Initial commit of ebook 77573 filesHEAD main

author: www-data <www-data@mail.pglaf.org> 2025-12-30 07:02:56 -0800
committer: www-data <www-data@mail.pglaf.org> 2025-12-30 07:02:56 -0800
commit: e7da9360a9ae5d1a2fc168f0130a07f7d7f76ed8 (patch)
tree: 5363fe35421b5c1ffd2061befcd8a229a4cb5237
8 files changed, 6810 insertions, 0 deletions
diff --git a/.gitattributes b/.gitattributes
new file mode 100644
index 0000000..6833f05
--- /dev/null
+++ b/.gitattributes
@@ -0,0 +1,3 @@
+* text=auto
+*.txt text
+*.md text
diff --git a/77573-h/77573-h.htm b/77573-h/77573-h.htm
new file mode 100644
index 0000000..ee998f0
--- /dev/null
+++ b/77573-h/77573-h.htm
@@ -0,0 +1,4008 @@
+<!DOCTYPE HTML>
+<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source on 2025-12-30T08:43:28Z using SAXON HE 9.9.1.8 . -->
+<html lang="nl">
+<head>
+<title>Lord Lister No. 39: De Krankzinnige van Hanwell | Project Gutenberg</title>
+<meta charset="utf-8">
+<meta name="generator" content="tei2html.xsl, see https://github.com/jhellingman/tei2html">
+<meta name="author" content="Kurt Matull (1872–1920)">
+<meta name="author" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">
+<link rel="coverpage" href="images/lordlister0039-front.jpg">
+<link rel="icon" href="images/lordlister0039-front.jpg" type="image/x-cover">
+<meta name="DC.Title" content="Lord Lister No. 39: De Krankzinnige van Hanwell">
+<meta name="DC.Creator" content="Kurt Matull (1872–1920)">
+<meta name="DC.Creator" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">
+<meta name="DC.Contributor" content="Alfred Gustav Christian Roloff (1879–1951)">
+<meta name="DC.Language" content="nl-1900">
+<meta name="DC.Format" content="text/html">
+<meta name="DC.Publisher" content="Project Gutenberg">
+<meta name="DC:Subject" content="Detective and mystery stories -- Periodicals">
+<meta name="DC:Subject" content="Dime novels -- Periodicals">
+<style> /* <![CDATA[ */
+html {
+line-height: 1.3;
+}
+body {
+margin: 0;
+}
+main {
+display: block;
+}
+h1 {
+font-size: 2em;
+margin: 0.67em 0;
+}
+hr {
+height: 0;
+overflow: visible;
+}
+pre {
+font-family: monospace;
+font-size: 1em;
+}
+a {
+background-color: transparent;
+}
+abbr[title] {
+border-bottom: none;
+text-decoration: underline;
+}
+b, strong {
+font-weight: bolder;
+}
+code, kbd, samp {
+font-family: monospace;
+font-size: 1em;
+}
+small {
+font-size: 80%;
+}
+sub, sup {
+font-size: 67%;
+line-height: 0;
+position: relative;
+vertical-align: baseline;
+}
+sub {
+bottom: -0.25em;
+}
+sup {
+top: -0.5em;
+}
+img {
+border-style: none;
+}
+body {
+font-family: serif;
+font-size: 100%;
+text-align: left;
+margin-top: 2.4em;
+}
+div.front, div.body {
+margin-bottom: 7.2em;
+}
+div.back {
+margin-bottom: 2.4em;
+}
+.div0 {
+margin-top: 7.2em;
+margin-bottom: 7.2em;
+}
+.div1 {
+margin-top: 5.6em;
+margin-bottom: 5.6em;
+}
+.div2 {
+margin-top: 4.8em;
+margin-bottom: 4.8em;
+}
+.div3 {
+margin-top: 3.6em;
+margin-bottom: 3.6em;
+}
+.div4 {
+margin-top: 2.4em;
+margin-bottom: 2.4em;
+}
+.div5, .div6, .div7 {
+margin-top: 1.44em;
+margin-bottom: 1.44em;
+}
+.div0:last-child, .div1:last-child, .div2:last-child, .div3:last-child,
+.div4:last-child, .div5:last-child, .div6:last-child, .div7:last-child {
+margin-bottom: 0;
+}
+blockquote div.front, blockquote div.body, blockquote div.back {
+margin-top: 0;
+margin-bottom: 0;
+}
+.divBody .div1:first-child, .divBody .div2:first-child, .divBody .div3:first-child, .divBody .div4:first-child,
+.divBody .div5:first-child, .divBody .div6:first-child, .divBody .div7:first-child {
+margin-top: 0;
+}
+h1, h2, h3, h4, h5, h6, .h1, .h2, .h3, .h4, .h5, .h6 {
+clear: both;
+font-style: normal;
+text-transform: none;
+}
+h3, .h3 {
+font-size: 1.2em;
+}
+h3.label {
+font-size: 1em;
+margin-bottom: 0;
+}
+h4, .h4 {
+font-size: 1em;
+}
+.alignleft {
+text-align: left;
+}
+.alignright {
+text-align: right;
+}
+.alignblock {
+text-align: justify;
+}
+p.tb, hr.tb, .par.tb, li.tb {
+margin: 1.6em auto;
+text-align: center;
+}
+p.argument, p.note, p.tocArgument, .par.argument, .par.note, .par.tocArgument {
+font-size: 0.9em;
+text-indent: 0;
+}
+p.argument, p.tocArgument, .par.argument, .par.tocArgument {
+margin: 1.58em 10%;
+}
+.opener, .address {
+margin-top: 1.6em;
+margin-bottom: 1.6em;
+}
+.addrline {
+margin-top: 0;
+margin-bottom: 0;
+}
+.dateline {
+margin-top: 1.6em;
+margin-bottom: 1.6em;
+text-align: right;
+}
+.salute {
+margin-top: 1.6em;
+margin-left: 3.58em;
+text-indent: -2em;
+}
+.signed {
+margin-top: 1.6em;
+margin-left: 3.58em;
+text-indent: -2em;
+}
+.epigraph {
+font-size: 0.9em;
+width: 60%;
+margin-left: auto;
+}
+.epigraph span.bibl {
+display: block;
+text-align: right;
+}
+.trailer {
+clear: both;
+margin-top: 3.6em;
+}
+span.abbr, abbr {
+white-space: nowrap;
+}
+span.parNum {
+font-weight: bold;
+}
+span.corr, span.gap {
+border-bottom: 1px dotted red;
+}
+span.num, span.trans {
+border-bottom: 1px dotted gray;
+}
+span.measure {
+border-bottom: 1px dotted green;
+}
+.ex {
+letter-spacing: 0.2em;
+}
+.sc {
+font-variant: small-caps;
+}
+.asc {
+font-variant: small-caps;
+text-transform: lowercase;
+}
+.uc {
+text-transform: uppercase;
+}
+.tt {
+font-family: monospace;
+}
+.underline {
+text-decoration: underline;
+}
+.overline, .overtilde {
+text-decoration: overline;
+}
+.rm {
+font-style: normal;
+}
+.red {
+color: red;
+}
+hr {
+clear: both;
+border: none;
+border-bottom: 1px solid black;
+width: 45%;
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+margin-top: 1em;
+text-align: center;
+}
+hr.dotted {
+border-bottom: 2px dotted black;
+}
+hr.dashed {
+border-bottom: 2px dashed black;
+}
+.aligncenter {
+text-align: center;
+}
+h1, h2, .h1, .h2 {
+font-size: 1.44em;
+line-height: 1.5;
+}
+h1.label, h2.label {
+font-size: 1.2em;
+margin-bottom: 0;
+}
+h5, h6 {
+font-size: 1em;
+font-style: italic;
+}
+p, .par {
+text-indent: 0;
+}
+p.firstlinecaps:first-line, .par.firstlinecaps:first-line {
+text-transform: uppercase;
+}
+.hangq {
+text-indent: -0.32em;
+}
+.hangqq {
+text-indent: -0.42em;
+}
+.hangqqq {
+text-indent: -0.84em;
+}
+p.dropcap:first-letter, .par.dropcap:first-letter {
+float: left;
+clear: left;
+margin: 0 0.05em 0 0;
+padding: 0;
+line-height: 0.8;
+font-size: 420%;
+vertical-align: super;
+}
+blockquote, p.quote, div.blockquote, div.argument, .par.quote {
+font-size: 0.9em;
+margin: 1.58em 5%;
+}
+.pageNum a, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover, a.hidden:hover, a.hidden {
+text-decoration: none;
+}
+.advertisement, .advertisements {
+background-color: #FFFEE0;
+border: black 1px dotted;
+color: #000;
+margin: 2em 5%;
+padding: 1em;
+}
+span.accent {
+display: inline-block;
+text-align: center;
+}
+span.accent, span.accent span.top, span.accent span.base {
+line-height: 0.40em;
+}
+span.accent span.top {
+font-weight: bold;
+font-size: 5pt;
+}
+span.accent span.base {
+display: block;
+}
+.footnotes .body, .footnotes .div1 {
+padding: 0;
+}
+.fnarrow {
+color: #AAAAAA;
+font-weight: bold;
+text-decoration: none;
+}
+.fnarrow:hover, .fnreturn:hover {
+color: #660000;
+}
+.fnreturn {
+color: #AAAAAA;
+font-size: 80%;
+font-weight: bold;
+text-decoration: none;
+vertical-align: 0.25em;
+}
+a {
+text-decoration: none;
+}
+a:hover {
+text-decoration: underline;
+background-color: #e9f5ff;
+}
+a.noteRef, a.pseudoNoteRef {
+font-size: 67%;
+vertical-align: super;
+text-decoration: none;
+margin-left: 0.1em;
+}
+.externalUrl {
+font-size: small;
+font-family: monospace;
+color: gray;
+}
+.displayfootnote {
+display: none;
+}
+div.footnotes {
+font-size: 80%;
+margin-top: 1em;
+padding: 0;
+}
+hr.fnsep {
+margin-left: 0;
+margin-right: 0;
+text-align: left;
+width: 25%;
+}
+p.footnote, .par.footnote {
+margin-bottom: 0.5em;
+margin-top: 0.5em;
+}
+p.footnote .fnlabel, .par.footnote .fnlabel {
+float: left;
+margin-left: -0.1em;
+min-width: 1.0em;
+padding-right: 0.4em;
+}
+.apparatusnote {
+text-decoration: none;
+}
+.apparatusnote:target, .fndiv:target {
+background-color: #eaf3ff;
+}
+table.tocList {
+width: 100%;
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+border-width: 0;
+border-collapse: collapse;
+}
+td.tocText {
+padding-top: 2em;
+padding-bottom: 1em;
+}
+td.tocPageNum, td.tocDivNum {
+text-align: right;
+min-width: 10%;
+border-width: 0;
+white-space: nowrap;
+}
+td.tocDivNum {
+padding-left: 0;
+padding-right: 0.5em;
+vertical-align: top;
+}
+td.tocPageNum {
+padding-left: 0.5em;
+padding-right: 0;
+vertical-align: bottom;
+}
+td.tocDivTitle {
+width: auto;
+}
+p.tocPart, .par.tocPart {
+margin: 1.58em 0;
+font-variant: small-caps;
+}
+p.tocChapter, .par.tocChapter {
+margin: 1.58em 0;
+}
+p.tocSection, .par.tocSection {
+margin: 0.7em 5%;
+}
+table.tocList td {
+vertical-align: top;
+}
+table.tocList td.tocPageNum {
+vertical-align: bottom;
+}
+table.inner {
+display: inline-table;
+border-collapse: collapse;
+width: 100%;
+}
+td.itemNum {
+text-align: right;
+min-width: 5%;
+padding-right: 0.8em;
+}
+td.innerContainer {
+padding: 0;
+margin: 0;
+}
+.index {
+font-size: 80%;
+}
+.index p {
+text-indent: -1em;
+margin-left: 1em;
+}
+.indexToc {
+text-align: center;
+}
+.transcriberNote {
+background-color: #DDE;
+border: black 1px dotted;
+color: #000;
+font-family: sans-serif;
+font-size: 80%;
+margin: 2em 5%;
+padding: 1em;
+}
+.missingTarget {
+text-decoration: line-through;
+color: red;
+}
+.correctionTable {
+width: 75%;
+}
+.width20 {
+width: 20%;
+}
+.width40 {
+width: 40%;
+}
+p.smallprint, li.smallprint, .par.smallprint {
+color: #666666;
+font-size: 80%;
+}
+span.musictime {
+vertical-align: middle;
+display: inline-block;
+text-align: center;
+}
+span.musictime, span.musictime span.top, span.musictime span.bottom {
+padding: 1px 0.5px;
+font-size: xx-small;
+font-weight: bold;
+line-height: 0.7em;
+}
+span.musictime span.bottom {
+display: block;
+}
+audio {
+height: 20px;
+margin-left: 0.5em;
+margin-right: 0.5em;
+}
+ul {
+list-style-type: none;
+}
+.splitListTable {
+margin-left: 0;
+}
+.splitListTable td {
+vertical-align: top;
+}
+.numberedItem {
+text-indent: -3em;
+margin-left: 3em;
+}
+.numberedItem .itemNumber {
+float: left;
+position: relative;
+left: -3.5em;
+width: 3em;
+display: inline-block;
+text-align: right;
+}
+.itemGroupTable {
+border-collapse: collapse;
+margin-left: 0;
+}
+.itemGroupTable td {
+padding: 0;
+margin: 0;
+vertical-align: middle;
+}
+.itemGroupBrace {
+padding: 0 0.5em !important;
+}
+div.figure, div.figureGroup {
+text-align: center;
+}
+table.figureGroupTable {
+width: 80%;
+border-collapse: collapse;
+}
+.figure, .figureGroup {
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+}
+.floatLeft {
+float: left;
+margin: 10px 10px 10px 0;
+}
+.floatRight {
+float: right;
+margin: 10px 0 10px 10px;
+}
+p.figureHead, .par.figureHead {
+font-size: 100%;
+text-align: center;
+}
+.figAnnotation {
+font-size: 80%;
+position: relative;
+margin: 0 auto;
+}
+.figTopLeft, .figBottomLeft {
+float: left;
+}
+.figTopRight, .figBottomRight {
+float: right;
+}
+.figure p, .figure .par, .figureGroup p, .figureGroup .par {
+font-size: 80%;
+margin-top: 0;
+text-align: center;
+}
+img {
+border-width: 0;
+}
+td.galleryFigure {
+text-align: center;
+vertical-align: middle;
+}
+td.galleryCaption {
+text-align: center;
+vertical-align: top;
+}
+tr, td, th {
+vertical-align: top;
+}
+tr.bottom, td.bottom, th.bottom {
+vertical-align: bottom;
+}
+td.label, tr.label td {
+font-weight: bold;
+}
+td.unit, tr.unit td {
+font-style: italic;
+}
+td.leftbrace, td.rightbrace {
+vertical-align: middle;
+}
+span.sum {
+padding-top: 2px;
+border-top: solid black 1px;
+}
+table.inlineTable {
+display: inline-table;
+}
+table.borderOutside {
+border-collapse: collapse;
+}
+table.borderOutside td {
+padding-left: 4px;
+padding-right: 4px;
+}
+table.borderOutside .cell-head-top, table.borderOutside .cell-top {
+border-top: 2px solid black;
+}
+table.borderOutside .cell-head-bottom {
+border-bottom: 1px solid black;
+}
+table.borderOutside .cell-bottom {
+border-bottom: 2px solid black;
+}
+table.borderOutside .cell-left, table.borderOutside .cell-head-left {
+border-left: 2px solid black;
+}
+table.borderOutside .cell-right, table.borderOutside .cell-head-right {
+border-right: 2px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside {
+border-collapse: collapse;
+}
+table.verticalBorderInside td {
+padding-left: 4px;
+padding-right: 4px;
+border-left: 1px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside .cell-head-top, table.verticalBorderInside .cell-top {
+border-top: 2px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside .cell-head-bottom {
+border-bottom: 1px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside .cell-bottom {
+border-bottom: 2px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside .cell-left, table.verticalBorderInside .cell-head-left {
+border-left: 0 solid black;
+}
+table.borderAll,
+table.rtlBorderAll {
+border-collapse: collapse;
+}
+table.borderAll td,
+table.rtlBorderAll td {
+padding-left: 4px;
+padding-right: 4px;
+border: 1px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-head-top, table.borderAll .cell-top,
+table.rtlBorderAll .cell-head-top, table.rtlBorderAll .cell-top {
+border-top: 2px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-head-bottom,
+table.rtlBorderAll .cell-head-bottom {
+border-bottom: 1px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-bottom,
+table.rtlBorderAll .cell-bottom {
+border-bottom: 2px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-left,
+table.borderAll .cell-head-left {
+border-left: 2px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-right,
+table.borderAll .cell-head-right {
+border-right: 2px solid black;
+}
+table.rtlBorderAll .cell-left,
+table.rtlBorderAll .cell-head-left {
+border-right: 2px solid black;
+}
+table.rtlBorderAll .cell-right,
+table.rtlBorderAll .cell-head-right {
+border-left: 2px solid black;
+}
+tr.borderTop td, tr.borderTop th, th.borderTop, td.borderTop {
+border-top: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderRight td, tr.borderRight th, th.borderRight, td.borderRight {
+border-right: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderLeft td, tr.borderLeft th, th.borderLeft, td.borderLeft {
+border-left: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderBottom td, tr.borderBottom th, th.borderBottom, td.borderBottom {
+border-bottom: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderHorizontal td, tr.borderHorizontal th, th.borderHorizontal, td.borderHorizontal {
+border-top: 1px solid black !important;
+border-bottom: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderVertical td, tr.borderVertical th, th.borderVertical, td.borderVertical {
+border-right: 1px solid black !important;
+border-left: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.borderAll {
+border: 1px solid black !important;
+}
+tr.noBorderTop td, tr.noBorderTop th, th.noBorderTop, td.noBorderTop {
+border-top: none !important;
+}
+tr.noBorderRight td, tr.noBorderRight th, th.noBorderRight, td.noBorderRight {
+border-right: none !important;
+}
+tr.noBorderLeft td, tr.noBorderLeft th, th.noBorderLeft, td.noBorderLeft {
+border-left: none !important;
+}
+tr.noBorderBottom td, tr.noBorderBottom th, th.noBorderBottom, td.noBorderBottom {
+border-bottom: none !important;
+}
+tr.noBorderHorizontal td, tr.noBorderHorizontal th, th.noBorderHorizontal, td.noBorderHorizontal {
+border-top: none !important;
+border-bottom: none !important;
+}
+tr.noBorderVertical td, tr.noBorderVertical th, th.noBorderVertical, td.noBorderVertical {
+border-right: none !important;
+border-left: none !important;
+}
+tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.noBorderAll {
+border: none !important;
+}
+.cellDoubleUp {
+border-width: 0 !important;
+width: 1em;
+}
+.cellDummy {
+border-width: 0 !important;
+}
+td.alignDecimalIntegerPart {
+text-align: right;
+border-right: none !important;
+padding-right: 0 !important;
+margin-right: 0 !important;
+}
+td.alignDecimalFractionPart {
+text-align: left;
+border-left: none !important;
+padding-left: 0 !important;
+margin-left: 0 !important;
+}
+td.alignDecimalNotNumber {
+text-align: center;
+}
+table.alignedText, table.alignedVerse {
+border-collapse: collapse;
+width: 100%;
+}
+table.alignedText td.first, table.alignedText td.second {
+vertical-align: top;
+width: 50%;
+}
+table.alignedVerse {
+vertical-align: top;
+}
+table.alignedText td.first, table.alignedVerse td.first {
+border-width: 0 0.2px 0 0;
+border-color: gray;
+border-style: solid;
+padding-right: 10px;
+}
+table.alignedText td.second, table.alignedVerse td.second {
+padding-left: 10px;
+}
+table.alignedVerse td.first, table.alignedVerse td.second {
+width: 45%;
+}
+table.alignedVerse td.lineNumbers {
+width: 10%;
+}
+td.alignedDiv1 {
+padding-top: 5.6em;
+}
+td.alignedDiv2 {
+padding-top: 4.8em;
+}
+td.alignedDiv3 {
+padding-top: 3.6em;
+}
+td.alignedDiv4 {
+padding-top: 2.4em;
+}
+td.alignedDiv5, td.alignedDiv6, td.alignedDiv7 {
+padding-top: 1.44em;
+}
+table.alignedText p:not(.first) {
+margin-top: 0;
+}
+.alignedVerseHead {
+margin: 1em 0 1em 0;
+display: inline-block;
+}
+.alignedVerseSpacer {
+height: 1.4em;
+}
+body {
+padding: 1.58em 16%;
+}
+.pageNum {
+display: inline;
+font-size: 8.4pt;
+font-style: normal;
+margin: 0;
+padding: 0;
+position: absolute;
+right: 1%;
+text-align: right;
+letter-spacing: normal;
+}
+.marginnote {
+font-size: 0.8em;
+height: 0;
+left: 1%;
+position: absolute;
+text-indent: 0;
+width: 14%;
+text-align: left;
+}
+.right-marginnote {
+font-size: 0.8em;
+height: 0;
+right: 3%;
+position: absolute;
+text-indent: 0;
+text-align: right;
+width: 11%
+}
+.cut-in-left-note {
+font-size: 0.8em;
+left: 1%;
+float: left;
+text-indent: 0;
+width: 14%;
+text-align: left;
+padding: 0.8em 0.8em 0.8em 0;
+}
+.cut-in-right-note {
+font-size: 0.8em;
+left: 1%;
+float: right;
+text-indent: 0;
+width: 14%;
+text-align: right;
+padding: 0.8em 0 0.8em 0.8em;
+}
+span.tocPageNum, span.flushright {
+position: absolute;
+right: 16%;
+top: auto;
+text-indent: 0;
+}
+.pglink::after {
+content: "\0000A0\01F4D8";
+font-size: 80%;
+font-style: normal;
+font-weight: normal;
+}
+.catlink::after {
+content: "\0000A0\01F4C7";
+font-size: 80%;
+font-style: normal;
+font-weight: normal;
+}
+.exlink::after, .wplink::after, .biblink::after, .qurlink::after, .seclink::after {
+content: "\0000A0\002197\00FE0F";
+color: blue;
+font-size: 80%;
+font-style: normal;
+font-weight: normal;
+}
+.pglink:hover {
+background-color: #DCFFDC;
+}
+.catlink:hover {
+background-color: #FFFFDC;
+}
+.exlink:hover, .wplink:hover, .biblink:hover, .qurlink:hover, .seclin:hover {
+background-color: #FFDCDC;
+}
+body {
+background: #FFFFFF;
+font-family: serif;
+}
+body, a.hidden {
+color: black;
+}
+h1, h2, .h1, .h2 {
+text-align: center;
+font-variant: small-caps;
+font-weight: normal;
+}
+p.byline {
+text-align: center;
+font-style: italic;
+margin-bottom: 2em;
+}
+.div2 p.byline, .div3 p.byline, .div4 p.byline, .div5 p.byline, .div6 p.byline, .div7 p.byline {
+text-align: left;
+}
+.figureHead, .noteRef, .pseudoNoteRef, .marginnote, .right-marginnote, p.legend, .verseNum {
+color: #660000;
+}
+.rightnote, .pageNum, .lineNum, .pageNum a {
+color: #AAAAAA;
+}
+a.hidden:hover, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover {
+color: red;
+}
+h1, h2, h3, h4, h5, h6 {
+font-weight: normal;
+}
+table {
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+}
+td.tocText {
+text-align: center;
+font-variant: small-caps;
+font-size: 1.2em;
+line-height: 1.5;
+}
+.tableCaption {
+text-align: center;
+}
+.arab { font-family: Scheherazade, serif; }
+.aran { font-family: 'Awami Nastaliq', serif; }
+.grek { font-family: 'Charis SIL', serif; }
+.hebr { font-family: 'SBL Hebrew', Shlomo, 'Ezra SIL', serif; }
+.syrc { font-family: 'Serto Jerusalem', serif; }
+/* CSS rules generated from rendition elements in TEI file */
+.imprint {
+color: gray; text-align: center;
+}
+div.advertisement img {
+}
+.center {
+text-align: center;
+}
+.large {
+font-size: large;
+}
+.xl {
+font-size: x-large;
+}
+.xxl {
+font-size: xx-large;
+}
+.xxxl {
+font-size: 300%;
+}
+/* CSS rules generated from @rend attributes in TEI file */
+.xd33e1605 {
+text-align:center; vertical-align:middle; font-size:x-large; width:33%;
+}
+.xd33e1606 {
+text-align:center; vertical-align:middle;
+}
+.cover-imagewidth {
+width:558px;
+}
+.xd33e121 {
+font-size:x-large;
+}
+.xd33e123 {
+font-size:small;
+}
+.xd33e127 {
+font-size:xx-large;
+}
+.xd33e1602 {
+text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000; font-weight:bold;
+}
+.tbl\.wanted\.header {
+width:100%;
+}
+.xd33e1609 {
+font-size:xx-large;
+}
+.lordlisterwidth {
+width:307px;
+}
+.xd33e1624 {
+text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000;
+}
+.xd33e1626 {
+font-size:large;
+}
+.xd33e1629 {
+font-size:large;
+}
+.xd33e1632 {
+text-align:center;
+}
+.xd33e1634 {
+text-align:center; font-size:x-large;
+}
+.xd33e1638 {
+text-align:center; font-size:large;
+}
+.warrant\.en {
+font-size:small; border:2pt solid black; padding-left:1em; padding-right:1em; margin:1em;
+}
+.xd33e1649 {
+font-size:x-large; text-align:center;
+}
+.xd33e1653 {
+font-weight:bold; text-align:center;
+}
+.warrant\.nl {
+display:none; font-size:small;
+}
+.xd33e1761 {
+text-align:center; font-weight:bold; font-size:large;
+}
+.xd33e1873 {
+font-size:xx-large;
+}
+.xd33e1875 {
+font-size:medium;
+}
+/* ]]> */ </style>
+</head>
+<body>
+<div style='text-align:center'>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77573 ***</div>
+<div class="front">
+<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first"></p>
+<div class="figure cover-imagewidth"><img src="images/lordlister0039-front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="558" height="720"></div><p>
+<span class="pageNum" id="pb1">[<a href="#pb1">1</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div class="div1 last-child imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first xd33e121">☞ Elke aflevering bevat een volledig verhaal. ☜
+</p>
+<p class="xd33e123">UITGAVE VAN DEN „ROMAN-BOEKHANDEL VOORHEEN A. EICHLER”, SINGEL 236,—AMSTERDAM.
+</p>
+</div>
+</div>
+</div>
+<div class="body">
+<div id="ch1" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch1.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<div class="figure"><img src="images/p0039-01.png" alt="DE KRANKZINNIGE VAN HANWELL" width="720" height="226"></div>
+<h2 class="super xd33e127">DE KRANKZINNIGE VAN HANWELL</h2>
+<h2 class="label">EERSTE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">AFGELUISTERDE GEHEIMEN.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">In Goldhawke Road stond een onaanzienlijk klein huis midden in een tamelijk grooten
+tuin, waarin de heerlijkste bloemen geurden.
+</p>
+<p>Het huisje scheen zich daar in het westen van Londen, te midden van fraaie villa’s
+en huizen, die wel kasteelen geleken, niets op zijn gemak te gevoelen. Somber staken
+de grauwe muren uit het sappige groen op.
+</p>
+<p>Hoe onooglijk dat huisje er uitwendig ook uitzag, zulke kostbare schatten verborg
+het in zijn binnenste.
+</p>
+<p>De eigenaar was een Hollander, Van Brixen, die meer dan tien jaar geleden het stuk
+grond kocht en het had den man heel wat moeite gekost om te worden toegelaten tot
+de goede gezelschapskringen, daar men allerlei vreemde dingen fluisterde omtrent het
+verkrijgen van zijn geweldigen rijkdom.
+</p>
+<p>Maar ten slotte had toch het goud gezegevierd over alle mogelijke vooroordeelen.
+</p>
+<p>Nu straalden, tot aan het dak, alle vensters in helderen glans en de nieuwsgierigen,
+die gelokt door de walsmelodieën voor het hek bleven staan, konden in de ruime vertrekken
+van het parterre-gedeelte een feestelijk uitgedoste menigte zich zien bewegen.
+</p>
+<p>De rijke Hollander had een tamelijk groot gezelschap uitgenoodigd en allen waren gaarne
+gekomen, want men wist, dat Van Brixen steeds uitnemend zorgde voor de gezelligheid
+zijner gasten.
+</p>
+<p>Heden had de heer des huizes, meer nog dan gewoonlijk, alles <span id="xd33e141"></span>in het werk gesteld om het feest te doen slagen, want hij wilde de verloving van zijn
+dochter Antje met een handelsvriend, den heer José Fournier, een Franschman van geboorte,
+vieren.
+</p>
+<p>De bruidegom was jaren geleden in Londen komen wonen en leidde in deze stad een vroolijk
+jonggezellenleven.
+</p>
+<p>Vandaag gloeide de kleine, beweeglijke Franschman van trots. Een onbeduidend voorval
+had hem eenige dagen geleden in kennis gebracht met een heer uit de hoogste aristocratische
+kringen van Zuid-Frankrijk.
+</p>
+<p>Hij zat in een der voornaamste café’s van Londen en aan een tafeltje vlak bij het
+zijne zat een elegant heer van omstreeks vijf-en-dertigjarigen leeftijd, die zich
+in het Fransch onderhield met een veel jongeren heer.
+</p>
+<p>Fournier, wiens scherp oog de voorname manieren der heeren niet ontgingen, werd door
+nieuwsgierigheid geprikkeld, toen hij Fransch hoorde spreken.
+<span class="pageNum" id="pb2">[<a href="#pb2">2</a>]</span></p>
+<p>Hij trachtte herhaaldelijk kennismaking aan te knoopen, door een krant te vragen,
+die de vreemdeling had terzijde gelegd, om wat vuur te verzoeken voor zijn sigaar
+en op alle mogelijke manieren de aandacht op zich te vestigen.
+</p>
+<p>Het toeval kwam hem te hulp.
+</p>
+<p>Toen de beide heeren het café wilden verlaten, nam de oudste heer uit vergissing de
+kostbare pels van Fournier om deze aan te trekken.
+</p>
+<p>Deze maakte nu van de gelegenheid gebruik en maakte den vreemdeling allerbeleefdst
+opmerkzaam op zijn vergissing.
+</p>
+<p>Natuurlijk haastte de vreemdeling zich, zijn verontschuldigingen aan te bieden en
+in het gesprek, dat zich thans ontspon, stelde hij zich voor als markies d’Armand
+en zijn vriend als monsieur Bellon uit Bordeaux.
+</p>
+<p>In zijn groote zucht naar voorname kennissen klampte Fournier zich aan den markies
+vast.
+</p>
+<p>Deze van zijn kant, scheen het niet meer dan beleefd te vinden, dat hij de vergissing
+weer eenigszins goed maakte, het gesprek werd vriendschappelijker en nog dienzelfden
+avond vertelde Fournier van zijn „intiemen” vriend, den markies d’Armand.
+</p>
+<p>Hoewel hij doorgaans het café eerst om vijf uur des middags bezocht, ging hij er den
+volgenden dag reeds om één uur heen, in de stille hoop, er den markies te zullen aantreffen.
+</p>
+<p>Hij moest in ieder geval tot vijf uur geduld blijven oefenen, maar toen ook werd zijn
+wachten beloond, want inderdaad betrad het tweetal weder de café-zaal.
+</p>
+<p>Terstond begroette de Franschman den markies op zeer luiden toon.
+</p>
+<p>Tot zijn groote vreugde ging het tweetal bij hem aan het tafeltje zitten en het drietal
+was al heel gauw in een levendig gesprek gewikkeld.
+</p>
+<p>De vreugde over de nieuwe voorname kennismaking had Fournier zoozeer in verrukking
+gebracht, dat hij den vorigen nacht den slaap niet had kunnen vatten.
+</p>
+<p>Rusteloos had hij op zijn legerstede gelegen en overwogen hoe hij wel het meest van
+dit buitenkansje kon profiteeren.
+</p>
+<p>Hij had het volgende bedacht:
+</p>
+<p>Over eenige dagen zou hij de verloving vieren met Antje, de dochter van zijn vriend
+<span id="xd33e167">Van</span> Brixen.
+</p>
+<p>Dit feit had voor hem veel aanlokkends, want in de eerste plaats was zijn bruid een
+mooi meisje en voorts kreeg zij een aanzienlijken <span class="corr" id="xd33e172" title="Bron: bruidschat">bruidsschat</span> mede.
+</p>
+<p>En hoe heerlijk zou het wezen, als de voorname landsman door zijn tegenwoordigheid
+het feest zou opluisteren?
+</p>
+<p>Ja, zoo moest het zijn!
+</p>
+<p>Hij moest den markies zien over te halen om het feest, dat Van Brixen gaf, te bezoeken.
+</p>
+<p>Terwijl hij zich thans in het café met de vrienden onderhield en zijn best deed om
+zich van den aardigsten kant te toonen, kwam hij met zijn plan voor den dag.
+</p>
+<p>En tot zijn groote vreugde was er niet al te veel overredingskracht voor noodig om
+den markies en zijn vriend te bewegen te zullen komen.— — —
+</p>
+<p>Van Brixen, die hoopte<span id="xd33e183"></span> door de nieuwe kennissen van zijn schoonzoon in de hoogere kringen te worden toegelaten,
+was eveneens zeer verheugd en had de vreemdelingen vol trots aan het overige gezelschap
+voorgesteld.
+</p>
+<p>Onder een groep dichte palmen stond een bank van Japansch riet, die een aangenaam
+plaatsje bood aan allen, die tijdelijk het dansgewoel wilden ontvluchten.
+</p>
+<p>Deze wintertuin was inderdaad een kijkje waard.
+</p>
+<p>Zeldzame Oostersche planten, die voor groote sommen waren aangekocht, gaven het geheel
+een sprookjesachtigen aanblik.
+</p>
+<p>Op de bank van Japansch riet zaten twee heeren.
+</p>
+<p>De oudste van hen droeg in het knoopsgat van den eleganten rok den rooden strik van
+het kruis van het Legioen van Eer.
+</p>
+<p>De fijne, witte rechterhand aan wier pink een kostbare brillant glinsterde, streek
+over den welverzorgden puntbaard, de mond vertrok zich tot een verveeld gapen en hij
+sprak tot zijn jongeren begeleider:
+</p>
+<p>„Weet je, Charly, ik heb grooten lust om heen te gaan.—Dit sterk gemengde gezelschap
+is toch echt vervelend. Ik had zoo gehoopt, hier allerlei interessante dingen te vinden,
+daar het verleden van onzen gastheer en ook dat van vriend Fournier allerlei geheimen
+moet verbergen, maar ik zie mij teleurgesteld.”
+</p>
+<p>De heer, die met Charly werd toegesproken, wilde juist antwoorden, toen zijn vriend
+hem met een snelle beweging het zwijgen oplegde en met de rechterhand naar de deur
+wees, die uit de balzaal in den wintertuin leidde.
+</p>
+<p>Door die deur waren juist twee heeren binnen getreden, die de palmgroep naderden,
+in welker schaduw de beide vrienden zaten<span id="xd33e196">.</span>
+</p>
+<p>Naast een klaterende fontein bleven zij staan en de kleine, bewegelijke Franschman
+sprak tot zijn vriend <span class="pageNum" id="pb3">[<a href="#pb3">3</a>]</span>en toekomstigen schoonvader op halfluiden, opgewonden toon:
+</p>
+<p>„Neen, Geert, dat doe ik niet!”
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen legde zijn hand op den arm van den Franschman en antwoordde met een vette stem:
+</p>
+<p>„Maar Jean, wees toch verstandig! Twee oude vrienden als wij.…… Je kent mij toch—
+—”
+</p>
+<p>„Ja, juist omdat ik je ken”, antwoordde Fournier, „juist daarom blijf ik op mijn stuk
+staan. Juist omdat ik je ken, verlang ik de vijftigduizend pond op zijn laatst op
+den dag vóór de bruiloft.”
+</p>
+<p>„Maar dat is toch onzin, Jean!—Ik vind het best, dat je op den dag voor de bruiloft
+geld krijgt, maar dan de twintigduizend pond, die als bruidsschat zijn bestemd. Het
+andere— —”
+</p>
+<p>„Och wat, om het „andere”, zooals gij het belieft te noemen, is het juist te doen.
+Denk je misschien, dat ik er op gesteld ben, voor die ellendige twintigduizend je
+dochter te nemen? Neen, ik zou willen, dat we nu eindelijk eens tot een vergelijk
+komen. Als ik mijn leven van jonggezel opgeef, wil ik ook weten, waarom ik het doe!”
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen lachte een beetje gedwongen.
+</p>
+<p>Toen sprak hij op jovialen toon:
+</p>
+<p>„Kom, wordt nou asjeblieft niet sentimenteel! Het huwelijk zal jou niet erg uit je
+gewone doen halen.”
+</p>
+<p>De kleine Franschman keek zijn vriend doordringend aan en sprak op korten, scherpen
+toon:
+</p>
+<p>„Wil je doen, wat ik voorstel, ja of neen?”
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen zuchtte diep.
+</p>
+<p>Toen zeide hij:
+</p>
+<p>„Als jij, ouwe bloedzuiger, niet anders wilt, dan vooruit maar!”
+</p>
+<p>„Afgesproken! Ik wist het wel, Geert, dat je verstandig zoudt zijn, maar je hebt niet
+de minste reden om mij een bloedzuiger te noemen.”
+</p>
+<p>De kleine Franschman had den Hollander de rechterhand toegestoken en deze sloeg er
+in met weemoedig gebaar.
+</p>
+<p>Toen gingen de beide „mannen van eer” arm in arm naar de balzaal terug.
+</p>
+<p>Markies d’Armand had met stijgende belangstelling geluisterd naar het tweegesprek.
+</p>
+<p>Zijn verstandige oogen volgden de zich verwijderende heeren en toen deze in de balzaal
+waren verdwenen, sprak hij tot zijn vriend:
+</p>
+<p>„Nu heeft het toeval ons voor eenige interessante raadsels geplaatst. Onze zegslieden
+hadden dus volkomen gelijk toen zij beweerden, dat die Hollander en zijn vriend samen
+gewichtige geheimen hebben. Voor niets betaalt men geen dertigduizend pond.”
+</p>
+<p>„Dan blijven we hier zeker nog wat?” vroeg de jongste van het tweetal.
+</p>
+<p>„Ik denk het wel.”
+</p>
+<p>„Zullen we naar de zaal teruggaan?”
+</p>
+<p>„Ik blijf liever hier, want ik vermoed, dat deze klaterende fontein mij nog meer geheimen
+zal verraden. Als jij naar de feestzaal terug wilt gaan, Charly.…”
+</p>
+<p>De markies scheen juist te hebben gezien, want plotseling ging een kleine deur open,
+die van het park naar den wintertuin leidde en twee jonge meisjes traden het plantenhuis
+binnen.
+</p>
+<p>De fontein scheen een geweldige aantrekkingskracht uit te oefenen op alle binnentredenden,
+want ook zij schreden langzaam er heen en gingen in een nis zitten.
+</p>
+<p>Een lachje vloog over het gelaat van den markies en hij sprak tot zijn vriend:
+</p>
+<p>„Als die bekoorlijke dametjes ook geheimen hebben, zullen deze wel van heel wat onschuldiger
+aard zijn!”
+</p>
+<p>„Ach, Maud, ik ben zoo diep ongelukkig!”
+</p>
+<p>De oudste der beide jonge meisjes slaakte deze verzuchting en ze boog haar hoofdje,
+dat een schat van blonde vlechten torste, naar den schouder van haar vriendin.
+</p>
+<p>Deze was ongeveer negentien jaren.
+</p>
+<p>Zij was van gewone grootte. Haar figuur kon men bijna te slank noemen en haar fijn
+besneden gelaat vertoonde een voor haar leeftijd ongewoon ernstige uitdrukking.
+</p>
+<p>Zij had den arm om haar vriendin geslagen en sprak met een diepe, welluidende stem:
+</p>
+<p>„Maar Antje, doe het dan niet! Niemand kan je toch dwingen!”
+</p>
+<p>„Je kent mijn vader niet. Wat hij wil, moet gebeuren. Maar voordat ik dien ellendeling
+trouw, spring ik liever met Fred in het water.”
+</p>
+<p>In haar opwinding was de dochter des huizes opgestaan en nu stond zij daar, den rechterarm
+tegen den stam van een palm geleund, in half trotsche, half wanhopige houding, de
+linkerhand, waarin zij een zakdoek hield, tegen de oogen gedrukt.
+</p>
+<p>Maud, die meer beslist optrad dan haar vriendin, sprak op verwijtenden toon:
+</p>
+<p>„Maar Antje, blijf toch bedaard! Als iemand je zoo eens kon zien!—Wij zullen er wel
+een weg op vinden! Je moet je nu beheerschen en mee gaan naar de gasten!”
+<span class="pageNum" id="pb4">[<a href="#pb4">4</a>]</span></p>
+<p>Haar vriendin troostend als een klein kind, troonde zij het jongemeisje mee naar den
+ingang der zaal.
+</p>
+<p>„Bravo!—Dat meisje staat mij aan,” zeide de markies. „Die treedt flink op en handelt
+kranig. Wat zou je er van denken, Charly, als gij die kleine miss eens het hof gingt
+maken en tevens trachttet te vernemen, wie „Fred” is, met wien die arme Antje zich
+wil verdrinken?”
+</p>
+<p>„Als je er een bedoeling mee hebt, wil ik het graag doen!”
+</p>
+<p>„Ja, zeker heb ik dat. Onze gastheer en zijn waarde vriend schijnen wel de moeite
+van nauwkeurige waarneming waard. Ik geloof, dat hier iets voor ons te doen is.—Jij
+belast je dus zoo’n beetje met de kleine Maud en tracht een en ander te hooren van
+Fred. Maud is een mooi en lief meisje, die taak zal je dus niet al te zwaar vallen”,
+voegde markies d’Armand er glimlachend aan toe.— —
+</p>
+<p>Charly ging naar de balzaal om zich van zijn opdracht te kwijten.
+</p>
+<p>De markies bleef nog eenige oogenblikken op de bank zitten.
+</p>
+<p>Hij scheen over iets na te denken.
+</p>
+<p>Eindelijk stond hij op en begaf zich eveneens naar de balzaal.
+</p>
+<p>Op zijn gelaat lag een sarcastisch glimlachje en op half luiden toon mompelde hij:
+</p>
+<p>„Raffles als de beschermengel van een paartje, dat aan ongelukkige liefde lijdt—wel,
+dat is weer eens iets anders!— —”
+</p>
+<p>Toen mengde hij zich onder de dansenden.
+<span class="pageNum" id="pb5">[<a href="#pb5">5</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch2" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch2.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">TWEEDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">DE HANDTEEKENING.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">„Het is net zooals ik gedacht heb, Charly”, zei markies d’Armand, die er heden merkwaardig
+veranderd uitzag.
+</p>
+<p>Van het elegante puntbaardje was niets meer te zien en zijn rechterhand draaide aan
+het kleine snorretje.
+</p>
+<p>Lord Lister bewoonde, onder den naam van markies d’Armand, tijdelijk met zijn vriend
+drie ineenloopende kamers in een groot hotel in de City van Londen.
+</p>
+<p>Hij had zich gemakkelijk in een stoel gevleid en de rookwolkjes van zijn sigaret stegen
+naar boven, terwijl hij luisterde naar wat zijn vriend hem vertelde.
+</p>
+<p>„Natuurlijk zal ik alles aanwenden om de beide kerels te straffen, zoodat ze eeuwig
+aan mij zullen blijven denken.”
+</p>
+<p>De lord scheen zeer opgewonden te zijn, toen hij deze woorden uitte. Zijn voorhoofd
+lag in diepe plooien en hij wierp de rest van zijn sigaret met een onwillig gebaar
+in het aschbakje.
+</p>
+<p>Toen stond hij op en liep de kamer met groote passen op en neer.
+</p>
+<p>Charly had juist de laatste onbetwistbare bewijzen bijgebracht, dat de Hollander,
+Geert van Brixen, al sinds een menschenleven zijn reusachtig fortuin had verworven
+met den handel in blanke slavinnen.
+</p>
+<p>Zijn vriend Jean Fournier stond hem trouw ter zijde in dit vuile werk, maar ook deze
+was door <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen bestolen en bedrogen, die nu den lastigen man door het huwelijk met zijn dochter
+den mond wilde snoeren.
+</p>
+<p>Hij scheen zich hierin te hebben bedrogen, want Fournier was met de bruidsgift van
+20,000 pond niet tevreden, doch verlangde op den bruiloftsdag nog 30,000 pond extra.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen zou zich geen oogenblik hebben bedacht, den vrijer af te wijzen, als hij bovendien
+geen ernstige reden had gehad om zijn dochter zoo gauw mogelijk uit huis te krijgen.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen, een man van 63-jarigen leeftijd, was tot over de ooren verliefd op een Russin,
+Tatjana Miroff.
+</p>
+<p>Zij was operette-zangeres en <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen had haar in Londen leeren kennen.
+</p>
+<p>Tatjana was niet jong meer, hoewel zij nog zeer voordeelig uitkwam naast den grijzen
+<span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen, die er nog ouder uitzag dan hij werkelijk was.
+</p>
+<p>Zij was achter in de dertig, had een opvallend groote gestalte en had, met de wilskracht
+van vrouwen op dien leeftijd, al haar hoop gevestigd op <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen, die haar een schitterend bestaan kon verschaffen.
+</p>
+<p>Met allerlei vrouwelijke kunstgrepen wist zij den dwaas zoover te brengen, dat hij
+haar beloofde, met haar een reis om de wereld te maken en eindelijk vervulde hij haar
+wensch en werd de dochter het huis uitgezonden.
+</p>
+<p>Antje, die de verhouding van haar vader tot de Russin begreep, had zich, door haar
+minachtende houding, den toorn der vrouw op den hals gehaald.
+</p>
+<p>Al deze bijzonderheden was Charly te weten gekomen, eveneens dat het jonge meisje
+zich in stilte had verloofd met een jong koopman—Fred Herbes.
+</p>
+<p>„Hebt ge reeds een middel gevonden, hoe de schurken gestraft kunnen worden?” vroeg
+Charly.
+</p>
+<p>Lord Lister staakte zijn wandeling en keek zijn vriend ernstig aan; een lachje verscheen
+op zijn gelaat en met een zegevierenden blik sprak hij:
+</p>
+<p>„Ja, Charly, zij zullen allebei hun straf krijgen en vooral <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen op een manier, zooals nog nooit een schurk gestraft werd.”
+</p>
+<p>„Wat ben je van plan?” vroeg Charly.
+</p>
+<p>John Raffles maakte echter een afwerende beweging en antwoordde:
+</p>
+<p>„Laat dat voorloopig mijn geheim blijven! Nu mogen wij echter geen tijd verliezen,
+want Mr. Fournier zal nog heden zijn straf krijgen.”
+</p>
+<p>Hij zette zijn vriend zijn plan uiteen.
+</p>
+<p>Charly vond het uitstekend en spoedig had hij zich zoo verkleed, als dat noodig was
+voor de truc, die Lord Lister voorhad.
+<span class="pageNum" id="pb6">[<a href="#pb6">6</a>]</span></p>
+<p>Niemand zou in den chauffeur, wiens gelaat gedeeltelijk was verborgen achter een grooten
+stofbril en wiens kin was omgeven door een blonden baard, Charly Brand hebben herkend.
+</p>
+<p>John Raffles keek peinzend voor zich uit.
+</p>
+<p>Toen keek hij op zijn horloge en fluisterde:
+</p>
+<p>„Het wordt tijd!”
+</p>
+<p>Een poosje hield hij zich bezig met zijn toilet voor een kleinen driedubbelen spiegel
+en toen hij dien eindelijk in een handkoffer wegborg, samen met een kistje, dat naast
+hem had gestaan, was het kleine snorretje van Lord Lister verdwenen en hijzelf veranderd
+in Markies d’Armand met een ringbaard.
+</p>
+<p>Hij schoof den grendel terug van de deur, welke hij had afgesloten, toen Charly de
+kamer had verlaten<span id="xd33e326">.</span> Maar hij verliet de kamer nog niet.
+</p>
+<p>Markies d’Armand scheen iemand te verwachten, want hij keek herhaaldelijk op zijn
+horloge.
+</p>
+<p>Het duurde niet lang of een kellner bracht het visitekaartje van een heer, die den
+markies wenschte te spreken.
+</p>
+<p>Dat moest wel de verwachte zijn, want de markies wierp een vluchtigen blik op het
+kaartje en zei terstond:
+</p>
+<p>„Laat dien heer binnen komen!”
+</p>
+<p>De kellner ging heen en enkele oogenblikken later trad monsieur Fournier de kamer
+binnen.
+</p>
+<p>Hij was hoogst elegant gekleed in visite-toilet. In zijn knoopsgat droeg hij een camelia.
+Hij scheen in uitstekend humeur te zijn.
+</p>
+<p>De markies liet zijn blik langs de figuur van den bezoeker glijden.
+</p>
+<p>Glimlachend sprak hij:
+</p>
+<p>„Wel, m’n beste vriend, als ik niet wist, dat ge op het punt staat om te trouwen,
+zou ik denken, dat ge aanzoek gingt doen.”
+</p>
+<p>„Het is bijna hetzelfde, waarde markies,” antwoordde de Franschman met een slim knipoogje.
+</p>
+<p>Daarna deelde hij den luisterende mede, dat hij besloten had om aan den vooravond
+van zijn bruiloft afscheid te nemen van zijn jongelingsleven.
+</p>
+<p>„Het zal een prachtig feest worden”, besloot hij zijn geestdriftig verhaal, „ik zeg
+u, er zijn prachtige vrouwen bij en ik zou het mij tot een eer rekenen als ik u, markies,
+als mijn gast zou mogen beschouwen.”
+</p>
+<p>„Ik ben helaas.…” begon de genoodigde zijn antwoord, toen de Franschman, die dacht
+een domheid te hebben begaan, snel inviel:
+</p>
+<p>„Natuurlijk zal het een eer voor mij zijn, ook uw vriend, <span id="xd33e344">Mr.</span> Bellon, te kunnen begroeten.”
+</p>
+<p>„Mijn vriend kan van deze allervriendelijkste uitnoodiging geen gebruik maken, daar
+hij voor eenigen tijd op reis is. En ik heb helaas reeds mijn woord gegeven.”
+</p>
+<p>Fournier zag er heel ongelukkig uit na deze woorden en vroeg toen op bescheiden toon:
+</p>
+<p>„Zoudt ge zelfs niet voor een oogenblikje kunnen komen? Wij blijven heel lang bijeen.”
+</p>
+<p>De markies sprak glimlachend:
+</p>
+<p>„Zeker wil ik niets beloven, maar als ge het niet erg vindt, dat ik laat kom, zal
+ik misschien nog verschijnen!”
+</p>
+<p>„Heel graag!”
+</p>
+<p>„En laat ons nu naar uw schoonvader gaan om de financieele kwestie in orde te maken,
+waarbij gij mijn tegenwoordigheid hebt gevraagd.”
+</p>
+<p>„Met groot genoegen. Ik dank u.”
+</p>
+<p>„Tot uw dienst.”
+</p>
+<p>De beide heeren liepen naar de deur, toen de markies plotseling bleef staan en op
+luchtigen toon vroeg:
+</p>
+<p>„Juist, dat is ook zoo! Ge wilt in onze club worden opgenomen!”
+</p>
+<p>De oogen van den Franschman schitterden.
+</p>
+<p>Zijn gestalte scheen grooter te worden en in gespannen aandacht luisterde hij.
+</p>
+<p>„Ik heb reeds met het bestuur gesproken. Ge moet uw verzoek schriftelijk indienen.
+Ik heb reeds een copie voor u opgemaakt, die ge nog slechts behoeft te onderteekenen,
+dan kan ik ze hedenavond nog in de club afgeven.”
+</p>
+<p>De markies was bij deze woorden weer naar de schrijftafel gegaan en had een portefeuille
+te voorschijn gehaald, waaruit hij een papier kreeg.
+</p>
+<p>Dit legde hij voor Fournier neer.
+</p>
+<p>Deze nam de pen en wilde het papier onderteekenen, toen de markies zijn hand vasthield
+en met een glimlachje sprak:
+</p>
+<p>„Neem me niet kwalijk, beste vriend, dat ik je opmerkzaam maak op een kleinigheid,
+die gij inderdaad hebt over het hoofd gezien. In onze club worden de zeden en gebruiken
+uit de groote wereld met pijnlijke nauwkeurigheid gadegeslagen. Zooals ge toch zeker
+wel weet en slechts per vergissing over het hoofd hebt gezien, zet men zijn onderteekening
+steeds op de derde zijde van een velletje papier.”
+</p>
+<p>Fournier haastte zich te verzekeren, dat hij dit gebruik, dat hij natuurlijk kende—hoewel
+hij zich met <span class="pageNum" id="pb7">[<a href="#pb7">7</a>]</span>den besten wil van de wereld niet kon herinneren, ooit zooiets gehoord te hebben—slechts
+inderhaast had vergeten en hij schreef zijn naam op het derde kantje.
+</p>
+<p>Uit de oogen van den markies, die achter den schrijver stond, schoot een zegevierende
+blik, toen vouwde hij het papier dicht, stak het in den zak en zei:
+</p>
+<p>„Zoo, nu kunnen we meteen naar den notaris gaan.”
+</p>
+<p>„Naar den notaris?”
+</p>
+<p>De Franschman vroeg het op verlegen toon.
+</p>
+<p>„Zeker, naar den notaris; ge weet toch zeker wel, dat iedere onderteekening bij zoo’n
+verzoek om te worden opgenomen, door den notaris moet worden bekrachtigd?”
+</p>
+<p>Fournier was heelemaal in de war.
+</p>
+<p>Hij beijverde zich echter om zijn voornamen vriend terstond te verzekeren, dat ook
+dit hem natuurlijk wel bekend was.
+</p>
+<p>Toen de beide heeren in de auto plaats namen, sloeg de chauffeur groetende aan.
+</p>
+<p>De markies noemde het adres van een notaris en nu ging het in suizende vaart verder.
+</p>
+<p>Nadat hier de noodige formaliteiten waren vervuld, beval de markies zijn chauffeur
+om naar de woning te rijden van <span id="xd33e382">Mr.</span> <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen in Goldhawke Road.
+</p>
+<p>De Franschman straalde.
+</p>
+<p>Hij groeide in het bewustzijn, naast een echten markies de straten van Londen te kunnen
+doorkruisen.
+</p>
+<p>Als hij had vermoed, dat het verzoek tot opname met een vluchtigen inkt was geschreven,
+die reeds na twee uren weer vervloog, zonder een spoor achter te laten, dan zou zijn
+humeur wel zijn veranderd.
+<span class="pageNum" id="pb8">[<a href="#pb8">8</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch3" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch3.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">DERDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">EEN ONGELUK.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first"><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen vond het niets prettig zijn schoonzoon in gezelschap van den markies bij zich
+te zien.
+</p>
+<p>Hij wist, dat heden, op den dag vóór het huwelijk, Fournier zou verschijnen, om de
+50,000 pond in ontvangst te nemen en had gehoopt, zijn medeplichtige desnoods door
+dreigementen, met minder te kunnen afschepen.
+</p>
+<p>Nu zag hij zijn plan verijdeld en wilde daarom de betaling uitstellen.
+</p>
+<p>Fournier echter verklaarde, dat hij den markies had verzocht mede tegenwoordig te
+zijn, wat deze met lachend gezicht bevestigde.
+</p>
+<p>Daarom bleef hem niet anders over dan in den zuren appel te bijten en Fournier de
+volle som in klinkende munt en papiergeld uit te betalen.
+</p>
+<p>Deze gaf, zooals het behoorde, een kwitantie van het ontvangen bedrag en verzocht
+den markies nog, het document als getuige te onderteekenen, waartoe deze zich dan
+ook bereid verklaarde.
+</p>
+<p>Daar Fournier de geheele zaak nu had afgehandeld, was het bezoek weldra afgeloopen,
+zonder dat de „gelukkige bruidegom” van 54 jaar ook met een enkel woord naar zijn
+bruid had geïnformeerd.
+</p>
+<p>Toen zij weer plaats hadden genomen in de auto, fluisterde de laatste zijn chauffeur
+toe:
+</p>
+<p>„Alles in orde, nu komt het er op aan!”— —
+</p>
+<p>Intusschen was de lucht, die eerst zoo helder was geweest, bewolkt geworden, de beruchte
+Londensche mist kwam op en een fijne regen viel neer.
+</p>
+<p>Elke minuut werd de lucht dikker en men kon bijna geen hand voor de oogen zien.
+</p>
+<p>Reeds bijna een half uur vloog de auto voort.
+</p>
+<p>Fournier werd onrustig en sprak tot den markies, die een sigaret rookend in de kussens
+achterover leunde:
+</p>
+<p>„Maar, mijn waarde, zijn wij nu nog niet bij de Engelsche Bank?”
+</p>
+<p>Schertsend antwoordde deze:
+</p>
+<p>„Mijn gezelschap schijnt u te vervelen!”
+</p>
+<p>Natuurlijk deed Fournier zijn best, het tegendeel te verzekeren, maar toch wierp hij
+van tijd tot tijd een blik door de raampjes naar buiten.
+</p>
+<p>Dit hielp echter niet veel, want men zag alleen onduidelijke schaduwen voorbijvliegen,
+waarvan de omtrekken niet te onderscheiden waren.
+</p>
+<p>Toen weer een kwartier was voorbijgegaan, zonder dat men het einddoel had bereikt,
+kon de Franschman zijn onrust niet meer verbergen.
+</p>
+<p>„Ik weet niet, markies, maar ik ben bang, dat uw chauffeur zich vergist.”
+</p>
+<p>„Maar dat is onmogelijk,” antwoordde deze, terwijl hij echter tegelijkertijd een teeken
+gaf om halt te houden.
+</p>
+<p>De auto stond stil en markies d’Armand vroeg zijn chauffeur, waar zij nu eigenlijk
+waren.
+</p>
+<p>Deze moest bekennen, dat hij dit niet wist.
+</p>
+<p>In de verte was een gebouw zichtbaar en men besloot, daarheen te rijden om opheldering
+te krijgen.
+</p>
+<p>Toen zij daar waren aangekomen, klom de chauffeur van den bok en kwam weldra terug
+met het bericht, dat dit gebouw—het krankzinnigengesticht van Hanwell was.
+</p>
+<p>„Daar moest jij noodig in”, beet de markies zijn chauffeur toe, „nu zoo gauw als je
+kunt terug!”
+</p>
+<p>De bestuurder moest zich in den mist vergist hebben en was in westelijke richting
+gereden, in plaats van in oostelijke, langs het Hydepark.
+</p>
+<p>De markies verontschuldigde zich over de onoplettendheid van zijn chauffeur.
+</p>
+<p>Zijn gast antwoordde beleefd, dat de kleine vertraging niets te beteekenen had, maar
+zijn zuur gezicht logenstrafte zijn woorden.
+</p>
+<p>Weldra vertelde hij dan ook in vertrouwen, dat de kleine Loulou, zijn tegenwoordige
+vlam, hem zeker een geweldige scène zou maken als hij heden op het afscheidssouper
+te laat zou komen.
+</p>
+<p>„Geloof mij, waarde markies, ik ben mijn leven niet zeker. Gij kunt u die kleine duivelin
+niet voorstellen <span class="pageNum" id="pb9">[<a href="#pb9">9</a>]</span>en dan vooral nu, nu ik toch al zooveel moeite moet doen om haar in een goed humeur
+te houden.”
+</p>
+<p>Markies d’Armand verzekerde opnieuw, hoezeer hij het voorgevallene betreurde en juist
+wilde hij den chauffeur tot nieuwen spoed aanzetten, toen men een eigenaardig geluid
+hoorde, de auto draaide om zijn as rond en—stond stil.
+</p>
+<p>Nu was goede raad duur.
+</p>
+<p>Nergens was een voertuig te ontdekken en men kon zelfs geen enkel huis onderscheiden.
+</p>
+<p>De kleine Franschman, wiens ongerustheid tot het uiterste was gestegen, sprong het
+eerst uit de auto om te zien wat er was voorgevallen.
+</p>
+<p>Een ongeluk.— — — —
+</p>
+<p>Nauwelijks kon hij zijn woede bedwingen en in ruwe woorden schold hij op den chauffeur.
+</p>
+<p>Daar deze verklaarde, dat de schade spoedig hersteld zou zijn, besloot men weer in
+de auto plaats te nemen, daar de neerstroomende regen het verblijf in de open lucht
+bijna onmogelijk maakte.
+</p>
+<p>Ondanks den ijver van den chauffeur scheen de reparatie veel tijd in beslag te nemen,
+want er was reeds meer dan een kwartier verloopen en nog steeds stond de auto op dezelfde
+plaats.
+</p>
+<p>Eindelijk, na nog een vijftal minuten, die den Franschman zeer lang vielen, zette
+de auto zich puffend in beweging.
+</p>
+<p>De markies was verontwaardigd over de vertraging en verzocht Fournier, geheel en al
+over hem te willen beschikken.
+</p>
+<p>„Dan zou ik u vriendelijk willen verzoeken, mij onmiddellijk naar de woning van de
+kleine Loulou te laten rijden. Ik mag om geen enkele reden langer wegblijven en kan
+het geld vandaag niet meer op de Bank deponeeren.”
+</p>
+<p>De markies had door de kleine spreekbuis den chauffeur het adres opgegeven en de auto
+snorde verder.
+</p>
+<p>„Maar mijn beste Fournier, wilt gij die groote som den geheelen avond bij u houden?”
+</p>
+<p>„Het is mij zelf zeer onaangenaam, maar ik kan niet meer naar de Bank gaan. Gij weet,
+hoe lang men daar soms moet wachten en ik heb geen minuut meer over.”
+</p>
+<p>„Bedenk, mijn waarde, dat gij daar in vroolijk gezelschap zijt en dat gij niet weet
+hoe laat het kan worden en of er niet ten slotte nog verschillende café’s bezocht
+zullen worden. Het is zeer gevaarlijk! Een van mijn vrienden heeft op die manier zeer
+onaangename ervaringen opgedaan.…”
+</p>
+<p>De markies vertelde zulk een griezelige geschiedenis, dat zijn gast de haren te berge
+rezen.
+</p>
+<p>Fournier was bleek geworden en sprak aarzelend:
+</p>
+<p>„Als ik maar wist, wat ik moet doen!”
+</p>
+<p>„Kan ik u soms helpen, dan zal ik het doen, want door mijn schuld—of tenminste door
+die van mijn chauffeur, hebt gij den tijd verzuimd. Als gij mij het geld wilt toevertrouwen,
+zou ik dadelijk naar de Bank rijden.…”
+</p>
+<p>„Maar, markies, dat kan ik niet aannemen.”
+</p>
+<p>„Gij wilt mij natuurlijk die groote som niet toevertrouwen. Ik vind dat begrijpelijk
+en neem u die voorzichtigheid in het geheel niet kwalijk.”
+</p>
+<p>„Maar ik bid u, markies! U zou ik elk oogenblik mijn geheele vermogen toevertrouwen.”
+</p>
+<p>„Goed, ik houd u aan uw woord. Geef mij uw geld en ik beloof u, zoodra ik u bij de
+woning van de bekoorlijke Loulou zal hebben afgezet, onmiddellijk naar de Engelsche
+Bank te rijden.”
+</p>
+<p>Fournier wist eerst niet, hoe hij zich moest houden.
+</p>
+<p>Aan den eenen kant was hij blij, als het geld nog heden op de Bank kwam, daartegenover
+stond echter zijn wantrouwen om den markies zulk een aanzienlijk bedrag zonder bewijs
+in handen te geven.
+</p>
+<p>Deze liet hem echter niet veel tijd om na te denken; hij had een notitieboekje uit
+den zak gehaald en nam de gouden vulpen van zijn horlogeketting.
+</p>
+<p>„Dus, mijnheer Fournier, ik zal u hier dadelijk een <span class="corr" id="xd33e466" title="Bron: quitantie">kwitantie</span> ter hand stellen voor 50,000 pond.”
+</p>
+<p>„Maar, mijn waarde markies, dat is immers overbodig.”
+</p>
+<p>„Neen, neen,” sprak deze afwerend, „orde moet er zijn!”
+</p>
+<p>Nog voordat de Franschman wist wat er gebeurde, had zijn voorname vriend de 50,000
+pond in den zak en hij keek eenigszins beteuterd naar de kwitantie, die hij in zijn
+handen hield en die was geteekend: „Markies Fereel d’Armand.”
+</p>
+<p>Met een schok hield de auto stil; men was voor het bedoelde huis aangekomen.
+</p>
+<p>De markies verzocht zijn gast om uit te stappen en verzekerde nogmaals met groote
+beminnelijkheid, dat hij dadelijk naar de Bank zou rijden.
+</p>
+<p>Toen de Franschman in de deur van het huis was verdwenen, sprak markies d’Armand lachend
+en op halfluiden toon tot zijn chauffeur:
+</p>
+<p>„Zijn woord moet men als gentleman houden. Dus, Charly, spoedig naar de Bank van Engeland!”.…..
+<span class="pageNum" id="pb10">[<a href="#pb10">10</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch4" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch4.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">VIERDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">DE ONTVOERING.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Voor den hoofdingang van de Engelsche Bank hield een deftige auto stil.
+</p>
+<p>De portier snelde toe en hielp den eleganten vreemdeling uitstappen, die door de groote
+zekerheid, waarmee hij het groote gebouw binnentrad zonder een enkele vraag te doen,
+bewees, dat hij tot de veelvuldige bezoekers behoorde.
+</p>
+<p>Snel liep hij de vestibule door, legde zijn pelsjas af in de schrijf- en leeszaal
+en bleef eenigen tijd in een der kleine kamertjes, die door geslepen glazen wanden
+voor nieuwsgierige blikken zijn gevrijwaard, waar hij ijverig schreef.
+</p>
+<p>Zijn pels over de schouders werpend, liep hij met langzame schreden en met voorname
+onverschilligheid de ruime vertrekken door. Hij begaf zich naar de hoofdkas en scheen
+daar een oogenblik te weifelen.
+</p>
+<p>Eindelijk naderde hij een der beambten.
+</p>
+<p>De vreemdeling scheen het Engelsch niet volkomen machtig te zijn, hij sprak het eenigszins
+gebroken en met een eigenaardig accent. De kassier wierp een vluchtigen blik op de
+elegante verschijning.
+</p>
+<p>Terwijl het uiterlijk van den vreemdeling reeds een man uit de hoogste kringen verried,
+werd deze indruk nog versterkt door het roode lintje van het Legioen van Eer, dat
+hij in het knoopsgat droeg en waarop de blik van den beambte gevestigd bleef.
+</p>
+<p>De vreemdeling had met eenigen omhaal een document te voorschijn gehaald en dat den
+beambte voorgelegd.
+</p>
+<p>Nadat deze kennis genomen had van den inhoud, verzocht hij den vreemdeling, hem te
+volgen naar een ander loket en daar eenigen tijd te wachten.
+</p>
+<p>De onbekende had plaats genomen in een der stoelen en haalde uit den borstzak van
+zijn jas het laatst uitgekomen avondblad, om zich daarin met onverschillig gelaat
+te verdiepen.
+</p>
+<p>Aan de kas ging het niet zoo kalm toe. Beambten snelden heen en weer, spraken zacht
+fluisterend met elkaar en keken telkens in gespannen aandacht naar den vreemdeling.
+</p>
+<p>Deze scheen echter van al die opgewondenheid niets te merken en was oogenschijnlijk
+zeer in zijn lectuur verdiept.
+</p>
+<p>Het document, dat de vreemdeling den beambte had gegeven, was een wissel van den heer
+Fournier op naam van markies d’Armand voor een bedrag van 40,000 pond sterling.
+</p>
+<p>De wissel was door den heer Fournier zelf onderteekend en de echtheid der handteekening
+door den bekenden notaris Mr. Longwood onder bijvoeging van diens ambtszegel gelegaliseerd.
+</p>
+<p>Handteekening en ambtszegel van den notaris waren echt.
+</p>
+<p>Het kwam den ambtenaar alleen maar vreemd voor, dat Fournier over zoo’n belangrijke
+som beschikte, daar zijn gansche vermogen slechts 60,000 pond sterling bedroeg.
+</p>
+<p>De vreemde bestudeerde nog steeds de krant en alles, wat er om hem heen gebeurde,
+scheen hem absoluut niet te interesseeren, want de kassier moest zijn naam eerst twee
+keer noemen, voordat hij opkeek en zich toen met een beleefd glimlachje verontschuldigde.
+</p>
+<p>Den vreemde werd nu verzocht zich te legitimeeren.
+</p>
+<p>Hij kreeg een reispas uit zijn elegante portefeuille en een aanbevelingsbrief van
+den president der Fransche Republiek, die hem legitimeerde als de boodschapper van
+een politieke zending.
+</p>
+<p>De heeren aan het raampje wierpen slechts een vluchtigen blik op het document.
+</p>
+<p>Zonder verdere omwegen werden hem nu de 40,000 pond uitbetaald en met een hoffelijke,
+doch koele buiging verliet de markies de Bank van Engeland.
+</p>
+<p>De portier had het deurtje van de automobiel vlug opengedaan en nam zijn goudbetreste
+muts af tot bijna aan den grond.
+<span class="pageNum" id="pb11">[<a href="#pb11">11</a>]</span></p>
+<p>De vreemdeling had hem twee shilling in de hand gedrukt.
+</p>
+<p>Op den volgenden hoek hield de auto plotseling stil. De vreemde stapte uit, boog zich
+over naar zijn chauffeur en vroeg op halfluiden toon:
+</p>
+<p>„Charly, hebt ge Fred Herbes al een boodschap gestuurd?”
+</p>
+<p>„Dat kon ik nog niet, Edward. We wisten immers niet of ons plan zou gelukken.”
+</p>
+<p>„Juist, dan zal ik het dadelijk telephonisch doen. Wacht een oogenblik, ik ben dadelijk
+terug.”
+</p>
+<p>De vreemdeling ging naar een elegant café. Na korten tijd kwam hij terug, stapte weer
+in de auto en reed snel naar Goldhawke Road.
+</p>
+<p>De stroomende regen was intusschen wat bedaard.
+</p>
+<p>De wolken braken en de maan trachtte door de vaal-grauwe nevels te dringen. Maar dit
+gelukte haar niet en na een poosje verdween zij maar weer achter het dichte wolkgordijn.
+</p>
+<p>Maar die enkele maanstralen waren toch voldoende geweest om de automobiel te beschijnen,
+die pas geleden voor den hoofdingang van de Bank van Engeland had gestaan en die nu
+juist verdween achter een boschje nabij het huis van <span id="xd33e519">Mr.</span> Van Brixen.
+</p>
+<p>Hoewel de straat in dichte duisternis was gehuld en geheel ledig was, vluchtten toch
+twee donkere gestalten in de schaduw van de dikke boomstammen.
+</p>
+<p>Het scheen, alsof zij op iets wachtten, dat van de richting van Hydepark moest komen,
+want in gespannen aandacht keken zij dien kant uit.
+</p>
+<p>Nu drong een flauwe schijn door de dichte nevels, die met elk oogenblik grooter werd
+en toenam in helderheid.
+</p>
+<p>„Daar zal hij zijn,” fluisterde een der beide schaduwgestalten.
+</p>
+<p>Steeds nader kwam het licht en al spoedig kon men de lantaarns van een automobiel
+onderscheiden, die in razende snelheid naderde.
+</p>
+<p>„Geef nu het teeken, Edward.”
+</p>
+<p>Een schril fluiten weerklonk door den nacht.
+</p>
+<p>Dit scheen een afgesproken teeken te zijn, want de snelheid, waarmede de lichten waren
+genaderd, nam allengs af en aan het einde der Woodlaan hield het voertuig stil. Men
+zag in de duisternis, dat de lampen een bocht beschreven en dat de auto verdween naar
+den kant van de stad.
+</p>
+<p>Een korten tijd bleef alles stil, toen klonk weer dat eigenaardige fluitgeluid door
+den zwijgenden nacht.
+</p>
+<p>De beide luisterenden beantwoordden het signaal.
+</p>
+<p>„Eindelijk, <span id="xd33e535">Mr.</span> Herbes! Wij wachten al sinds geruimen tijd!”
+</p>
+<p>De nieuw aangekomene reikte het tweetal de hand.
+</p>
+<p>„Vergeef mij, markies, en gij ook, beste vriend, als ik liet wachten, maar ik kon
+niet eerder komen. Toen ik uw telephonische boodschap kreeg, wist ik van vreugde nauwelijks
+wat ik deed, want ik had nog steeds gevreesd, dat uwe voorbereidingen, waarvan <span id="xd33e542">Mr.</span> Bellon mij verteld heeft, in het laatste oogenblik nog zouden afspringen.”
+</p>
+<p>„Neen, <span id="xd33e547">Mr.</span> Herbes,” klonk de welluidende stem van markies d’Armand in de duisternis, „alles
+is goed gegaan en ik hoop, dat ge reeds over een half uur uw wenschen ziet vervuld.”
+</p>
+<p>De jonge man wilde zich uitputten in dankbetuigingen, doch de markies weerde hem af
+en zeide:
+</p>
+<p>„Als alles goed geslaagd is, is het tijd om te danken, nu is iedere minuut nog kostbaar.
+Vlug dus aan den arbeid!”
+</p>
+<p>Bijna geluidloos liep het drietal over den weg naar het huis van <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen toe.
+</p>
+<p>Onderweg vroeg de markies den jongen man nog:
+</p>
+<p>„Zijt ge er dus zeker van, dat Van Brixen niet thuis is<span class="corr" id="xd33e559" title="Bron: :">?”</span>
+</p>
+<p>Deze antwoordde:
+</p>
+<p>„Antje stuurde mij vanmorgen nog een briefje, waarin stond, dat haar vader op reis
+was gegaan. Hij had echter ongaarne deze reis ondernomen aan den vooravond van de
+bruiloft. Het scheen hier echter een belangrijke zaak te betreffen, zoodat hij wel
+moest gaan.
+</p>
+<p>„Bij het afscheid had hij Antje nog verzekerd, dat hij beslist met den trein van middernacht
+zou terugkomen.”
+</p>
+<p>„Dan hebben wij des te meer reden om ons te haasten,” zei de markies en legde zijn
+hand op de deurklink van de tuindeur.
+</p>
+<p>Deze gaf mee en enkele oogenblikken later waren de drie mannen verdwenen in het dichte
+gebladerte.
+</p>
+<p>Het huis lag als uitgestorven; niets bewoog zich. Slechts voor een der vensters aan
+den achterkant scheen een zwak schijnsel.
+</p>
+<p>In dit oogenblik kwam de maan van achter de wolken te voorschijn en verlichtte de
+wegen van het park, waarlangs drie mannen zich voortspoedden.
+</p>
+<p>Een oogenblik was alles stil.
+</p>
+<p>Toen weerklonk plotseling het geroep van een nachtuil.
+</p>
+<p>Hoe stil die kreet ook werd geslaakt, scheen men toch in de kamer, waar het licht
+brandde, het geluid <span class="pageNum" id="pb12">[<a href="#pb12">12</a>]</span>te hebben vernomen, want het gordijn werd ter zijde geschoven, de vleugeldeuren voorzichtig
+geopend en in het verlichte raam verscheen een vrouwelijke gedaante.
+</p>
+<p>Wederom klonk diezelfde roep.
+</p>
+<p>De vrouw daarbinnen maakte echter een afwerende beweging met de hand en wrong als
+in wanhoop de handen.
+</p>
+<p>Toen hield zij een klein voorwerp in de hoogte, boog zich voorover en liet het op
+den grond vallen.
+</p>
+<p>Uit de schaduw der boomen kwam een zwarte gestalte te voorschijn, die het voorwerp
+snel opraapte en ijlings weer in de schaduw der boomen verdween.
+</p>
+<p>Herbes had met de linkerhand zijn wijde jas genomen en hield een tip voor het voorhoofd,
+terwijl de markies met een kleine electrische zaklantaarn bijlichtte.
+</p>
+<p>In dit schuilhoekje ontcijferde Herbes een klein briefje, dat Antje aan een steen
+had gebonden en weggegooid.
+</p>
+<p>Zij deelde daarin mede, dat er geen mogelijkheid op een vlucht bestond, want <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixens oude huishoudster had de deur gesloten en het jonge meisje kon niet bij den
+sleutel komen.
+</p>
+<p>Herbes was buiten zich zelf, maar de markies zei op fluisterenden toon:
+</p>
+<p>„Dat hindert niets!”
+</p>
+<p>Hij had snel een voorwerp uit den zak gehaald en trachtte nu het einde van een touw
+met een ijzeren haak naar het in de tweede verdieping gelegen venster omhoog te gooien.
+</p>
+<p>De worp mislukte echter en met groot lawaai viel de haak op den steenen bodem neer.
+</p>
+<p>Allen verschrikten en luisterden in gespannen aandacht of niemand was opgeschrikt.
+</p>
+<p>Gelukkig echter bleef alles stil.
+</p>
+<p>„Zoo gaat het niet,” fluisterde de markies en hij wierp snel zijn kostbare pels neer
+en liep geruischloos naar den draad van een bliksemafleider, die van het dak naar
+beneden in het park liep.
+</p>
+<p>De anderen konden een kreet van schrik niet weerhouden. Wat de markies wilde doen
+was louter waanzin. Doch reeds had hij het staal gegrepen en begon zich langzaam omhoog
+te <span class="corr" id="xd33e596" title="Bron: treken">trekken</span>.
+</p>
+<p>Het lichaam vast tegen den muur gedrukt, klauterde hij als een kat naar boven.
+</p>
+<p>Zoo bereikte de markies in korten tijd het venster. Hij sloeg zijn arm om het kruis.
+Een oogenblik zag men in het vensterkozijn zijn figuur afsteken, toen verdween hij
+geruischloos in de kamer.
+</p>
+<p>Hier wikkelde hij een snoer los, dat hij om het lichaam had gewikkeld, wierp het eind
+naar beneden en trok de touwladder naar boven.
+</p>
+<p>Hij bevestigde deze nu aan het venster en aldus was in korten tijd een tamelijk handige
+weg in orde gebracht.
+</p>
+<p>Toen de nachtelijke bezoeker de kamer binnen kwam, kon Antje nauwelijks een huivering
+onderdrukken.
+</p>
+<p>Die man bracht haar de vrijheid en het verwachte geluk en toch rilde zij voor de uitdrukking
+van dol-dappere beslistheid, die sprak uit zijn gelaatstrekken. Hoe vreeselijk wel
+moest het zijn om dien man tot tegenstander te hebben!
+</p>
+<p>Den markies ontging het schuwe wezen en de angst van het meisje niet.
+</p>
+<p>Als een man van de wereld wist hij in eenige vriendelijke woorden de opgewondenheid
+van de jonge dame te kalmeeren. Hij verzocht haar, zich vlug voor het vertrek gereed
+te maken en alle kleinigheden, waaraan zij gehecht was, in een handtaschje mee te
+nemen.
+</p>
+<p>„Terwijl gij daarmede bezig zijt, heb ik nog een kleine taak te vervullen. Wilt ge
+mij even zeggen, hoe ik het vlugst naar de kamer van uw vader kom?”
+</p>
+<p>Het jonge meisje schrikte.
+</p>
+<p>Haar gelaat werd lijkbleek.
+</p>
+<p>De markies trachtte haar gerust te stellen:
+</p>
+<p>„Ik geef u mijn eerewoord, dat uw vader in geenerlei gevaar komt. Ik moet echter een
+oogenblik in zijn kamer vertoeven.”
+</p>
+<p>Slechts aarzelend gaf Antje hem de noodige aanwijzingen en terstond was de markies
+verdwenen, om reeds na enkele minuten terug te komen.
+</p>
+<p>Intusschen waren alle voorbereidingen tot de vlucht gemaakt.
+</p>
+<p>De markies bevestigde de kleine handtasch aan het touw en liet ze in de diepte glijden.
+</p>
+<p>Hij boog toen voor de jonge dame en sprak:
+</p>
+<p>„Ge veroorlooft mij?”
+</p>
+<p>En voordat Antje wist wat er gebeurde, had hij haar als een kind in zijn armen genomen
+en begon nu met zijn last den gevaarvollen terugtocht langs de wankelende ladder.
+</p>
+<p>Om het slingeren te voorkomen hielden de beiden, die beneden stonden, het vrije einde
+vast en spoedig had de markies met zijn beschermelinge den grond bereikt.
+</p>
+<p>Deze man moet wel reuzenkrachten en een schier <span class="pageNum" id="pb13">[<a href="#pb13">13</a>]</span>ongekende handigheid bezitten, want men bespeurde bij hem niet de geringste vermoeienis.
+</p>
+<p>Toen hij Antje neerzette, omhelsde Herbes zijn meisje en fluisterde zachtjes:
+</p>
+<p>„Eindelijk, liefste!”
+</p>
+<p>De markies liet het minnende paar echter geen tijd om teere woordjes te wisselen,
+maar dreef hen aan tot spoed.
+</p>
+<p>Voorzichtig door de duisternis sluipend, hadden zij spoedig de tuindeur bereikt; eenige
+minuten later zaten allen in de in de boschjes verscholen staande auto en voort ging
+het naar het station.
+</p>
+<p>Daar nam de markies voor het paar kaarten naar Southampton. Van daar uit zouden zij
+per boot naar Australië oversteken.
+</p>
+<p>Het was nog slechts luttele minuten vóór het vertrek van den trein.
+</p>
+<p>Antje en Herbes waren in een ledige coupé gestapt en stonden voor de open deur om
+afscheid te nemen van hunne vrienden.
+</p>
+<p>„En nu,” zeide de markies en hij haalde een pakje uit zijn zak te voorschijn, „heb
+ik nog wat te zeggen. Zooals ge weet, had uwe vader de som van 20,000 pond voor u
+als <span class="corr" id="xd33e635" title="Bron: bruidschat">bruidsschat</span> bestemd. Wijl Fournier u nu echter niet tot vrouw krijgt, zag ik volstrekt niet in,
+waarom hij het geld moest behouden en ik haalde deze vaderlijke huwelijksgift om ze
+u hier te overhandigen.”
+</p>
+<p>Antje en Herbes waren ten hoogste verbaasd en hunne verwondering steeg nog, toen de
+markies een <span id="xd33e640">étui</span> uit zijn zak haalde en deze Antje overhandigde.
+</p>
+<p>„Ik vond ook nog dezen kostbaren collier in de kamer van uw vader. Dit kleinood was
+natuurlijk bestemd als bruidsgeschenk. Ge ontvangt het dus bij dezen.”
+</p>
+<p>Juist kwam de conducteur om de coupédeuren te sluiten.
+</p>
+<p>Antje en Herbes namen nogmaals afscheid.
+</p>
+<p>Een schril gefluit—locomotief en trein zetten zich in beweging.
+<span class="pageNum" id="pb14">[<a href="#pb14">14</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch5" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch5.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">VIJFDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">VERRASSINGEN OP DEN HUWELIJKSMORGEN.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Triest brak de dag aan.
+</p>
+<p>Mr. Fournier woelde rusteloos heen en weer op zijn legerstede. Hij was na een rumoerigen
+nacht eerst weinig uren geleden thuis gekomen, doch de gewenschte rust kon hij niet
+vinden.
+</p>
+<p>Dit was dus de morgen van zijn bruiloftsdag.
+</p>
+<p>Waarom zou hij feitelijk trouwen?
+</p>
+<p>Het hoofddoel was nu immers bereikt.
+</p>
+<p>Hij was in het bezit van 20,000 pond bruidsschat en had nu ook de 30,000 pond gekregen,
+die hem nog toekwamen van vroegere „zaken”, die hij met <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen had gedreven.
+</p>
+<p>Antje was inderdaad een alleraardigst meisje.
+</p>
+<p>Maar wat moest hij met een vrouw beginnen?
+</p>
+<p>De donkerlokkige Loulou was toch even lief als zijn blonde bruid. Enfin, hij zou het
+dan wel zien te schipperen!—
+</p>
+<p>De gedachtengang van den kleinen Franschman werd plotseling afgeleid, want naast hem
+ging de telephoon over met schril geluid.
+</p>
+<p>„Wat is dat nu?” dacht Fournier, „nu al een telefoontje. Dat is een flauwe grap van
+een vriend!”
+</p>
+<p>Hij draaide zich om, ten einde te gaan slapen, den vriend verwenschend, die hem zoo
+beet wilde nemen.
+</p>
+<p>Rrrrrrrrrrrrrrrt!
+</p>
+<p>Weer ging de telefoon.
+</p>
+<p>Rrrrrrrrrrrrrrrt!
+</p>
+<p>Nu was Fournier wel gedwongen op te staan.
+</p>
+<p>Slaapdronken greep hij het toestel.
+</p>
+<p>„Hallo!”
+</p>
+<p>„Hallo!”
+</p>
+<p>„Wie daar?”
+</p>
+<p>„Markies d’Armand!”
+</p>
+<p>De kleine Franschman maakte onwillekeurig een buiging.
+</p>
+<p>„Wel, markies, wat verschaft mij de eer?”
+</p>
+<p>„Ik wil u feliciteeren, als ge ten minste nog altijd van plan zijt vandaag te trouwen.”
+</p>
+<p>Fournier grinnikte.
+</p>
+<p>„Hahaha! hihihi!”
+</p>
+<p>Hij dacht, dat de markies ook al een beetje zwaar geboemeld had.
+</p>
+<p>„Ik wilde alleen maar weten,” vervolgde de markies op ernstigen toon, „of ge Antje
+van Brixen zoo lief hebt, dat ge haar ook zonder bruidsschat wilt nemen. Ik ben namelijk
+in het bezit van de huwelijksgift en heb bovendien op uw naam nog 40,000 pond gehaald.
+Ik had u gisteravond beloofd direct naar de Bank te rijden en kreeg daar op uw handteekening
+terstond het verlangde.”
+</p>
+<p>Nog altijd dacht Fournier aan een grapje.
+</p>
+<p>„Ge hebt volstrekt geen reden tot vroolijkheid”, zei de markies. „Misschien zult gij
+mij eerder gelooven, als ik u verzeker, dat de vermeende markies d’Armand niemand
+anders is dan John Raffles!”
+</p>
+<p>Fournier was lijkbleek geworden.
+</p>
+<p>De <span class="corr" id="xd33e693" title="Bron: microphoon">microfoon</span> gleed uit zijn hand en bevend greep hij naar de leuning van den stoel.
+</p>
+<p>Maar dat was toch waanzin!
+</p>
+<p>Neen, neen!
+</p>
+<p>De markies wilde slechts een grapje maken.
+</p>
+<p>Op deze manier trachtte Fournier zich zelf gerust te stellen, maar dit wilde hem niet
+al te best lukken, want de angst snoerde hem de keel dicht.
+</p>
+<p>Hij moest zich echter zoo spoedig mogelijk zekerheid verschaffen.
+</p>
+<p>Maar wat te doen?
+</p>
+<p>Naar de Bank telefoneeren? Dat ging niet, want die was nog gesloten.
+</p>
+<p>Naar de politie? Dat wilde hij niet, daar hij nog steeds de hoop koesterde, dat alles
+maar een flauwe grap was.
+</p>
+<p>Maar wat dan! Wat dan!
+</p>
+<p>Hij moest er toch met iemand over spreken en hij dacht aan Van Brixen.
+</p>
+<p>In allerijl had hij zich gekleed, het huis verlaten en <span class="pageNum" id="pb15">[<a href="#pb15">15</a>]</span>was per auto naar zijn aanstaanden schoonvader getuft.
+</p>
+<p>Daar lag alles nog in diepe rust.
+</p>
+<p>Toen eindelijk een dienstmeisje de deur had geopend, stormde Fournier haar voorbij
+en rende terstond naar de slaapkamer van den heer des huizes.
+</p>
+<p>Deze was eerst laat in den nacht van zijn reis teruggekeerd en sliep nog vast, toen
+hij plotseling onzacht op zijn schouder werd getikt.
+</p>
+<p>Toen hij de oogen opsloeg zag hij Fournier voor zich staan, die in hoogelijk opgewonden
+toestand verkeerde.
+</p>
+<p>Hij begon het verhaal te doen van wat hem was overkomen, toen plotseling het dienstmeisje
+aan de slaapkamerdeur klopte en vol schrik vertelde, dat een touwladder uit het venster
+van de kamer der juffrouw in het park hing.
+</p>
+<p>Dit bericht bracht groote ontsteltenis teweeg.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen kleedde zich in allerijl en haastte zich met zijn vriend naar de kamer van
+zijn dochter.
+</p>
+<p>Deze was leeg.……
+</p>
+<p>Midden op de tafel lag een brief van den volgenden inhoud:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first salute">„<i>Geachte Heer!</i>
+</p>
+<p>Nauwkeurig onderzoek heeft aan het licht gebracht, dat ge uw geld op schandelijke
+wijze hebt verdiend.
+</p>
+<p>Uw vriend Fournier is geen haar beter dan gij; ik heb derhalve besloten om het geld,
+door u op zoo minderwaardige wijze verworven, aan de lijdende menschheid te besteden.
+</p>
+<p>Ge zijt gewetenloos genoeg om uwe dochter te willen koppelen aan Fournier. Dit moest
+ik verhinderen en daarom heb ik juffrouw Antje geholpen om te vluchten met den jongen
+koopman Herbes, die haar lief heeft. De huwelijksgift van 20,000 pond heb ik het jonge
+paar naar hun nieuwe woonplaats meegegeven.
+</p>
+<p>De andere 30,000 pond, die ik Fournier heb afgenomen en ook de 40,000 pond, die ik
+mij van zijn vermogen liet uitbetalen, zal ik aan de Londensche armen geven.
+</p>
+<p>Fournier is dus gestraft.
+</p>
+<p>En ook gij zult uw straf niet ontgaan.
+</p>
+<p class="signed">JOHN RAFFLES.<br>
+bijgenaamd Markies d’Armand.
+</p>
+<p>P.S. Daar juist vind ik een kostbaar halssnoer in uw schrijftafel. Uit den bijgaanden
+brief lees ik, dat ge die hadt bestemd als geschenk voor uwe minnares <span class="corr" id="xd33e740" title="Bron: Fatjana">Tatjana</span> Miroff. Dat lijkt mij een groot onrecht. Ik zal het snoer aan uwe dochter geven als
+geschenk van haar kieschen vader. Ik heb nu geen tijd om uw boel verder door te snuffelen,
+maar dat komt later wel in orde.
+</p>
+<p>Ge hoort nog wel van mij.
+</p>
+<p class="signed">J. R.”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen had den brief op half luiden toon gelezen en Fournier volgde ieder woord in
+gespannen aandacht.
+</p>
+<p>Zijn gelaat werd vaalbleek.
+</p>
+<p>Als gebroken zonk hij in zijn stoel. Iedere hoop was vervlogen en wat hij had gedroomd,
+was tot waarheid geworden.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen was tamelijk rustig.
+</p>
+<p>Het verlies, dat hem had getroffen, beteekende niet veel.
+</p>
+<p>Het snoer had wel groote waarde, maar zoo’n som kwam bij hem, den multi-millionair,
+niet in aanmerking.
+</p>
+<p>En de wensch van Tatjana, dat zijn dochter het huis zou verlaten, was nu toch ook
+vervuld.
+</p>
+<p>De wraak van John Raffles vreesde hij niet. Geld en kostbaarheden konden gemakkelijk
+bij de een of andere Bank worden ondergebracht.
+</p>
+<p>Maar Fournier was veel te razend om naar al die redeneeringen te luisteren en het
+einde was, dat de vrienden hoog loopende <span class="corr" id="xd33e762" title="Bron: ruize">ruzie</span> kregen en dat de Franschman naar de Bank ging om te hooren, of inderdaad op zijn
+naam het kapitaal was weggehaald.
+</p>
+<p>Het was maar àl te waar!
+</p>
+<p>Toen reed hij terstond naar Scotland Yard om inspecteur Baxter alles mee te deelen.
+</p>
+<p>Baxter was razend, toen hij hoorde, dat Raffles weer aan den gang was en hij zwoer,
+dezen keer den gentleman-dief te zullen pakken.
+</p>
+<p>En hij begon den geheelen boel in rep en roer te brengen om een drijfjacht aan te
+vangen op Lord Lister.
+<span class="pageNum" id="pb16">[<a href="#pb16">16</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch6" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch6.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">ZESDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">REDT MIJN KIND!</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Het was vijf uur in den middag.
+</p>
+<p>Over Londen was de grauwe schemering neergestreken, die nog werd verdicht door dichte
+nevels.
+</p>
+<p>In kantoren en winkels waren sinds lang de lichten ontstoken.
+</p>
+<p>Voertuigen van allerlei aard reden puffend, stampend, hobbelend en knetterend door
+de groote verkeersstraten van de city en spookachtig gleden de schaduwen langs de
+huizen.
+</p>
+<p>Het was een eentonig, grauwe aanblik, want elke schelle toon werd vergrijsd door den
+nevelsluier.
+</p>
+<p>Plotseling veranderde de aanblik en uit het straten-gewirwar maakte zich een rood
+schijnsel los, dat opsteeg naar den hemel en met elk oogenblik in kracht toenam.
+</p>
+<p>De voorbijgangers drongen verschrikt opeen en een oogenblik later weerklonk aan alle
+kanten het geroep van: „Brand! Brand!” door de straten.
+</p>
+<p>Nu begon de menigte het op een loopen te zetten en van alle kanten snelde men naar
+de plaats, vanwaar de roode lichtgloed opsteeg.
+</p>
+<p>Hoe langer hoe drukker werd het in de straten, hoe langer hoe scheller weerklonk het
+roepen en schellen en krijschen.
+</p>
+<p>De aanblik van het brandende perceel was dan ook inderdaad schrikwekkend.
+</p>
+<p>Een van die groote huurkazernes, die men vindt in elke wereldstad, stond in brand.
+</p>
+<p>Als machtige armen kronkelden de vlammen omhoog naar den donkeren nachthemel. Kletterend
+en sissend vielen de zware waterstralen neer in de vuurzee en dan was het, of de roode
+tongen nog hooger lekten.
+</p>
+<p>De brandweerlieden spanden hun uiterste krachten in, doch het gelukte hun niet, het
+vuur meester te worden.
+</p>
+<p>Twee heeren, die er zeer opgewonden uitzagen, en die voor dat, wat de algemeene opmerkzaamheid
+trok, geen oog schenen te hebben, waren juist de plek van het onheil genaderd in hun
+auto.
+</p>
+<p>De chauffeur zag nu, dat de weg was afgezet en hij maakte de heeren daarop opmerkzaam.
+</p>
+<p>Deze besloten nu de auto te verlaten om te trachten hun hotel te voet te bereiken.
+</p>
+<p>„Dat ook nog,” sprak de kleinste en hij trachtte zich door den menschenmuur een weg
+te banen.
+</p>
+<p>Dit lukte hem slechts moeilijk en het tweetal kwam maar uiterst langzaam voorwaarts.
+</p>
+<p>„Laat mij voorgaan, <span id="xd33e797">Mr.</span> Fournier,” sprak Baxter, de inspecteur van politie, „ik zal mij legitimeeren, opdat
+wij gauwer vooruit komen.”
+</p>
+<p>Hij schoof den kleinen Franschman op zij en drong zich met geweld door de menigte,
+die slechts onwillig ter zijde week.
+</p>
+<p>De beide heeren waren dien dag al twee keer in het hotel geweest, waar Raffles had
+vertoefd onder den naam van markies d’Armand, en voor den derden keer richtten zij
+daarheen thans hunne schreden.
+</p>
+<p>Plotseling onder het langzaam voortloopen over het door de politie afgezette terrein,
+voelde Baxter een ruk aan zijn jas en hoorde hij den naam „Raffles” uitroepen. Daarna
+hoorde hij het geluid van een harden slag en toen hij omkeek, zag hij den kleinen
+Franschman languit op den grond liggen.
+</p>
+<p>Deze had tusschen de menigte aan den overkant der straat „markies d’Armand” ontdekt.
+Hij had naar den man willen toesnellen, maar inderhaast vergeten, dat overal slangen
+op den grond lagen en nu was hij daarover gestruikeld en languit op den grond gevallen.
+</p>
+<p>Voordat hij was opgestaan en Baxter had verteld, wien hij gezien had, waren reeds
+zooveel seconden verloopen, dat de gezochte makkelijk was ontvlucht.
+</p>
+<p>Baxter dacht, dat Fournier zich <span class="corr" id="xd33e808" title="Bron: we">wel</span> vergist zou hebben.
+</p>
+<p>Deze echter beweerde met groote beslistheid, dat er van vergissing geen sprake was
+en zoo kwam Baxter ook tot de conclusie, dat nu toch eindelijk de gentleman-dief gepakt
+zou worden.
+</p>
+<p>Maar hier, als ’t ware gevangen tusschen de geweldige <span class="pageNum" id="pb17">[<a href="#pb17">17</a>]</span>menschenmassa, zagen de heeren wel in, dat oogenblikkelijk van een vervolging weinig
+resultaat was te wachten en zoo werd besloten om vooreerst dit plan te laten varen
+en naar het hotel te gaan.
+</p>
+<p>Intusschen was de brand zoodanig toegenomen, dat van doorkomen geen sprake was.
+</p>
+<p>Het geheele huis stond nu in lichterlaaie en loeiend sloegen de vlammen uit naar allen
+kant.
+</p>
+<p>Met bovenmenschelijke kracht werkte de brandweer, maar nog steeds wilde het haar niet
+gelukken het vuur meester te worden.
+</p>
+<p>De ongelukkige bewoners der bovenste verdieping hadden hun leven bijna allen langs
+de brandladders in veiligheid gebracht.
+</p>
+<p>Uit de vlammen kwam nu een brandweerman te voorschijn met een rookhelm over het hoofd.
+Hij verscheen nu op een der brandladders en droeg een bewustelooze jonge vrouw op
+den arm.
+</p>
+<p>Luide kreten van bijval loonden den dappere voor zijn moedige daad.
+</p>
+<p>Men had de vrouw op den grond neergelegd en reeds schoten lieden toe om haar levensgeesten
+weer op te wekken.
+</p>
+<p>De brandweerman verklaarde, dat er zich thans in het huis geen levend wezen meer bevond.
+</p>
+<p>Nauwelijks echter was de bewustelooze weer tot haar positieven teruggekeerd, of zij
+kreet vol ontzetting:
+</p>
+<p>„Mijn kind. Waar is mijn kind?—Redt, o, redt mijn kind!”
+</p>
+<p>Bijna waanzinnig van smart trok zij zich de haren uit en omklemde de knieën van den
+brandweerman onder den uitroep:
+</p>
+<p>„Redt mijn kind!”
+</p>
+<p>Ieder was tot tranen toe geroerd.
+</p>
+<p>Vrouwen jammerden met de moeder mede en wanhoopskreten weerklonken door de lucht.
+</p>
+<p>Maar hulp was hier onmogelijk!
+</p>
+<p>Doch daar—wat was dat?—
+</p>
+<p>Met geweldige kracht had een man zich door de massa een weg gebaand en drong nu naar
+het brandende huis toe.
+</p>
+<p>De brandweerlieden, die hem den weg wilden versperren, duwde hij met sterke hand ter
+zijde en voordat iemand nog goed wist wat er gebeurde, had hij reeds de onderste sporten
+der brandladder beklommen.
+</p>
+<p>Een rauwe kreet steeg op uit gansch de menigte, toen de man met groote snelheid naar
+boven klauterde.
+</p>
+<p>Daarop volgde ademlooze stilte.
+</p>
+<p>Alle harten schenen stil te staan en aller oogen waren gericht op de vlammenzee.
+</p>
+<p>De spanning was hevig en eenige vrouwen vielen flauw van angst.
+</p>
+<p>Nu had de man het venster bereikt, waaruit de brandweerman zoo juist de bewustelooze
+vrouw had gedragen.
+</p>
+<p>Eén oogenblik slechts zag men zijn donkere gestalte in de gloeiend roode vensterholte
+staan.
+</p>
+<p>Even wendde zich de vreemdeling om en riep:
+</p>
+<p>„Verder spuiten!”
+</p>
+<p>Toen was hij verdwenen.
+</p>
+<p>Angstige minuten volgden.
+</p>
+<p>Onafgebroken slingerden de spuiten watermassa’s in het vuur.
+</p>
+<p>Toen weerklonk plotseling een duizendstemmige jubelkreet door het luchtruim.
+</p>
+<p>Boven, heel boven, op de hoogste sport van de brandladder stond de redder en hield
+een kind op zijn armen.
+</p>
+<p>De vlammen verzengden zijn kleeren en sloegen aan alle kanten om hem heen, terwijl
+de brandweermannen breede waterstralen spoten naar den moedigen redder, die nu de
+ladder begon af te dalen.
+</p>
+<p>Toen het grootste gevaar voor den koenen man was geweken, en luide jubelkreten alom
+opstegen, stortte het dak ineen en de oplaaiende gloed zette den redder met zijn last
+in daghelderen schijn.
+</p>
+<p>Baxter en Fournier waren langzamerhand tot op de eerste rij gekomen en stonden de
+geheele redding met open mond mee aan te staren.
+</p>
+<p>Daar! Eensklaps werd het gelaat van den man op de ladder verlicht en uit beider mond
+klonk het tegelijkertijd:
+</p>
+<p>„Raffles!”
+</p>
+<p>Baxter gaf in allerijl aan de omstaande politie-mannen bevel, den man, zoodra hij
+een voet op den bodem had gezet, in hechtenis te nemen.
+</p>
+<p>De redder had nu den voet op den bodem gezet en de overgelukkige moeder drukte haar
+kind in de armen.
+</p>
+<p>Alles verdrong zich om den held. Deze voelde plotseling, dat hem een hand op den schouder
+werd gelegd en toen hij zich omkeerde, zag hij Baxter, die met twee agenten op hem
+was toegetreden.
+</p>
+<p>In hetzelfde oogenblik gebeurde iets vreeselijks. Een brandende balk stortte plotseling
+naar omlaag <span class="pageNum" id="pb18">[<a href="#pb18">18</a>]</span>en sleepte in zijn val een der brandweermannen mede.
+</p>
+<p>Een kreet van ontzetting werd geslaakt.
+</p>
+<p>De ongelukkige man had bij den val den nek gebroken.
+</p>
+<p>Baxter, Fournier en de agenten waren onwillekeurig terzijde gesprongen om niet door
+den vallenden balk te worden getroffen.
+</p>
+<p>Toen de eerste schrik voorbij was, keken ze om naar den gearresteerde.
+</p>
+<p><i>Deze was echter verdwenen.</i>
+<span class="pageNum" id="pb19">[<a href="#pb19">19</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch7" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch7.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">ZEVENDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">ONVERWACHTE TERUGKOMST.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">„Wie heeft vandaag de wacht in Goldhawke road?”
+</p>
+<p>„Dickson, inspecteur!”
+</p>
+<p>Baxter had een dienstlijst opgenomen, knikte bevestigend en legde het blad papier
+weder in het vakje van zijn schrijflessenaar.
+</p>
+<p>Na hetgeen met Fournier was voorgevallen, had ook <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen zich niet meer zeker gevoeld.
+</p>
+<p>Hij had geld en kostbaarheden naar verschillende banken gebracht; het personeel, dat
+hij nu ook niet meer vertrouwde, was ontslagen en op zijn verzoek werd zijn huis dag
+en nacht door de politie bewaakt, terwijl hij met Tatjana Miroff een reis om de wereld
+was gaan maken.
+</p>
+<p>Men had terstond een stevige politiewacht op post gesteld in de hoop, dat Raffles
+zijn bezoek aan <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen’s huis spoedig zou herhalen.
+</p>
+<p>Op die manier kon <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen met een gerust hart zijn voorgenomen reis ondernemen.
+</p>
+<p>Baxter, die zich tot dusverre steeds had bemoeid met de zaak Raffles en in wiens handen
+ook de leiding berustte, had nu het opperbevel gekregen over het te bewaken huis.
+</p>
+<p class="tb">—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—<br>—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—</p><p>
+</p>
+<p>Sinds <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen’s afreis waren ongeveer twee maanden verstreken, zonder dat zich tot nog toe
+iets verdachts had voorgedaan.
+</p>
+<p>Vandaag had agent Dickson de wacht.
+</p>
+<p>Langzaam patrouilleerde hij voor het huis op en neer, toen plotseling een automobiel
+zijn aandacht trok, die tamelijk vlug naar <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen’s woning reed en daar voor de deur stilhield.
+</p>
+<p>Op de plaats van den chauffeur zat een neger, wiens gelaat, zwart als ebbenhout, scherp
+afstak bij den gelen kaftan en den rooden fez.
+</p>
+<p>Toen de auto stilhield voor <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen’s woning, kwam Dickson wat nader en zag nu, dat de neger vlug zijn plaats verliet,
+het portier opende en den inzittende hielp bij het uitstappen.
+</p>
+<p>Het duurde lang, voordat er iemand uit het voertuig te voorschijn kwam.
+</p>
+<p>Dickson keek nu extra scherp toe.
+</p>
+<p>Eindelijk verscheen, in dekens en mantels gehuld, een gedaante wier hoofd geheel in
+doeken was gewikkeld.
+</p>
+<p>Door den neger ondersteund, die de zwakke gestalte bijkans geheel scheen te dragen,
+liep deze langzaam naar de tuindeur.
+</p>
+<p>Dickson had zich voor deze deur opgesteld.
+</p>
+<p>Hij was van plan, ieder den toegang te weigeren.
+</p>
+<p>Daar knikte hem de heer vriendelijk toe en zeide, hem de hand toestekend:
+</p>
+<p>„Wel, mijn beste Dickson, er is dus niets bijzonders voorgevallen! Ik hoorde het reeds
+van den inspecteur. Zooals ge ziet, ben ik heel ziek en daarom heel wat vroeger terug
+gekomen, dan ik mij had voorgesteld. Doe mijnheer Baxter mijn hartelijke groeten en
+vraag hem of hij mij eens spoedig op komt zoeken, want ik heb hem belangrijke dingen
+mee te deelen. Ik zou natuurlijk wel naar hem toekomen, als ik niet zoo lijdend was.
+Ik dank hem en jullie allemaal in ieder geval voor de moeite.”
+</p>
+<p>Van Brixen schudde de hand van Dickson en liet er meteen een geldstuk in verdwijnen.
+</p>
+<p>De beambte groette glimlachend en keek eens tersluiks naar het geldstuk, het was een
+shilling.
+</p>
+<p>Daar <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen met het openen der poortdeur niet al te goed kon opschieten kwam Dickson hem
+dadelijk te hulp.
+</p>
+<p>De zieke dankte vriendelijk en liep nu naar het huis toe, zorgvuldig door den neger
+ondersteund.
+</p>
+<p>Dickson was blij van dien vervelenden wachtpost te zijn ontslagen en begaf zich nu
+op weg naar Scotland Yard om inspecteur Baxter rapport te geven van het voorgevallene
+en hem de groeten van <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen over te brengen.
+</p>
+<p>Hij vond zijn chef in diens bureau.
+</p>
+<p>Deze was niet weinig verbaasd, dat <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen was <span class="pageNum" id="pb20">[<a href="#pb20">20</a>]</span>teruggekomen, zonder daarvan vooraf kennis te hebben gegeven.
+</p>
+<p>Doch de ernstige ziekte van den reiziger verklaarde alles en Baxter besloot dadelijk
+den ander te gaan bezoeken.
+</p>
+<p>Toen de inspecteur aan de woning had aangescheld en de deur werd geopend, deinsde
+hij ontzet achteruit, want in plaats van het vriendelijke gelaat van de huishoudster
+kreeg hij het ebbenzwarte gelaat van een neger te zien.
+</p>
+<p>Nu herinnerde hij zich, dat Dickson had verteld, dat de Hollander met een neger was
+teruggekeerd.
+</p>
+<p>Baxter vroeg naar den heer des huizes.
+</p>
+<p>De neger grijnsde, zoodat zijn witte tanden allemaal te zien kwamen en vroeg toen:
+</p>
+<p>„Hoe jij heeten?”
+</p>
+<p>„Wat???”
+</p>
+<p>De neger grijnsde weer.
+</p>
+<p>„Hoe jij heeten?”
+</p>
+<p>Baxter noemde zijn naam.
+</p>
+<p>„<span class="corr" id="xd33e950" title="Bron: Timmi">Timmy</span> zal meester vragen of meester thuis is voor jou.”
+</p>
+<p>Floep!!
+</p>
+<p>De deur vloog Baxter voor den neus dicht.
+</p>
+<p>Zijn geduld werd wel heel erg op de proef gesteld, maar eindelijk toch ging de deur
+weer open en de neger noodigde den gast met vriendelijken grijns uit, binnen te komen.
+</p>
+<p>Boven in de studeerkamer wachtte <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen zijn gast.
+</p>
+<p>De kamer was in schemerdonker en <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen zat in een grooten leunstoel, de <span class="corr" id="xd33e965" title="Bron: voetend">voeten</span> rustende op een bankje. Zijn geheele lichaam was in dekens gewikkeld. Het hoofd van
+den zieke was in doeken gebonden en rustte op een kussen. Alleen het puntje van den
+neus kon men zien.
+</p>
+<p>Toen Baxter met Timmy binnentrad, vloog de neger naar zijn meester toe en begon hem
+met een groot palmblad verkoeling toe te waaien.
+</p>
+<p>Baxter nam plaats.
+</p>
+<p>„Hoe gaat het u?” vroeg hij deelnemend.
+</p>
+<p>„Slecht!”
+</p>
+<p>Het kwam er fluisterend uit.
+</p>
+<p>„Wat scheelt u, <span id="xd33e975">Mr.</span> <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen?”
+</p>
+<p>„Koortsen. Harde koortsen.”
+</p>
+<p>Onwillekeurig deinsde Baxter achteruit.
+</p>
+<p>„Neen, ge behoeft niet bevreesd te zijn,” stelde <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen hem gerust. „De dokter in Aden heeft mij palmbladen als waaier aangeraden.”
+</p>
+<p>„Zoo!”
+</p>
+<p>„Ge ziet zelf, hoe ziek ik ben, waarde heer Baxter. Daarom ben ik maar zoo vrij geweest
+om u hier te vragen. Ge waart steeds zeer voorkomend voor mij.”
+</p>
+<p>Baxter boog dankend.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen vervolgde:
+</p>
+<p>„.….. en daarom zou ik graag uw raad willen inwinnen.”
+</p>
+<p>Baxter luisterde vol spanning.
+</p>
+<p>„Mijn ziekte is van hoogst ernstigen aard en kan slechts in een zachter klimaat heil
+vinden. Ik kan mij nauwelijks bewegen en de doktoren hebben mij geraden mijn woonplaats
+te veranderen. Als ik in het vochtige klimaat van Londen blijf, ben ik in drie maanden
+dood.”
+</p>
+<p>De zieke ademde zwaar en moeilijk.
+</p>
+<p>Timmy begon weer te waaieren.
+</p>
+<p>Na een poosje vervolgde de zieke:
+</p>
+<p>„Ge begrijpt wel, dat ik mij liever wat moeite en lasten geef, dan dat ik den zekeren
+dood wil te gemoet gaan. Ik wil alles, wat zich in dit huis bevindt, laten verkoopen.
+Ik kan toch al die dingen niet meenemen.”
+</p>
+<p>„Wat?” viel Baxter in, „wilt ge al die schatten verkoopen? Moeten die allemaal in
+vreemde handen vallen?”
+</p>
+<p>„Ja, ik kan er niets anders op vinden. Ik kan die dingen toch niet behouden, daarom
+maak ik ze maar te gelde.<span id="xd33e1004">”</span>
+</p>
+<p>„Dan heb ik een vriendelijk verzoek!”
+</p>
+<p>„En dat is?”
+</p>
+<p>„Ge weet, dat ik zelf antiquiteiten verzamelaar ben.”
+</p>
+<p>„Ja. En?”
+</p>
+<p>„Wees zoo goed, mij den dag van de verkooping mee te deelen, dan vind ik misschien
+ook nog iets van mijn gading.”
+</p>
+<p>„Met genoegen! Ik zal trouwens toch mijn vrienden niet vergeten.”
+</p>
+<p>„Dank u!”
+</p>
+<p>Baxter was in de wolken. Hij begreep uit deze woorden, dat <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen hem wel een mooi geschenk zou geven.
+</p>
+<p>„Nu verder!” sprak de zieke.
+</p>
+<p>„Ge wildet mijn raad nog inwinnen?”
+</p>
+<p>„Juist.”
+</p>
+<p>„En waarvoor?”
+</p>
+<p>„Ik weet niet, wat ik met het huis moet doen. Ik zou het zoo graag héél gauw willen
+verkoopen, omdat ik hier zoo spoedig mogelijk vandaan wil.”
+</p>
+<p>„Ja, mijn waarde heer <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen, vergeef mij, maar ik moet openhartig met u spreken, als ik u werkelijk een
+goeden raad moet geven. Uw huis is, ondanks alles, <span class="pageNum" id="pb21">[<a href="#pb21">21</a>]</span>tamelijk oud en bouwvallig. Wie zal het in dezen toestand willen koopen?”
+</p>
+<p>„Dat heb ik mij ook reeds afgevraagd, maar ge zult wel begrijpen, dat ik er graag
+zooveel mogelijk geld wil uitslaan.”
+</p>
+<p>„Ik zou u raden om het huis op afbraak te laten verkoopen.”
+</p>
+<p>De zieke richtte het hoofd op.
+</p>
+<p>Hij scheen zichtbaar verheugd en zeide met een zucht van verlichting:
+</p>
+<p>„Ge hebt gelijk. Ik dank u voor uw vriendelijken raad. Mag ik u nu nog iets verzoeken?”
+</p>
+<p>Baxter verklaarde, dat <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen geheel over hem kon beschikken en deze verzocht nu om zoodra mogelijk de noodige
+advertenties voor de dagbladen op te geven.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen wilde den inspecteur het geld voor de advertenties reeds vooruit geven.
+</p>
+<p>Deze echter weerde dit af en zeide:
+</p>
+<p>„Ik kan het u toch wel voorschieten. Wij zullen dan later wel afrekenen.”
+</p>
+<p>Toen nam hij afscheid van <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen, die hem vriendelijk de hand reikte.
+</p>
+<p>De inspecteur, bang voor koortsbesmetting, roerde echter nauwelijks de vingertoppen
+van den zieke aan en verdween.
+<span class="pageNum" id="pb22">[<a href="#pb22">22</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch8" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch8.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">ACHTSTE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">EEN KRANKZINNIGE.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Fournier slenterde naar <span class="corr" id="xd33e1057" title="Bron: Oldkent">Old Kent</span> Road om naar een koffiehuis te gaan.
+</p>
+<p>De Franschman scheen vele jaren ouder te zijn geworden. Het haar was hem aan de slapen
+vergrijsd en als doelloos dwaalde zijn blik heen en weer. Sinds het verlies, dat hij
+door den genialen boevenstreek van <span id="xd33e1062">Lord</span> Lister had geleden, was het bij hem tot een idee fixe geworden, in iederen voorbijganger
+den meesterdief te herkennen.
+</p>
+<p>Hij was zoo langzamerhand reeds een stamgast in Scotland Yard geworden en steeds kwam
+hij daar vragen, of men Raffles nog niet had ontdekt.
+</p>
+<p>Hoezeer ook allen op het politie-bureau er tuk op waren den meesterdief te arresteeren,
+zoo onaangenaam was hen ook het eeuwige vragen van den kleinen Franschman en inspecteur
+Baxter had reeds een hevigen afkeer tegen Fournier opgevat, wijl hij dat voortdurend
+vragen zonder eenig resultaat als een persoonlijke beleediging opvatte.
+</p>
+<p>Even voordat hij het café bereikte, ontmoetten Baxter en Fournier elkander en uit
+het korte gesprek, dat zich thans ontspon, roerde de inspecteur terloops den terugkeer
+van <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen aan.
+</p>
+<p>Enkele minuten later reeds scheidden de beide heeren en Fournier trad het café binnen.
+</p>
+<p>Nadat hij alle bezoekers met achterdochtigen blik had gemonsterd om te zien of de
+Groote Onbekende er niet bij was, ging hij met bedroefd gelaat in een hoek zitten
+en nam een krant op. Zijn gedachten dwaalden echter steeds weer af en hij begreep
+geen woord van wat hij las.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen was dus terug!
+</p>
+<p>Dat hij hem, Fournier, daarvan geen kennis had gegeven, lag voor de hand, want na
+de woordenwisseling op den ongelukkigen bruiloftsdag hadden de vrienden elkaar niet
+terug gezien.
+</p>
+<p>Wat echter zou <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen er toe gebracht hebben, zoo plotseling terug te keeren?—
+</p>
+<p>Een gedachte schoot plotseling door Fournier’s brein.
+</p>
+<p>Zou <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen misschien een spoor van Raffles hebben ontdekt en daarom zoo spoedig zijn teruggekomen?
+</p>
+<p>Ja—dat was het!—
+</p>
+<p>De kleine gestalte van den Franschman scheen krachtiger te worden. Zijn oogen fonkelden.
+</p>
+<p>Misschien zou hij nu zijn doel bereiken. En het besluit stond bij hem vast, den vijand
+op te zoeken, om zich zekerheid te verschaffen.
+</p>
+<p>Hij riep den kellner, betaalde en verliet met veerkrachtigen tred het café. Toen riep
+hij een auto aan en liet zich naar Goldhawke Road brengen.
+</p>
+<p>Met haastigen tred liep hij den hem welbekenden voortuin door en haalde de bel over.
+</p>
+<p>Voor zijn ongeduld duurde het veel te lang, voordat de deur geopend werd en hij wilde,
+als naar gewoonte, vlug het huis betreden, toen Timmy hem tegemoet trad.
+</p>
+<p>Zooals Baxter was teruggeschrikt, trad ook Fournier ontsteld achteruit bij den aanblik
+van het grijnzende negergelaat.
+</p>
+<p>Wederom klonk de stereotiepe vraag van den neger:
+</p>
+<p>„Hoe jij heeten?”
+</p>
+<p>De Franschman was geprikkeld. Hij haalde de schouders op en wilde den neger op zij
+duwen, doch deze gaf den bezoeker op boksersmanier een stoot in de maagstreek.
+</p>
+<p>Fournier week achteruit.
+</p>
+<p>De neger grijnsde met breeden mond en herhaalde:
+</p>
+<p>„Hoe jij heeten?”
+</p>
+<p>Daar de handelaar in blanke slavinnen wel inzag, dat er tegen den neger niets was
+te beginnen, noemde hij zijn naam.
+</p>
+<p>Als hij gedacht had, thans te worden binnengelaten, had hij zich vergist, want de
+deur werd voor zijn neus dichtgeklapt.
+</p>
+<p>Zijn geduld werd op een harde proef gesteld, want vele minuten verliepen en de neger
+kwam niet terug.
+</p>
+<p>Fournier was in den laatsten tijd erg nerveus geworden.
+</p>
+<p>Hij stond nu van ongeduld te trappelen en ten slotte <span class="pageNum" id="pb23">[<a href="#pb23">23</a>]</span>ging hij zoo geweldig aan de schel trekken, dat het dreunde door het huis.
+</p>
+<p>Toen ook dat niet hielp, begon hij de deur met handen en voeten te bewerken.
+</p>
+<p>Dat lawaai scheen dan toch te helpen, want de deur werd opnieuw geopend.
+</p>
+<p>De neger verscheen weer, grijnsde verschrikkelijk en zeide:
+</p>
+<p>„Meester èrg ziek; maak niet zoo lawaai, anders Timmy jou slaat.”
+</p>
+<p>De zwarte dreigde met de vuisten.
+</p>
+<p>Maar Fournier lette daar niet op. Hij vloog de trap op en de studeerkamer binnen,
+waar hij zijn vroegeren vriend dacht te vinden.
+</p>
+<p>Toen hij binnentrad, zat deze weer, in dekens en kussens gehuld, in den leuningstoel.
+</p>
+<p>Fournier stormde naar <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen toe.
+</p>
+<p>„Heb je een spoor van Raffles gevonden?”
+</p>
+<p>De zieke antwoordde niet dadelijk.
+</p>
+<p>Hij hield een hand voor den mond en steunde zachtjes.
+</p>
+<p>Of was het een onderdrukt lachje, dat hij te voorschijn bracht?
+</p>
+<p>Fournier kookte van ongeduld.
+</p>
+<p>„Wat is dat voor een manier,” stoof hij op, „om mij zóó te behandelen! Aan wien lag
+de schuld, dat wij destijds boos van elkaar zijn gegaan? Aan jou—niet aan mij!—Zeg
+nou op! Heb je een spoor van Raffles gevonden?”
+</p>
+<p>Weer klonk dat eigenaardig geluid.
+</p>
+<p>Maar wat was dat?
+</p>
+<p>Daar richtte de zieke zich plotseling zonder eenige hulp uit den stoel op en vroeg
+met welluidende stem:
+</p>
+<p>„Vraagt ge <i>mij</i>, of ik iets van Raffles heb gehoord?”
+</p>
+<p>Ontzet deinsde de Franschman achteruit.
+</p>
+<p>Met groote oogen keek hij den spreker aan. De haren rezen hem te berge en met de handen
+sloeg hij in de lucht, als wilde hij ergens steun zoeken.
+</p>
+<p>Zijn adem stokte en eindelijk stiet hij uit:
+</p>
+<p>„Raffles! Dat is Raffles zelf!—Te hulp!”—
+</p>
+<p>Voordat hij verder kon schreeuwen, had de zwarte hem gepakt en hem de hand op den
+mond gelegd.
+</p>
+<p>De vermeende <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen stond voor hem en lachte hartelijk. Toen haalde deze een touw uit den zak en
+bond den ander aan handen en voeten.
+</p>
+<p>De neger had den Franschman een prop in den mond gestopt en nu droegen zij den spartelende
+naar een zijkamer en legden hem daar op een divan neer.
+</p>
+<p>Daarna keerde John Raffles—want hij was het inderdaad—met den neger in de studeerkamer
+terug.
+</p>
+<p>„Ziezoo, Charly,” sprak hij, „nu hebben we den knaap. We zullen nu eens zien of we
+hem met behulp van den braven Baxter niet onschadelijk kunnen maken.”
+</p>
+<p>„Ik ben bang, Edward, dat die dolle streek ons nog in moeilijkheden brengt.”
+</p>
+<p>„Hazenhart”, spotte Raffles en hij liet zich met Scotland Yard verbinden.
+</p>
+<p>„Hier Baxter!” klonk het.
+</p>
+<p>„Hier Van Brixen! Het spijt me, inspecteur, dat ik u alweer moet lastig vallen. Er
+is zoo juist een groot ongeluk in mijn huis gebeurd. Nadere bijzonderheden kan ik
+u onmogelijk per telephoon meedeelen. Kom dus zoo gauw mogelijk naar hier!”
+</p>
+<p>De inspecteur beloofde het.
+</p>
+<p>Raffles legde de microfoon op het toestel en stak een sigaret op.
+</p>
+<p>„Over een kwartier kan hij hier zijn en dan kan het spelletje beginnen.<span id="xd33e1156">”</span>
+</p>
+<p class="tb">—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—<br>—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—<br>—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—</p><p>
+</p>
+<p>Nauwelijks was een kwartier verstreken, toen de huisschel overging.
+</p>
+<p>Raffles kroop weer in de vermomming en ging in den leunstoel zitten.
+</p>
+<p>Charly ging als Timmy naar de deur.—
+</p>
+<p>Toen Baxter het huis betrad, zag hij, dat de neger buiten zich zelf was.
+</p>
+<p>Hij sloeg met de vuisten zich tegen den kroeskop en riep uit:
+</p>
+<p>„O, <span lang="en">master</span>, hij zoo dom is, zoo dom! Hij roept zoo dwaze dingen!”
+</p>
+<p>Verschrikt vroeg Baxter:
+</p>
+<p>„Wie? <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen?”
+</p>
+<p>„O, <span lang="en">no master</span>, die andere kleine man!”
+</p>
+<p>Baxter ging naar boven.
+</p>
+<p>Ook <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen scheen buiten zich zelf te zijn.
+</p>
+<p>Hij wrong de handen en steunde:
+</p>
+<p>„O, beste inspecteur! Wat een ongeluk! Wat moet ik met dien armen kerel beginnen!”
+</p>
+<p>„Maar wat is er dan om ’s hemels wil gebeurd?”
+</p>
+<p>„Och ja, dat is waar ook. Je weet nog niets! Luister.
+</p>
+<p>„Een paar uur geleden kwam mijn oude vriend Fournier mij bezoeken. Die brave kerel
+had zeker gehoord, dat ik ziek ben. Ik vertelde hem van mijn ziekte en dat ik had
+besloten, alles te verkoopen. Ik wilde <span class="pageNum" id="pb24">[<a href="#pb24">24</a>]</span>hem nog een paar kostbaarheden geven en toen hij bezig was een en ander uit te zoeken,
+nam hij plotseling een kostbare vaas, wierp die op den grond en schreeuwde:
+</p>
+<p>„<span id="xd33e1197">„</span>Daar is Raffles!”
+</p>
+<p>„Ik wist niet, wat er gebeurde en vroeg:
+</p>
+<p><span id="xd33e1201">„„</span>Wat scheelt er aan, Fournier?”
+</p>
+<p><span id="xd33e1205">„</span>Toen draaide hij zich plotseling om, sprong mij naar de keel, trachtte mij te worgen
+en riep maar steeds: „Jij bent Raffles! Jij bent Raffles!” Als Timmy mij niet te hulp
+was gekomen, zou hij mij zeker vermoord hebben.”
+</p>
+<p>De zieke hield, uitgeput, op.
+</p>
+<p>De inspecteur had vol aandacht geluisterd. Toen zei hij:
+</p>
+<p>„Ik heb het wel gedacht. Fournier had allang dat idee fixe. Nu is het tot een uitbarsting
+van krankzinnigheid gekomen.”
+</p>
+<p>„Ja, ja, zoo is het!” hijgde de zieke.
+</p>
+<p>„Waar hebt ge den ongelukkige gelaten?”
+</p>
+<p>„Timmy heeft hem overmeesterd en daar wij ons leven niet zeker waren, hebben we hem
+gebonden en in de kleine kamer hiernaast gelegd. De aanval schijnt nu voorbij te zijn,
+want hij is geheel kalm.”
+</p>
+<p>„Zoo’n aanval kan gauw terugkomen.”
+</p>
+<p>Het scheen dat de inspecteur gelijk had, want nu klonk het weer uit de aangrenzende
+kamer:
+</p>
+<p>„Die schurk, die dief is daar! Help! Help! Daar is Raffles!
+</p>
+<p>„Heb ik het niet gezegd?” vroeg Baxter.
+</p>
+<p>„Ja, inderdaad, ge hebt gelijk!”
+</p>
+<p>„Laat ons maar eens naar hem gaan kijken.”
+</p>
+<p>Het drietal ging naar de andere kamer. <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen leunde op Timmy’s schouder en strompelde voort.
+</p>
+<p>De gebonden man begon opnieuw los te barsten.
+</p>
+<p>„Daar is de schurk! Neem hem gevangen, mijnheer Baxter! Het is Raffles!”
+</p>
+<p>Baxter schudde het hoofd en zei tegen <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen:
+</p>
+<p>„Gaat u liever heen. Onze tegenwoordigheid schijnt hem verbazend op te winden.”
+</p>
+<p>Met meewarigen blik keek <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen naar zijn vriend en fluisterde:
+</p>
+<p>„Die arme Fournier!”
+</p>
+<p>Toen verliet hij het vertrek.
+</p>
+<p>De Franschman begon met iedere minuut harder te schreeuwen:
+</p>
+<p>„Laat hem toch niet ontsnappen, mijnheer Baxter, en maak mij toch vrij! Ge lijkt wel
+gek!”
+</p>
+<p>Op goedigen toon zei Baxter:
+</p>
+<p>„Ja, ja, beste vriend dat is Raffles! Zeker! Ik zal hem dadelijk arresteeren! We nemen
+een automobiel en rijden spoorslags naar de gevangenis!”
+</p>
+<p>„Dat is goed! Dat is goed!”
+</p>
+<p>Baxter ging nu naar <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen toe.
+</p>
+<p>„Het geval is inderdaad veel erger, dan ik dacht. De ongelukkige is razend en wij
+moeten hem knevelen om elk opzien te vermijden. Hij moet natuurlijk dadelijk naar
+een krankzinnigengesticht <span class="corr" id="xd33e1251" title="Bron: woren">worden</span> overgebracht!”
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen sloeg de handen voor het gelaat:
+</p>
+<p>„Die arme, arme kerel!”
+</p>
+<p>Baxter ging de straat op, floot twee agenten en beval deze, terstond een automobiel
+te halen.
+</p>
+<p>Na enkele minuten was alles gebeurd.
+</p>
+<p>Men had Fournier een prop in den mond gestoken, zoodat hij niet kon schreeuwen.
+</p>
+<p>Maar de woedende blikken, die hij naar <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen wierp, toen deze weer in den leuningstoel ging zitten, spraken boekdeelen.
+</p>
+<p>Baxter nam afscheid van <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen en volgde de anderen.
+</p>
+<p>De auto was nauwelijks in beweging of de zoogenaamde <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen sprong op, snelde naar het venster en loerde door een reet.
+</p>
+<p>Toen lachte hij:
+</p>
+<p>„Dat zaakje is dus geschikt.”
+</p>
+<p>Daarna stak hij een nieuwe sigaret op.
+<span class="pageNum" id="pb25">[<a href="#pb25">25</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch9" class="div1 last-child chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch9.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">NEGENDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">BIJ AFBRAAK.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">De dag der verkooping was aangebroken.
+</p>
+<p>Reeds in den vroegen morgen kwamen koopers van alle kanten opdagen en een der eersten
+was inspecteur Baxter.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen ontving hem met groote vriendelijkheid.
+</p>
+<p>„Mijn waarde inspecteur,” sprak hij, „ge hebt mij zooveel diensten bewezen, dat ik
+niet mag toestaan, dat je iets koopt. Ik hoop, dat ge mij zult toestaan, u een en
+ander als blijk van waardeering aan te bieden.”
+</p>
+<p>Baxter was ten zeerste verheugd, maar tegelijkertijd ten hoogste verbaasd over de
+vrijgevigheid van den man, die als gierigaard bekend stond.
+</p>
+<p>Hij zocht eenige prachtige dingen uit, waaronder een staande klok en een inktstel
+van Venetiaansch brons. Hij liet deze kostbaarheden terstond naar zijn bureau brengen.
+</p>
+<p>Toen de eerste koopers kwamen, nam <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen afscheid. Hij beweerde, te ziek te zijn om de verkooping bij te kunnen wonen
+en liet de regeling over aan zijn bediende, die voor een neger al buitengewoon scherpzinnig
+was.
+</p>
+<p>Voor bijna alles in huis waren aldra koopers gevonden en toen de kunstvoorwerpen geveild
+waren, kwamen de meubels, de bedden, de gordijnen, de schilderijen, de tapijten en
+andere dingen onder den hamer.
+</p>
+<p>Eindelijk was het geheel kaal en nu ging men bieden op de stokrozen, de prachtige
+palmen en bladplanten uit den tuin.
+</p>
+<p>Zes uren nadat de verkoop was begonnen, waren alle kostbaarheden en andere voorwerpen
+reeds verdwenen en slechts de kale muren bleven staan.
+</p>
+<p>Toen de laatste kooper het huis had verlaten, ging <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen naar Timmy toe:
+</p>
+<p>„Wij mogen het niet wagen,” sprak hij, „om in een hotel te gaan en daar we toch niet
+onder den blooten hemel kunnen slapen, moeten we vandaag maar per auto er van door
+gaan.”
+</p>
+<p>Lachend stemde Charly toe en hij ging het voertuig in orde brengen.
+</p>
+<p>Kleeren werden gepakt en alles gereed gemaakt.
+</p>
+<p>Toen strompelde <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen naar buiten en voort ging het.
+</p>
+<p>Eerst werd nog even aangereden bij den heer, die het huis op afbraak had gekocht en
+Timmy bracht hem den sleutel, daar den volgenden morgen met de slooping kon worden
+begonnen.
+</p>
+<p>Toen ook dit was geschied, liet de zwarte chauffeur, lustig het „tuf-tuf” hooren en
+voort ging het door den donkeren nacht.
+</p>
+<hr class="tb"><p>
+</p>
+<p>Zes maanden waren verloopen, sinds <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen met zijn minnares Tatjana Miroff de reis om de wereld had ondernomen, toen
+op zekeren morgen de trein van Southampton de reizigers naar Londen terugbracht.
+</p>
+<p>Daar <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen bij zijn afreis zijn geheele dienstpersoneel had ontslagen, moest hij wel besluiten
+om in een hotel te gaan.
+</p>
+<p>Tatjana had <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen op deze reis er toe weten te bewegen om haar te huwen en hoewel <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen daarvan eerst niet had willen hooren, besloot hij toch, na de terugkomst in
+Londen den wensch van zijn liefste te vervullen.
+</p>
+<p>De reizigers hadden hun lunch gebruikt en Tatjana ging naar haar kamer.
+<span class="pageNum" id="pb26">[<a href="#pb26">26</a>]</span></p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen had een auto voor laten komen en reed naar zijn huis in Goldhawke Road.
+</p>
+<p>Makkelijk leunend in de kussens rookte de meisjeshandelaar een sigaar en dacht er
+over na, welke kamers hij in zijn woning voor zijn aanstaande vrouw zou laten inrichten.
+</p>
+<p>Zoodoende had hij niet bemerkt, dat de auto in de straat was gekomen waar zijn huis
+stond en hij verbaasde zich erover, dat de auto langzaam reed, omkeerde en toen stilhield.
+</p>
+<p>„Ik kan het nummer, dat u genoemd hebt, niet vinden,” zei <span class="corr" id="xd33e1340" title="Bron: hij">de chauffeur</span> toen.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen schrikte op.
+</p>
+<p>Een schok vloog door zijn lichaam en met één sprong was hij den wagen uit.
+</p>
+<p>Waar was hij???
+</p>
+<p>Die huizen rechts en links waren toch de huizen van zijn buren.
+</p>
+<p>Maar <i>zijn</i> huis!!
+</p>
+<p>Waar was zijn huis??
+</p>
+<p>Was dat hekserij?
+</p>
+<p>De chauffeur kon hem geen opheldering geven.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen was altijd een man geweest, die vlug een besluit nam en ook terstond handelde.
+</p>
+<p>Hij had bij zijn vertrek uit Londen de politie opgedragen zijn huis te bewaken en
+vond nu niets dan een puinhoop.
+</p>
+<p>Daar moest hij meer van weten.
+</p>
+<p>Vlug sprong hij in de auto en liet zich naar Scotland Yard rijden.
+</p>
+<p>Baxter kwam hem reeds tegemoet en zeide:
+</p>
+<p>„Ah <span id="xd33e1366">Mr.</span> <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen<span id="xd33e1371">,</span> zijt ge zoo gauw weer opgeknapt? Ge ziet er uitstekend uit.”
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen begreep niets van deze woorden en Baxter vervolgde:
+</p>
+<p>„Komt ge al weer in Londen wonen? De grond van uw vroeger perceel is nog niet verkocht!”
+</p>
+<p>Nu werd het <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen toch te bont.
+</p>
+<p>Razend riep hij uit: „Zijt ge gek geworden? Wat bedoelt ge toch?”
+</p>
+<p>Baxter snapte absoluut niets van de zonderlinge houding van zijn bezoeker en vreesde
+bijna, dat dezen hetzelfde noodlot had getroffen als Fournier, die nog als ongeneeslijk
+krankzinnig in het gesticht zat.
+</p>
+<p>Eindelijk sprak hij op schuchteren toon:
+</p>
+<p>„Maar Mr. <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen, gij waart toch zoo vriendelijk om mij deze voorwerpen te schenken.”
+</p>
+<p>„Wat? Ik? Gedroomd!!!”
+</p>
+<p>„Ik droom volstrekt niet. Ge hebt ze mij gegeven, toen uw huis verkocht werd voor
+afbraak.”
+</p>
+<p>Nu was het de beurt van <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen om ten zeerste verbaasd te zijn.
+</p>
+<p>„Wat? Ben ik drie maanden geleden hier geweest? Vanmorgen heb ik voor het eerst weer
+voet op Londen’s bodem gezet, waar ik sinds een half jaar niet geweest ben.”
+</p>
+<p>In Baxter steeg een vreeselijk vermoeden op, doch hij durfde het niet te uiten.
+</p>
+<p>Twee dagen geleden had hij een brief aan het adres van <span id="xd33e1399">Mr.</span> <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen ontvangen en dezen overhandigde hij nu aan den geadresseerde.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen las het schrijven.
+</p>
+<p>Hij uitte een kreet van woede, toen hij den inhoud gelezen had en viel half bewusteloos
+in een stoel neer.
+</p>
+<p>De inspecteur had het papier, dat op den grond gevallen was, opgeraapt en las het
+volgende met steeds stijgende opwinding:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first salute">„<i>Mr. Van Brixen.</i>
+</p>
+<p>Toen ik eenige maanden geleden uit uw schrijftafel een collier wegnam, om dit als
+bruidsgeschenk aan uw dochter van haar liefhebbenden vader mee te geven, liet ik een
+bericht achter, dat ik binnenkort ook u zou bestraffen, zooals ik Fournier bestraft
+had.
+</p>
+<p>Deze domme gek heeft mij door zijn nieuwsgierigheid gedwongen, hem een ferme les te
+geven en inspecteur Baxter heeft mij hierbij op vriendelijke wijze geholpen, toen
+hij persoonlijk <span id="xd33e1419">Mr.</span> Fournier naar het gekkenhuis bracht, waarin hij op het oogenblik nog verpleegd wordt
+wegens een idee fixe. Dit bestond daarin, dat hij de eenige was, die in den valschen
+<span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen dadelijk den beruchten Raffles herkende.
+</p>
+<p>De straf, die gij door mij ontvingt, is weliswaar hard, doch volkomen verdiend. Uwe
+bezitting is vernield, uw antiquiteiten zijn naar alle winden verstrooid, slechts
+eenige onbeduidende kleinigheden zult ge daarvan terug vinden. Deze toch zijn in het
+bezit van inspecteur Baxter.
+</p>
+<p>Ten aanzien van dezen heer verzoek ik u als de echte <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen de belofte te houden, die ik als valsche <span class="corr" title="Niet in bron">Van </span>Brixen deed en hem de voorwerpen, die hem zooveel pleizier deden, als geschenk te
+laten, want hij heeft een belooning verdiend; niet wegens groote voorzichtigheid en
+scherpzinnigheid, doch <span class="pageNum" id="pb27">[<a href="#pb27">27</a>]</span>wegens de vele diensten, welke hij mij zoo zelf-opofferend bewezen heeft.
+</p>
+<p>Daar ge u nog verheugen kunt in het volle bezit van uw vermogen, zal het u gemakkelijk
+vallen deze verliezen te dragen. Ge hebt evenwel voor het eerst in uw leven wellicht
+straf ontvangen voor wat ge eens aan de armsten der armen hebt misdreven.
+</p>
+<p>Moge deze les u een vermaning zijn voor de rest van uw leven.
+</p>
+<p class="signed">JOHN C. RAFFLES.”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+</div>
+</div>
+</div>
+<div class="back">
+<div class="div1 notice"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first center">Titel van het volgend deel (no. 40):
+</p>
+<p class="center xxl">„De valsche treinroover”.
+<span class="pageNum" id="pb28">[<a href="#pb28">28</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="spoorweg" class="div1 story"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#spoorweg.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="main">EEN SPOORWEG-ONGELUK.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Het was slechts een zeer onbeduidend iets, dat in het brein van <span id="xd33e1449">Mr.</span> James Parkinson een grootsch plan deed rijpen.
+</p>
+<p>In zijn vak was <span id="xd33e1454">Mr.</span> James Parkinson een genie en dat vak omvatte het geheele omvangrijke gebied der oplichterij.
+</p>
+<p>Eens had hij de eervolle positie van advokaat bekleed, maar tengevolge van zekere
+gebeurtenissen, was hij door zijn collega’s uitgestooten en onmogelijk gemaakt.
+</p>
+<p>Zijn uitnemende juridische kennis, zijn beschaving en goede opvoeding kwamen hem in
+zijn nieuw beroep uitstekend van pas, want iemand, die de wet kent en behalve dat
+lang niet dom is, zal bij zijn oplichterijen niet licht worden betrapt.
+</p>
+<p>Een kleine, schijnbaar onbeduidende aanteekening onderaan het Beursbericht in zijn
+ochtendblad had hem op het denkbeeld gebracht.
+</p>
+<p>„Weinig vraag naar geld, disconto onveranderd, staatspapieren kalm. Een groote zending
+goud zal binnenkort van de Bank van Schotland worden gezonden”.
+</p>
+<p>Dat was inderdaad een aanteekening, die voor het meerendeel der lezers van geen belang
+was.
+</p>
+<p>Voor Parkinson echter was zij voldoende om de een of andere oplichterij, die hij op
+het oog had, voorloopig uit te stellen en alle krachten te wijden aan deze zaak.
+</p>
+<p>Zou hij misschien in het bezit van het goud kunnen komen?
+</p>
+<p>Liever dan alles anders ter wereld was voor hem gemunt goud.
+</p>
+<p>Hoe echter goud, dat voor de Bank bestemd was, daarheen werd getransporteerd, was
+hem zeer goed bekend.
+</p>
+<p>Hij wist, dat een dergelijk transport door de straten van Londen meestal geschiedde
+onder strenge bewaking, doch dat tijdens het transport per spoor de zending slechts
+zeer gering werd bewaakt.
+</p>
+<p>En daar hij al sinds langen tijd tot de overtuiging was gekomen, dat het in Engeland
+niets moeilijker is een trein te overvallen dan in Amerika, waar zooiets iedere week
+schier voorkomt, was hij spoedig besloten te beproeven, zich langs dezen weg in het
+bezit van het goud te stellen.
+</p>
+<p>Deze gedachte prikkelde hem zoo, dat hij terstond erop uitging om inlichtingen in
+te winnen.
+</p>
+<p>Zoo vernam hij, dat het zoo goed als zeker was dat het goud in een gewonen sneltrein
+zou worden overgebracht. In denzelfden trein zou zich ook een postrijtuig <span class="pageNum" id="pb29">[<a href="#pb29">29</a>]</span>bevinden, waarin vele brieven en stukken van waarde werden meegevoerd.
+</p>
+<p>Dat was dus een extra buitenkansje.
+</p>
+<p>Twee dagen had Parkinson noodig om een paar „vrienden”, Amerikanen, die hem over den
+treinroof in Amerika eenige bijzonderheden konden mededeelen, op te snorren.
+</p>
+<p>Ook sprak hij langen tijd met een ontslagen machinist en met een zes voet langen Ier,
+een boef, die door de politie ijverig werd gezocht.
+</p>
+<p>In de achterkamer van een kroeg in het beruchte Oost-eind werd de eerste bijeenkomst
+van het vijftal gehouden.
+</p>
+<p>Met wantrouwende blikken keken de „heeren” elkander aan en eerst moest heel wat alcohol
+naar binnen worden geslagen, voordat de een na den ander wat toeschietelijker werd.
+</p>
+<p>„Laat ons dadelijk van wal steken,” begon Parkinson.
+</p>
+<p>„Volgenden Dinsdag vroeg komt de nachttrein uit Schotland hier, die een kolossale
+som aan gemunt goud als lading in heeft. Het metaal is in sterke met ijzeren banden
+beslagen kistjes verpakt en we kunnen ons het goud uitstekend toeëigenen als we den
+trein op anderhalf kilometer afstands van het station Carhampton tot staan brengen.
+Als ons dat lukt, krijgt ieder van jullie 300 pond sterling en bovendien kunt ge nog
+deelen, wat ge de passagiers aan gouden horloges, sieraden en baar geld kunt afhandig
+maken”.
+</p>
+<p>Dit voorstel werd door twee der aanwezigen met een luid klinkenden lach begroet, terwijl
+de twee anderen een veelzeggend stilzwijgen bewaarden.
+</p>
+<p>„Dat klinkt allemaal heel mooi. Ik geloof echter niet, dat een Engelsche sneltrein
+zoo gemakkelijk door het eenvoudig zwaaien met een roode lantaarn tot staan gebracht
+kan worden, zooals daarginds in het Verre Westen,” meende op <span class="corr" id="xd33e1485" title="Bron: sarkastischen">sarcastischen</span> toon een der Amerikanen, die heel groot van stuk was en maar één oog had.
+</p>
+<p>„Neen,” antwoordde Parkinson ernstig, „tot zulke afgezaagde middelen zullen wij ook
+hier te lande onze toevlucht niet nemen.”
+</p>
+<p>„Wat kunnen wij dan met z’n vijven tegen al die lieden beginnen?” vroeg de voormalige
+machinist.
+</p>
+<p>„Mijn waarde heer,” antwoordde Parkinson met een geheimzinnig lachje, „als twee dappere
+kerels reeds vroeger in Amerika, dus in het land, waar bijna niemand zonder wapens
+uitgaat, een stampvollen trein hebben overweldigd, dan kunnen toch zeer zeker hier
+vijf met revolvers gewapende lieden, zelfs zonder al te roekeloos op te treden, ook
+wel zoo iets tot stand brengen. Als iemand zich verweert schieten we hem eenvoudig
+neer en dat zal de anderen wel bang maken.
+</p>
+<p>„Maar aan den anderen kant,” vervolgde hij, „moet ik jullie er wel degelijk opmerkzaam
+op maken, dat de heele zaak geweldige opschudding zal veroorzaken, want ieder Engelschman
+beschouwt alleen reeds de gedachte aan zooiets als hoogverraad.
+</p>
+<p>„Volgens mijn weten is nog nooit in Engeland zoolang als de spoorwegen hier bestaan,
+de trein overvallen en geplunderd. Als het moeilijke werk dus voltooid is, moeten
+wij dadelijk den buit deelen en zorgen, dat we uit de voeten komen.”
+</p>
+<p>„Voordat we verder gaan,” zei de machinist, „moeten we toch weten hoe de locomotief
+tot staan wordt gebracht.”
+</p>
+<p>„Daar u dit zooveel hoofdbrekens kost, heeren, zal ik u dit mededeelen. Ge kent toch
+Carhampton?” vroeg hij den machinist.
+</p>
+<p>Deze knikte toestemmend.
+</p>
+<p>„En herinnert ge u ook den grooten berg, dien de trein, vlak achter het station, over
+moet rijden?”
+</p>
+<p>„Zeker. Dat is de grootste stijging, die ik ooit over ben gereden. Het is daar een
+heel lastig eind.”
+</p>
+<p>„Juist. En op die plek moet de trein tot staan worden gebracht.”
+</p>
+<p>En <span id="xd33e1502">Mr.</span> Parkinson zette nu zijn plan nader uiteen.
+</p>
+<p>Kauwende op een pruim tabak, luisterde de machinist.
+</p>
+<p>Hij scheen nog niet heelemaal overtuigd te zijn. En <span class="pageNum" id="pb30">[<a href="#pb30">30</a>]</span><span id="xd33e1509">Mr.</span> Parkinson had twee volle uren noodig om de aanwezigen voor zijn plan te winnen.
+</p>
+<p class="tb">⁂</p><p>
+</p>
+<p>De „Vliegende Schotlander”, aldus werd de sneltrein wegens zijn groote vlugheid genoemd,
+vervolgde zijn reis door de binnenlanden van Schotland.
+</p>
+<p>Voorbij gesneld waren de morsige dorpen met hooge schoorsteenen en mijnwerken, waar
+af en toe de hoogoplaaiende vlammen der hoogovens schilderachtige effecten vormden.
+</p>
+<p>De trein had nu de duistere vlakte bereikt.
+</p>
+<p>Aan beide kanten van de kloof bij Carhampton, boven aan den berg, wachtten de vijf
+mannen.
+</p>
+<p>Een goederentrein ratelde voorbij en <span id="xd33e1520">Mr.</span> Parkinson keek op zijn horloge. Toen begon hij de rails op ongeveer vijftig meter
+afstands boven op den berg, geducht met olie in te smeeren, toen liep hij naar den
+seinpaal, klauterde langs de ijzeren ladder naar boven, verwijderde daar de beide
+kleurige signaalschijven<span class="corr" id="xd33e1523" title="Niet in bron"> en</span> verving ze door andere glazen, die hij had meegenomen.
+</p>
+<p>Als nu het signaal „Veilig” zou worden gegeven, verscheen, inplaats van het groene
+licht, het roode, dat „halt” beteekent. En omgekeerd.
+</p>
+<p>Nauwelijks was hij weer op zijn plaats teruggekeerd, toen in de verte het geratel
+van een naderenden trein werd gehoord.
+</p>
+<p>Nader en nader kwam hij, totdat aan den anderen voet van den heuvel, in de vlakte
+de witte wolken uit de machine duidelijk zichtbaar werden.
+</p>
+<p>De stoomketel was flink opgestookt en werkte onder groote spanning om de moeilijke
+steiging te volbrengen.
+</p>
+<p>Toen de machinist bij de bocht zag, dat de weg niet veilig was, liet hij de stoomfluit
+zoo schril werken, dat <span id="xd33e1532">Mr.</span> Parkinson op zijn post boven op den berg van schrik ineenkromp en de stationschef
+in Carhampton zich afvroeg, wat er wel gebeurd kon zijn.
+</p>
+<p>Als de nacht helder was geweest, zou de machinist wel gezien hebben, dat de signaallantaarn
+naar beneden wees, maar daartoe was het thans te donker.
+</p>
+<p>De trein pufte den berg op en in de hoop, dat de weg in het laatste oogenblik nog
+vrij zou komen, bleef de machinist dezelfde snelheid behouden.
+</p>
+<p>Toen echter nog steeds geen groen licht verscheen, was hij wel gedwongen, te remmen,
+want aan den anderen kant was de helling zeer steil.
+</p>
+<p>De trein was bijna op den top gekomen en reed langzaam, toen plotseling de machine
+op de rails stokte. De wielen draaiden wel, maar de trein kwam niet van zijn plaats
+en dreigde den berg ruggelings weer af te glijden. Zoodoende moest met alle macht
+geremd worden en de trein werd tot stilstand gebracht.
+</p>
+<p>In hetzelfde oogenblik werden ook de machinist en de stoker door twee personen met
+revolvers bedreigd. De een door <span id="xd33e1541">Mr.</span> Parkinson, de ander door den éénoogigen Amerikaan.
+</p>
+<p>De stoker gaf zich echter niet zoo gemakkelijk over en sloeg met den kolenschop er
+op los, zoodat hij bijna <span id="xd33e1546">Mr.</span> Parkinson den schedel had verbrijzeld. Zijn cylinderhoed, dien hij altijd droeg,
+zelfs bij deze onderneming, redde hem het leven.
+</p>
+<p>Een kogel, die hem door den elleboog vloog, maakte den stoker voor het gevecht onschadelijk
+en een tweede die de pet van den machinist doorboorde, joeg dezen zoo’n angst aan,
+dat hij zich zonder verderen tegenstand liet binden en op de kolen in den tender liet
+gooien.
+</p>
+<p>De conducteur werd onverhoeds overvallen en zonder veel moeite gebonden.
+</p>
+<p>Een particulier detective en een beambte van de Bank, wien de bewaking over de waardevolle
+zending was opgedragen, werden verschrikt door het plotselinge stilstaan van den trein.
+</p>
+<p>De detective trok zijn revolver en keek uit het venster.
+<span class="pageNum" id="pb31">[<a href="#pb31">31</a>]</span></p>
+<p>Geruischloos werd de andere deur echter geopend en een stem riep:
+</p>
+<p>„De revolver weg!”
+</p>
+<p>Toen hij zich omkeerde zag hij een elegant gekleed heer met een ingeslagen hoed, die
+zijn revolver op hem richtte.
+</p>
+<p>De beide mannen keker elkander een oogenblik aan en voor den doorborenden blik van
+Parkinson liet de ander het wapen zakken.
+</p>
+<p>De Bankbeambte was een goedmoedig heer op middelbaren leeftijd.
+</p>
+<p>Hij verdedigde zich absoluut niet en vlug werd het goud uit den waggon gesleept.
+</p>
+<p>Door het brutale optreden der roovers en het dreigen met de revolvers lieten de passagiers
+zich zoo overbluffen, dat zij zonder tegenspartelen horloges, kostbaarheden en baar
+geld overhandigden.
+</p>
+<p>Daar zich een groot aantal rijke lieden in den trein bevond, die van Schotland naar
+Londen reisden, was de buit aanzienlijk. Het kleine kistje, dat lady Ilfracombes juweelen
+bevatte had alleen reeds de moeite geloond.
+</p>
+<p>Uit een coupé tweede klasse trachtte een slank gebouwd heer in de duisternis te ontsnappen
+en hoewel hem meerdere kogels werden nagezonden, vond zijn voorbeeld toch bij meerdere
+navolging. Maar het grootste deel der passagiers bleef kalm in den trein zitten.
+</p>
+<p>Men kan het waarlijk den passagiers niet kwalijk nemen, dat zij niet meer tegenstand
+boden, want slechts twee der passagiers waren van revolvers voorzien, waarvan de een
+de patronen in zijn koffer had gepakt, terwijl de ander niet met het wapen kon omgaan.
+</p>
+<p>Parkinson had, hoewel de roof zeer snel in zijn werk was gegaan, nog nauwelijks tijd
+om vier bundels brieven snel bijeen te rapen.
+</p>
+<p>Reeds werden de lantaarns der beambten van het naastbij gelegen station zichtbaar,
+die kwamen zien, waarom de trein halverwege was blijven stilstaan.
+</p>
+<p>Zwaar beladen met goud en kostbaarheden liepen de mannen het veld in en daar werd
+alles gepakt in een onschuldig uitziend handkoffertje.
+</p>
+<p>Even later liep de trein onder de leiding van den van zijn boeien bevrijden machinist,
+het station binnen.
+</p>
+<p>En nu begon de telegraaf te werken.
+</p>
+<p>Er werden lange berichten naar Londen gestuurd, naar de verschillende bladen, die
+den volgenden dag het nieuws meldden tot in de kleinste bijzonderheden.
+</p>
+<p class="tb">⁂</p><p>
+</p>
+<p>Slechts vier van de mannen, die den treinaanslag hadden gepleegd, kwamen den volgenden
+dag samen in een achterbuurt van een fabrieksstad in Noord-Engeland.
+</p>
+<p>De Ier ontbrak.
+</p>
+<p>Hij was sinds de misdaad nog niet nuchter geweest en in zijn roes <span class="corr" id="xd33e1581" title="Bron: baselde">bazelde</span> hij zooveel en zoolang, dat Parkinson doodsbenauwd was, dat de kerel zijn mond voorbij
+zou praten en hem daarom een verdoovingsmiddel had gegeven, dat hem voor een paar
+dagen onschadelijk maakte.
+</p>
+<p>De roovers waren niet weinig verbaasd over den storm, dien zij hadden veroorzaakt.
+</p>
+<p>Overal werd er van gesproken. Iedere krant wijdde er ellenlange artikelen aan.
+</p>
+<p>De Amerikanen besloten naar hun geboorteland terug te keeren. Parkinson was van plan,
+weer naar Londen te trekken, daar hij zich daar het veiligst gevoelde.
+</p>
+<p>De machinist wist nog niet, waarheen hij zou gaan.
+</p>
+<p>In de „Vliegende Schotlander” zat in een salonwagen een heer in jachtcostuum.
+</p>
+<p>Hij scheen na lang verblijf uit de Schotsche Hooglanden door Engeland terug te keeren.
+</p>
+<p>Toen men het station Carhampton naderde, wees de heer, die in deze streek goed bekend
+scheen te zijn, zijn medereizigers de plaats, waar de treinroof was gepleegd.
+<span class="pageNum" id="pb32">[<a href="#pb32">32</a>]</span></p>
+<p>Ook nu reed de trein uiterst langzaam het station binnen en de heer in jachtcostuum
+scheen een beetje zenuwachtig te worden, toen hij op het perron zooveel politiemannen
+zag staan.
+</p>
+<p>„Ja,” beweerde de dikke inspecteur, toen hij den vermeenden jager de handboeien aanlegde,
+„dat is inderdaad tragisch. Gesnapt, juist op de plaats van de misdaad. Eerlijk gezegd,
+waarde heer Parkinson, achtten wij het te gevaarlijk, u nog dichter bij Londen te
+laten komen. Ge hadt ons zoo makkelijk kunnen ontsnappen. Uw zakken zijn zoo zwaar.
+Wat hebt ge daar? Laat eens zien!! Goud! Echt goud! Neen maar!!”
+</p>
+<p>De politie had te juister tijd ingegrepen!
+</p>
+<p>En dat gebeurt niet altijd!
+</p>
+<p>Zèlfs niet in Engeland!
+<span class="pageNum" id="pb33">[<a href="#pb33">33</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first underline xd33e1602">Belooning: 1000 pond sterling.
+</p>
+<div class="table">
+<table class="tbl.wanted.header">
+<tr>
+<td class="xd33e1605 cell-left cell-top xd33e1609">Wie kent hem?
+</td>
+<td rowspan="2" class="rowspan xd33e1606 cell-top cell-bottom">
+<div class="figure lordlisterwidth"><img src="images/lordlister.png" alt="Portret van Lord Lister." width="307" height="404"></div>
+</td>
+<td class="xd33e1605 cell-right cell-top xd33e1609">Wie heeft hem gezien?
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="xd33e1605 cell-left cell-bottom">Dat vraagt men in Scotland Yard!
+</td>
+<td class="xd33e1605 cell-right cell-bottom">Dat vraagt heel Londen!</td>
+</tr>
+</table>
+</div><p>
+</p>
+<p class="xd33e1624">Lord Lister <span class="underline xd33e1626">genaamd</span> John C. Raffles, <span class="xd33e1629">de geniaalste aller dieven</span>
+</p>
+<p class="xd33e1632">brengt alle gemoederen in beweging, is de schrik van woekeraars en geldschieters;
+ontrooft hun door zijn listen hunne bezittingen, waarmede hij belaagde onschuld beschermt
+en behoeftigen ondersteunt.
+</p>
+<p class="xd33e1634">Man van eer in alle opzichten
+</p>
+<p class="xd33e1632">spant hij wet en gerecht menigen strik en heeft steeds de voorvechters van edele levensbeschouwing
+op zijn hand, nl. allen, die ervan overtuigd zijn, dat:
+</p>
+<p class="xd33e1638">Ongestraft veel misstanden, door de wet beschermd, blijven voortwoekeren.
+</p>
+<p class="xd33e1632">Men leze, hoe alles in het werk wordt gesteld, <b>Lord Lister</b>, genaamd <b>John C. Raffles</b>, den geniaalsten aller dieven, te vatten!
+</p>
+<div lang="en" class="div2 section warrant.en"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><table class="alignedText">
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p class="first xd33e1649">WARRANT OF ARREST.
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p class="first"><span class="underline">Vertaling</span>:
+</p>
+<p class="xd33e1761">Bevel tot aanhouding.
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p>Be it known unto all men by these presents that we hereby charge and warrant the apprehension
+of the man described as under:
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p>Wij verzoeken de aanhouding van den man, wiens beschrijving hier volgt:
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p class="xd33e1653">DESCRIPTION:
+</p>
+<div class="table">
+<table>
+<tr>
+<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Name</span>: </td>
+<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, alias John C. <span class="corr" id="xd33e1663" title="Bron: Sinclair">Raffles</span>.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Age</span>: </td>
+<td class="cell-right">32 to 35 years.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Height</span>: </td>
+<td class="cell-right">5 feet nine inches.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Weight</span>: </td>
+<td class="cell-right">176 pounds.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Figure</span>: </td>
+<td class="cell-right">Tall.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Complexion</span>: </td>
+<td class="cell-right">Dark.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Hair</span>: </td>
+<td class="cell-right">Black.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Beard</span>: </td>
+<td class="cell-right">A slight moustache.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Eyes</span>: </td>
+<td class="cell-right">Black.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Language</span>: </td>
+<td class="cell-right cell-bottom">English, French, German, Russian, etc.</td>
+</tr>
+</table>
+</div><p>
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p class="xd33e1653">Beschrijving:
+</p>
+<div class="table">
+<table>
+<tr>
+<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Naam</span>: </td>
+<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, genaamd John C<span id="xd33e1775">.</span> Raffles.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Leeftĳd</span>: </td>
+<td class="cell-right">32–35 jaar.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Lengte</span>: </td>
+<td class="cell-right">ongeveer 1,76 meter.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Gewicht</span>: </td>
+<td class="cell-right">80 kilo.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Gestalte</span>: </td>
+<td class="cell-right">slank.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Gelaatskleur</span>: </td>
+<td class="cell-right">donker.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Haar</span>: </td>
+<td class="cell-right">zwart.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Baardgroei</span>: </td>
+<td class="cell-right">kleine snor.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Oogen</span>: </td>
+<td class="cell-right">zwart.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Spreekt</span> </td>
+<td class="cell-right cell-bottom">Engelsch, Fransch, Duitsch, Russisch enz. enz.</td>
+</tr>
+</table>
+</div><p>
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p><span class="ex">Special notes</span>: The man poses as a gentleman of great distinction. Adopts a new role every other
+day. Wears an eyeglass. Always accompanied by a young man—name unknown.
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p><span class="ex">Bĳzondere kenteekenen</span>: Het optreden van den man kenmerkt zich door bijzonder goede manieren. Telkens een
+ander uiterlijk. Draagt een monocle. Is in gezelschap van een jongeman, wiens naam
+onbekend.
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p>Charged with robbery.
+</p>
+<p>A reward of 1000 pounds sterling will be paid for the arrest of this man.
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p>Moet worden aangehouden als dief. Voor zijn aanhouding betalen wij een prijs van 1000
+pond sterling.
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p class="xd33e1653">Headquarters—Scotland Yard.
+</p>
+<p class="dateline"><span class="ex">London</span>, 1<sup>st</sup> October 1908.
+</p>
+<p class="signed"><b>Police Inspector</b>,<br>
+<span class="ex">Horny.</span>
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p><b><i>Het Hoofdbureau van Politie <span class="corr" id="xd33e1851" title="Bron: Scotland-Yard">Scotland Yard</span>.</i></b>
+</p>
+<p class="dateline"><span class="ex">Londen</span>, 1. <span class="corr" id="xd33e1859" title="Bron: Oktober">October</span> 1908.
+</p>
+<p class="signed"><b><span class="corr" id="xd33e1864" title="Bron: Inspekteur">Inspecteur</span> van Politie</b><br>
+(get.) <span class="ex">Horny</span>.
+</p>
+</td>
+</tr>
+</table>
+</div>
+</div>
+</div>
+<div class="div1 imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first xd33e1873">Roman-Boekhandel <span class="xd33e1875">voorheen</span> A. Eichler
+</p>
+<p class="xd33e121">Singel 236—Amsterdam.
+</p>
+</div>
+</div>
+<div class="div1" id="toc">
+<h2 class="main">Inhoudsopgave</h2>
+<table>
+<tr id="ch1.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">I. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch1">AFGELUISTERDE GEHEIMEN.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch1">1</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch2.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">II. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch2">DE HANDTEEKENING.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch2">5</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch3.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">III. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch3">EEN ONGELUK.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch3">8</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch4.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">IV. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch4">DE ONTVOERING.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch4">10</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch5.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">V. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch5">VERRASSINGEN OP DEN HUWELIJKSMORGEN.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch5">14</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch6.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">VI. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch6">REDT MIJN KIND!</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch6">16</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch7.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">VII. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch7">ONVERWACHTE TERUGKOMST.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch7">19</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch8.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">VIII. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch8">EEN KRANKZINNIGE.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch8">22</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch9.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">IX. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch9">BIJ AFBRAAK.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch9">25</a></td>
+</tr>
+<tr id="spoorweg.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum"></td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#spoorweg">EEN SPOORWEG-ONGELUK.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#spoorweg">28</a></td>
+</tr>
+</table>
+</div>
+<div class="transcriberNote">
+<h2 class="main">Colofon</h2>
+<h3 class="main">Codering</h3>
+<p>Dit boek is weergegeven in oorspronkelijke schrijfwijze. Afgebroken woorden aan het
+einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel
+zijn verbeterd. Deze verbeteringen zijn aangegeven in de colofon aan het einde van
+dit boek.</p>
+<h3 class="main">Documentgeschiedenis</h3>
+<ul>
+<li>2025-12-19 Begonnen.
+</li>
+</ul>
+<h3 class="main">Verbeteringen</h3>
+<p>De volgende 128 verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p>
+<table class="correctionTable">
+<tr>
+<th>Bladzijde</th>
+<th>Bron</th>
+<th>Verbetering</th>
+<th>Bewerkingsafstand</th>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e141">1</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">is </td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Verwijderd</i>]
+</td>
+<td class="bottom">3</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e167">2</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">van</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Van</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e172">2</a>, <a class="pageref" href="#xd33e635">13</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">bruidschat</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">bruidsschat</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e183">2</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">,</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Verwijderd</i>]
+</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e196">2</a>, <a class="pageref" href="#xd33e326">6</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1775">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Niet in bron</i>]
+</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><i title="74 gevallen">Passim.
+</i></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Niet in bron</i>]
+</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Van </td>
+<td class="bottom">4</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e344">6</a>, <a class="pageref" href="#xd33e382">7</a>, <a class="pageref" href="#xd33e519">11</a>, <a class="pageref" href="#xd33e535">11</a>, <a class="pageref" href="#xd33e542">11</a>, <a class="pageref" href="#xd33e547">11</a>, <a class="pageref" href="#xd33e797">16</a>, <a class="pageref" href="#xd33e975">20</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1366">26</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1399">26</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1419">26</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1449">28</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1454">28</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1502">29</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1509">30</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1520">30</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1532">30</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1541">30</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1546">30</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">mr.</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Mr.</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e466">9</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">quitantie</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">kwitantie</td>
+<td class="bottom">2</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e559">11</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">:</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">?”</td>
+<td class="bottom">2</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e596">12</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">treken</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">trekken</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e640">13</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">etui</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">étui</td>
+<td class="bottom">1 / 0</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e693">14</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">microphoon</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">microfoon</td>
+<td class="bottom">2</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e740">15</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Fatjana</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Tatjana</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e762">15</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">ruize</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">ruzie</td>
+<td class="bottom">2</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e808">16</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">we</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">wel</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e950">20</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Timmi</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Timmy</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e965">20</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">voetend</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">voeten</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1004">20</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1156">23</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Niet in bron</i>]
+</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">”</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1057">22</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Oldkent</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Old Kent</td>
+<td class="bottom">2</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1062">22</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">lord</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Lord</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1197">24</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Niet in bron</i>]
+</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">„</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1201">24</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">„</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">„„</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1205">24</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">„„</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">„</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1251">24</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">woren</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">worden</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1340">26</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">hij</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">de chauffeur</td>
+<td class="bottom">11</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1371">26</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Niet in bron</i>]
+</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">,</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1485">29</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">sarkastischen</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">sarcastischen</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1523">30</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Niet in bron</i>]
+</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl"> en</td>
+<td class="bottom">3</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1581">31</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">baselde</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">bazelde</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1663">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="en">Sinclair</td>
+<td class="width40 bottom" lang="en">Raffles</td>
+<td class="bottom">7</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1851">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Scotland-Yard</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Scotland Yard</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1859">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Oktober</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">October</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1864">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Inspekteur</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Inspecteur</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+</table>
+</div>
+</div>
+<div style='text-align:center'>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77573 ***</div>
+</body>
+</html>
diff --git a/77573-h/images/lordlister.png b/77573-h/images/lordlister.png
new file mode 100644
index 0000000..e9e45f1
--- /dev/null
+++ b/77573-h/images/lordlister.png
diff --git a/77573-h/images/lordlister0039-front.jpg b/77573-h/images/lordlister0039-front.jpg
new file mode 100644
index 0000000..e2c5c8c
--- /dev/null
+++ b/77573-h/images/lordlister0039-front.jpg
diff --git a/77573-h/images/p0039-01.png b/77573-h/images/p0039-01.png
new file mode 100644
index 0000000..71bd615
--- /dev/null
+++ b/77573-h/images/p0039-01.png
diff --git a/LICENSE.txt b/LICENSE.txt
new file mode 100644
index 0000000..6c72794
--- /dev/null
+++ b/LICENSE.txt
@@ -0,0 +1,11 @@
+This book, including all associated images, markup, improvements,
+metadata, and any other content or labor, has been confirmed to be
+in the PUBLIC DOMAIN IN THE UNITED STATES.
+
+Procedures for determining public domain status are described in
+the "Copyright How-To" at https://www.gutenberg.org.
+
+No investigation has been made concerning possible copyrights in
+jurisdictions other than the United States. Anyone seeking to utilize
+this eBook outside of the United States should confirm copyright
+status under the laws that apply to them.
diff --git a/LordLister-0039-utf8.txt b/LordLister-0039-utf8.txt
new file mode 100644
index 0000000..af9c324
--- /dev/null
+++ b/LordLister-0039-utf8.txt
@@ -0,0 +1,2786 @@
+*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77573 ***
+
+
+
+
+                              LORD LISTER
+                            GENAAMD RAFFLES
+                          DE GROOTE ONBEKENDE.
+
+                 NO. 39   DE KRANKZINNIGE VAN HANWELL.
+
+
+
+
+
+
+
+
+DE KRANKZINNIGE VAN HANWELL
+
+
+EERSTE HOOFDSTUK.
+
+AFGELUISTERDE GEHEIMEN.
+
+
+In Goldhawke Road stond een onaanzienlijk klein huis midden in een
+tamelijk grooten tuin, waarin de heerlijkste bloemen geurden.
+
+Het huisje scheen zich daar in het westen van Londen, te midden van
+fraaie villa’s en huizen, die wel kasteelen geleken, niets op zijn
+gemak te gevoelen. Somber staken de grauwe muren uit het sappige groen
+op.
+
+Hoe onooglijk dat huisje er uitwendig ook uitzag, zulke kostbare
+schatten verborg het in zijn binnenste.
+
+De eigenaar was een Hollander, Van Brixen, die meer dan tien jaar
+geleden het stuk grond kocht en het had den man heel wat moeite gekost
+om te worden toegelaten tot de goede gezelschapskringen, daar men
+allerlei vreemde dingen fluisterde omtrent het verkrijgen van zijn
+geweldigen rijkdom.
+
+Maar ten slotte had toch het goud gezegevierd over alle mogelijke
+vooroordeelen.
+
+Nu straalden, tot aan het dak, alle vensters in helderen glans en de
+nieuwsgierigen, die gelokt door de walsmelodieën voor het hek bleven
+staan, konden in de ruime vertrekken van het parterre-gedeelte een
+feestelijk uitgedoste menigte zich zien bewegen.
+
+De rijke Hollander had een tamelijk groot gezelschap uitgenoodigd en
+allen waren gaarne gekomen, want men wist, dat Van Brixen steeds
+uitnemend zorgde voor de gezelligheid zijner gasten.
+
+Heden had de heer des huizes, meer nog dan gewoonlijk, alles in het
+werk gesteld om het feest te doen slagen, want hij wilde de verloving
+van zijn dochter Antje met een handelsvriend, den heer José Fournier,
+een Franschman van geboorte, vieren.
+
+De bruidegom was jaren geleden in Londen komen wonen en leidde in deze
+stad een vroolijk jonggezellenleven.
+
+Vandaag gloeide de kleine, beweeglijke Franschman van trots. Een
+onbeduidend voorval had hem eenige dagen geleden in kennis gebracht met
+een heer uit de hoogste aristocratische kringen van Zuid-Frankrijk.
+
+Hij zat in een der voornaamste café’s van Londen en aan een tafeltje
+vlak bij het zijne zat een elegant heer van omstreeks
+vijf-en-dertigjarigen leeftijd, die zich in het Fransch onderhield met
+een veel jongeren heer.
+
+Fournier, wiens scherp oog de voorname manieren der heeren niet
+ontgingen, werd door nieuwsgierigheid geprikkeld, toen hij Fransch
+hoorde spreken.
+
+Hij trachtte herhaaldelijk kennismaking aan te knoopen, door een krant
+te vragen, die de vreemdeling had terzijde gelegd, om wat vuur te
+verzoeken voor zijn sigaar en op alle mogelijke manieren de aandacht op
+zich te vestigen.
+
+Het toeval kwam hem te hulp.
+
+Toen de beide heeren het café wilden verlaten, nam de oudste heer uit
+vergissing de kostbare pels van Fournier om deze aan te trekken.
+
+Deze maakte nu van de gelegenheid gebruik en maakte den vreemdeling
+allerbeleefdst opmerkzaam op zijn vergissing.
+
+Natuurlijk haastte de vreemdeling zich, zijn verontschuldigingen aan te
+bieden en in het gesprek, dat zich thans ontspon, stelde hij zich voor
+als markies d’Armand en zijn vriend als monsieur Bellon uit Bordeaux.
+
+In zijn groote zucht naar voorname kennissen klampte Fournier zich aan
+den markies vast.
+
+Deze van zijn kant, scheen het niet meer dan beleefd te vinden, dat hij
+de vergissing weer eenigszins goed maakte, het gesprek werd
+vriendschappelijker en nog dienzelfden avond vertelde Fournier van zijn
+„intiemen” vriend, den markies d’Armand.
+
+Hoewel hij doorgaans het café eerst om vijf uur des middags bezocht,
+ging hij er den volgenden dag reeds om één uur heen, in de stille hoop,
+er den markies te zullen aantreffen.
+
+Hij moest in ieder geval tot vijf uur geduld blijven oefenen, maar toen
+ook werd zijn wachten beloond, want inderdaad betrad het tweetal weder
+de café-zaal.
+
+Terstond begroette de Franschman den markies op zeer luiden toon.
+
+Tot zijn groote vreugde ging het tweetal bij hem aan het tafeltje
+zitten en het drietal was al heel gauw in een levendig gesprek
+gewikkeld.
+
+De vreugde over de nieuwe voorname kennismaking had Fournier zoozeer in
+verrukking gebracht, dat hij den vorigen nacht den slaap niet had
+kunnen vatten.
+
+Rusteloos had hij op zijn legerstede gelegen en overwogen hoe hij wel
+het meest van dit buitenkansje kon profiteeren.
+
+Hij had het volgende bedacht:
+
+Over eenige dagen zou hij de verloving vieren met Antje, de dochter van
+zijn vriend Van Brixen.
+
+Dit feit had voor hem veel aanlokkends, want in de eerste plaats was
+zijn bruid een mooi meisje en voorts kreeg zij een aanzienlijken
+bruidsschat mede.
+
+En hoe heerlijk zou het wezen, als de voorname landsman door zijn
+tegenwoordigheid het feest zou opluisteren?
+
+Ja, zoo moest het zijn!
+
+Hij moest den markies zien over te halen om het feest, dat Van Brixen
+gaf, te bezoeken.
+
+Terwijl hij zich thans in het café met de vrienden onderhield en zijn
+best deed om zich van den aardigsten kant te toonen, kwam hij met zijn
+plan voor den dag.
+
+En tot zijn groote vreugde was er niet al te veel overredingskracht
+voor noodig om den markies en zijn vriend te bewegen te zullen komen.—
+— —
+
+Van Brixen, die hoopte door de nieuwe kennissen van zijn schoonzoon in
+de hoogere kringen te worden toegelaten, was eveneens zeer verheugd en
+had de vreemdelingen vol trots aan het overige gezelschap voorgesteld.
+
+Onder een groep dichte palmen stond een bank van Japansch riet, die een
+aangenaam plaatsje bood aan allen, die tijdelijk het dansgewoel wilden
+ontvluchten.
+
+Deze wintertuin was inderdaad een kijkje waard.
+
+Zeldzame Oostersche planten, die voor groote sommen waren aangekocht,
+gaven het geheel een sprookjesachtigen aanblik.
+
+Op de bank van Japansch riet zaten twee heeren.
+
+De oudste van hen droeg in het knoopsgat van den eleganten rok den
+rooden strik van het kruis van het Legioen van Eer.
+
+De fijne, witte rechterhand aan wier pink een kostbare brillant
+glinsterde, streek over den welverzorgden puntbaard, de mond vertrok
+zich tot een verveeld gapen en hij sprak tot zijn jongeren begeleider:
+
+„Weet je, Charly, ik heb grooten lust om heen te gaan.—Dit sterk
+gemengde gezelschap is toch echt vervelend. Ik had zoo gehoopt, hier
+allerlei interessante dingen te vinden, daar het verleden van onzen
+gastheer en ook dat van vriend Fournier allerlei geheimen moet
+verbergen, maar ik zie mij teleurgesteld.”
+
+De heer, die met Charly werd toegesproken, wilde juist antwoorden, toen
+zijn vriend hem met een snelle beweging het zwijgen oplegde en met de
+rechterhand naar de deur wees, die uit de balzaal in den wintertuin
+leidde.
+
+Door die deur waren juist twee heeren binnen getreden, die de palmgroep
+naderden, in welker schaduw de beide vrienden zaten.
+
+Naast een klaterende fontein bleven zij staan en de kleine, bewegelijke
+Franschman sprak tot zijn vriend en toekomstigen schoonvader op
+halfluiden, opgewonden toon:
+
+„Neen, Geert, dat doe ik niet!”
+
+Van Brixen legde zijn hand op den arm van den Franschman en antwoordde
+met een vette stem:
+
+„Maar Jean, wees toch verstandig! Twee oude vrienden als wij....... Je
+kent mij toch— —”
+
+„Ja, juist omdat ik je ken”, antwoordde Fournier, „juist daarom blijf
+ik op mijn stuk staan. Juist omdat ik je ken, verlang ik de
+vijftigduizend pond op zijn laatst op den dag vóór de bruiloft.”
+
+„Maar dat is toch onzin, Jean!—Ik vind het best, dat je op den dag voor
+de bruiloft geld krijgt, maar dan de twintigduizend pond, die als
+bruidsschat zijn bestemd. Het andere— —”
+
+„Och wat, om het „andere”, zooals gij het belieft te noemen, is het
+juist te doen. Denk je misschien, dat ik er op gesteld ben, voor die
+ellendige twintigduizend je dochter te nemen? Neen, ik zou willen, dat
+we nu eindelijk eens tot een vergelijk komen. Als ik mijn leven van
+jonggezel opgeef, wil ik ook weten, waarom ik het doe!”
+
+Van Brixen lachte een beetje gedwongen.
+
+Toen sprak hij op jovialen toon:
+
+„Kom, wordt nou asjeblieft niet sentimenteel! Het huwelijk zal jou niet
+erg uit je gewone doen halen.”
+
+De kleine Franschman keek zijn vriend doordringend aan en sprak op
+korten, scherpen toon:
+
+„Wil je doen, wat ik voorstel, ja of neen?”
+
+Van Brixen zuchtte diep.
+
+Toen zeide hij:
+
+„Als jij, ouwe bloedzuiger, niet anders wilt, dan vooruit maar!”
+
+„Afgesproken! Ik wist het wel, Geert, dat je verstandig zoudt zijn,
+maar je hebt niet de minste reden om mij een bloedzuiger te noemen.”
+
+De kleine Franschman had den Hollander de rechterhand toegestoken en
+deze sloeg er in met weemoedig gebaar.
+
+Toen gingen de beide „mannen van eer” arm in arm naar de balzaal terug.
+
+Markies d’Armand had met stijgende belangstelling geluisterd naar het
+tweegesprek.
+
+Zijn verstandige oogen volgden de zich verwijderende heeren en toen
+deze in de balzaal waren verdwenen, sprak hij tot zijn vriend:
+
+„Nu heeft het toeval ons voor eenige interessante raadsels geplaatst.
+Onze zegslieden hadden dus volkomen gelijk toen zij beweerden, dat die
+Hollander en zijn vriend samen gewichtige geheimen hebben. Voor niets
+betaalt men geen dertigduizend pond.”
+
+„Dan blijven we hier zeker nog wat?” vroeg de jongste van het tweetal.
+
+„Ik denk het wel.”
+
+„Zullen we naar de zaal teruggaan?”
+
+„Ik blijf liever hier, want ik vermoed, dat deze klaterende fontein mij
+nog meer geheimen zal verraden. Als jij naar de feestzaal terug wilt
+gaan, Charly....”
+
+De markies scheen juist te hebben gezien, want plotseling ging een
+kleine deur open, die van het park naar den wintertuin leidde en twee
+jonge meisjes traden het plantenhuis binnen.
+
+De fontein scheen een geweldige aantrekkingskracht uit te oefenen op
+alle binnentredenden, want ook zij schreden langzaam er heen en gingen
+in een nis zitten.
+
+Een lachje vloog over het gelaat van den markies en hij sprak tot zijn
+vriend:
+
+„Als die bekoorlijke dametjes ook geheimen hebben, zullen deze wel van
+heel wat onschuldiger aard zijn!”
+
+„Ach, Maud, ik ben zoo diep ongelukkig!”
+
+De oudste der beide jonge meisjes slaakte deze verzuchting en ze boog
+haar hoofdje, dat een schat van blonde vlechten torste, naar den
+schouder van haar vriendin.
+
+Deze was ongeveer negentien jaren.
+
+Zij was van gewone grootte. Haar figuur kon men bijna te slank noemen
+en haar fijn besneden gelaat vertoonde een voor haar leeftijd ongewoon
+ernstige uitdrukking.
+
+Zij had den arm om haar vriendin geslagen en sprak met een diepe,
+welluidende stem:
+
+„Maar Antje, doe het dan niet! Niemand kan je toch dwingen!”
+
+„Je kent mijn vader niet. Wat hij wil, moet gebeuren. Maar voordat ik
+dien ellendeling trouw, spring ik liever met Fred in het water.”
+
+In haar opwinding was de dochter des huizes opgestaan en nu stond zij
+daar, den rechterarm tegen den stam van een palm geleund, in half
+trotsche, half wanhopige houding, de linkerhand, waarin zij een zakdoek
+hield, tegen de oogen gedrukt.
+
+Maud, die meer beslist optrad dan haar vriendin, sprak op verwijtenden
+toon:
+
+„Maar Antje, blijf toch bedaard! Als iemand je zoo eens kon zien!—Wij
+zullen er wel een weg op vinden! Je moet je nu beheerschen en mee gaan
+naar de gasten!”
+
+Haar vriendin troostend als een klein kind, troonde zij het jongemeisje
+mee naar den ingang der zaal.
+
+„Bravo!—Dat meisje staat mij aan,” zeide de markies. „Die treedt flink
+op en handelt kranig. Wat zou je er van denken, Charly, als gij die
+kleine miss eens het hof gingt maken en tevens trachttet te vernemen,
+wie „Fred” is, met wien die arme Antje zich wil verdrinken?”
+
+„Als je er een bedoeling mee hebt, wil ik het graag doen!”
+
+„Ja, zeker heb ik dat. Onze gastheer en zijn waarde vriend schijnen wel
+de moeite van nauwkeurige waarneming waard. Ik geloof, dat hier iets
+voor ons te doen is.—Jij belast je dus zoo’n beetje met de kleine Maud
+en tracht een en ander te hooren van Fred. Maud is een mooi en lief
+meisje, die taak zal je dus niet al te zwaar vallen”, voegde markies
+d’Armand er glimlachend aan toe.— —
+
+Charly ging naar de balzaal om zich van zijn opdracht te kwijten.
+
+De markies bleef nog eenige oogenblikken op de bank zitten.
+
+Hij scheen over iets na te denken.
+
+Eindelijk stond hij op en begaf zich eveneens naar de balzaal.
+
+Op zijn gelaat lag een sarcastisch glimlachje en op half luiden toon
+mompelde hij:
+
+„Raffles als de beschermengel van een paartje, dat aan ongelukkige
+liefde lijdt—wel, dat is weer eens iets anders!— —”
+
+Toen mengde hij zich onder de dansenden.
+
+
+
+
+
+
+
+
+TWEEDE HOOFDSTUK.
+
+DE HANDTEEKENING.
+
+
+„Het is net zooals ik gedacht heb, Charly”, zei markies d’Armand, die
+er heden merkwaardig veranderd uitzag.
+
+Van het elegante puntbaardje was niets meer te zien en zijn rechterhand
+draaide aan het kleine snorretje.
+
+Lord Lister bewoonde, onder den naam van markies d’Armand, tijdelijk
+met zijn vriend drie ineenloopende kamers in een groot hotel in de City
+van Londen.
+
+Hij had zich gemakkelijk in een stoel gevleid en de rookwolkjes van
+zijn sigaret stegen naar boven, terwijl hij luisterde naar wat zijn
+vriend hem vertelde.
+
+„Natuurlijk zal ik alles aanwenden om de beide kerels te straffen,
+zoodat ze eeuwig aan mij zullen blijven denken.”
+
+De lord scheen zeer opgewonden te zijn, toen hij deze woorden uitte.
+Zijn voorhoofd lag in diepe plooien en hij wierp de rest van zijn
+sigaret met een onwillig gebaar in het aschbakje.
+
+Toen stond hij op en liep de kamer met groote passen op en neer.
+
+Charly had juist de laatste onbetwistbare bewijzen bijgebracht, dat de
+Hollander, Geert van Brixen, al sinds een menschenleven zijn reusachtig
+fortuin had verworven met den handel in blanke slavinnen.
+
+Zijn vriend Jean Fournier stond hem trouw ter zijde in dit vuile werk,
+maar ook deze was door Van Brixen bestolen en bedrogen, die nu den
+lastigen man door het huwelijk met zijn dochter den mond wilde snoeren.
+
+Hij scheen zich hierin te hebben bedrogen, want Fournier was met de
+bruidsgift van 20,000 pond niet tevreden, doch verlangde op den
+bruiloftsdag nog 30,000 pond extra.
+
+Van Brixen zou zich geen oogenblik hebben bedacht, den vrijer af te
+wijzen, als hij bovendien geen ernstige reden had gehad om zijn dochter
+zoo gauw mogelijk uit huis te krijgen.
+
+Van Brixen, een man van 63-jarigen leeftijd, was tot over de ooren
+verliefd op een Russin, Tatjana Miroff.
+
+Zij was operette-zangeres en Van Brixen had haar in Londen leeren
+kennen.
+
+Tatjana was niet jong meer, hoewel zij nog zeer voordeelig uitkwam
+naast den grijzen Van Brixen, die er nog ouder uitzag dan hij werkelijk
+was.
+
+Zij was achter in de dertig, had een opvallend groote gestalte en had,
+met de wilskracht van vrouwen op dien leeftijd, al haar hoop gevestigd
+op Van Brixen, die haar een schitterend bestaan kon verschaffen.
+
+Met allerlei vrouwelijke kunstgrepen wist zij den dwaas zoover te
+brengen, dat hij haar beloofde, met haar een reis om de wereld te maken
+en eindelijk vervulde hij haar wensch en werd de dochter het huis
+uitgezonden.
+
+Antje, die de verhouding van haar vader tot de Russin begreep, had
+zich, door haar minachtende houding, den toorn der vrouw op den hals
+gehaald.
+
+Al deze bijzonderheden was Charly te weten gekomen, eveneens dat het
+jonge meisje zich in stilte had verloofd met een jong koopman—Fred
+Herbes.
+
+„Hebt ge reeds een middel gevonden, hoe de schurken gestraft kunnen
+worden?” vroeg Charly.
+
+Lord Lister staakte zijn wandeling en keek zijn vriend ernstig aan; een
+lachje verscheen op zijn gelaat en met een zegevierenden blik sprak
+hij:
+
+„Ja, Charly, zij zullen allebei hun straf krijgen en vooral Van Brixen
+op een manier, zooals nog nooit een schurk gestraft werd.”
+
+„Wat ben je van plan?” vroeg Charly.
+
+John Raffles maakte echter een afwerende beweging en antwoordde:
+
+„Laat dat voorloopig mijn geheim blijven! Nu mogen wij echter geen tijd
+verliezen, want Mr. Fournier zal nog heden zijn straf krijgen.”
+
+Hij zette zijn vriend zijn plan uiteen.
+
+Charly vond het uitstekend en spoedig had hij zich zoo verkleed, als
+dat noodig was voor de truc, die Lord Lister voorhad.
+
+Niemand zou in den chauffeur, wiens gelaat gedeeltelijk was verborgen
+achter een grooten stofbril en wiens kin was omgeven door een blonden
+baard, Charly Brand hebben herkend.
+
+John Raffles keek peinzend voor zich uit.
+
+Toen keek hij op zijn horloge en fluisterde:
+
+„Het wordt tijd!”
+
+Een poosje hield hij zich bezig met zijn toilet voor een kleinen
+driedubbelen spiegel en toen hij dien eindelijk in een handkoffer
+wegborg, samen met een kistje, dat naast hem had gestaan, was het
+kleine snorretje van Lord Lister verdwenen en hijzelf veranderd in
+Markies d’Armand met een ringbaard.
+
+Hij schoof den grendel terug van de deur, welke hij had afgesloten,
+toen Charly de kamer had verlaten. Maar hij verliet de kamer nog niet.
+
+Markies d’Armand scheen iemand te verwachten, want hij keek
+herhaaldelijk op zijn horloge.
+
+Het duurde niet lang of een kellner bracht het visitekaartje van een
+heer, die den markies wenschte te spreken.
+
+Dat moest wel de verwachte zijn, want de markies wierp een vluchtigen
+blik op het kaartje en zei terstond:
+
+„Laat dien heer binnen komen!”
+
+De kellner ging heen en enkele oogenblikken later trad monsieur
+Fournier de kamer binnen.
+
+Hij was hoogst elegant gekleed in visite-toilet. In zijn knoopsgat
+droeg hij een camelia. Hij scheen in uitstekend humeur te zijn.
+
+De markies liet zijn blik langs de figuur van den bezoeker glijden.
+
+Glimlachend sprak hij:
+
+„Wel, m’n beste vriend, als ik niet wist, dat ge op het punt staat om
+te trouwen, zou ik denken, dat ge aanzoek gingt doen.”
+
+„Het is bijna hetzelfde, waarde markies,” antwoordde de Franschman met
+een slim knipoogje.
+
+Daarna deelde hij den luisterende mede, dat hij besloten had om aan den
+vooravond van zijn bruiloft afscheid te nemen van zijn jongelingsleven.
+
+„Het zal een prachtig feest worden”, besloot hij zijn geestdriftig
+verhaal, „ik zeg u, er zijn prachtige vrouwen bij en ik zou het mij tot
+een eer rekenen als ik u, markies, als mijn gast zou mogen beschouwen.”
+
+„Ik ben helaas....” begon de genoodigde zijn antwoord, toen de
+Franschman, die dacht een domheid te hebben begaan, snel inviel:
+
+„Natuurlijk zal het een eer voor mij zijn, ook uw vriend, Mr. Bellon,
+te kunnen begroeten.”
+
+„Mijn vriend kan van deze allervriendelijkste uitnoodiging geen gebruik
+maken, daar hij voor eenigen tijd op reis is. En ik heb helaas reeds
+mijn woord gegeven.”
+
+Fournier zag er heel ongelukkig uit na deze woorden en vroeg toen op
+bescheiden toon:
+
+„Zoudt ge zelfs niet voor een oogenblikje kunnen komen? Wij blijven
+heel lang bijeen.”
+
+De markies sprak glimlachend:
+
+„Zeker wil ik niets beloven, maar als ge het niet erg vindt, dat ik
+laat kom, zal ik misschien nog verschijnen!”
+
+„Heel graag!”
+
+„En laat ons nu naar uw schoonvader gaan om de financieele kwestie in
+orde te maken, waarbij gij mijn tegenwoordigheid hebt gevraagd.”
+
+„Met groot genoegen. Ik dank u.”
+
+„Tot uw dienst.”
+
+De beide heeren liepen naar de deur, toen de markies plotseling bleef
+staan en op luchtigen toon vroeg:
+
+„Juist, dat is ook zoo! Ge wilt in onze club worden opgenomen!”
+
+De oogen van den Franschman schitterden.
+
+Zijn gestalte scheen grooter te worden en in gespannen aandacht
+luisterde hij.
+
+„Ik heb reeds met het bestuur gesproken. Ge moet uw verzoek
+schriftelijk indienen. Ik heb reeds een copie voor u opgemaakt, die ge
+nog slechts behoeft te onderteekenen, dan kan ik ze hedenavond nog in
+de club afgeven.”
+
+De markies was bij deze woorden weer naar de schrijftafel gegaan en had
+een portefeuille te voorschijn gehaald, waaruit hij een papier kreeg.
+
+Dit legde hij voor Fournier neer.
+
+Deze nam de pen en wilde het papier onderteekenen, toen de markies zijn
+hand vasthield en met een glimlachje sprak:
+
+„Neem me niet kwalijk, beste vriend, dat ik je opmerkzaam maak op een
+kleinigheid, die gij inderdaad hebt over het hoofd gezien. In onze club
+worden de zeden en gebruiken uit de groote wereld met pijnlijke
+nauwkeurigheid gadegeslagen. Zooals ge toch zeker wel weet en slechts
+per vergissing over het hoofd hebt gezien, zet men zijn onderteekening
+steeds op de derde zijde van een velletje papier.”
+
+Fournier haastte zich te verzekeren, dat hij dit gebruik, dat hij
+natuurlijk kende—hoewel hij zich met den besten wil van de wereld niet
+kon herinneren, ooit zooiets gehoord te hebben—slechts inderhaast had
+vergeten en hij schreef zijn naam op het derde kantje.
+
+Uit de oogen van den markies, die achter den schrijver stond, schoot
+een zegevierende blik, toen vouwde hij het papier dicht, stak het in
+den zak en zei:
+
+„Zoo, nu kunnen we meteen naar den notaris gaan.”
+
+„Naar den notaris?”
+
+De Franschman vroeg het op verlegen toon.
+
+„Zeker, naar den notaris; ge weet toch zeker wel, dat iedere
+onderteekening bij zoo’n verzoek om te worden opgenomen, door den
+notaris moet worden bekrachtigd?”
+
+Fournier was heelemaal in de war.
+
+Hij beijverde zich echter om zijn voornamen vriend terstond te
+verzekeren, dat ook dit hem natuurlijk wel bekend was.
+
+Toen de beide heeren in de auto plaats namen, sloeg de chauffeur
+groetende aan.
+
+De markies noemde het adres van een notaris en nu ging het in suizende
+vaart verder.
+
+Nadat hier de noodige formaliteiten waren vervuld, beval de markies
+zijn chauffeur om naar de woning te rijden van Mr. Van Brixen in
+Goldhawke Road.
+
+De Franschman straalde.
+
+Hij groeide in het bewustzijn, naast een echten markies de straten van
+Londen te kunnen doorkruisen.
+
+Als hij had vermoed, dat het verzoek tot opname met een vluchtigen inkt
+was geschreven, die reeds na twee uren weer vervloog, zonder een spoor
+achter te laten, dan zou zijn humeur wel zijn veranderd.
+
+
+
+
+
+
+
+
+DERDE HOOFDSTUK.
+
+EEN ONGELUK.
+
+
+Van Brixen vond het niets prettig zijn schoonzoon in gezelschap van den
+markies bij zich te zien.
+
+Hij wist, dat heden, op den dag vóór het huwelijk, Fournier zou
+verschijnen, om de 50,000 pond in ontvangst te nemen en had gehoopt,
+zijn medeplichtige desnoods door dreigementen, met minder te kunnen
+afschepen.
+
+Nu zag hij zijn plan verijdeld en wilde daarom de betaling uitstellen.
+
+Fournier echter verklaarde, dat hij den markies had verzocht mede
+tegenwoordig te zijn, wat deze met lachend gezicht bevestigde.
+
+Daarom bleef hem niet anders over dan in den zuren appel te bijten en
+Fournier de volle som in klinkende munt en papiergeld uit te betalen.
+
+Deze gaf, zooals het behoorde, een kwitantie van het ontvangen bedrag
+en verzocht den markies nog, het document als getuige te onderteekenen,
+waartoe deze zich dan ook bereid verklaarde.
+
+Daar Fournier de geheele zaak nu had afgehandeld, was het bezoek weldra
+afgeloopen, zonder dat de „gelukkige bruidegom” van 54 jaar ook met een
+enkel woord naar zijn bruid had geïnformeerd.
+
+Toen zij weer plaats hadden genomen in de auto, fluisterde de laatste
+zijn chauffeur toe:
+
+„Alles in orde, nu komt het er op aan!”— —
+
+Intusschen was de lucht, die eerst zoo helder was geweest, bewolkt
+geworden, de beruchte Londensche mist kwam op en een fijne regen viel
+neer.
+
+Elke minuut werd de lucht dikker en men kon bijna geen hand voor de
+oogen zien.
+
+Reeds bijna een half uur vloog de auto voort.
+
+Fournier werd onrustig en sprak tot den markies, die een sigaret
+rookend in de kussens achterover leunde:
+
+„Maar, mijn waarde, zijn wij nu nog niet bij de Engelsche Bank?”
+
+Schertsend antwoordde deze:
+
+„Mijn gezelschap schijnt u te vervelen!”
+
+Natuurlijk deed Fournier zijn best, het tegendeel te verzekeren, maar
+toch wierp hij van tijd tot tijd een blik door de raampjes naar buiten.
+
+Dit hielp echter niet veel, want men zag alleen onduidelijke schaduwen
+voorbijvliegen, waarvan de omtrekken niet te onderscheiden waren.
+
+Toen weer een kwartier was voorbijgegaan, zonder dat men het einddoel
+had bereikt, kon de Franschman zijn onrust niet meer verbergen.
+
+„Ik weet niet, markies, maar ik ben bang, dat uw chauffeur zich
+vergist.”
+
+„Maar dat is onmogelijk,” antwoordde deze, terwijl hij echter
+tegelijkertijd een teeken gaf om halt te houden.
+
+De auto stond stil en markies d’Armand vroeg zijn chauffeur, waar zij
+nu eigenlijk waren.
+
+Deze moest bekennen, dat hij dit niet wist.
+
+In de verte was een gebouw zichtbaar en men besloot, daarheen te rijden
+om opheldering te krijgen.
+
+Toen zij daar waren aangekomen, klom de chauffeur van den bok en kwam
+weldra terug met het bericht, dat dit gebouw—het krankzinnigengesticht
+van Hanwell was.
+
+„Daar moest jij noodig in”, beet de markies zijn chauffeur toe, „nu zoo
+gauw als je kunt terug!”
+
+De bestuurder moest zich in den mist vergist hebben en was in
+westelijke richting gereden, in plaats van in oostelijke, langs het
+Hydepark.
+
+De markies verontschuldigde zich over de onoplettendheid van zijn
+chauffeur.
+
+Zijn gast antwoordde beleefd, dat de kleine vertraging niets te
+beteekenen had, maar zijn zuur gezicht logenstrafte zijn woorden.
+
+Weldra vertelde hij dan ook in vertrouwen, dat de kleine Loulou, zijn
+tegenwoordige vlam, hem zeker een geweldige scène zou maken als hij
+heden op het afscheidssouper te laat zou komen.
+
+„Geloof mij, waarde markies, ik ben mijn leven niet zeker. Gij kunt u
+die kleine duivelin niet voorstellen en dan vooral nu, nu ik toch al
+zooveel moeite moet doen om haar in een goed humeur te houden.”
+
+Markies d’Armand verzekerde opnieuw, hoezeer hij het voorgevallene
+betreurde en juist wilde hij den chauffeur tot nieuwen spoed aanzetten,
+toen men een eigenaardig geluid hoorde, de auto draaide om zijn as rond
+en—stond stil.
+
+Nu was goede raad duur.
+
+Nergens was een voertuig te ontdekken en men kon zelfs geen enkel huis
+onderscheiden.
+
+De kleine Franschman, wiens ongerustheid tot het uiterste was gestegen,
+sprong het eerst uit de auto om te zien wat er was voorgevallen.
+
+Een ongeluk.— — — —
+
+Nauwelijks kon hij zijn woede bedwingen en in ruwe woorden schold hij
+op den chauffeur.
+
+Daar deze verklaarde, dat de schade spoedig hersteld zou zijn, besloot
+men weer in de auto plaats te nemen, daar de neerstroomende regen het
+verblijf in de open lucht bijna onmogelijk maakte.
+
+Ondanks den ijver van den chauffeur scheen de reparatie veel tijd in
+beslag te nemen, want er was reeds meer dan een kwartier verloopen en
+nog steeds stond de auto op dezelfde plaats.
+
+Eindelijk, na nog een vijftal minuten, die den Franschman zeer lang
+vielen, zette de auto zich puffend in beweging.
+
+De markies was verontwaardigd over de vertraging en verzocht Fournier,
+geheel en al over hem te willen beschikken.
+
+„Dan zou ik u vriendelijk willen verzoeken, mij onmiddellijk naar de
+woning van de kleine Loulou te laten rijden. Ik mag om geen enkele
+reden langer wegblijven en kan het geld vandaag niet meer op de Bank
+deponeeren.”
+
+De markies had door de kleine spreekbuis den chauffeur het adres
+opgegeven en de auto snorde verder.
+
+„Maar mijn beste Fournier, wilt gij die groote som den geheelen avond
+bij u houden?”
+
+„Het is mij zelf zeer onaangenaam, maar ik kan niet meer naar de Bank
+gaan. Gij weet, hoe lang men daar soms moet wachten en ik heb geen
+minuut meer over.”
+
+„Bedenk, mijn waarde, dat gij daar in vroolijk gezelschap zijt en dat
+gij niet weet hoe laat het kan worden en of er niet ten slotte nog
+verschillende café’s bezocht zullen worden. Het is zeer gevaarlijk! Een
+van mijn vrienden heeft op die manier zeer onaangename ervaringen
+opgedaan....”
+
+De markies vertelde zulk een griezelige geschiedenis, dat zijn gast de
+haren te berge rezen.
+
+Fournier was bleek geworden en sprak aarzelend:
+
+„Als ik maar wist, wat ik moet doen!”
+
+„Kan ik u soms helpen, dan zal ik het doen, want door mijn schuld—of
+tenminste door die van mijn chauffeur, hebt gij den tijd verzuimd. Als
+gij mij het geld wilt toevertrouwen, zou ik dadelijk naar de Bank
+rijden....”
+
+„Maar, markies, dat kan ik niet aannemen.”
+
+„Gij wilt mij natuurlijk die groote som niet toevertrouwen. Ik vind dat
+begrijpelijk en neem u die voorzichtigheid in het geheel niet kwalijk.”
+
+„Maar ik bid u, markies! U zou ik elk oogenblik mijn geheele vermogen
+toevertrouwen.”
+
+„Goed, ik houd u aan uw woord. Geef mij uw geld en ik beloof u, zoodra
+ik u bij de woning van de bekoorlijke Loulou zal hebben afgezet,
+onmiddellijk naar de Engelsche Bank te rijden.”
+
+Fournier wist eerst niet, hoe hij zich moest houden.
+
+Aan den eenen kant was hij blij, als het geld nog heden op de Bank
+kwam, daartegenover stond echter zijn wantrouwen om den markies zulk
+een aanzienlijk bedrag zonder bewijs in handen te geven.
+
+Deze liet hem echter niet veel tijd om na te denken; hij had een
+notitieboekje uit den zak gehaald en nam de gouden vulpen van zijn
+horlogeketting.
+
+„Dus, mijnheer Fournier, ik zal u hier dadelijk een kwitantie ter hand
+stellen voor 50,000 pond.”
+
+„Maar, mijn waarde markies, dat is immers overbodig.”
+
+„Neen, neen,” sprak deze afwerend, „orde moet er zijn!”
+
+Nog voordat de Franschman wist wat er gebeurde, had zijn voorname
+vriend de 50,000 pond in den zak en hij keek eenigszins beteuterd naar
+de kwitantie, die hij in zijn handen hield en die was geteekend:
+„Markies Fereel d’Armand.”
+
+Met een schok hield de auto stil; men was voor het bedoelde huis
+aangekomen.
+
+De markies verzocht zijn gast om uit te stappen en verzekerde nogmaals
+met groote beminnelijkheid, dat hij dadelijk naar de Bank zou rijden.
+
+Toen de Franschman in de deur van het huis was verdwenen, sprak markies
+d’Armand lachend en op halfluiden toon tot zijn chauffeur:
+
+„Zijn woord moet men als gentleman houden. Dus, Charly, spoedig naar de
+Bank van Engeland!”......
+
+
+
+
+
+
+
+
+VIERDE HOOFDSTUK.
+
+DE ONTVOERING.
+
+
+Voor den hoofdingang van de Engelsche Bank hield een deftige auto stil.
+
+De portier snelde toe en hielp den eleganten vreemdeling uitstappen,
+die door de groote zekerheid, waarmee hij het groote gebouw binnentrad
+zonder een enkele vraag te doen, bewees, dat hij tot de veelvuldige
+bezoekers behoorde.
+
+Snel liep hij de vestibule door, legde zijn pelsjas af in de schrijf-
+en leeszaal en bleef eenigen tijd in een der kleine kamertjes, die door
+geslepen glazen wanden voor nieuwsgierige blikken zijn gevrijwaard,
+waar hij ijverig schreef.
+
+Zijn pels over de schouders werpend, liep hij met langzame schreden en
+met voorname onverschilligheid de ruime vertrekken door. Hij begaf zich
+naar de hoofdkas en scheen daar een oogenblik te weifelen.
+
+Eindelijk naderde hij een der beambten.
+
+De vreemdeling scheen het Engelsch niet volkomen machtig te zijn, hij
+sprak het eenigszins gebroken en met een eigenaardig accent. De kassier
+wierp een vluchtigen blik op de elegante verschijning.
+
+Terwijl het uiterlijk van den vreemdeling reeds een man uit de hoogste
+kringen verried, werd deze indruk nog versterkt door het roode lintje
+van het Legioen van Eer, dat hij in het knoopsgat droeg en waarop de
+blik van den beambte gevestigd bleef.
+
+De vreemdeling had met eenigen omhaal een document te voorschijn
+gehaald en dat den beambte voorgelegd.
+
+Nadat deze kennis genomen had van den inhoud, verzocht hij den
+vreemdeling, hem te volgen naar een ander loket en daar eenigen tijd te
+wachten.
+
+De onbekende had plaats genomen in een der stoelen en haalde uit den
+borstzak van zijn jas het laatst uitgekomen avondblad, om zich daarin
+met onverschillig gelaat te verdiepen.
+
+Aan de kas ging het niet zoo kalm toe. Beambten snelden heen en weer,
+spraken zacht fluisterend met elkaar en keken telkens in gespannen
+aandacht naar den vreemdeling.
+
+Deze scheen echter van al die opgewondenheid niets te merken en was
+oogenschijnlijk zeer in zijn lectuur verdiept.
+
+Het document, dat de vreemdeling den beambte had gegeven, was een
+wissel van den heer Fournier op naam van markies d’Armand voor een
+bedrag van 40,000 pond sterling.
+
+De wissel was door den heer Fournier zelf onderteekend en de echtheid
+der handteekening door den bekenden notaris Mr. Longwood onder
+bijvoeging van diens ambtszegel gelegaliseerd.
+
+Handteekening en ambtszegel van den notaris waren echt.
+
+Het kwam den ambtenaar alleen maar vreemd voor, dat Fournier over zoo’n
+belangrijke som beschikte, daar zijn gansche vermogen slechts 60,000
+pond sterling bedroeg.
+
+De vreemde bestudeerde nog steeds de krant en alles, wat er om hem heen
+gebeurde, scheen hem absoluut niet te interesseeren, want de kassier
+moest zijn naam eerst twee keer noemen, voordat hij opkeek en zich toen
+met een beleefd glimlachje verontschuldigde.
+
+Den vreemde werd nu verzocht zich te legitimeeren.
+
+Hij kreeg een reispas uit zijn elegante portefeuille en een
+aanbevelingsbrief van den president der Fransche Republiek, die hem
+legitimeerde als de boodschapper van een politieke zending.
+
+De heeren aan het raampje wierpen slechts een vluchtigen blik op het
+document.
+
+Zonder verdere omwegen werden hem nu de 40,000 pond uitbetaald en met
+een hoffelijke, doch koele buiging verliet de markies de Bank van
+Engeland.
+
+De portier had het deurtje van de automobiel vlug opengedaan en nam
+zijn goudbetreste muts af tot bijna aan den grond.
+
+De vreemdeling had hem twee shilling in de hand gedrukt.
+
+Op den volgenden hoek hield de auto plotseling stil. De vreemde stapte
+uit, boog zich over naar zijn chauffeur en vroeg op halfluiden toon:
+
+„Charly, hebt ge Fred Herbes al een boodschap gestuurd?”
+
+„Dat kon ik nog niet, Edward. We wisten immers niet of ons plan zou
+gelukken.”
+
+„Juist, dan zal ik het dadelijk telephonisch doen. Wacht een oogenblik,
+ik ben dadelijk terug.”
+
+De vreemdeling ging naar een elegant café. Na korten tijd kwam hij
+terug, stapte weer in de auto en reed snel naar Goldhawke Road.
+
+De stroomende regen was intusschen wat bedaard.
+
+De wolken braken en de maan trachtte door de vaal-grauwe nevels te
+dringen. Maar dit gelukte haar niet en na een poosje verdween zij maar
+weer achter het dichte wolkgordijn.
+
+Maar die enkele maanstralen waren toch voldoende geweest om de
+automobiel te beschijnen, die pas geleden voor den hoofdingang van de
+Bank van Engeland had gestaan en die nu juist verdween achter een
+boschje nabij het huis van Mr. Van Brixen.
+
+Hoewel de straat in dichte duisternis was gehuld en geheel ledig was,
+vluchtten toch twee donkere gestalten in de schaduw van de dikke
+boomstammen.
+
+Het scheen, alsof zij op iets wachtten, dat van de richting van
+Hydepark moest komen, want in gespannen aandacht keken zij dien kant
+uit.
+
+Nu drong een flauwe schijn door de dichte nevels, die met elk oogenblik
+grooter werd en toenam in helderheid.
+
+„Daar zal hij zijn,” fluisterde een der beide schaduwgestalten.
+
+Steeds nader kwam het licht en al spoedig kon men de lantaarns van een
+automobiel onderscheiden, die in razende snelheid naderde.
+
+„Geef nu het teeken, Edward.”
+
+Een schril fluiten weerklonk door den nacht.
+
+Dit scheen een afgesproken teeken te zijn, want de snelheid, waarmede
+de lichten waren genaderd, nam allengs af en aan het einde der Woodlaan
+hield het voertuig stil. Men zag in de duisternis, dat de lampen een
+bocht beschreven en dat de auto verdween naar den kant van de stad.
+
+Een korten tijd bleef alles stil, toen klonk weer dat eigenaardige
+fluitgeluid door den zwijgenden nacht.
+
+De beide luisterenden beantwoordden het signaal.
+
+„Eindelijk, Mr. Herbes! Wij wachten al sinds geruimen tijd!”
+
+De nieuw aangekomene reikte het tweetal de hand.
+
+„Vergeef mij, markies, en gij ook, beste vriend, als ik liet wachten,
+maar ik kon niet eerder komen. Toen ik uw telephonische boodschap
+kreeg, wist ik van vreugde nauwelijks wat ik deed, want ik had nog
+steeds gevreesd, dat uwe voorbereidingen, waarvan Mr. Bellon mij
+verteld heeft, in het laatste oogenblik nog zouden afspringen.”
+
+„Neen, Mr. Herbes,” klonk de welluidende stem van markies d’Armand in
+de duisternis, „alles is goed gegaan en ik hoop, dat ge reeds over een
+half uur uw wenschen ziet vervuld.”
+
+De jonge man wilde zich uitputten in dankbetuigingen, doch de markies
+weerde hem af en zeide:
+
+„Als alles goed geslaagd is, is het tijd om te danken, nu is iedere
+minuut nog kostbaar. Vlug dus aan den arbeid!”
+
+Bijna geluidloos liep het drietal over den weg naar het huis van Van
+Brixen toe.
+
+Onderweg vroeg de markies den jongen man nog:
+
+„Zijt ge er dus zeker van, dat Van Brixen niet thuis is?”
+
+Deze antwoordde:
+
+„Antje stuurde mij vanmorgen nog een briefje, waarin stond, dat haar
+vader op reis was gegaan. Hij had echter ongaarne deze reis ondernomen
+aan den vooravond van de bruiloft. Het scheen hier echter een
+belangrijke zaak te betreffen, zoodat hij wel moest gaan.
+
+„Bij het afscheid had hij Antje nog verzekerd, dat hij beslist met den
+trein van middernacht zou terugkomen.”
+
+„Dan hebben wij des te meer reden om ons te haasten,” zei de markies en
+legde zijn hand op de deurklink van de tuindeur.
+
+Deze gaf mee en enkele oogenblikken later waren de drie mannen
+verdwenen in het dichte gebladerte.
+
+Het huis lag als uitgestorven; niets bewoog zich. Slechts voor een der
+vensters aan den achterkant scheen een zwak schijnsel.
+
+In dit oogenblik kwam de maan van achter de wolken te voorschijn en
+verlichtte de wegen van het park, waarlangs drie mannen zich
+voortspoedden.
+
+Een oogenblik was alles stil.
+
+Toen weerklonk plotseling het geroep van een nachtuil.
+
+Hoe stil die kreet ook werd geslaakt, scheen men toch in de kamer, waar
+het licht brandde, het geluid te hebben vernomen, want het gordijn werd
+ter zijde geschoven, de vleugeldeuren voorzichtig geopend en in het
+verlichte raam verscheen een vrouwelijke gedaante.
+
+Wederom klonk diezelfde roep.
+
+De vrouw daarbinnen maakte echter een afwerende beweging met de hand en
+wrong als in wanhoop de handen.
+
+Toen hield zij een klein voorwerp in de hoogte, boog zich voorover en
+liet het op den grond vallen.
+
+Uit de schaduw der boomen kwam een zwarte gestalte te voorschijn, die
+het voorwerp snel opraapte en ijlings weer in de schaduw der boomen
+verdween.
+
+Herbes had met de linkerhand zijn wijde jas genomen en hield een tip
+voor het voorhoofd, terwijl de markies met een kleine electrische
+zaklantaarn bijlichtte.
+
+In dit schuilhoekje ontcijferde Herbes een klein briefje, dat Antje aan
+een steen had gebonden en weggegooid.
+
+Zij deelde daarin mede, dat er geen mogelijkheid op een vlucht bestond,
+want Van Brixens oude huishoudster had de deur gesloten en het jonge
+meisje kon niet bij den sleutel komen.
+
+Herbes was buiten zich zelf, maar de markies zei op fluisterenden toon:
+
+„Dat hindert niets!”
+
+Hij had snel een voorwerp uit den zak gehaald en trachtte nu het einde
+van een touw met een ijzeren haak naar het in de tweede verdieping
+gelegen venster omhoog te gooien.
+
+De worp mislukte echter en met groot lawaai viel de haak op den steenen
+bodem neer.
+
+Allen verschrikten en luisterden in gespannen aandacht of niemand was
+opgeschrikt.
+
+Gelukkig echter bleef alles stil.
+
+„Zoo gaat het niet,” fluisterde de markies en hij wierp snel zijn
+kostbare pels neer en liep geruischloos naar den draad van een
+bliksemafleider, die van het dak naar beneden in het park liep.
+
+De anderen konden een kreet van schrik niet weerhouden. Wat de markies
+wilde doen was louter waanzin. Doch reeds had hij het staal gegrepen en
+begon zich langzaam omhoog te trekken.
+
+Het lichaam vast tegen den muur gedrukt, klauterde hij als een kat naar
+boven.
+
+Zoo bereikte de markies in korten tijd het venster. Hij sloeg zijn arm
+om het kruis. Een oogenblik zag men in het vensterkozijn zijn figuur
+afsteken, toen verdween hij geruischloos in de kamer.
+
+Hier wikkelde hij een snoer los, dat hij om het lichaam had gewikkeld,
+wierp het eind naar beneden en trok de touwladder naar boven.
+
+Hij bevestigde deze nu aan het venster en aldus was in korten tijd een
+tamelijk handige weg in orde gebracht.
+
+Toen de nachtelijke bezoeker de kamer binnen kwam, kon Antje nauwelijks
+een huivering onderdrukken.
+
+Die man bracht haar de vrijheid en het verwachte geluk en toch rilde
+zij voor de uitdrukking van dol-dappere beslistheid, die sprak uit zijn
+gelaatstrekken. Hoe vreeselijk wel moest het zijn om dien man tot
+tegenstander te hebben!
+
+Den markies ontging het schuwe wezen en de angst van het meisje niet.
+
+Als een man van de wereld wist hij in eenige vriendelijke woorden de
+opgewondenheid van de jonge dame te kalmeeren. Hij verzocht haar, zich
+vlug voor het vertrek gereed te maken en alle kleinigheden, waaraan zij
+gehecht was, in een handtaschje mee te nemen.
+
+„Terwijl gij daarmede bezig zijt, heb ik nog een kleine taak te
+vervullen. Wilt ge mij even zeggen, hoe ik het vlugst naar de kamer van
+uw vader kom?”
+
+Het jonge meisje schrikte.
+
+Haar gelaat werd lijkbleek.
+
+De markies trachtte haar gerust te stellen:
+
+„Ik geef u mijn eerewoord, dat uw vader in geenerlei gevaar komt. Ik
+moet echter een oogenblik in zijn kamer vertoeven.”
+
+Slechts aarzelend gaf Antje hem de noodige aanwijzingen en terstond was
+de markies verdwenen, om reeds na enkele minuten terug te komen.
+
+Intusschen waren alle voorbereidingen tot de vlucht gemaakt.
+
+De markies bevestigde de kleine handtasch aan het touw en liet ze in de
+diepte glijden.
+
+Hij boog toen voor de jonge dame en sprak:
+
+„Ge veroorlooft mij?”
+
+En voordat Antje wist wat er gebeurde, had hij haar als een kind in
+zijn armen genomen en begon nu met zijn last den gevaarvollen
+terugtocht langs de wankelende ladder.
+
+Om het slingeren te voorkomen hielden de beiden, die beneden stonden,
+het vrije einde vast en spoedig had de markies met zijn beschermelinge
+den grond bereikt.
+
+Deze man moet wel reuzenkrachten en een schier ongekende handigheid
+bezitten, want men bespeurde bij hem niet de geringste vermoeienis.
+
+Toen hij Antje neerzette, omhelsde Herbes zijn meisje en fluisterde
+zachtjes:
+
+„Eindelijk, liefste!”
+
+De markies liet het minnende paar echter geen tijd om teere woordjes te
+wisselen, maar dreef hen aan tot spoed.
+
+Voorzichtig door de duisternis sluipend, hadden zij spoedig de tuindeur
+bereikt; eenige minuten later zaten allen in de in de boschjes
+verscholen staande auto en voort ging het naar het station.
+
+Daar nam de markies voor het paar kaarten naar Southampton. Van daar
+uit zouden zij per boot naar Australië oversteken.
+
+Het was nog slechts luttele minuten vóór het vertrek van den trein.
+
+Antje en Herbes waren in een ledige coupé gestapt en stonden voor de
+open deur om afscheid te nemen van hunne vrienden.
+
+„En nu,” zeide de markies en hij haalde een pakje uit zijn zak te
+voorschijn, „heb ik nog wat te zeggen. Zooals ge weet, had uwe vader de
+som van 20,000 pond voor u als bruidsschat bestemd. Wijl Fournier u nu
+echter niet tot vrouw krijgt, zag ik volstrekt niet in, waarom hij het
+geld moest behouden en ik haalde deze vaderlijke huwelijksgift om ze u
+hier te overhandigen.”
+
+Antje en Herbes waren ten hoogste verbaasd en hunne verwondering steeg
+nog, toen de markies een étui uit zijn zak haalde en deze Antje
+overhandigde.
+
+„Ik vond ook nog dezen kostbaren collier in de kamer van uw vader. Dit
+kleinood was natuurlijk bestemd als bruidsgeschenk. Ge ontvangt het dus
+bij dezen.”
+
+Juist kwam de conducteur om de coupédeuren te sluiten.
+
+Antje en Herbes namen nogmaals afscheid.
+
+Een schril gefluit—locomotief en trein zetten zich in beweging.
+
+
+
+
+
+
+
+
+VIJFDE HOOFDSTUK.
+
+VERRASSINGEN OP DEN HUWELIJKSMORGEN.
+
+
+Triest brak de dag aan.
+
+Mr. Fournier woelde rusteloos heen en weer op zijn legerstede. Hij was
+na een rumoerigen nacht eerst weinig uren geleden thuis gekomen, doch
+de gewenschte rust kon hij niet vinden.
+
+Dit was dus de morgen van zijn bruiloftsdag.
+
+Waarom zou hij feitelijk trouwen?
+
+Het hoofddoel was nu immers bereikt.
+
+Hij was in het bezit van 20,000 pond bruidsschat en had nu ook de
+30,000 pond gekregen, die hem nog toekwamen van vroegere „zaken”, die
+hij met Van Brixen had gedreven.
+
+Antje was inderdaad een alleraardigst meisje.
+
+Maar wat moest hij met een vrouw beginnen?
+
+De donkerlokkige Loulou was toch even lief als zijn blonde bruid.
+Enfin, hij zou het dan wel zien te schipperen!—
+
+De gedachtengang van den kleinen Franschman werd plotseling afgeleid,
+want naast hem ging de telephoon over met schril geluid.
+
+„Wat is dat nu?” dacht Fournier, „nu al een telefoontje. Dat is een
+flauwe grap van een vriend!”
+
+Hij draaide zich om, ten einde te gaan slapen, den vriend verwenschend,
+die hem zoo beet wilde nemen.
+
+Rrrrrrrrrrrrrrrt!
+
+Weer ging de telefoon.
+
+Rrrrrrrrrrrrrrrt!
+
+Nu was Fournier wel gedwongen op te staan.
+
+Slaapdronken greep hij het toestel.
+
+„Hallo!”
+
+„Hallo!”
+
+„Wie daar?”
+
+„Markies d’Armand!”
+
+De kleine Franschman maakte onwillekeurig een buiging.
+
+„Wel, markies, wat verschaft mij de eer?”
+
+„Ik wil u feliciteeren, als ge ten minste nog altijd van plan zijt
+vandaag te trouwen.”
+
+Fournier grinnikte.
+
+„Hahaha! hihihi!”
+
+Hij dacht, dat de markies ook al een beetje zwaar geboemeld had.
+
+„Ik wilde alleen maar weten,” vervolgde de markies op ernstigen toon,
+„of ge Antje van Brixen zoo lief hebt, dat ge haar ook zonder
+bruidsschat wilt nemen. Ik ben namelijk in het bezit van de
+huwelijksgift en heb bovendien op uw naam nog 40,000 pond gehaald. Ik
+had u gisteravond beloofd direct naar de Bank te rijden en kreeg daar
+op uw handteekening terstond het verlangde.”
+
+Nog altijd dacht Fournier aan een grapje.
+
+„Ge hebt volstrekt geen reden tot vroolijkheid”, zei de markies.
+„Misschien zult gij mij eerder gelooven, als ik u verzeker, dat de
+vermeende markies d’Armand niemand anders is dan John Raffles!”
+
+Fournier was lijkbleek geworden.
+
+De microfoon gleed uit zijn hand en bevend greep hij naar de leuning
+van den stoel.
+
+Maar dat was toch waanzin!
+
+Neen, neen!
+
+De markies wilde slechts een grapje maken.
+
+Op deze manier trachtte Fournier zich zelf gerust te stellen, maar dit
+wilde hem niet al te best lukken, want de angst snoerde hem de keel
+dicht.
+
+Hij moest zich echter zoo spoedig mogelijk zekerheid verschaffen.
+
+Maar wat te doen?
+
+Naar de Bank telefoneeren? Dat ging niet, want die was nog gesloten.
+
+Naar de politie? Dat wilde hij niet, daar hij nog steeds de hoop
+koesterde, dat alles maar een flauwe grap was.
+
+Maar wat dan! Wat dan!
+
+Hij moest er toch met iemand over spreken en hij dacht aan Van Brixen.
+
+In allerijl had hij zich gekleed, het huis verlaten en was per auto
+naar zijn aanstaanden schoonvader getuft.
+
+Daar lag alles nog in diepe rust.
+
+Toen eindelijk een dienstmeisje de deur had geopend, stormde Fournier
+haar voorbij en rende terstond naar de slaapkamer van den heer des
+huizes.
+
+Deze was eerst laat in den nacht van zijn reis teruggekeerd en sliep
+nog vast, toen hij plotseling onzacht op zijn schouder werd getikt.
+
+Toen hij de oogen opsloeg zag hij Fournier voor zich staan, die in
+hoogelijk opgewonden toestand verkeerde.
+
+Hij begon het verhaal te doen van wat hem was overkomen, toen
+plotseling het dienstmeisje aan de slaapkamerdeur klopte en vol schrik
+vertelde, dat een touwladder uit het venster van de kamer der juffrouw
+in het park hing.
+
+Dit bericht bracht groote ontsteltenis teweeg.
+
+Van Brixen kleedde zich in allerijl en haastte zich met zijn vriend
+naar de kamer van zijn dochter.
+
+Deze was leeg.......
+
+Midden op de tafel lag een brief van den volgenden inhoud:
+
+
+    „Geachte Heer!
+
+    Nauwkeurig onderzoek heeft aan het licht gebracht, dat ge uw geld
+    op schandelijke wijze hebt verdiend.
+
+    Uw vriend Fournier is geen haar beter dan gij; ik heb derhalve
+    besloten om het geld, door u op zoo minderwaardige wijze verworven,
+    aan de lijdende menschheid te besteden.
+
+    Ge zijt gewetenloos genoeg om uwe dochter te willen koppelen aan
+    Fournier. Dit moest ik verhinderen en daarom heb ik juffrouw Antje
+    geholpen om te vluchten met den jongen koopman Herbes, die haar
+    lief heeft. De huwelijksgift van 20,000 pond heb ik het jonge paar
+    naar hun nieuwe woonplaats meegegeven.
+
+    De andere 30,000 pond, die ik Fournier heb afgenomen en ook de
+    40,000 pond, die ik mij van zijn vermogen liet uitbetalen, zal ik
+    aan de Londensche armen geven.
+
+    Fournier is dus gestraft.
+
+    En ook gij zult uw straf niet ontgaan.
+
+        JOHN RAFFLES.
+        bijgenaamd Markies d’Armand.
+
+    P.S. Daar juist vind ik een kostbaar halssnoer in uw schrijftafel.
+    Uit den bijgaanden brief lees ik, dat ge die hadt bestemd als
+    geschenk voor uwe minnares Tatjana Miroff. Dat lijkt mij een groot
+    onrecht. Ik zal het snoer aan uwe dochter geven als geschenk van
+    haar kieschen vader. Ik heb nu geen tijd om uw boel verder door te
+    snuffelen, maar dat komt later wel in orde.
+
+    Ge hoort nog wel van mij.
+
+        J. R.”
+
+
+Van Brixen had den brief op half luiden toon gelezen en Fournier volgde
+ieder woord in gespannen aandacht.
+
+Zijn gelaat werd vaalbleek.
+
+Als gebroken zonk hij in zijn stoel. Iedere hoop was vervlogen en wat
+hij had gedroomd, was tot waarheid geworden.
+
+Van Brixen was tamelijk rustig.
+
+Het verlies, dat hem had getroffen, beteekende niet veel.
+
+Het snoer had wel groote waarde, maar zoo’n som kwam bij hem, den
+multi-millionair, niet in aanmerking.
+
+En de wensch van Tatjana, dat zijn dochter het huis zou verlaten, was
+nu toch ook vervuld.
+
+De wraak van John Raffles vreesde hij niet. Geld en kostbaarheden
+konden gemakkelijk bij de een of andere Bank worden ondergebracht.
+
+Maar Fournier was veel te razend om naar al die redeneeringen te
+luisteren en het einde was, dat de vrienden hoog loopende ruzie kregen
+en dat de Franschman naar de Bank ging om te hooren, of inderdaad op
+zijn naam het kapitaal was weggehaald.
+
+Het was maar àl te waar!
+
+Toen reed hij terstond naar Scotland Yard om inspecteur Baxter alles
+mee te deelen.
+
+Baxter was razend, toen hij hoorde, dat Raffles weer aan den gang was
+en hij zwoer, dezen keer den gentleman-dief te zullen pakken.
+
+En hij begon den geheelen boel in rep en roer te brengen om een
+drijfjacht aan te vangen op Lord Lister.
+
+
+
+
+
+
+
+
+ZESDE HOOFDSTUK.
+
+REDT MIJN KIND!
+
+
+Het was vijf uur in den middag.
+
+Over Londen was de grauwe schemering neergestreken, die nog werd
+verdicht door dichte nevels.
+
+In kantoren en winkels waren sinds lang de lichten ontstoken.
+
+Voertuigen van allerlei aard reden puffend, stampend, hobbelend en
+knetterend door de groote verkeersstraten van de city en spookachtig
+gleden de schaduwen langs de huizen.
+
+Het was een eentonig, grauwe aanblik, want elke schelle toon werd
+vergrijsd door den nevelsluier.
+
+Plotseling veranderde de aanblik en uit het straten-gewirwar maakte
+zich een rood schijnsel los, dat opsteeg naar den hemel en met elk
+oogenblik in kracht toenam.
+
+De voorbijgangers drongen verschrikt opeen en een oogenblik later
+weerklonk aan alle kanten het geroep van: „Brand! Brand!” door de
+straten.
+
+Nu begon de menigte het op een loopen te zetten en van alle kanten
+snelde men naar de plaats, vanwaar de roode lichtgloed opsteeg.
+
+Hoe langer hoe drukker werd het in de straten, hoe langer hoe scheller
+weerklonk het roepen en schellen en krijschen.
+
+De aanblik van het brandende perceel was dan ook inderdaad
+schrikwekkend.
+
+Een van die groote huurkazernes, die men vindt in elke wereldstad,
+stond in brand.
+
+Als machtige armen kronkelden de vlammen omhoog naar den donkeren
+nachthemel. Kletterend en sissend vielen de zware waterstralen neer in
+de vuurzee en dan was het, of de roode tongen nog hooger lekten.
+
+De brandweerlieden spanden hun uiterste krachten in, doch het gelukte
+hun niet, het vuur meester te worden.
+
+Twee heeren, die er zeer opgewonden uitzagen, en die voor dat, wat de
+algemeene opmerkzaamheid trok, geen oog schenen te hebben, waren juist
+de plek van het onheil genaderd in hun auto.
+
+De chauffeur zag nu, dat de weg was afgezet en hij maakte de heeren
+daarop opmerkzaam.
+
+Deze besloten nu de auto te verlaten om te trachten hun hotel te voet
+te bereiken.
+
+„Dat ook nog,” sprak de kleinste en hij trachtte zich door den
+menschenmuur een weg te banen.
+
+Dit lukte hem slechts moeilijk en het tweetal kwam maar uiterst
+langzaam voorwaarts.
+
+„Laat mij voorgaan, Mr. Fournier,” sprak Baxter, de inspecteur van
+politie, „ik zal mij legitimeeren, opdat wij gauwer vooruit komen.”
+
+Hij schoof den kleinen Franschman op zij en drong zich met geweld door
+de menigte, die slechts onwillig ter zijde week.
+
+De beide heeren waren dien dag al twee keer in het hotel geweest, waar
+Raffles had vertoefd onder den naam van markies d’Armand, en voor den
+derden keer richtten zij daarheen thans hunne schreden.
+
+Plotseling onder het langzaam voortloopen over het door de politie
+afgezette terrein, voelde Baxter een ruk aan zijn jas en hoorde hij den
+naam „Raffles” uitroepen. Daarna hoorde hij het geluid van een harden
+slag en toen hij omkeek, zag hij den kleinen Franschman languit op den
+grond liggen.
+
+Deze had tusschen de menigte aan den overkant der straat „markies
+d’Armand” ontdekt. Hij had naar den man willen toesnellen, maar
+inderhaast vergeten, dat overal slangen op den grond lagen en nu was
+hij daarover gestruikeld en languit op den grond gevallen.
+
+Voordat hij was opgestaan en Baxter had verteld, wien hij gezien had,
+waren reeds zooveel seconden verloopen, dat de gezochte makkelijk was
+ontvlucht.
+
+Baxter dacht, dat Fournier zich wel vergist zou hebben.
+
+Deze echter beweerde met groote beslistheid, dat er van vergissing geen
+sprake was en zoo kwam Baxter ook tot de conclusie, dat nu toch
+eindelijk de gentleman-dief gepakt zou worden.
+
+Maar hier, als ’t ware gevangen tusschen de geweldige menschenmassa,
+zagen de heeren wel in, dat oogenblikkelijk van een vervolging weinig
+resultaat was te wachten en zoo werd besloten om vooreerst dit plan te
+laten varen en naar het hotel te gaan.
+
+Intusschen was de brand zoodanig toegenomen, dat van doorkomen geen
+sprake was.
+
+Het geheele huis stond nu in lichterlaaie en loeiend sloegen de vlammen
+uit naar allen kant.
+
+Met bovenmenschelijke kracht werkte de brandweer, maar nog steeds wilde
+het haar niet gelukken het vuur meester te worden.
+
+De ongelukkige bewoners der bovenste verdieping hadden hun leven bijna
+allen langs de brandladders in veiligheid gebracht.
+
+Uit de vlammen kwam nu een brandweerman te voorschijn met een rookhelm
+over het hoofd. Hij verscheen nu op een der brandladders en droeg een
+bewustelooze jonge vrouw op den arm.
+
+Luide kreten van bijval loonden den dappere voor zijn moedige daad.
+
+Men had de vrouw op den grond neergelegd en reeds schoten lieden toe om
+haar levensgeesten weer op te wekken.
+
+De brandweerman verklaarde, dat er zich thans in het huis geen levend
+wezen meer bevond.
+
+Nauwelijks echter was de bewustelooze weer tot haar positieven
+teruggekeerd, of zij kreet vol ontzetting:
+
+„Mijn kind. Waar is mijn kind?—Redt, o, redt mijn kind!”
+
+Bijna waanzinnig van smart trok zij zich de haren uit en omklemde de
+knieën van den brandweerman onder den uitroep:
+
+„Redt mijn kind!”
+
+Ieder was tot tranen toe geroerd.
+
+Vrouwen jammerden met de moeder mede en wanhoopskreten weerklonken door
+de lucht.
+
+Maar hulp was hier onmogelijk!
+
+Doch daar—wat was dat?—
+
+Met geweldige kracht had een man zich door de massa een weg gebaand en
+drong nu naar het brandende huis toe.
+
+De brandweerlieden, die hem den weg wilden versperren, duwde hij met
+sterke hand ter zijde en voordat iemand nog goed wist wat er gebeurde,
+had hij reeds de onderste sporten der brandladder beklommen.
+
+Een rauwe kreet steeg op uit gansch de menigte, toen de man met groote
+snelheid naar boven klauterde.
+
+Daarop volgde ademlooze stilte.
+
+Alle harten schenen stil te staan en aller oogen waren gericht op de
+vlammenzee.
+
+De spanning was hevig en eenige vrouwen vielen flauw van angst.
+
+Nu had de man het venster bereikt, waaruit de brandweerman zoo juist de
+bewustelooze vrouw had gedragen.
+
+Eén oogenblik slechts zag men zijn donkere gestalte in de gloeiend
+roode vensterholte staan.
+
+Even wendde zich de vreemdeling om en riep:
+
+„Verder spuiten!”
+
+Toen was hij verdwenen.
+
+Angstige minuten volgden.
+
+Onafgebroken slingerden de spuiten watermassa’s in het vuur.
+
+Toen weerklonk plotseling een duizendstemmige jubelkreet door het
+luchtruim.
+
+Boven, heel boven, op de hoogste sport van de brandladder stond de
+redder en hield een kind op zijn armen.
+
+De vlammen verzengden zijn kleeren en sloegen aan alle kanten om hem
+heen, terwijl de brandweermannen breede waterstralen spoten naar den
+moedigen redder, die nu de ladder begon af te dalen.
+
+Toen het grootste gevaar voor den koenen man was geweken, en luide
+jubelkreten alom opstegen, stortte het dak ineen en de oplaaiende gloed
+zette den redder met zijn last in daghelderen schijn.
+
+Baxter en Fournier waren langzamerhand tot op de eerste rij gekomen en
+stonden de geheele redding met open mond mee aan te staren.
+
+Daar! Eensklaps werd het gelaat van den man op de ladder verlicht en
+uit beider mond klonk het tegelijkertijd:
+
+„Raffles!”
+
+Baxter gaf in allerijl aan de omstaande politie-mannen bevel, den man,
+zoodra hij een voet op den bodem had gezet, in hechtenis te nemen.
+
+De redder had nu den voet op den bodem gezet en de overgelukkige moeder
+drukte haar kind in de armen.
+
+Alles verdrong zich om den held. Deze voelde plotseling, dat hem een
+hand op den schouder werd gelegd en toen hij zich omkeerde, zag hij
+Baxter, die met twee agenten op hem was toegetreden.
+
+In hetzelfde oogenblik gebeurde iets vreeselijks. Een brandende balk
+stortte plotseling naar omlaag en sleepte in zijn val een der
+brandweermannen mede.
+
+Een kreet van ontzetting werd geslaakt.
+
+De ongelukkige man had bij den val den nek gebroken.
+
+Baxter, Fournier en de agenten waren onwillekeurig terzijde gesprongen
+om niet door den vallenden balk te worden getroffen.
+
+Toen de eerste schrik voorbij was, keken ze om naar den gearresteerde.
+
+Deze was echter verdwenen.
+
+
+
+
+
+
+
+
+ZEVENDE HOOFDSTUK.
+
+ONVERWACHTE TERUGKOMST.
+
+
+„Wie heeft vandaag de wacht in Goldhawke road?”
+
+„Dickson, inspecteur!”
+
+Baxter had een dienstlijst opgenomen, knikte bevestigend en legde het
+blad papier weder in het vakje van zijn schrijflessenaar.
+
+Na hetgeen met Fournier was voorgevallen, had ook Van Brixen zich niet
+meer zeker gevoeld.
+
+Hij had geld en kostbaarheden naar verschillende banken gebracht; het
+personeel, dat hij nu ook niet meer vertrouwde, was ontslagen en op
+zijn verzoek werd zijn huis dag en nacht door de politie bewaakt,
+terwijl hij met Tatjana Miroff een reis om de wereld was gaan maken.
+
+Men had terstond een stevige politiewacht op post gesteld in de hoop,
+dat Raffles zijn bezoek aan Van Brixen’s huis spoedig zou herhalen.
+
+Op die manier kon Van Brixen met een gerust hart zijn voorgenomen reis
+ondernemen.
+
+Baxter, die zich tot dusverre steeds had bemoeid met de zaak Raffles en
+in wiens handen ook de leiding berustte, had nu het opperbevel gekregen
+over het te bewaken huis.
+
+
+
+Sinds Van Brixen’s afreis waren ongeveer twee maanden verstreken,
+zonder dat zich tot nog toe iets verdachts had voorgedaan.
+
+Vandaag had agent Dickson de wacht.
+
+Langzaam patrouilleerde hij voor het huis op en neer, toen plotseling
+een automobiel zijn aandacht trok, die tamelijk vlug naar Van Brixen’s
+woning reed en daar voor de deur stilhield.
+
+Op de plaats van den chauffeur zat een neger, wiens gelaat, zwart als
+ebbenhout, scherp afstak bij den gelen kaftan en den rooden fez.
+
+Toen de auto stilhield voor Van Brixen’s woning, kwam Dickson wat nader
+en zag nu, dat de neger vlug zijn plaats verliet, het portier opende en
+den inzittende hielp bij het uitstappen.
+
+Het duurde lang, voordat er iemand uit het voertuig te voorschijn kwam.
+
+Dickson keek nu extra scherp toe.
+
+Eindelijk verscheen, in dekens en mantels gehuld, een gedaante wier
+hoofd geheel in doeken was gewikkeld.
+
+Door den neger ondersteund, die de zwakke gestalte bijkans geheel
+scheen te dragen, liep deze langzaam naar de tuindeur.
+
+Dickson had zich voor deze deur opgesteld.
+
+Hij was van plan, ieder den toegang te weigeren.
+
+Daar knikte hem de heer vriendelijk toe en zeide, hem de hand
+toestekend:
+
+„Wel, mijn beste Dickson, er is dus niets bijzonders voorgevallen! Ik
+hoorde het reeds van den inspecteur. Zooals ge ziet, ben ik heel ziek
+en daarom heel wat vroeger terug gekomen, dan ik mij had voorgesteld.
+Doe mijnheer Baxter mijn hartelijke groeten en vraag hem of hij mij
+eens spoedig op komt zoeken, want ik heb hem belangrijke dingen mee te
+deelen. Ik zou natuurlijk wel naar hem toekomen, als ik niet zoo
+lijdend was. Ik dank hem en jullie allemaal in ieder geval voor de
+moeite.”
+
+Van Brixen schudde de hand van Dickson en liet er meteen een geldstuk
+in verdwijnen.
+
+De beambte groette glimlachend en keek eens tersluiks naar het
+geldstuk, het was een shilling.
+
+Daar Van Brixen met het openen der poortdeur niet al te goed kon
+opschieten kwam Dickson hem dadelijk te hulp.
+
+De zieke dankte vriendelijk en liep nu naar het huis toe, zorgvuldig
+door den neger ondersteund.
+
+Dickson was blij van dien vervelenden wachtpost te zijn ontslagen en
+begaf zich nu op weg naar Scotland Yard om inspecteur Baxter rapport te
+geven van het voorgevallene en hem de groeten van Van Brixen over te
+brengen.
+
+Hij vond zijn chef in diens bureau.
+
+Deze was niet weinig verbaasd, dat Van Brixen was teruggekomen, zonder
+daarvan vooraf kennis te hebben gegeven.
+
+Doch de ernstige ziekte van den reiziger verklaarde alles en Baxter
+besloot dadelijk den ander te gaan bezoeken.
+
+Toen de inspecteur aan de woning had aangescheld en de deur werd
+geopend, deinsde hij ontzet achteruit, want in plaats van het
+vriendelijke gelaat van de huishoudster kreeg hij het ebbenzwarte
+gelaat van een neger te zien.
+
+Nu herinnerde hij zich, dat Dickson had verteld, dat de Hollander met
+een neger was teruggekeerd.
+
+Baxter vroeg naar den heer des huizes.
+
+De neger grijnsde, zoodat zijn witte tanden allemaal te zien kwamen en
+vroeg toen:
+
+„Hoe jij heeten?”
+
+„Wat???”
+
+De neger grijnsde weer.
+
+„Hoe jij heeten?”
+
+Baxter noemde zijn naam.
+
+„Timmy zal meester vragen of meester thuis is voor jou.”
+
+Floep!!
+
+De deur vloog Baxter voor den neus dicht.
+
+Zijn geduld werd wel heel erg op de proef gesteld, maar eindelijk toch
+ging de deur weer open en de neger noodigde den gast met vriendelijken
+grijns uit, binnen te komen.
+
+Boven in de studeerkamer wachtte Van Brixen zijn gast.
+
+De kamer was in schemerdonker en Van Brixen zat in een grooten
+leunstoel, de voeten rustende op een bankje. Zijn geheele lichaam was
+in dekens gewikkeld. Het hoofd van den zieke was in doeken gebonden en
+rustte op een kussen. Alleen het puntje van den neus kon men zien.
+
+Toen Baxter met Timmy binnentrad, vloog de neger naar zijn meester toe
+en begon hem met een groot palmblad verkoeling toe te waaien.
+
+Baxter nam plaats.
+
+„Hoe gaat het u?” vroeg hij deelnemend.
+
+„Slecht!”
+
+Het kwam er fluisterend uit.
+
+„Wat scheelt u, Mr. Van Brixen?”
+
+„Koortsen. Harde koortsen.”
+
+Onwillekeurig deinsde Baxter achteruit.
+
+„Neen, ge behoeft niet bevreesd te zijn,” stelde Van Brixen hem gerust.
+„De dokter in Aden heeft mij palmbladen als waaier aangeraden.”
+
+„Zoo!”
+
+„Ge ziet zelf, hoe ziek ik ben, waarde heer Baxter. Daarom ben ik maar
+zoo vrij geweest om u hier te vragen. Ge waart steeds zeer voorkomend
+voor mij.”
+
+Baxter boog dankend.
+
+Van Brixen vervolgde:
+
+„...... en daarom zou ik graag uw raad willen inwinnen.”
+
+Baxter luisterde vol spanning.
+
+„Mijn ziekte is van hoogst ernstigen aard en kan slechts in een zachter
+klimaat heil vinden. Ik kan mij nauwelijks bewegen en de doktoren
+hebben mij geraden mijn woonplaats te veranderen. Als ik in het
+vochtige klimaat van Londen blijf, ben ik in drie maanden dood.”
+
+De zieke ademde zwaar en moeilijk.
+
+Timmy begon weer te waaieren.
+
+Na een poosje vervolgde de zieke:
+
+„Ge begrijpt wel, dat ik mij liever wat moeite en lasten geef, dan dat
+ik den zekeren dood wil te gemoet gaan. Ik wil alles, wat zich in dit
+huis bevindt, laten verkoopen. Ik kan toch al die dingen niet
+meenemen.”
+
+„Wat?” viel Baxter in, „wilt ge al die schatten verkoopen? Moeten die
+allemaal in vreemde handen vallen?”
+
+„Ja, ik kan er niets anders op vinden. Ik kan die dingen toch niet
+behouden, daarom maak ik ze maar te gelde.”
+
+„Dan heb ik een vriendelijk verzoek!”
+
+„En dat is?”
+
+„Ge weet, dat ik zelf antiquiteiten verzamelaar ben.”
+
+„Ja. En?”
+
+„Wees zoo goed, mij den dag van de verkooping mee te deelen, dan vind
+ik misschien ook nog iets van mijn gading.”
+
+„Met genoegen! Ik zal trouwens toch mijn vrienden niet vergeten.”
+
+„Dank u!”
+
+Baxter was in de wolken. Hij begreep uit deze woorden, dat Van Brixen
+hem wel een mooi geschenk zou geven.
+
+„Nu verder!” sprak de zieke.
+
+„Ge wildet mijn raad nog inwinnen?”
+
+„Juist.”
+
+„En waarvoor?”
+
+„Ik weet niet, wat ik met het huis moet doen. Ik zou het zoo graag héél
+gauw willen verkoopen, omdat ik hier zoo spoedig mogelijk vandaan wil.”
+
+„Ja, mijn waarde heer Van Brixen, vergeef mij, maar ik moet openhartig
+met u spreken, als ik u werkelijk een goeden raad moet geven. Uw huis
+is, ondanks alles, tamelijk oud en bouwvallig. Wie zal het in dezen
+toestand willen koopen?”
+
+„Dat heb ik mij ook reeds afgevraagd, maar ge zult wel begrijpen, dat
+ik er graag zooveel mogelijk geld wil uitslaan.”
+
+„Ik zou u raden om het huis op afbraak te laten verkoopen.”
+
+De zieke richtte het hoofd op.
+
+Hij scheen zichtbaar verheugd en zeide met een zucht van verlichting:
+
+„Ge hebt gelijk. Ik dank u voor uw vriendelijken raad. Mag ik u nu nog
+iets verzoeken?”
+
+Baxter verklaarde, dat Van Brixen geheel over hem kon beschikken en
+deze verzocht nu om zoodra mogelijk de noodige advertenties voor de
+dagbladen op te geven.
+
+Van Brixen wilde den inspecteur het geld voor de advertenties reeds
+vooruit geven.
+
+Deze echter weerde dit af en zeide:
+
+„Ik kan het u toch wel voorschieten. Wij zullen dan later wel
+afrekenen.”
+
+Toen nam hij afscheid van Van Brixen, die hem vriendelijk de hand
+reikte.
+
+De inspecteur, bang voor koortsbesmetting, roerde echter nauwelijks de
+vingertoppen van den zieke aan en verdween.
+
+
+
+
+
+
+
+
+ACHTSTE HOOFDSTUK.
+
+EEN KRANKZINNIGE.
+
+
+Fournier slenterde naar Old Kent Road om naar een koffiehuis te gaan.
+
+De Franschman scheen vele jaren ouder te zijn geworden. Het haar was
+hem aan de slapen vergrijsd en als doelloos dwaalde zijn blik heen en
+weer. Sinds het verlies, dat hij door den genialen boevenstreek van
+Lord Lister had geleden, was het bij hem tot een idee fixe geworden, in
+iederen voorbijganger den meesterdief te herkennen.
+
+Hij was zoo langzamerhand reeds een stamgast in Scotland Yard geworden
+en steeds kwam hij daar vragen, of men Raffles nog niet had ontdekt.
+
+Hoezeer ook allen op het politie-bureau er tuk op waren den meesterdief
+te arresteeren, zoo onaangenaam was hen ook het eeuwige vragen van den
+kleinen Franschman en inspecteur Baxter had reeds een hevigen afkeer
+tegen Fournier opgevat, wijl hij dat voortdurend vragen zonder eenig
+resultaat als een persoonlijke beleediging opvatte.
+
+Even voordat hij het café bereikte, ontmoetten Baxter en Fournier
+elkander en uit het korte gesprek, dat zich thans ontspon, roerde de
+inspecteur terloops den terugkeer van Van Brixen aan.
+
+Enkele minuten later reeds scheidden de beide heeren en Fournier trad
+het café binnen.
+
+Nadat hij alle bezoekers met achterdochtigen blik had gemonsterd om te
+zien of de Groote Onbekende er niet bij was, ging hij met bedroefd
+gelaat in een hoek zitten en nam een krant op. Zijn gedachten dwaalden
+echter steeds weer af en hij begreep geen woord van wat hij las.
+
+Van Brixen was dus terug!
+
+Dat hij hem, Fournier, daarvan geen kennis had gegeven, lag voor de
+hand, want na de woordenwisseling op den ongelukkigen bruiloftsdag
+hadden de vrienden elkaar niet terug gezien.
+
+Wat echter zou Van Brixen er toe gebracht hebben, zoo plotseling terug
+te keeren?—
+
+Een gedachte schoot plotseling door Fournier’s brein.
+
+Zou Van Brixen misschien een spoor van Raffles hebben ontdekt en daarom
+zoo spoedig zijn teruggekomen?
+
+Ja—dat was het!—
+
+De kleine gestalte van den Franschman scheen krachtiger te worden. Zijn
+oogen fonkelden.
+
+Misschien zou hij nu zijn doel bereiken. En het besluit stond bij hem
+vast, den vijand op te zoeken, om zich zekerheid te verschaffen.
+
+Hij riep den kellner, betaalde en verliet met veerkrachtigen tred het
+café. Toen riep hij een auto aan en liet zich naar Goldhawke Road
+brengen.
+
+Met haastigen tred liep hij den hem welbekenden voortuin door en haalde
+de bel over.
+
+Voor zijn ongeduld duurde het veel te lang, voordat de deur geopend
+werd en hij wilde, als naar gewoonte, vlug het huis betreden, toen
+Timmy hem tegemoet trad.
+
+Zooals Baxter was teruggeschrikt, trad ook Fournier ontsteld achteruit
+bij den aanblik van het grijnzende negergelaat.
+
+Wederom klonk de stereotiepe vraag van den neger:
+
+„Hoe jij heeten?”
+
+De Franschman was geprikkeld. Hij haalde de schouders op en wilde den
+neger op zij duwen, doch deze gaf den bezoeker op boksersmanier een
+stoot in de maagstreek.
+
+Fournier week achteruit.
+
+De neger grijnsde met breeden mond en herhaalde:
+
+„Hoe jij heeten?”
+
+Daar de handelaar in blanke slavinnen wel inzag, dat er tegen den neger
+niets was te beginnen, noemde hij zijn naam.
+
+Als hij gedacht had, thans te worden binnengelaten, had hij zich
+vergist, want de deur werd voor zijn neus dichtgeklapt.
+
+Zijn geduld werd op een harde proef gesteld, want vele minuten
+verliepen en de neger kwam niet terug.
+
+Fournier was in den laatsten tijd erg nerveus geworden.
+
+Hij stond nu van ongeduld te trappelen en ten slotte ging hij zoo
+geweldig aan de schel trekken, dat het dreunde door het huis.
+
+Toen ook dat niet hielp, begon hij de deur met handen en voeten te
+bewerken.
+
+Dat lawaai scheen dan toch te helpen, want de deur werd opnieuw
+geopend.
+
+De neger verscheen weer, grijnsde verschrikkelijk en zeide:
+
+„Meester èrg ziek; maak niet zoo lawaai, anders Timmy jou slaat.”
+
+De zwarte dreigde met de vuisten.
+
+Maar Fournier lette daar niet op. Hij vloog de trap op en de
+studeerkamer binnen, waar hij zijn vroegeren vriend dacht te vinden.
+
+Toen hij binnentrad, zat deze weer, in dekens en kussens gehuld, in den
+leuningstoel.
+
+Fournier stormde naar Van Brixen toe.
+
+„Heb je een spoor van Raffles gevonden?”
+
+De zieke antwoordde niet dadelijk.
+
+Hij hield een hand voor den mond en steunde zachtjes.
+
+Of was het een onderdrukt lachje, dat hij te voorschijn bracht?
+
+Fournier kookte van ongeduld.
+
+„Wat is dat voor een manier,” stoof hij op, „om mij zóó te behandelen!
+Aan wien lag de schuld, dat wij destijds boos van elkaar zijn gegaan?
+Aan jou—niet aan mij!—Zeg nou op! Heb je een spoor van Raffles
+gevonden?”
+
+Weer klonk dat eigenaardig geluid.
+
+Maar wat was dat?
+
+Daar richtte de zieke zich plotseling zonder eenige hulp uit den stoel
+op en vroeg met welluidende stem:
+
+„Vraagt ge mij, of ik iets van Raffles heb gehoord?”
+
+Ontzet deinsde de Franschman achteruit.
+
+Met groote oogen keek hij den spreker aan. De haren rezen hem te berge
+en met de handen sloeg hij in de lucht, als wilde hij ergens steun
+zoeken.
+
+Zijn adem stokte en eindelijk stiet hij uit:
+
+„Raffles! Dat is Raffles zelf!—Te hulp!”—
+
+Voordat hij verder kon schreeuwen, had de zwarte hem gepakt en hem de
+hand op den mond gelegd.
+
+De vermeende Van Brixen stond voor hem en lachte hartelijk. Toen haalde
+deze een touw uit den zak en bond den ander aan handen en voeten.
+
+De neger had den Franschman een prop in den mond gestopt en nu droegen
+zij den spartelende naar een zijkamer en legden hem daar op een divan
+neer.
+
+Daarna keerde John Raffles—want hij was het inderdaad—met den neger in
+de studeerkamer terug.
+
+„Ziezoo, Charly,” sprak hij, „nu hebben we den knaap. We zullen nu eens
+zien of we hem met behulp van den braven Baxter niet onschadelijk
+kunnen maken.”
+
+„Ik ben bang, Edward, dat die dolle streek ons nog in moeilijkheden
+brengt.”
+
+„Hazenhart”, spotte Raffles en hij liet zich met Scotland Yard
+verbinden.
+
+„Hier Baxter!” klonk het.
+
+„Hier Van Brixen! Het spijt me, inspecteur, dat ik u alweer moet lastig
+vallen. Er is zoo juist een groot ongeluk in mijn huis gebeurd. Nadere
+bijzonderheden kan ik u onmogelijk per telephoon meedeelen. Kom dus zoo
+gauw mogelijk naar hier!”
+
+De inspecteur beloofde het.
+
+Raffles legde de microfoon op het toestel en stak een sigaret op.
+
+„Over een kwartier kan hij hier zijn en dan kan het spelletje
+beginnen.”
+
+
+
+Nauwelijks was een kwartier verstreken, toen de huisschel overging.
+
+Raffles kroop weer in de vermomming en ging in den leunstoel zitten.
+
+Charly ging als Timmy naar de deur.—
+
+Toen Baxter het huis betrad, zag hij, dat de neger buiten zich zelf
+was.
+
+Hij sloeg met de vuisten zich tegen den kroeskop en riep uit:
+
+„O, master, hij zoo dom is, zoo dom! Hij roept zoo dwaze dingen!”
+
+Verschrikt vroeg Baxter:
+
+„Wie? Van Brixen?”
+
+„O, no master, die andere kleine man!”
+
+Baxter ging naar boven.
+
+Ook Van Brixen scheen buiten zich zelf te zijn.
+
+Hij wrong de handen en steunde:
+
+„O, beste inspecteur! Wat een ongeluk! Wat moet ik met dien armen kerel
+beginnen!”
+
+„Maar wat is er dan om ’s hemels wil gebeurd?”
+
+„Och ja, dat is waar ook. Je weet nog niets! Luister.
+
+„Een paar uur geleden kwam mijn oude vriend Fournier mij bezoeken. Die
+brave kerel had zeker gehoord, dat ik ziek ben. Ik vertelde hem van
+mijn ziekte en dat ik had besloten, alles te verkoopen. Ik wilde hem
+nog een paar kostbaarheden geven en toen hij bezig was een en ander uit
+te zoeken, nam hij plotseling een kostbare vaas, wierp die op den grond
+en schreeuwde:
+
+„„Daar is Raffles!”
+
+„Ik wist niet, wat er gebeurde en vroeg:
+
+„„Wat scheelt er aan, Fournier?”
+
+„Toen draaide hij zich plotseling om, sprong mij naar de keel, trachtte
+mij te worgen en riep maar steeds: „Jij bent Raffles! Jij bent
+Raffles!” Als Timmy mij niet te hulp was gekomen, zou hij mij zeker
+vermoord hebben.”
+
+De zieke hield, uitgeput, op.
+
+De inspecteur had vol aandacht geluisterd. Toen zei hij:
+
+„Ik heb het wel gedacht. Fournier had allang dat idee fixe. Nu is het
+tot een uitbarsting van krankzinnigheid gekomen.”
+
+„Ja, ja, zoo is het!” hijgde de zieke.
+
+„Waar hebt ge den ongelukkige gelaten?”
+
+„Timmy heeft hem overmeesterd en daar wij ons leven niet zeker waren,
+hebben we hem gebonden en in de kleine kamer hiernaast gelegd. De
+aanval schijnt nu voorbij te zijn, want hij is geheel kalm.”
+
+„Zoo’n aanval kan gauw terugkomen.”
+
+Het scheen dat de inspecteur gelijk had, want nu klonk het weer uit de
+aangrenzende kamer:
+
+„Die schurk, die dief is daar! Help! Help! Daar is Raffles!
+
+„Heb ik het niet gezegd?” vroeg Baxter.
+
+„Ja, inderdaad, ge hebt gelijk!”
+
+„Laat ons maar eens naar hem gaan kijken.”
+
+Het drietal ging naar de andere kamer. Van Brixen leunde op Timmy’s
+schouder en strompelde voort.
+
+De gebonden man begon opnieuw los te barsten.
+
+„Daar is de schurk! Neem hem gevangen, mijnheer Baxter! Het is
+Raffles!”
+
+Baxter schudde het hoofd en zei tegen Van Brixen:
+
+„Gaat u liever heen. Onze tegenwoordigheid schijnt hem verbazend op te
+winden.”
+
+Met meewarigen blik keek Van Brixen naar zijn vriend en fluisterde:
+
+„Die arme Fournier!”
+
+Toen verliet hij het vertrek.
+
+De Franschman begon met iedere minuut harder te schreeuwen:
+
+„Laat hem toch niet ontsnappen, mijnheer Baxter, en maak mij toch vrij!
+Ge lijkt wel gek!”
+
+Op goedigen toon zei Baxter:
+
+„Ja, ja, beste vriend dat is Raffles! Zeker! Ik zal hem dadelijk
+arresteeren! We nemen een automobiel en rijden spoorslags naar de
+gevangenis!”
+
+„Dat is goed! Dat is goed!”
+
+Baxter ging nu naar Van Brixen toe.
+
+„Het geval is inderdaad veel erger, dan ik dacht. De ongelukkige is
+razend en wij moeten hem knevelen om elk opzien te vermijden. Hij moet
+natuurlijk dadelijk naar een krankzinnigengesticht worden
+overgebracht!”
+
+Van Brixen sloeg de handen voor het gelaat:
+
+„Die arme, arme kerel!”
+
+Baxter ging de straat op, floot twee agenten en beval deze, terstond
+een automobiel te halen.
+
+Na enkele minuten was alles gebeurd.
+
+Men had Fournier een prop in den mond gestoken, zoodat hij niet kon
+schreeuwen.
+
+Maar de woedende blikken, die hij naar Van Brixen wierp, toen deze weer
+in den leuningstoel ging zitten, spraken boekdeelen.
+
+Baxter nam afscheid van Van Brixen en volgde de anderen.
+
+De auto was nauwelijks in beweging of de zoogenaamde Van Brixen sprong
+op, snelde naar het venster en loerde door een reet.
+
+Toen lachte hij:
+
+„Dat zaakje is dus geschikt.”
+
+Daarna stak hij een nieuwe sigaret op.
+
+
+
+
+
+
+
+
+NEGENDE HOOFDSTUK.
+
+BIJ AFBRAAK.
+
+
+De dag der verkooping was aangebroken.
+
+Reeds in den vroegen morgen kwamen koopers van alle kanten opdagen en
+een der eersten was inspecteur Baxter.
+
+Van Brixen ontving hem met groote vriendelijkheid.
+
+„Mijn waarde inspecteur,” sprak hij, „ge hebt mij zooveel diensten
+bewezen, dat ik niet mag toestaan, dat je iets koopt. Ik hoop, dat ge
+mij zult toestaan, u een en ander als blijk van waardeering aan te
+bieden.”
+
+Baxter was ten zeerste verheugd, maar tegelijkertijd ten hoogste
+verbaasd over de vrijgevigheid van den man, die als gierigaard bekend
+stond.
+
+Hij zocht eenige prachtige dingen uit, waaronder een staande klok en
+een inktstel van Venetiaansch brons. Hij liet deze kostbaarheden
+terstond naar zijn bureau brengen.
+
+Toen de eerste koopers kwamen, nam Van Brixen afscheid. Hij beweerde,
+te ziek te zijn om de verkooping bij te kunnen wonen en liet de
+regeling over aan zijn bediende, die voor een neger al buitengewoon
+scherpzinnig was.
+
+Voor bijna alles in huis waren aldra koopers gevonden en toen de
+kunstvoorwerpen geveild waren, kwamen de meubels, de bedden, de
+gordijnen, de schilderijen, de tapijten en andere dingen onder den
+hamer.
+
+Eindelijk was het geheel kaal en nu ging men bieden op de stokrozen, de
+prachtige palmen en bladplanten uit den tuin.
+
+Zes uren nadat de verkoop was begonnen, waren alle kostbaarheden en
+andere voorwerpen reeds verdwenen en slechts de kale muren bleven
+staan.
+
+Toen de laatste kooper het huis had verlaten, ging Van Brixen naar
+Timmy toe:
+
+„Wij mogen het niet wagen,” sprak hij, „om in een hotel te gaan en daar
+we toch niet onder den blooten hemel kunnen slapen, moeten we vandaag
+maar per auto er van door gaan.”
+
+Lachend stemde Charly toe en hij ging het voertuig in orde brengen.
+
+Kleeren werden gepakt en alles gereed gemaakt.
+
+Toen strompelde Van Brixen naar buiten en voort ging het.
+
+Eerst werd nog even aangereden bij den heer, die het huis op afbraak
+had gekocht en Timmy bracht hem den sleutel, daar den volgenden morgen
+met de slooping kon worden begonnen.
+
+Toen ook dit was geschied, liet de zwarte chauffeur, lustig het
+„tuf-tuf” hooren en voort ging het door den donkeren nacht.
+
+
+
+Zes maanden waren verloopen, sinds Van Brixen met zijn minnares Tatjana
+Miroff de reis om de wereld had ondernomen, toen op zekeren morgen de
+trein van Southampton de reizigers naar Londen terugbracht.
+
+Daar Van Brixen bij zijn afreis zijn geheele dienstpersoneel had
+ontslagen, moest hij wel besluiten om in een hotel te gaan.
+
+Tatjana had Van Brixen op deze reis er toe weten te bewegen om haar te
+huwen en hoewel Van Brixen daarvan eerst niet had willen hooren,
+besloot hij toch, na de terugkomst in Londen den wensch van zijn
+liefste te vervullen.
+
+De reizigers hadden hun lunch gebruikt en Tatjana ging naar haar kamer.
+
+Van Brixen had een auto voor laten komen en reed naar zijn huis in
+Goldhawke Road.
+
+Makkelijk leunend in de kussens rookte de meisjeshandelaar een sigaar
+en dacht er over na, welke kamers hij in zijn woning voor zijn
+aanstaande vrouw zou laten inrichten.
+
+Zoodoende had hij niet bemerkt, dat de auto in de straat was gekomen
+waar zijn huis stond en hij verbaasde zich erover, dat de auto langzaam
+reed, omkeerde en toen stilhield.
+
+„Ik kan het nummer, dat u genoemd hebt, niet vinden,” zei de chauffeur
+toen.
+
+Van Brixen schrikte op.
+
+Een schok vloog door zijn lichaam en met één sprong was hij den wagen
+uit.
+
+Waar was hij???
+
+Die huizen rechts en links waren toch de huizen van zijn buren.
+
+Maar zijn huis!!
+
+Waar was zijn huis??
+
+Was dat hekserij?
+
+De chauffeur kon hem geen opheldering geven.
+
+Van Brixen was altijd een man geweest, die vlug een besluit nam en ook
+terstond handelde.
+
+Hij had bij zijn vertrek uit Londen de politie opgedragen zijn huis te
+bewaken en vond nu niets dan een puinhoop.
+
+Daar moest hij meer van weten.
+
+Vlug sprong hij in de auto en liet zich naar Scotland Yard rijden.
+
+Baxter kwam hem reeds tegemoet en zeide:
+
+„Ah Mr. Van Brixen, zijt ge zoo gauw weer opgeknapt? Ge ziet er
+uitstekend uit.”
+
+Van Brixen begreep niets van deze woorden en Baxter vervolgde:
+
+„Komt ge al weer in Londen wonen? De grond van uw vroeger perceel is
+nog niet verkocht!”
+
+Nu werd het Van Brixen toch te bont.
+
+Razend riep hij uit: „Zijt ge gek geworden? Wat bedoelt ge toch?”
+
+Baxter snapte absoluut niets van de zonderlinge houding van zijn
+bezoeker en vreesde bijna, dat dezen hetzelfde noodlot had getroffen
+als Fournier, die nog als ongeneeslijk krankzinnig in het gesticht zat.
+
+Eindelijk sprak hij op schuchteren toon:
+
+„Maar Mr. Van Brixen, gij waart toch zoo vriendelijk om mij deze
+voorwerpen te schenken.”
+
+„Wat? Ik? Gedroomd!!!”
+
+„Ik droom volstrekt niet. Ge hebt ze mij gegeven, toen uw huis verkocht
+werd voor afbraak.”
+
+Nu was het de beurt van Van Brixen om ten zeerste verbaasd te zijn.
+
+„Wat? Ben ik drie maanden geleden hier geweest? Vanmorgen heb ik voor
+het eerst weer voet op Londen’s bodem gezet, waar ik sinds een half
+jaar niet geweest ben.”
+
+In Baxter steeg een vreeselijk vermoeden op, doch hij durfde het niet
+te uiten.
+
+Twee dagen geleden had hij een brief aan het adres van Mr. Van Brixen
+ontvangen en dezen overhandigde hij nu aan den geadresseerde.
+
+Van Brixen las het schrijven.
+
+Hij uitte een kreet van woede, toen hij den inhoud gelezen had en viel
+half bewusteloos in een stoel neer.
+
+De inspecteur had het papier, dat op den grond gevallen was, opgeraapt
+en las het volgende met steeds stijgende opwinding:
+
+
+    „Mr. Van Brixen.
+
+    Toen ik eenige maanden geleden uit uw schrijftafel een collier
+    wegnam, om dit als bruidsgeschenk aan uw dochter van haar
+    liefhebbenden vader mee te geven, liet ik een bericht achter, dat
+    ik binnenkort ook u zou bestraffen, zooals ik Fournier bestraft
+    had.
+
+    Deze domme gek heeft mij door zijn nieuwsgierigheid gedwongen, hem
+    een ferme les te geven en inspecteur Baxter heeft mij hierbij op
+    vriendelijke wijze geholpen, toen hij persoonlijk Mr. Fournier naar
+    het gekkenhuis bracht, waarin hij op het oogenblik nog verpleegd
+    wordt wegens een idee fixe. Dit bestond daarin, dat hij de eenige
+    was, die in den valschen Van Brixen dadelijk den beruchten Raffles
+    herkende.
+
+    De straf, die gij door mij ontvingt, is weliswaar hard, doch
+    volkomen verdiend. Uwe bezitting is vernield, uw antiquiteiten zijn
+    naar alle winden verstrooid, slechts eenige onbeduidende
+    kleinigheden zult ge daarvan terug vinden. Deze toch zijn in het
+    bezit van inspecteur Baxter.
+
+    Ten aanzien van dezen heer verzoek ik u als de echte Van Brixen de
+    belofte te houden, die ik als valsche Van Brixen deed en hem de
+    voorwerpen, die hem zooveel pleizier deden, als geschenk te laten,
+    want hij heeft een belooning verdiend; niet wegens groote
+    voorzichtigheid en scherpzinnigheid, doch wegens de vele diensten,
+    welke hij mij zoo zelf-opofferend bewezen heeft.
+
+    Daar ge u nog verheugen kunt in het volle bezit van uw vermogen,
+    zal het u gemakkelijk vallen deze verliezen te dragen. Ge hebt
+    evenwel voor het eerst in uw leven wellicht straf ontvangen voor
+    wat ge eens aan de armsten der armen hebt misdreven.
+
+    Moge deze les u een vermaning zijn voor de rest van uw leven.
+
+        JOHN C. RAFFLES.”
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+EEN SPOORWEG-ONGELUK.
+
+
+Het was slechts een zeer onbeduidend iets, dat in het brein van Mr.
+James Parkinson een grootsch plan deed rijpen.
+
+In zijn vak was Mr. James Parkinson een genie en dat vak omvatte het
+geheele omvangrijke gebied der oplichterij.
+
+Eens had hij de eervolle positie van advokaat bekleed, maar tengevolge
+van zekere gebeurtenissen, was hij door zijn collega’s uitgestooten en
+onmogelijk gemaakt.
+
+Zijn uitnemende juridische kennis, zijn beschaving en goede opvoeding
+kwamen hem in zijn nieuw beroep uitstekend van pas, want iemand, die de
+wet kent en behalve dat lang niet dom is, zal bij zijn oplichterijen
+niet licht worden betrapt.
+
+Een kleine, schijnbaar onbeduidende aanteekening onderaan het
+Beursbericht in zijn ochtendblad had hem op het denkbeeld gebracht.
+
+„Weinig vraag naar geld, disconto onveranderd, staatspapieren kalm. Een
+groote zending goud zal binnenkort van de Bank van Schotland worden
+gezonden”.
+
+Dat was inderdaad een aanteekening, die voor het meerendeel der lezers
+van geen belang was.
+
+Voor Parkinson echter was zij voldoende om de een of andere
+oplichterij, die hij op het oog had, voorloopig uit te stellen en alle
+krachten te wijden aan deze zaak.
+
+Zou hij misschien in het bezit van het goud kunnen komen?
+
+Liever dan alles anders ter wereld was voor hem gemunt goud.
+
+Hoe echter goud, dat voor de Bank bestemd was, daarheen werd
+getransporteerd, was hem zeer goed bekend.
+
+Hij wist, dat een dergelijk transport door de straten van Londen
+meestal geschiedde onder strenge bewaking, doch dat tijdens het
+transport per spoor de zending slechts zeer gering werd bewaakt.
+
+En daar hij al sinds langen tijd tot de overtuiging was gekomen, dat
+het in Engeland niets moeilijker is een trein te overvallen dan in
+Amerika, waar zooiets iedere week schier voorkomt, was hij spoedig
+besloten te beproeven, zich langs dezen weg in het bezit van het goud
+te stellen.
+
+Deze gedachte prikkelde hem zoo, dat hij terstond erop uitging om
+inlichtingen in te winnen.
+
+Zoo vernam hij, dat het zoo goed als zeker was dat het goud in een
+gewonen sneltrein zou worden overgebracht. In denzelfden trein zou zich
+ook een postrijtuig bevinden, waarin vele brieven en stukken van waarde
+werden meegevoerd.
+
+Dat was dus een extra buitenkansje.
+
+Twee dagen had Parkinson noodig om een paar „vrienden”, Amerikanen, die
+hem over den treinroof in Amerika eenige bijzonderheden konden
+mededeelen, op te snorren.
+
+Ook sprak hij langen tijd met een ontslagen machinist en met een zes
+voet langen Ier, een boef, die door de politie ijverig werd gezocht.
+
+In de achterkamer van een kroeg in het beruchte Oost-eind werd de
+eerste bijeenkomst van het vijftal gehouden.
+
+Met wantrouwende blikken keken de „heeren” elkander aan en eerst moest
+heel wat alcohol naar binnen worden geslagen, voordat de een na den
+ander wat toeschietelijker werd.
+
+„Laat ons dadelijk van wal steken,” begon Parkinson.
+
+„Volgenden Dinsdag vroeg komt de nachttrein uit Schotland hier, die een
+kolossale som aan gemunt goud als lading in heeft. Het metaal is in
+sterke met ijzeren banden beslagen kistjes verpakt en we kunnen ons het
+goud uitstekend toeëigenen als we den trein op anderhalf kilometer
+afstands van het station Carhampton tot staan brengen. Als ons dat
+lukt, krijgt ieder van jullie 300 pond sterling en bovendien kunt ge
+nog deelen, wat ge de passagiers aan gouden horloges, sieraden en baar
+geld kunt afhandig maken”.
+
+Dit voorstel werd door twee der aanwezigen met een luid klinkenden lach
+begroet, terwijl de twee anderen een veelzeggend stilzwijgen bewaarden.
+
+„Dat klinkt allemaal heel mooi. Ik geloof echter niet, dat een
+Engelsche sneltrein zoo gemakkelijk door het eenvoudig zwaaien met een
+roode lantaarn tot staan gebracht kan worden, zooals daarginds in het
+Verre Westen,” meende op sarcastischen toon een der Amerikanen, die
+heel groot van stuk was en maar één oog had.
+
+„Neen,” antwoordde Parkinson ernstig, „tot zulke afgezaagde middelen
+zullen wij ook hier te lande onze toevlucht niet nemen.”
+
+„Wat kunnen wij dan met z’n vijven tegen al die lieden beginnen?” vroeg
+de voormalige machinist.
+
+„Mijn waarde heer,” antwoordde Parkinson met een geheimzinnig lachje,
+„als twee dappere kerels reeds vroeger in Amerika, dus in het land,
+waar bijna niemand zonder wapens uitgaat, een stampvollen trein hebben
+overweldigd, dan kunnen toch zeer zeker hier vijf met revolvers
+gewapende lieden, zelfs zonder al te roekeloos op te treden, ook wel
+zoo iets tot stand brengen. Als iemand zich verweert schieten we hem
+eenvoudig neer en dat zal de anderen wel bang maken.
+
+„Maar aan den anderen kant,” vervolgde hij, „moet ik jullie er wel
+degelijk opmerkzaam op maken, dat de heele zaak geweldige opschudding
+zal veroorzaken, want ieder Engelschman beschouwt alleen reeds de
+gedachte aan zooiets als hoogverraad.
+
+„Volgens mijn weten is nog nooit in Engeland zoolang als de spoorwegen
+hier bestaan, de trein overvallen en geplunderd. Als het moeilijke werk
+dus voltooid is, moeten wij dadelijk den buit deelen en zorgen, dat we
+uit de voeten komen.”
+
+„Voordat we verder gaan,” zei de machinist, „moeten we toch weten hoe
+de locomotief tot staan wordt gebracht.”
+
+„Daar u dit zooveel hoofdbrekens kost, heeren, zal ik u dit mededeelen.
+Ge kent toch Carhampton?” vroeg hij den machinist.
+
+Deze knikte toestemmend.
+
+„En herinnert ge u ook den grooten berg, dien de trein, vlak achter het
+station, over moet rijden?”
+
+„Zeker. Dat is de grootste stijging, die ik ooit over ben gereden. Het
+is daar een heel lastig eind.”
+
+„Juist. En op die plek moet de trein tot staan worden gebracht.”
+
+En Mr. Parkinson zette nu zijn plan nader uiteen.
+
+Kauwende op een pruim tabak, luisterde de machinist.
+
+Hij scheen nog niet heelemaal overtuigd te zijn. En Mr. Parkinson had
+twee volle uren noodig om de aanwezigen voor zijn plan te winnen.
+
+
+
+De „Vliegende Schotlander”, aldus werd de sneltrein wegens zijn groote
+vlugheid genoemd, vervolgde zijn reis door de binnenlanden van
+Schotland.
+
+Voorbij gesneld waren de morsige dorpen met hooge schoorsteenen en
+mijnwerken, waar af en toe de hoogoplaaiende vlammen der hoogovens
+schilderachtige effecten vormden.
+
+De trein had nu de duistere vlakte bereikt.
+
+Aan beide kanten van de kloof bij Carhampton, boven aan den berg,
+wachtten de vijf mannen.
+
+Een goederentrein ratelde voorbij en Mr. Parkinson keek op zijn
+horloge. Toen begon hij de rails op ongeveer vijftig meter afstands
+boven op den berg, geducht met olie in te smeeren, toen liep hij naar
+den seinpaal, klauterde langs de ijzeren ladder naar boven, verwijderde
+daar de beide kleurige signaalschijven en verving ze door andere
+glazen, die hij had meegenomen.
+
+Als nu het signaal „Veilig” zou worden gegeven, verscheen, inplaats van
+het groene licht, het roode, dat „halt” beteekent. En omgekeerd.
+
+Nauwelijks was hij weer op zijn plaats teruggekeerd, toen in de verte
+het geratel van een naderenden trein werd gehoord.
+
+Nader en nader kwam hij, totdat aan den anderen voet van den heuvel, in
+de vlakte de witte wolken uit de machine duidelijk zichtbaar werden.
+
+De stoomketel was flink opgestookt en werkte onder groote spanning om
+de moeilijke steiging te volbrengen.
+
+Toen de machinist bij de bocht zag, dat de weg niet veilig was, liet
+hij de stoomfluit zoo schril werken, dat Mr. Parkinson op zijn post
+boven op den berg van schrik ineenkromp en de stationschef in
+Carhampton zich afvroeg, wat er wel gebeurd kon zijn.
+
+Als de nacht helder was geweest, zou de machinist wel gezien hebben,
+dat de signaallantaarn naar beneden wees, maar daartoe was het thans te
+donker.
+
+De trein pufte den berg op en in de hoop, dat de weg in het laatste
+oogenblik nog vrij zou komen, bleef de machinist dezelfde snelheid
+behouden.
+
+Toen echter nog steeds geen groen licht verscheen, was hij wel
+gedwongen, te remmen, want aan den anderen kant was de helling zeer
+steil.
+
+De trein was bijna op den top gekomen en reed langzaam, toen plotseling
+de machine op de rails stokte. De wielen draaiden wel, maar de trein
+kwam niet van zijn plaats en dreigde den berg ruggelings weer af te
+glijden. Zoodoende moest met alle macht geremd worden en de trein werd
+tot stilstand gebracht.
+
+In hetzelfde oogenblik werden ook de machinist en de stoker door twee
+personen met revolvers bedreigd. De een door Mr. Parkinson, de ander
+door den éénoogigen Amerikaan.
+
+De stoker gaf zich echter niet zoo gemakkelijk over en sloeg met den
+kolenschop er op los, zoodat hij bijna Mr. Parkinson den schedel had
+verbrijzeld. Zijn cylinderhoed, dien hij altijd droeg, zelfs bij deze
+onderneming, redde hem het leven.
+
+Een kogel, die hem door den elleboog vloog, maakte den stoker voor het
+gevecht onschadelijk en een tweede die de pet van den machinist
+doorboorde, joeg dezen zoo’n angst aan, dat hij zich zonder verderen
+tegenstand liet binden en op de kolen in den tender liet gooien.
+
+De conducteur werd onverhoeds overvallen en zonder veel moeite
+gebonden.
+
+Een particulier detective en een beambte van de Bank, wien de bewaking
+over de waardevolle zending was opgedragen, werden verschrikt door het
+plotselinge stilstaan van den trein.
+
+De detective trok zijn revolver en keek uit het venster.
+
+Geruischloos werd de andere deur echter geopend en een stem riep:
+
+„De revolver weg!”
+
+Toen hij zich omkeerde zag hij een elegant gekleed heer met een
+ingeslagen hoed, die zijn revolver op hem richtte.
+
+De beide mannen keker elkander een oogenblik aan en voor den
+doorborenden blik van Parkinson liet de ander het wapen zakken.
+
+De Bankbeambte was een goedmoedig heer op middelbaren leeftijd.
+
+Hij verdedigde zich absoluut niet en vlug werd het goud uit den waggon
+gesleept.
+
+Door het brutale optreden der roovers en het dreigen met de revolvers
+lieten de passagiers zich zoo overbluffen, dat zij zonder
+tegenspartelen horloges, kostbaarheden en baar geld overhandigden.
+
+Daar zich een groot aantal rijke lieden in den trein bevond, die van
+Schotland naar Londen reisden, was de buit aanzienlijk. Het kleine
+kistje, dat lady Ilfracombes juweelen bevatte had alleen reeds de
+moeite geloond.
+
+Uit een coupé tweede klasse trachtte een slank gebouwd heer in de
+duisternis te ontsnappen en hoewel hem meerdere kogels werden
+nagezonden, vond zijn voorbeeld toch bij meerdere navolging. Maar het
+grootste deel der passagiers bleef kalm in den trein zitten.
+
+Men kan het waarlijk den passagiers niet kwalijk nemen, dat zij niet
+meer tegenstand boden, want slechts twee der passagiers waren van
+revolvers voorzien, waarvan de een de patronen in zijn koffer had
+gepakt, terwijl de ander niet met het wapen kon omgaan.
+
+Parkinson had, hoewel de roof zeer snel in zijn werk was gegaan, nog
+nauwelijks tijd om vier bundels brieven snel bijeen te rapen.
+
+Reeds werden de lantaarns der beambten van het naastbij gelegen station
+zichtbaar, die kwamen zien, waarom de trein halverwege was blijven
+stilstaan.
+
+Zwaar beladen met goud en kostbaarheden liepen de mannen het veld in en
+daar werd alles gepakt in een onschuldig uitziend handkoffertje.
+
+Even later liep de trein onder de leiding van den van zijn boeien
+bevrijden machinist, het station binnen.
+
+En nu begon de telegraaf te werken.
+
+Er werden lange berichten naar Londen gestuurd, naar de verschillende
+bladen, die den volgenden dag het nieuws meldden tot in de kleinste
+bijzonderheden.
+
+
+
+Slechts vier van de mannen, die den treinaanslag hadden gepleegd,
+kwamen den volgenden dag samen in een achterbuurt van een fabrieksstad
+in Noord-Engeland.
+
+De Ier ontbrak.
+
+Hij was sinds de misdaad nog niet nuchter geweest en in zijn roes
+bazelde hij zooveel en zoolang, dat Parkinson doodsbenauwd was, dat de
+kerel zijn mond voorbij zou praten en hem daarom een verdoovingsmiddel
+had gegeven, dat hem voor een paar dagen onschadelijk maakte.
+
+De roovers waren niet weinig verbaasd over den storm, dien zij hadden
+veroorzaakt.
+
+Overal werd er van gesproken. Iedere krant wijdde er ellenlange
+artikelen aan.
+
+De Amerikanen besloten naar hun geboorteland terug te keeren. Parkinson
+was van plan, weer naar Londen te trekken, daar hij zich daar het
+veiligst gevoelde.
+
+De machinist wist nog niet, waarheen hij zou gaan.
+
+In de „Vliegende Schotlander” zat in een salonwagen een heer in
+jachtcostuum.
+
+Hij scheen na lang verblijf uit de Schotsche Hooglanden door Engeland
+terug te keeren.
+
+Toen men het station Carhampton naderde, wees de heer, die in deze
+streek goed bekend scheen te zijn, zijn medereizigers de plaats, waar
+de treinroof was gepleegd.
+
+Ook nu reed de trein uiterst langzaam het station binnen en de heer in
+jachtcostuum scheen een beetje zenuwachtig te worden, toen hij op het
+perron zooveel politiemannen zag staan.
+
+„Ja,” beweerde de dikke inspecteur, toen hij den vermeenden jager de
+handboeien aanlegde, „dat is inderdaad tragisch. Gesnapt, juist op de
+plaats van de misdaad. Eerlijk gezegd, waarde heer Parkinson, achtten
+wij het te gevaarlijk, u nog dichter bij Londen te laten komen. Ge hadt
+ons zoo makkelijk kunnen ontsnappen. Uw zakken zijn zoo zwaar. Wat hebt
+ge daar? Laat eens zien!! Goud! Echt goud! Neen maar!!”
+
+De politie had te juister tijd ingegrepen!
+
+En dat gebeurt niet altijd!
+
+Zèlfs niet in Engeland!
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77573 ***
diff --git a/README.md b/README.md
new file mode 100644
index 0000000..fc0a498
--- /dev/null
+++ b/README.md
@@ -0,0 +1,2 @@
+Project Gutenberg (https://www.gutenberg.org) public repository for eBook #77573
+(https://www.gutenberg.org/ebooks/77573)
author	www-data <www-data@mail.pglaf.org>	2025-12-30 07:02:56 -0800
committer	www-data <www-data@mail.pglaf.org>	2025-12-30 07:02:56 -0800
commit	e7da9360a9ae5d1a2fc168f0130a07f7d7f76ed8 (patch)
tree	5363fe35421b5c1ffd2061befcd8a229a4cb5237