1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
268
269
270
271
272
273
274
275
276
277
278
279
280
281
282
283
284
285
286
287
288
289
290
291
292
293
294
295
296
297
298
299
300
301
302
303
304
305
306
307
308
309
310
311
312
313
314
315
316
317
318
319
320
321
322
323
324
325
326
327
328
329
330
331
332
333
334
335
336
337
338
339
340
341
342
343
344
345
346
347
348
349
350
351
352
353
354
355
356
357
358
359
360
361
362
363
364
365
366
367
368
369
370
371
372
373
374
375
376
377
378
379
380
381
382
383
384
385
386
387
388
389
390
391
392
393
394
395
396
397
398
399
400
401
402
403
404
405
406
407
408
409
410
411
412
413
414
415
416
417
418
419
420
421
422
423
424
425
426
427
428
429
430
431
432
433
434
435
436
437
438
439
440
441
442
443
444
445
446
447
448
449
450
451
452
453
454
455
456
457
458
459
460
461
462
463
464
465
466
467
468
469
470
471
472
473
474
475
476
477
478
479
480
481
482
483
484
485
486
487
488
489
490
491
492
493
494
495
496
497
498
499
500
501
502
503
504
505
506
507
508
509
510
511
512
513
514
515
516
517
518
519
520
521
522
523
524
525
526
527
528
529
530
531
532
533
534
535
536
537
538
539
540
541
542
543
544
545
546
547
548
549
550
551
552
553
554
555
556
557
558
559
560
561
562
563
564
565
566
567
568
569
570
571
572
573
574
575
576
577
578
579
580
581
582
583
584
585
586
587
588
589
590
591
592
593
594
595
596
597
598
599
600
601
602
603
604
605
606
607
608
609
610
611
612
613
614
615
616
617
618
619
620
621
622
623
624
625
626
627
628
629
630
631
632
633
634
635
636
637
638
639
640
641
642
643
644
645
646
647
648
649
650
651
652
653
654
655
656
657
658
659
660
661
662
663
664
665
666
667
668
669
670
671
672
673
674
675
676
677
678
679
680
681
682
683
684
685
686
687
688
689
690
691
692
693
694
695
696
697
698
699
700
701
702
703
704
705
706
707
708
709
710
711
712
713
714
715
716
717
718
719
720
721
722
723
724
725
726
727
728
729
730
731
732
733
734
735
736
737
738
739
740
741
742
743
744
745
746
747
748
749
750
751
752
753
754
755
756
757
758
759
760
761
762
763
764
765
766
767
768
769
770
771
772
773
774
775
776
777
778
779
780
781
782
783
784
785
786
787
788
789
790
791
792
793
794
795
796
797
798
799
800
801
802
803
804
805
806
807
808
809
810
811
812
813
814
815
816
817
818
819
820
821
822
823
824
825
826
827
828
829
830
831
832
833
834
835
836
837
838
839
840
841
842
843
844
845
846
847
848
849
850
851
852
853
854
855
856
857
858
859
860
861
862
863
864
865
866
867
868
869
870
871
872
873
874
875
876
877
878
879
880
881
882
883
884
885
886
887
888
889
890
891
892
893
894
895
896
897
898
899
900
901
902
903
904
905
906
907
908
909
910
911
912
913
914
915
916
917
918
919
920
921
922
923
924
925
926
927
928
929
930
931
932
933
934
935
936
937
938
939
940
941
942
943
944
945
946
947
948
949
950
951
952
953
954
955
956
957
958
959
960
961
962
963
964
965
966
967
968
969
970
971
972
973
974
975
976
977
978
979
980
981
982
983
984
985
986
987
988
989
990
991
992
993
994
995
996
997
998
999
1000
1001
1002
1003
1004
1005
1006
1007
1008
1009
1010
1011
1012
1013
1014
1015
1016
1017
1018
1019
1020
1021
1022
1023
1024
1025
1026
1027
1028
1029
1030
1031
1032
1033
1034
1035
1036
1037
1038
1039
1040
1041
1042
1043
1044
1045
1046
1047
1048
1049
1050
1051
1052
1053
1054
1055
1056
1057
1058
1059
1060
1061
1062
1063
1064
1065
1066
1067
1068
1069
1070
1071
1072
1073
1074
1075
1076
1077
1078
1079
1080
1081
1082
1083
1084
1085
1086
1087
1088
1089
1090
1091
1092
1093
1094
1095
1096
1097
1098
1099
1100
1101
1102
1103
1104
1105
1106
1107
1108
1109
1110
1111
1112
1113
1114
1115
1116
1117
1118
1119
1120
1121
1122
1123
1124
1125
1126
1127
1128
1129
1130
1131
1132
1133
1134
1135
1136
1137
1138
1139
1140
1141
1142
1143
1144
1145
1146
1147
1148
1149
1150
1151
1152
1153
1154
1155
1156
1157
1158
1159
1160
1161
1162
1163
1164
1165
1166
1167
1168
1169
1170
1171
1172
1173
1174
1175
1176
1177
1178
1179
1180
1181
1182
1183
1184
1185
1186
1187
1188
1189
1190
1191
1192
1193
1194
1195
1196
1197
1198
1199
1200
1201
1202
1203
1204
1205
1206
1207
1208
1209
1210
1211
1212
1213
1214
1215
1216
1217
1218
1219
1220
1221
1222
1223
1224
1225
1226
1227
1228
1229
1230
1231
1232
1233
1234
1235
1236
1237
1238
1239
1240
1241
1242
1243
1244
1245
1246
1247
1248
1249
1250
1251
1252
1253
1254
1255
1256
1257
1258
1259
1260
1261
1262
1263
1264
1265
1266
1267
1268
1269
1270
1271
1272
1273
1274
1275
1276
1277
1278
1279
1280
1281
1282
1283
1284
1285
1286
1287
1288
1289
1290
1291
1292
1293
1294
1295
1296
1297
1298
1299
1300
1301
1302
1303
1304
1305
1306
1307
1308
1309
1310
1311
1312
1313
1314
1315
1316
1317
1318
1319
1320
1321
1322
1323
1324
1325
1326
1327
1328
1329
1330
1331
1332
1333
1334
1335
1336
1337
1338
1339
1340
1341
1342
1343
1344
1345
1346
1347
1348
1349
1350
1351
1352
1353
1354
1355
1356
1357
1358
1359
1360
1361
1362
1363
1364
1365
1366
1367
1368
1369
1370
1371
1372
1373
1374
1375
1376
1377
1378
1379
1380
1381
1382
1383
1384
1385
1386
1387
1388
1389
1390
1391
1392
1393
1394
1395
1396
1397
1398
1399
1400
1401
1402
1403
1404
1405
1406
1407
1408
1409
1410
1411
1412
1413
1414
1415
1416
1417
1418
1419
1420
1421
1422
1423
1424
1425
1426
1427
1428
1429
1430
1431
1432
1433
1434
1435
1436
1437
1438
1439
1440
1441
1442
1443
1444
1445
1446
1447
1448
1449
1450
1451
1452
1453
1454
1455
1456
1457
1458
1459
1460
1461
1462
1463
1464
1465
1466
1467
1468
1469
1470
1471
1472
1473
1474
1475
1476
1477
1478
1479
1480
1481
1482
1483
1484
1485
1486
1487
1488
1489
1490
1491
1492
1493
1494
1495
1496
1497
1498
1499
1500
1501
1502
1503
1504
1505
1506
1507
1508
1509
1510
1511
1512
1513
1514
1515
1516
1517
1518
1519
1520
1521
1522
1523
1524
1525
1526
1527
1528
1529
1530
1531
1532
1533
1534
1535
1536
1537
1538
1539
1540
1541
1542
1543
1544
1545
1546
1547
1548
1549
1550
1551
1552
1553
1554
1555
1556
1557
1558
1559
1560
1561
1562
1563
1564
1565
1566
1567
1568
1569
1570
1571
1572
1573
1574
1575
1576
1577
1578
1579
1580
1581
1582
1583
1584
1585
1586
1587
1588
1589
1590
1591
1592
1593
1594
1595
1596
1597
1598
1599
1600
1601
1602
1603
1604
1605
1606
1607
1608
1609
1610
1611
1612
1613
1614
1615
1616
1617
1618
1619
1620
1621
1622
1623
1624
1625
1626
1627
1628
1629
1630
1631
1632
1633
1634
1635
1636
1637
1638
1639
1640
1641
1642
1643
1644
1645
1646
1647
1648
1649
1650
1651
1652
1653
1654
1655
1656
1657
1658
1659
1660
1661
1662
1663
1664
1665
1666
1667
1668
1669
1670
1671
1672
1673
1674
1675
1676
1677
1678
1679
1680
1681
1682
1683
1684
1685
1686
1687
1688
1689
1690
1691
1692
1693
1694
1695
1696
1697
1698
1699
1700
1701
1702
1703
1704
1705
1706
1707
1708
1709
1710
1711
1712
1713
1714
1715
1716
1717
1718
1719
1720
1721
1722
1723
1724
1725
1726
1727
1728
1729
1730
1731
1732
1733
1734
1735
1736
1737
1738
1739
1740
1741
1742
1743
1744
1745
1746
1747
1748
1749
1750
1751
1752
1753
1754
1755
1756
1757
1758
1759
1760
1761
1762
1763
1764
1765
1766
1767
1768
1769
1770
1771
1772
1773
1774
1775
1776
1777
1778
1779
1780
1781
1782
1783
1784
1785
1786
1787
1788
1789
1790
1791
1792
1793
1794
1795
1796
1797
1798
1799
1800
1801
1802
1803
1804
1805
1806
1807
1808
1809
1810
1811
1812
1813
1814
1815
1816
1817
1818
1819
1820
1821
1822
1823
1824
1825
1826
1827
1828
1829
1830
1831
1832
1833
1834
1835
1836
1837
1838
1839
1840
1841
1842
1843
1844
1845
1846
1847
1848
1849
1850
1851
1852
1853
1854
1855
1856
1857
1858
1859
1860
1861
1862
1863
1864
1865
1866
1867
1868
1869
1870
1871
1872
1873
1874
1875
1876
1877
1878
1879
1880
1881
1882
1883
1884
1885
1886
1887
1888
1889
1890
1891
1892
1893
1894
1895
1896
1897
1898
1899
1900
1901
1902
1903
1904
1905
1906
1907
1908
1909
1910
1911
1912
1913
1914
1915
1916
1917
1918
1919
1920
1921
1922
1923
1924
1925
1926
1927
1928
1929
1930
1931
1932
1933
1934
1935
1936
1937
1938
1939
1940
1941
1942
1943
1944
1945
1946
1947
1948
1949
1950
1951
1952
1953
1954
1955
1956
1957
1958
1959
1960
1961
1962
1963
1964
1965
1966
1967
1968
1969
1970
1971
1972
1973
1974
1975
1976
1977
1978
1979
1980
1981
1982
1983
1984
1985
1986
1987
1988
1989
1990
1991
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2000
2001
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2009
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016
2017
2018
2019
2020
2021
2022
2023
2024
2025
2026
2027
2028
2029
2030
2031
2032
2033
2034
2035
2036
2037
2038
2039
2040
2041
2042
2043
2044
2045
2046
2047
2048
2049
2050
2051
2052
2053
2054
2055
2056
2057
2058
2059
2060
2061
2062
2063
2064
2065
2066
2067
2068
2069
2070
2071
2072
2073
2074
2075
2076
2077
2078
2079
2080
2081
2082
2083
2084
2085
2086
2087
2088
2089
2090
2091
2092
2093
2094
2095
2096
2097
2098
2099
2100
2101
2102
2103
2104
2105
2106
2107
2108
2109
2110
2111
2112
2113
2114
2115
2116
2117
2118
2119
2120
2121
2122
2123
2124
2125
2126
2127
2128
2129
2130
2131
2132
2133
2134
2135
2136
2137
2138
2139
2140
2141
2142
2143
2144
2145
2146
2147
2148
2149
2150
2151
2152
2153
2154
2155
2156
2157
2158
2159
2160
2161
2162
2163
2164
2165
2166
2167
2168
2169
2170
2171
2172
2173
2174
2175
2176
2177
2178
2179
2180
2181
2182
2183
2184
2185
2186
2187
2188
2189
2190
2191
2192
2193
2194
2195
2196
2197
2198
2199
2200
2201
2202
2203
2204
2205
2206
2207
2208
2209
2210
2211
2212
2213
2214
2215
2216
2217
2218
2219
2220
2221
2222
2223
2224
2225
2226
2227
2228
2229
2230
2231
2232
2233
2234
2235
2236
2237
2238
2239
2240
2241
2242
2243
2244
2245
2246
2247
2248
2249
2250
2251
2252
2253
2254
2255
2256
2257
2258
2259
2260
2261
2262
2263
2264
2265
2266
2267
2268
2269
2270
2271
2272
2273
2274
2275
2276
2277
2278
2279
2280
2281
2282
2283
2284
2285
2286
2287
2288
2289
2290
2291
2292
2293
2294
2295
2296
2297
2298
2299
2300
2301
2302
2303
2304
2305
2306
2307
2308
2309
2310
2311
2312
2313
2314
2315
2316
2317
2318
2319
2320
2321
2322
2323
2324
2325
2326
2327
2328
2329
2330
2331
2332
2333
2334
2335
2336
2337
2338
2339
2340
2341
2342
2343
2344
2345
2346
2347
2348
2349
2350
2351
2352
2353
2354
2355
2356
2357
2358
2359
2360
2361
2362
2363
2364
2365
2366
2367
2368
2369
2370
2371
2372
2373
2374
2375
2376
2377
2378
2379
2380
2381
2382
2383
2384
2385
2386
2387
2388
2389
2390
2391
2392
2393
2394
2395
2396
2397
2398
2399
2400
2401
2402
2403
2404
2405
2406
2407
2408
2409
2410
2411
2412
2413
2414
2415
2416
2417
2418
2419
2420
2421
2422
2423
2424
2425
2426
2427
2428
2429
2430
2431
2432
2433
2434
2435
2436
2437
2438
2439
2440
2441
2442
2443
2444
2445
2446
2447
2448
2449
2450
2451
2452
2453
2454
2455
2456
2457
2458
2459
2460
2461
2462
2463
2464
2465
2466
2467
2468
2469
2470
2471
2472
2473
2474
2475
2476
2477
2478
2479
2480
2481
2482
2483
2484
2485
2486
2487
2488
2489
2490
2491
2492
2493
2494
2495
2496
2497
2498
2499
2500
2501
2502
2503
2504
2505
2506
2507
2508
2509
2510
2511
2512
2513
2514
2515
2516
2517
2518
2519
2520
2521
2522
2523
2524
2525
2526
2527
2528
2529
2530
2531
2532
2533
2534
2535
2536
2537
2538
2539
2540
2541
2542
2543
2544
2545
2546
2547
2548
2549
2550
2551
2552
2553
2554
2555
2556
2557
2558
2559
2560
2561
2562
2563
2564
2565
2566
2567
2568
2569
2570
2571
2572
2573
2574
2575
2576
2577
2578
2579
2580
2581
2582
2583
2584
2585
2586
2587
2588
2589
2590
2591
2592
2593
2594
2595
2596
2597
2598
2599
2600
2601
2602
2603
2604
2605
2606
2607
2608
2609
2610
2611
2612
2613
2614
2615
2616
2617
2618
2619
2620
2621
2622
2623
2624
2625
2626
2627
2628
2629
2630
2631
2632
2633
2634
2635
2636
2637
2638
2639
2640
2641
2642
2643
2644
2645
2646
2647
2648
2649
2650
2651
2652
2653
2654
2655
2656
2657
2658
2659
2660
2661
2662
2663
2664
2665
2666
2667
2668
2669
2670
2671
2672
2673
2674
2675
2676
2677
2678
2679
2680
2681
2682
2683
2684
2685
2686
2687
2688
2689
2690
2691
2692
2693
2694
2695
2696
2697
2698
2699
2700
2701
2702
2703
2704
2705
2706
2707
2708
2709
2710
2711
2712
2713
2714
2715
2716
2717
2718
2719
2720
2721
2722
2723
2724
2725
2726
2727
2728
2729
2730
2731
2732
2733
2734
2735
2736
2737
2738
2739
2740
2741
2742
2743
2744
2745
2746
2747
2748
2749
2750
2751
2752
2753
2754
2755
2756
2757
2758
2759
2760
2761
2762
2763
2764
2765
2766
2767
2768
2769
2770
2771
2772
2773
2774
2775
2776
2777
2778
2779
2780
2781
2782
2783
2784
2785
2786
2787
2788
2789
2790
2791
2792
2793
2794
2795
2796
2797
2798
2799
2800
2801
2802
2803
2804
2805
2806
2807
2808
2809
2810
2811
2812
2813
2814
2815
2816
2817
2818
2819
2820
2821
2822
2823
2824
2825
2826
2827
2828
2829
2830
2831
2832
2833
2834
2835
2836
2837
2838
2839
2840
2841
2842
2843
2844
2845
2846
2847
2848
2849
2850
2851
2852
2853
2854
2855
2856
2857
2858
2859
2860
2861
2862
2863
2864
2865
2866
2867
2868
2869
2870
2871
2872
2873
2874
2875
2876
2877
2878
2879
2880
2881
2882
2883
2884
2885
2886
2887
2888
2889
2890
2891
2892
2893
2894
2895
2896
2897
2898
2899
2900
2901
2902
2903
2904
2905
2906
2907
2908
2909
2910
2911
2912
2913
2914
2915
2916
2917
2918
2919
2920
2921
2922
2923
2924
2925
2926
2927
2928
2929
2930
2931
2932
2933
2934
2935
2936
2937
2938
2939
2940
2941
2942
2943
2944
2945
2946
2947
2948
2949
2950
2951
2952
2953
2954
2955
2956
2957
2958
2959
2960
2961
2962
2963
2964
2965
2966
2967
2968
2969
2970
2971
2972
2973
2974
2975
2976
2977
2978
2979
2980
2981
2982
2983
2984
2985
2986
2987
2988
2989
2990
2991
2992
2993
2994
2995
2996
2997
2998
2999
3000
3001
3002
3003
3004
3005
3006
3007
3008
3009
3010
3011
3012
3013
3014
3015
3016
3017
3018
3019
3020
3021
3022
3023
3024
3025
3026
3027
3028
3029
3030
3031
3032
3033
3034
3035
3036
3037
3038
3039
3040
3041
3042
3043
3044
3045
3046
3047
3048
3049
3050
3051
3052
3053
3054
3055
3056
3057
3058
3059
3060
3061
3062
3063
3064
3065
3066
3067
3068
3069
3070
3071
3072
3073
3074
3075
3076
3077
3078
3079
3080
3081
3082
3083
3084
3085
3086
3087
3088
3089
3090
3091
3092
3093
3094
3095
3096
3097
3098
3099
3100
3101
3102
3103
3104
3105
3106
3107
3108
3109
3110
3111
3112
3113
3114
3115
3116
3117
3118
3119
3120
3121
3122
3123
3124
3125
3126
3127
3128
3129
3130
3131
3132
3133
3134
3135
3136
3137
3138
3139
3140
3141
3142
3143
3144
3145
3146
3147
3148
3149
3150
3151
3152
3153
3154
3155
3156
3157
3158
3159
3160
3161
3162
3163
3164
3165
3166
3167
3168
3169
3170
3171
3172
3173
3174
3175
3176
3177
3178
3179
3180
3181
3182
3183
3184
3185
3186
3187
3188
3189
3190
3191
3192
3193
3194
3195
3196
3197
3198
3199
3200
3201
3202
3203
3204
3205
3206
3207
3208
3209
3210
3211
3212
3213
3214
3215
3216
3217
3218
3219
3220
3221
3222
3223
3224
3225
3226
3227
3228
3229
3230
3231
3232
3233
3234
3235
3236
3237
3238
3239
3240
3241
3242
3243
3244
3245
3246
3247
3248
3249
3250
3251
3252
3253
3254
3255
3256
3257
3258
3259
3260
3261
3262
3263
3264
3265
3266
3267
3268
3269
3270
3271
3272
3273
3274
3275
3276
3277
3278
3279
3280
3281
3282
3283
3284
3285
3286
3287
3288
3289
3290
3291
3292
3293
3294
3295
3296
3297
3298
3299
3300
3301
3302
3303
3304
3305
3306
3307
3308
3309
3310
3311
3312
3313
3314
3315
3316
3317
3318
3319
3320
3321
3322
3323
3324
3325
3326
3327
3328
3329
3330
3331
3332
3333
3334
3335
3336
3337
3338
3339
3340
3341
3342
3343
3344
3345
3346
3347
3348
3349
3350
3351
3352
3353
3354
3355
3356
3357
3358
3359
3360
3361
3362
3363
3364
3365
3366
3367
3368
3369
3370
3371
3372
3373
3374
3375
3376
3377
3378
3379
3380
3381
3382
3383
3384
3385
3386
3387
3388
3389
3390
3391
3392
3393
3394
3395
3396
3397
3398
3399
3400
3401
3402
3403
3404
3405
3406
3407
3408
3409
3410
3411
3412
3413
3414
3415
3416
3417
3418
3419
3420
3421
3422
3423
3424
3425
3426
3427
3428
3429
3430
3431
3432
3433
3434
3435
3436
3437
3438
3439
3440
3441
3442
3443
3444
3445
3446
3447
3448
3449
3450
3451
3452
3453
3454
3455
3456
3457
3458
3459
3460
3461
3462
3463
3464
3465
3466
3467
3468
3469
3470
3471
3472
3473
3474
3475
3476
3477
3478
3479
3480
3481
3482
3483
3484
3485
3486
3487
3488
3489
3490
3491
3492
3493
3494
3495
3496
3497
3498
3499
3500
3501
3502
3503
3504
3505
3506
3507
3508
3509
3510
3511
3512
3513
3514
3515
3516
3517
3518
3519
3520
3521
3522
3523
3524
3525
3526
3527
3528
3529
3530
3531
3532
3533
3534
3535
3536
3537
3538
3539
3540
3541
3542
3543
3544
3545
3546
3547
3548
3549
3550
3551
3552
3553
3554
3555
3556
3557
3558
3559
3560
3561
3562
3563
3564
3565
3566
3567
3568
3569
3570
3571
3572
3573
3574
3575
3576
3577
3578
3579
3580
3581
3582
3583
3584
3585
3586
3587
3588
3589
3590
3591
3592
3593
3594
3595
3596
3597
3598
3599
3600
3601
3602
3603
3604
3605
3606
3607
3608
3609
3610
3611
3612
3613
3614
3615
3616
3617
3618
3619
3620
3621
3622
3623
3624
3625
3626
3627
3628
3629
3630
3631
3632
3633
3634
3635
3636
3637
3638
3639
3640
3641
3642
3643
3644
3645
3646
3647
3648
3649
3650
3651
3652
3653
3654
3655
3656
3657
3658
3659
3660
3661
3662
3663
3664
3665
3666
3667
3668
3669
3670
3671
3672
3673
3674
3675
3676
3677
3678
3679
3680
3681
3682
3683
3684
3685
3686
3687
3688
3689
3690
3691
3692
3693
3694
3695
3696
3697
3698
3699
3700
3701
3702
3703
3704
3705
3706
3707
3708
3709
3710
3711
3712
3713
3714
3715
3716
3717
3718
3719
3720
3721
3722
3723
3724
3725
3726
3727
3728
3729
3730
3731
3732
3733
3734
3735
3736
3737
3738
3739
3740
3741
3742
3743
3744
3745
3746
3747
3748
3749
3750
3751
3752
3753
3754
3755
3756
3757
3758
3759
3760
3761
3762
3763
3764
3765
3766
3767
3768
3769
3770
3771
3772
3773
3774
3775
3776
3777
3778
3779
3780
3781
3782
3783
3784
3785
3786
3787
3788
3789
3790
3791
3792
3793
3794
3795
3796
3797
3798
3799
3800
3801
3802
3803
3804
3805
3806
3807
3808
3809
3810
3811
3812
3813
3814
3815
3816
3817
3818
3819
3820
3821
3822
3823
3824
3825
3826
3827
3828
3829
3830
3831
3832
3833
3834
3835
3836
3837
3838
3839
3840
3841
3842
3843
3844
3845
3846
3847
3848
3849
3850
3851
3852
3853
3854
3855
3856
3857
3858
3859
3860
3861
3862
3863
3864
3865
3866
3867
3868
3869
3870
3871
3872
3873
3874
3875
3876
3877
3878
3879
3880
3881
3882
3883
3884
3885
3886
3887
3888
3889
3890
3891
3892
3893
3894
3895
3896
3897
3898
3899
3900
3901
3902
3903
3904
3905
3906
3907
3908
3909
3910
3911
3912
3913
3914
3915
3916
3917
3918
3919
3920
3921
3922
3923
3924
3925
3926
3927
3928
3929
3930
3931
3932
3933
3934
3935
3936
3937
3938
3939
3940
3941
3942
3943
3944
3945
3946
3947
3948
3949
3950
3951
3952
3953
3954
3955
3956
3957
3958
3959
3960
3961
3962
3963
3964
3965
3966
3967
3968
3969
3970
3971
3972
3973
3974
3975
3976
3977
3978
3979
3980
3981
3982
3983
3984
3985
3986
3987
3988
3989
3990
3991
3992
3993
3994
3995
3996
3997
3998
3999
4000
4001
4002
4003
4004
4005
4006
4007
4008
4009
4010
4011
4012
4013
4014
4015
4016
4017
4018
4019
4020
4021
4022
4023
4024
4025
4026
4027
4028
4029
4030
4031
4032
4033
4034
4035
4036
4037
4038
4039
4040
4041
4042
4043
4044
4045
4046
4047
4048
4049
4050
4051
4052
4053
4054
4055
4056
4057
4058
4059
4060
4061
4062
4063
4064
4065
4066
4067
4068
4069
4070
4071
4072
4073
4074
4075
4076
4077
4078
4079
4080
4081
4082
4083
4084
4085
4086
4087
4088
4089
4090
4091
4092
4093
4094
4095
4096
4097
4098
4099
4100
4101
4102
4103
4104
4105
4106
4107
4108
4109
4110
4111
4112
4113
4114
4115
4116
4117
4118
4119
4120
4121
4122
4123
4124
4125
4126
4127
4128
4129
4130
4131
4132
4133
4134
4135
4136
4137
4138
4139
4140
4141
4142
4143
4144
4145
4146
4147
4148
4149
4150
4151
4152
4153
4154
4155
4156
4157
4158
4159
4160
4161
4162
4163
4164
4165
4166
4167
4168
4169
4170
4171
4172
4173
4174
4175
4176
4177
4178
4179
4180
4181
4182
4183
4184
4185
4186
4187
4188
4189
4190
4191
4192
4193
4194
4195
4196
4197
4198
4199
4200
4201
4202
4203
4204
4205
4206
4207
4208
4209
4210
4211
4212
4213
4214
4215
4216
4217
4218
4219
4220
4221
4222
4223
4224
4225
4226
4227
4228
4229
4230
4231
4232
4233
4234
4235
4236
4237
4238
4239
4240
4241
4242
4243
4244
4245
4246
4247
4248
4249
4250
4251
4252
4253
4254
4255
4256
4257
4258
4259
4260
4261
4262
4263
4264
4265
4266
4267
4268
4269
4270
4271
4272
4273
4274
4275
4276
4277
4278
4279
4280
4281
4282
4283
4284
4285
4286
4287
4288
4289
4290
4291
4292
4293
4294
4295
4296
4297
4298
4299
4300
4301
4302
4303
4304
4305
4306
4307
4308
4309
4310
4311
4312
4313
4314
4315
4316
4317
4318
4319
4320
4321
4322
4323
4324
4325
4326
4327
4328
4329
4330
4331
4332
4333
4334
4335
4336
4337
4338
4339
4340
4341
4342
4343
4344
4345
4346
4347
4348
4349
4350
4351
4352
4353
4354
4355
4356
4357
4358
4359
4360
4361
4362
4363
4364
4365
4366
4367
4368
4369
4370
4371
4372
4373
4374
4375
4376
4377
4378
4379
4380
4381
4382
4383
4384
4385
4386
4387
4388
4389
4390
4391
4392
4393
4394
4395
4396
4397
4398
4399
4400
4401
4402
4403
4404
4405
4406
4407
4408
4409
4410
4411
4412
4413
4414
4415
4416
4417
4418
4419
4420
4421
4422
4423
4424
4425
4426
4427
4428
4429
4430
4431
4432
4433
4434
4435
4436
4437
4438
4439
4440
4441
4442
4443
4444
4445
4446
4447
4448
4449
4450
4451
4452
4453
4454
4455
4456
4457
4458
4459
4460
4461
4462
4463
4464
4465
4466
4467
4468
4469
4470
4471
4472
4473
4474
4475
4476
4477
4478
4479
4480
4481
4482
4483
4484
4485
4486
4487
4488
4489
4490
4491
4492
4493
4494
4495
4496
4497
4498
4499
4500
4501
4502
4503
4504
4505
4506
4507
4508
4509
4510
4511
4512
4513
4514
4515
4516
4517
4518
4519
|
<!DOCTYPE HTML>
<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source on 2025-11-16T19:04:46Z using SAXON HE 9.9.1.8 . -->
<html lang="nl">
<head>
<title>Lord Lister No. 35: De man, die veertig draken doodde | Project Gutenberg</title>
<meta charset="utf-8">
<meta name="generator" content="tei2html.xsl, see https://github.com/jhellingman/tei2html">
<meta name="author" content="Kurt Matull (1872–1920)">
<meta name="author" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">
<link rel="coverpage" href="images/lordlister0035-front.jpg">
<link rel="icon" href="images/lordlister0035-front.jpg" type="image/x-cover">
<meta name="DC.Title" content="Lord Lister No. 35: De man, die veertig draken doodde">
<meta name="DC.Creator" content="Kurt Matull (1872–1920)">
<meta name="DC.Creator" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">
<meta name="DC.Language" content="nl-1900">
<meta name="DC.Format" content="text/html">
<meta name="DC.Publisher" content="Project Gutenberg">
<meta name="DC:Subject" content="Detective and mystery stories -- Periodicals">
<meta name="DC:Subject" content="Dime novels -- Periodicals">
<style> /* <![CDATA[ */
html {
line-height: 1.3;
}
body {
margin: 0;
}
main {
display: block;
}
h1 {
font-size: 2em;
margin: 0.67em 0;
}
hr {
height: 0;
overflow: visible;
}
pre {
font-family: monospace;
font-size: 1em;
}
a {
background-color: transparent;
}
abbr[title] {
border-bottom: none;
text-decoration: underline;
}
b, strong {
font-weight: bolder;
}
code, kbd, samp {
font-family: monospace;
font-size: 1em;
}
small {
font-size: 80%;
}
sub, sup {
font-size: 67%;
line-height: 0;
position: relative;
vertical-align: baseline;
}
sub {
bottom: -0.25em;
}
sup {
top: -0.5em;
}
img {
border-style: none;
}
body {
font-family: serif;
font-size: 100%;
text-align: left;
margin-top: 2.4em;
}
div.front, div.body {
margin-bottom: 7.2em;
}
div.back {
margin-bottom: 2.4em;
}
.div0 {
margin-top: 7.2em;
margin-bottom: 7.2em;
}
.div1 {
margin-top: 5.6em;
margin-bottom: 5.6em;
}
.div2 {
margin-top: 4.8em;
margin-bottom: 4.8em;
}
.div3 {
margin-top: 3.6em;
margin-bottom: 3.6em;
}
.div4 {
margin-top: 2.4em;
margin-bottom: 2.4em;
}
.div5, .div6, .div7 {
margin-top: 1.44em;
margin-bottom: 1.44em;
}
.div0:last-child, .div1:last-child, .div2:last-child, .div3:last-child,
.div4:last-child, .div5:last-child, .div6:last-child, .div7:last-child {
margin-bottom: 0;
}
blockquote div.front, blockquote div.body, blockquote div.back {
margin-top: 0;
margin-bottom: 0;
}
.divBody .div1:first-child, .divBody .div2:first-child, .divBody .div3:first-child, .divBody .div4:first-child,
.divBody .div5:first-child, .divBody .div6:first-child, .divBody .div7:first-child {
margin-top: 0;
}
h1, h2, h3, h4, h5, h6, .h1, .h2, .h3, .h4, .h5, .h6 {
clear: both;
font-style: normal;
text-transform: none;
}
h3, .h3 {
font-size: 1.2em;
}
h3.label {
font-size: 1em;
margin-bottom: 0;
}
h4, .h4 {
font-size: 1em;
}
.alignleft {
text-align: left;
}
.alignright {
text-align: right;
}
.alignblock {
text-align: justify;
}
p.tb, hr.tb, .par.tb, li.tb {
margin: 1.6em auto;
text-align: center;
}
p.argument, p.note, p.tocArgument, .par.argument, .par.note, .par.tocArgument {
font-size: 0.9em;
text-indent: 0;
}
p.argument, p.tocArgument, .par.argument, .par.tocArgument {
margin: 1.58em 10%;
}
.opener, .address {
margin-top: 1.6em;
margin-bottom: 1.6em;
}
.addrline {
margin-top: 0;
margin-bottom: 0;
}
.dateline {
margin-top: 1.6em;
margin-bottom: 1.6em;
text-align: right;
}
.salute {
margin-top: 1.6em;
margin-left: 3.58em;
text-indent: -2em;
}
.signed {
margin-top: 1.6em;
margin-left: 3.58em;
text-indent: -2em;
}
.epigraph {
font-size: 0.9em;
width: 60%;
margin-left: auto;
}
.epigraph span.bibl {
display: block;
text-align: right;
}
.trailer {
clear: both;
margin-top: 3.6em;
}
span.abbr, abbr {
white-space: nowrap;
}
span.parNum {
font-weight: bold;
}
span.corr, span.gap {
border-bottom: 1px dotted red;
}
span.num, span.trans {
border-bottom: 1px dotted gray;
}
span.measure {
border-bottom: 1px dotted green;
}
.ex {
letter-spacing: 0.2em;
}
.sc {
font-variant: small-caps;
}
.asc {
font-variant: small-caps;
text-transform: lowercase;
}
.uc {
text-transform: uppercase;
}
.tt {
font-family: monospace;
}
.underline {
text-decoration: underline;
}
.overline, .overtilde {
text-decoration: overline;
}
.rm {
font-style: normal;
}
.red {
color: red;
}
hr {
clear: both;
border: none;
border-bottom: 1px solid black;
width: 45%;
margin-left: auto;
margin-right: auto;
margin-top: 1em;
text-align: center;
}
hr.dotted {
border-bottom: 2px dotted black;
}
hr.dashed {
border-bottom: 2px dashed black;
}
.aligncenter {
text-align: center;
}
h1, h2, .h1, .h2 {
font-size: 1.44em;
line-height: 1.5;
}
h1.label, h2.label {
font-size: 1.2em;
margin-bottom: 0;
}
h5, h6 {
font-size: 1em;
font-style: italic;
}
p, .par {
text-indent: 0;
}
p.firstlinecaps:first-line, .par.firstlinecaps:first-line {
text-transform: uppercase;
}
.hangq {
text-indent: -0.32em;
}
.hangqq {
text-indent: -0.42em;
}
.hangqqq {
text-indent: -0.84em;
}
p.dropcap:first-letter, .par.dropcap:first-letter {
float: left;
clear: left;
margin: 0 0.05em 0 0;
padding: 0;
line-height: 0.8;
font-size: 420%;
vertical-align: super;
}
blockquote, p.quote, div.blockquote, div.argument, .par.quote {
font-size: 0.9em;
margin: 1.58em 5%;
}
.pageNum a, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover, a.hidden:hover, a.hidden {
text-decoration: none;
}
.advertisement, .advertisements {
background-color: #FFFEE0;
border: black 1px dotted;
color: #000;
margin: 2em 5%;
padding: 1em;
}
span.accent {
display: inline-block;
text-align: center;
}
span.accent, span.accent span.top, span.accent span.base {
line-height: 0.40em;
}
span.accent span.top {
font-weight: bold;
font-size: 5pt;
}
span.accent span.base {
display: block;
}
.footnotes .body, .footnotes .div1 {
padding: 0;
}
.fnarrow {
color: #AAAAAA;
font-weight: bold;
text-decoration: none;
}
.fnarrow:hover, .fnreturn:hover {
color: #660000;
}
.fnreturn {
color: #AAAAAA;
font-size: 80%;
font-weight: bold;
text-decoration: none;
vertical-align: 0.25em;
}
a {
text-decoration: none;
}
a:hover {
text-decoration: underline;
background-color: #e9f5ff;
}
a.noteRef, a.pseudoNoteRef {
font-size: 67%;
vertical-align: super;
text-decoration: none;
margin-left: 0.1em;
}
.externalUrl {
font-size: small;
font-family: monospace;
color: gray;
}
.displayfootnote {
display: none;
}
div.footnotes {
font-size: 80%;
margin-top: 1em;
padding: 0;
}
hr.fnsep {
margin-left: 0;
margin-right: 0;
text-align: left;
width: 25%;
}
p.footnote, .par.footnote {
margin-bottom: 0.5em;
margin-top: 0.5em;
}
p.footnote .fnlabel, .par.footnote .fnlabel {
float: left;
margin-left: -0.1em;
min-width: 1.0em;
padding-right: 0.4em;
}
.apparatusnote {
text-decoration: none;
}
.apparatusnote:target, .fndiv:target {
background-color: #eaf3ff;
}
table.tocList {
width: 100%;
margin-left: auto;
margin-right: auto;
border-width: 0;
border-collapse: collapse;
}
td.tocText {
padding-top: 2em;
padding-bottom: 1em;
}
td.tocPageNum, td.tocDivNum {
text-align: right;
min-width: 10%;
border-width: 0;
white-space: nowrap;
}
td.tocDivNum {
padding-left: 0;
padding-right: 0.5em;
vertical-align: top;
}
td.tocPageNum {
padding-left: 0.5em;
padding-right: 0;
vertical-align: bottom;
}
td.tocDivTitle {
width: auto;
}
p.tocPart, .par.tocPart {
margin: 1.58em 0;
font-variant: small-caps;
}
p.tocChapter, .par.tocChapter {
margin: 1.58em 0;
}
p.tocSection, .par.tocSection {
margin: 0.7em 5%;
}
table.tocList td {
vertical-align: top;
}
table.tocList td.tocPageNum {
vertical-align: bottom;
}
table.inner {
display: inline-table;
border-collapse: collapse;
width: 100%;
}
td.itemNum {
text-align: right;
min-width: 5%;
padding-right: 0.8em;
}
td.innerContainer {
padding: 0;
margin: 0;
}
.index {
font-size: 80%;
}
.index p {
text-indent: -1em;
margin-left: 1em;
}
.indexToc {
text-align: center;
}
.transcriberNote {
background-color: #DDE;
border: black 1px dotted;
color: #000;
font-family: sans-serif;
font-size: 80%;
margin: 2em 5%;
padding: 1em;
}
.missingTarget {
text-decoration: line-through;
color: red;
}
.correctionTable {
width: 75%;
}
.width20 {
width: 20%;
}
.width40 {
width: 40%;
}
p.smallprint, li.smallprint, .par.smallprint {
color: #666666;
font-size: 80%;
}
span.musictime {
vertical-align: middle;
display: inline-block;
text-align: center;
}
span.musictime, span.musictime span.top, span.musictime span.bottom {
padding: 1px 0.5px;
font-size: xx-small;
font-weight: bold;
line-height: 0.7em;
}
span.musictime span.bottom {
display: block;
}
audio {
height: 20px;
margin-left: 0.5em;
margin-right: 0.5em;
}
ul {
list-style-type: none;
}
.splitListTable {
margin-left: 0;
}
.splitListTable td {
vertical-align: top;
}
.numberedItem {
text-indent: -3em;
margin-left: 3em;
}
.numberedItem .itemNumber {
float: left;
position: relative;
left: -3.5em;
width: 3em;
display: inline-block;
text-align: right;
}
.itemGroupTable {
border-collapse: collapse;
margin-left: 0;
}
.itemGroupTable td {
padding: 0;
margin: 0;
vertical-align: middle;
}
.itemGroupBrace {
padding: 0 0.5em !important;
}
div.figure, div.figureGroup {
text-align: center;
}
table.figureGroupTable {
width: 80%;
border-collapse: collapse;
}
.figure, .figureGroup {
margin-left: auto;
margin-right: auto;
}
.floatLeft {
float: left;
margin: 10px 10px 10px 0;
}
.floatRight {
float: right;
margin: 10px 0 10px 10px;
}
p.figureHead, .par.figureHead {
font-size: 100%;
text-align: center;
}
.figAnnotation {
font-size: 80%;
position: relative;
margin: 0 auto;
}
.figTopLeft, .figBottomLeft {
float: left;
}
.figTopRight, .figBottomRight {
float: right;
}
.figure p, .figure .par, .figureGroup p, .figureGroup .par {
font-size: 80%;
margin-top: 0;
text-align: center;
}
img {
border-width: 0;
}
td.galleryFigure {
text-align: center;
vertical-align: middle;
}
td.galleryCaption {
text-align: center;
vertical-align: top;
}
tr, td, th {
vertical-align: top;
}
tr.bottom, td.bottom, th.bottom {
vertical-align: bottom;
}
td.label, tr.label td {
font-weight: bold;
}
td.unit, tr.unit td {
font-style: italic;
}
td.leftbrace, td.rightbrace {
vertical-align: middle;
}
span.sum {
padding-top: 2px;
border-top: solid black 1px;
}
table.inlineTable {
display: inline-table;
}
table.borderOutside {
border-collapse: collapse;
}
table.borderOutside td {
padding-left: 4px;
padding-right: 4px;
}
table.borderOutside .cellHeadTop, table.borderOutside .cellTop {
border-top: 2px solid black;
}
table.borderOutside .cellHeadBottom {
border-bottom: 1px solid black;
}
table.borderOutside .cellBottom {
border-bottom: 2px solid black;
}
table.borderOutside .cellLeft, table.borderOutside .cellHeadLeft {
border-left: 2px solid black;
}
table.borderOutside .cellRight, table.borderOutside .cellHeadRight {
border-right: 2px solid black;
}
table.verticalBorderInside {
border-collapse: collapse;
}
table.verticalBorderInside td {
padding-left: 4px;
padding-right: 4px;
border-left: 1px solid black;
}
table.verticalBorderInside .cellHeadTop, table.verticalBorderInside .cellTop {
border-top: 2px solid black;
}
table.verticalBorderInside .cellHeadBottom {
border-bottom: 1px solid black;
}
table.verticalBorderInside .cellBottom {
border-bottom: 2px solid black;
}
table.verticalBorderInside .cellLeft, table.verticalBorderInside .cellHeadLeft {
border-left: 0 solid black;
}
table.borderAll,
table.rtlBorderAll {
border-collapse: collapse;
}
table.borderAll td,
table.rtlBorderAll td {
padding-left: 4px;
padding-right: 4px;
border: 1px solid black;
}
table.borderAll .cellHeadTop, table.borderAll .cellTop,
table.rtlBorderAll .cellHeadTop, table.rtlBorderAll .cellTop {
border-top: 2px solid black;
}
table.borderAll .cellHeadBottom,
table.rtlBorderAll .cellHeadBottom {
border-bottom: 1px solid black;
}
table.borderAll .cellBottom,
table.rtlBorderAll .cellBottom {
border-bottom: 2px solid black;
}
table.borderAll .cellLeft,
table.borderAll .cellHeadLeft {
border-left: 2px solid black;
}
table.borderAll .cellRight,
table.borderAll .cellHeadRight {
border-right: 2px solid black;
}
table.rtlBorderAll .cellLeft,
table.rtlBorderAll .cellHeadLeft {
border-right: 2px solid black;
}
table.rtlBorderAll .cellRight,
table.rtlBorderAll .cellHeadRight {
border-left: 2px solid black;
}
tr.borderTop td, tr.borderTop th, th.borderTop, td.borderTop {
border-top: 1px solid black !important;
}
tr.borderRight td, tr.borderRight th, th.borderRight, td.borderRight {
border-right: 1px solid black !important;
}
tr.borderLeft td, tr.borderLeft th, th.borderLeft, td.borderLeft {
border-left: 1px solid black !important;
}
tr.borderBottom td, tr.borderBottom th, th.borderBottom, td.borderBottom {
border-bottom: 1px solid black !important;
}
tr.borderHorizontal td, tr.borderHorizontal th, th.borderHorizontal, td.borderHorizontal {
border-top: 1px solid black !important;
border-bottom: 1px solid black !important;
}
tr.borderVertical td, tr.borderVertical th, th.borderVertical, td.borderVertical {
border-right: 1px solid black !important;
border-left: 1px solid black !important;
}
tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.borderAll {
border: 1px solid black !important;
}
tr.noBorderTop td, tr.noBorderTop th, th.noBorderTop, td.noBorderTop {
border-top: none !important;
}
tr.noBorderRight td, tr.noBorderRight th, th.noBorderRight, td.noBorderRight {
border-right: none !important;
}
tr.noBorderLeft td, tr.noBorderLeft th, th.noBorderLeft, td.noBorderLeft {
border-left: none !important;
}
tr.noBorderBottom td, tr.noBorderBottom th, th.noBorderBottom, td.noBorderBottom {
border-bottom: none !important;
}
tr.noBorderHorizontal td, tr.noBorderHorizontal th, th.noBorderHorizontal, td.noBorderHorizontal {
border-top: none !important;
border-bottom: none !important;
}
tr.noBorderVertical td, tr.noBorderVertical th, th.noBorderVertical, td.noBorderVertical {
border-right: none !important;
border-left: none !important;
}
tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.noBorderAll {
border: none !important;
}
.cellDoubleUp {
border-width: 0 !important;
width: 1em;
}
.cellDummy {
border-width: 0 !important;
}
td.alignDecimalIntegerPart {
text-align: right;
border-right: none !important;
padding-right: 0 !important;
margin-right: 0 !important;
}
td.alignDecimalFractionPart {
text-align: left;
border-left: none !important;
padding-left: 0 !important;
margin-left: 0 !important;
}
td.alignDecimalNotNumber {
text-align: center;
}
table.alignedText, table.alignedVerse {
border-collapse: collapse;
width: 100%;
}
table.alignedText td.first, table.alignedText td.second {
vertical-align: top;
width: 50%;
}
table.alignedVerse {
vertical-align: top;
}
table.alignedText td.first, table.alignedVerse td.first {
border-width: 0 0.2px 0 0;
border-color: gray;
border-style: solid;
padding-right: 10px;
}
table.alignedText td.second, table.alignedVerse td.second {
padding-left: 10px;
}
table.alignedVerse td.first, table.alignedVerse td.second {
width: 45%;
}
table.alignedVerse td.lineNumbers {
width: 10%;
}
td.alignedDiv1 {
padding-top: 5.6em;
}
td.alignedDiv2 {
padding-top: 4.8em;
}
td.alignedDiv3 {
padding-top: 3.6em;
}
td.alignedDiv4 {
padding-top: 2.4em;
}
td.alignedDiv5, td.alignedDiv6, td.alignedDiv7 {
padding-top: 1.44em;
}
table.alignedText p:not(.first) {
margin-top: 0;
}
.alignedVerseHead {
margin: 1em 0 1em 0;
display: inline-block;
}
.alignedVerseSpacer {
height: 1.4em;
}
body {
padding: 1.58em 16%;
}
.pageNum {
display: inline;
font-size: 8.4pt;
font-style: normal;
margin: 0;
padding: 0;
position: absolute;
right: 1%;
text-align: right;
letter-spacing: normal;
}
.marginnote {
font-size: 0.8em;
height: 0;
left: 1%;
position: absolute;
text-indent: 0;
width: 14%;
text-align: left;
}
.right-marginnote {
font-size: 0.8em;
height: 0;
right: 3%;
position: absolute;
text-indent: 0;
text-align: right;
width: 11%
}
.cut-in-left-note {
font-size: 0.8em;
left: 1%;
float: left;
text-indent: 0;
width: 14%;
text-align: left;
padding: 0.8em 0.8em 0.8em 0;
}
.cut-in-right-note {
font-size: 0.8em;
left: 1%;
float: right;
text-indent: 0;
width: 14%;
text-align: right;
padding: 0.8em 0 0.8em 0.8em;
}
span.tocPageNum, span.flushright {
position: absolute;
right: 16%;
top: auto;
text-indent: 0;
}
.pglink::after {
content: "\0000A0\01F4D8";
font-size: 80%;
font-style: normal;
font-weight: normal;
}
.catlink::after {
content: "\0000A0\01F4C7";
font-size: 80%;
font-style: normal;
font-weight: normal;
}
.exlink::after, .wplink::after, .biblink::after, .qurlink::after, .seclink::after {
content: "\0000A0\002197\00FE0F";
color: blue;
font-size: 80%;
font-style: normal;
font-weight: normal;
}
.pglink:hover {
background-color: #DCFFDC;
}
.catlink:hover {
background-color: #FFFFDC;
}
.exlink:hover, .wplink:hover, .biblink:hover, .qurlink:hover, .seclin:hover {
background-color: #FFDCDC;
}
body {
background: #FFFFFF;
font-family: serif;
}
body, a.hidden {
color: black;
}
h1, h2, .h1, .h2 {
text-align: center;
font-variant: small-caps;
font-weight: normal;
}
p.byline {
text-align: center;
font-style: italic;
margin-bottom: 2em;
}
.div2 p.byline, .div3 p.byline, .div4 p.byline, .div5 p.byline, .div6 p.byline, .div7 p.byline {
text-align: left;
}
.figureHead, .noteRef, .pseudoNoteRef, .marginnote, .right-marginnote, p.legend, .verseNum {
color: #660000;
}
.rightnote, .pageNum, .lineNum, .pageNum a {
color: #AAAAAA;
}
a.hidden:hover, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover {
color: red;
}
h1, h2, h3, h4, h5, h6 {
font-weight: normal;
}
table {
margin-left: auto;
margin-right: auto;
}
td.tocText {
text-align: center;
font-variant: small-caps;
font-size: 1.2em;
line-height: 1.5;
}
.tableCaption {
text-align: center;
}
.arab { font-family: Scheherazade, serif; }
.aran { font-family: 'Awami Nastaliq', serif; }
.grek { font-family: 'Charis SIL', serif; }
.hebr { font-family: 'SBL Hebrew', Shlomo, 'Ezra SIL', serif; }
.syrc { font-family: 'Serto Jerusalem', serif; }
/* CSS rules generated from rendition elements in TEI file */
.imprint {
color: gray; text-align: center;
}
div.advertisement img {
}
.center {
text-align: center;
}
.large {
font-size: large;
}
.xl {
font-size: x-large;
}
.xxl {
font-size: xx-large;
}
.xxxl {
font-size: 300%;
}
/* CSS rules generated from @rend attributes in TEI file */
.xd33e2113 {
text-align:center; vertical-align:middle; font-size:x-large; width:33%;
}
.xd33e2114 {
text-align:center; vertical-align:middle;
}
.cover-imagewidth {
width:561px;
}
.xd33e118 {
font-size:x-large;
}
.xd33e120 {
font-size:small;
}
.xd33e125 {
font-size:xx-large;
}
.xd33e2110 {
text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000; font-weight:bold;
}
.tbl\.wanted\.header {
width:100%;
}
.xd33e2117 {
font-size:xx-large;
}
.lordlisterwidth {
width:307px;
}
.xd33e2132 {
text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000;
}
.xd33e2134 {
font-size:large;
}
.xd33e2137 {
font-size:large;
}
.xd33e2140 {
text-align:center;
}
.xd33e2142 {
text-align:center; font-size:x-large;
}
.xd33e2146 {
text-align:center; font-size:large;
}
.warrant\.en {
font-size:small; border:2pt solid black; padding-left:1em; padding-right:1em; margin:1em;
}
.xd33e2157 {
font-size:x-large; text-align:center;
}
.xd33e2161 {
font-weight:bold; text-align:center;
}
.warrant\.nl {
display:none; font-size:small;
}
.xd33e2269 {
text-align:center; font-weight:bold; font-size:large;
}
.xd33e2381 {
font-size:xx-large;
}
.xd33e2383 {
font-size:medium;
}
/* ]]> */ </style>
</head>
<body>
<div style='text-align:center'>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77255 ***</div>
<div class="front">
<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
<p class="first"></p>
<div class="figure cover-imagewidth"><img src="images/lordlister0035-front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="561" height="720"></div><p>
<span class="pageNum" id="xd33e116">[<a href="#xd33e116">137</a>]</span></p>
</div>
</div>
<div class="div1 imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
<p class="first xd33e118">☞ Elke aflevering bevat een volledig verhaal. ☜
</p>
<p class="xd33e120">UITGAVE VAN DEN „ROMAN-BOEKHANDEL VOORHEEN A. EICHLER”, SINGEL 236,—AMSTERDAM.
</p>
</div>
</div>
<p><span class="pageNum" id="xd33e122">[<a href="#xd33e122">138</a>]</span></p>
</div>
<div class="body">
<div id="ch1" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch1.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
<div class="figure"><img src="images/p0035-01.png" alt="DE MAN DIE VEERTIG DRAKEN DOODDE." width="720" height="224"></div>
<h2 class="super xd33e125">DE MAN DIE VEERTIG DRAKEN DOODDE.</h2>
<h2 class="label">EERSTE HOOFDSTUK.</h2>
<h2 class="main">EEN AFGODENFEEST.</h2>
</div>
<div class="divBody">
<p class="first">Tsai-Soi, de lentegod van China, hield zijn intocht in Peking.
</p>
<p>Zijn plomp afgodsbeeld, uit hout vervaardigd en zoo hoog als een huis, werd op een
grooten wagen rondgereden en lachte met breeden grijns naar de joelende scharen aan
zijn voeten.
</p>
<p>In de rechterhand droeg het beeld een zak, gevuld met het kostelijkste, grofkorrelige
graan, de linkerhand werd zegenend uitgestrekt naar de volksmenigte, die den God omvangrijke
hoeveelheden groenten, schapen en varkens offerde.
</p>
<p>Tsai-Soi nam alles in ontvangst met den breeden grijnslach en zijn priesters dreven
de schapen en varkens weg— — —
</p>
<p>Tsai-Soi is een machtig God!
</p>
<p>De keizer en de prinsen, gevolgd door de voornaamste hoogwaardigheidsbekleeders, komen
hem offers brengen.
</p>
<p>Peking is als een krioelende mierenhoop, als Tsai-Soi zijn intocht houdt.
</p>
<p>Alles spreekt slechts van Tsai-Soi en tracht in zijn gunst te komen.
</p>
<p>Een smeekschrift aan dezen God wordt door den voornaamsten mandarijn van het <span class="corr" id="xd33e141" title="Bron: Keizerlijk Ministerie">keizerlijk ministerie</span> geschreven. Daarin wordt op bevel van den keizer het weer voorgeschreven: zoo en
zooveel regen, zoo en zooveel zonneschijn, en dit verzoekschrift wordt het beeld om
den hals gehangen.
</p>
<p>Tweemaal leest men het, in tegenwoordigheid van den keizer voor, opdat de datums van
den regenval goed mogen doordringen in zijn goddelijke hersens.
</p>
<p>Gerustgesteld keert de keizer dan terug en het volk offerde verder en verbrandde papieren
ossen, terwijl Tsai-Soi grijnsde en stom en dom bleef kijken met zijn gelaat van hout.
</p>
<p>Te midden van de vroolijke feestvreugde, het krijschen der muziekinstrumenten en het
knallen van het vuurwerk, wandelden een jonge man en een jong meisje.
</p>
<p>Hij heet <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> en zijn kleeding is zoo armoedig dat iedere voorname Chinees hem ontwijkt als een
verworpeling. Maar hij is krachtig en goed gebouwd en hij is niet ouder dan hoogstens
twintig jaren.
</p>
<p>Een slanke vrouwengestalte gaat aan zijn zijde. Zij <span class="pageNum" id="xd33e154">[<a href="#xd33e154">139</a>]</span>is diep gesluierd en haar <span class="corr" id="xd33e156" title="Bron: tunika">tunica</span> is van een sneeuwwitte kleur, doch zonder eenig versiersel van zijde en goud<span class="corr" id="xd33e159" title="Niet in bron">.</span> <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> dringt door de menigte heen.
</p>
<p>„Kunnen wij geen zijstraat inslaan?” vraagt het meisje, „ik ben vermoeid en mijn voeten
kunnen mij niet meer door de groote stad dragen. <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>, moest je je zwarte roos van Han-strom naar hier voeren—<span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>, ik heb honger.”
</p>
<p>„Wij moeten naar de gezantschapstraat”, antwoordde <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>, „daar woont de broeder van onze moeder, I-lai-ko genaamd. Hoe zouden wij zonder
geld een onderdak kunnen vinden, wij moeten naar I-lai-ko, mijn duifje. Wat zegt Confucius—zonder
geld, moet je voor den tempel bidden. Met geld kun je in den tempel bidden. Wil je
dezen nacht hongerig en verkleumd op straat blijven?”
</p>
<p>Zijn woorden werden onderbroken door de begeleiders van een machtig Mandarijn, die
met luid geschreeuw de lieden uit elkander joegen.
</p>
<p>„Maakt plaats, ellendige honden die in het stof kruipt, maakt plaats voor <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, den man die veertig draken doodde, de ster der gerechtigheid! Maakt plaats, gij
bedelaars, die het leven niet waard zijn.”
</p>
<p>Op deze wijze schreeuwden zij voort en hunne zwaarden baanden een weg door de volksmenigte.
</p>
<p>Vermoeid, met onverschillig gebaar lag de geweldige op zijn zijden kussen, dat met
muskusgeur was doortrokken. Zijn witharig hoofd knikte slaperig de maat waarin de
dragers liepen, die zijn baldakijn torsten.
</p>
<p>Hij was gekleed in een met goud bestikte kaftan en groote, kostbare paarlsnoeren waren
door zijn grijze haarvlecht geslingerd. Gouden banden, met edelsteenen bezet, hielden
de vilten sandalen aan zijn voet en zijn hand, waaraan kostbare ringen prijkten, bewoog
een schitterenden waaier van pauwenveeren waarin smaragden en robijnen fonkelden.
</p>
<p>De lange nagels flikkerden van diamantpoeder en toonden aan de macht en het aanzien
van dezen man.
</p>
<p>Af en toe greep hij in een kleinen buidel die ter rechter- en ter linkerzijde was
geplaatst en dan wierp hij een regen van glinsterende koperen munten in de volksmenigte.
</p>
<p>Dat deed hij ook op het oogenblik, toen hij bij <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> was aangekomen.
</p>
<p>Onder luid geschreeuw wierp het volk zich op de rollende goudstukken.
</p>
<p>Alleen <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> deed het niet. Door het gedrang werd het meisje de sluier afgerukt en juist in dit
oogenblik keek de machtige <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> naar haar om.
</p>
<p>Zijn verveeld lachje verdween van zijn gelaat en in zijn oogen schoten lichtsprankels.
</p>
<p>Het meisje was schoon, zoo schoon, als hij nog nooit een in Peking had gezien.
</p>
<p>Hij zag, hoe de jongeling den sluier weer bevestigde en haar uit het gedrang voerde.
</p>
<p>Zachtjes riep hij den naam van een van zijn lijfwachten. Als een afgerichte tijger
kroop de slaaf naar zijn heer toe en luisterde sprakeloos naar diens bevel.
</p>
<p>Terstond wenkte hij twee wachters aan zijn zijde en verdween met hen onder de volksmenigte,
terwijl <span class="corr" id="xd33e210" title="Bron: Kwo-sa-ing">Kwo-Saing</span> den weg naar zijn paleis vervolgde, thans niet meer vermoeid en onverschillig, maar
met volle handen en opgewonden gebaren zijn muntstukken onder het volk strooiend.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> lachte als een plomp en dik afgodsbeeld.
</p>
<p>„Maakt plaats, maakt plaats daar, honden”, schreeuwden zijn slaven. „De machtige <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, de man die veertig draken doodde.”
</p>
<p>Zijn paleis lag dicht bij het hotel van den Franschen gezant.
</p>
<p>Men zei in Peking: „Kwo-Saing is de voornaamste onderdaan van den <span class="corr" id="xd33e225" title="Bron: Keizer">keizer</span>. Kwo-Saing is het duurste en slechtste geld van de Russen en Engelschen. Want Kwo-Saing
is valsch!”
</p>
<p>„Boeddha is groot en machtig!” sprak Kwo-Saing luide en op fluisterenden toon vervolgde
hij: „Als hij verstand en macht geeft.”
</p>
<hr class="tb dashed"><p>
</p>
<p>Win-Seng en Anitai waren kinderen van een deugniet, die alles verspeelde.
</p>
<p>Toen hij geen land en huis meer bezat, verkocht hij zijn veertienjarige dochter Anitai
aan Ma-leng-sadok, een ouden theehandelaar in <span class="corr" id="xd33e235" title="Bron: Tsient-sin">Tsien-tsin</span>, die van den <span class="corr" id="xd33e238" title="Bron: Keizer">keizer</span>, voor bewezen diensten, gedecoreerd was.
</p>
<p>Veertig dollar was de koopsom voor Anitai.
</p>
<p>Haar broeder <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> hoorde van een getrouwen slaaf, dat zijn zuster verkocht was en bij nacht en ontij
vluchtte hij met Anitai naar Peking, terwijl hun vader in een opiumroes lag.
</p>
<p>Ma-leng-sadok liet den oude daarom een kop kleiner maken.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> wist het, maar Anitai’s vrijheid was het hoofd van den vader waard, want Confucius
leert:
</p>
<p>„Een speler is slechter dan een moordenaar!”
</p>
<p>Met groote moeite gelukte het den jongen man, zijn <span class="pageNum" id="xd33e256">[<a href="#xd33e256">140</a>]</span>zuster en zichzelf buiten het volksgewoel te brengen en de stille Gezantschapstraat
in te slaan.
</p>
<p>Deze straat stak gunstig af bij de vuile, morsige buurten der hoofdstad.
</p>
<p>Diepe rust heerschte hier. Het gejoel van het volk was slechts op verren afstand hoorbaar,
als de branding der zee.
</p>
<p>De geelzijden draagstoel van Kwo-Saing was juist in het paleis verdwenen. Behalve
<span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> en zijn begeleidster was er niemand te zien.
</p>
<p>Met onderzoekende blikken liep de jonge Chinees voorwaarts.
</p>
<p>Tien jaren waren voorbijgegaan, sinds hij als knaap met zijn moeder zijn oom bezocht.
</p>
<p>Slechts vaag kon hij zich het groote steenen gebouw met de blauw-wit-roode vlag herinneren.
Zijn oom was portier van het Fransche gezantschap.
</p>
<p>Het was al acht uur in den avond en hij moest zich haasten om een onderdak te vinden.
</p>
<p>Anitai kon zich, vermoeid door de lange wandeling, nauwelijks meer op de been houden.
</p>
<p>Op dit oogenblik kwamen eenige krijgslieden in snellen draf aangereden.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> naderde hen en vroeg naar het huis met de blauw-wit-roode vlag.
</p>
<p>De grootste en zwaarst-gewapende van hen antwoordde:
</p>
<p>„Volg ons, wij gaan naar dat gebouw.”
</p>
<p>„Ik ben een bloedverwant van I-lai-ko, gij zult hem wel kennen”, sprak <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>.
</p>
<p>„Ik ken hem en ben er trotsch op een stofje te zijn, dat hij met zijn voeten mag betreden.<a class="noteRef" id="xd33e285src" href="#xd33e285" title="Ga naar noot 1.">1</a>
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Volg mij, ik zal u geleiden, als gij een bloedverwant van I-lai-ko zijt”, antwoordde
de soldaat en ging met zijn makkers vooraan.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> en Anitai volgden en stonden eenige oogenblikken later voor het paleis. De ijzeren
deur werd geopend, <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> zag een hal, die van goud schitterde.
</p>
<p>Plotseling kreeg hij een geweldigen klap op het hoofd, zoodat hij bewusteloos neerviel.
Het laatste wat hij hoorde, was een kreet van Anitai.
</p>
<p>De ijzeren deur werd achter haar gesloten, twee slaven kwamen te voorschijn, namen
den levenloozen <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> op en droegen hem weg.
</p>
<p>Voor den tempel van den grijnzenden Tsai-Soi legden zij hem neer. De laatste stralen
der ondergaande zon beschenen hem, toen de priesters kwamen om den slaven hun last
af te nemen.
</p>
<p>„<span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> zendt u dit offer. Hij heeft een Eunuch (vrouwenbewaker) noodig voor den <span class="corr" id="xd33e311" title="Bron: Keizerlijken">keizerlijken</span> harem. Tsai-Soi moge zijn genade schenken.”
</p>
<p>Zoo spraken de slaven tot de priesters. De priesters grijnsden en sleepten het levenlooze
lichaam van <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> in den donkeren tempel.
</p>
<p>Tsai-Soi echter hurkte als een grijnzend ondier voor den ingang en bewaakte zijn diepste
geheimen.
</p>
</div>
<div class="footnotes">
<hr class="fnsep">
<div class="footnote-body">
<div class="fndiv" id="xd33e285">
<p class="footnote"><span class="fnlabel"><a class="noteRef" href="#xd33e285src" title="Ga terug naar noot 1 in tekst.">1</a></span> De Chineezen houden van beeldspraak. <a class="fnarrow" href="#xd33e285src" title="Ga terug naar noot 1 in tekst.">↑</a></p>
</div>
</div>
</div>
</div>
<div id="ch2" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch2.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
<h2 class="label">TWEEDE HOOFDSTUK.</h2>
<h2 class="main">EEN VERIJDELDE MEISJESROOF.</h2>
</div>
<div class="divBody">
<p class="first">Nacht en duisternis heerschten in Peking. De maan was weer verdwenen. Koud woei de
wind door de straten en bijna geen leven was in Peking te bespeuren.
</p>
<p>Alleen daar, waar het gebouw van het Engelsche gezantschap lag, was de straat door
magnesia-fakkels verlicht en een hoop bedelaars en gepeupel van allerlei soort hurkte
rondom de wachtende draagstoelen.
</p>
<p>Bij den Engelschen gezant was een groote avondpartij. Alle voorname Europeanen en
andere vreemdelingen waren uitgenoodigd.
</p>
<p>Juist traden twee heeren, gevolgd door bedienden van het gezantschap, buiten de deur.
</p>
<p>Een van hen was een rijzige, breedgeschouderde man <span class="pageNum" id="xd33e330">[<a href="#xd33e330">141</a>]</span>in zijn beste levensjaren, terwijl de ander klein en dierlijk gebouwd en van weinig
opvallend uiterlijk was.
</p>
<p>Deze laatste was de Italiaansche groothandelaar Saltorelli en de ander: John C. Raffles,
die onder den naam van een zekeren Lord Cheekman een pleizierreis naar China had gemaakt.
</p>
<p>Eigenlijk was het een studiereis, zooals hij, voor zijn vertrek uit Londen, tot zijn
vriend en helper Charly Brand had gezegd.
</p>
<p>Hij wilde het terrein bestudeeren voor het uitvoeren van eenige meesterstukjes en
nu eens de Chineesche politie in al haar eigenaardigheden leeren kennen.—
</p>
<p>„Wilt gij werkelijk te voet gaan, mijn beste Lord?” vroeg de koopman.
</p>
<p>„Maar waarom niet, Signor Saltorelli. Ik denk, dat de wijn en de gerechten zoo voortreffelijk
zijn geweest, dat men een dergelijke kleine wandeling noodig heeft voor de spijsvertering.
Ik loop dus. Het is niet de eerste keer en Peking is voor ons, Europeanen, veiliger
dan Londen en Parijs.”
</p>
<p>„En toch—en toch—ik waarschuw u, mijn waarde Lord. Menigeen is hier verdwenen, zonder
dat ooit een knoop van hem weer te voorschijn kwam.”
</p>
<p>„Kom, Signor, zoo gauw raakt men niet verloren.—Wel thuis. Morgenavond zal ik zoo
vrij zijn, gevolg te geven aan uw uitnoodiging. Goeden nacht—mijn groeten aan de dames—tot
weerziens!”
</p>
<p>„Wel thuis, Lord Cheekman”, riep Saltorelli hem toe van uit zijn riksha (tweewielig
rijtuig) en bij vervolgde: „Neem in elk geval een fakkeldrager mee!”
</p>
<p>„Mijn sigaar geeft licht genoeg”, antwoordde Raffles.
</p>
<p>„Voorwaarts!” riep Saltorelli tot zijn dragers, „die Engelschen zijn eigenaardige
stijf koppen.”
</p>
<p>John Raffles liep door de bedelende Chineezen door zonder notitie van hen te nemen.
Langzaam slenterde hij de straat langs en eerst toen eenige bijzonder brutale kerels
onder heftige bewegingen hem kash-kash (geld-geld) naschreeuwden en hem met een troepje
volgden, zoodat de vieze lucht van het gepeupel hem hinderlijk werd, maakte hij een
kort proces en deelde met zijn wandelstok eenige gevoelige slagen uit naar links en
rechts.
</p>
<p>Dat hielp.
</p>
<p>Schreeuwend en krijschend gingen zij naar de anderen terug en John Raffles liep alleen
de stille Gezantschapstraat verder door, om in de Chineesche wijk te komen.
</p>
<p>De groote onbekende had zijn intrek genomen midden in Peking. Hij wilde de stad en
de bevolking nauwkeurig bestudeeren en dacht, dat dit in het Europeesche gedeelte
moeilijk zou gaan.
</p>
<p>Hij woonde bij een zekeren <span class="corr" id="xd33e349" title="Bron: Huen-schang">Huen-Schang</span>, een goudsmid. Het huis, dat hij bewoonde, was uiterst zindelijk.
</p>
<p>Lord Lister had op al zijn reizen nog nergens een dergelijke zindelijkheid aangetroffen.
Het gebouw lag achter een grooten muur te midden van een bloeienden tuin onder oranje-
en pereboomen.
</p>
<p>De ingang was langzamerhand een soort marktplaats geworden en achter den muur lagen
werkplaatsen.
</p>
<p>Des avonds werd de bronzen poort dichtgegrendeld en het huis in den tuin was dan van
de geheele wereld afgesloten. Een beter verblijf kon John Raffles zich niet wenschen.
Weinig Europeanen woonden in Peking zoo goed als hij.
</p>
<p>Peinzend liep de groote onbekende de Gezantschapstraat door.
</p>
<p>Bij het Fransche paleis stak hij een nieuwe sigaar aan en terwijl hij stil stond,
hoorde hij plotseling de verstikte kreten van een meisje uit het aangrenzende paleis
van een Chinees.
</p>
<p>Een oogenblik luisterde hij—de kreten klonken als in grootsten doodsangst, toen werd
alles weer stil.
</p>
<p>Daar klonk het weer—duidelijk hoorde hij het roepen van een naam: <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>!—<span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>!—daartusschen vernam hij een scheldende, twistende stem.
</p>
<p>John Raffles dacht een oogenblik na, wat hij zou doen, toen ging hij, zonder aan het
gevaar, dat misschien dreigde, te denken, naar de deur van het paleis en klopte daarop
luid met zijn stok.
</p>
<p>Oplettend luisterend, hoorde hij, hoe daarbinnen sloffende schreden naderden.
</p>
<p>Hij greep naar zijn revolver en hield die gereed om te schieten.
</p>
<p>Een luikje werd geopend in de groote deur, waardoor een lichtstraal in de duisternis
viel.
</p>
<p>In de Chineesche taal, die Raffles niet verstond, vroeg iemand, wat hij wenschte.
Onbevreesd stelde Lord Lister onmiddellijk een wedervraag in het Engelsch, wat het
geschreeuw te beteekenen had?
</p>
<p>„Frankenhond!” schold de portier.
</p>
<p>Geprikkeld door dezen Chineeschen vloek naderde de groote onbekende met een sprong
het venstertje en voordat de portier het kon vermoeden, sloeg Raffles hem met zijn
stok in het gelaat.
</p>
<p>Het gevolg hiervan was een vreeselijk geschreeuw van den portier en het afvuren van
een pistool op Raffles.
</p>
<p>Tengevolge van de duisternis miste het schot, maar <span class="pageNum" id="xd33e378">[<a href="#xd33e378">142</a>]</span>het werd nu levendig in het gebouw van het Fransche gezantschap en gewapende dienaren
met lantarens snelden naar buiten.
</p>
<p>Ook in het paleis van den Chinees was alles in oproer. Kleine vensters werden geopend,
papieren lantarens ontstoken en gewapenden snelden heen en weer.
</p>
<p>Meermalen werd op Raffles geschoten, maar geen enkele kogel trof hem, alleen een der
Fransche soldaten kreeg een schampschot.
</p>
<p>De paleisbewaarder van het Fransche gezantschap trad nu naar Raffles toe en vroeg
hem naar de oorzaak van het tumult.
</p>
<p>De groote onbekende noemde zijn naam en vertelde de reden van het rumoer.
</p>
<p>Of het was omdat de paleisbewaarder <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> haatte, in elk geval hij begaf zich naar de poort en verlangde, dat men hem en zijn
bedienden onmiddellijk huiszoeking zouden toestaan, bij weigering waarvan <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> de gevolgen voor zijn rekening had te nemen.
</p>
<p>Raffles wist, dat dit verlangen niet gewettigd was, maar hier in dit land gold het
steeds, zichzelf te helpen, vooral voor de Europeanen.
</p>
<p>Eenige seconden verliepen, zonder dat zich iets in het paleis bewoog, daarop vernam
men een bevel en de poort werd geopend.
</p>
<p>Een hoop tot de tanden gewapende Chineezen stond in de vestibule.
</p>
<p>Lord Lister hield het daarom niet voor raadzaam, zich onder hen te begeven en sprak
tot den paleisbewaarder, die tevens tolk was:
</p>
<p>„Zou het niet beter zijn, als wij die gele schurken buiten lieten komen?”
</p>
<p>„Volkomen mijn idee, uwe Lordschap!” antwoordde de tolk.
</p>
<p>„Naar buiten, duivelsche honden, of mijn Russische knoet zal je een handje helpen.
Waar is Kwo-Saing, het hoofd der Pekingsche politie, de man, die veertig draken doodde,
de grootste schurk?—Haalt hem hier! Wat voor een schanddaad bedrijft hij weer? Komt
naar buiten!”
</p>
<p>Hij liet zijn zweep eenige keeren met forschen slag door de lucht zwiepen en bracht
zoodoende de slaven in beweging. Mismoedig kwamen zij naar buiten. Hun oogen fonkelden
wraaklustig tegen de gehate vreemdelingen. Zij gehoorzaamden slechts aan de macht
en het geweld van de Europeanen.
</p>
<p>Op dit oogenblik verscheen ook Kwo-Saing.
</p>
<p>Met een glimlach ging hij naar den tolk en sprak in slecht Engelsch:
</p>
<p>„O, Excellentie—o, Excellentie! Welk een eer, welk een groote eer bewijst gij mijn
nederig dak, deel te willen nemen aan mijn eenvoudig avondmaal! O, Excellentie, de
eer zal <i>te</i> groot zijn; <span class="corr" id="xd33e407" title="Bron: Boeddah">Boeddha</span> zal er jaloersch op worden!”
</p>
<p>Bij die woorden hief hij beide armen op, alsof hij <span class="corr" id="xd33e412" title="Bron: Boeddah">Boeddha</span> wilde aanroepen.
</p>
<p>„Ik ben gaarne bereid, u niet verder lastig te vallen, als gij mij vertelt, wat de
kreten, die uit uw huis weerklonken, te beteekenen hadden”, antwoordde Raffles.
</p>
<p>De tolk echter sneed den Chinees elk antwoord af en sprak:
</p>
<p>„Uwe Excellentie kan haar leugens wel voor zich houden en ons brengen waar wij moeten
zijn en waar wij het verlangde kunnen vaststellen. Anders zal Uwe Excellentie morgen
een zijden koord krijgen van den <span class="corr" id="xd33e420" title="Bron: Keizer">keizer</span>!”
</p>
<p>Hij wenkte bij die woorden eenige Fransche soldaten en trad met hen het paleis binnen,
terwijl hij zijn knoet dreigend voor het gelaat van den verschrikten Kwo-Saing hield.
</p>
<p>„Uwe Lordschap, dit is het eenige middel om iets bij dit boevenpak te bereiken”, riep
hij tot Raffles, die buiten wachtte.—„En avant, vadertje mandarijn, wijs ons den weg!”
</p>
<p>Kwo-Saing strompelde onder veel buigingen en een stroom van woorden over de hooge
eer vooruit, en Raffles zag hem in het donker van het paleis verdwijnen.
</p>
<p>Er verliep wel een half uur, voordat de indringers terugkwamen.
</p>
<p>Raffles hoorde het luide lachen en de schertsende woorden van den tolk.
</p>
<p>Nu was deze weer bij de poort gekomen en de bedienden sleepten een gesluierde vrouwengestalte
met zich mede.
</p>
<p>„Hahaha, Uwe Lordschap, dat was een grap, zooals als ik er zelden een in Peking heb
beleefd. Dien ouden vrek heb ik flink gestraft.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Eerst noodigde hij mij in zijn eetzaal, drong mij een glas saki op en legde daar een
rol blanke dollars naast. Ik nam en sprak:
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>„Kwo-Saing, de plaats is leeg.”
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hij begreep—haalde een tweede—een derde—vierde—de plaats is telkens weer leeg.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Halt, denk ik, nu ben je er zeker van, dat de kerel een misdaad heeft begaan. Bij
duizend dollar houdt hij op, rolt zich als een egel in zijn tunica en is niet meer
te spreken.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Nu ga ik dus zoeken.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Bij het vrouwenvertrek wil mij een walgelijk schepsel <span class="pageNum" id="xd33e449">[<a href="#xd33e449">143</a>]</span>naar de keel vliegen, ik sla den kerel neer, dring het vertrek binnen en vind twee
oude vrouwen. Reeds wil ik gaan, toen ik onder de zijden kussens een onderdrukt snikken
hoor. Ik slinger ze uit elkaar en vind dit meisje geboeid en met een prop in den mond.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Dat is dus de reden van het rumoer, Uw Lordschap, en daar gij bij dit tafereel mijn
helper zijt geweest, verzoek ik u, mij het geld af te staan en zelf het meisje mee
te nemen.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span><span lang="fr">En avant!</span> Gaat naar uw holen terug, roovers en dieven!” riep hij tot de Chineesche dienaren,
die het bevel dadelijk opvolgden en de deur achter zich sloten.
</p>
<p>John Raffles dacht een paar minuten na, daarop besloot hij, het meisje mee te nemen
naar zijn kosthuis.
</p>
<p>Hij wenschte den tolk en diens bedienden goeden nacht en legde den arm van het gesluierde
meisje in den zijne.
</p>
<p>Hij voelde, hoe zij sidderde en beefde. Langzaam liep zij naast hem voort.
</p>
<p>De Franschen keken hen eenigen tijd na, opdat het tweetal niet door de bedienden van
Kwo-Saing achtervolgd kon worden, daarop begaven ook zij zich weer in hun paleis terug.
</p>
<p>De straat was nu weer stil en leeg.
</p>
<p>In de reuzenstad Peking had niemand iets van het nachtelijke avontuur gemerkt.
</p>
</div>
</div>
<div id="ch3" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch3.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
<h2 class="label">DERDE HOOFDSTUK.</h2>
<h2 class="main">DE ZWARTE ROOS VAN PAI-HO.</h2>
</div>
<div class="divBody">
<p class="first">Raffles was met zijn beschermeling dien nacht ongehinderd thuis gekomen.
</p>
<p>Hij had de menschen, waar hij in huis was, gewekt en hun het meisje toevertrouwd,
zonder dat hij haar sluier had opgelicht en haar gelaat had gezien.
</p>
<p>Toen hij zich omdraaide om naar zijn kamer te gaan, voelde hij, hoe zijn handen werden
gegrepen en met heete kussen en tranen bedekt.
</p>
<p>Haastig trok hij zich terug en eerst nu kwam hij tot het besef, dat hij meer had gedaan
dan een menschenleven gered, dat hij een ziel voor den zedelijken ondergang had behoed.
</p>
<p>Gekweld door onrustige droomen, sliep hij dien nacht slecht en tegen den morgen ontwaakte
hij met het vage bewustzijn van alles wat er dien nacht was gebeurd.
</p>
<p>Hij had geruimen tijd noodig om zich het nachtelijk tooneel, dat voor hem als Europeaan
zoo vreemd was, weer te binnen te roepen.
</p>
<p>Snel stond hij op, kleedde zich in een lichte tunica en klapte in de handen.
</p>
<p>Dadelijk werd de deur geopend en zijn huisbaas, <span class="corr" id="xd33e479" title="Bron: Hueng-schang">Huen-Schang</span>, een dikke Chinees in een lange, lichtblauwe kaftan, violette zijden broek en vreemd
gevormde gele puntschoenen verscheen op den drempel, een buiging voor hem makende.
</p>
<p>„Wil de genadige heer, die de armoedige hut van zijn slaaf tot zijn woning heeft verkozen,
een arm koopman de eer bewijzen het ontbijt te nuttigen, dat zijn karig huishouden
hem kan verschaffen?” vroeg <span class="corr" id="xd33e484" title="Bron: Huen-schang">Huen-Schang</span> op onderdanigen toon.
</p>
<p>John Raffles moest telkens om de bloemrijke taal van zijn gastheer lachen, hoewel
hij de uitdrukkingen bijna uit het hoofd kende.
</p>
<p>„Graag!” antwoordde hij, een sigaar aanstekende.
</p>
<p>„O, Excellentie., ik dank u, ik zal onmiddellijk bevel geven om u te bedienen. De
eer, die Mylord mijn ellendig dak bewijst, zal u duizendvoudig vergolden worden! Ik
hoop, dat gij ook heden over den slechtsten uwer knechts tevreden zult zijn.”
</p>
<p>Hierop ging de beleefde man heen.
</p>
<p>Eenige minuten verstreken, daarop werd de deur opnieuw geopend. De Groote Onbekende
had reeds aan zijn schrijftafel plaats genomen om te gaan werken.
</p>
<p>Hij hoorde, hoe het porselein op de bamboetafel klaar werd gezet, de aangename geur
der thee prikkelde zijn reukorganen en een weeke stem sprak:
<span class="pageNum" id="xd33e495">[<a href="#xd33e495">144</a>]</span></p>
<p>„Heer, ik wacht op uw hooge bevelen!”
</p>
<p>Haastig keek Raffles om.
</p>
<p>Dat was niet de stem van <span class="corr" id="xd33e500" title="Bron: Huen-schang">Huen-Schang</span>. Hij zag bij de deur in deemoedige houding het meisje staan, dat hij dien nacht Kwo-Saing,
den chef der politie, had ontstolen.
</p>
<p>Ongesluierd stond zij voor hem. In den vollen glans der zon, het hoofd gekroond met
het prachtige zwarte haar, gebogen en met de armen over de borst gekruist—een sierlijke
kleine gestalte.
</p>
<p>Lord Lister bekeek haar opmerkzaam.
</p>
<p>Het meisje was een schoonheid, zelfs voor de meest verwende Europeesche oogen.
</p>
<p>„Spreek je Engelsch, mijn kind?” vroeg hij verbaasd.
</p>
<p>„Mijn moeder leerde mij die taal. Ik ben in Tai-ku geboren, een kind der zee. Mijn
moeder bezat de mooiste bloemenboot van de Paiho-rivier. Ik hoorde sinds mijn kinderjaren
veel vreemde talen en zing de liederen der vreemdelingen.”
</p>
<p>„En hoe kom jij, roos der bloemenboot, in Peking?” vroeg Raffles verder.
</p>
<p>„Vader heeft alles verspeeld,—de boot en moeder aan den slavenhandelaar Huong-bin,
daarna ons huis en land en eindelijk mij, zijn eenige dochter. Ik heet Anitai en ik
ben met mijn broeder <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> gevlucht. Heer, mijn broeder hebben zij hier doodgeslagen. Dezelfde lieden, die mij
gisteren roofden en uit wier handen gij mij hebt gered.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span><span class="corr" id="xd33e517" title="Bron: Boeddah">Boeddha</span> is groot en almachtig, dat hij mij, nietig stofje, heeft gespaard.”
</p>
<p>„Ga zitten, mijn kind, terwijl ik eet, of, als je nog niet hebt ontbeten, neem dan
aan mijn tafel plaats.”
</p>
<p>Met uitnoodigende handbeweging kwam de Groote Onbekende haar tegemoet.
</p>
<p>„O, heer, hoe zou ik, als slavin, aan de tafel van mijn heer mijn honger durven stillen,
hoe zou ik durven plaats nemen en zijn genade verbeuren!”
</p>
<p>„Je bent niet mijn slavin, zelfs niet mijn ondergeschikte; denk, dat je mijn gast
bent, neem dus plaats en deel mijn maaltijd met mij.”
</p>
<p>„Heer, gij beveelt en u behoort mijn leven. Maar aan uw tafel mag ik niet gaan zitten,
want gij zoudt mij daardoor die plaats voor eeuwig geven.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span><span class="corr" id="xd33e528" title="Bron: Boeddah">Boeddha</span> zou vertoornd op mij zijn en Punkuwong, de schepper der wereld, zou mij haten, wanneer
ik mij aan uwe zijde zou neerzetten zonder uw hart te bezitten.”
</p>
<p>„Maar Anitai”, sprak Raffles zacht en met een glimlach, „dat is niet juist gesproken
en gedacht. Onze gebruiken zijn anders en als ik je verzoek, iets te doen, dan zal
ik dat verantwoorden tegenover <span class="corr" id="xd33e533" title="Bron: Boeddah">Boeddha</span> en Punkuwong. Mijn godsdienst staat je toe om te doen wat ik zeg.”
</p>
<p>„Ja, ja, dat geloof ik, heer. Maar Confucius is ouder en heiliger in zijn leer dan
de verlosser van het avondland. Ik heb onderricht gehad bij de monniken van het Sinkloster
en ik weet, dat Confucius zeshonderd jaar eerder kwam en de geboden van <span class="corr" id="xd33e538" title="Bron: Boeddah">Boeddha</span> verkondigde. Daarom, heer, vergeef mij, als ik mij aan mijn zeden houd.”
</p>
<p>Raffles begreep, dat het vergeefsche moeite zou zijn, haar te bewegen, den maaltijd
met hem te gebruiken en hij nam dus alleen plaats.
</p>
<p>Zoo sierlijk was de tafel nog geen enkelen keer voor hem gedekt geweest.
</p>
<p>Welriekende bloemen waren hier en daar neergezet en alles getuigde van goeden smaak.
</p>
<p>Zwijgend en snel at hij. Daarna stond hij op, liet Huen-Schang bij zich komen en gaf
hem de opdracht, een draagstoel te bestellen.
</p>
<p>Anitai bracht het theeservies weg, daarop kwam zij weer terug en bleef in dezelfde
deemoedige houding bij de deur staan.
</p>
<p>John Raffles, die zich in het aangrenzende vertrek kleedde, keek een tijdlang naar
het meisje. Deze onderdanigheid was hem pijnlijk en hij besloot, haar vertrouwelijker
te maken door haar een gouden haarkam te geven.
</p>
<p>„Anitai!” riep hij.
</p>
<p>„Ja heer, ik kom. Wat beveelt de heer?”
</p>
<p>„Je zingt, zooals je mij hebt verteld.”
</p>
<p>„Ja, heer.”
</p>
<p>Voor het eerst keek hij haar in de oogen. Fluweel-zwart, met een geheimzinnigen glans
keken zij hem aan.
</p>
<p>Hij kon zijn blik niet afwenden en keek, als in een roes, in de groote, zwarte, geheimzinnige
Oostersche sterren.
</p>
<p>„Zing een lied voor mij”, verzocht hij, „dan zal ik je als belooning deze gouden kam
geven en in je haar steken.”
</p>
<p>Met een vreemd, deemoedig glimlachje keek Anitai hem aan en liet toe, dat Raffles
een zware gouden kam in haar volle, prachtige, gitzwarte haren stak.
</p>
<p>„Je bent schoon, schoon als de zon—de koningin van het oosten”, fluisterde Raffles
en keerde zich daarop <span class="pageNum" id="xd33e558">[<a href="#xd33e558">145</a>]</span>als verschrikt over zijn eigen woorden van het meisje af.
</p>
<p>„Heer, wat zegt gij? Ik begrijp uw woorden niet, maar zij klinken als uit een sprookje
van Tufu of Pe-ku-li.”
</p>
<p>Raffles had intusschen een koffer geopend, die veel voortbrengselen van het hemelsche
rijk, welke hij had gekocht, bevatte.
</p>
<p>Hij nam er een paar sierlijke muiltjes en een zijden, met goud bestikte kassawaika
uit en spreidde die voor Anitai uit.
</p>
<p>„Tooi je hiermee, Anitai, ik wil je beschouwen als een meesteres en mijn dwaasheid
moge een verontschuldiging vinden in je onvergelijkelijke lieftalligheid en bekoring.”
</p>
<p>De oogen van het meisje glansden als het morgenlicht op donkere wateren, een gelukkig
lachje omspeelde haar wangen en zij sloeg de blikken neer naar den grond, waar de
glinsterende kassawaika lag, het rijke gewaad eener vorstin.
</p>
<p>Raffles echter, de koele Europeaan, keek voor het eerst sinds vele jaren met stralende
blikken naar het beschroomde, lieftallige gelaat van een jong meisje en genoot van
haar schoonheid.
</p>
<p>„Ik zal Huen-Schang vertellen, hoe hij zich tegenover je te gedragen heeft. Wacht
mij tegen den middag terug; opdat je niet geheel en al onbeschermd achterblijft, geef
ik je deze kleine revolver. Bewaar haar goed.”
</p>
<p>Hij gaf haar het wapen en liet haar alleen.
</p>
<p>Met een vreemde gewaarwording keek Anitai hem na.
</p>
<p>Een rilling liep langs haar lichaam. Had zij gedroomd?
</p>
<p>Neen! In heur haar stak een gouden naald en aan haar voeten ritselde de kassawaika.
</p>
<p>Neen, zij had niet gedroomd!
</p>
<p>De trotsche, sterke vreemdeling had haar tot meesteres verheven. Tot meesteres, omdat
zij, zooals hij vertelde, zoo schoon was als de zon!
</p>
<p>Met schitterende oogen nam zij het gewaad van den vloer op.
</p>
<p>De kleine kamers geleken haar een heiligdom. Zij voelde nog de nabijheid van den fieren
man, dien zij onderdanig wilde zijn, als een slavin, maar tevens als een koningin.
</p>
<p>Zij wist, dat, wanneer de avondschaduwen neerdaalden en de maan groetend achter de
hooge boomen zou opkomen, als de nachtegalen hun lied zouden kweelen en de bloemen
haar bedwelmende geuren in de zoele lucht zonden,—dat dan hij terug zou keeren en
zij hem zou mogen dienen, als een koningin—als een slavin.
</p>
</div>
</div>
<div id="ch4" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch4.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
<h2 class="label">VIERDE HOOFDSTUK.</h2>
<h2 class="main">EEN HANENGEVECHT.</h2>
</div>
<div class="divBody">
<p class="first">In de Thu-lin-straat, tegen den muur van het keizerlijk paleis, bevonden zich eenige
door vreemdelingen dikwijls bezochte theehuizen en een koffiehuis, door een Maleier
opgericht en dat „De vliegende zwaan” heette. Het reusachtige dier, dat boven den
gevel prijkte, kon echter evengoed een groote kangoeroe als een kameel voorstellen,
maar geen zwaan.
</p>
<p>Het huis was grooter en hooger dan het aangrenzende. Naast de zuilengalerijen, waarin
de koffietafeltjes en zitplaatsen waren, bevonden zich winkels, waar alle denkbare
Europeesche voorwerpen te krijgen waren.
</p>
<p>Hier concentreerde zich voor een groot gedeelte het leven der keizerlijke beambten.
</p>
<p>De menschen, die vroeger in groote afgetrokkenheid in het paleis leefden, waren door
de Europeanen er langzaam toe gebracht, dit leven te veranderen en daar de blanken
bij voorkeur dit koffiehuis bezochten, waren ook zij er heen gegaan en konden zich
ten slotte hun leven niet meer er zonder denken.
</p>
<p>Hier werden nieuwtjes verteld, die de Pekingsche <span class="pageNum" id="xd33e588">[<a href="#xd33e588">146</a>]</span>courant niet kon opnemen, hier werd er steeds door hanen- en sprinkhanengevechten
voor gezorgd, dat de verveling niet de overhand kreeg.
</p>
<p>Een groot plein grensde aan het gebouw en hier hadden zich eenige groepjes verzameld
om naar een hanengevecht te kijken.
</p>
<p>Onder de aanwezigen bevond zich ook de Italiaansche groothandelaar Saltorelli en zijn
zakenvriend Raffles, vergezeld door een voornamen Chinees.
</p>
<p>Behalve hen was er nog een groot aantal toeschouwers aanwezig. Wel een half dozijn
soldaten van verschillende gezantschappen, eenige Europeanen met slappe, vermoeide
trekken, lieden, die tot de dienaren van een der paleizen behoorden, koelies, palankijndragers
en bedelaars.
</p>
<p>Een oorverdoovend geschreeuw, gelach en handgeklap vervulde de lucht.
</p>
<p>„Dertig op den witkop!” schreeuwde een Fransch soldaat tot een Engelschen.
</p>
<p>„Vijftig er tegen; halt Lorming, halt! Ik verwed nog een flesch saki erbij, dat de
roodkop het zal winnen!” riep de Engelschman. „<span lang="en">Goddam</span>, ik draai dat satansbeest den nek om, als het niet wint.”
</p>
<p>„<span lang="en">My, My</span>, kittel hem toch met een mes onder de veeren, om hem een beetje levendiger te maken.
Je hanen zijn <span class="corr" id="xd33e606" title="Bron: sufferts">sufferds</span>, evenals je zelf, Tsin-kar, vervloekte slaapkoppen!” riep een Hollander.
</p>
<p>„Laat ze dan braden!” sprak de Chinees en had door die woorden de lachers op zijn
zijde.
</p>
<p>De beide kemphanen, die met steile veeren tegenover elkaar stonden, waren een paar
zeldzaam mooie dieren.
</p>
<p>Het eene goudrood, het andere geelwit met een blauwachtig glanzenden staart. Beide
hanen waren krachtig gebouwd en ieder droeg aan zijn rechterpoot een klein, vlijmscherp
geslepen spoor.
</p>
<p>Aan beide zijden van de kampplaats hurkten met geopende zakken en scherpe, dolkachtige
messen in de hand, de eigenaren der dieren, twee halfnaakte Chineezen, die de gevederde
vechtersbazen met hun geschreeuw en messteken tot woede prikkelden.
</p>
<p>Maar de vogels schenen minder bloeddorstig te zijn dan de toeschouwers. Zij liepen
heen en weer, fladderden af en toe tegen elkaar op, maar bleven over en weer tamelijk
vredelievend.
</p>
<p>Dit ergerde de toeschouwers. De soldaten hadden talrijke weddenschappen gesloten,
de meesten van hen schenen reeds dronken te zijn, want zij raasden en tierden zoo
dat men het op straat kon hooren. Zij gesticuleerden als waanzinnig en deden alsof
zij de baas waren.
</p>
<p>Door de vreedzame stemming der hanen geraakten zij hoe langer hoe meer in woede.
</p>
<p>„<span lang="fr">Diable</span>, als het nu niet gauw begint, draai ik de vogels den nek om!” riep de Franschman.
</p>
<p>Een tweede, die naast hem zat, stond op en sprak:
</p>
<p>„Vriend, wij zullen zelf eens een handje helpen.”
</p>
<p>Hij trok zijn bajonet en boorde de punt tusschen de veeren van den witten haan.
</p>
<p>De pijniging was zoo groot, dat het gekwelde dier opsprong en den eenen Chinees naar
het hoofd vloog.
</p>
<p>Een brullend gelach der soldaten weerklonk, terwijl de Chinees den fladderenden haan
trachtte af te weren.
</p>
<p>De Chineezen schreeuwden en scholden en om nog meer pret te hebben, stiet de Fransche
soldaat opnieuw naar den haan, zoodat hij nu met bloedig gekleurde veeren op den grond
lag.
</p>
<p>„Hola, witkop, hola,—vooruit!” riep een andere soldaat.
</p>
<p>John Raffles, geërgerd door de brutaliteit van den Franschman, die het dier opnieuw
wilde pijnigen, trad naar hem toe en sprak op bevelenden toon:
</p>
<p>„Berg onmiddellijk uw wapen op!”
</p>
<p>„Oho!” riep de soldaat opspringend, terwijl zijn door den drank roodgekleurde oogen
Raffles vol woede aankeken, „wat beteekent dat? Wie zijt gij? Wat wilt gij—mij bevelen
geven?”
</p>
<p>„Ja, ik zal u beletten, de dieren verder te mishandelen”, sprak Lord Lister met ernstige
stem.
</p>
<p>„Gij—gij—keer u om, als het u niet bevalt, vervloekte Engelschman!”
</p>
<p>„<span lang="en">Goddam</span>, jij Fransch <span class="corr" id="xd33e640" title="Bron: canailje">canaille</span>!” riep nu een der Engelsche soldaten woedend uit, geprikkeld door die woorden. „Ik
zal je met je eigen bajonet tot plumpudding slaan, als je nu je mond niet houdt!”
</p>
<p>„<span lang="fr">Mille tonnerres</span>, wat wil die brutale Chamberlain?”
</p>
<p>„Weg met de Engelsche bloedhonden!” riepen de Franschen woedend uit.
</p>
<p>Wel een dozijn soldaten schreeuwden nu door elkaar, trokken de sabels en wilden gaan
vechten.
</p>
<p>Reeds wilden de Chineezen angstig vluchten, toen de woede der twistenden door de hanen
werd afgeleid, die plotseling op elkaar aanvielen en elkaar kam en borst met de snavels
openreten.
</p>
<p>Alle twist was onmiddellijk gestaakt.
</p>
<p>Nu gold aller belangstelling welke der beide hanen wel zou overwinnen.
</p>
<p>„Hiep, hiep, hoera!—de witkop wint!”
</p>
<p>„Doe je best, doe je best, roode!—Zoo is het goed!”
</p>
<p>„Gebruik je spoor, gele—hoera, prachtig!”
</p>
<p>„Nog dertig op den gele!”
<span class="pageNum" id="xd33e659">[<a href="#xd33e659">147</a>]</span></p>
<p>„Veertig op den roode!”
</p>
<p>„Zestig op den gele!”
</p>
<p>„Wil je wel eens, beest, gauw wat! Je vecht voor mijn geheele maandgeld!”
</p>
<p>De omstanders vochten bijna mee, hun oogen glinsterden koortsachtig.—De roode won.
</p>
<p>De gele trachtte met matte vleugelslagen te vluchten.
</p>
<p>De Chineezen snelden schreeuwend nader en vingen de bloedende dieren in hun zakken.
</p>
<p>De soldaten betaalden hun weddenschappen, lachend streken de winners het geld op,
met vloekwoorden gaven de verliezers het af.
</p>
<p>Saltorelli ging met Raffles in het koffiehuis.
</p>
<p>De door Raffles terechtgewezen soldaat schreeuwde hen na:
</p>
<p>„Wij zien elkaar weer!”
</p>
<p>„Gij hebt u een vijand bezorgd ter wille van een kleinigheid, beste Lord”, sprak Saltorelli
en voegde er bij: „Gij schijnt niet bang te zijn voor China?”
</p>
<p>„Ik ben alleen bang voor mijn vrienden”, glimlachte Raffles met den blik van een philosoof.
</p>
<p>Op dit oogenblik naderde een voorname Chinees, vergezeld door verschillende waardigheidsbekleeders<span class="corr" id="xd33e675" title="Niet in bron">,</span> Signor Saltorelli en begroette hem en de Italiaan nam de gelegenheid waar om Raffles
voor te stellen.
</p>
<p>Het was prins Thun, de meest gehate man in China!
</p>
<p>Dat wil zeggen, niet gehaat door het volk of de Mandarijnen, maar door keizerin Tsu-si
en haar vertrouwden, aan wier spits prins Tuan staat.
</p>
<p>Zij vreest prins Thun, omdat hij na den dood van de keizerin en van den jongen keizer,
voor wien de keizerin-moeder het bewind voert, de eventueele troonopvolger wordt.
</p>
<p>De prins had in Europa gestudeerd en stond bekend als bijzonder vriendelijk jegens
vreemdelingen.
</p>
<p>Sinds drie jaar was hij voor den tweeden keer getrouwd met de dochter van een Mandarijn.
Het huwelijk was geheel uit liefde gesloten. Zijn eerste vrouw, een prinses, was na
de geboorte van een zoon gestorven. <span class="corr" id="xd33e683" title="Bron: Pu-hi">Pu-Hi</span> was diens naam.
</p>
<p>De tokolieden en arbeiders spreken nog altijd van de geweldige pracht der huwelijksfeesten,
van den hoogen, breedgetakten olijfboom, wiens takken tot aan de uiteinden met goudstukken
waren behangen. Alles knielde voor dit zinnebeeld van sterke vruchtbaarheid en beroemde
nakomelingschap.
</p>
<p>Zijn tegenwoordige vrouw, Wandé, was de dochter van een mandarijn van de eerste klasse,
beschaafd en zeer geleerd.
</p>
<p>Behalve de kunst van borduren, kon zij drieduizend letters teekenen, kende de geboden
van Boeddha, de wijze spreuken van Confucius en zong met welluidende, zoete stem schoone
liederen bij de gitaar.
</p>
<p>Wandé is schoon als de leliën op het veld.
</p>
<p>Haar lichaam vertoonde sierlijke, slanke vormen. Op den fijngevormden zwanenhals droeg
zij het schoone kopje gracieus en sierlijk.
</p>
<p>Altijd is zij gekleed in witte zijde, geborduurd met groote roode koelewangbloemen.
</p>
<p>Haar kapsel is geheel Europeesch en versierd met schitterende spelden. Haar tanden
zijn volkomen gaaf, wit en klein, als glinsterende rijstkorrels; want zij kauwt niet,
zooals de andere vrouwen, roode sirih. Zij houdt van de vrouwen der blanke vreemdelingen
en tooit zich zooals zij dat doen.
</p>
<p>Prins Thun zou de gelukkigste aller stervelingen zijn, als ook Wandé moeder werd van
een zoon. Maar de arme, rijke Wandé heeft de met goud behangen olijfboom weinig geholpen.
</p>
<p>Tsai-Soi, de lentegod, en Choang-Wong-Ja, de god der vruchtbaarheid, hooren haar smeekbeden
zwijgend aan.
</p>
<p>Met droevige gedachten en glimlachend gelaat wandelt de prinses daarheen en als zij
bij zonsondergang in haar purperen palankijn het paleis verlaat en door haar bedienden
door de drukke straten wordt gedragen, dan weent zij achter de zijden gordijnen van
haar draagstoel bittere tranen, bij het zien van de kleine, aardige jongens van gelukkige
moeders.
</p>
<p>De armste vrouw in het Hemelsche Rijk is rijker dan de rijkste vrouw van den machtigsten
man.—
</p>
<p>Haar hart is vervuld van bitterheid, als zij in het paleis het vroolijke lachen hoort
van Pu-Yis, den zoon der overleden gade van den prins, als zij ziet, hoe de vader
vol trots naar hem kijkt en haar met een smartelijken blik gadeslaat.
</p>
<p>Hij weet, dat het geluk hem ontzegd is, nog een zoon te bezitten.
</p>
<p>Zij echter gelooft aan haar schuld.
</p>
<p>Hoeveel zonneschijn en geluk zou Boeddha in haar schitterend paleis tooveren door
zulk een klein, geel kindergezichtje!
</p>
<p>Tevergeefs!
</p>
<p>Nu heeft eindelijk de opperpriester van Tsai-Soi, den machtigen lentegod, haar beloofd,
den vloek van haar hoofd weg te nemen.
</p>
<p>Rijke offers en waardevolle geschenken moet zij geven. Zij wil liever arm zijn, dan
de liefde van haar echtgenoot te verliezen.— — —
</p>
<p>Het verlangen van den prins naar een zoon van de <span class="pageNum" id="xd33e708">[<a href="#xd33e708">148</a>]</span>geliefde vrouw had prins Tuan aan de <span class="corr" id="xd33e710" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> medegedeeld en in hun haat smeedden zij een duivelsch plan, om prins Thun doodelijk
te wonden.
</p>
<p>De <span class="corr" id="xd33e715" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> beval den opperpriester van den tempel van Tsai-Soi bij zich en gaf hem een opdracht,
zooals die niet gemeener bedacht had kunnen worden.
</p>
<p>De opperpriester was een aanhanger van de Ming-partij en als zoodanig haatte hij Thun,
die de door hem verafschuwde Tsingdynastie en vreemdelingenheerschappij beschermde.
</p>
<p>Met zijn vrouw wilde hij hem straffen, zij zou hem een zoon schenken en prins Thun
zou onteerd zijn, een bastaard bezitten. De geheimen van den tempel Tsai-Soi zouden
haar doen vallen en den dood in zijn hart brengen.— —
</p>
<p>Wandé was in den tempel om te offeren.
</p>
<p>Zij verbrandde goudpapier en welriekende kaarsen voor het plompe, grijnzende afgodsbeeld,
en haar gebed, dat zij telkens herhaalde, luidde:
</p>
<p>„Machtige Tsai-Soi, zend het geluk tot mij en maak mijn deemoedig hart gelukkig door
het bezit van een zoon.”
</p>
<p>Daar naderde haar de opperpriester Kusam en sprak:
</p>
<p>„Hebt gij de offers gebracht, die Tsai-Soi wenschte?”
</p>
<p>Wandé antwoordde met zachte stem:
</p>
<p>„Ja!”
</p>
<p>„Zoo volg mij dan en neem mijn hand.”
</p>
<p>Sidderend volgde de prinses en liep om het afgodsbeeld naar een met zuilen versierde
ruimte.
</p>
<p>Het was hier schemerdonker, de muren waren vol gouden inschriften en grillige beelden
stonden overal. Hier en daar prijkten afgodsbeelden met duivelachtig verwrongen trekken.
Geheel op den achtergrond, geheel in het donker, bevond zich een blok.
</p>
<p>Daarheen begaven zich de twee en Kusam beval de prinses te knielen.
</p>
<p>Angstig gehoorzaamde Wande en nu zag zij, dat voor haar een holte in het blok was
uitgehouwen, in den vorm van een menschelijk lichaam.
</p>
<p>Daarnaast stond het metalen afgodsbeeld van Tsai-Soi.
</p>
<p>Kusam verbrandde den inhoud van een wierooksvat, bedwelmende, blauwachtige rookwolken
stegen op en Wandé zag, hoe de priester een afschuwelijk zwart masker voor het gelaat
deed.
</p>
<p>Naar haar toe gebogen mompelde hij vreemde woorden en verdoofd door den damp van den
wierook, zonk zij bewusteloos op het blok neer.
</p>
<p>Onmiddellijk doofde Kusam met een demonisch lachje de wierookvlam, sloeg op een koperen
gong en eenige priesters snelden naderbij.
</p>
<p>De opperpriester sprak tot hen:
</p>
<p>„Daar ligt de vrouw van onzen grootsten vijand, prins Thun, die door Boeddha voor
zijn ongehoorzaamheid wordt gestraft, door hem geen verdere erfgenamen te geven.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Zij echter wil de genade van Tsai-Soi deelachtig worden. Legt haar op het offerblok
en voert <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>, het slachtoffer van Kwo-Saing, tot haar. Hij moet de schande van Thun met zijn leven
bezegelen.”
</p>
<p>De opperpriesters sleurden de ongelukkige, bewustelooze vrouw naar den offersteen
van Tsai-Soi en Win-Seng werd binnengebracht.
</p>
<p>Door de belofte van Kusam om hem zijn vrijheid terug te geven en het drinken van een
geheimen, verhittenden drank, werd hij een gewillig werktuig van den machtigen Tsai-Soi
en tot beul van de eer van prins Thun.
</p>
<hr class="tb"><p>
</p>
<p>Een maand daarna verlangde prins Thun van den tempel van Tsai-Soi een vrouwenbewaker,
omdat hij reden had om zijn eer te bewaken.
</p>
<p>A-si-bar, de groote Boeddhapriester, troostte hem met de woorden:
</p>
<p>„De wijze schikt zich in zijn noodlot, zooals het water in den vorm van een vat.”
</p>
<p>„Ik zou het verdragen, wijze priester, wanneer niet mijn vijanden nu over mijn eer
en mijn hart te gebieden hadden”, antwoordde prins Thun met toornige stem.
</p>
<p>„Hoon Tsai-Soi en zijn priesters niet! Heeft hij u met schande gezegend, wend u dan
tot Boeddha, maar niet tot de menschen.”
</p>
<p>In dit oogenblik traden twee opperpriesters binnen en voerden een gesluierden slaaf
met zich mee.
</p>
<p>Diep bogen zij voor den machtigen prins en brachten hem den vrouwenbewaker.
</p>
<p>De prins beval den slaaf te ontsluieren en hij zag een jongeling van twintig jaar.
Het was de ongelukkige <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>.
</p>
<p>De priesters openden hem den mond en lieten zien, dat zijn tong was uitgerukt.—<span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> was stom.
</p>
<p>Dadelijk daarop ging de Boeddha-priester heen en <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> stond alleen voor zijn machtigen heer, die hem met een blik vol argwaan opnam.
</p>
<p>Eindelijk maakte prins Thun een eind aan het zwijgen en vroeg:
<span class="pageNum" id="xd33e776">[<a href="#xd33e776">149</a>]</span></p>
<p>„Hoe komt het, dat gij een slachtoffer van Tsai-Soi geworden zijt?”
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> duidde door gebaren aan, dat hij door geweld zoover was gebracht.
</p>
<p>„Dus je haat de priesters?” vroeg prins Thun.
</p>
<p>Het antwoord hierop gaven hem <span class="corr" id="xd33e785" title="Bron: Win-seng’s">Win-Seng’s</span> oogen, die fonkelden van haat, toen hij de vraag door met het hoofd te knikken bevestigend
beantwoordde.
</p>
<p>„Ik zal je de gelegenheid geven, als je mij trouw bent, je te wreken. Volg mij!”
</p>
<p>Prins Thun bracht hem naar de vertrekken van Wandé.
</p>
<p>Op zijden kussens lag zij daar, droomend in het maanlicht starend.
</p>
<p>„Ga vooruit!” beval prins Thun en <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> trad aan de legerstede der jonge vrouw.
</p>
<p>De zilveren stralen van de maan beschenen de tengere gestalte der schoone vrouw en
weerspiegelden zich in de kostbare steenen, die zij om den hals droeg.
</p>
<p>Zoodra zij <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> zag, sprong zij vol ontzetting van haar legerstede op en zonk op haar knieën.
</p>
<p>„Tsai-Soi! Almachtige! Heb erbarmen met mij!” riep zij met opgeheven armen.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> keek haar aan en deinsde verschrikt terug.—
</p>
<p>Hij herkende haar.
</p>
<p>Prins Thun echter doorzag in dit oogenblik het schandelijke werk der Tsai-Soi-priesters
en vroeg <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> met dreigende stem:
</p>
<p>„Kent gij haar?”
</p>
<p>Een bevestigend knikje volgde.
</p>
<p>Eenige seconden heerschte een dof, drukkend stilzwijgen in het vertrek.
</p>
<p>„Was zij je slachtoffer, schurk, in den tempel van die honden?”
</p>
<p>Met van woede verwrongen gelaat schreeuwde prins Thun en greep naar zijn scherpgeslepen
zwaard.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>, die den dood een uitkomst vond, ontblootte gelaten zijn hals voor het doodend wapen
en gaf een toestemmend teeken.
</p>
<p>Met een kreet, als van een ten doode gefolterd wezen, ontving prins Thun het antwoord
van den slaaf en vol ontzetting schreeuwde hij:
</p>
<p>„Honden!—honden! Gij hebt mijn hart gebroken. Daarvoor zal ik u ten verderve brengen.
Ik heb je bemind, Wandé, als een godin van goedheid, schoonheid en deugd!
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Nu verscheur ik mijn kleeren, nu zal ik mijn hoofd in zak en assche verbergen.—
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Punkuwong heeft mij het hart uit de borst gescheurd en jou onteerd. Voortaan zal ik
als een eenzame ronddolen. Mijn smart zal tot in de wolken dringen en tot in het midden
der aarde reiken.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wandé—Wandé—waarom voerde het noodlot je naar de priesters! Bijgeloof en waanzin!—
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>De vreemde blanke duivels hebben gelijk, als zij zeggen, dat wij een doode massa zijn.
Onze priesters—onze doodgravers!—Honden!—Ik zweer het bij Boeddha, ik zal uw tempels
slechten en deze steden en menschen tot stof vertrappen, want gij hebt mij in uw waanwijsheid
alles, alles geroofd!—
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Sta op, slaaf. Gij draagt de eer van prins Thun, van den machtigsten generaal in dit
Rijk en ik wil je niet dooden, want je bent door Wandé en mijn eer geheiligd. Je leven
behoort voortaan deze vrouw.—
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wandé—wreek jezelf en mij, als je voortaan nog de vrouw van prins Thun wilt heeten!”
</p>
<p>Met deze woorden snelde de edele Chinees heen.—
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> stond op. Het was hem vreemd te moede.
</p>
<p>De woorden van den prins hadden hem verward.
</p>
<p>Daar hoorde hij plotseling, hoe Wandé op klagenden toon sprak:
</p>
<p>„De beschermer van mijn jeugd en schoonheid heeft mij verlaten. Mijn geloof is op
een schandelijke wijze bedrogen, het is mij, alsof ik in duizend scherven was gevallen.
Mijn ziel is vervuld van schrijnend wee, mijn oogen zijn vol tranen.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ea-saa-bar, mijn overleden vader, neem mij tot u; het leven is niets dan ongeluk en
teleurstelling.”
</p>
<p>Zij hield de slanke handen voor het gelaat en weende bitter.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> wist geen troost voor zulk een groot verdriet. Zachtjes sloop hij uit het vertrek
in een aangrenzende kamer en legde zich rillend van ontroering op het tapijt neer.—
</p>
<p>Nu was de prinses alleen.
</p>
<p>Urenlang hoorde <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> haar weenen, eindelijk hoorde hij het niet meer en viel in een diepen slaap.
</p>
<p>Zoo gingen de uren voorbij; ten slotte stond de prinses op, schudde als gedachtenloos
haar lange zijden haren uit het rood-geweende gelaat en vouwde wanhopig de handen,
als een ten doode gekweld wild om zich heen kijkend.
</p>
<p>Eindelijk scheen zij weer tot het bewustzijn van haar toestand te komen. Zij ging
naar een hoek van het vertrek, waar een groot, porseleinen afgodenbeeld van Tsai-Soi
stond. Met haar zwakke krachten sleurde zij het naar den grond, zoodat het in duizend
stukken brak.
<span class="pageNum" id="xd33e871">[<a href="#xd33e871">150</a>]</span></p>
<p>Door het geluid gewekt, sprong <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> verschrikt van de mat op en luisterde eenige minuten, daarop maakte de slaap zich
weer van hem meester.
</p>
<p>Kort daarna sloeg Wandé het gordijn van paarlen, dat voor zijn kamer hing, opzij en
zacht sloop zij naar de rustplaats van den ongelukkige, die als een marmeren beeld
in het licht der maan neerlag.
</p>
<p>De zwarte oogen der prinses fonkelden, toen zij op hem neerzag. Daarop gleed een waanzinnig
lachje om haar mond, zij boog zich over hem heen en kuste hem.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> glimlachte in den droom; het was hem, als speelde hij met Anitai op een weide vol
bloemen. Vermoeid van hun kinderlijk spel rustten zij. Uit de verte klonk trompetgeschal
tot hen door—en Anitai kuste hem.
</p>
<p>Wandé knielde naast hem en zong zachtjes een lied.
</p>
<p>Daarop trok zij de met goud gestikte kassawaika open en haalde van haar borst een
dolk te voorschijn.
</p>
<p>Voorzichtig opende zij de tunica van <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>.
</p>
<p>Zacht, als streelend, zocht haar hand zijn hart.
</p>
<p>Zij kuste het scherpe staal en hief de hand op om het wapen in de borst van den slaper
te stooten.
</p>
<p>Plotseling opende hij de oogen en keek met een glimlach naar Wandé.
</p>
<p>Hij geloofde, dat zij Anitai was.
</p>
<p>Maar als gloeiende doodslampen fonkelden de oogen der prinses en slaapdronken sloot
hij de zijne opnieuw.
</p>
<p>En weer hief Wandé den dolk op.
</p>
<p>Een geritsel aan het paarlengordijn schrikte haar op.
</p>
<p>Met een kreet stond zij op en staarde naar een vreemdeling—een blanke duivel, die
op geheimzinnige wijze het vertrek was binnengekomen.
</p>
<p>De vreemdeling trad nader.
</p>
<p>„Waarom wildet gij dien ongelukkige dooden? Heeft hij u kwaad gedaan?” fluisterden
zijn lippen.
</p>
<p>Wandé balde de vuisten.
</p>
<p>„Ja, hij overlaadde mij in den tempel van Tsai-Soi met smaad en schande. Ik werd zijn
slachtoffer.”
</p>
<p>„Hoe moet ik dat begrijpen?”
</p>
<p>„Ik bracht den lentegod offers opdat hij mij een zoon zou schenken. De priesters verdoofden
mij en …” zij zweeg blozend en vervolgde daarna zuchtend:
</p>
<p>„De lentegod verhoorde mijn bede, maar hij druppelde wanhoop en dood in mijn hart.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>De priesters zijn vrienden van de keizerin, daaraan heb ik niet gedacht en de keizerin
haat mijn echtgenoot, prins Thun.”
</p>
<p>„Ik ken de duivelsche streken der priesters, maar beloof mij, prinses, dat gij dien
ongelukkige en uzelf geen leed zult doen, voordat ik met uw echtgenoot heb gesproken.
Wijs mij den weg naar hem!”
</p>
<p>Wandé sprak:
</p>
<p>„Ga de gang links door. Daar zult gij een gewapenden slaaf op een rieten mat voor
het slaapvertrek van mijn heer vinden. Zeg hem, dat gij den prins wenscht te spreken.”
</p>
<p>De vreemdeling dankte en verliet het vertrek.
</p>
<p>Als een groote hond sprong de slaaf op, toen hij den vreemdeling zag aankomen en met
opgeheven zwaard wilde hij zich op hem werpen.
</p>
<p>De vreemdeling echter maakte een gebiedende handbeweging en sprak:
</p>
<p>„Wek prins Thun, ik moet hem dringend spreken.”
</p>
<p>Hierop verdween de slaaf om eenige oogenblikken later den bezoeker in het slaapvertrek
van den prins te brengen.
</p>
<p>Prins Thun had zich van zijn legerstede opgericht en keek den binnenkomende verbaasd
aan.
</p>
<p>Hij herkende hem dadelijk.
</p>
<p>„Wat wenscht gij, Lord Cheekman, dat gij mij op dit ongewone uur bezoekt?”
</p>
<p>„Ja”, antwoordde Raffles, „iets zeer buitengewoons. Ik zal u een vreemde geschiedenis
vertellen.”
</p>
<p>Met een handbeweging noodigde de prins den grooten onbekende om plaats te nemen en
Raffles begon de geschiedenis van Anitai en <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> te vertellen.
</p>
<p>„Mijn kostheer, Huen-Schang, een goudsmid, heeft een broeder, die tempelwachter in
den tempel van Tsai-Soi is. Hij vertelde mijn gastheer de geschiedenis van de intrigue
der keizerin tegen uw echtgenoote. Een zeldzaam toeval bracht den broeder van de door
mij geredde Anitai in nauw verband tot de gebeurtenissen.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, de man, die veertig draken doodde, de machtige politiechef van Peking, heeft <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> overgeleverd aan de priesters van Tsai-Soi, deze hebben hem in een toestand van opgewondenheid
gebruikt om de misdaad tegen uw echtgenoote te plegen en hem daarna voor eeuwig stom
gemaakt.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Eenige uren geleden vernam ik, dat deze ongelukkige in uw huis is gebracht als vrouwenbewaker.
Verdere onheilen voor u, prins Thun, vreezend, snelde ik hierheen om u alles mede
te deelen en het toeval was mij gunstig.—
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Toen ik eenige minuten geleden zonder uw huis te kennen hier kwam en de kamer van
uw echtgenoote binnentrad, kon ik nog juist verhinderen, dat zij zichzelf en den ongelukkige
doodde.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Troost uw echtgenoote, prins Thun, laat haar niet aan haar wanhoop over, dat offer
zou te groot zijn!”
<span class="pageNum" id="xd33e946">[<a href="#xd33e946">151</a>]</span></p>
<p>De edele Chinees sprong op.
</p>
<p>Hij vatte de hand van John Raffles, drukte deze en riep uit:
</p>
<p>„Ik dank u, Lord Cheekman, gij zijt de eerste ware vriend, dien ik in mijn leven heb
leeren kennen. Gij hebt gelijk, mijn echtgenoote mag niet het slachtoffer van die
schurken worden, maar die ellendelingen zullen mijn wraak voelen.”
</p>
<p>„Haat de <span class="corr" id="xd33e953" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> u?” vroeg de Groote Onbekende.
</p>
<p>Een bitter lachje speelde om den mond van den prins.
</p>
<p>„Ja, omdat ik vriendelijk ben tegen de vreemdelingen en mijn best doe om zooveel mogelijk
om mij heen te verbeteren. Zij vreezen, dat ik hun gunsteling, prins Tuan, denzelfden
prins, door wiens toedoen de Duitsche gezant werd vermoord, dat ik dezen wreeden,
tyrannieken mensch met mijn aanhangers zal doen vallen om den troon te veroveren voor
mijn zoon, Pu-Yi.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Daarom haat de <span class="corr" id="xd33e961" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> mij als haar ergsten vijand en meer dan eens ben ik ternauwernood aan haar sluipmoordenaars
ontkomen.”
</p>
<p>Met sombere blikken, de armen gekruist over de borst, stond de prins eenige oogenblikken
voor Raffles, daarop rekte hij zijn hooge, breede gestalte uit, stak Raffles zijn
hand toe en sprak:
</p>
<p>„Laat ons vrienden zijn. En mocht het geluk willen, dat ik den troon van dit Rijk
voor mijn zoon verover, dan staat al mijn macht tot uw dienst.”
</p>
<p>Beide mannen reikten elkaar de handen en bezegelden hun vriendschapsverbond door een
stevigen handdruk. Daarop kuste de prins Raffles op het voorhoofd en liet hem door
zijn slaven naar de logeervertrekken van het paleis brengen.
</p>
<p>Prins Thun echter begaf zich naar Wandé en troostte haar.
</p>
<p>In dezen nacht werd over het lot van China beslist.
</p>
</div>
</div>
<div id="ch5" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch5.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
<h2 class="label">VIJFDE HOOFDSTUK.</h2>
<h2 class="main">DE HEKS VAN PEKING.</h2>
</div>
<div class="divBody">
<p class="first">Prins Tuan, de eerste onderkoning en plaatsvervanger van den <span class="corr" id="xd33e976" title="Bron: Keizer">keizer</span>, had vele vrouwen, maar geen harer vond hij werkelijk schoon en begeerlijk.
</p>
<p>De machthebber was het geheime oog, het oor en de mond van de keizerin-regentes Tsi-si,
voor den jongen, minderjarigen keizer.
</p>
<p>Het leven in het paleis ging zijn eentonigen gang, de verveling drukte den prins,
hij verlangde naar nieuwe, vreemde emoties.
</p>
<p>Daarom verzamelde hij zijn eunuchen en <span class="corr" id="xd33e983" title="Bron: manderijnen">mandarijnen</span> om zich heen, die, op den grond liggend, naar zijn bevelen luisterden.
</p>
<p>Ademlooze stilte heerschte in den kring, toen hij sprak:
</p>
<p>„Ik beveel u, mij de meest volmaakte schoonheid van het geheele Rijk te brengen. Toont
gehoorzaamheid en handelt. Wie van u mijn bevel uitvoert, zal een rijke belooning
krijgen, wie ongehoorzaam is, dien geef ik het zijden koord.”
</p>
<p>De onderdanige mannen wreven met hun hoofd over den grond als teeken van gehoorzaamheid
en de prins ging naar zijn vertrekken.
</p>
<p>Toen de mandarijnen alleen waren, schudden zij zwijgend de gladgeschoren hoofden en
bekeken zenuwachtig hun lange, spitse nagels.
</p>
<p>Zij meenden reeds het zijden koord om den hals te voelen.
</p>
<p>Alleen de oude <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, de verrader, liep opgewonden heen en weer en fluisterde bij zichzelf:
</p>
<p>„Ik weet, waar de schoonste vrouw van Peking is, welke mijn heer, de broeder van de
zon en de maan, zich wenscht. Ik zal zijn hart jonger maken en nieuwe roem zal mijn
deel zijn. Mijn wraak echter zal dan dubbel groot zijn. Ik zal hen trappen, die mij
met voeten hebben getreden.”
<span class="pageNum" id="xd33e999">[<a href="#xd33e999">152</a>]</span></p>
<p>„Waarover peinst gij, <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, kom!” riepen de anderen.
</p>
<p>„Gaat naar huis, kinderen van het geluk, ik volg u weldra. Veel geluk voor de toekomst,”
lachte hij hoonend en bleef alleen.
</p>
<p>Hij legde zijn vleezige vingers tegen de ingezonken slapen en keek peinzend naar de
rozen en slingerplanten van het dikke tapijt waarop hij zat.
</p>
<p>Eindelijk werden zijn trekken levendig. Met jeugdig vuur sprong hij op en riep:
</p>
<p>„Ik heb het—ik heb het!—Bali, Bali, de heks moet mij helpen om het meisje van den
vreemdeling te rooven.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Vervloekt die vreemdelingen! Mogen de tempelpriesters hen eindelijk vernietigen, zooals
de vlam dit stroo!”
</p>
<p>Daarop stond hij op en verliet het paleis van prins Tuan.
</p>
<p>De wachten knielden neer toen hij in zijn draagstoel plaats nam.
</p>
<p>Juist reden eenige elegante <span class="corr" id="xd33e1016" title="Bron: rikhas">rikshas</span> voorbij, de straat in tot aan het gebouw van het Londensche gezantschap.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> herkende den Europeaan, die in een der voertuigen zat.
</p>
<p>Het was Raffles.
</p>
<p>Woedend balde de Chinees de vuisten en zond hem een vloek na, daarop leunde hij met
een duivelschen grijnslach achterover in de naar muskus riekende kussens van zijn
draagstoel en riep zijn slaven toe:
</p>
<p>„Naar Hwang-sse!”
</p>
<p>Dit was een voorstad in het Noorden van Peking.
</p>
<p>Daar woonde in een oude pagode Bali, de heks van Peking. Zij had jaren geleden veel
van <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> gehouden.
</p>
<p>Heimelijk, bijna kruipend, als een afschuwelijke duizendpoot, sloop de Mandarijn naar
haar woning.
</p>
<p>De oude vrouw zat juist bij een haardvuur en roosterde rijst.
</p>
<p>Een lichtstraal gleed over haar sluw gelaat, toen zij haar ouden minnaar zag.
</p>
<p>Glimlachend beantwoordde zij den groet van <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, die zijn rechterhand op de plaats legde, waar andere menschen een hart hebben.
</p>
<p>„Wat wenscht gij, <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>?”
</p>
<p>„Hulp en raad van jou, Bali, de verstandige!”
</p>
<p>Met fluisterende stem vertelde hij van den wensch van prins Tuan, van Anitai’s schoonheid,
van haar roof, van de bevrijding door den vreemdeling, van zijn haat jegens den blanken
duivel, van den broeder van het meisje, de priesters van Tsai-Soi en prins Thun.
</p>
<p>Kwo-Saing wist alles.
</p>
<p>Zijn spionnen hadden hem uitstekend ingelicht.
</p>
<p>Hij eindigde met de woorden:
</p>
<p>„De vreemde duivel reed zooeven naar het gezantschapshotel. Haast je nu in mijn draagstoel
naar Huen-Schang, den goudsmid, bij wien hij in de Yanlingstraat woont. Vraag Anitai
te spreken en zeg haar, dat haar broeder <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> op haar wacht. Breng haar dan hierheen.”
</p>
<p>Bali knikte en sloeg een doek om de schouders.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> gaf zijn slaven de noodige bevelen en zij snelden naar de Chineesche wijk.
</p>
<p>Verscheiden uren verliepen, voordat de draagstoel terugkeerde.
</p>
<p>Achter een scherm verborgen zat <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> geduldig te wachten tot Anitai uitstapte.
</p>
<p>Een woeste vreugde maakte zich van hem meester. De schurkenstreek was gelukt.
</p>
<p>Hij hoorde, hoe het jonge meisje zei:
</p>
<p>„Het is heel ver, goede moeder, waarheen gij mij hebt gebracht. Mijn heer zal schrikken,
als hij mij niet vindt. Ik bid u, mij spoedig weer naar huis terug te brengen.—Waar
is mijn broeder <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>?”
</p>
<p>„Ik ben vroom en Boeddha onderdanig,” antwoordde de heks.
</p>
<p>„Voordat gij uw broeder ziet, moet ik een offer brengen aan de maan, opdat hij ons
beschermt.”
</p>
<p>Behendig had zij haar kassawaika losgemaakt en op een versleten altaar, dat voor het
morsige beeld van een afgod stond, een offerschaal neergezet, met reukwerk gevuld
en dit door middel van een gloeiende kool aangestoken.
</p>
<p>Een blauwachtige damp steeg op en vulde het vertrek met een zoetigen geur.
</p>
<p>Daarop wierp de heks zich op de knieën en mompelde onverstaanbare woorden.
</p>
<p>Een onbehaaglijk gevoel maakte zich van Anitai meester. Rillend schudde zij het schoone
hoofd, zoodat de gouden oorringen rinkelden als de zilveren bruiloftsklokjes van den
Boeddhatempel.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> echter, die achter het scherm verborgen stond, knarsetandde van verrukking over de
schoonheid van Anitai.
</p>
<p>Nu hief de heks het hoofd op en sprak:
</p>
<p>„Anitai. De geest van <span class="corr" id="xd33e1089" title="Bron: Punko-wong">Punkuwong</span> heeft mij geantwoord. Uw broeder <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> wacht u in het paleis <span class="pageNum" id="xd33e1095">[<a href="#xd33e1095">153</a>]</span>van prins Tuan; daar is hij, sinds gij hem ontstolen zijt.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Klim in den draagstoel en snel naar hem toe.”
</p>
<p>Beangst hulde Anitai zich in haar sluier en volgde de heks naar buiten.
</p>
<p>Daar greep Bali haar arm en naar den hemel wijzend, sprak zij:
</p>
<p>„Zie daar boven de duizend lampen van Boeddha vonkelen. Zulk een licht zult ook gij
worden, als gij niet meer naar den vreemdeling terugkeert. Je zult machtig worden
en als het noodlot je gunstig is geweest, zal ik tot je komen om mijn loon te halen,
goud en glinsterende edelsteenen!”
</p>
<p>„Waarvan spreekt gij, goede moeder?” vroeg het jonge meisje sidderend. „Zal ik niet
meer tot mijn heer en meester terugkeeren? Laat mij, ik wil mijn broeder niet terugzien,
als ik weer zonder bescherming moet zijn.—Laat mij naar huis gaan—naar huis. Wat heb
ik gedaan?”
</p>
<p>Bange vrees maakte zich meester van de bloem van Pai-ho; eerst nu vermoedde haar kinderlijke
onschuld het gevaar, waarin zij zich had begeven.
</p>
<p>De oude vrouw met haar verlangende oogen maakte haar zoo angstig. Zij trok zich met
kracht los en wilde vluchten.
</p>
<p>Maar de bevelende stem van een man deed haar nog meer schrikken.
</p>
<p>Verschillende slaven snelden naderbij, grepen de vluchtelinge, knevelden haar en sleepten
haar in den draagstoel.
</p>
<p>Anitai’s wijdgeopende oogen zagen in het maanlicht de vreeselijke gestalte van <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>.
</p>
<p>Hij nam naast haar plaats en zoo snel zij konden liepen de dragers op zijn bevel voorwaarts.
</p>
<p>Bali echter keek den palankijn met een boos gelaat na en sprak, terwijl zij de magere
schouders ophaalde:
</p>
<p>„Hij is reeds oud, slecht en gierig geworden. Zijn zilvergeld is mager, evenals de
armoede. Ik zal mij door den vreemdeling met goud laten betalen.”— —
</p>
<p>Half onder den grond aan een zijweg der verboden stad bevond zich een kleine metalen
deur. Deze leidde naar het keizerlijk paleis.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> opende haar en dwong de weerstrevende Anitai met behulp van zijn slaven om er door
te gaan. Daarop droegen zij het meisje, dat bewusteloos was geworden, door de nauwe
donkere gangen, totdat zij opnieuw voor een deur halt moesten houden.
</p>
<p>Op deze deur klopte de mandarijn met regelmatige slagen. De poort werd geopend en
een reusachtige, geharnaste wachter stond in de deuropening.
</p>
<p>Nauwelijks herkende hij den machtigen <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, of hij wierp zich op de knieën en liet hem met zijn begeleiders en Anitai binnentreden.
</p>
<p>In een geheim vertrek aangekomen, wierp <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> de ongelukkige op de zijden kussens, haalde een fleschje uit zijn kaftan te voorschijn,
opende het en goot een paar droppels in den mond der bewustelooze.
</p>
<p>De scherpe reuk der vloeistof deed Anitai weer tot zichzelf komen.
</p>
<p>Dadelijk verdween <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> met zijn lijfslaven, om den prins mee te deelen, dat diens bevel ten uitvoer was
gebracht.
</p>
<p>Langzaam opende Anitai de oogen, maar voor de fabelachtige pracht, die in het vertrek
heerschte, moest zij ze weer sluiten. Het was haar, alsof zij droomde.
</p>
<p>Daar vernam zij de zachte stem eener vrouw, die tot haar sprak:
</p>
<p>„Richt u op, ik zal u bedienen.”
</p>
<p>Anitai keek met een schuwen blik naar de spreekster.
</p>
<p>Het was een vrouw van ruim veertig jaar. Zij droeg doorzichtige gewaden over den arm:
in de handen hield zij een gouden blad met een theebeker van hetzelfde metaal en een
halve schaal vol confituren, die gevuld waren met den zoeten, bedwelmenden haschis.
</p>
<p>Doordringend rustte haar blik op het jonge meisje.
</p>
<p>„Anitai, sta op en laat u tooien, zooals het een vorstin betaamt,” sprak zij, naderbij
komend.
</p>
<p>„Waarom?” vroeg de gevangene met trillende lippen.
</p>
<p>„Om een machtig heerscher te ontvangen! Als gij de liefde van zijn hart en de genegenheid
zijner ziel hebt veroverd, zal alle geluk, alle denkbare pracht uw deel zijn.”
</p>
<p>„Maar mijn heer, mijn blanke meester?” vroeg Anitai met droomerigen blik, met beide
handen haar hoofd grijpend.
</p>
<p>De welriekende, bedwelmende geuren, die uit de stoffen stroomden, maakten haar het
denken moeilijk. Maar de vrouw antwoordde glimlachend:
</p>
<p>„Laat u tooien! De tijd vliegt. Denk niet meer aan den blanken heer!”
</p>
<p>Zij nam den sluier van het gelaat der jonkvrouw. Onmiddellijk week zij achteruit,
viel op de knieën en kuste de Turksche muiltjes van Anitai.
</p>
<p>Maar deze wrong de handen en smeekte:
</p>
<p>„Laat mij sterven, als onheil mij bedreigt. Ik behoor <span class="pageNum" id="xd33e1158">[<a href="#xd33e1158">154</a>]</span>aan een Engelschen Mandarijn. Wat doet gij? Waarom kust gij mijn schoenen?”
</p>
<p>„Omdat gij schoon zijt, zoo schoon, dat gij een dochter van Boeddha zoudt kunnen zijn
en elk schepsel u moet aanbidden.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Maar kleed u nu! Nog schooner is de bloem, getooid door bladeren en de edelsteen in
den zachten glans van het goud. Drink en eet van dat, wat ik u geef.”
</p>
<p>De zinnen der kleine Chineesche werden door de zware, zoetige geuren hoe langer hoe
meer verward. Zij proefde de thee en at een stukje van de haschis-confituren.
</p>
<p>Vermoeider en zwaarder werden haar oogleden, zij had geen kracht meer om zich te verzetten
en liet het geduldig toe, dat de vrouw haar ontkleedde en haar met de kostbare, <span class="corr" id="xd33e1167" title="Bron: doorzichtig">doorzichtige</span> stoffen omhulde, die haar schoonheid bijna bovenaardsch maakten.
</p>
<p>„De roos van Peking!” riep de dienares met onverholen verrukking uit, toen zij haar
werk beschouwde.
</p>
<p>Anitai hoorde het niet meer, zij was op de zijden kussens van den divan neergezonken
en ingesluimerd.
</p>
<p>Het zijachtige, blauwzwarte haar hing van den divan af tot op den vloer; het was met
paarlen en diamanten doorvlochten. Het wonderschoone, blanke gelaat scheen als uit
marmer gebeeldhouwd— ——
</p>
<p>Diepe stilte heerschte rondom, als uitgestorven was het groote paleis.
</p>
<p>Alleen de zachte ademhaling der sluimerende verbrak de doodelijke stilte.
</p>
</div>
</div>
<div id="ch6" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch6.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
<h2 class="label">ZESDE HOOFDSTUK.</h2>
<h2 class="main">IN DEN TEMPEL DER ZON.</h2>
</div>
<div class="divBody">
<p class="first">Toen John Raffles des avonds thuis kwam, kwam de goudsmid hem met ontsteld gelaat
tegemoet en deelde hem mede, dat Anitai in gezelschap van een vreemde vrouw het huis
des middags had verlaten en nog niet was teruggekeerd.
</p>
<p>Onmiddellijk herinnerde Raffles zich het hoonende lachje op het gelaat van Kwo-Saing,
toen hij dezen dien dag had ontmoet.
</p>
<p>De groote onbekende besloot, eenige uren te wachten om te zien of Anitai niet terug
zou komen.
</p>
<p>Toen het tien uur was geworden, gaf hij de hoop op.
</p>
<p>Hij riep zijn gastheer om met hem te overleggen, wat er te doen stond.
</p>
<p>Wanhopig schudde de <span class="corr" id="xd33e1186" title="Bron: goed">goede</span> man het hoofd.
</p>
<p>„Heer,” sprak hij, „ik heb liever met roovers en moordenaars te doen dan met onze
politie.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>De politiechef <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> en zijn lieden zijn de grootste schurken, die Peking bezit. Als ik de keizer was,
ik zou hen met elkaar laten onthoofden. Zij persen ons, armen menschen, elk oogenblik
groote sommen geld af en dreigen ons, als wij niet betalen, met de gevangenis.”
</p>
<p>„Een mooie handelwijze!” sprak Raffles.
</p>
<p>Hij nam zijn hoed, om het huis te verlaten.
</p>
<p>Hij wilde naar den Engelschen gezant gaan, om met diens hulp het verdwenen meisje
terug te vinden. Toen hij op straat kwam, die door de maan beschenen werd, kwam uit
de schaduw van een huis een jongen naar hem toe en vroeg:
</p>
<p>„Zijt gij de blanke man, die het jonge meisje uit de handen van den politiechef redde?”
</p>
<p>„Ja,” antwoordde Raffles verbaasd, „wat wil je?”
</p>
<p>„Heer,” fluisterde de jongen, „men heeft haar u ontstolen. Maar als gij mij een handvol
gouden Kash wilt geven, dan zal ik u ergens brengen, waar gij kunt vernemen, waarheen
men haar heeft gebracht.”
</p>
<p>Lord Lister dacht eenige seconden na.
</p>
<p>Het kon een val zijn, waarin men hem wilde lokken!
</p>
<p>Maar daar hij steeds op avonturen belust was, sprak hij tot den knaap:
</p>
<p>„Ik zal je volgen. Geleid mij.”
<span class="pageNum" id="xd33e1208">[<a href="#xd33e1208">155</a>]</span></p>
<p>Met snelle schreden ging de jongen hem voor en bracht Raffles door een doolhof van
ontzettend vuile straten.
</p>
<p>Eenige Chineezen, vijandig gezind tegenover vreemdelingen en juist uit een der opiumholen
komend, traden Raffles in den weg en dreigden hem.
</p>
<p>Lord Lister was genoodzaakt, zijn Browningpistool te voorschijn te halen en in de
lucht te schieten.
</p>
<p>Gillend sloegen de Chineezen op de vlucht.
</p>
<p>Steeds verder bracht de knaap hem en reeds waren zij buiten Peking gekomen.
</p>
<p>Velden en tuinen lagen aan weerszijden van den weg, dien zij langs gingen.
</p>
<p>Raffles wist niet meer, waar zij zich bevonden.
</p>
<p>Eindelijk bleef de knaap voor den ruwen muur van een bouwvalligen tempel staan.
</p>
<p>Een geheimzinnig licht scheen uit het vervallen gebouw.
</p>
<p>Voorzichtig om zich heen kijkend ging de groote onbekende stap voor stap voorwaarts.
</p>
<p>Eindelijk zag hij een vertrek, dat gevuld was met vreemd opgezette dieren en skeletten.
</p>
<p>Voor een kolenvuur hurkte Bali, de heks van Peking, geheimzinnige woorden mompelend.
</p>
<p>Verbaasd keek Lord Lister naar het vreemde tooneel, dat hem als een theaterdecoratief
voorkwam.
</p>
<p>Plotseling richtte de oude heks haar afschuwelijk hoofd op en keek den vreemdeling
aan met haar spookachtige oogen.
</p>
<p>„Het is goed, dat gij gekomen zijt,” sprak zij, „er is u een ongeluk overkomen.”
</p>
<p>„Wat weet gij daarvan?” vroeg Raffles.
</p>
<p>„Ik weet alles,” pochte de oude, „niets is mij verborgen. De geesten der lucht verkondigen
mij alle geheimen. Ik zal het u bewijzen: gij zoekt een jong meisje.”
</p>
<p>„Gij hebt gelijk,” antwoordde Raffles, „kunt gij mij vertellen waar zij is?”
</p>
<p>De heks glimlachte veelbeteekenend.
</p>
<p>„Ik zal het u vertellen, als gij mijn hand vult met het roode goud der blanke duivels.”
</p>
<p>John Raffles haalde een handvol goudstukken uit zijn zak.
</p>
<p>Hij wierp die in den schoot der oude vrouw en deze verborg ze met een voldaan grijnslachje
in haar schoen.
</p>
<p>Daarop begon zij met een stok in het kolenvuur te roeren, wierp er een wit poeder
in, zoodat dikke rookwolken opstegen en de gestalte der heks in een nevel hulden.
</p>
<p>Nu mompelde zij onverstaanbare spreuken en toen die geëindigd waren, sprak zij:
</p>
<p>„De gestolene bevindt zich in het paleis van prins Tuan.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Zeg tot Huen-Schang, bij wien gij woont, dat hij u den weg wijst naar den tempel van
de priesters der zon, zij alleen kunnen u helpen.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Snel nu heen, want gij hebt nog een verren weg af te leggen, anders is de ontvoerde
voor eeuwig voor u verloren.”
</p>
<p>Weer kwam de knaap, die Raffles had geleid, naar voren en bracht hem na een wandeling
van een uur naar zijn huis terug.
</p>
<p>Hij gaf den jongen een belooning en wekte Huen-Schang.
</p>
<p>Slaapdronken luisterde deze naar het verhaal van zijn gast en naar diens verzoek om
hem naar den <span class="corr" id="xd33e1247" title="Bron: Zonnentempel">Zonnetempel</span> te brengen.
</p>
<p>Eerst begreep hij niet, wat Raffles wilde, eindelijk echter was hij er achter.
</p>
<p>„Gij kunt niet verdwalen, Excellentie,” sprak hij, „de Pai-ho-straat leidt in een
rechte lijn naar den tempel. Ik zal u een paard geven.”
</p>
<p>Het was reeds na middernacht, toen Raffles den weg insloeg naar den tempel der zon.
</p>
<p>Spoedig had hij de stad achter zich liggen en bevond zich in het open veld.
</p>
<p>Donkere wolken bedekten den hemel. Een klein, donker beekje stroomde langzaam door
de velden naar de groote moederrivier, de Paiho. Raffles sloeg den weg in langs den
oever.
</p>
<p>Riet en maisschoven begrensden den smallen weg, zacht, bijna weemoedig suisde de nachtwind
door de slanke, buigzame halmen en in de bladeren der boomen zong hij zijn droefgeestig
lied.
</p>
<p>De hoeven van het paard kleefden bijna aan den modderbodem vast, de ruiter gaf het
de sporen, totdat zich in het donker de onzekere omtrekken van een tempel vertoonden,
hooge, slanke zuilen, waarop afschuwelijke, spookachtige wezens troonden. Als spoken
kwamen zij den nachtelijken reiziger voor.
</p>
<p>Kleine, onoogelijke houten huizen doken eveneens voor den blik van Raffles op. Als
om steun vragend leunden zij tegen den kolossalen tempel aan.
</p>
<p>John Raffles hield zijn paard een oogenblik in en keek om zich heen.
<span class="pageNum" id="xd33e1261">[<a href="#xd33e1261">156</a>]</span></p>
<p>Daarop sprong hij van het paard, nam het bij den teugel en liep naar het huisje, waaruit
het matte licht van eenige papieren lantarens viel en menschenstemmen zich deden hooren.
</p>
<p>Het was een theehuis.
</p>
<p>Vol verbazing keken de gasten naar den laten bezoeker en sloegen daarna schuw hun
blik neer, want het was een blanke, die hen naderde.
</p>
<p>De waard maakte een onderdanige buiging en vroeg naar zijn wenschen.
</p>
<p>John Raffles verzocht zijn paard te mogen stallen, totdat hij uit den tempel zou zijn
teruggekeerd.
</p>
<p>Daarop ging hij heen en begaf zich door het mulle, witte zand naar den tempel.
</p>
<p>Toen hij dezen had bereikt en de marmeren trappen beklommen, trad een priester der
zon in een golvend, wit gewaad naar hem toe en vroeg hem, wat hij in den nacht in
den tempel van het licht kwam doen.
</p>
<p>Het spookachtig licht van een onzichtbare vlam bescheen hen.
</p>
<p>„Ik ben een vreemdeling,” antwoordde Raffles, „en kom tot u, priester van het licht,
om een werk der duisternis te verijdelen. Mijn macht is te gering, mijn kracht ontoereikend
in uw land. Maar ik wil u met het goud der zon beloonen, als gij mij helpt.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hoor mijn naam, ik heet Lord Lister en in mijn geboorteland rekent men mij tot een
mandarijn van de eerste klasse.”
</p>
<p>De priester boog diep en antwoordde:
</p>
<p>„Wie het licht ziet, zal niet in duisternis blijven! De zon is de machtigste heerscheres
en zij zal u hulp verleenen. Verlangt gij gastvrijheid en bescherming, zoo volg mij!”
</p>
<p>„Neen, priester der zon, ik moet heden nog verder, want ik zoek, wat ik door roof
heb verloren.”
</p>
<p>„Heeft het zoo hooge waarde voor u, dat gij de wereld er voor zoudt willen doorreizen,
vreemdeling?”
</p>
<p>„Ja, priester, het is meer waard dan alle schatten, want het is een onschuldig meisje.”
</p>
<p>„Boeddha is groot en almachtig, vreemdeling. Antwoord mij nog op één ding: hoe hebt
gij den weg gevonden naar den tempel der zon, om hulp te vragen?”
</p>
<p>„Mijn gastheer is Huen-Schang, de goudsmid, die voor uw tempel het goud der zon verwerkt
tot heilige versierselen. Hij gaf mij den raad en sprak: „Niemand ter wereld is machtiger
dan de <span class="corr" id="xd33e1283" title="Bron: Keizer">keizer</span> en hij regelt zijn wil naar den priester der zon!”
</p>
<p>„Priester, niemand kan mij helpen dan gij, want ik wil niet met behulp van mijn landgenooten
de gestolene zoeken, het zou vergeefsche moeite zijn. Help mij, priester!”
</p>
<p>„Boeddha is hulpvaardig jegens hem, die verzoekt, onwillig echter jegens hem, die
eischt. Weet, vreemdeling, dat gij de eerste en eenige vreemdeling zijt, dien ik wil
helpen, want gij zijt edel en goed. Uw gedachten zijn verlicht door de zon van Boeddha,
terwijl de gedachten uwer broeders donker zijn van wreedheid, haat en dwingelandij.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>O, dat zij toch de waarde der menschen en van de liefde kenden! Uw broeders zijn duivels;
zij lachen met de overoude wijsheid van Boeddha en bespotten de leer van <span class="corr" id="xd33e1292" title="Bron: Confusius">Confucius</span>.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Gij echter zijt anders. Gij helpt de zwakken. Wie anderen helpt, heeft een goddelijke
kracht in zich, die hem onoverwinnelijk maakt.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Boeddha is met u en zijn dienaren zullen u helpen.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hoort gij den doodenvogel in het Westen schreeuwen? Ik zal hem plechtig bezweren!
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wanneer de zon boven de bergen van Wung-schu haar rood avondkleed aflegt, snel dan
tot mij. Hier zal ik op u wachten en u uw beschermeling door Boeddha’s goedheid teruggeven.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ga heen met den zegen van het licht. Gij zijt een uitverkorene. Haast u nu en keer
terug, zooals ik u zeide!”
</p>
<p>John Raffles boog diep voor den machtigen priester en legde eenige rollen goudstukken
op den steenen vloer.
</p>
<p>Daarop ging hij langs denzelfden weg terug.
</p>
<p>De gasten van het theehuis keken hem weer met blikken vol haat aan. Hij besteeg zijn
paard en keerde naar de stad terug.
<span class="pageNum" id="xd33e1314">[<a href="#xd33e1314">157</a>]</span></p>
</div>
</div>
<div id="ch7" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch7.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
<h2 class="label">ZEVENDE HOOFDSTUK.</h2>
<h2 class="main">EEN SCHOT.</h2>
</div>
<div class="divBody">
<p class="first">Zware, sleepende voetstappen naderden de kamer, waarin Anitai zich bevond.
</p>
<p>De met goud gestikte gordijnen werden op zij geschoven door een magere hand en een
kleine man met roofvogelachtige, maar slaperige gelaatsuitdrukking trad het vertrek
binnen.
</p>
<p>Het was prins Tuan, de keizerlijke tyran.
</p>
<p>Langzaam en traag sloop hij naar de slaapster, langzaam hief hij de oogleden op. Maar
wat hij zag, maakte een eind aan zijn slaperigheid.
</p>
<p>Het oude bloed stroomde sneller door zijn aderen en verwarmde zijn hart.
</p>
<p>Anitai voelde zijn blikken, onrustig bewoog zij het hoofd heen en weer, zuchtte en
werd wakker.
</p>
<p>Verbaasd en verlegen keek zij naar den ouden man met zijn grijze haarvlecht en schrikte
van zijn leelijk uiterlijk.
</p>
<p>Prins Tuan vatte haar hand.
</p>
<p>Maar zij stiet hem terug en richtte zich op.
</p>
<p>„Wie zijt gij? Wat wilt gij? Ga weg, ik wil naar huis!” riep zij op angstigen toen.
</p>
<p>De prins glimlachte en sprak op vriendelijken toon:
</p>
<p>„Gij zijt thuis en ik kan niet heengaan, want ik ben bij jou thuis. Ik ben de keizerlijke
prins Tuan en jouw slaaf.”
</p>
<p>„In het keizerlijk paleis ben ik? Je bent een schurk, want je liegt. Een keizerlijk
prins rooft niet!” antwoordde Anitai, hem met vonkelende oogen aanziende.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, die naderbij geslopen was om te luisteren, verdraaide zijn oogen en veegde zich
het angstzweet van het voorhoofd.
</p>
<p>De prins echter amuseerde zich over de openhartigheid. Het meisje bezat werkelijk
de gave om zijn verveling te verdrijven.
</p>
<p>„Zeg mij, waar ik ben, of de straf van Boeddha zal je treffen, als je liegt!” dreigde
de kleine, van den divan opspringend.
</p>
<p>„Bij mij ben je, bij den broeder van de zon en de maan,<span class="corr" id="xd33e1341" title="Niet in bron">”</span> antwoordde prins Tuan, „en bij mij zal je blijven, roos van Peking en heerscheres
worden. Een koningin van de zon. Want je bent schoon als de zon. Kijk, mijn kostbare
bloem van Paiho, hoe bevalt je dat?”
</p>
<p>Hij haalde een met goud beslagen étui uit zijn kleed te voorschijn en gaf het Anitai.
</p>
<p>Als verblind staarde het meisje op kostbare, schitterende en vonkelende edelsteenen,
die in heerlijke kleuren, als een vuurwerk, straalden.
</p>
<p>„Gij zijt dus toch de keizerlijke prins? Ik geloof het. Maar gij zijt oud en leelijk
en mijn heer, de Engelsche mandarijn, is jong en schoon, al is hij ook niet zoo rijk
en machtig als gij zijt. Ik tooi mij veel liever met geurige bloemen.”
</p>
<p>De luisterende <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> wentelde zich van schrik op den grond. Hij dacht, dat nu prins Tuan in de handen
zou klappen, dat de eunuchen zouden komen om Anitai naar het roode blok in den zwarten
toren te sleepen.
</p>
<p>Hij zelf zou het zijden koord om den hals krijgen.
</p>
<p>Hij geloofde zijn ooren niet, toen hij den prins op goedigen toon hoorde zeggen:
</p>
<p>„Roos van Peking, ik wil je de kostbaarste bloemen bezorgen, als ik je handen mag
kussen. Ik zal de keizerin, de vertegenwoordigster van moeder aarde, roepen, opdat
zij je ziet en je zegent!”
</p>
<p>„De keizerin?” riep Anitai rillend. „In Peking zegt men, dat zij wreed en tyranniek
is. De dood en martelingen zijn haar vrienden en zij mishandelt de vrouwen van den
keizer—en uw vrouwen.”
</p>
<p>Opnieuw kromde <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> zich van angst en weer lachte prins Tuan. Zoo vroolijk was hij in jaren niet geweest.
Openhartigheid was hem nieuw.
</p>
<p>„Jou zal zij geen kwaad doen, roos van Peking, ik zweer het op mijn keizerlijk woord<span class="corr" id="xd33e1363" title="Niet in bron">.</span> Morgen hoop ik weer van je schoonheid te genieten. De zon zij met je!”
</p>
<p>De prins ging heen. Het juweelenkastje echter liet hij achter.
<span class="pageNum" id="xd33e1367">[<a href="#xd33e1367">158</a>]</span></p>
<p>Anitai wierp zich weenend op den divan. Zij smeekte alle goden om hulp en bijstand.
</p>
<p>Plotseling voelde haar hand de kleine revolver, die Raffles haar had gegeven.
</p>
<p>Daar trad de keizerin binnen, vergezeld door den opper-eunuch Li.
</p>
<p>Waggelend—want de kleine omwonden voeten waren nauwelijks in staat om het vette <span class="corr" id="xd33e1374" title="Bron: lichaaam">lichaam</span> te dragen—naderde zij Anitai en wierp een blik vol haat op de schoone mededingster.
Zij had eenmaal prins Tuan bemind, doch haatte hem nu. Slechts door haar sluwheid
kon zij haar ware gevoelens voor den prins verborgen houden.
</p>
<p>„Wie ben je?” vroeg zij met harde stem.
</p>
<p>„Ik heet Anitai, ben een wees en de slavin van een Engelschman,” luidde het antwoord.
</p>
<p>Een ironisch glimlachje vloog over het gelaat der <span class="corr" id="xd33e1381" title="Bron: Keizerin">keizerin</span><span class="corr" id="xd33e1383" title="Niet in bron">.</span>
</p>
<p>„De witte duivels houden er geen slaven op na, je ben een domme gans! Je behoort nu
tot het huishouden van prins Tuan en moet aan al zijn wenschen gehoorzamen.”
</p>
<p>„Nooit” riep Anitai. „Liever dood ik mij zelf!”
</p>
<p>„Je waagt het, ons te trotseeren? Weet je, wie ik ben?”
</p>
<p>„Jawel!” riep het jonge meisje, „een vrouw zonder erbarmen of medelijden. Men noemt
u in Peking wreed en harteloos.”
</p>
<p>De <span class="corr" id="xd33e1391" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> werd bleek van woede.
</p>
<p>Zij was zeer fijngevoelig als iemand het durfde wagen om haar de waarheid te zeggen.
</p>
<p>„Ik zal je laten dooden! Geef haar zweepslagen!”
</p>
<p>Met wijdgeopende oogen van angst staarde Anitai naar de dikke, wanstaltige gedaante
van den dienaar, die een leeren zweep uit zijn rijkversierden gordel te voorschijn
haalde en zich gereed maakte om Anitai te slaan.
</p>
<p>„Heb medelijden!” smeekte het jonge meisje. „Spaar mij!”
</p>
<p>Met kracht viel een klap op haar schouders neer en ontlokte haar een luiden gil van
pijn.
</p>
<p>„Sla haar opnieuw!” beval de keizerin. „De tong van deze slang zal aan banden worden
gelegd.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Vooruit!”
</p>
<p>Opnieuw hief de eunuch de zweep op.
</p>
<p>Zonder te weten wat zij deed, haalde Anitai het wapen, dat Raffles haar had gegeven,
te voorschijn en drukte af met gesloten oogen, zonder te weten waarop zij schoot.
</p>
<p>Een knal weerklonk—een woeste gil volgde, daarop viel een lichaam met dof geluid neer.—
</p>
<p>Nu opende Anitai haar oogen en zag de keizerin op den grond liggen.
</p>
<p>De opper-eunuch had van ontsteltenis de zweep <span class="corr" id="xd33e1410" title="Bron: aten">laten</span> vallen, hij riep slaven en beval hen, de keizerin naar haar slaapvertrek te dragen.
</p>
<p>Binnen een paar minuten was het vertrek, waarin Anitai zich bevond, leeg. Niemand
bekommerde zich om haar. Zij zat als wezenloos op den divan en had nauwelijks de kracht
om te denken.
</p>
<p>Werktuigelijk speelde haar hand met het kleine wapen, dat, zonder dat zij het wist,
een groot woord had gesproken in de geschiedenis van China.
</p>
<p>Zij kon zich geen voorstelling maken over de gevolgen van hare handeling.
</p>
<p>Zij wist niet, dat de misdaad die zij had begaan, met den dood werd gestraft.
</p>
<p>Waarom sloeg men haar! Zij had niemand kwaad gedaan. Zij had recht zich te verdedigen.
</p>
<p>Hoe kwamen deze menschen er toe om haar in het paleis op te sluiten en haar te willen
dwingen prins Tuan lief te hebben<span class="corr" id="xd33e1421" title="Bron: .">?</span>
</p>
<p>Zij verafschuwde dien leelijken man.
</p>
<p>Hij kwam haar voor als een griezelige vogelspin.
</p>
<p>Daarop dacht zij aan Raffles, aan zijn fiere mannelijke schoonheid.
</p>
<p>Zonder dat zij het wist beminde Anitai hem. Zij zou zich voor den gehaten vreemden
blanken duivel laten dooden. Haar gansche leven lang wilde zij hem als een slavin
dienen.
</p>
<p>Zij zou er mee tevreden zijn als een hond op den drempel van zijn kamer te mogen liggen.
</p>
<p>Ook nu weer had zij hare redding aan hem te danken.
</p>
<p>Glimlachend keek zij naar het wapen, dat hij haar had gegeven en zij herhaalde de
woorden die hij tot haar had gesproken:
</p>
<p>„Wanneer men u aanvalt hebt ge het recht u te verdedigen. Niemand mag zijn medemensen
ongestraft kwaad doen.”
</p>
<p>Liefkoozend gleden haar slanke vingers over den zilveren loop van de revolver.
</p>
<p>Daarop kuste zij het wapen en stak het in haar zak.
</p>
<p>Droomerig staarde zij naar de deur. Daar ontwaarde zij het kistje met de edelsteenen;
zij nam eenige van de schitterende juweelen in haar hand en speelde ermee.
</p>
<p>Zoo verliep wel een kwartier, toen een geluid haar deed opkijken.
</p>
<p>Zij hoorde, hoe een sleutel in het slot van een verborgen <span class="pageNum" id="xd33e1439">[<a href="#xd33e1439">159</a>]</span>deur werd gestoken en met een zacht geknars werd omgedraaid.
</p>
<p>Angstig keek Anitai in de richting van het geluid.
</p>
<p>Plotseling werd een deur in het behang geopend. Een koude luchtstroom kwam het vertrek
binnen en een man, gehuld in een wit golvend gewaad, stond vóór haar.
</p>
<p>„Schrik niet, dochter des Hemels. Ik zoek u om u te bevrijden. De priesters van de
zon zijn machtiger dan de keizer en zijn dienaren. Volg mij, opdat ik u geleide.”
</p>
<p>Als verdoofd door deze woorden, die haar de vrijheid beloofden, snelde Anitai op den
priester toe, keek hem in het goedige gelaat en stamelde woorden van innige dankbaarheid.
</p>
<p>Deze echter fluisterde haar toe:
</p>
<p>„Spreek zacht. De vreemde mandarijn wacht u in onzen tempel. Den priesters der zon
blijft niets verborgen, vraag niet verder, volg mij!”
</p>
<p>Gebiedend strekte de priester de hand uit en wees op de deur.
</p>
<p>Anitai snelde er heen.
</p>
<p>De priester echter legde midden in het vertrek een eigenaardigen zwarten steen neer,
waarop met gouden letters geschreven stond: „De Zon!”
</p>
<p>Daarop ontstak hij poeder, dat met een scherpe, doordringende lucht het vertrek vulde,
ging naar de deur, sloot deze zorgvuldig achter zich dicht, ontstak een kleine kaars
en ging de innig-verheugde Anitai voor als gids door vele donkere lange gangen.
</p>
<p>De weg kwam de vluchtelinge eindeloos voor, de tocht duurde wel twee uur.
</p>
<p>Eindelijk werd het al lichter en lichter om hen heen, en nadat de priester een deur
had ontsloten, stond Anitai in de zonnige ruimte van een kleinen tempel.
</p>
<p>Als verblind sloot ze haar oogen.
</p>
<p>Zij hoorde hoe de priester sprak:
</p>
<p>„Gij zijt gered. Sluier uw gelaat, want gij staat in de stralen van de grootste aller
koninginnen, de zon.”
</p>
<p>Daarop werd zij voor den tempel gebracht en met een luiden vreugdekreet snelde zij
naar Raffles, die met een draagstoel op haar wachtte.
</p>
<p>Eenige uren later bevond Anitai zich weer in het rustige huis van den goudsmid Huen-Schang
en vertelde Raffles, nadat zij haar groote ontroering in een stroom van tranen had
lucht gegeven, het vreeselijke avontuur, dat zij met de keizerin had beleefd.
</p>
<p>Met de grootste belangstelling luisterde Lord Lister naar haar verhaal.
</p>
<p>Hij kon nauwelijks afwachten, dat zij had uitgesproken, en opnieuw moest zij zich
gereed maken om uit te gaan. In een riksa, die Raffles veel te langzaam ging, spoedde
hij zich naar het paleis van prins Thun.
</p>
<p>Vol verbazing keek deze naar den grooten onbekende, die met het jonge meisje bij hem
kwam, en volgens Chineesch gebruik wilde hij een ontbijt aanbieden.
</p>
<p>Maar Lord Lister bedankte hiervoor.
</p>
<p>„Het is nu geen geschikte tijd, prins Thun, om ons met beleefdheden op te houden.
Hoor, wat er gebeurd is. Het toeval heeft Anitai, de zuster van den ongelukkigen Win-Seng,
als werktuig der wraak uitverkoren.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>De keizerin is door haar hand gevallen.”
</p>
<p>Prins Thun dacht, dat Raffles krankzinnig was geworden. Hij hield van verbazing den
adem in.
</p>
<p>John Raffles zag de uitwerking, die zijn woorden hadden teweeggebracht, en herhaalde:
</p>
<p>„Ik spreek de zuivere waarheid, Prins Thun, de keizerin is doodgeschoten!”
</p>
<p>Nog steeds kon de Prins deze woorden niet gelooven.
</p>
<p>Daar trad een keizerlijke bode binnen en berichtte, dat de audiëntie, die de keizerin
den prins dien middag zou toestaan, ten gevolge van plotselinge ziekte der keizerin,
niet kon plaats vinden.
</p>
<p>Raffles en de prins wisselden een snellen blik.
</p>
<p>„Als het waar is, wat gij mij hebt medegedeeld, dan hebt gij er het grootste aandeel
aan, als ik den keizerstroon bestijg”, sprak prins Thun, „want gij hebt dit meisje
uit de handen van den schurk Kwo-Saing gered en zij is daardoor de kleine oorzaak
geworden, die zulke groote gevolgen had.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik zal haar nu naar mijn gemalin brengen, daar is zij veilig. Daarna verzoek ik u,
met mij in het paleis der keizerin te gaan.”
</p>
<p>Hij ging met Anitai en Raffles naar de vrouwenvertrekken en gaf het jonge meisje aan
de hoede zijner echtgenoote over.
</p>
<p>Met tact zorgde hij ervoor, dat Anitai niets van Win-Seng te zien kreeg. Hij had den
ongelukkige eene woning aangewezen in het afgelegen gedeelte van het paleis.
</p>
<p>Nu begaf hij zich met Raffles naar de verboden stad.
</p>
<p>Slechts bij groote plechtigheden is het den Europeanen veroorloofd een deel der verboden
stad, zooals het reusachtige paleis wordt genoemd, te betreden.
<span class="pageNum" id="xd33e1484">[<a href="#xd33e1484">160</a>]</span></p>
<p>Geen enkele Europeaan heeft nog ooit zijn voet in het inwendige van dit gebouw gezet.
Zoo was Raffles de eerste, die onder geleide van den prins het paleis mocht binnengaan.
</p>
</div>
</div>
<div id="ch8" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch8.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
<h2 class="label">ACHTSTE HOOFDSTUK.</h2>
<h2 class="main">BIJ DEN OPPER-EUNUCH.</h2>
</div>
<div class="divBody">
<p class="first">De verboden stad is eigenlijk geen aaneengesloten complex van gebouwen, maar wordt
gevormd door dozijnen grillige bouwwerken en sierlijke paleizen.
</p>
<p>Een torenhooge muur omsloot haar aan alle kanten en honderden gewapende soldaten beletten
iederen vreemdeling er binnen te dringen.
</p>
<p>Achter den muur strekten zich groote, prachtvolle tuinen uit en bijna in het midden
van het schoone park verhief zich het kleine paleis, dat de keizerin bewoonde.
</p>
<p>De wachters van het paleis beletten hun het verdere binnendringen, toen zij de inwendige
gebouwen naderden.
</p>
<p>„Ik wensch den opper-eunuch Li te spreken,” sprak prins Thun.
</p>
<p>Hij moest bijna een half uur wachten alvorens de almachtige vertegenwoordiger der
keizerin verscheen.
</p>
<p>Met een onderdanigen glimlach begroette hij den prins en vroeg naar diens verlangen.
</p>
<p>„Men heeft mij een zeer gewichtige <span class="corr" id="xd33e1499" title="Bron: audientie">audiëntie</span> afgezegd,” begon prins Thun, „ik moet de keizerin beslist spreken.”
</p>
<p>„Het spijt mij zeer,” luidde het antwoord van den opper-eunuch, „doch de keizerin
heeft bevolen, dat niemand haar mocht storen. U moet uw verzoek schriftelijk indienen.”
</p>
<p>Vergeefs zocht prins Thun en ook Raffles op het gelaat van den eunuch een aanwijzing
te vinden, dat er iets buitengewoons moest zijn gebeurd.
</p>
<p>Reeds wilde prins Thun afscheid nemen, toen Raffles hem te hulp kwam. Hij wendde zich
tot den opper-eunuch en vroeg:
</p>
<p>„Spreekt gij Engelsch?”
</p>
<p>Li knikte bevestigend.
</p>
<p>„<span lang="en">All-right!</span>” zei Raffles. „Dan zullen wij beide spoedig tot eenig resultaat komen.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Uit mijn woning is gisteren door een chef van politie in Peking, den man, die veertig
draken doodde, Kwo-Saing, een jong meisje geroofd, dat aan mijn bijzondere hoede is
toevertrouwd. Het is naar prins Tuan gebracht en nu zou ik gaarne willen weten, wat
gij mij omtrent het gebeurde weet mee te deelen.”
</p>
<p>De eunuch vertrok zijn gelaat tot een breeden lach en gaf ten antwoord:
</p>
<p>„Ik bekommer mij niet om de privaat-aangelegenheden van prins Tuan.”
</p>
<p>„Dat is een leugen!” kwam prins Thun tusschenbeide. „De harem van prins Tuan staat
onder uw hoede. Gij weet dus precies, wat daarin voorvalt.”
</p>
<p>Nu verdween voor het eerst van het gelaat van den opper-eunuch de gewone uitdrukking
en een woedende blik, zooals een tijger op zijn temmer werpt, trof den prins.
</p>
<p>„Mij is niets bekend van een jong meisje, dat in den harem van prins Tuan is gekomen,”
zei de eunuch.
</p>
<p>„Dat is wederom een leugen!” riep prins Thun op scherpen toon. „Maar het zou immers
ook een wonder zijn, wanneer zulk tuig eens de waarheid sprak.”
</p>
<p>Toen greep Raffles in zijn zak en haalde de revolver te voorschijn, waarmee Anitai
het noodlottige schot had toegebracht.
</p>
<p>„Kent gij dit wapen?” vroeg hij en duwde het den opper-eunuch onder den neus.
</p>
<p>Onmiddellijk trad de man achteruit en werd doodsbleek. Zijn waterige oogen wendden
zich vol schrik naar het kleine wapen van den blanken duivel.
</p>
<p>Hij begon in te zien, dat hem het liegen niet meer <span class="pageNum" id="xd33e1528">[<a href="#xd33e1528">161</a>]</span>hielp en zich aan de voeten van den prins werpend, stamelde hij:
</p>
<p>„Vergiffenis, keizerlijke heer! Ik zal u de waarheid vertellen. In den harem van prins
Tuan is gisternacht een vreeselijk ongeluk gebeurd. Een vreemde, een geschenk van
den politiechef <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, schoot met zulk een wapen op de keizerin.”
</p>
<p>Eenige minuten heerschte er een angstig stilzwijgen, daarop vroeg prins Thun:
</p>
<p>„Leeft de <span class="corr" id="xd33e1538" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> nog?”
</p>
<p>„Ja!” antwoordde de opper-eunuch. „Maar ieder oogenblik is haar sterven te verwachten.”
</p>
<p>„Waar is de keizer?” vroeg prins Thun verder. „Heeft hij reeds bericht gehad?”
</p>
<p>„Neen,” gaf de opper-eunuch ten antwoord, „overeenkomstig het bevel van de keizerin
mochten wij hem niets mededeelen.”
</p>
<p>„Het is goed”, met een koelen groet nam prins Thun afscheid en verliet met Raffles
het paleis.
</p>
<p>Toen zij in den voor het paleis wachtenden draagstoel zaten en naar de woning van
den prins terugkeerden, sprak deze tot Raffles:
</p>
<p>„Gij zijt een merkwaardig mensch. Ik zou u bijna voor een werktuig van den Hemel houden.
Gij hebt hier een verdorven dynastie omvergeworpen, en misschien China een beter lot
doen toekomen, dat wil zeggen, als het mij gelukt prins Tuan voor te zijn en den keizer
te redden.”
</p>
<p>„Den <span class="corr" id="xd33e1550" title="Bron: Keizer">keizer</span>? Dreigt er gevaar voor hem?”
</p>
<p>„Ja zeker, Lord <span class="corr" id="xd33e1555" title="Bron: Cheekmann">Cheekman</span>. Prins Tuan zal hem uit den weg willen ruimen om den troon te bestijgen. Ik hoop
maar, dat ik zijne plannen kan verijdelen. Het Rijk zou anders een onmetelijk ongeluk
te gemoet gaan.”
</p>
<p>„Wat wilt ge doen, prins Thun, misschien kan ik u helpen?” vroeg de Groote Onbekende.
</p>
<p>Prins Thun dacht een oogenblik na en antwoordde toen:
</p>
<p>„Wanneer het mij mocht gelukken, het testament van den overleden keizer in handen
te krijgen, dan was voor prins Tuan de kans verkeken. In dat document werd hij uitdrukkelijk
van elke troonsopvolging uitgesloten.”
</p>
<p>„Waar ligt dat schriftuur?”
</p>
<p>„In eene geheime kast van den opper-eunuch Li. Niemand, behalve hij zelf, weet waar
het verborgen is.”
</p>
<p>„Ik zal het u bezorgen, prins Thun, ik mag gaarne dergelijke opdrachten uitvoeren.
Ik zal den troon van China voor u stelen.”
</p>
<p>Prins Thun moest even lachen.
</p>
<p>Deze woorden klonken te lachwekkend.
</p>
<p>„Twijfelt gij aan mijn voornemen en de uitvoering er van, prins Thun?”
</p>
<p>„Openhartig gesproken, ja,” gaf de prins ten antwoord, „dat kunststuk zou zelfs de
bij u in Londen zoo beroemde Raffles niet klaar spelen.”
</p>
<p>„Wie weet,” antwoordde de Groote Onbekende, met een zeldzamen, geheimzinnigen klemtoon
op deze woorden.
<span class="pageNum" id="xd33e1571">[<a href="#xd33e1571">162</a>]</span></p>
</div>
</div>
<div id="ch9" class="div1 last-child chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch9.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
<h2 class="label">NEGENDE HOOFDSTUK.</h2>
<h2 class="main">RAFFLES AAN HET WERK.</h2>
</div>
<div class="divBody">
<p class="first">De <span class="corr" id="xd33e1578" title="Bron: Keizerin-moeder">keizerin-moeder</span>, de heerscheres van China, was gestorven.
</p>
<p>Aan haar doodsbed bevonden zich de opper-eunuch en prins Tuan.
</p>
<p>Beiden spraken fluisterend met elkaar.
</p>
<p>„De dood moet zoolang geheim worden gehouden, totdat de keizer zijn moeder gevolgd
is,” zei prins Tuan. „Begeef u nog heden naar den onnoozele en maak hem duidelijk,
dat het de wensch, neen het bevel van zijn moeder is, dat hij zich doodt en haar volgt.
Laat hem de keuze tusschen den strop en het bladgoud. Morgenavond mag hij niet meer
leven. Mocht hij te laf zijn, help hem dan.”
</p>
<p>„Hij zal het niet doen, Keizerlijke Hoogheid.”
</p>
<p>„Leg hem zelf den strik om den hals en worg hem. Voordat prins Thun den dood der keizerin
verneemt, moet het gebeurd zijn, of wij hebben verloren, want dan zal hij het regentschap
overnemen en den zwakhoofdige tegen ons beschermen. Wij hebben geen tijd te verliezen.”
</p>
<p>„Neen, geen seconde, Keizerlijke Hoogheid. Prins Thun is omtrent alles ingelicht.”
</p>
<p>„Wat? Wie deelde hem dat mee?”
</p>
<p>„Een Engelschman, een der vreemde blanke duivels! <span class="corr" id="xd33e1590" title="Bron: Buddah">Boeddha</span> moge hem vernietigen!”
</p>
<p>„Hoe weet de Engelschman het?”
</p>
<p>„Hij bevrijdde het meisje, de slavin, die <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> u zond, met behulp van de priesters der zon.”
</p>
<p>„Hoe heet die hond?”
</p>
<p>„Lord <span class="corr" id="xd33e1603" title="Bron: Cheekmann">Cheekman</span>.”
</p>
<p>„Woont?”
</p>
<p>„Bij den goudsmid Huen-Schang, midden in de stad.”
</p>
<p>„En leeft hij nog?”
</p>
<p>Prins Tuan keek den opper-eunuch met minachting aan.
</p>
<p>„Je wordt oud, Li, je laat onze vijanden in leven”.
</p>
<p>Hij stampte op den grond van nijd.
</p>
<p>„Vooruit, breng den hond in het paleis. Hij moet verdwijnen.”
</p>
<p>„Hij is de vriend van prins Thun”, waagde de opper-eunuch tegen te werpen.
</p>
<p>„De hel moge Thun en zijne vrienden verslinden. Het geldt den troon. Li wat talm je?
Zend gewapende macht naar den Engelschman. Met prins Thun zal ik wel afrekenen. Hij
moet den Engelschman tot morgen volgen. Haast je!”
</p>
<p>Het was tegen middernacht, toen Raffles van de Engelsche Club naar huis ging.
</p>
<p>Toen hij zijne woning naderde, zag hij de straat vol gewapende macht.
</p>
<p>Dadelijk bleef hij staan en trad, om zich rekenschap te geven van de aanwezigheid
der soldaten, in het volslagen donker voorportaal van een huis.
</p>
<p>Nu herkende hij, bij het onzeker licht van eenige lampions, zijnen gastheer Huen-Schang
geketend midden tusschen de gewapende macht. Haastig overlegde hij, of hij te voorschijn
zou komen om te vragen, wat dat beduidde.
</p>
<p>Opeens kwam Kwo-Saing, de chef van politie, dicht langs zijne schuilplaats.
</p>
<p>Raffles had al zooveel Chineesch geleerd, dat hij verstond, wat Kwo-Saing zei.
</p>
<p>Van uit zijn draagstoel onderhield hij zich met een naastbijzijnden politie-beambte.
</p>
<p>„De blanke duivel is nog niet thuis?”
</p>
<p>„Neen, Excellentie, de soldaten verwachten hem elke minuut.”<span id="xd33e1626"></span>
</p>
<p>Nu wist Raffles genoeg. De aanwezigheid der soldaten gold <span class="ex">hem</span> dus.
</p>
<p>Geluidloos als een schaduw sloop hij uit zijne schuilplaats langs de huizen en kwam
in veiligheid.
</p>
<p>Een half uur later vroeg hij binnengelaten te worden in het paleis van prins Thun.
</p>
<p>Op het groote binnenplein van het paleis stonden honderden soldaten gereed. Niemand
wist hier wat van.
<span class="pageNum" id="xd33e1638">[<a href="#xd33e1638">163</a>]</span></p>
<p>Raffles schreed tusschen de lange rijen slapende krijgslieden door en kwam bij prins
Thun, die, nog wakker, met zijne vertrouwelingen op berichten wachtte.
</p>
<p>Toen de Groote Onbekende binnentrad, kwam er een vroolijke glimlach op het ernstige
gelaat van den troonopvolger.
</p>
<p>Hij stak hem beide handen toe en sprak tot zijne vertrouwelingen:
</p>
<p>„Deze man is het werktuig der Voorzienigheid voor het welzijn van China geworden.
<span class="corr" id="xd33e1644" title="Bron: Buddah">Boeddha</span> beschermt hem!”
</p>
<p>De mandarijnen en generaals maakten na deze woorden een buiging voor Raffles, dien
zij met belangstelling opnamen.
</p>
<p>„Wat brengt u voor berichten?” vroeg prins Thun.
</p>
<p>Lord Lister wees naar een voornaam generaal en zei:
</p>
<p>„Ik verzoek Uwe Keizerlijke Hoogheid, den generaal te bevelen mij zijn uniform te
leenen.”
</p>
<p>Verbaasd keken de prins en de andere aanwezigen den spreker aan.
</p>
<p>„Ik begrijp wel niet, welk doel gij beoogt, doch, daar ik aanneem dat het voor mijn
goede zaak is, verzoek ik generaal Fung-wo, u zijn uniform af te staan.”
</p>
<p>De generaal volgde Raffles naar een zijvertrek.
</p>
<p>De Groote Onbekende had weinig tijd te verliezen. Hij had een dolzinnig plan opgevat.
</p>
<p>Slechts tien minuten verliepen, toen Raffles alweer op den prins toetrad.
</p>
<p>Maar deze herkende hem niet.
</p>
<p>Was dat Raffles of generaal Fung-wo?
</p>
<p>Met behulp van schmink en was had Lord Lister zijn gelaat zoo goed veranderd, dat
hij een dubbelganger leek van den generaal.
</p>
<p>Toen prins Thun hem eindelijk herkende, slaakte hij een kreet van verbazing.
</p>
<p>Raffles lette er niet op.
</p>
<p>Haastig nam hij afscheid en verliet het paleis.
</p>
<p>Weer ging hij naar zijn woning.
</p>
<p>Hij haalde verlicht adem, toen hij de soldaten nog wachtend zag staan.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, de dooder van de veertig draken, onderhield zich met de officieren van den troep,
toen Raffles naar hen toe stapte.
</p>
<p>Diep bogen de aan slaafsche onderwerping gewende menschen voor de met goud bestikte
uniform.
</p>
<p>„De <span class="corr" id="xd33e1673" title="Bron: Keizer">keizer</span> beveelt, mij te volgen.”
</p>
<p>Dadelijk sprongen de soldaten overeind en stelden zich op. Niemand waagde het naar
het gebruikelijk schriftelijk bevel te vragen.
</p>
<p>Gehoorzaam zette de colonne zich in beweging en volgde den Grooten Onbekende naar
het paleis van den <span class="corr" id="xd33e1679" title="Bron: Keizer">keizer</span>.
</p>
<p>Zwijgend ging het voorwaarts. Geen woord werd er gesproken. Slechts de officieren
vroegen onderling, wie de generaal was, die voorop liep.
</p>
<p>„Generaal Fung-wo”, fluisterde een van hen, „de vriend van den vice-koning Li-hung-schang
en van prins Thun.”
</p>
<hr class="tb"><p>
</p>
<p>Kwang-Hsu, de ongelukkige keizer van China, zat in zijn klein vertrek en speelde met
looden soldaten.
</p>
<p>Nu en dan kwam er een vermoeid glimlachje op het gelaat van den geheel ontzenuwden,
zwakhoofdigen man.
</p>
<p>Slechts in naam was hij jarenlang de <span class="corr" id="xd33e1692" title="Bron: Keizer">keizer</span> van het machtige rijk geweest, dat zijne moeder voor hem geregeerd had.
</p>
<p>Hij wist misschien niet eens, welke gewichtige rol hij in de wereldgeschiedenis speelde.
Hij was volkomen tevreden, wanneer de opper-eunuch Li hem nieuw Europeesch speelgoed
bracht of hem een penseel gaf, waarmee hij onder allerlei staatsdocumenten zijn naam
schilderde.
</p>
<p>De ongelukkige wist niet eens, wat dat alles beteekende. Het kon een doodvonnis, eene
benoeming of ontslag van een ambtenaar zijn. Het kon den oorlog beteekenen en duizenden
het leven kosten. Kwang-Hsu schilderde zijn naam onder alles, wat de opper-eunuch
hem voorlegde.
</p>
<p>Juist trad deze binnen.
</p>
<p>„Er is China een groot ongeluk overkomen. De <span class="corr" id="xd33e1700" title="Bron: Keizerin-Moeder">keizerin-moeder</span> is overleden”, begon hij, voor den troonzetel staan blijvend, waarop de <span class="corr" id="xd33e1703" title="Bron: Keizer">keizer</span> had plaats genomen.
</p>
<p>„Is mijne moeder dood?” vroeg Kwang-Hsu.
</p>
<p>Hij was niet zoo onnoozel, om geen begrip van den dood te hebben.
</p>
<p>Ja, hij was er zelfs bang voor, en zijne sprookjesvertellers had hij verboden, daarvan
te verhalen.
</p>
<p>Eenige seconden bewaarde de <span class="corr" id="xd33e1711" title="Bron: Keizer">keizer</span> het stilzwijgen en staarde den opper-eunuch aan.
</p>
<p>Daarop verborg hij zijn gelaat in zijn tunica en begon te schreien.
</p>
<p>De opper-eunuch verbaasde zich, dat de <span class="corr" id="xd33e1718" title="Bron: Keizer">keizer</span> tot deze gevoelsuiting in staat was.
</p>
<p>Nu hief de heerscher het hoofd omhoog, keek den opper-eunuch met beweende oogen aan
en vroeg:
</p>
<p>„Kan ik mijne moeder zien?”
<span class="pageNum" id="xd33e1724">[<a href="#xd33e1724">164</a>]</span></p>
<p>„Neen”, antwoordde Li. „Gij zult haar niet zien, doch het is de wensch van de overledene,
dat gij uwe moeder volgt.”
</p>
<p>„Volgen?—Moet ik mijne moeder volgen?—Hoe kan ik dat?”
</p>
<p>„De <span class="corr" id="xd33e1729" title="Bron: Keizerin-Moeder">keizerin-moeder</span>”, sprak de opper-eunuch met zalvende stem, „bevindt zich nu in het eeuwige rijk van
<span class="corr" id="xd33e1732" title="Bron: Buddha">Boeddha</span>. Zij gaf mij opdracht, u den weg te wijzen om bij haar te komen. Ziet hier.”
</p>
<p>De opper-eunuch haalde een dun zijde-papiertje te voorschijn, opende het voorzichtig
en legde twee zeer dun geplette stukjes bladgoud, ter grootte van een gulden, op zijn
hand.
</p>
<p>„Wat beduidt dat?” vroeg Kwang-Hsu.
</p>
<p>„Dat beduidt de weg naar de <span class="corr" id="xd33e1739" title="Bron: Keizerin-Moeder">keizerin-moeder</span>.”
</p>
<p>„Deze blaadjes goud?”
</p>
<p>„Jawel! Gij neemt ze in de holte van uwe hand, houdt uwen mond er boven en haalt diep
adem. Dan zal het blaadje goud in uwen mond vliegen, op uwe luchtpijp gaan liggen,
en binnen een paar minuten zult gij bij uwe moeder zijn.”
</p>
<p>De keizer sidderde.
</p>
<p>Hij zette groote, verschrikte oogen op en keek met eene uitdrukking van ontzetting
naar de blaadjes goud.
</p>
<p>Hij zag niet den spottenden glimlach, die op het gelaat van den opper-eunuch kwam.
</p>
<p>„Indien gij dezen weg niet wenscht”, zei Li, „dan heb ik hier nog een zijden koord.
Ook dit zal u den weg wijzen. Gij legt het om uwen hals en worgt u. (Zie titelplaat).
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Gij hebt dus de keuze van den dood tusschen den strop en het blaadje goud, neem eene
beslissing.”
</p>
<p>De keizer liet een luiden kreet hooren: „Moet ik sterven?”
</p>
<p>„De keizerin-moeder wenscht het.”
</p>
<p>„Neen!” riep Kwang-Hsu, „dat kan zij niet willen, ik wil niet sterven, ik wil leven!”
</p>
<p>Opnieuw kwam er een spottend lachje op het gelaat van den opper-eunuch.
</p>
<p>„Wat de keizerin-moeder zegt moet gebeuren. Verberg uwe wenschen, Kwang-Hsu, en onderwerp
u aan den wil der keizerin-moeder.”
</p>
<p>Het koude angstzweet stond den keizer op het voorhoofd, zijne handen hielden krampachtig,
als zochten zij hulp, de leuning van den stoel vast.
</p>
<p>„Ik ben de keizer. Ik zal u niet gehoorzamen. Ik zal prins Thun en mijne soldaten
roepen, opdat zij mij helpen.”
</p>
<p>Een blik vol haat trof den keizer.
</p>
<p>„Spaar uwe woorden, Kwang-Hsu, noch de prins, noch soldaten zullen te hulp snellen.
Mijn wacht houdt de deuren naar uw vertrek bezet. Over een uur kom ik terug en hebt
gij alsdan niet aan den wensch der keizerin voldaan, dan leg ik u zelf het zijden
koord om den hals. Ik raad u aan, wees gehoorzaam.”
</p>
<p>Daarop wierp de ongelukkige keizer zich aan de voeten van den opper-eunuch, greep
zijn zijden gewaad vast en smeekte om erbarmen.
</p>
<p>Doch hij zou beter een steen om medelijden hebben kunnen smeeken. Het hart van den
opper-eunuch bleef koud als erts. Hij weerde den keizer af en zei op harden toon:
</p>
<p>„Uwe woorden zijn vergeefsch, Kwang-Hsu, doe wat ik u zei. Neem deze opiumsigaretten,
mogen deze u bedwelmen en u den weg gemakkelijker maken.”
</p>
<p>Daarop verliet hij met de wacht het vertrek.
</p>
<p>Weenend wierp de heerscher van het Hemelsche Rijk zich in de kussens en krabde in
zijn angst voor den dood de zijden met goud geborduurde overtrekken stuk.
</p>
<p>Even later richtte hij zich op en dacht na over een middel tot redding.
</p>
<p>Hij opende het raam en keek in den tuin.
</p>
<p>Twee met schilden en speren gewapende eunuchen liepen voor het raam op en neer.
</p>
<p>Daarop liep hij naar de deur en opende haar.
</p>
<p>In het voorportaal zat <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, de dooder van de veertig draken en chef van politie te Peking, met eenige beambten
en keek den ongelukkigen keizer met een grijnslach aan.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> was de vertrouweling van den opper-eunuch Li, en aan hem was de bewaking van den
keizer opgedragen.
</p>
<p>„Wie zijt gij?” vroeg de keizer.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> wierp zich op den grond, raakte den vloer met zijn voorhoofd aan en antwoordde:
</p>
<p>„Zoon des hemels, ik ben <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, uw politiechef van Peking.”
</p>
<p>„Roep prins Thun bij mij”, beval de keizer, „en laat soldaten komen.”
</p>
<p>„Zoon des hemels”, zei <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, „ik zal uw bevel meedeelen aan Zijne Excellentie opper-eunuch Li.”
</p>
<p>De keizer stampte op den grond en riep:
</p>
<p>„Ik wensch niet, dat Li iets van mijn bevel verneemt. Zend een slaaf naar de wacht
en laat soldaten komen.”
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> zag in, dat hij den keizer moest geruststellen en antwoordde:
</p>
<p>„Zoon des hemels, ik zal uw bevel ten uitvoer brengen.”
</p>
<p>Zooals de hofétikette voorschrijft, verliet hij op zijn knieën voortschuivend het
vertrek.
<span class="pageNum" id="xd33e1807">[<a href="#xd33e1807">165</a>]</span></p>
<p>De keizer keek hem na, totdat hij verdwenen was, waarna hij haar zijne kamer terugging
en rusteloos op en neer wandelde.
</p>
<p>De hoop, die de ten doode gewijde nog koesterde, was vergeefsch.
</p>
<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> was naar den opper-eunuch gesneld om dezen den wensch des keizers mee te deelen.
</p>
<p>„Ik zie wel in”, zei Li, „dat die man niet de hand aan zichzelf zal slaan.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Volg mij, <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, ik zal hem het zijden koord om den hals knoopen.”
</p>
<p>Toen spoedig daarop de deur van het keizerlijk vertrek werd geopend, keek de keizer
blij verschrikt op, want hij dacht, dat de redding naderde.
</p>
<p>Hij week sidderend terug, toen hij de vormlooze, logge gestalte ontdekte van den opper-eunuch,
vergezeld van <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>.
</p>
<p>„Wat wilt gij?” vroeg hij met van angst sidderende stem.
</p>
<p>„Gij weet, waarvoor ik kom”, antwoordde de opper-eunuch, „ik zie, dat gij het bevel
der keizerin-moeder niet opvolgt. Maak u gereed, opdat ik u helpe.”
</p>
<p>Om zich te redden sprong de keizer achter een tafel en schoof deze tusschen hem en
zijn beul.
</p>
<p>„Ik wil niet sterven”, snikte hij, „verlaat het vertrek, anders zullen mijne soldaten
u gevangen nemen.”
</p>
<p>„Houd hem vast, <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>”, beval de opper-eunuch en nam het koord in de hand.
</p>
<p>Nu schreeuwde de keizer in zijn wanhoop luid om hulp.
</p>
<p>Eene woeste worsteling tusschen hem en de beide mannen begon.
</p>
<p>Doch hij was tegen de lichaamskracht van den opper-eunuch Li niet opgewassen.
</p>
<p>Die man was gewend de meest weerspannige slaven te ketenen en te ranselen.
</p>
<p>Na eene korte worsteling hielden zij den keizer vast en de opper-eunuch Li wierp hem
met een wreeden lach den gevreesden zijden strop om den hals.
</p>
<p>De keizer viel op den grond, de opper-eunuch zette zijn knie op hem en trok den strik
dicht.
</p>
<p>Een laatste, half-gesmoorde kreet om hulp weerklonk, de oogen puilden den ongelukkige
uit het hoofd, het gelaat werd blauwrood, nog eene laatste wanhopige poging met gebroken
kracht werd gedaan, om zijnen beul af te weren, daarop verloor hij het bewustzijn
en stierf.
</p>
<p>Doch niet eerder liet Li zijn slachtoffer los dan toen alle levensteekenen waren geweken.
</p>
<p>Toen stond hij op en zei tot <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>:
</p>
<p>„Eigenlijk hebben wij den troon van China verdiend. Het was een zwaar werk.”
</p>
<p>„Wij zullen ons als loon aan de zon warmen”, gaf <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> ten antwoord, „en eene eerste plaats innemen bij prins Tuan.”
</p>
<p>Op dit oogenblik klonken buiten wapengekletter en commando’s.
</p>
<p>Verschrikt keken de beide beulen elkaar aan.
</p>
<p>Wat zou dat beduiden?
</p>
<p>„Ga naar het park”, sprak de opper-eunuch tot den chef van politie, „en overtuig u
wat de soldaten op dezen tijd hier te zoeken hebben.”
</p>
<p>Hij zou het antwoord spoedig vernemen.
</p>
<p>De deur werd opengeduwd en een Chineesch generaal trad met den sabel in de hand en
door een dozijn officieren gevolgd, het vertrek binnen en overzag met één blik het
treurspel, dat zich hier had afgespeeld.
</p>
<p>„Te laat!” mompelde hij in zichzelf.
</p>
<p>„Wat wilt ge?” vroeg de opper-eunuch, „waaraan ontleent gij het recht om hier binnen
te dringen?”
</p>
<p>De generaal nam den opper-eunuch met een verachtelijken blik op, wees op den chef
van politie en sprak tot zijn officieren:
</p>
<p>„Neem dien man gevangen en breng hem naar buiten!”
</p>
<p>Dadelijk wierpen zich verscheiden officieren op den sidderenden <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, pakten hem bij de armen en sleepten hem weg.
</p>
<p>Met een snellen blik zag de opper-eunuch wat er met hem zou gebeuren.
</p>
<p>„Gij zijt generaal Fung-wo”, riep hij met gebiedende stem, „en gij zult wel weten,
dat gij u met het binnendringen in het keizerlijk paleis aan het hoofd van keizerlijke
soldaten hebt schuldig gemaakt aan een vergrijp, dat u den dood moest kosten!”
</p>
<p>Generaal Fung-wo glimlachte weer met minachting en mat den opper-eunuch met een ironischen
blik van het hoofd tot de voeten.
</p>
<p>Toen antwoordde hij kortaf:
</p>
<p>„Geweld gaat boven recht!”
</p>
<p>Met een kleine handbeweging wendde hij zich tot de officieren en er volgde een nieuw
bevel:
</p>
<p>„Neem ook hem gevangen!”
</p>
<p>Nu zag de opper-eunuch wel in, dat hij een verloren man was.
</p>
<p>Bliksemsnel greep hij in zijn tunica, haalde een kleine vergiftigde pil te voorschijn
en wilde deze inslikken.
<span class="pageNum" id="xd33e1884">[<a href="#xd33e1884">166</a>]</span></p>
<p>Maar generaal Fung-wo was sneller dan hij.
</p>
<p>Voordat de opper-eunuch het vergif naar den mond kon brengen, had de generaal het
hem ontrukt.
</p>
<p>Nu ontstond een wanhopige worsteling tusschen Li en de officieren.
</p>
<p>De geheele kracht van vijf manschappen was noodig om den reuzensterken eunuch te ketenen.
</p>
<p>Hierop werd hij door generaal Fung-wo gefouilleerd.
</p>
<p>Tandenknarsend en vreeselijke vloeken uitbrakend, moest de opper-eunuch zich dit laten
welgevallen.
</p>
<p>Een zegevierende uitdrukking verscheen in de oogen van generaal Fung-wo, toen hij
uit den borstzak van den opper-eunuch verscheidene geheime waardevolle staatsdocumenten
te voorschijn haalde.
</p>
<p>De opper-eunuch begon, toen hij dit bemerkte, luid om hulp te roepen.
</p>
<p>Generaal Fung-wo liet hem een prop in den mond duwen. Daarop werd de onmensch weggebracht.
</p>
<p>In de kamer moesten eenige officieren den vermoorden <span class="corr" id="xd33e1896" title="Bron: Keizer">keizer</span> op een divan leggen en twee van hen als eerewacht bij den doode blijven.
</p>
<p>Hierop verliet de generaal het paleis, stelde posten van zijn soldaten voor de deuren
op, loste de wachten bij de poorten der verboden stad af en bezette ze eveneens met
zijn militairen. Toen marcheerde hij naar het paleis van prins Thun.
</p>
<p>Zwijgend trokken de colonnes door de verlaten straten, toen zij plotseling werden
opgeschrikt door verwijderd schieten en geschreeuw.
</p>
<p>De generaal, die aan het hoofd liep, luisterde eenige seconden om zich op de hoogte
te stellen.
</p>
<p>Hij hoorde, dat de schoten uit de richting van het paleis van prins Thun kwamen.
</p>
<p>Dadelijk beval hij looppas, om den nog tamelijk langen weg sneller af te leggen.
</p>
<p>Met kolfslagen dreven de soldaten den meegenomen opper-eunuch Li en den man, die veertig
draken doodde, Kwo-Saing, voorwaarts.
</p>
<p>Prins Tuan had denzelfden avond al zijn vertrouwde raadgevers om zich verzameld en
hun de mededeeling gedaan, dat de <span class="corr" id="xd33e1908" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> was gestorven.
</p>
<p>„Nu komt het er op aan!” sprak hij, „mandarijnen, generaals, vrienden van de goede
zaak, gij hebt mij tot uw aanvoerder gekozen en mij trouw gezworen tot in den dood.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Gij weet, dat het mijn voornaamste plicht is, China tegen de hebzucht der vreemde
blanke duivels te beschermen en dat het mijn lijfspreuk is: China voor de Chineezen!
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wij willen niets te maken hebben met de duivelsche kunsten der Europeanen. Ons volk
heeft geen opheffing, geen beschaving noodig. Zoodra het volk denkt, heeft de giftplant
der revolutie wortel geschoten aan de treden van den troon.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Deze vreemdelingen beijveren zich om ons volk met helsche kunsten te vergiftigen:
en het met minachting voor den drager van het drakengewaad te vervullen.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Prins Thun en <span class="corr" id="xd33e1925" title="Bron: Keizer">keizer</span> Kwang-Hsu ondersteunen de vreemdelingen en zien niet in, dat zij daarmee een zeer
verachtelijk misdrijf begaan.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>De vreemde honden moeten uit China weg en ons land moet weer rein worden.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wilt gij mij daarbij helpen?”
</p>
<p>Een geestdriftig „Ay-ay!” klonk uit de menigte.
</p>
<p>Trotsch keek prins Tuan op hen neer.
</p>
<p>Zijn roofzuchtig gelaat verwrong zich tot een voldaan glimlachje.
</p>
<p>Hij vervolgde:
</p>
<p>„Thans, nu de <span class="corr" id="xd33e1940" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> dood is, is eindelijk de dag gekomen, die ons vrijheid en wraak brengt. Verzamel
u om de vanen van den rooden draak, die ik in mijn hand houd. Het bloed van alle vreemdelingen
moge eindelijk de straten van Peking kleuren—niemand worde ontzien! Het gele gevaar
moge de wereld zoo doen sidderen, dat geen vreemde duivel het ooit weer waagt, ons
land te betreden!”
</p>
<p>Prins Tuan ging op het tapijt zitten en een luid gemompel van bijval werd vernomen.
</p>
<p>Daarop stond generaal Poh-Loh op.
</p>
<p>Hij was gekleed in de oude dracht der Tartaarsche veldheeren.
</p>
<p>Het blanke kromzwaard en het schild op de borst, in den gordel een dozijn kostbare
dolken en in zijn hand de zweep met looden kogels, waarmee de Tartaar zelfs den Siberischen
tijger kan dooden.
</p>
<p>De oogen van den generaal schitterden, toen hij sprak:
</p>
<p>„Verheven zoon der zon! Wanneer gij de meening van uw onderdanige dienaren wilt vernemen,
zoo luister: Voordat prins Thun met zijn generaals en vertrouwelingen gedood zijn,
kunnen wij ons plan niet uitvoeren. Prins Thun is een vriend der vreemden en van hunne
zeden. Met het eenvoudige volk in Peking gaat hij om als met zijns gelijken.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hij is Europeesch gekleed, bezoekt de koffiehuizen en richt scholen op, waarin hij
ons volk de kunst van het lezen bijbrengt, zoodat ze de duivelswoorden van <span class="pageNum" id="xd33e1953">[<a href="#xd33e1953">167</a>]</span>de vreemdelingen in hunne couranten leeren verstaan. Prins Thun moet gedood worden!”
</p>
<p>Opnieuw betuigde de verzamelde menigte luide haar bijval.
</p>
<p>Daarop stond prins Tuan op en vroeg nogmaals gehoor:
</p>
<p>„Generaal Poh-Loh heeft gelijk. Nog dezen nacht moeten wij dat werk beginnen. Neem
onze soldaten mee om prins Thun te overvallen. Zijn dood moge het fundament worden
van onze heerschappij.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Tot alle vice-koningen, generaals, mandarijnen en gouverneurs wordt hiermede mijn
keizerlijk bevel gericht, het volk ter bescherming van China te wapenen en alle vijanden
van het Hemelsche Rijk te vernietigen.
</p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Dood aan prins Thun en zijne vrienden.”
</p>
<p>Prins Tuan had zijne rede geëindigd.
</p>
<p>Juichende, brullende bijvalsbetuigingen klonken opwaarts uit de kelen van zijn aanhangers.
</p>
<p>De zwaarden werden getrokken en vol geestdrift tegen elkaar geslagen.
</p>
<p>Daarop zond de prins zijn adjudant naar de kazerne der Tartaarsche garde, met bevel
haar te alarmeeren.
</p>
<p>Na verloop van een half uur waren de compagnieën voor het paleis van prins Tuan aangekomen.
</p>
<p>Het waren wilde, drieste gezellen, eene teugellooze bende zonder Europeeschen dril.
</p>
<p>Alleen de soldaten, die onder bevel stonden van prins Thun en generaal Fung-wo, waren
op Europeesche wijze gedrild en konden doorgaan voor een geregelden troep.
</p>
<p>Prins Tuan geleidde de troepen persoonlijk naar het paleis van zijnen vijand.
</p>
<p>Dit lag tamelijk afgelegen van Peking in eene kleine voorstad en omgeven door een
groot park.
</p>
<p>De wachten van den prins bemerkten direct het gevaar en openden niet, toen prins Tuan
verlangde binnengelaten te worden.
</p>
<p>In plaats hiervan alarmeerden zij de soldaten, en na een paar minuten waren de ramen
van het prinselijk paleis met manschappen bezet.
</p>
<p>Doch in verhouding tot de troepen der Tartaren was het slechts een klein hoopje te
noemen.
</p>
<p>Prins Thun stapte naar het raam en vroeg, wat die overval beteekende.
</p>
<p>„Geef u over”, luidde het antwoord, „gij zijt wegens hoogverraad aangeklaagd, en den
dood schuldig.”
</p>
<p>Toen rukte prins Thun de revolver uit den gordel en schoot haar in de duisternis af.
</p>
<p>Dat was het signaal tot den strijd.
</p>
<p>Het viel de Tartaarsche benden niet gemakkelijk het paleis binnen te dringen.
</p>
<p>Met bewonderenswaardige dapperheid sloegen de tegenstanders den aanval af.
</p>
<p>Doch de Tartaren namen hun toevlucht tot eene andere strijdwijze, zij staken het paleis
in brand.
</p>
<p>Daar dit op Chineesche wijze van hout was gebouwd, breidde het vuur zich snel uit
en noodzaakte de verdedigers hunne posten te verlaten.
</p>
<p>Krakend stortte de voormuur van het gebouw in en weldra ontstond een woedend gevecht
tusschen de roofgierige horden.
</p>
<p>Ieder der soldaten van prins Thun had zich tegen vijf of zes man te verdedigen. De
aanvoerder zelf vocht als een leeuw.
</p>
<p>Hij bloedde reeds uit verscheiden wonden. Naast hem streed generaal Fung-wo. Zij stonden
voor de deur van het vrouwenverblijf en aan hun voeten lagen een zestal gesneuvelde
vijanden. Plotseling kreeg de generaal een schot in de borst en zonk ter aarde.
</p>
<p>Met een zegevierend geschreeuw stortten de Tartaren zich als eene bende bloedhonden
op prins Thun, die zich nog slechts met het zwaard in de vuist kon verdedigen.
</p>
<p>Prins Tuan stond achter de aanvallers en beval den Tartaren den prins levend gevangen
te nemen.
</p>
<p>Maar het gelukte niemand den dapperen strijder in handen te krijgen, daar diens zwaard
als een bliksemstraal neerkwam op ieder, die hem durfde naderen.
</p>
<p>Toen alle moeite vruchteloos scheen, greep generaal <span class="corr" id="xd33e1995" title="Bron: Poh-loh">Poh-Loh</span> zijn zweep met looden kogels en slingerde die den prins als eene lasso om het lichaam.
</p>
<p>Tevergeefs trachtte de dappere prins zich te bevrijden.
</p>
<p>Met een duivelschen lach trok <span class="corr" id="xd33e2001" title="Bron: Poh-loh">Poh-Loh</span> met een ruk den prins op den grond. De Tartaren sprongen naderbij en ontrukten hem
het zwaard.
</p>
<p>„Terug”, schreeuwde prins Tuan, „het leven van den prins behoort mij toe!”
</p>
<p>Hij had een dolk in de hand en sprong op den prins toe om hem het staal in het hart
te stooten.
</p>
<p>„Vervloekte hond”, schreeuwde hij tot den prins, „aan jou hebben wij het ongeluk van
China te danken, maar ik zal het Hemelsche Rijk van je bevrijden. Sterf!”
</p>
<p>Prins Thun keek hem koud en rustig in de oogen, die van haat fonkelden. Hij kende
geen doodsangst.
</p>
<p>Prins Tuan hief zijn hand reeds op. Generaal <span class="corr" id="xd33e2010" title="Bron: Poh-loh">Poh-Loh</span> <span class="pageNum" id="xd33e2013">[<a href="#xd33e2013">168</a>]</span>en de Tartaren keken in gespannen aandacht. Plotseling gingen de gordijnen voor den
ingang van het vrouwenvertrek uiteen, <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> snelde naar buiten en sprong als een hond op prins Tuan toe, smeet hem op den grond
en beet hem de keel door.
</p>
<p>Het volgende oogenblik verpletterde de strijdbijl van generaal <span class="corr" id="xd33e2020" title="Bron: Poh-loh">Poh-Loh</span> den schedel van <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>, maar nog in den doodstrijd liet de dappere man het schokkende lichaam van prins
Tuan niet los en bleef zoo op zijn slachtoffer liggen.
</p>
<p>Prins Thun had zich met een krachtigen ruk weten te bevrijden, greep een zwaard van
een der Tartaren en schoot op den generaal toe. Deze rukte zijn revolver te voorschijn
en vuurde.
</p>
<p>Prins Thun, in den bovenarm getroffen, wankelde een oogenblik, doch greep met zijn
linkerhand het zwaard en met een meesterlijken houw sloeg hij den generaal neer.
</p>
<p>Woedend beantwoordden de Tartaren den val van den aanvoerder en een laatste wanhopige
strijd begon.
</p>
<p>Plotseling klonken voor het paleis commando’s, de Tartaren keken verbaasd op, een
goedgemikt salvo weerklonk, een hoerageroep werd vernomen en voordat de Tartaren konden
vluchten, wierpen soldaten met gevelde bajonet zich op hen, aangevoerd door een Chineesch
generaal.
</p>
<p>Kolfslagen vielen op de kale hoofden der Tartaren, schreeuwend namen zij de vlucht
en op het volgende oogenblik salueerde voor den uitgeputten prins Thun generaal Fung-wo,
alias John C. Raffles. Hij meldde zich aldus:
</p>
<p>„Majesteit, ik heb den troon van China voor u veroverd.”
</p>
<p>Prins Thun kon nog juist met een moeilijk lachje den redder in den nood danken, daarop
zonk hij uitgeput op den grond.
</p>
<p>Raffles droeg hem met eenige officieren op een divan en zond boden naar den geneesheer
van het Engelsche gezantschap, opdat deze zou komen om den prins te verbinden.
</p>
<p>Weldra verscheen de geroepene en na een rusttijd van twee uur was prins Thun in zooverre
hersteld, dat hij het bericht kon aanhooren van Lord Lister, die nog steeds in de
kleedij van generaal Fung-wo bij zijn legerstede vertoefde.
</p>
<p>Het meest waardevolle waren de aan den opper-eunuch Li ontnomen staatspapieren, die
het laatste edict der keizerin bevatten.
</p>
<p>Hierin wees de keizerin <span class="corr" id="xd33e2039" title="Bron: Pu-yi">Pu-Yi</span>, den zoon van prins Thun, na den dood van den keizer <span class="corr" id="xd33e2042" title="Bron: Kwang-hsu">Kwang-Hsu</span>, als diens opvolger aan.
</p>
<p>Prins Thun echter zou tot aan zijn meerderjarigheid het regentschap op zich nemen.
</p>
<p>Nog denzelfden dag vertrok prins Thun naar de verboden stad en verzamelde de Mandarijnen
en andere grooten van het rijk om zich heen tot het beleggen van een kabinetsraad.
</p>
<hr class="tb"><p>
</p>
<p>Toen Raffles den volgenden dag in Europeesche kleedij bij den keizer zijn opwachting
maakte, nam hij op een binnenplein het schouwspel waar van de afranseling van <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, den veertig drakendooder.
</p>
<p>Hij kon een glimlach niet onderdrukken, toen de uitvoerder der straf voordat hij deze
toediende aan den politiechef dit schrijven voorlas:
</p>
<p>„Op bevel van Pu-Yi, onzen almachtigen heerscher en zoon der zon, ontvangt <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, de man, die veertig draken doodde, veertig zweepslagen en wordt van al zijn waardigheden
vervallen verklaard.”
</p>
<p>De opper-eunuch Li evenwel werd tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld.
</p>
<p>Lord Lister schreef denzelfden avond aan Charly Brand een brief, die aldus luidde:
</p>
<blockquote>
<p class="first salute">„Mijn beste Charly!
</p>
<p>Ik ben in China tot opper-mandarijn benoemd met den titel van honderd-draken-dooder.
Wanneer ik onder draak moet verstaan al het gepeupel, dat hier de menschen geknecht
en onderdrukt heeft, dan kreeg ik dezen titel met het volste recht. Ik geloof dat
ik er toe heb bijgedragen, China te bevrijden van de machten, die het volk dom houden.
</p>
<p>Met de eerstvolgende stoomboot keer ik terug, want ik verlang erg naar den politie-inspecteur
Baxter.
</p>
<p class="signed">Je EDWARD.”</p>
</blockquote><p>
</p>
<p>Voordat Raffles China verliet, bood de prins-regent hem een schitterend afscheidsdiner
aan.
</p>
<p>De voornaamste grooten van China zagen met verbazing voor de eerste maal aan de zijde
van den heerscher een vreemdeling.
</p>
<p>Toen het diner ten einde liep, stond de prins-regent op en sprak aldus:
</p>
<p>„Gij zult u misschien verbazen, dat ik aan mijn zijde aan een vreemdeling de eer der
voornaamste plaats heb gegeven. Doch aan hem heb ik mijn positie te danken en van
hem heb ik de wijze les geleerd, die ik u allen als richtsnoer wil voorhouden. Ze
luidt:
<span class="pageNum" id="xd33e2078">[<a href="#xd33e2078">169</a>]</span></p>
<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Aan den dappere behoort de wereld! Het is tot nu toe een fout van China geweest, dat
wij niet den moed bezaten, koen en doortastend te handelen.”
</p>
<p>Hij omhelsde Raffles en kuste hem als een broeder.
</p>
<p>Daarna hief hij de tafel op.
</p>
<p>Voordat de groote onbekende het paleis verliet, nam hij afscheid van Anitai, die bitter
weende.
</p>
<p>Zij wilde haar meester beslist volgen. Lord Lister had al zijn overredingskracht noodig
om haar duidelijk te maken, dat hij aan haar wensch niet kon voldoen.
</p>
<p>Een zusterlijke vriendin had zij gevonden aan Wandé, de vrouw van den prins-regent.
</p>
<p>Toen Raffles Peking verliet, zond hij nog een brief aan den prins-regent; bij opening
las deze het volgende:
</p>
<blockquote>
<p class="first salute">„Mijn waarde prins Thun!
</p>
<p>Gij verteldet mij voor eenigen tijd, dat het zelfs Raffles niet gelukken zou, u te
helpen. Thans, na mijn vertrek, wil ik u een geheim openbaren: John Raffles hielp
u den troon van China bestijgen!
</p>
<p>Wees gegroet door uw
</p>
<p class="signed">Lord LISTER,
<br>die zich noemt John C. Raffles,
<br>de groote onbekende.”</p>
</blockquote><p>
</p>
</div>
</div>
</div>
<div class="back">
<div class="div1 notice"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
<p class="first center">Titel van het volgende nummer (36).
</p>
<p class="center xxl">„De mooie jonge dame.”
</p>
</div>
</div>
<p><span class="pageNum" id="xd33e2108">[<a href="#xd33e2108">170</a>]</span></p>
<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
<p class="first underline xd33e2110">Belooning: 1000 pond sterling.
</p>
<div class="table">
<table class="tbl.wanted.header">
<tr>
<td class="xd33e2113 cell-left cell-top xd33e2117">Wie kent hem?
</td>
<td rowspan="2" class="rowspan xd33e2114 cell-top cell-bottom">
<div class="figure lordlisterwidth"><img src="images/lordlister.png" alt="Portret van Lord Lister." width="307" height="404"></div>
</td>
<td class="xd33e2113 cell-right cell-top xd33e2117">Wie heeft hem gezien?
</td>
</tr>
<tr>
<td class="xd33e2113 cell-left cell-bottom">Dat vraagt men in Scotland Yard!
</td>
<td class="xd33e2113 cell-right cell-bottom">Dat vraagt heel Londen!</td>
</tr>
</table>
</div><p>
</p>
<p class="xd33e2132">Lord Lister <span class="underline xd33e2134">genaamd</span> John C. Raffles, <span class="xd33e2137">de geniaalste aller dieven</span>
</p>
<p class="xd33e2140">brengt alle gemoederen in beweging, is de schrik van woekeraars en geldschieters;
ontrooft hun door zijn listen hunne bezittingen, waarmede hij belaagde onschuld beschermt
en behoeftigen ondersteunt.
</p>
<p class="xd33e2142">Man van eer in alle opzichten
</p>
<p class="xd33e2140">spant hij wet en gerecht menigen strik en heeft steeds de voorvechters van edele levensbeschouwing
op zijn hand, nl. allen, die ervan overtuigd zijn, dat:
</p>
<p class="xd33e2146">Ongestraft veel misstanden, door de wet beschermd, blijven voortwoekeren.
</p>
<p class="xd33e2140">Men leze, hoe alles in het werk wordt gesteld, <b>Lord Lister</b>, genaamd <b>John C. Raffles</b>, den geniaalsten aller dieven, te vatten!
</p>
<div lang="en" class="div2 section warrant.en"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><table class="alignedText">
<tr>
<td class="first" lang="en">
<p class="first xd33e2157">WARRANT OF ARREST.
</p>
</td>
<td class="second" lang="nl">
<p class="first"><span class="underline">Vertaling</span>:
</p>
<p class="xd33e2269">Bevel tot aanhouding.
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td class="first" lang="en">
<p>Be it known unto all men by these presents that we hereby charge and warrant the apprehension
of the man described as under:
</p>
</td>
<td class="second" lang="nl">
<p>Wij verzoeken de aanhouding van den man, wiens beschrijving hier volgt:
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td class="first" lang="en">
<p class="xd33e2161">DESCRIPTION:
</p>
<div class="table">
<table>
<tr>
<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Name</span>: </td>
<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, alias John C. <span class="corr" id="xd33e2171" title="Bron: Sinclair">Raffles</span>.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Age</span>: </td>
<td class="cell-right">32 to 35 years.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Height</span>: </td>
<td class="cell-right">5 feet nine inches.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Weight</span>: </td>
<td class="cell-right">176 pounds.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Figure</span>: </td>
<td class="cell-right">Tall.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Complexion</span>: </td>
<td class="cell-right">Dark.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Hair</span>: </td>
<td class="cell-right">Black.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Beard</span>: </td>
<td class="cell-right">A slight moustache.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Eyes</span>: </td>
<td class="cell-right">Black.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Language</span>: </td>
<td class="cell-right cell-bottom">English, French, German, Russian, etc.</td>
</tr>
</table>
</div><p>
</p>
</td>
<td class="second" lang="nl">
<p class="xd33e2161">Beschrijving:
</p>
<div class="table">
<table>
<tr>
<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Naam</span>: </td>
<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, genaamd John C<span class="corr" id="xd33e2283" title="Niet in bron">.</span> Raffles.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Leeftijd</span>: </td>
<td class="cell-right">32–35 jaar.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Lengte</span>: </td>
<td class="cell-right">ongeveer 1,76 meter.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Gewicht</span>: </td>
<td class="cell-right">80 kilo.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Gestalte</span>: </td>
<td class="cell-right">slank.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Gelaatskleur</span>: </td>
<td class="cell-right">donker.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Haar</span>: </td>
<td class="cell-right">zwart.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Baardgroei</span>: </td>
<td class="cell-right">kleine snor.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left"><span class="ex">Oogen</span>: </td>
<td class="cell-right">zwart.
</td>
</tr>
<tr>
<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Spreekt</span> </td>
<td class="cell-right cell-bottom">Engelsch, Fransch, Duitsch, Russisch enz. enz.</td>
</tr>
</table>
</div><p>
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td class="first" lang="en">
<p><span class="ex">Special notes</span>: The man poses as a gentleman of great distinction. Adopts a new role every other
day. Wears an eyeglass. Always accompanied by a young man—name unknown.
</p>
</td>
<td class="second" lang="nl">
<p><span class="ex">Bijzondere kenteekenen</span>: Het optreden van den man kenmerkt zich door bijzonder goede manieren. Telkens een
ander uiterlijk. Draagt een monocle. Is in gezelschap van een jongeman, wiens naam
onbekend.
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td class="first" lang="en">
<p>Charged with robbery.
</p>
<p>A reward of 1000 pounds sterling will be paid for the arrest of this man.
</p>
</td>
<td class="second" lang="nl">
<p>Moet worden aangehouden als dief. Voor zijn aanhouding betalen wij een prijs van 1000
pond sterling.
</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td class="first" lang="en">
<p class="xd33e2161">Headquarters—Scotland Yard.
</p>
<p class="dateline"><span class="ex">London</span>, 1<sup>st</sup> October 1908.
</p>
<p class="signed"><b>Police Inspector</b>,<br>
<span class="ex">Horny.</span>
</p>
</td>
<td class="second" lang="nl">
<p><b><i>Het Hoofdbureau van Politie <span class="corr" id="xd33e2359" title="Bron: Scotland-Yard">Scotland Yard</span>.</i></b>
</p>
<p class="dateline"><span class="ex">Londen</span>, 1. <span class="corr" id="xd33e2367" title="Bron: Oktober">October</span> 1908.
</p>
<p class="signed"><b><span class="corr" id="xd33e2372" title="Bron: Inspekteur">Inspecteur</span> van Politie</b><br>
(get.) <span class="ex">Horny</span>.
</p>
</td>
</tr>
</table>
</div>
</div>
</div>
<div class="div1 imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
<p class="first xd33e2381">Roman-Boekhandel <span class="xd33e2383">voorheen</span> A. Eichler
</p>
<p class="xd33e118">Singel 236—Amsterdam.
</p>
</div>
</div>
<div class="div1" id="toc">
<h2 class="main">Inhoudsopgave</h2>
<table>
<tr id="ch1.toc" class="tocLevel0">
<td class="tocDivNum">I. </td>
<td class="tocDivTitle"><a href="#ch1">EEN AFGODENFEEST.</a></td>
<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch1">138</a></td>
</tr>
<tr id="ch2.toc" class="tocLevel0">
<td class="tocDivNum">II. </td>
<td class="tocDivTitle"><a href="#ch2">EEN VERIJDELDE MEISJESROOF.</a></td>
<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch2">140</a></td>
</tr>
<tr id="ch3.toc" class="tocLevel0">
<td class="tocDivNum">III. </td>
<td class="tocDivTitle"><a href="#ch3">DE ZWARTE ROOS VAN PAI-HO.</a></td>
<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch3">143</a></td>
</tr>
<tr id="ch4.toc" class="tocLevel0">
<td class="tocDivNum">IV. </td>
<td class="tocDivTitle"><a href="#ch4">EEN HANENGEVECHT.</a></td>
<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch4">145</a></td>
</tr>
<tr id="ch5.toc" class="tocLevel0">
<td class="tocDivNum">V. </td>
<td class="tocDivTitle"><a href="#ch5">DE HEKS VAN PEKING.</a></td>
<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch5">151</a></td>
</tr>
<tr id="ch6.toc" class="tocLevel0">
<td class="tocDivNum">VI. </td>
<td class="tocDivTitle"><a href="#ch6">IN DEN TEMPEL DER ZON.</a></td>
<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch6">154</a></td>
</tr>
<tr id="ch7.toc" class="tocLevel0">
<td class="tocDivNum">VII. </td>
<td class="tocDivTitle"><a href="#ch7">EEN SCHOT.</a></td>
<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch7">157</a></td>
</tr>
<tr id="ch8.toc" class="tocLevel0">
<td class="tocDivNum">VIII. </td>
<td class="tocDivTitle"><a href="#ch8">BIJ DEN OPPER-EUNUCH.</a></td>
<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch8">160</a></td>
</tr>
<tr id="ch9.toc" class="tocLevel0">
<td class="tocDivNum">IX. </td>
<td class="tocDivTitle"><a href="#ch9">RAFFLES AAN HET WERK.</a></td>
<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch9">162</a></td>
</tr>
</table>
</div>
<div class="transcriberNote">
<h2 class="main">Colofon</h2>
<h3 class="main">Codering</h3>
<p>Dit boek is weergegeven in oorspronkelijke schrijfwijze. Afgebroken woorden aan het
einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel
zijn verbeterd. Deze verbeteringen zijn aangegeven in de colofon aan het einde van
dit boek.</p>
<h3 class="main">Documentgeschiedenis</h3>
<ul>
<li>2025-11-15 Begonnen.
</li>
</ul>
<h3 class="main">Verbeteringen</h3>
<p>De volgende 219 verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p>
<table class="correctionTable">
<tr>
<th>Bladzijde</th>
<th>Bron</th>
<th>Verbetering</th>
<th>Bewerkingsafstand</th>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e141">138</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Keizerlijk Ministerie</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">keizerlijk ministerie</td>
<td class="bottom">2</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><i title="42 gevallen">Passim.
</i></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Win-seng</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Win-Seng</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e156">139</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">tunika</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">tunica</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e159">139</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1363">157</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1383">158</a>, <a class="pageref" href="#xd33e2283">170</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><i title="44 gevallen">Passim.
</i></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Kwo-saing</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Kwo-Saing</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e210">139</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Kwo-sa-ing</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Kwo-Saing</td>
<td class="bottom">2</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e225">139</a>, <a class="pageref" href="#xd33e238">139</a>, <a class="pageref" href="#xd33e420">142</a>, <a class="pageref" href="#xd33e976">151</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1283">156</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1550">161</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1673">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1679">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1692">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1703">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1711">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1718">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1896">166</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1925">166</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Keizer</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">keizer</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e235">139</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Tsient-sin</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Tsien-tsin</td>
<td class="bottom">2</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><i title="54 gevallen">Passim.
</i></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">„</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e311">140</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Keizerlijken</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">keizerlijken</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e349">141</a>, <a class="pageref" href="#xd33e484">143</a>, <a class="pageref" href="#xd33e500">144</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Huen-schang</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Huen-Schang</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e407">142</a>, <a class="pageref" href="#xd33e412">142</a>, <a class="pageref" href="#xd33e517">144</a>, <a class="pageref" href="#xd33e528">144</a>, <a class="pageref" href="#xd33e533">144</a>, <a class="pageref" href="#xd33e538">144</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Boeddah</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Boeddha</td>
<td class="bottom">2</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e479">143</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Hueng-schang</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Huen-Schang</td>
<td class="bottom">2</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e606">146</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">sufferts</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">sufferds</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e640">146</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">canailje</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">canaille</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e675">147</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">,</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e683">147</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Pu-hi</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Pu-Hi</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e710">148</a>, <a class="pageref" href="#xd33e715">148</a>, <a class="pageref" href="#xd33e953">151</a>, <a class="pageref" href="#xd33e961">151</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1381">158</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1391">158</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1538">161</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1908">166</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1940">166</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Keizerin</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">keizerin</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e785">149</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Win-seng’s</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Win-Seng’s</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e983">151</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">manderijnen</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">mandarijnen</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1016">152</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">rikhas</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">rikshas</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1089">152</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Punko-wong</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Punkuwong</td>
<td class="bottom">2</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1167">154</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">doorzichtig</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">doorzichtige</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1186">154</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">goed</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">goede</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1247">155</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Zonnentempel</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Zonnetempel</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1292">156</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Confusius</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Confucius</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1341">157</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">”</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1374">158</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">lichaaam</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">lichaam</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1410">158</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">aten</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">laten</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1421">158</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">?</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1499">160</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">audientie</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">audiëntie</td>
<td class="bottom">1 / 0</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1555">161</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1603">162</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Cheekmann</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Cheekman</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1578">162</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Keizerin-moeder</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">keizerin-moeder</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1590">162</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1644">163</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Buddah</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Boeddha</td>
<td class="bottom">4</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1626">162</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">
[<i>Verwijderd</i>]
</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1700">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1729">164</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1739">164</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Keizerin-Moeder</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">keizerin-moeder</td>
<td class="bottom">2</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1732">164</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Buddha</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Boeddha</td>
<td class="bottom">2</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1995">167</a>, <a class="pageref" href="#xd33e2001">167</a>, <a class="pageref" href="#xd33e2010">167</a>, <a class="pageref" href="#xd33e2020">168</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Poh-loh</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Poh-Loh</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2039">168</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Pu-yi</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Pu-Yi</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2042">168</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Kwang-hsu</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Kwang-Hsu</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2171">170</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="en">Sinclair</td>
<td class="width40 bottom" lang="en">Raffles</td>
<td class="bottom">7</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2359">170</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Scotland-Yard</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Scotland Yard</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2367">170</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Oktober</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">October</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
<tr>
<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2372">170</a></td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Inspekteur</td>
<td class="width40 bottom" lang="nl">Inspecteur</td>
<td class="bottom">1</td>
</tr>
</table>
</div>
</div>
<div style='text-align:center'>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77255 ***</div>
</body>
</html>
|
