximum temere discrimen adducat; 42-58.

At consul gravissimis verbis ignavum hominem perstringit, et ferociter in hostes invectus, Acherram ad suos frustra se recipientem, obtruncat; 59-82.

Juno itaque, eum nequidquam a consilio Hannibalis quærendi absterrere conata, alium nectit dolum: specie enim Gelestæ Mauri induta, ut Pœnum a sævo vicini consulis certamine avocet, ei mentitur, Paulum magnam ad Aufidum perpetrare cædem; quo falso nuntio motus Hannibal in longe diversam campi partem citatim contendit; 83-91.

Ubi Cristam cum sex filiis occidit; 92-169.

Paulus contra ingentem Pœnorum stragem edit, et Phorcyn interficit; 170-184.

Interea complures Numidæ ad Romanos transfugiunt, et in ultimam aciem recipiuntur, ubi, omnium oculis animisque certamine occupatis, fraudulenti homines, adreptis cæsorum scutis armisque, adversam Romanorum aciem adoriuntur, et Galba, necato hoste, qui vexillum abstulerat, gladio ab Amorgo per pectus transfigitur; 185-201.

Multos præterea Romanos vis et furor Vulturni, 593 nubes pulveris in ora eorum volventis, præcipites ad Aufidum agit, et una cum Curione, qui effusum suorum cursum obposito corpore reprimere conatur, fluvio inmergit; 202-214.

Paulus ipse cæco impetu in victores Pœnos fertur, et Viriathum, cæde Servilii, viri fortissimi, et consulis anni prioris, ovantem, interimit; 215-231.

Verum mox ingenti saxo percussus mortiferam adcipit plagam, et cruore obpletus in propinquo considet scopulo; 232-246.

Tum Pœni effrenatius involant in Romanos, et Hannibal concitato equo super cadavera vehitur, inter quæ saucius jacet Piso, qui subrecta hasta ventrem equi haurit, sed gladio victoris jugulatur; 247-259.

Sedentem in saxo consulem videt Lentulus, tribunus militum, et equi sui usum ei obfert, ut e manibus hostium evadat, nec funestam hanc pugnam faciat morte tanti viri, quo exstincto de rebus Romanis actum sit; 260-275.

Paulus vero, laudata juvenis virtute, consilium inhonestæ fugæ repudiat, et Lentulo auctor est, ut subditis equo calcaribus Romam advolet, ac portas claudi, Fabioque summam rerum tradi jubeat; 276-291.

Ille in patriam properat, et consul quidquid superest virium ad ulciscendam mortem sibi inminentem insumit: sed mox hostibus undique cinctus vir magnus telis obruitur; 291-308.

Paulo interfecto Romani occisione occiduntur, et Aufidus cadaveribus repletur; 309-325.

Noctis interventu prælium dirimitur, et Hannibal ferox victoria, minimeque cessandum ratus, dum recens militum ardor esset, postero die Romam proficisci constituit; 326-336.

Temerario huic consilio Juno, et furoris Pœni, et iræ Jovis, fatorumque haud ignara, obcurrit, adcito ex inferis Somno, qui somnium Hannibali inmittit, in quo is Romam quidem obpugnare, sed Jovis fulminibus et cælesti voce perterreri atque repelli sibi videtur; 337-370.

Expergefacto lætus de castrorum Rom. deditione nuntius adfertur a Magone fratre, qui suadet, ut confestim exercitum Romam ducat, non dubitans, quin die quinto victor in Capitolio epulari possit; 371-376.

Hannibal contra dissimulans pavorem, somniorum visis sibi incussum, vulnera et exhaustas militum vires excusat: quo tamen prætextu juveni ferventis animi non satisfacit, sed indignationem potius movet; 377-386.

Interea residuæ Romanorum copiæ deformi agmine, sine ducibus, signis, armis, ornamentisque militaribus, defixis in terram oculis, Canusium abeunt, ubi tristem rerum suarum conditionem deplorant, et fossa urbi præducenda, portis muniendis, cæcisque stilis in campo conserendis occupantur; 387-414. 594 Ibidem nobiles quidam juvenes mare ac naves spectant, ut, duce Metello, timido homine, deserta Italia, ad regem aliquem transfugiant; 415-425.

Scipio autem, stricto super capita consultantium gladio, omnes jurare cogit, nunquam se Italiam relicturos esse; 426-448.

Quæ dum apud victos Canusii aguntur, Hannibal, magno suorum numero stipatus, campum lustrat, et grata iis spectacula præbet; 449-453.

Præcipue convertit omnes equus Clœlii, qui, a Bageso captus, eum excutit, domino procul inter semianimes conspecto, cui rapido cursu advolat, et inflexis pedibus adscendendum præbet dorsum; 454-471.

Hannibal miseratione ductus juveni cum morte luctanti eam adcelerat, et e Cinna, qui a Romanis ad Pœnos transfugerat, comperit, Clœlium genus duxisse a Clœlia virgine, quæ obses tradita Porsenæ, Clusino regi, deceptis custodibus, Tiberim tranavisset; 472-502.

Inter hæc milites spolia legentes exanimum Pauli corpus, vulneribus grave et deformatum, e strage cæsorum eruunt; 503-512.

Hannibal de morte quidem tanti viri lætatur, sed sibi similem aliquando exoptat; 513-523.

Postridie prima luce rogi struuntur, atque ingens armorum acervus; et in illis cadavera Pœnorum, in hostili terra jacentium, in hoc arma Romanorum, Marti vota, subdito igne, concremantur; 524-557.

Quo facto Pauli corpus, gramine frondibusque involutum, una cum armis insignibusque ejus in pyram inponitur, et exsequiæ magni viri, etsi non pompa funebri, tamen laudatione ipsius Hannibalis decorantur; 558-577.

Ceterum fama jam cladis Cannensis Romam perlata tantum ibi pavoris tumultusque exciverat, ut omnem salutis spem in Capitolio reponerent, et hostem contemtu tantum cunctari putarent; 578-591.

Qua in trepidatione Fabius hortatur cives, ne periculum ipsi cunctatione et metu augeant, sed ut confestim vetera hostium spolia templis atriisque detrahant, et arma parent pro salute patriæ, ad quam defendendam vires etiam nunc subficiant, modo omnes fortes sint et inpavidi; 592-604.

Dum gravis ille vir suos ita confirmat, nuntius venit de Varronis ad urbem adventu, qui varios animorum motus excitat; 605-614.

Isti sedantur oratione Fabii, qua ostendit, non esse virorum fortium, iracundiæ remedium solatiumque doloris ex aliorum pœnis petere, neque hunc diem sibi tristiorem videri eo, quo Varro consul et dux belli creatus sit; 615-622.

Quibus auditis, omnes ordines obviam eunt Varroni, et gratias agunt, quod de republica non desperaverit; 623-629.

Ipse vero consul culpæ conscientia 595 et indignationis popularis pœnarumque metu perculsus, oculis lacrimantibus et in terram demissis ad urbem adcedit, neque a lictoribus populum submoveri patitur; 630-639.

Tum Patres sine mora et quacumque ratione adflictis rebus subcurrendum rati, pudore saluti posthabito, validos juvenes ex servitiis armari, delectuque edito juniores et quosdam adeo prætextatos scribi jubent; 640-649.

Captivos autem Romanos non redimendos censent, sed in Siciliam traducendos, ut ibi militent, donec in Italia bellum sit; 650-658.

595 1. Conf. Liv. XXII, 49, et Virg. Æn. IX, 551 seqq. ubi vid. Heyne. —increbrescere, crescere, augeri, ut apud Tac. Hist. II, 67, et Stat. Th. IV, 30, ubi vid. Barth. —3. per vulnera hostem conligit, contrahit (ut V, 282; VI, 399), densat, eorum numerum auget, nisi malis, hostes retro cedentes in unum locum cogit, condensat. Cf. Homer. Iliad. μ, vers. 48. Gesnerus (ad Claud. b. Gild. vers. 468), conripit hostem. Ernesti: conligit hostem, dum, quamvis undique vulneribus inflictis, insatiabili furore in hostes inruit, eosque veluti conquirit. Drak. contulit Senec. de ira III, 3 (Gaudent feriri, et instare ferro, tela corpore urgere, et per suum vulnus exire), et Lucan. I, 212. —conligit hostem, in conlectum, densum hostem inruit, ut ap. Virg. Æn. IX, 555, «Inruit, et qua tela videt densissima, tendit.» Lenz. —4. In medios fert arma globos, ὅθι πλεῖσται κλονέοντο φάλαγγες, Τῇ ῥ᾽ ἐνόρουσε, Hom. Iliad. λ, 148. Cf. Virgil. Æn. loco supra citato, et XII, 4 sqq. Ed. —5. ab omni ense, quovis ictu. —letum molitur, ut ap. Virg. Æn. XII, 852.

7, 8. Cf. ad V, 594. 596 —10. idem hic Paulus, δεικτικῶς, Drak. —11. Hæmonio Borea; vid. ad I, 587, et conf. Burm. ad Claud. in Rufin. I, 325, et Klotz. ad Tyrtæum p. 110 seq. Borea pennaque citatior ibat, ἀελλόπος, ποδήνεμος, θείειν ἀνέμοισιν ὅμοιος, Hom. Iliad. κ, 437, et al. v. Klotz. l.c. 12. Cf. ad VII, 646. —13, 14. Conf. VIII, 663 sqq. —15. Vasco levis; cf. ad III, 358.

17. in terga relatos, retro cedentes. Vid. ad IV, 315. —18 seqq. aptissima comparatio, cui non satis respondet Homerica, a Drak. laudata, Iliad. ο, 630 sqq. —23. tela minora periclo, non satis valida et idonea ad periculum propulsandum.

31. sine more, præter morem, sine exemplo, vel inmodice. Vide N. Heins. et Drak. ad XII, 449; Barth. ad Stat. Theb. I, 238; Heyne ad Virg. Æneid. V, 694; VII, 377; Heins. ad Claudian. p. 910, et Fabr. Semestr. II, 18. —33 seq. Sternuntur leto ut ap. Lucret. VI, 1194; Virg. Æneid. VIII, 566; IX, 433. —Setia colle Vitifero; cf. ad VIII, 376. —34. Cingulum (hod. Cingoli) in Piceno belli civilis Cæsariani tempore conditum a T. Labieno. Vid. Cæs. B. C. I, 15. Hinc Silium licentia poetica (per πρόληψιν) hoc finxisse monuit jam Drak. —35 sq. Pœni tres illos fratres simul, sed non eodem modo occiderunt. —38. poplite, cæsis. Cf. ad IV, 341.

40, 41. Mæcenatis 598 genus ab Etruscis regibus deducere solent poetæ. Cf. Hor. Od. I, 1; III, xxix, 1, ubi v. Jani. —Mœonia terra, Etruria. Vid. ad IV, 721.

42. projecto lucis amore; cf. ad V, 226. —43, 44. Cf. V, 372 sqq. et Virg. Æn. XII, 466 seq. «Turnum Vestigat lustrans.» Ed.

45. Molem, conatum, seu vim, seu malum. —46. Tempestas et rabies, impetus et furor Pauli. —47. pavidi Metelli; conf. inf. v. 418 sq.

54. ausit certare Tonanti, ut Diomedes ap. Hom. Iliad. ε, 362, 457, ὅς νῦν γε καὶ ἄν Διῒ πατρὶ μάχοιτο; Drak.

59 seqq. Si nulla alia causa esset, cur deberem nunc mortem obpetere, nonne hæc esset maxima, quod te fugam suadentem audivi? 599 Mars. —61. monstra; vid. ad II, 650.

62 sqq. Vim sarcasmi facile senties. Comparant Hom. Iliad. θ, 95, et I, 40, 43.

74. membra furantem, occultantem, furtim, seu clam se subducentem, ut XII, 300, et XIV, 561; Drak. —76. melior planta. Conf. Virgil. Æneid. lib. V, v. 430: Ille pedum melior motu; et ibid. 69, et 150. Ed. —Acheram; cf. ad III, 298, 299.

77 sqq. Venusta comparatio Pauli, Hannibalem vestigantis, cum cane venatico; et ornate, sed non sine verborum luxurie, expressa. Compararunt jam alii 600 Senec. Thyest. 498 sqq. et Hippol. 39 sq. —78 sq. Nare mersa, h.e. depressa, demissa, ut presso rostro et ore, vel demissi nare sagaci ap. Lucan. IV, 443, et Senec. ll. cc. N. Heins. et Gronov. Diatr. Stat. c. 38. Sic mergi apud Senec. Herc. Œt. 1348; Quinctil. Decl. XIX, 4; Stat. Theb. V, 502; Colum. R. R. III, 18 et al. quos laudavit Drak. —79. Tacito locum rostro pererrat, etc. Sen. Thyest. 501. Διφᾷν ἴχνια δορχαλίδος, Callim. Epigr. xxxiii, 2. —81. sistit, ut ap. Virg. Ge. 479, al.

83 sqq. Conf. Virg. Æn. X, 633 sqq., ubi vid. Heyne. —84. desinit iræ, λήγει χόλοιο, ut abstinere irarum, Hor. Od. III, 27, 70, et desistere pugnæ, Virg. Æn. X, 441. Cf. Lambin. ad Horat. Od. II, ix, 17.

86. Pœnum ignarum, scil. ipsam Junonem, non Gelestam, hæc moliri. Juno, ut Pauli cum Hannibale pugna inpediretur, alia molitur: in faciem enim Gelestæ mutata Hannibali mentitur, Paulum juxta Aufidum ingentem stragem edere, quum tamen is in longe diversa parte pugnaret; atque ita ignarum Pœnum, qui falsi Gelestæ dictis fidem habebat, a sævo vicini Pauli certamine avocat; Drak.

92. aggere; vid. ad I, 265. 601 —94. pauper penatum, ut lar parvus pauperum, Hor. Od. III, xxix, 14, et parvi penates, Virg. Æn. VIII, 543. Cf. sup. ad I, 616. —95. domus; cf. ad I, 572. —Tuder; vid. ad IV, 222.

98. crudo; cf. ad I, 405. —101. Ardentem ruinam, incendium turris delapsæ. —monstri, ut feram, pro elephanto. —102 sqq. Adventus Hannibalis ex magnitudine et splendore armorum cognoscitur. Cf. I, 496... 501. —103. nec tarda senectus; Crista senex non tardus fuit, tardavit, cessavit, sed rapuit, etc. —104. agmine, ut sup. cohors et phalanx, adeoque omnes simul natos rapit. —105. addere, jacere, ut XV, 716. —106 sq. Cf. ad IX, 444... 447. —107 seqq. Venusta comparatio Cristæ, filios ad fortiter pugnandum, adspectumque hostis intrepido animo ferendum, exhortantis, cum aquila, quæ ut verba Plinii (H. N. X, 3) aliis jam laudata, mea faciam, «inplumes etiamnum pullos suos percutiens, subinde cogit adversos intueri solis radios, et si conniventem humectantemque animadvertit, præcipitat e nido, velut adulterinum atque degenerem; illum cujus acies firma contra stetit, educat.» Eadem omnes aquilas, non solum haliæetum, de quo Plin. l.c. agit, facere memorant Aristot. Histor. Anim. IX, 34 et 45 (ubi iisdem fere verbis illa traduntur); Ælian. H. A. II, 26; Petron. Sat. 120; (ubi vid. Gonsal.) Lucan. IX, 902 seqq.; Claudian. Præf. in III Consul. 602 Honor. 1 sqq. (ubi vid. Barth.) et alii.

108. Armiger Jovis, aquila, quæ avis sola, supra nubes volans, fulmine non percuti, et hinc Jovis fulmina gestare fingebatur. Vid. Plin. II, 55; X, 3 extr. Heins. ad Ovid. Met. X, 158, et inf. ad XII, 56, 58. —111. Explorat dubios natos, quinam velut adulterini sint; ut explorare dubiam sobolem sup. I, 413. Phœbea lampade, eo, quod illos cogit adversos intueri solis radios. Cave cum Ill. Ernesti jungas dubios Phœbea lampade natos, et interpreteris, nondum satis firmatos ad solem intuendum. Videant latinæ poeseos studiosi carmen quoddam Car. RUÆI, cui titulus, Aquila cum pullis. Ed.

114. multiplex aurum, lorica, multis aureorum annulorum nexibus ornata (cf. II, 401 sq. et Virg. Æn. V, 259, 264); nisi malis intell. clipeum, σάκος ἑπταβόειον, auro obductum. Cf. ad V, 318. —115. Cf. V, 568 sq. et Virg. Æn. II, 544 sq.

117. Exsanguem, debilitatam, ut II, 320; V, 328. —prima Tegmina; cf. ad V, 318. —118. Callaici metalli. Cf. II, 395 sq. —cornus, hasta, tremebunda, quæ in superficie clipei hærens nutat, sive tremulo motu per auras volavit; Ern. qui utrumque putat indicium 603 esse teli exiguo impetu emissi: quod nobis non persuasit. Cf. II, 448; V, 628; VI, 251.

122. bis terna dextra, a sex Cristæ filiis simul torta, emissa. —124 sqq. Filii Cristæ, patre occiso, cum Hannibale pugnantes, comparantur catulis leænæ, venatores pro matre adgredientibus. —feta leæna, ut I, 406.

128. Consumit clipeo tela, ut V, 642. —conlectus in arma, h.e. in clipeum, ὑφιζάνων, ut ap. Virg. Æn. X, 412, et XII, 491, ad quæ loca vid. Heyne.

134. armiger, θεράπων. Vid. ad I, 66. —135. actus, cœpta, molimina. Drak. cf. Val. Fl. IV, 162 et sup. III, 78. —136 seq. Vadis liventis 604 Averni Demitti; vid. ad I, 439. —globus ille, sex filii Cristæ. —138. Tegmina, clipeum. —stultæ pietatis, qua patris necem contra fortiorem frustra ulturi erant; Cell.

145. Cf. Virg. Æn. II, 551. —146. Conf. Stat. Th. VIII, 697, et Iscan. B. Troi. V, 253, Drak. —Ense metit; vid. ad IV, 213. —rapido, raptim. —149. qua spina interstruit artus, in imo dorso, scilicet ad femorum commissuras, Ern. —152. Sopire, sensu privare, et hinc interficere, ut ap. Lucret. III, 917, 1051; conniventem somno consopiri sempiterno ap. Cic. Tusc. Qu. I, 49; διευνάζειν apud Eurip. Hippol. 1375. Nam mors sopori, vel somno et nocti comparatur. Cf. ad II, 574 in V.L. —153. dubitantia lumina, ut natantes oculi II, 122, ubi vid. not. Conf. inf. v. 457, et Georg. IV, 496.

157. Libyci monstri, elephanti, jacentis, occisi. —per terga, ex incensa turri, elephantis tergori inposita.

160. furorem, iram Hannibalis. —161. Stygius fervor, sudes adusta, et hinc letifera. —primos hiatus, os apertum, quo preces modo fundere tentarat, h.e. tentaturus erat.

164 sqq. Heroes in pugna cadentes passim comparantur magnis arboribus, vento, vel securi, vel, ut h.l. et ap. Hom. Iliad. ξ, 414 sq. fulmine eversis. Vid. Cerda et Heyne ad Virg. Æneid. V, 448 sq. Jani ad Horat. Od. IV, vi, 9 seq. —166. Jovi, a Jove. —sacros ramos; cf. ad III, 501 et 691. —sacros per ævum, inviolatos inde ab antiquissimis temporibus. Conf. Bentl. ad Hor. carm. sæc. v. 26. —167. sulfure; cf. Hom. l.c. —168. victa Deo, vi fulminis. —169. omnem prolem, minores arbores, ex majoris semine aut radicibus enatas; Cell.

173. Cf. ad II, 59. —ab antris, ut I, 431, ubi vid. V.L. —174. Calpes, intell. Mauretania, quæ objacet; Cell. Herculeæ; cf. ad I, 142. 606 —cælatus Gorgone parmam, in cujus parma cælatum erat caput Gorgonis, seu Medusæ, filiæ Phorci, seu Phorcyos, a quo Phorcys miles oriundus fingitur. —175. Unde, a Calpe, ubi olim regnarat una cum sororibus; N. Heins. —Deæ, Medusæ. —tristi; cf. ad I, 147.

176. tumentem; vid. ad II, 288; VI, 598; XVII, 429. —177. saxificæ Medusæ, ut ap. Sen. Herc. fur. 901; Lucan. IX, 670; Ovid. Met. V, 217, et in Ibin, 553. —179. Detrahit ad terram, eique adfligit. —vertice coni, galea. —180. balteus h.l. non a quo ensis in humero dependet, sed cingulum commune. —184. Atlanticus adcola, Phorcys Mauretanus. —Ætolos campos. Vid. ad I, 125. —subit campos, ibi cadit, moritur, ut τάχα γαῖαν ὑπὲρ Διὸς ἄσπετον αἶσαν Δυσόμεθ᾽ ἐσσυμένως, Calab. lib. III, Dausq. Sic et δῦναι δόμον Ἄϊδος εἴσω, dixit Hom. Iliad. γ, 322.

185. Numidarum stratagema notum ex Frontin. Strat. II, v, 27; Val. Max. VII, 4 ext. 2, et inpr. Liv. XXII, 48. Appianus, B. Hannib. c. 20 et 22, Celtiberis illud tribuit, non Numidis. —186 seq. turbine, ut lib. I, v. 41. —miscent 607 Bella; sic ad I, 69, miscentem pugnas, ubi videndæ notæ. Ed. —189. Subcincti dolis, ut contra discingere dolos VII, 153. —192 seq. «Adreptis scutis, quæ passim inter acervos cæsorum corporum strata erant, aversam adoriuntur Rom. aciem.» Liv. l.c.

196. connisus corpore toto, ut II, 629; IX, 379, et Virg. Æn. X, 127. —197. occupat ictu, φθάνει πλήξας. Cf. ad V, 520. Sic et φθάνει μὶν βαλὼν, φθῄη ὑπὸ δουρὶ τυπεὶς, φθῇσιν ὀρεξάμενος χρόα dixit Hom. Odys. χ, 91; Iliad. π, 861; ψ, 805.

202. Enyo, Ἐνυὼ, græcum nomen Bellonæ, de qua cf. IV, 439 sq. et V, 220 seq. —203. Pulvere campum, pro, pulverem campi, seu in campo. —204. candentes; v. V.L.

205 seq. Procella, ex vehementiori Vulturni flatu constans, reluctantes et invitos milites ad ultimam partem campi tulit; Drak. —stridens inmane procella, ut ap. Virg. Æn, I, 102. Cf. 608 ad VII, 573.

214. sine nomine; conf. ad IX, 373. —Hadriaca arena, ut ad litora Hadriaca ponti I, 54.

222. Conf. V, 190. —optima belli pars, ut ap. Virg. Æn. X, 427, 737. Cf. ad V, 329. —224 seq. addidit Invidiam Cannis, Cannensis cladis memoriam ingratiorem, ipsamque calamitatem acerbiorem fecit. Cf. VI, 402. —225. Cf. XV, 690. —226 sq. contraria vis venti Exarmat, hebetat, lucem, aciem oculorum. —insani, ut VI, 175. —227. Exarmat, arma extorquere conatur; Lenz. —obtendi proprie dicuntur res, quibus vela obducuntur, vel tenebræ, unde obtendit h. 609 l. tegit, occultat, velat. Cf. Val. Fl. III, 718; Intpp. ad Virg. Ge. I, 248; Heins. ad Claud. R. P. II, 226, et Gigantom. 92; Barth. ad Stat. Th. II, 248, et V, 45; Gronov. ad Senec. Œd. 625; Ernesti ad Tac. Hist. III, 56. —229 seq. Cf. ad III, 348, et IV, 215. —231. vitalia membra, unde vita maxime pendet, ut ap. Lucan. VI, 194, 197; VII, 620; IX, 743 al. Eodem sensu qua fata celerrima dixisse Virg. Æn. XII, 507, observat Lef. —vitalia, cor; Lenz.

235 sqq. Cf. Liv. XXII, 49. —cæca manu; v. ad V, 3. —236. perfractæ cassidis æra, ut ap. Lucan VI, 193; Lef.

239. undanti vulnere, ut apud Virg. Æneid. X, 908; Stat. Th. I, 449; II, 124, et unda sanguinis mox v. 244 et apud Val. Fl. VI, 573. Cf. Heyne ad Virg. Æn. IX, 700, et Heins. ad Claud. R. P. III, 127. —241 sqq. Conf. Virg. Æn. IX, 792 sqq. ubi vid. Heyne. —243. tremebundus, ut territus ap. Virg. l.c. Cf. V.L. et Hom. Iliad. λ, 553; ρ, 111 seq. —arena amphiteatri. —245. murmura torquens 610 languentia, ut IV, 278. —246. spumantem cruorem, ut canentem I, 424, ubi v. V.L.

250. ferri, equo citato vehi, per corpora, cadavera Rom., inter quæ saucius jacet Piso. —252. subrecta cuspide, sursum erecta; v. ad VII, 650. —Ilia transit Piso, propr. cuspis. —254. Conligere corpus, se erigere. —255. Cf. Virg. Æn. X, 894, et ibi Heyne. —256 sq. Num exanimes Romani reviviscunt, et arma retractant? Lefeb. Hunc locum putat expressum ex Hom. Iliad. φ, 55. Similem Silii locum me supra legere memini, quem tamen nunc frustra requisivi.

259. arduus insurgens, ut alte insurgens I, 401, et adsurgens IV, 610. —permiscuit visceribus, h.e. infixit.

260. Cf. Liv. XXII, 49. —Cydonea arundine; vid. ad II, 90, et Heyne ad Virg. Æn. XII, 858. —262. rorantem saxa cruore; v. ad IV, 447, et Heins. ad Claud. in 611 Rufin. I, 383.

264 sqq. Mortuo Paulo Roma ipsi et omne Latium perire videbatur. —Mens fugæ abiit, fugiendi impetus eum reliquit; Lenz. —267. campi Cannenses in Apulia sorbentes Latium totum, sanguinem totius Italiæ. Conf. XI, 565, 566, et ad I, 50, 51. —269 seq. Verbis, e re nautica petitis, designatur auxilium Romanis in summo discrimine præstandum, puppim (gubernaculum), gubernare damna belli, etc.

270 sqq. Ernesti monet, poetam manifeste veritatem Livii non adsecutum esse, apud quem Lentulus non adhortetur Paulum, ut ne desit Romanis, nec mortem vitæ præferat (quod nunc non integrum fuisset ei vulneribus confecto et moribundo), sed hoc modo postulet ab eo, ut, dum aliquid virium supersit, hostibus se eripiat, ne in ipsa pugna consul moriatur. Meo vero qualicumque judicio Silius recte mentem Livii cepit. Non tam triste fuit et acerbum, consulem, in acie, quam talem virum perire. Vulnera autem Pauli forte sanari potuissent, nisi obstinato ad moriendum fuisset animo. Ipse ap. Liv. l.l. a Lentulo petit, ut patiatur se expirare, ne aut reus iterum e consulatu sit, aut adcusator collegæ existat. Quod non rogasset, si nulla vitæ spes reliqua fuisset. Conf. V.L. —273 seq. rerum Fessarum; v. ad I, 566. —unice rerum fessarum; v. V.L. —unice rerum Fessarum, cladis communis, h.e. qui præ ceteris dignus es, ut serveris; Lenz. coll. verbis Liv. XXII, 49: «L. Æmili, quem unum insontem culpæ cladis hodiernæ 612 dii respicere debent, cape hunc equum, etc.» Livius superat poetam. Ed.

276. Respondet Paulus, at multo loquacius, quam in Livio (XXII, 49), cujus omnis narratio naturæ rei et tempori convenientior videtur; Ern. Enimvero Silius huic narrationi vix quidquam addidit præter ornatum poeticum. —277. Macte o virtute paterna; ut ap. Liv. l.c. Cf. ad IV, 475. Laudatur juvenis virtus, quoniam is equi sui usum consuli obtulerat, ejusque loco mori cupiebat.

280. Qua, quatenus, permittit vulnus in planta, v. 260. —281. hæc pestis, Hannibal. Cf. ad I, 174.

283. Nostris monitis pugnavit, obstitit, furor Varronis; Mars. —284. cæcæ plebi; vid. ad VII, 540. —286. Conf. Virg. Æn. XII, 678 seq. En animæ magnæ Prodigum Paulum, superante Pœno, ut verba Horat. Od. I, xii, 37, mea faciam. —286. Quantine emtum velit Hannibal? Cf. ad V, 601, 602. —288. Vid. ad VIII, 145 sq. —imago; v. ad I, 97.

289. Ille ego..., abrupta oratio, de qua vid. ad VI, 110. De formula loquendi ille ego, cf. Heins. ad Ovid. Trist. V, vii, 55. 613 —292 sqq. Paulus extremas vires in hostibus ulciscendis consumit: scena heroica, exiguam veri similitudinem habens, at narrata probabiliter; Ern. —293 seq. Similis comparatio sup. v. 241 seq. et I, 421 sqq. —294. projectaque corpus, ut projecto lucis amore sup. v. 42. Cf. ad V, 226. —295. luctatur morti; v. ad II, 514. —297. extrema, extremum spirante. Ed.

298. coruscanti telum, ut ictum daret. Cf. ad I, 434. —299. securo cædis, qui non dubitabat, quin Paulum facile occideret. —302. Exoptabat mori in certamine cum Hannibale, viro fortissimo. Sic tuaque animam hanc effundere dextra, dixit Virg. Æn. I, 98. Cf. sup. ad. v. 67 sq. et ad II, 705.

305. ingens Dextera, vir fortissimus. —Dextera, quem, ut βρέφος φεροντα, 614 Anacr. III, 17, ubi vid. Intpp. σώματα ὅστις, Sophocl. Ajac. 760, ubi v. Brouck. Cf. sup. ad V, 495, et Köppen ad Hom. Iliad. β, 278. —306. darentur, data fuissent.

321 sqq. Lagea ratis; v. ad I, 196. Drak. suspicabatur, poetam respexisse ad naves portentosæ magnitudinis, a Ptolemæo Philopatore exstructas (v. Athen. Deipnos. V, 8, pag. 203, et Plut. Demetr. 59), vel ad naves Antonianas, de quibus v. Heyne ad Virg. Æneid. VIII, 691 sqq. ex quo loco etiam navis cum insula comparatio petita est. —324. aplustre, seu aplustrum, 615 ἄφλαστον, seu ἄπλαστον, ornamentum puppis, tabulatum, in quo post diætam erigebatur baculus, στηλὶς, e quo dependebat velum, h. est, linteum, seu fascia (ταινία, Flagge), quæ motum venti indicabat. Conf. Köppen ad Homer. Iliad. ο, 717; Gesneri Thes., et, quos Drak. laudat, Scheffer. de Re Nav. II, 6; Salmas. Exerc. Plin. p. 403 seq.; Cuper. Apoth. Hom. p. 50 et 196; Fabrett. ad Column. Trai. pag. 117, et Beger. Thes. Brand. T. III, p. 408. Cf. et V.L. Vide etiam Wernsdorf ad Rutil. Itin. I, 513, in Poet. Min. T. V, P. I, p. 167. —325. æquora, aquam.

326 sqq. Hannibal post victoriam Cannensem extemplo Romam contendere et obpugnare constituit: in quo poeta non historicam veritatem (v. Liv. XXII, 51), sed rationem poeticam, et episodii de machinatione Junonis (v. 337 sqq.) comminiscendi occasionem spectavit. —329. suis, suorum labori, in cæde Rom. peragenda; Dausq.

334. Dum recens est ardor militum. —336. Occupat et jungit, spe et cogitatione.

340 sq. Similiter Somnus mittitur ad Agamemnonem Hom. Iliad. β, 6 seq. ad Neptunum Iliad. ξ, 354 sq. ad Jovem Iliad. ξ, 230 sq. quo et h.l. v. 342 spectat. —quietis tenebris, a vestibulo et aditu locorum inferorum; ubi Somni sedes. Vid. Heyne ad Virg. Æneid. VI, 278, et Köppen ad Hom. Iliad. ξ, 231. —342. fratris, Jovis.

343. majoribus Ausis, ad majora ausa. —344. mollibus alis; χρυσέαις πτερύγεσσιν, Orph. Arg. 1009. Ὄνειροι μελανοπτέρυγες, Eurip. Hecub. 71. Somnus alis, vel, ut mox v. 356, virga tangit, quibus soporem inmittit. Conf. Broukh. et Heyne ad Tibull. II, i, 89; III, iv, 55. Cuper. Apoth. Hom. pag. 178; Spanh. ad Callim. H. in Del. v. 234, et Herderi zerstreuete Blätter, T. II, p. 322. —345 sq. Non Argus tibi sopiendus est, custos Ius, filiæ Inachi, in vaccam mutatæ: quæ fabula vel tironibus nota est ex Ovid. Met. I, 624 sqq. —mille oculi, Argus πανόπτης, de quo v. Heyne ad Apollod. p. 252 seq. Centum ei oculos tribuunt Ovidius et alii. Cur spernat numina Somni, docebit idem Ovid. l.c. v. 626 sq. et 685 sq. —347. nocte, somno. Vid. ad II, 563. —multa, propter multos oculos.

348. nova somnia, inusitata, ab ipso Somno inmissa. Lefeb. étranges. Drak. quæ cum aliquo terrore animum percellunt, aut forma ac modo inusitato metum atque horrorem incutiunt, ut ap. Tibull. II, 7, 19 (al. vi, 37), ubi vid. Broukh. 617 —349 sq. Conf. VI, 599... 605, et XII, 605 seq. Drak. —vetitos muros. Cf. ad III, 501; IV, 788.

351 sq. Cf. ad II, 543 sq. Somnus manu tenet cornu, unde soporem infundit, (v. Burm. ad Val. Fl. IV, 16; VIII, 72; Heyne et Cerda ad Virg. Æn. I, 692; Cl. Doering. Eclogæ poett. lat. pag. 249; Spencii Polymet. XII, pag. 264; Barth. et Lutat. ad Stat. Th. II, 144; VI, 27. Lessing. Wie die Alten den Tod gebildet, p. 1, 45 al.) et papavera (propter vim soporificam, quæ nigro inprimis papaveri inest, unde opium paratur) effundit, de quo v. Martin. ad Virg. Ge. I, 78; IV, 545; Ovid. Met. XI, 605 seq. Signum a Tollio post Cic. Or. pro Archia et a Drak. ad h.l. editum, Mariett. Traité des Pierres gravées, T. II, pag. 1, n. lx (ubi Somnus ex manu Noctis, cui tres Ὄνειροι a tergo stant, papaverum manipulum adcipit), et auctor libri qui inscribitur, papaver ex omni antiquitate erutum, Norib. 1713, 1714, p. 155 sq.; 170 sq. —352. medicata; conf. Heyne ad Virg. Æn. IV, 486, et VI, 420.

353. per tacitum adlapsus, ut Ille volat, nullos strepitus facientibus alis ap. Ovid. Met. XI, 650; Drak. Cf. ad VII, 527. —354 sq. Barcæi juvenis, Hannibalis. Cf. I, 72. —soporas pennas; cf. ad v. 344. —quatit Devexo capiti, supra caput, στῆ δ᾽ ἂρ ὑπὲρ κεφαλῆς, Hom. Iliad. β, 21, ubi vid. Köppen. —355. oculis quietem Inrorat; cf. ad VIII, 121 in Var. Lectt. Heyne et Cerda ad Virg. Æneid. I, 691, et III, 511; Burm. ad Val. Fl. IV, 16. —356. Imitat Virg. Æn. V, 854 sq. ubi Heyne coll. Apollon. IV, 156, monet, virgam, vel ramum proprie adcipiendum, et rem ab aqua lustrali ductam esse. Conf. Barth. ad Stat. Silv. V, iv, 18; Doering. Eclog. poett. lat. p. 242; Gronov. Obss. II, i, p. 210 sq.; Turneb. Advers. XXI, 4, et Burm. ad Val. Fl. VIII, 84. Sic et Mercurius ῥάβδῳ ὄμματα θέλγει, Hom. Odys. ε, 47; v. Gronov. l.c. Ernesti virgam h.l. ipsa papavera dici putat. Lethæa virga, ut Ληθαῖον πτερὸν ὕπνου, dixit Callimach. Hymn. in Del. vers. 234. Cf. Virg. Georg. I, 78; IV, 545, et Æneid. V, 854.

357. insomnia, somnia, ut XI, 102; Virg. Æn. VI, 897, et Tibull. III, 4, 1, ubi v. Broukh. Singula h.l. ἐναργῶς et apte expressa, inpr. adparitio oratioque Jovis. —358. videbatur sibi, somniabat.

363. Cf. ad I, 49, et V, 542. —367 seq. Hæc graviter et ad dignitatem majestatemque Rom. urbis adumbrandam adcommodate dicta. —sacris muris; vid. ad III, 501; inrumpere muris; conf. ad II, 378 in V.L. inrumpere proprie significat, quo non licet penetrare, v.c. in adyta et penetralia, de profanis et non initiatis. Vid. Heins. ad Ovid. Trist. II, 305, et Burm. ad Quinctil. II, 1, p. 320.

371. Nec lux purgavit imagine mentem, etiam vigili imago nocturna 619 menti obversabatur; Ernest.

375. Cf. Liv. XXII, 51, in cujus tamen imitatione Silius ingenio suo indulsit, his additis, illis resecatis. Dictum hoc, die quinto victor in Capitolio epulaberis... quod Silius Magoni tribuit, et de quo vid. Gell. X, 24 et, qui eum descripsit, Macrob. I, 4; Maharbali dedere Liv. XXII, 51, et Val. Max. IX, 5 ext. 3; Adherbali vero Florus II, 6, ubi tamen Grævius Maharbalis nomen ex Mstis restituendum docuit; Draken. Possunt plures uno consilium dedisse; Dausq. et Cell. —377. monitis; cf. ad IV, 120. —clauso, dissimulato, celato, pavore, a somnio sibi incusso. —378 seq. Vulnera excusat, h.e. iis ad excusandum utitur, se iis excusat.

382. Tanta mole, tantis conatibus. Mago elevat res ab Hannibale gestas, spiritusque ejus reprimit. —383. Quonam tristi adversoque fato fit, seu efficitur, ut tam felicem rerum cursum non persequaris? Vincere scis, victoria uti nescis, Liv. XXII, 51. —384. patriam moraris, quatenus tergiversando et cunctando patriam imperio jam prope comparato fraudas; vel etiam milites diu hærentes in Italia patriæ detines; Ernesti. Imo patriam poeta dixit pro spe patriæ; 620 ut vota meliora morari Stat. Th. III, 651.

385. Sequere: cum equite, ut prius venisse, quam venturum, sciant, præcedam; Liv. l.c. —juro hoc caput; cf. ad VIII, 105.

387. Cf. Liv. XXII, 50 et 52. —388 sq. Latius miles, decem millia hominum, qui duce Sempronio ex majoribus castris Canusium pervenerunt. Alii Venusiam, vel Cannas, vel in silvas profugerunt; et qui in minoribus castris restiterant, capti sunt. Conf. Appian. B. Hannib. c. 26. —sese conligere; v. ad VI, 399. —vicino urbi. —390 seq. Poeta ad similem rem transtulisse videtur narrationem Livii IX, 5 et 6.

398. carpsere, decerpsere, deripuere. —399. damnarunt, respuerunt, præ mœrore projecerunt, M. honores, illud superbum decus cristarum, et reliqua ornamenta insigniaque militaria.

405. Hos duces passim hic et ille per exercitum, non omnes simul, sed ut quisque in hunc vel illum animatus erat, lugent: at Pauli fata omnes pariter gemunt; Burm. —pariter ceu, ut ὁμοίως ὡς, Lef. Male! —406. vera mali præsentia, vera et certo futura, quæ nunc præsentia sunt; Cell. Milites commemorabant inter se, ut ille sæpe prædixerit hanc calamitatem præsentem; Ern. —407. canere; cf. v. 60 seq. sistere, cohibere, mentem, consilia, vel θυμὸν, μένος furorem et iram.

409. quantus dextra, quam fortis fuerit. —413. Terræ infigunt stipites ramosos, in formam cornuum cervinorum truncatos, qui aggeribus committendis muniendisque, vel adscensui hostium prohibendo inserviebant, quorumque stili, h.e. cuspides, ex terra exstantes, et frondibus vel herbis occultatæ, equorum pedes lædebant inpediebantque. Dicuntur inde cervi Tibul. IV, i, 84 (ubi v. Heyne et Broukh.); Varr. L. L. IV, p. 30 et 51 (ubi v. Scalig.); Cæs. B. G. VII, 72; Liv. XLIV, 11; cervuli Frontin. Strateg. I, v, 2 (ubi v. Tennul.). —414. cæcum vallum, ut h.l. cæcum telum, Festo et Cæs. B. C. I, 28; stili cæci Hirt. B. Afric. 31; stimuli, Cæs. B. G. VII, 73, et tribuli, Veget. III, 24. 622 Conf. Cæs. B. G. V, 18; Cerda, Guell. et Serv. ad Virg. Ecl. II, 29; Lips. Poliorc. II, 2, et al. —cæcum; v. ad V, 3.

415. Hæc ad verbum fere adumbrata ex Liv. XXII, 53. Cf. Val. Max. V, vi, 7, et Oros. IV, 6. —416. Verba Virg. Æn. I, 30, et X, 430. —417. jactabat, movebat, agitabat, vel vexabat. Cf. ad VIII, 291. —Erinnys, furor, insania; evadere, effugere.

420 seq. Dux erat exsilio, ad exsilium; conlectis Metellus, Marte quidem parvi cognominis, sed stirpe haud parvi cognominis, h.e. non bello quidem et factis, sed genere clarus. Cf. sup. v. 59... 69. —421. cognominis pro nominis, ut apud Gell. X, 12; Prop. IV, i, 69; Virg. Æn. III, 133... 350; XII, 845 et al. Nomen autem, ut ὄνομα, pro fama et gloria dici, vix est quod moneam. Cf. XIII, 98, et ad IX, 373. —mala bello Pectora, homines timidos et inbelles.

426. Cf. auctores ad v. 415 laudati. —427. Quantus, quanto animo. —prælia miscens; vid. ad I, 69. 623 —429 sq. extrema Cœpta; cf. ad VIII, 25. —coquebant; vid. ad II, 327. —430. foribus sese arduus infert, ut ap. Virg. Ge. II, 145, et Æn. XI, 36.

431. cum voce; cf. ad IV, 660. —432 sqq. Jupiter, Juno et Minerva præcipue in templo Capitol., quamvis diversis cellis, colebantur, unde frequenter junctim et invocantur (ut apud Cic. Or. pro Domo c. 57, et in Verr. V, 72; Val. Max. V, 10 ex. 2 al.), et in numis aliisque monumm. vett. (ap. Rycquium de Capit. c. 13; Bellorium Lucern. Sepulcr. P. II, n. 9 et 10, et inpr. Wildium in gemmis num. 129), occurrunt; Drak. Cf. Jani ad Hor. Od. I, xii, 20. —433, 434. Iliacis, Romanis, ut V, 595; VI, 106 al. —nondum mutata mentem, mitigata. —435. Conf. ad IX, 441 sq. 462; Virg. Æn. II, 616; VIII, 435, 438, ex quibus locis etiam intelligitur, cur poeta caput Medusæ furores Gorg. dixerit, scil. propter oculos torvos et obliquos, iræ furorisque indices. —436. Indigetes Dei; cf. IX, 294. —437. Cf. VI, 113, 123, 416. —438. Magnanimi; v. ad I, 29.

440. mœnia Romæ. 624 —443. Quem tremis; cf. ad II, 53. —cujus formidine somnos rumpis, somnus tuus rumpitur, turbatur. —444. «Haud secus pavidi, quam si victorem Hannibalem cernerent, jurant omnes;» Liv. XXII, 53. —445. Non major mihi gloria parietur cæde ullius Pœnorum, quam tui.

449 sq. Conf. Liv. XXII, 51, et sup. V, 668 sq.; VI, 1 sqq., 47 sq.; IX, 511 sq. quibus locis poeta jam ea, quæ Livius loco citato tradit, in rem suam convertere occupavit. His itaque prætermissis, novam nunc, eamque satis miram narrationem de equo Clœlium dominum adnoscente, comminiscitur: qualia in recentioribus poetis, a vita heroica remotioribus, displicere, jam recte monuit Ernesti. Cf. Heyne ad Virg. Æneid. XI, 89. Similia tamen de Centareti equo tradunt Ælian. H. A. lib. VI, 44, et Plin. VIII, 42. —451. pertractans visu, ut præcontrectare videndo ap. Ovidium, Met. VI, 478; oculis comedere et devorare, Martial. IX, 59, et Justin. XXI, 1, similiaque plura ap. Heuman. Parerg. Crit. p. 147; Drak.

461. glomerans cursum, prop. gressus, pedes in cursu. Conf. ad III, 336, et Virg. Georg. lib. III, v. 117. —pingui, ut uberior III, 261, et nutritas sanguine fruges, apud Petron. Sat. CXX, ubi v. Intpp. —462. Stante cruore, stagnante, ut apud Lucan. II, 103: nam Festus aliique stagnum a voce stare deducunt, et stagnans aqua est stans, paludosa, ac limo turbida, de quo v. Gron. Diatr. Stat. c. 28; Heins. et Drak.

468 sqq. Respexit Silius ad duplicem equitis artem, quum citato cursu, vel, capite per dorsum in nates equi inclinato, resupinus jacet, vel erectus in pedes in tergo equi stat; Burm. —projectus, jacens, ut passim. —citato dorso; v. var. lect. —470. Velocitatis notio luxuriante ornatu expressa. —rapta, raptim. Cf. ad I, 569. —471. Transigeret cursu, celeriter, ut ap. Virg. Æn. IV, 154; Drak. —certamina campi, campum, in quo certatur; Ern.

473 seq. quinam ille; cf. ad II, 645 in V.L. —sinistræ Depugnet morti, luctetur cum morte acerba; Cell. Conf. ad I, 234. —475. leti compendia donat, adcelerat Clœlio mortem, jubendo, ut telo conficiatur; Cell. Neque donare sine delectu dictum: nam beneficium exhibet tali misero, cui vitæ retinendæ nulla spes est, qui mortem ei adcelerat; Ern.

476. Transiit, vertit se ad Hannibalem, credulus adversis, credens, adversam fortunam non recessuram ab Romanis; Cell. ovanti, victori, Hannibali. —480. Libycos renuit frenos, Pœnorum adspernatur imperium, se Pœnis 627 submittere recusat. —482. sceptra exegit, Tarquinium Superbum regno et urbe expulit. —483. Historia vel tironibus nota ex Liv. II, 9... 14. —fando, fama. —484. Lydia, Etrusca, Porsenæ, Clusini regis. Cf. ad IV, 719.

485. Mæonia, id. qd. Lydia. Vid. ad IV, 721. —486. reges, rex ejusque familia, ut ap. Liv. I, 39; II, 2, 8 al. —reponere, ut V, 533.

490. Cf. ad II, 653. —492 seq. Cf. XIII, 828 sq. —Clœlia... primævi corporis, ut apud Virg. Æn. X, 345, et Val. Fl. II, 653. —494. Laurentum; v. ad I, 110. Pignora pacis per appositionem vocari catervas virgineas bene monuit Withof. —496. virum, Coclitis et Mucii Scævolæ. —497 sq. mirantem Thybrim Tranavit, ut apud Claud. in Eutrop. I, 447, et similia ap. Ovid. Amor. II, ii, 1, et Catull. LXV, 15; Drak. Cf. ad I, 49, et V, 542. Adcedit autem Silius hic eorum opinioni, qui Clœliam natando Thybrim transmisisse dicunt (v.c. Liv. II, 13); quum alii (e.g. Florus I, x, 17) velint, eam equo insidentem flumen trajecisse, quorum sententiam firmat statua equestris in memoriam hujus facti a Romanis ipsi posita, de qua v. Liv. l.c. et gemma ap. Beger. Spicil. antiq. p. 73; Drak. Sed forte equo insidens tranavit flumen. 628 —498. frangens undam ulnis, ut III, 457. —501. juveni, Clœlio. —hinc, ab hac Clœlia.

503 sqq. Silius exornat Liviana XXII, 52: «Consulem quoque Roman. conquisitum sepultumque quidam auctores sunt.» —504. Per subitum, vid. ad VII, 527.

507. Recte jam compararunt Virg. Æn. II, 274, ubi v. Cerda et Heyne. —508. Cf. ad VIII, 290; Plut. vit. Æmilii Pauli, Camers ad Flor. II, 13, et Schweigh. ad Polyb. II, 5 sqq. —Taulantii, Illyrica gens, dicta a Taulante, Illyrii f. unde IIlyrici nomen adcepisse feruntur. Vid. Mel. II, 3; Thucyd. I, p. 17; Ptolem. III, 13. —509. Vertit, evertit.

510. sq. Cf. Virg. Æ. II, 272, 276 sq. et sup. VII, 343, et Hor. Od. I, xv, 20: Crines pulvere collines. Ed. —512. Muralis saxi, ut VI, 269; IX, 568. —toto corpore vulnus, ut V, 333, ubi Drak. comparavit Ovid. Met. III, 237; VI, 388; Stat. Th. V, 608, ut N. Heins h.l. Ovid. Met. XV, 529, de Hippolyto, «unumque erat omnia vulnus;» et nostras Racine, Phèdre, Act. V, sc. 6: «...Tout son corps n’est bientôt qu’une plaie.» Ed.

513. geminatus gaudia, geminatis gaudiis: nam ad victoriam tanti 629 viri cædes adcesserat. —515. Fabio sedenti; conf. ad III, 142, et inpr. Klotz. ad Tyrt. p. 143 sq. —516. Cannas, cladem Cannensem. Cf. IV, 505 seq.

524. Imitat. Virg. Æn. VI, 176 sqq., et XI, 135 sq., 182... 212, ad quæ loca v. Heyne. —526. Comparant Liv. VIII, 30 med. XXX, 6; XLI, 12; Virg. Æn. VIII, 562, et Fabrett. ad Column. Traj. c. IX, p. 312. —527. munera, inpr. arma, ut ap. Virg. Æn. XI, 195. —528 sq. sparso Agmine, militibus passim per silvam missis. —530 seq. comæ, ut IV, 682. —albæ; nam folia inferius candida sunt. Cf. Heyne et Brouckh. ad Tibull. I, iv, 30. —531. alma; v. ad III, 203. —532. ilex proavorum condita seclo, 630 ut fere supra v. 165.

533. amantem litora pinum, quia naves inde conficiuntur: an quia in litoribus crescit? Lefeb. ad septimam pini speciem respici existimat, de qua v. I. Bauhin. Theatr. Botan. Zwingeri, pag. 158. —534. Conf. Heyne ad Virg. Æneid. III, 64, et VI, 216; Jani ad Hor. Od. II, xiv, 23. —mæstas ad busta cupressos, quæ circa rogum positæ tristem præbent adspectum.

535. certamine; v. ad VII, 719. —536. Officium infelix, superstitibus amicis, ut triste ministerium, Virg. Æn. VI, 223, et munus inane peremtis, qui neque sentiunt illud, neque eo in vitam revocantur, ut ap. Virg. Æn. VI, 886, et vanus honor, Æn. XI, 52, quod jam alii monuere. —537. Cf. ad III, 399, et VI, 1. —stagna; vid. ad VII, 282. —538 sq. Titania Orbita, solaris currus, sol. Eadem res vario ornatu expressa.

540 sq. Conf. V, 55 sq. —Phaethontia frena, solis equi, ut Phaethontia ungula, VII, 206. Cf. Virg. Æneid. V, 105. —541. colores sui terris rediere, h.e. tenebris involuti et absconditi rursum adparebant; Drak. coll. V, 56, et Virg. Æn. VI, 272. —542. Subponunt flammam, acervo armorum. Ævo heroico (Hom. Iliad. ψ, 154, 226 seq.; ω, 788 seq.) rogus interdiu quoque strui, sed vesperi adcendi, et per noctem ardere solebat; quod jam monuit Heyne ad Virg. Æn. XI, 202, quo tamen loco initium potius noctis designari, ut v. 188 sq. ea, quæ interdiu circa adcensos rogos facta sint, referri crediderim. —543 sq. Merito hos versus inter lumina carminis Siliani refert Ernesti, monetque in tam funesto loco nos veluti recreari notatione indolis animi nostri, qui aliena mala considerans facile soleat in 631 hanc cogitationem deduci: quid, si tibi olim similia adcidant? —546. Cf. IV, 77, et ad II, 574.

547 sq. Hunc locum de tropæo Marti erigendo agere, et maximam partem e Virg. Æn. XI, 5 sq. expressum esse, observat Ernesti. Sed arma, deorum cuipiam sacrata, non tropæa incendi solebant. Cf. v. 526 sq., et loca ibi laudata.

549. pinum, facem, ut ap. Virg. Æn. IX, 72. Cf. v. 555. —flamma comantem; v. ad VI, 183. —550. in vota ciebat; v. ad II, 115. —551. Primitias pugnæ, et libamina belli, ut apud Virg. Æn. XI, 16, ubi v. Heyne. Cf. IV, 827; XI, 376; XV, 262. —552. Ausonio de nomine, de Romanis. —553. genitor; v. ad I, 606, et III, 126 in V.L. —votorum haud surde meorum; cf. ad I, 692. —554. spirantum, viventium. Inest simul gratiarum actio pro vita conservata; Ern.

556. Flagrantem molem, acervum armorum. —caligine, fumo, ut ap. Virg. Æn. XI, 187. —rupta, flamma fumum perrumpente. —557. apex; v. ad II, 631.

559. Hæc non ad arrogantiam, sed ad generosum aliquem sensum munificentiæ erga hostem, at virum magnum, referenda esse, monet Ern. Humanitati id quoque tribuere Valer. Max. V, 1 ext. 6; notavit Drak. qui etiam laudavit sup. VI, 670 seq. et Dempster. ad Rosin. Antt. Rom. V, cap. ult. Cf. 632 etiam inf. XII, 473 seqq., et XV, 387 seq. Exsequiarum quidem honos Paulo habitus humanitatis sensum indicat; sed verba hostilis leti jactabat honorem, vix aliam explicationem admittunt, quam quod simul de cæde tanti viri gloriatus sit Hannibal, vel quod tam honestum Pauli letum laudaverit. Hæc interpretandi ratio propter v. 520 seq. (cui fortia et hoste me digna... corda etc.), et 572 sq. præferenda: sed et sic hæc verba aliquam certe superbiam produnt et redolent.

560 seq. Cf. Virg. Æn XI, 64... 67, et Stat. Th. VI, 54 seq. Drak. qui et torum monet esse feretrum, lectum exsequialem, de quo vide Gron. Diatr. Stat. c. 17, et Kirchman. de Fun. II, 9. —561 sqq. Cf. Virg. Æn. XI, 72... 92, et 193 sq.; Lucan. VIII, 727 sq.; Stat. Th. VI, 201 seq. et sup. v. 527. De more autem, arma insigniaque mortui cum ejus cadavere comburendi v. Kirchman. de Fun. III, 5 et al. —563 seq. Fasces cum securibus, qui modo terror et superbum fuerant insigne, nunc vel laceri erant et fracti, vel in pugna ab hostibus capti.

565 sq. Exsequiæ Pauli non decorabantur pompa funebri; sed eam laudes Hannibalis abunde compensabant. —567. Præcedens prisca imago, majorum imagines prælatæ. De quo more et de orationibus funebribus (laudationibus, λόγοις ἐπιταφίοις), quæ pro rostris haberi solebant, et ad quas poetam, v. 569, respexisse jam monuit Drak., v. inpr. Polyb. II, 53, 54, ubi cf. Schweigh.

569 sq. Conf. Virg. Æn. XI, 72 sq. —laudator, ut apud Liv. II, 47, et 633 Plin. Ep. II, 1: Hic supremus felicitati ejus cumulus adcessit laudator eloquentissimus. —pingui Murice, dibapha purpura. Sic fere pinguem colorem dixit Plin. XXXVII, 8 extr. et pingue aurum, Pers. II, 52. Cf. ad VII, 354. —570. inicit; vid. ad I, 113. —auro Intextam chlamydem, ut ap. Virg. Æn. VIII, 167. Cf. Heins. ad Ovid. Met. XIV, 345. —571. honore; vid. ad II, 483, et Æn. XI, 61. Ed. —572 seqq. Nobilissimi versus, translati e Virg. Æn. XI, 96 seq., ubi v. Heyne. —superbas, magnas, præcellentes, ut θυμὸς ὑπέρβιος ap. Hom. Odyss. ο, 212; D. Heins. Possis et ornatas, vel augustas, venerandas, ποτνίας, exponere. Cf. Lucan. VI, 807; Val. Fl. VI, 735; Heyne ad Virgil. Æn. I, 21; XII, 326, et Gron. ad Sen. Œd. 804. —574 sq. Fortuna labores Versat, vario modo regit, ut apud Virg. Ecl. IX, 5. Forte et poeta ad fortunæ rotam respexit, de qua vide supra ad VI, 121.

577. Veteres rogo demum incenso animas in cælum subvolare putabant, ut de anima Pompeii Lucan. IX, 1 sqq.; Barth. Ad hanc superstitionem pertinet mos in consecratione Imperatorum usitatus, ut nempe, incenso rogo, ex summa ejus parte dimittatur aquila, qui ipsam principis animam in cælum ferre putatur: (v. Herodian. IV, 2 extr.) unde consecratio in numis nunc sola aquila, nunc ei insidente Imperatoris effigie indicatur; Drak.

578. Fama cladis Cannensis. Silius ante oculos habuit locum Virg. Æn. IV, 175 sq. ex quo tamen non nisi pauca orationis suæ pigmenta et lenocinia adoptavit, desperans, se ejus præstantiam adsequi posse. Cf. VI, 552 sqq. —gliscente sono, crescente rumore. —579. primamque; v. ad II, 235 in V.L.

587 sq. De numero cæsorum Romanorum, qui varie traditur, et quem poeta more suo non subtiliter exsequitur, v. Polyb. III, 117; Appian. R. Hannib. c. 25; VV. DD. ad Liv. XXII, 49 et 50; Magazin für Philologen, Brem. 1796, T. I, p. 71 sqq. Sensus est, ducentos Romanos, quibus jus fuerit in sella curuli sedendi, obcubuisse; Drak. —589. cf. VII, 378.

592. Silius et variavit, et contraxit, et amplificavit narrationem Liv. XXII, 55. —Sed vero sed enim; v. ad I, 33. —593. omnia lustrans, ratione animoque, ut ap. Cic. Off. I, 17 h.e. secum reputans. —595. adproperemus quæ ad urbem defendendam pertinent.

597. sedere, ut ἧσθαι, et καθῆσθαι, tempus inutiliter et nihil agendo consumere, perdere, ut sæpe ap. Sil. v. Ind. et exempla larga manu suppeditata ab Heins. et Drak. inf. ad XII, 64; Heins. ad Virg. Æneid. XII, 237; Græv. Lectt. Hesiod. c. 11 et 12; Klotz. ad Tyrt. p. 143 sq.; Bergler. ad Alciphr. lib. I, 25; Upton. ind. Epict. v. κάθημαι; Krebs. ad Plut. 635 περὶ ἀκούειν, p. 153. Sic et stare passim, de quo v. ad I, 341; IV, 44; XII, 41. —598. gliscunt adversa, crescit calamitas et periculum. —599. «Vetera hostium spolia detrahunt templis et porticibus,» Liv. XXII, 57. Cf. Flor. II, vi, 23, et sup. I, 617 sq.; IV, 12 sq. —600. refigite, de pariete atrii deripite, revellite. Cf. Jani ad Horat. Od. I, xxviii, 11, et Heins. ad Ovid. ep. Her. VI, 104. Spolia tamen plerumque non in atriis, sed postibus et foribus, in adspectum prætereuntium suspendi solebant. Cf. VI, 434, 446, et Lips. de Mil. Rom. V, 17.

601 sqq. Summa δεινότης in his verbis inest. Et numero et viribus ad patriam defendendam satis etiam nunc valemus, modo fortes erimus. —602. horrida lues, Hannibal, vir sævus et exitiabilis, ut et pestis, labes, ὄλεθρος et al. —604. Maurus agilis ad exsultandum, non ad urbem obpugnandum, et nudato corpore, sine clipeo et galea. Conf. Claudian. loc. class. de inbelli hoc populo B. Gildon v. 432... 441; Bentl. et Jani ad Hor. Od. I, ii, 39.

605. Hæc fere omnia, sed apte et probabiliter, poeta comminiscitur. Livium certe non nisi obiter adventus Varronis ad urbem mentionem facere lib. XXII, 61 extr. jam monuit Ern. —acuit; v. ad I, 113. —lapsas mentes, ut supra v. 309; IV, 745. —608 seq. Comparatio apta rei 636 præsenti, cujus vestigia jam sup. v. 269 sq. vidimus, et quæ tota eo redit, ut varii animorum motus significentur, quibus Varronem adventantem exceperint; Ern. Potissimum tamen indignatio popularis adumbratur, ut et v. 613 sq. quos idem V. Cl. ita interpretatur: quænam satis digna infamiæ nota inuri potest viro, qui post res tam male gestas ad urbem adcedere audet? Sed linguæ forte convenientior est hæc sententia: secum animo reputant, quanta infamia maneat virum, qui, etc. ut ap. Virg. Æneid. VII, 271; al. nisi malis: quanta sit ignominia, vel calamitas superstitem esse tali viro, nec potius in acie cum reliquis cecidisse.

617 seq. Præclara et ad animos sedandos aptissima sententia. —Adversis ferri, moveri, se iis dare ac permittere, ut ferri avaritia, libidine, crudelitate ap. Cic. Quint. II; Cluent. 5, 71; Tusc. Qu. III, 2; aura populari non consilio ferri apud Liv. VI, 11, et agi secundis inf. XI, 391; N. Heins. et Drak. Conf. Ern. Clav. Cic. et Burm. ad Ovid. Ep. Her. XV, 140. —618 sq. Qui Martem inscribant genti, qui genus Martis esse glorientur; Barth. Adv. II, 13. —Condere dolores, dissimulare, coercere iram, et ex pœna solatia poscere luctus, aliorum pœnis et suppliciis iram sedare et solatia quærere; Ern.

620. Callide Fabius culpæ partem ad ipsos cives transfert, quorum suffragiis et favore Varro consul et dux belli creatus esset: at modeste et occulte loquitur, ne exprobratione commoveat, quos modo hortatu sedaverat animos; Ern. —621. ire castris, ad castra, ut ire sorori XV, 327; Drak.

623. sedere, sedatæ sunt. —624. Cf. Liv. XXII, 61 extr., et Frontin. Strateg. IV, v, 6, et Æn. II, 73.

626. effundit se; v. ad II, 151. —628. avis sceptrisque superbis, priscis Romanis, et potenti ac claro illorum imperio; Mars. coll. v. 645. —629. Laomedont. Trojanorum, et hinc Romanorum.

630 sqq. Ingeniose Varro, culpæ sibi conscius, dejectis oculis incedere, et iram populi pœnamque metuere fingitur. Cf. IX, 651 sqq.; conf. sup. v. 393... 399.

638. Lictores, Varronem præcedentes, non audebant obviam plebem solemni formula, date viam consuli, submovere, sed taciti ibant; Dausq. et Cell. —639. Damnatum Superis, quoniam diis iratis factum erat, ut Varro vinceretur; Ern.

640. Cf. Liv. XXII, 57 extr., et Justin. V, 6. —641. delecta juventa, 638 delecti juvenes, et quidem servitia, h.e. servi armantur, ut ap. Liv. l.c. octo millia juvenum validorum ex servitiis. Cf. V.L. et ad III, 383. —642. Non puduit Romanos armare servos pro salute patriæ; Mars. Servi enim, nisi summa necessitate cogente, ad militiam arcessebantur, quod vel tironibus notum est. —643 sq. infixum, decretum, est, Æneia regna, remp. Rom. quacumque dextra, quibuscumque militibus, in leges Parcarum reducere, ita tueri, ut ad imperium orbis terrarum, fato constitutum (sceptra, v. 645 et sup. v. 630), pervenire posset. Cf. IX, 475 et al. —646 sq. «Juniores ab annis septemdecim, et quosdam prætextatos scribunt» Liv. l.l. —Primæva Corpora, juvenes. Cf. v. 493. —prætexto velamine, prætexta, qua præter magistratus et sacerdotes etiam pueri puellæque ingenuæ utebantur, unde prætextati et pueri dicuntur. —648 sq. Cf. II, 318 seq. —hostis cæde, in castris et media bellorum cæde.

650 sqq. cf. Liv. XXII, 58 sqq. et Cic. Off. III, 32. —Iidem Patres Fabiusque (v. 640) legatos captivorum, obsecrantes ut redimerentur, Hannibali, Romanorum constantiam animique magnitudinem miranti, prodere durarunt, tradendos pervicacius censuerunt. —652 sq. nec pauca Millia, octo ap. Liv. XXII, 59, med. —durarunt; cf. ad II, 463.

653. Nihil turpius, imo scelestius videbatur, quam cives armatos capi potuisse. Cf. Liv. XXII, 59 pr.; Eutrop. III, 6, et Cic. l.l. —654... 656. Iis, qui damnati erant, quod fugerant, inpositum, ut in Sicilia meritarent, vel mererent, sc. stipendia, donec in Italia bellum esset. Cf. Liv. XXIII, 25.

657. Talis et tanta tum fuit Romanorum virtus et animi magnitudo! cui respicit Romam: post tuum, o Carthago, excidium, si fatis placuit, Romæ mores mutare in deterius (quod omnino contigisse satis notum est) potius vellem, ut tu, Carthago, maneres; Cell.

Liber X: Variæ Lectiones

595

1. increbescere c. Tell. ut rubescere a ruber, unde hanc orthographiam probant Lefeb. et Heins. ad Virgil. Ge. I, 359; Æn. III, 530; VIII, 14; XII, 222, 407. MSS. codd. sæpissime variare monuit Drak. —8. Ad manes deferte: viris, nisi 596 gloria mortis, Nil superest frustra conj. Burm. —10. Heic Cell. et Barth. Adv. II, 9. Velocior, ut XV, 573, malebat Withof. quia mox sequitur citatior. —13. certamine Oxon. —14. Pœnus Gradivo mentem Cato Col. Pœnus G. m. et Cato Ox. Pœnis Gradivus mente Put. Pœnis Gradivus mentem R. 3; Pœnis Gradivus mentem Cato R. 1, Parm. Med. Benes. Pætus Gradivus mente et Cato Ald. Petus Gradivus mente cito f. Mars. Pætus, Gradivus mente, et cito f. ed. Paris. Colin. Dausq. Cell. et al. Pætus, Gradivo intentum et Cato fertur male corrig. Barth. Adv. II, 9; sed ingeniose N. Heins. Plenus, vel potius Fetus Gradivo mentem Cato, ut XI, 203; XIII, 592; XVII, 379, 447. —15. densis Col. densens conj. N. Heins. Cf. ad IV, 159. Sed græcismi in deliciis sunt poetis, inpr. Silio.

18. Adduxere gradus, h.e. contraxere (ut conligere IV, 391, et VII, 695), emend. N. Heins. —23. Ultima syllaba voc. sanguis producitur, quia in cæsura est, ut passim, v.c. ap. Ovid. Met. X, 459; (quem locum Silio ante oculos fuisse, suspicabatur Drak.) sed et extra eam ap. Ovid. Fast. VI, 488, et Tibull. I, vi, 66. Conf. Burm. ad Ovid. Met. XII, 127; Intpp. ad Hor. Od. I, xv, 36, et, quos Draken. laudavit, Gifan. Ind. Lucret. voc. sanguis; Bulæus ad Val. Fl. III, 234; Grotius ad Lucan. 597 II, 338, et Brouckh. ad Tibull. I, vii, 72. —26. mali (periculi) formidine conj. N. Heins. —29. Ita quatuor scripti, jam alter Benes. Vulgo viro: alter, omissa voce atque, qui hiatus pluribus Silii et Maronis (v.c. Ecl. III, 6) locis firmari potest.

32. Acres Oxon. Put. R. 3; Mars. Ocris non est Latinum nomen, unde Ocres conj. N. Heins. quem vid. ad Ovid. Fast. VI, 627. Id recepit Lefeb. et Marsus in notis exhibuit. —33. Sternuntur telo maluerit. N. Heins. quia tempora leti mox suhsequuntur; leto h.e. letiferis armis. ut mortes mittere et al. nec legendum telo, quia gladio cæsi v. 38; Withof. —37. corno (h.e. hasta cornea) Col. Vulgo cornu. Utrumque recte dicitur: nam cornum et secundæ et quartæ declinationis esse, monuit jam Drak. ad h.l. et inf. ad v. 122. —38. cæsis scripti et Parm. cæsi R. 1, Med. Cell. cæsus R. 2; cæso Nicander dedit, quique eum sequuti sunt. 598 —43. Mors corrig. D. Heins.

46. fuissent Puteol. Vulgo fuisset. —48. spes ultima R. 1, 3, Parm. Mediol. Benes. ut VIII, 667, et XVII, 202. Sed vulgata quoque lectio non spernenda. Conf. inf. v. 274, et VII, 1. —49. Ita Colon. Incassum removes Oxon. et Put. Vulgo Incassum renovas. —51. trementem Put. unde frementem conj. N. Heins. Sed Drakenb. contulit VI, 598, et VIII, 232. —52. abscidere Col. vid. ad III, v. 552. Vulgo abscindere. —54. belli maluerit N. Heins. —58. Vulgo Hanc, quod recte forsan revocavit Lefeb. Huc Col. quod elegantius videbatur N. Heins. nescio quare.

599

61. Pertulerunt, non Pertulerint, Colon. Confer ad lib. V, v. 264. —67. furit Ven. Marsi. Vulgo sinit, quod retinuit Lefeb. qui monet, illud idem esse quod vers. 57, datur, hoc est, conceditur, sunt Colon. —69. certamina Oxon. —70. virum Colon. Vulg. viro.

76. melior plantæ opinabatur N. Heins. coll. V, 333; VII, 620. Sed Drakenborch. vulgatam lect. similibus exemplis firmavit, XIV, 500; Virgil. Æneid. V, 68, inpr. 152, 430; IX, 556; XI, 338; Hor. Epist. I, x, 34, ubi vid. Bentl. Acheram Col. et Ven. Marsi. Vulgo Acerram; vid. ad III, 299. —77. Bellicus Col. quod recepit Lefeb. qui hæc notavit: «Sic recte c. Col. In c. Teli. Belicos: hinc forte melius Belicus. A regione Galliæ, ubi antiquissima urbs Belica, Bellium, Belley. Qui refert canes Gallos Oppianus, nil habet de Belgicis, nec alii. Refert quoque canes Anglos, agassæos dictos: an ita forte intelligeretur Belgicus q.d. Anglicus; nam Belgæ quoque fuerunt in Anglia: videant 600 docti.» Ulitius etiam ad Gratii Cyneg. vs. 202, et in Proleg. p. 81, monet, ἀκυρόλογον esse, quod Silius canem Belgicum in apros inmiserit. Neuter vidit, Belgicum esse id. qd. Gallicum; (cui enim non nota Gallia Belgica?) Gallicos vero canes, quod jam Dausq. monuit, tamquam venatui aptos memorari ab Ovid. Met. I, 533, et Martiali III, 47. —78. tersa Nare perperam scribendum putabat D. Heins.

84. desinit iræ Modius restituit e Col. Vulgo ire, scilicet in Hannibalem. —86. Ita Col. Vulgo Advocat ignavum sæva ad certamina probb. Barth. et Dausq. Advocat hinc navum Benes.

93. Cristæ, non Christæ, Col. et primæ 601 edd. —99. nece est ex conj. Dausq. et N. Heins. Ille etiam nece p., et hic necis tentavit; necemet Ven. Marsi. Vulgo necem, p. —100. secutis Put. et Ven. Marsi, secutus Col. et Ox. Vulgo secuta. —104. Ita Put. et ed. Gryph. agmine etiam in Oxon. R. 1, 3, Med. Ven. Vulgo hac luce, et agmina natos, quod, per adpositionem dictum, non displicebat N. Heins. agnita, scilicet certamina, in mentem venit Dausq. —107. galeæ R. 2. 602 —112. vocantes Puteol. et vacantis Colon. unde pugnæ vocantis emend. N. Heins. coll. Virgil. Æneid. lib. II, vers. 338; XII, 125 et al. vid. supra not. ad IV, 508. Id recepere Drakenb. et Lefeb. Sed simpliciorem sensum esse, patrem filios vocasse, ut præsentibus exemplum pugnæ præiret, jam monuit Ern. —113. Et medias hasta scripti et edd. vett. a quibus etiam abest versus a Nicandro procusus, Stridentem gelidis vibravit viribus hastam, Quæ medias raptim velox prætervolat auras. Hanc vulgatam lectionem, quæ magnopere languet, (inpr. ob verba raptim velox p.) etiam Drak. servavit, cui tamen, ut et N. Heins., locus perplexus et mutilus videbatur. Ego extruso versu spurio En pro Et reposui, quod Lefeb. jam fecisse video, qui ita interpretatur: «prætervolat auras cum hasta, cujus idiotismi plura sunt exempla in poeta.» Sed mea qualicumque sententia verbum prætervolat e marg. in textum inrepsit, et poeta transverberat, vel diverberat (ut Virgil. Æneid. V, 503), vel simile quid scripsit. —115. Ac senium Col. Vulgo Atque senem.

116. Quisnam dedit Nicander, quem sequuti sunt editores tantum non omnes. Confer ad II, 645. —117. senio dextram, non dextram 603 senio Col. Obfendit tamen nos vox senium, quæ modo præcessit. —119. ausi, vel hastæ pro ista malebat N. Heins. Ego τὸ ista δεικτικῶς adcipio. —121. corno, non cornu, Col. prob. N. Heins. Cf. ad v. 27. —124. Libycam feta t. l. Col. neque aliter Oxon. Put. R. 1, 3, Med. nisi quod in iis sæva, vel scæva pro feta. Vulgo Libyca feta t. leæna. Sed Libyca fetam t. leænam recte, opinor, emend. N. Heins. quod recepi cum Lefeb. Libyca fetæ tellure leænæ conj. Scalig. ad marg. Silii. —125. Hunc versum ex scriptis addidere Modius et N. Heins. —126. rabidi, non rapidi, Col. Oxon. R. 2. Conf. ad V, 451. —129. urguentes hastas maluerit N. Heins. trepidantibus Puteol.

134. huic armiger acrem F. M. conj. N. Heins. qui tamen monet, una ira exponi posse, pari ira, et prorsus eadem, qua dominus. Ego potius crediderim, hunc esse sensum h.l. Abaris non arma modo Hannibalis ferebat, sed una, simul, ira, iratus, flammabat Martem h.e. Hannibalem ad bellum, ad virtutem. 604 —137. lacessat scripti et priscæ edd. At vulgata lectio lacessit forte loco non movenda. —138. fructum malebat N. Heins. —140. Transegit Put. quod recepit Lefeb. —144. Sors vitiose ed. Dausq. —151. Quercentis Colon. Nomen viri ex Virg. Æn. IX, 684, notum, ut Lucas ex Æn. X, 561. Vulgo Quærentis.

605

157. raptam Libyci, non Libyci raptam, scripti. —162. demisit Colon. et Puteol. dempsit Oxon. Vulgo depressit. —165. consita præstare putabat N. Heins. Sed Drakenborch. jam recte monuit, quercum ab origine consitam sine sensu dici, et quercum ab origine sua, quum primum consereretur, cognitam proavis esse antiquissimam, proavorum ætate consitam.

172. noctem pro mortem Oxon. quod placebat N. Heins. Conf. ad II, 574. —173. Porcis Col. Phorcus 606 in aliis. Cf. not. ad II, 59. —175. tristique Deæ Col. tristisque Dea emend. Barth. Adv. II, 9. Vulgo tristisque Deæ. —176. Hinc ed. Cell. et Drak. Sed in reliquis libris Hunc. —177. e, non ex, meliores libri. —181. utrique Col. unde coxæque utrique recte, puto, corrig. N. Heins. —182. Ita Col. ense super vomet Ox. Vulgo ense; supervomit, vel supervenit.

185. cohorti Parm. coorto emend. N. Heins. coacti h.e. densati, in unum coeuntes, conj. Burm. quem vid. ad Ovid. Met. XI, 512. Sed coorti h.l. bene dicuntur Numidæ, qui, ut Livii verbis utar, specie transfugarum in mediam Romanorum aciem recepti, ductique ad ultimos, quieti aliquamdiu manserant, et nunc repente omnes commoventur. Similiter Livius dixit coortos gladiis rem gerere II, 30; cooriri ad bellum et in pugnam IV, 56; XXI, 32; coorti III, 41, pr. Vulturnus coortus in Romanos XXII, 46; omnibus in eum coortis VII, 3. —186. everso Col. Sed, quod jam Draken. monuit, Numidæ 607 aversam adorti sunt Rom. aciem, teste Liv. XXII, 48. —192. viros recte, opinor, emend. N. Heins. quod recepit Draken. Conf. ad VIII, 659. —193. evulsa Col. Vulgo avulsa. —196. connisus, non connixus, scripti. Conf. ad II, 123. —200. accurrentis Col. Vulgo occurrentis, probb. Dausq. et Lefeb. —201. prosperus ausis Col. Puteol. R. 2, et Mars. Inmori ausis dicitur, ut clavo XIV, 404, et hastæ Val. Fl. VI, 570, Drakenb. Vulgo prosper in ausis.

204. canentes malebat N. Heins. Sed conf. IX, 497 sq. 502. —205. reluctantes procellas Col. quod olim N. Heins. ad Claudian. in Eutrop. II, 171, probavit, sed in not. ad h.l. recte rejecit; 608 v. not. —208. erit Col.

219. Viriathus, non Viriatus, Col. v. ad III, 354. —227. obtundit, vel obtexit, vel offundit scribendum censebat N. Heins. Sed vid. 609 not. abtendit Tell. et R. 2. —229. ritu moris mira dictio. Forte leg. ritu victoris Hiberi. —233. est in Col. A reliquis libris abest. cauta pro tanta conj. N. Heins.

239. vulnere, non pulvere, scripti et R. 2. —243. teli inpatiens et fremebundus emend. N. Heins. Utrumque probavit Drak. et recepit Lefeb. Sed h.l. agitur de Paulo et leone, qui, inruenti hominum multitudini inpares, pedem referunt, et letali vulnere adcepto, patienter magnoque animo mori malunt, quam fugere. Conf. not.

610

247. incumbunt, non incubuit, Colon. Puteol. R. 2. —251. connisus, non connixus, scripti; vid. ad lib. II, v. 123. —252. subjecta Put. Tell. R. 1, 3, Parm. Mediol. et al. —253. Hic versus si non totus interpolatricem manum, certe vel incuriam poetæ, vel corruptelam redolet: nam locutio super incumbere modo præcessit, et verbum cœptare mox sequitur. —254. Cum Col. Oxon. R. 1, 3, Parm. Med. et Venetæ Marsi. Vulgo Cui. —255. effunditur Parm. et Beness. effudatur R. 1; sed effunditur, vel effuderat a m. sec. —256. rediva Putean. recidiva recte, puto, emend. N. Heins. et recepit Lefeb. vid. ad I, 106.

260. libatus suspic. N. Heins. quo sensu et degustare atque perstringere dicitur. Sed v. not. ad V, 602. 611 —266. totum tunc primum Oxon. totum tunc primi, vel Ætoli tunc primum, quod Lefeb. recepit, conj. N. Heins. —267. Ita Colon. Vulgo relictum est. —269. si, non sic, Col. —270. damna superstas conj. N. Heins. Sed damna h.l. dicitur bellum damnosum et exitiabile, cujus calamitas v. 269, 271, imaginibus, a re bellica petitis, adumbratur. —273. Cape, spes, hunc, unica rerum, vel cape, dux, quæso, unice rerum Fessarum, hunc cape cornipedem corrig. Burm. inprob. Lefeb. qui monet, τὸ unice ad nobilius genus spectare, quo et ipse illud retuli in not. ad V, 495. At nunc nodum ita solvi posse vix crediderim, et prior potius 612 Burman. emendatio probanda videtur, coll. IV, 815, et VII, 1.

278. restant Put. R. 1, 3; Parm. Med. —281. postes pro portæ Put. —282. et ante rerum inserendum putabat N. Heins. et ita distinguendum: atque hinc ocius urbis c. portæ, (ruet hæc ad m. p.) Dic, oro; et rerum F. etc. Dic ergo Put. R. 1, 3, Med. —283. actæ Q. s. vitæ, vel acta Quid super e vita opinabatur N. Heins. —285. Feror, non Ferar, Col. Furor Parm. in Urbem scripti. Vulgo eidem, scilicet plebi, eodem, h.e. in urbem, tentabat N. Heins. —286. Quantine Col. et Tell. Vulgo Quantive, quod servavit Lefeb. Quanti heu suspic. N. Heins. Vulnere quantivis emtum Dausq. —289. vano, non vario, Col. —291. Erige Col. unde Exige conj. 613 N. Heins. coll. v. 482; quadripedem Col. Conf. ad I, 162, et Pier. ad Virg. Ecl. V, 26, et Æn. XI, 714. —297. Rictibus emend. N. Heins. quod probavit Drak. et recepit Lefeb. Sed non sufficientes iræ ictus a languente hiatu et vanis morsibus non differre, idque a luxuriante Silii ornatu non abhorrere jam monuit Ern.

299. Jertæ Col. Inerte Oxon. Put. et priscæ edd. Inerti utraque Ven. Marsi, Ilerthæ Junt. Nicandri, et quæ inde fluxere; Ilerdæ reposuit Cellar. ut ab Ilerda, Hispaniæ urbe, dictus sit. —300. Forte leg. Ante exspectatum; vid. ad II, 151. —deflexerat Col. pro defixerat h.e. penitus infixerat. —302. animam restantem, vel bellantem conj. N. Heins. luctantem Draken. in illa Exoptans anima certantem ponere dextram Burm. ut sensus sit, exoptasse Paulum, ut cædes Hannibalis ultimum facinus foret; non vero, ut ab Hannibale cæderetur. Sed vid. not. cedentem c. Tell. quod recepit Lefeb. Non male, judice Ern. —303. fixere suspic. N. Heins. et mox, Celta Burm. quoniam reliqui populi numero singulari memorantur, unde et tacite ita edidit Lefeb. —305. Hæc finis edd. Junt. Ald. et Gryph. Conf. Gell. XIII, 20; Heins. ad Virg. Æn. II, 554; III, 145, et ad Ovid. A. A. I, 282, quosque Drak. laudavit, Victorius ad Cic. Epist. ad fam. X, 32; Lambin. 614 ad Lucret. I, 108, et Gron. ad Liv, IV, 11. —306. Dextra perperam ed. Marsi poster. et pleræque eam secutæ; quam emend. N. Heins. Sed vid. not. ad V, 495, et ad h.l. —307. mors addidit decus corrig. Dausq. Sed adpositio hæc longe magis poetica et elegans, judice etiam N. Heins.

311. fremit Col. Vulgo furit, tuto campo Put. —312. Picenum, h.e. Picenorum. R. 3. —316. Transfixos clipeos... Aufidus ejectat primum edidit Nicander in Junt. —317. ori conj. N. Heins. quem vid. ad Ovid. Met. III, 52. —318. derepta, Col. dejecta Tell. Vulgo direpta. Cf. ad IX, 29. —319. tumidis undis ed. Junt. et aliæ inde expressæ. —320. ferens maluerit N. Heins. et vide. —323. Naufragio operit, ut ap. Flor. II, 11. Vulgo male post scopulis et freta ponuntur commata. —324. amplustria Oxon. 615 Put. Med. Drak. laudavit verba Festi: Aplustria, navium ornamenta; quæ, quia erant amplius, quam erant necessaria usui, etiam amplustria dicebantur.

331, 332. Vulgaris lectio, Stimulat d. i. t. Deorum: Hortatur nondum, etc. haud dubie incuria et stupore librariorum corrupta est, nec temperare mihi potui, quo minus eam desererem, etsi conjecturam meam non præstare, vel cuiquam obtrudere ausim. Hortator emend. Barth. Adv. II, 13; Hortatus Livineius; mens... stimulat d. i. t. Deorum Hortatu N. Heins. qui præterea post τὸ Quirini versum excidisse putabat. Eum mens stimulat d. i. t. Deorum Cunctatum n. p. i. Q. (quod cunctatus esset in tam felici rerum cursu, nec jam antea ad Urbem duxisset exercitum), Burm. cui τὸ Hortatur glossa vocis stimulat esse videbatur; mens... Ferre nequit, stimulat, d. i. t. Deorum, Hortatur nudi portas i. Q. (h.e. mœnia Rom. nuda auxilio et defensoribus post tantam cladem) Lefeb. Stimulat d. i. t. D. Optatas n. p. i. Q. Ernesti, ut sensus sit, excitat Hannibalem cogitatio hæc, se nondum Romam occupasse. Ego pro vulg. lectione Hortatur, quam ex compendio scripturæ ortam esse suspicor, levi mutatione Corque acuit reposui, et h.l. ita interpretor: id, quod Romam nondum ceperit, in tam secunda rerum fortuna, cor ejus stimulat et acuit, ut sup. I, 113, ubi vid. not. Infinitivo autem centies ita Silius utitur, v.c. v. 379. Pro Hortatur, Withof. conj. Iratum, vel Mirantum, vel denique Sacratas, ut sensus sit, hoc eum stimulat, urit, sollicitat, male habet, (vid. eum ad Guntheri Ligurin.) quod nondum ipsas Romæ portas intraverit. Cf. v. 367; XI, 118 al. —333. huc pro hinc substituendum censebat N. Heins. et 616 v. 334; furor pro cruor.

338. haud inscia Col. ut I, 41. Vulgo haud nescia. —339. ad futile nomen Put. —342. inviti scripti et R. 2. Conf. VII, 204, et Intpp. ad Val. Fl. I, 116. Vulgo invicti. —347. multa morte Put. —348. bona somnia 617 conj. N. Heins. et vers. 349, sibi pro nunc. —350. Quîs tacite et sine auctoritate scripsit Lefeb. Confer ad VI, 498.

351. volucres suspic. N. Heins. Sed verba volucris (h.e. velociter) portat jungenda sunt, et τὸ volucris etiam masc. genere dici, docet Drak. coll. XIII, 345. Sic contra volucer fama Petron. Sat. c. 123; ubi vid. Burm. Cf. et inf. v. 470. —353. Atque ubi Lefeb. e c. Tell. 618 —362. Latii campi conj. N. Heins. —365. aures Col. unde offusa per aures opinabatur N. Heins. quem v. ad Val. Fl. IV, 482, et Gron. Obss. IV, 21, ad Liv. XXVIII, 29; XXXIII, 7; ad Sen. Ep. 82, et natur. Quæst. V, 3. Sed vulgatam lect. firmavit Drak. e lib. IV, 260, et Virg. Æn. IX, 112. —366. pressa est scripti; unde pressis Cannis, vel pressæ tibi gloria Cannæ conj. N. Heins. coll. v. 487; parta est suspic. Drak. Sed prensa exquisitius quam parta videtur Ern. —368. exscindere opinabatur N. Heins. quem vid. ad Claud. Gigant. v. 31; conf. IV, 473; XII, 580, et Virg. Æn. VI, 583; scandere conj. Casaub. ad marg. ed. Gryph. Sed scindere id. qd. rescindere vel exscindere. —369. visus ed. Gryph. prob. N. Heins. qui etiam visi tentabat. —370. relinquit, non reliquit, scripti.

372. vanosque, non variosque scripti et R. 2, conf. v. 367, 368; monitus somni conj. N. Heins. Conf. not. ad IV, 120, et mox v. 377, Quos i. motus animi variosque tumultus non male emend. Burm. quoniam dies jam orta fuerit, soporque Hannibalem reliquerit, qui monitus somni secum revolverit, unde motus hi et æstus animi orti. Motus autem animi passim tumultus dici monet Drak. coll. Hor. Od. II, xvi, 10; Claud. 619 in Rufin. I, 20, et Lucan. VII, 183. Sed motus somni et tumultus crediderim esse motus animi, per somnium excitatos. —375. vertice, non in vertice, Col. lautas mensas conj. N. Heins. quia lætis rebus mox subjunxit poeta. Drak. contulit XI, 370, et Stat. Silv. IV, vi, 60. —378. exustas Put. —382. Roma (ut credidit) ipsa vulgo legitur, quod mutavit N. Heins. qui etiam ut creditur ipsi reponi posse monet, quum in Put. exstet ut creditur ipsa. Forte leg. ut credis inepte, h.e. alieno tempore, præter rem, ut res mihi inepte nocet ap. Cic. ad Div. VI, 7. Vix certe adsequaris, quomodo nunc jam noverit Mago, Romam id credidisse. —383. Quenam R. 1, 2, unde Quænam edidit Lefeb. qui hæc verba e Lucano VII, 107, desumta putat, et hoc sensu capit: quam prosperos successus (ut I, 443; IV, 648; XIII, 870) tradis, committis fortunæ? Idem rescripsit: patriamne moreris? h.e. diu hærentem 620 in Italia militem patriæ detinebisne? Sed vid. not.

387. tanto pro cauto Oxon. et Put. —389. profugus, scilicet ex prælio Cannensi, maluerit N. Heins. et v. 397, Detracto, vel Deterto, vel Deterso, vel Derepto. Ibid. pugnantibus Put. et priscæ edd. —399. damnati, vel damnatos omnino scribendum putabat N. Heins. coll. inf. v. 639, et XI, 161. Sed vid. not. —400. Ac corrig. N. Heins. ut a superioribus hæc dependeant, perfusus Tell. 621 —404. deflentur, non defletur, Col. Ox. et primæ edd. —405. Hos passim, h.e. perfunctorie, at Paulli graviter... gemunt conj. Burm. Sed v. not. —406. mali præsagia non male suspic. Barth. Adv. II, 13, quod recepit Lef. qui et menti, sed perperam, refinxit. —408. Utque, non Atque, Col. toties scripti et priscæ edd. quoties primus edidit Nicand. —410. præducere pro producere post Lips. de Mil. V, 5, et Scal. rescripsit N. Heins. coll. Tac. Ann. XIV, 32; Cæs. B. G. VII, 46, 69, et B. Civ. I, 27, al. Conf. Gronov. et Ern. ad Tac. Ann. XI, 20, et Heyne Obss. ad Tibull. IV, i, 83. —411. adituque perperam ed. Dausq. et Cell. —414. stilus Col. Ox. et antt. edd. silus Tell. et Mars. quem præter alios secutus est Lefeb. cujus hæc nota est: «Silus vox est celtica et orientalis de acie, vel acumine. Superest apud 622 Suecos syl, gall. poinçon, et skosyl vox composita de subula, alênc. Ita apud orientales sil, silon, de spina, a pungendo; apud Græcos σίλω, σίλλω, pungo.» Marsus silum exponit per telum, in terram defixum, aciem sursum versam habens; et ad Festum provocat, quo teste silus proprie dicitur nasus sursum versus et repandus.

417. raptabat R. 1, Parm. Med. —420. ex illo c. Marte, h.e. ex prælio Cannensi, emend. N. Heins. quod probavit Drak. et recepit Lefeb. Hac vero ratione admissa, vox Sed plane ab h.l. aliena est; exilis (haud bello spectatus) conj. Livineius, quod monet Ernesti, qui tamen ipse h.l. sententiam suam non expromit. Meo qualicumque judicio, vel nihil mutandum est, (vid. not.) vel poeta parvi vir nominis scripsit. Voc. vir facile excidere potuit, iisdem fere literis præcedentibus, et τὸ cognominis acumen interpolatoris redolere videtur, qui noverat, Metellum proprie cognomen, non nomen Cæciliæ gentis fuisse. —421. Is mala Oxon. R. 3, et Benes. Conf. Gronov. Obss. I, 13; is mana Col. Ismara R. 1, Parm. Med. hismara Tell. Vulg. is nova.

623

431. strictum vagina mucronem opinabatur N. Heins. frustra. —434. Italicis Colon. et ita Lefeb. coll. XI, 26; Iticis forte Tell. —436. numina vestra Colon. Vulgatam lect. sponte inter numina nostra probat Barth. Adv. II, 13, et jungit sponte nostra, hoc est nostro allectu in Deorum numerum relati; spondens per nomina vestra,... juro (hoc est spondeo jurans, seu jurejurando, ut σὺ δὲ σύνθεο, καί μοι ὄμοσσον Homer. Iliad. α, 76) conj. N. Heins. sponte, (per emphasin, ut ultro, volens, v.c. ap. Virg. Æn. X, 677.) en, per numina vestra, P. c. n. l. m. nomine, etc. edidit Lefeb. cui vox en, quæ tamen mox sequitur, in deliciis est. Ego legendum crediderim Indigetesque Dei patrii (vel et patrii,) per numina vestra (coll. Virg. Ge. I, 498, ubi vid. Heyne), vel, quod minus a lectione cod. Col. recedit, sancte hic per numina vestra... juro, ut ap. Terent. Hec. II, ii, 26; Plaut. Capt. IV, ii, 112, et Cist. II, iii, 27; sponte en per, vel potius Dei Ausoniæ per numina vestra corrig. Withof. —440. antestare (quod 624 vetus juris verbum est ap. Hor. Sat. I, ix, 177; Plaut. Pers. IV, ix, 10, et al.) opinabatur N. Heins. et v. 441, nullas efferre, Metelle, Orsurum, vel Ausonia in terras g. Ibid. nullos te ferre, M. Ausurum in terras (scilicet exteras, quo abire in animo habes) gressus emend. Scal. —444. moriere Col. (duo scripti, teste Lefeb.) et R. 2; morere Put. periere R. 1, Med. Ben. perimere ad marg. R. 1. Vulgo majore. —446. jussi (jurare ordine obstringunt) conj. Burm. Conf. Heyne in Var. Lectt. ad Virg. Æn. X, 444.

453. pendebat, R. 1, Parm. Med. vitiose pro pandebat, ut apud Hor. Sat. II, ii, 26; N. Heins. —454. Ita scripti et Marsi edd. Vulgo Quas inter strages. —455. exhalabat, non exhalarat, Col. Ox. R. 1; Parm. 625 Med. Ben. necdum enim exhalarat, sed exhalabat moribundus; quod jam monuere Dausq. Barth. et N. Heins. exhalatat R. 2. —456. Murmure haud dubitanter cum Lefeb. reposui pro Munere ex emend. N. Heins. et Gronov. Obss. IV, 17; conf. Stat. Th. X, 435; et sup. ad III, 680. —459. Bagesum Col. R. 1, Parm. et Med., unde cum Lefeb. recepi. Vulgo Vagesum. —461. pingui, non pinguis, scripti et Parm. —462. Stagna soli (h.e. solum cruore stagnans, ut VI, 36; XII, 43, 127) malebat N. Heins. et mox cædis, vel mactata cædi, ut ap. Virg. Æn. XI, 197. Withof. malebat, cumulata cadavera cæde. Nec tamen diffitetur, nostram quoque lect. bene se habere, mulctata cadavera cædi scripti R. 1. Parm. Med. unde recepi. Cædi pro cæde, (vid. not. ad III, 88), et mulctata c. pro cæsa, ut m. morte ap. Virgil. Æn. XI, 839, ubi mulcatam scribendum putabat Heins. ut h.l. mulcata Drak. qui laudat VV. DD. ad Plaut. Mostell. IV, ii, 23, ad Auson. VI, 90; Gronov. ad Liv. XXVIII, 30; Græv. ad Suet. Cæs. 17; Victor. ad Cic. Brut. c. 22. Sed vid. Heyne ad Virg. l.c. cui tamen, ut Burm., multatam scribendum videtur. Ego optimorum libb. scripturam retinui: nam verba mulctare et mulcta formata videntur a mulgere, et vulgari olim sermone mulgere aliquem, scilicet pecunia, ut emungere, pro privare, seu damnum inferre, dictum fuisse, non inprobabilis est conjectura Schelleri in Præceptis stili bene lat. T. I, p. 37 et 86; mutata c. cæde Mars. quem secuti sunt alii. Sed τὸ pingui ineptum videbatur Withof. et vulgatum servandum; conf. Ovid. Ep. Her. I, 54. —463. in ore maluerit N. Heins. (conf. ad III, 66) ad ora Burm. latentis Oxon. —464. Ita scripti et edd. antt. nisi quod vitiose in c. Oxon. marinos pro in armos, et in Ven. Marsi subnixus reperitur, inclinatus collum, submissus et armos primus dedit Nicander. —466. propero conj. Barth. Adv. II, 13; prono N. Heins. qui tamen τὸ proprio probavit 626 coll. III, 515. Idem legendum putabat ut quondam, quia quondam in Put. —468, 469. citati, scilicet equi, frustra; sed ferretur, quod recepi, pro vulg. ferret quum recte, opinor, emend. Gronov. Obss. IV, 17, p. 741, probb. Ernesti et N. Heins. qui tamen Provectus, vel Proreptus præstare existimabat, et citatum dorsum non inepte dici, ut similia XII, 521; Sen. Agam. 326, et Med. 852; Stat. Th. VI, 768; Claud. laud. Stil. v. 335; conf. not. ad VI, 21; ferret sua membra corrig. Burm. Porrectus Lefeb. —470. dum, non cum, scripti R. 1, Parm. Med. volucri cursu R. 1, Parm. Med. Ben. prob. N. Heins.

472. pectora Col. h.e. κατὰ p., unde forsan non spernendum. —473. sinistræ sorti, vel sinistro Marti opinabatur N. Heins. —476. Hic, non Hinc, Col. Oxon. R. 1, Med. et Venetæ Marsi. —477. adversis, et tum Colon. adversi sat tum Oxon. et Putean. sat tunc R. 1, Mediol. adversi, et tum Venetæ Marsi et Mart. Herb. adversi, qui tum edidit Nicander, et deinde alii. 627 —482. Vi sceptra exegit conj. Barth. Adv. II, 13, Male!

489. cum, non tum, scripti et primæ edd. —494. pignore R. 1, et Med. in pignora Ben. quod placebat N. Heinsio. Sed Clœliam pignus pacis vocari exemplo Liv. II, 13, observat Draken. 628 —501. hinc scripti, teste N. Heins. sed huic, si Lefeb. fides habenda, qui hanc vulgatam lect. servavit, in duobus scriptis, et hic in c. Put. est non exstat in R. 2.

502. a virgine primus edidit Marsus, et deinde alii, etiam Lefeb. qui in duobus scriptis præpos. a reperiri testatur. —510. Pulvere concilies atro, accensique cruore perperam scripsit Dausq. —512. unum toto corpore vulnus Tell. quod recepit Lefeb. Non male! toto unum c. v. conj. Barth. Adv. II, 13.

513. Quem duo scripti et R. 2 (teste Lefeb.) it. Marsi Ven. et deinde aliæ edd. Quem 629 p. a., geminans, en, gaudia, etc. tacite et sine fide librr. reposuit Lefeb.

528. sparsosque edidit Marsus, et deinde alii. —529. icta coll. Virgil. Æn. VI, 180, et XI, 135, recte, opinor, emend. N. Heins. Idem v. 530, pro silva alta, quam pro nutrita sumi posse putabat, conj. silva atra, quia vox alta confestim sequitur. Nam mox vulgo legitur altæ Populus alba c., (ut δρῦς ὑψικόμους dixit Hom. Iliad. ψ, 118); in c. Put. albæ P. alta c. quod Heinsiis suadentibus recepit Drak. qui tamen albæ P. alma c. scribendum suspicabatur, quod cum Lefeb. reposui, quoniam c. Oxon. habet alte P. alma comæ. —532. ilex consita corrigendum esse, jam monuere N. Heins. et Drak. qui multa exempla, quibus opus non est, congessere, ut et Brouckh. ad Prop. I, xiv, 5, et Bentl. ad Horat. Od. III, x, 6; Lefeb. condita exquisite pro consita poni arbitratur, ut ἔκευθε, condidit, pro sevit, 630 Hymno pseudhomer. v. 431, et forte abdere sulco semina III, 350. Sed arbores quoque hoc sensu conditas cuiquam dici haud memini. —533. Advolvunt tentare possis coll. Virg. Æn. VI, 182. Sed vulgata quoque lectio bene se habet: devolvunt, scilicet de jugis v. 530. —534. Ac scripti, Ad R. 1, Med. et al. Vulgo At. Mox mæstas ad justa c. putabat N. Heins. et v. 535. Funereo certamine.

631

546. ast ipsis scripti et priscæ edd. est i. R. 1. ad oram; hac i. i. sede (hic in Italia) conj. N. Heins. atque ipsis tacite et sine librr. auctoritate scripsit Lefeb. jacentum Col. —547. At Put. et primæ edd. unde recepi; Ac Col. Vulgo Ast. —549. flammamque Med. —551. leto Put. leti Mart. Herb. et Cell. lethi Colin. et Dausq. —552. ductor Put. —554. superantum, h.e. victorum, vel spirantum e strage virorum corrig. N. Heins. sperantem conj. Withof. At idem vulgatum turbatur coll. XIII, 407.

556. ruptas corrig. N. Heins. Sed vid. not. 632 —560. rubenti Stramine (hoc est texto Tyrio, seu purpureo, quod toris mortualibus locupletiorum insternebatur), vel virenti Gramine conj. idem. At vid. not. —563. terrorque modum Oxon. Putean. et primæ edd. unde clipeus terror Nomadum emend. Barth. Adv. II, 13, et N. Heins. quod recepere Drakenborch. Lefeb. et Ern. Non male! Sed vulgata forte lectio non spernenda; insigne supernum, hoc est galea cristis exornata, in mentem venit Barth. loco citato. —564. Hic versus in Colon. non exstat; laceri, non lateri, Ox. et Put. ruptæque Oxon. prob. Barth. fractæque putabat N. Heins. —568. exuviis scripti et Ben. Vulgo exsequiis prob. Burm. modo namque legatur. O. exuviis nudos corrig. N. Heins. ut hæc a superioribus dependeant; nudæ Put. —569. decori reposuit 633 Lefeb. Sed junge laudator decoris, et τὸ decoris adcipe ut II, 324.

634

582. Ausoniæ scripti R. 1, 3, Parm. Med. et al. Ausonium Mars. et Mart. Herb. Ausonia Junt. Ald. Gryph. Ausoniam R. 2; Buschii ed. Basil. et inde aliæ, prob. Lefeb. Nec stare R. 1, Parm. Med. —587. in strage Ven. Marsi, n. stār Tell. in stare R. 2; astare Parm. et Med. hac strage, vel (infame) conj. Burm. Vulgo instare.

592. Sed vero sed enim scripti R. 2; Ven. Ben. ut XII, 332. Sed non (nō pro uō) sed enim R. 1, et Med. Vulgo Hæc inter sed enim. —594. adtonitis pro adtonitus recte, opinor, legendum censuere Dausq. Barth. et N. Heins. relicta est, non relicta, scripti, R. 1, 3, Parm. Med. —596. armatis muris invitis libris reposuit Lefeb. coll. XI, 75. Sed vid. Heins. et Burm. ad Ovid. Met. XIII, 611; 635 Heyne in V.L. ad Virg. Æn. III, 541, et VII, 161. —598. ite, ite ocius, Oxon. Put. ed. Marsi et inde aliæ, quod retinui, quoniam et metro et adfectui convenientius est. Alterum ite deest in Col. R. 1; Parm. Mediol. probb. N. Heins. et Draken. Neque ignoramus, ejusmodi hiatus in Silio et Marone passim occurrere: sed cur sine necessitate eos poetis obtrudamus? —599. Deripite pro Diripite ex emend. N. Heins. Conf. ad IX, 29. —600. Præstiterit fere refingite, h.e. renovate; confer. Heyne ad Virg. Ge. IV, 202. Sed vid. not. —601. nostre Ox. nostræ, teste Lefeb., tres scripti cum R. 1 et 2, nostro e Ven. Marsi. suadente N. Heinsio; recepere Drak. Lefeb. Ern. Sat p. s. a numero, si ad p. nostri scribendum videbatur Barthio Adv. II, 13.

605. lassas Put. R, 1, 3; Parm. Mediol. quassas opinabatur N. Heins. ut XII, 7. 636 —610. tendantve negentve Col. Tendantve vagentve Ox. tenduntve negentve Put. tendantne negentve R. 1, et Med. Vulgo tendantne negentve. Vulg. tendantne non spernendum, judice etiam Withof. —611. Luctato Put.

617. ferri Col. prob. N. Heins. Id recepi cum Lefeb., qui recte, opinor, suspicatur, vulgatum frangi glossam esse. —618. generi et nec pro non malebat N. Heins. 637 —626. effundi longo jamjam et v. 628, Testantum conj. idem.

633. renovare Colon. ut et Liv. XXII, 61. Vulgo revocare. —636. miserique primæ edd. —638. multo scripti et primæ edd. Sic amoto igitur lictore emend. N. Heins. sed ad Ovid. Art. Am. III, 702; Sic igitur moto lictore hoc est sine lictore. Eodem sensu nullo lictore scripsit Lefeb. nullo conj. Withof.

640. simul pro procul Marsus, et post eum alii. —641. Ita scripti et antt. edd. et raptim d. i. Junt. et 638 al. raptim et delecta j. ed. Colin. et inde aliæ, raptim d. j. et Servitia a. conj. Barth. Adv. II, 13; raptim delecta jubentur S. a. Burmann. delecta juventæ S. N. Heins. vel potius juventas h.e. juventus, de quo vid. ipse ad Virg. Æn. V, 398; ad Claud. Epithal. Hon. et Mar. v. 84; ad Ovid. Met. IV, 17; Brouckh. ad Tibull. I, iv, 33, et Harles. ad Ovid. ex P. I, x, 12, juventus edidit Lefeb. frustra. Si quid mutandum, reponerem deleta juventa Servitia armantur, ut ap. Flor. II, vi, 23, deerat juventus; in sacramentum militiæ liberata servitia: et ap. Val. Max. VII, vi, 1, aliquot adversis præliis secundo Punico bello exhausta militari juventute Romana, senatus censuit, uti publice servi emerentur. —642. claudit claustra Oxon. quod ad ergastula referendum suspicari possis: sed alii tradunt, servos illos emtos prius, postea in militiam adscitos esse; Barth. Adv. II, 13. —650. Vulg. Iidem.

Præfatio
Liber I Liber II Liber III Liber IV Liber V	Liber VI Liber VII Liber VIII Liber IX Liber X Liber XI	Liber XII Liber XIII Liber XIV Liber XV Liber XVI Liber XVII
Appendices Index Diatribe de Stylo Poetico

Præfatio
Liber I Liber II Liber III Liber IV Liber V	Liber VI Liber VII Liber VIII Liber IX Liber X Liber XI	Liber XII Liber XIII Liber XIV Liber XV Liber XVI Liber XVII
Appendices Index Diatribe de Stylo Poetico

C. SILII ITALICI

PUNICORUM

LIBER DECIMUS.

ARGUMENTUM.

Liber X: Variæ Lectiones