diff options
Diffstat (limited to '77255-h/77255-h.htm')
| -rw-r--r-- | 77255-h/77255-h.htm | 4519 |
1 files changed, 4519 insertions, 0 deletions
diff --git a/77255-h/77255-h.htm b/77255-h/77255-h.htm new file mode 100644 index 0000000..7ec8e01 --- /dev/null +++ b/77255-h/77255-h.htm @@ -0,0 +1,4519 @@ +<!DOCTYPE HTML> +<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source on 2025-11-16T19:04:46Z using SAXON HE 9.9.1.8 . --> +<html lang="nl"> +<head> +<title>Lord Lister No. 35: De man, die veertig draken doodde | Project Gutenberg</title> +<meta charset="utf-8"> +<meta name="generator" content="tei2html.xsl, see https://github.com/jhellingman/tei2html"> +<meta name="author" content="Kurt Matull (1872–1920)"> +<meta name="author" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]"> +<link rel="coverpage" href="images/lordlister0035-front.jpg"> +<link rel="icon" href="images/lordlister0035-front.jpg" type="image/x-cover"> +<meta name="DC.Title" content="Lord Lister No. 35: De man, die veertig draken doodde"> +<meta name="DC.Creator" content="Kurt Matull (1872–1920)"> +<meta name="DC.Creator" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]"> +<meta name="DC.Language" content="nl-1900"> +<meta name="DC.Format" content="text/html"> +<meta name="DC.Publisher" content="Project Gutenberg"> +<meta name="DC:Subject" content="Detective and mystery stories -- Periodicals"> +<meta name="DC:Subject" content="Dime novels -- Periodicals"> +<style> /* <![CDATA[ */ +html { +line-height: 1.3; +} +body { +margin: 0; +} +main { +display: block; +} +h1 { +font-size: 2em; +margin: 0.67em 0; +} +hr { +height: 0; +overflow: visible; +} +pre { +font-family: monospace; +font-size: 1em; +} +a { +background-color: transparent; +} +abbr[title] { +border-bottom: none; +text-decoration: underline; +} +b, strong { +font-weight: bolder; +} +code, kbd, samp { +font-family: monospace; +font-size: 1em; +} +small { +font-size: 80%; +} +sub, sup { +font-size: 67%; +line-height: 0; +position: relative; +vertical-align: baseline; +} +sub { +bottom: -0.25em; +} +sup { +top: -0.5em; +} +img { +border-style: none; +} +body { +font-family: serif; +font-size: 100%; +text-align: left; +margin-top: 2.4em; +} +div.front, div.body { +margin-bottom: 7.2em; +} +div.back { +margin-bottom: 2.4em; +} +.div0 { +margin-top: 7.2em; +margin-bottom: 7.2em; +} +.div1 { +margin-top: 5.6em; +margin-bottom: 5.6em; +} +.div2 { +margin-top: 4.8em; +margin-bottom: 4.8em; +} +.div3 { +margin-top: 3.6em; +margin-bottom: 3.6em; +} +.div4 { +margin-top: 2.4em; +margin-bottom: 2.4em; +} +.div5, .div6, .div7 { +margin-top: 1.44em; +margin-bottom: 1.44em; +} +.div0:last-child, .div1:last-child, .div2:last-child, .div3:last-child, +.div4:last-child, .div5:last-child, .div6:last-child, .div7:last-child { +margin-bottom: 0; +} +blockquote div.front, blockquote div.body, blockquote div.back { +margin-top: 0; +margin-bottom: 0; +} +.divBody .div1:first-child, .divBody .div2:first-child, .divBody .div3:first-child, .divBody .div4:first-child, +.divBody .div5:first-child, .divBody .div6:first-child, .divBody .div7:first-child { +margin-top: 0; +} +h1, h2, h3, h4, h5, h6, .h1, .h2, .h3, .h4, .h5, .h6 { +clear: both; +font-style: normal; +text-transform: none; +} +h3, .h3 { +font-size: 1.2em; +} +h3.label { +font-size: 1em; +margin-bottom: 0; +} +h4, .h4 { +font-size: 1em; +} +.alignleft { +text-align: left; +} +.alignright { +text-align: right; +} +.alignblock { +text-align: justify; +} +p.tb, hr.tb, .par.tb, li.tb { +margin: 1.6em auto; +text-align: center; +} +p.argument, p.note, p.tocArgument, .par.argument, .par.note, .par.tocArgument { +font-size: 0.9em; +text-indent: 0; +} +p.argument, p.tocArgument, .par.argument, .par.tocArgument { +margin: 1.58em 10%; +} +.opener, .address { +margin-top: 1.6em; +margin-bottom: 1.6em; +} +.addrline { +margin-top: 0; +margin-bottom: 0; +} +.dateline { +margin-top: 1.6em; +margin-bottom: 1.6em; +text-align: right; +} +.salute { +margin-top: 1.6em; +margin-left: 3.58em; +text-indent: -2em; +} +.signed { +margin-top: 1.6em; +margin-left: 3.58em; +text-indent: -2em; +} +.epigraph { +font-size: 0.9em; +width: 60%; +margin-left: auto; +} +.epigraph span.bibl { +display: block; +text-align: right; +} +.trailer { +clear: both; +margin-top: 3.6em; +} +span.abbr, abbr { +white-space: nowrap; +} +span.parNum { +font-weight: bold; +} +span.corr, span.gap { +border-bottom: 1px dotted red; +} +span.num, span.trans { +border-bottom: 1px dotted gray; +} +span.measure { +border-bottom: 1px dotted green; +} +.ex { +letter-spacing: 0.2em; +} +.sc { +font-variant: small-caps; +} +.asc { +font-variant: small-caps; +text-transform: lowercase; +} +.uc { +text-transform: uppercase; +} +.tt { +font-family: monospace; +} +.underline { +text-decoration: underline; +} +.overline, .overtilde { +text-decoration: overline; +} +.rm { +font-style: normal; +} +.red { +color: red; +} +hr { +clear: both; +border: none; +border-bottom: 1px solid black; +width: 45%; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +margin-top: 1em; +text-align: center; +} +hr.dotted { +border-bottom: 2px dotted black; +} +hr.dashed { +border-bottom: 2px dashed black; +} +.aligncenter { +text-align: center; +} +h1, h2, .h1, .h2 { +font-size: 1.44em; +line-height: 1.5; +} +h1.label, h2.label { +font-size: 1.2em; +margin-bottom: 0; +} +h5, h6 { +font-size: 1em; +font-style: italic; +} +p, .par { +text-indent: 0; +} +p.firstlinecaps:first-line, .par.firstlinecaps:first-line { +text-transform: uppercase; +} +.hangq { +text-indent: -0.32em; +} +.hangqq { +text-indent: -0.42em; +} +.hangqqq { +text-indent: -0.84em; +} +p.dropcap:first-letter, .par.dropcap:first-letter { +float: left; +clear: left; +margin: 0 0.05em 0 0; +padding: 0; +line-height: 0.8; +font-size: 420%; +vertical-align: super; +} +blockquote, p.quote, div.blockquote, div.argument, .par.quote { +font-size: 0.9em; +margin: 1.58em 5%; +} +.pageNum a, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover, a.hidden:hover, a.hidden { +text-decoration: none; +} +.advertisement, .advertisements { +background-color: #FFFEE0; +border: black 1px dotted; +color: #000; +margin: 2em 5%; +padding: 1em; +} +span.accent { +display: inline-block; +text-align: center; +} +span.accent, span.accent span.top, span.accent span.base { +line-height: 0.40em; +} +span.accent span.top { +font-weight: bold; +font-size: 5pt; +} +span.accent span.base { +display: block; +} +.footnotes .body, .footnotes .div1 { +padding: 0; +} +.fnarrow { +color: #AAAAAA; +font-weight: bold; +text-decoration: none; +} +.fnarrow:hover, .fnreturn:hover { +color: #660000; +} +.fnreturn { +color: #AAAAAA; +font-size: 80%; +font-weight: bold; +text-decoration: none; +vertical-align: 0.25em; +} +a { +text-decoration: none; +} +a:hover { +text-decoration: underline; +background-color: #e9f5ff; +} +a.noteRef, a.pseudoNoteRef { +font-size: 67%; +vertical-align: super; +text-decoration: none; +margin-left: 0.1em; +} +.externalUrl { +font-size: small; +font-family: monospace; +color: gray; +} +.displayfootnote { +display: none; +} +div.footnotes { +font-size: 80%; +margin-top: 1em; +padding: 0; +} +hr.fnsep { +margin-left: 0; +margin-right: 0; +text-align: left; +width: 25%; +} +p.footnote, .par.footnote { +margin-bottom: 0.5em; +margin-top: 0.5em; +} +p.footnote .fnlabel, .par.footnote .fnlabel { +float: left; +margin-left: -0.1em; +min-width: 1.0em; +padding-right: 0.4em; +} +.apparatusnote { +text-decoration: none; +} +.apparatusnote:target, .fndiv:target { +background-color: #eaf3ff; +} +table.tocList { +width: 100%; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +border-width: 0; +border-collapse: collapse; +} +td.tocText { +padding-top: 2em; +padding-bottom: 1em; +} +td.tocPageNum, td.tocDivNum { +text-align: right; +min-width: 10%; +border-width: 0; +white-space: nowrap; +} +td.tocDivNum { +padding-left: 0; +padding-right: 0.5em; +vertical-align: top; +} +td.tocPageNum { +padding-left: 0.5em; +padding-right: 0; +vertical-align: bottom; +} +td.tocDivTitle { +width: auto; +} +p.tocPart, .par.tocPart { +margin: 1.58em 0; +font-variant: small-caps; +} +p.tocChapter, .par.tocChapter { +margin: 1.58em 0; +} +p.tocSection, .par.tocSection { +margin: 0.7em 5%; +} +table.tocList td { +vertical-align: top; +} +table.tocList td.tocPageNum { +vertical-align: bottom; +} +table.inner { +display: inline-table; +border-collapse: collapse; +width: 100%; +} +td.itemNum { +text-align: right; +min-width: 5%; +padding-right: 0.8em; +} +td.innerContainer { +padding: 0; +margin: 0; +} +.index { +font-size: 80%; +} +.index p { +text-indent: -1em; +margin-left: 1em; +} +.indexToc { +text-align: center; +} +.transcriberNote { +background-color: #DDE; +border: black 1px dotted; +color: #000; +font-family: sans-serif; +font-size: 80%; +margin: 2em 5%; +padding: 1em; +} +.missingTarget { +text-decoration: line-through; +color: red; +} +.correctionTable { +width: 75%; +} +.width20 { +width: 20%; +} +.width40 { +width: 40%; +} +p.smallprint, li.smallprint, .par.smallprint { +color: #666666; +font-size: 80%; +} +span.musictime { +vertical-align: middle; +display: inline-block; +text-align: center; +} +span.musictime, span.musictime span.top, span.musictime span.bottom { +padding: 1px 0.5px; +font-size: xx-small; +font-weight: bold; +line-height: 0.7em; +} +span.musictime span.bottom { +display: block; +} +audio { +height: 20px; +margin-left: 0.5em; +margin-right: 0.5em; +} +ul { +list-style-type: none; +} +.splitListTable { +margin-left: 0; +} +.splitListTable td { +vertical-align: top; +} +.numberedItem { +text-indent: -3em; +margin-left: 3em; +} +.numberedItem .itemNumber { +float: left; +position: relative; +left: -3.5em; +width: 3em; +display: inline-block; +text-align: right; +} +.itemGroupTable { +border-collapse: collapse; +margin-left: 0; +} +.itemGroupTable td { +padding: 0; +margin: 0; +vertical-align: middle; +} +.itemGroupBrace { +padding: 0 0.5em !important; +} +div.figure, div.figureGroup { +text-align: center; +} +table.figureGroupTable { +width: 80%; +border-collapse: collapse; +} +.figure, .figureGroup { +margin-left: auto; +margin-right: auto; +} +.floatLeft { +float: left; +margin: 10px 10px 10px 0; +} +.floatRight { +float: right; +margin: 10px 0 10px 10px; +} +p.figureHead, .par.figureHead { +font-size: 100%; +text-align: center; +} +.figAnnotation { +font-size: 80%; +position: relative; +margin: 0 auto; +} +.figTopLeft, .figBottomLeft { +float: left; +} +.figTopRight, .figBottomRight { +float: right; +} +.figure p, .figure .par, .figureGroup p, .figureGroup .par { +font-size: 80%; +margin-top: 0; +text-align: center; +} +img { +border-width: 0; +} +td.galleryFigure { +text-align: center; +vertical-align: middle; +} +td.galleryCaption { +text-align: center; +vertical-align: top; +} +tr, td, th { +vertical-align: top; +} +tr.bottom, td.bottom, th.bottom { +vertical-align: bottom; +} +td.label, tr.label td { +font-weight: bold; +} +td.unit, tr.unit td { +font-style: italic; +} +td.leftbrace, td.rightbrace { +vertical-align: middle; +} +span.sum { +padding-top: 2px; +border-top: solid black 1px; +} +table.inlineTable { +display: inline-table; +} +table.borderOutside { +border-collapse: collapse; +} +table.borderOutside td { +padding-left: 4px; +padding-right: 4px; +} +table.borderOutside .cellHeadTop, table.borderOutside .cellTop { +border-top: 2px solid black; +} +table.borderOutside .cellHeadBottom { +border-bottom: 1px solid black; +} +table.borderOutside .cellBottom { +border-bottom: 2px solid black; +} +table.borderOutside .cellLeft, table.borderOutside .cellHeadLeft { +border-left: 2px solid black; +} +table.borderOutside .cellRight, table.borderOutside .cellHeadRight { +border-right: 2px solid black; +} +table.verticalBorderInside { +border-collapse: collapse; +} +table.verticalBorderInside td { +padding-left: 4px; +padding-right: 4px; +border-left: 1px solid black; +} +table.verticalBorderInside .cellHeadTop, table.verticalBorderInside .cellTop { +border-top: 2px solid black; +} +table.verticalBorderInside .cellHeadBottom { +border-bottom: 1px solid black; +} +table.verticalBorderInside .cellBottom { +border-bottom: 2px solid black; +} +table.verticalBorderInside .cellLeft, table.verticalBorderInside .cellHeadLeft { +border-left: 0 solid black; +} +table.borderAll, +table.rtlBorderAll { +border-collapse: collapse; +} +table.borderAll td, +table.rtlBorderAll td { +padding-left: 4px; +padding-right: 4px; +border: 1px solid black; +} +table.borderAll .cellHeadTop, table.borderAll .cellTop, +table.rtlBorderAll .cellHeadTop, table.rtlBorderAll .cellTop { +border-top: 2px solid black; +} +table.borderAll .cellHeadBottom, +table.rtlBorderAll .cellHeadBottom { +border-bottom: 1px solid black; +} +table.borderAll .cellBottom, +table.rtlBorderAll .cellBottom { +border-bottom: 2px solid black; +} +table.borderAll .cellLeft, +table.borderAll .cellHeadLeft { +border-left: 2px solid black; +} +table.borderAll .cellRight, +table.borderAll .cellHeadRight { +border-right: 2px solid black; +} +table.rtlBorderAll .cellLeft, +table.rtlBorderAll .cellHeadLeft { +border-right: 2px solid black; +} +table.rtlBorderAll .cellRight, +table.rtlBorderAll .cellHeadRight { +border-left: 2px solid black; +} +tr.borderTop td, tr.borderTop th, th.borderTop, td.borderTop { +border-top: 1px solid black !important; +} +tr.borderRight td, tr.borderRight th, th.borderRight, td.borderRight { +border-right: 1px solid black !important; +} +tr.borderLeft td, tr.borderLeft th, th.borderLeft, td.borderLeft { +border-left: 1px solid black !important; +} +tr.borderBottom td, tr.borderBottom th, th.borderBottom, td.borderBottom { +border-bottom: 1px solid black !important; +} +tr.borderHorizontal td, tr.borderHorizontal th, th.borderHorizontal, td.borderHorizontal { +border-top: 1px solid black !important; +border-bottom: 1px solid black !important; +} +tr.borderVertical td, tr.borderVertical th, th.borderVertical, td.borderVertical { +border-right: 1px solid black !important; +border-left: 1px solid black !important; +} +tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.borderAll { +border: 1px solid black !important; +} +tr.noBorderTop td, tr.noBorderTop th, th.noBorderTop, td.noBorderTop { +border-top: none !important; +} +tr.noBorderRight td, tr.noBorderRight th, th.noBorderRight, td.noBorderRight { +border-right: none !important; +} +tr.noBorderLeft td, tr.noBorderLeft th, th.noBorderLeft, td.noBorderLeft { +border-left: none !important; +} +tr.noBorderBottom td, tr.noBorderBottom th, th.noBorderBottom, td.noBorderBottom { +border-bottom: none !important; +} +tr.noBorderHorizontal td, tr.noBorderHorizontal th, th.noBorderHorizontal, td.noBorderHorizontal { +border-top: none !important; +border-bottom: none !important; +} +tr.noBorderVertical td, tr.noBorderVertical th, th.noBorderVertical, td.noBorderVertical { +border-right: none !important; +border-left: none !important; +} +tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.noBorderAll { +border: none !important; +} +.cellDoubleUp { +border-width: 0 !important; +width: 1em; +} +.cellDummy { +border-width: 0 !important; +} +td.alignDecimalIntegerPart { +text-align: right; +border-right: none !important; +padding-right: 0 !important; +margin-right: 0 !important; +} +td.alignDecimalFractionPart { +text-align: left; +border-left: none !important; +padding-left: 0 !important; +margin-left: 0 !important; +} +td.alignDecimalNotNumber { +text-align: center; +} +table.alignedText, table.alignedVerse { +border-collapse: collapse; +width: 100%; +} +table.alignedText td.first, table.alignedText td.second { +vertical-align: top; +width: 50%; +} +table.alignedVerse { +vertical-align: top; +} +table.alignedText td.first, table.alignedVerse td.first { +border-width: 0 0.2px 0 0; +border-color: gray; +border-style: solid; +padding-right: 10px; +} +table.alignedText td.second, table.alignedVerse td.second { +padding-left: 10px; +} +table.alignedVerse td.first, table.alignedVerse td.second { +width: 45%; +} +table.alignedVerse td.lineNumbers { +width: 10%; +} +td.alignedDiv1 { +padding-top: 5.6em; +} +td.alignedDiv2 { +padding-top: 4.8em; +} +td.alignedDiv3 { +padding-top: 3.6em; +} +td.alignedDiv4 { +padding-top: 2.4em; +} +td.alignedDiv5, td.alignedDiv6, td.alignedDiv7 { +padding-top: 1.44em; +} +table.alignedText p:not(.first) { +margin-top: 0; +} +.alignedVerseHead { +margin: 1em 0 1em 0; +display: inline-block; +} +.alignedVerseSpacer { +height: 1.4em; +} +body { +padding: 1.58em 16%; +} +.pageNum { +display: inline; +font-size: 8.4pt; +font-style: normal; +margin: 0; +padding: 0; +position: absolute; +right: 1%; +text-align: right; +letter-spacing: normal; +} +.marginnote { +font-size: 0.8em; +height: 0; +left: 1%; +position: absolute; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: left; +} +.right-marginnote { +font-size: 0.8em; +height: 0; +right: 3%; +position: absolute; +text-indent: 0; +text-align: right; +width: 11% +} +.cut-in-left-note { +font-size: 0.8em; +left: 1%; +float: left; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: left; +padding: 0.8em 0.8em 0.8em 0; +} +.cut-in-right-note { +font-size: 0.8em; +left: 1%; +float: right; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: right; +padding: 0.8em 0 0.8em 0.8em; +} +span.tocPageNum, span.flushright { +position: absolute; +right: 16%; +top: auto; +text-indent: 0; +} +.pglink::after { +content: "\0000A0\01F4D8"; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.catlink::after { +content: "\0000A0\01F4C7"; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.exlink::after, .wplink::after, .biblink::after, .qurlink::after, .seclink::after { +content: "\0000A0\002197\00FE0F"; +color: blue; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.pglink:hover { +background-color: #DCFFDC; +} +.catlink:hover { +background-color: #FFFFDC; +} +.exlink:hover, .wplink:hover, .biblink:hover, .qurlink:hover, .seclin:hover { +background-color: #FFDCDC; +} +body { +background: #FFFFFF; +font-family: serif; +} +body, a.hidden { +color: black; +} +h1, h2, .h1, .h2 { +text-align: center; +font-variant: small-caps; +font-weight: normal; +} +p.byline { +text-align: center; +font-style: italic; +margin-bottom: 2em; +} +.div2 p.byline, .div3 p.byline, .div4 p.byline, .div5 p.byline, .div6 p.byline, .div7 p.byline { +text-align: left; +} +.figureHead, .noteRef, .pseudoNoteRef, .marginnote, .right-marginnote, p.legend, .verseNum { +color: #660000; +} +.rightnote, .pageNum, .lineNum, .pageNum a { +color: #AAAAAA; +} +a.hidden:hover, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover { +color: red; +} +h1, h2, h3, h4, h5, h6 { +font-weight: normal; +} +table { +margin-left: auto; +margin-right: auto; +} +td.tocText { +text-align: center; +font-variant: small-caps; +font-size: 1.2em; +line-height: 1.5; +} +.tableCaption { +text-align: center; +} +.arab { font-family: Scheherazade, serif; } +.aran { font-family: 'Awami Nastaliq', serif; } +.grek { font-family: 'Charis SIL', serif; } +.hebr { font-family: 'SBL Hebrew', Shlomo, 'Ezra SIL', serif; } +.syrc { font-family: 'Serto Jerusalem', serif; } +/* CSS rules generated from rendition elements in TEI file */ +.imprint { +color: gray; text-align: center; +} +div.advertisement img { +} +.center { +text-align: center; +} +.large { +font-size: large; +} +.xl { +font-size: x-large; +} +.xxl { +font-size: xx-large; +} +.xxxl { +font-size: 300%; +} +/* CSS rules generated from @rend attributes in TEI file */ +.xd33e2113 { +text-align:center; vertical-align:middle; font-size:x-large; width:33%; +} +.xd33e2114 { +text-align:center; vertical-align:middle; +} +.cover-imagewidth { +width:561px; +} +.xd33e118 { +font-size:x-large; +} +.xd33e120 { +font-size:small; +} +.xd33e125 { +font-size:xx-large; +} +.xd33e2110 { +text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000; font-weight:bold; +} +.tbl\.wanted\.header { +width:100%; +} +.xd33e2117 { +font-size:xx-large; +} +.lordlisterwidth { +width:307px; +} +.xd33e2132 { +text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000; +} +.xd33e2134 { +font-size:large; +} +.xd33e2137 { +font-size:large; +} +.xd33e2140 { +text-align:center; +} +.xd33e2142 { +text-align:center; font-size:x-large; +} +.xd33e2146 { +text-align:center; font-size:large; +} +.warrant\.en { +font-size:small; border:2pt solid black; padding-left:1em; padding-right:1em; margin:1em; +} +.xd33e2157 { +font-size:x-large; text-align:center; +} +.xd33e2161 { +font-weight:bold; text-align:center; +} +.warrant\.nl { +display:none; font-size:small; +} +.xd33e2269 { +text-align:center; font-weight:bold; font-size:large; +} +.xd33e2381 { +font-size:xx-large; +} +.xd33e2383 { +font-size:medium; +} +/* ]]> */ </style> +</head> +<body> +<div style='text-align:center'>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77255 ***</div> +<div class="front"> +<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first"></p> +<div class="figure cover-imagewidth"><img src="images/lordlister0035-front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="561" height="720"></div><p> +<span class="pageNum" id="xd33e116">[<a href="#xd33e116">137</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div class="div1 imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first xd33e118">☞ Elke aflevering bevat een volledig verhaal. ☜ +</p> +<p class="xd33e120">UITGAVE VAN DEN „ROMAN-BOEKHANDEL VOORHEEN A. EICHLER”, SINGEL 236,—AMSTERDAM. +</p> +</div> +</div> +<p><span class="pageNum" id="xd33e122">[<a href="#xd33e122">138</a>]</span></p> +</div> +<div class="body"> +<div id="ch1" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch1.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<div class="figure"><img src="images/p0035-01.png" alt="DE MAN DIE VEERTIG DRAKEN DOODDE." width="720" height="224"></div> +<h2 class="super xd33e125">DE MAN DIE VEERTIG DRAKEN DOODDE.</h2> +<h2 class="label">EERSTE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">EEN AFGODENFEEST.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Tsai-Soi, de lentegod van China, hield zijn intocht in Peking. +</p> +<p>Zijn plomp afgodsbeeld, uit hout vervaardigd en zoo hoog als een huis, werd op een +grooten wagen rondgereden en lachte met breeden grijns naar de joelende scharen aan +zijn voeten. +</p> +<p>In de rechterhand droeg het beeld een zak, gevuld met het kostelijkste, grofkorrelige +graan, de linkerhand werd zegenend uitgestrekt naar de volksmenigte, die den God omvangrijke +hoeveelheden groenten, schapen en varkens offerde. +</p> +<p>Tsai-Soi nam alles in ontvangst met den breeden grijnslach en zijn priesters dreven +de schapen en varkens weg— — — +</p> +<p>Tsai-Soi is een machtig God! +</p> +<p>De keizer en de prinsen, gevolgd door de voornaamste hoogwaardigheidsbekleeders, komen +hem offers brengen. +</p> +<p>Peking is als een krioelende mierenhoop, als Tsai-Soi zijn intocht houdt. +</p> +<p>Alles spreekt slechts van Tsai-Soi en tracht in zijn gunst te komen. +</p> +<p>Een smeekschrift aan dezen God wordt door den voornaamsten mandarijn van het <span class="corr" id="xd33e141" title="Bron: Keizerlijk Ministerie">keizerlijk ministerie</span> geschreven. Daarin wordt op bevel van den keizer het weer voorgeschreven: zoo en +zooveel regen, zoo en zooveel zonneschijn, en dit verzoekschrift wordt het beeld om +den hals gehangen. +</p> +<p>Tweemaal leest men het, in tegenwoordigheid van den keizer voor, opdat de datums van +den regenval goed mogen doordringen in zijn goddelijke hersens. +</p> +<p>Gerustgesteld keert de keizer dan terug en het volk offerde verder en verbrandde papieren +ossen, terwijl Tsai-Soi grijnsde en stom en dom bleef kijken met zijn gelaat van hout. +</p> +<p>Te midden van de vroolijke feestvreugde, het krijschen der muziekinstrumenten en het +knallen van het vuurwerk, wandelden een jonge man en een jong meisje. +</p> +<p>Hij heet <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> en zijn kleeding is zoo armoedig dat iedere voorname Chinees hem ontwijkt als een +verworpeling. Maar hij is krachtig en goed gebouwd en hij is niet ouder dan hoogstens +twintig jaren. +</p> +<p>Een slanke vrouwengestalte gaat aan zijn zijde. Zij <span class="pageNum" id="xd33e154">[<a href="#xd33e154">139</a>]</span>is diep gesluierd en haar <span class="corr" id="xd33e156" title="Bron: tunika">tunica</span> is van een sneeuwwitte kleur, doch zonder eenig versiersel van zijde en goud<span class="corr" id="xd33e159" title="Niet in bron">.</span> <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> dringt door de menigte heen. +</p> +<p>„Kunnen wij geen zijstraat inslaan?” vraagt het meisje, „ik ben vermoeid en mijn voeten +kunnen mij niet meer door de groote stad dragen. <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>, moest je je zwarte roos van Han-strom naar hier voeren—<span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>, ik heb honger.” +</p> +<p>„Wij moeten naar de gezantschapstraat”, antwoordde <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>, „daar woont de broeder van onze moeder, I-lai-ko genaamd. Hoe zouden wij zonder +geld een onderdak kunnen vinden, wij moeten naar I-lai-ko, mijn duifje. Wat zegt Confucius—zonder +geld, moet je voor den tempel bidden. Met geld kun je in den tempel bidden. Wil je +dezen nacht hongerig en verkleumd op straat blijven?” +</p> +<p>Zijn woorden werden onderbroken door de begeleiders van een machtig Mandarijn, die +met luid geschreeuw de lieden uit elkander joegen. +</p> +<p>„Maakt plaats, ellendige honden die in het stof kruipt, maakt plaats voor <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, den man die veertig draken doodde, de ster der gerechtigheid! Maakt plaats, gij +bedelaars, die het leven niet waard zijn.” +</p> +<p>Op deze wijze schreeuwden zij voort en hunne zwaarden baanden een weg door de volksmenigte. +</p> +<p>Vermoeid, met onverschillig gebaar lag de geweldige op zijn zijden kussen, dat met +muskusgeur was doortrokken. Zijn witharig hoofd knikte slaperig de maat waarin de +dragers liepen, die zijn baldakijn torsten. +</p> +<p>Hij was gekleed in een met goud bestikte kaftan en groote, kostbare paarlsnoeren waren +door zijn grijze haarvlecht geslingerd. Gouden banden, met edelsteenen bezet, hielden +de vilten sandalen aan zijn voet en zijn hand, waaraan kostbare ringen prijkten, bewoog +een schitterenden waaier van pauwenveeren waarin smaragden en robijnen fonkelden. +</p> +<p>De lange nagels flikkerden van diamantpoeder en toonden aan de macht en het aanzien +van dezen man. +</p> +<p>Af en toe greep hij in een kleinen buidel die ter rechter- en ter linkerzijde was +geplaatst en dan wierp hij een regen van glinsterende koperen munten in de volksmenigte. +</p> +<p>Dat deed hij ook op het oogenblik, toen hij bij <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> was aangekomen. +</p> +<p>Onder luid geschreeuw wierp het volk zich op de rollende goudstukken. +</p> +<p>Alleen <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> deed het niet. Door het gedrang werd het meisje de sluier afgerukt en juist in dit +oogenblik keek de machtige <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> naar haar om. +</p> +<p>Zijn verveeld lachje verdween van zijn gelaat en in zijn oogen schoten lichtsprankels. +</p> +<p>Het meisje was schoon, zoo schoon, als hij nog nooit een in Peking had gezien. +</p> +<p>Hij zag, hoe de jongeling den sluier weer bevestigde en haar uit het gedrang voerde. +</p> +<p>Zachtjes riep hij den naam van een van zijn lijfwachten. Als een afgerichte tijger +kroop de slaaf naar zijn heer toe en luisterde sprakeloos naar diens bevel. +</p> +<p>Terstond wenkte hij twee wachters aan zijn zijde en verdween met hen onder de volksmenigte, +terwijl <span class="corr" id="xd33e210" title="Bron: Kwo-sa-ing">Kwo-Saing</span> den weg naar zijn paleis vervolgde, thans niet meer vermoeid en onverschillig, maar +met volle handen en opgewonden gebaren zijn muntstukken onder het volk strooiend. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> lachte als een plomp en dik afgodsbeeld. +</p> +<p>„Maakt plaats, maakt plaats daar, honden”, schreeuwden zijn slaven. „De machtige <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, de man die veertig draken doodde.” +</p> +<p>Zijn paleis lag dicht bij het hotel van den Franschen gezant. +</p> +<p>Men zei in Peking: „Kwo-Saing is de voornaamste onderdaan van den <span class="corr" id="xd33e225" title="Bron: Keizer">keizer</span>. Kwo-Saing is het duurste en slechtste geld van de Russen en Engelschen. Want Kwo-Saing +is valsch!” +</p> +<p>„Boeddha is groot en machtig!” sprak Kwo-Saing luide en op fluisterenden toon vervolgde +hij: „Als hij verstand en macht geeft.” +</p> +<hr class="tb dashed"><p> +</p> +<p>Win-Seng en Anitai waren kinderen van een deugniet, die alles verspeelde. +</p> +<p>Toen hij geen land en huis meer bezat, verkocht hij zijn veertienjarige dochter Anitai +aan Ma-leng-sadok, een ouden theehandelaar in <span class="corr" id="xd33e235" title="Bron: Tsient-sin">Tsien-tsin</span>, die van den <span class="corr" id="xd33e238" title="Bron: Keizer">keizer</span>, voor bewezen diensten, gedecoreerd was. +</p> +<p>Veertig dollar was de koopsom voor Anitai. +</p> +<p>Haar broeder <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> hoorde van een getrouwen slaaf, dat zijn zuster verkocht was en bij nacht en ontij +vluchtte hij met Anitai naar Peking, terwijl hun vader in een opiumroes lag. +</p> +<p>Ma-leng-sadok liet den oude daarom een kop kleiner maken. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> wist het, maar Anitai’s vrijheid was het hoofd van den vader waard, want Confucius +leert: +</p> +<p>„Een speler is slechter dan een moordenaar!” +</p> +<p>Met groote moeite gelukte het den jongen man, zijn <span class="pageNum" id="xd33e256">[<a href="#xd33e256">140</a>]</span>zuster en zichzelf buiten het volksgewoel te brengen en de stille Gezantschapstraat +in te slaan. +</p> +<p>Deze straat stak gunstig af bij de vuile, morsige buurten der hoofdstad. +</p> +<p>Diepe rust heerschte hier. Het gejoel van het volk was slechts op verren afstand hoorbaar, +als de branding der zee. +</p> +<p>De geelzijden draagstoel van Kwo-Saing was juist in het paleis verdwenen. Behalve +<span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> en zijn begeleidster was er niemand te zien. +</p> +<p>Met onderzoekende blikken liep de jonge Chinees voorwaarts. +</p> +<p>Tien jaren waren voorbijgegaan, sinds hij als knaap met zijn moeder zijn oom bezocht. +</p> +<p>Slechts vaag kon hij zich het groote steenen gebouw met de blauw-wit-roode vlag herinneren. +Zijn oom was portier van het Fransche gezantschap. +</p> +<p>Het was al acht uur in den avond en hij moest zich haasten om een onderdak te vinden. +</p> +<p>Anitai kon zich, vermoeid door de lange wandeling, nauwelijks meer op de been houden. +</p> +<p>Op dit oogenblik kwamen eenige krijgslieden in snellen draf aangereden. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> naderde hen en vroeg naar het huis met de blauw-wit-roode vlag. +</p> +<p>De grootste en zwaarst-gewapende van hen antwoordde: +</p> +<p>„Volg ons, wij gaan naar dat gebouw.” +</p> +<p>„Ik ben een bloedverwant van I-lai-ko, gij zult hem wel kennen”, sprak <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>. +</p> +<p>„Ik ken hem en ben er trotsch op een stofje te zijn, dat hij met zijn voeten mag betreden.<a class="noteRef" id="xd33e285src" href="#xd33e285" title="Ga naar noot 1.">1</a> +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Volg mij, ik zal u geleiden, als gij een bloedverwant van I-lai-ko zijt”, antwoordde +de soldaat en ging met zijn makkers vooraan. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> en Anitai volgden en stonden eenige oogenblikken later voor het paleis. De ijzeren +deur werd geopend, <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> zag een hal, die van goud schitterde. +</p> +<p>Plotseling kreeg hij een geweldigen klap op het hoofd, zoodat hij bewusteloos neerviel. +Het laatste wat hij hoorde, was een kreet van Anitai. +</p> +<p>De ijzeren deur werd achter haar gesloten, twee slaven kwamen te voorschijn, namen +den levenloozen <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> op en droegen hem weg. +</p> +<p>Voor den tempel van den grijnzenden Tsai-Soi legden zij hem neer. De laatste stralen +der ondergaande zon beschenen hem, toen de priesters kwamen om den slaven hun last +af te nemen. +</p> +<p>„<span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> zendt u dit offer. Hij heeft een Eunuch (vrouwenbewaker) noodig voor den <span class="corr" id="xd33e311" title="Bron: Keizerlijken">keizerlijken</span> harem. Tsai-Soi moge zijn genade schenken.” +</p> +<p>Zoo spraken de slaven tot de priesters. De priesters grijnsden en sleepten het levenlooze +lichaam van <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> in den donkeren tempel. +</p> +<p>Tsai-Soi echter hurkte als een grijnzend ondier voor den ingang en bewaakte zijn diepste +geheimen. +</p> +</div> +<div class="footnotes"> +<hr class="fnsep"> +<div class="footnote-body"> +<div class="fndiv" id="xd33e285"> +<p class="footnote"><span class="fnlabel"><a class="noteRef" href="#xd33e285src" title="Ga terug naar noot 1 in tekst.">1</a></span> De Chineezen houden van beeldspraak. <a class="fnarrow" href="#xd33e285src" title="Ga terug naar noot 1 in tekst.">↑</a></p> +</div> +</div> +</div> +</div> +<div id="ch2" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch2.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">TWEEDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">EEN VERIJDELDE MEISJESROOF.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Nacht en duisternis heerschten in Peking. De maan was weer verdwenen. Koud woei de +wind door de straten en bijna geen leven was in Peking te bespeuren. +</p> +<p>Alleen daar, waar het gebouw van het Engelsche gezantschap lag, was de straat door +magnesia-fakkels verlicht en een hoop bedelaars en gepeupel van allerlei soort hurkte +rondom de wachtende draagstoelen. +</p> +<p>Bij den Engelschen gezant was een groote avondpartij. Alle voorname Europeanen en +andere vreemdelingen waren uitgenoodigd. +</p> +<p>Juist traden twee heeren, gevolgd door bedienden van het gezantschap, buiten de deur. +</p> +<p>Een van hen was een rijzige, breedgeschouderde man <span class="pageNum" id="xd33e330">[<a href="#xd33e330">141</a>]</span>in zijn beste levensjaren, terwijl de ander klein en dierlijk gebouwd en van weinig +opvallend uiterlijk was. +</p> +<p>Deze laatste was de Italiaansche groothandelaar Saltorelli en de ander: John C. Raffles, +die onder den naam van een zekeren Lord Cheekman een pleizierreis naar China had gemaakt. +</p> +<p>Eigenlijk was het een studiereis, zooals hij, voor zijn vertrek uit Londen, tot zijn +vriend en helper Charly Brand had gezegd. +</p> +<p>Hij wilde het terrein bestudeeren voor het uitvoeren van eenige meesterstukjes en +nu eens de Chineesche politie in al haar eigenaardigheden leeren kennen.— +</p> +<p>„Wilt gij werkelijk te voet gaan, mijn beste Lord?” vroeg de koopman. +</p> +<p>„Maar waarom niet, Signor Saltorelli. Ik denk, dat de wijn en de gerechten zoo voortreffelijk +zijn geweest, dat men een dergelijke kleine wandeling noodig heeft voor de spijsvertering. +Ik loop dus. Het is niet de eerste keer en Peking is voor ons, Europeanen, veiliger +dan Londen en Parijs.” +</p> +<p>„En toch—en toch—ik waarschuw u, mijn waarde Lord. Menigeen is hier verdwenen, zonder +dat ooit een knoop van hem weer te voorschijn kwam.” +</p> +<p>„Kom, Signor, zoo gauw raakt men niet verloren.—Wel thuis. Morgenavond zal ik zoo +vrij zijn, gevolg te geven aan uw uitnoodiging. Goeden nacht—mijn groeten aan de dames—tot +weerziens!” +</p> +<p>„Wel thuis, Lord Cheekman”, riep Saltorelli hem toe van uit zijn riksha (tweewielig +rijtuig) en bij vervolgde: „Neem in elk geval een fakkeldrager mee!” +</p> +<p>„Mijn sigaar geeft licht genoeg”, antwoordde Raffles. +</p> +<p>„Voorwaarts!” riep Saltorelli tot zijn dragers, „die Engelschen zijn eigenaardige +stijf koppen.” +</p> +<p>John Raffles liep door de bedelende Chineezen door zonder notitie van hen te nemen. +Langzaam slenterde hij de straat langs en eerst toen eenige bijzonder brutale kerels +onder heftige bewegingen hem kash-kash (geld-geld) naschreeuwden en hem met een troepje +volgden, zoodat de vieze lucht van het gepeupel hem hinderlijk werd, maakte hij een +kort proces en deelde met zijn wandelstok eenige gevoelige slagen uit naar links en +rechts. +</p> +<p>Dat hielp. +</p> +<p>Schreeuwend en krijschend gingen zij naar de anderen terug en John Raffles liep alleen +de stille Gezantschapstraat verder door, om in de Chineesche wijk te komen. +</p> +<p>De groote onbekende had zijn intrek genomen midden in Peking. Hij wilde de stad en +de bevolking nauwkeurig bestudeeren en dacht, dat dit in het Europeesche gedeelte +moeilijk zou gaan. +</p> +<p>Hij woonde bij een zekeren <span class="corr" id="xd33e349" title="Bron: Huen-schang">Huen-Schang</span>, een goudsmid. Het huis, dat hij bewoonde, was uiterst zindelijk. +</p> +<p>Lord Lister had op al zijn reizen nog nergens een dergelijke zindelijkheid aangetroffen. +Het gebouw lag achter een grooten muur te midden van een bloeienden tuin onder oranje- +en pereboomen. +</p> +<p>De ingang was langzamerhand een soort marktplaats geworden en achter den muur lagen +werkplaatsen. +</p> +<p>Des avonds werd de bronzen poort dichtgegrendeld en het huis in den tuin was dan van +de geheele wereld afgesloten. Een beter verblijf kon John Raffles zich niet wenschen. +Weinig Europeanen woonden in Peking zoo goed als hij. +</p> +<p>Peinzend liep de groote onbekende de Gezantschapstraat door. +</p> +<p>Bij het Fransche paleis stak hij een nieuwe sigaar aan en terwijl hij stil stond, +hoorde hij plotseling de verstikte kreten van een meisje uit het aangrenzende paleis +van een Chinees. +</p> +<p>Een oogenblik luisterde hij—de kreten klonken als in grootsten doodsangst, toen werd +alles weer stil. +</p> +<p>Daar klonk het weer—duidelijk hoorde hij het roepen van een naam: <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>!—<span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>!—daartusschen vernam hij een scheldende, twistende stem. +</p> +<p>John Raffles dacht een oogenblik na, wat hij zou doen, toen ging hij, zonder aan het +gevaar, dat misschien dreigde, te denken, naar de deur van het paleis en klopte daarop +luid met zijn stok. +</p> +<p>Oplettend luisterend, hoorde hij, hoe daarbinnen sloffende schreden naderden. +</p> +<p>Hij greep naar zijn revolver en hield die gereed om te schieten. +</p> +<p>Een luikje werd geopend in de groote deur, waardoor een lichtstraal in de duisternis +viel. +</p> +<p>In de Chineesche taal, die Raffles niet verstond, vroeg iemand, wat hij wenschte. +Onbevreesd stelde Lord Lister onmiddellijk een wedervraag in het Engelsch, wat het +geschreeuw te beteekenen had? +</p> +<p>„Frankenhond!” schold de portier. +</p> +<p>Geprikkeld door dezen Chineeschen vloek naderde de groote onbekende met een sprong +het venstertje en voordat de portier het kon vermoeden, sloeg Raffles hem met zijn +stok in het gelaat. +</p> +<p>Het gevolg hiervan was een vreeselijk geschreeuw van den portier en het afvuren van +een pistool op Raffles. +</p> +<p>Tengevolge van de duisternis miste het schot, maar <span class="pageNum" id="xd33e378">[<a href="#xd33e378">142</a>]</span>het werd nu levendig in het gebouw van het Fransche gezantschap en gewapende dienaren +met lantarens snelden naar buiten. +</p> +<p>Ook in het paleis van den Chinees was alles in oproer. Kleine vensters werden geopend, +papieren lantarens ontstoken en gewapenden snelden heen en weer. +</p> +<p>Meermalen werd op Raffles geschoten, maar geen enkele kogel trof hem, alleen een der +Fransche soldaten kreeg een schampschot. +</p> +<p>De paleisbewaarder van het Fransche gezantschap trad nu naar Raffles toe en vroeg +hem naar de oorzaak van het tumult. +</p> +<p>De groote onbekende noemde zijn naam en vertelde de reden van het rumoer. +</p> +<p>Of het was omdat de paleisbewaarder <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> haatte, in elk geval hij begaf zich naar de poort en verlangde, dat men hem en zijn +bedienden onmiddellijk huiszoeking zouden toestaan, bij weigering waarvan <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> de gevolgen voor zijn rekening had te nemen. +</p> +<p>Raffles wist, dat dit verlangen niet gewettigd was, maar hier in dit land gold het +steeds, zichzelf te helpen, vooral voor de Europeanen. +</p> +<p>Eenige seconden verliepen, zonder dat zich iets in het paleis bewoog, daarop vernam +men een bevel en de poort werd geopend. +</p> +<p>Een hoop tot de tanden gewapende Chineezen stond in de vestibule. +</p> +<p>Lord Lister hield het daarom niet voor raadzaam, zich onder hen te begeven en sprak +tot den paleisbewaarder, die tevens tolk was: +</p> +<p>„Zou het niet beter zijn, als wij die gele schurken buiten lieten komen?” +</p> +<p>„Volkomen mijn idee, uwe Lordschap!” antwoordde de tolk. +</p> +<p>„Naar buiten, duivelsche honden, of mijn Russische knoet zal je een handje helpen. +Waar is Kwo-Saing, het hoofd der Pekingsche politie, de man, die veertig draken doodde, +de grootste schurk?—Haalt hem hier! Wat voor een schanddaad bedrijft hij weer? Komt +naar buiten!” +</p> +<p>Hij liet zijn zweep eenige keeren met forschen slag door de lucht zwiepen en bracht +zoodoende de slaven in beweging. Mismoedig kwamen zij naar buiten. Hun oogen fonkelden +wraaklustig tegen de gehate vreemdelingen. Zij gehoorzaamden slechts aan de macht +en het geweld van de Europeanen. +</p> +<p>Op dit oogenblik verscheen ook Kwo-Saing. +</p> +<p>Met een glimlach ging hij naar den tolk en sprak in slecht Engelsch: +</p> +<p>„O, Excellentie—o, Excellentie! Welk een eer, welk een groote eer bewijst gij mijn +nederig dak, deel te willen nemen aan mijn eenvoudig avondmaal! O, Excellentie, de +eer zal <i>te</i> groot zijn; <span class="corr" id="xd33e407" title="Bron: Boeddah">Boeddha</span> zal er jaloersch op worden!” +</p> +<p>Bij die woorden hief hij beide armen op, alsof hij <span class="corr" id="xd33e412" title="Bron: Boeddah">Boeddha</span> wilde aanroepen. +</p> +<p>„Ik ben gaarne bereid, u niet verder lastig te vallen, als gij mij vertelt, wat de +kreten, die uit uw huis weerklonken, te beteekenen hadden”, antwoordde Raffles. +</p> +<p>De tolk echter sneed den Chinees elk antwoord af en sprak: +</p> +<p>„Uwe Excellentie kan haar leugens wel voor zich houden en ons brengen waar wij moeten +zijn en waar wij het verlangde kunnen vaststellen. Anders zal Uwe Excellentie morgen +een zijden koord krijgen van den <span class="corr" id="xd33e420" title="Bron: Keizer">keizer</span>!” +</p> +<p>Hij wenkte bij die woorden eenige Fransche soldaten en trad met hen het paleis binnen, +terwijl hij zijn knoet dreigend voor het gelaat van den verschrikten Kwo-Saing hield. +</p> +<p>„Uwe Lordschap, dit is het eenige middel om iets bij dit boevenpak te bereiken”, riep +hij tot Raffles, die buiten wachtte.—„En avant, vadertje mandarijn, wijs ons den weg!” +</p> +<p>Kwo-Saing strompelde onder veel buigingen en een stroom van woorden over de hooge +eer vooruit, en Raffles zag hem in het donker van het paleis verdwijnen. +</p> +<p>Er verliep wel een half uur, voordat de indringers terugkwamen. +</p> +<p>Raffles hoorde het luide lachen en de schertsende woorden van den tolk. +</p> +<p>Nu was deze weer bij de poort gekomen en de bedienden sleepten een gesluierde vrouwengestalte +met zich mede. +</p> +<p>„Hahaha, Uwe Lordschap, dat was een grap, zooals als ik er zelden een in Peking heb +beleefd. Dien ouden vrek heb ik flink gestraft. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Eerst noodigde hij mij in zijn eetzaal, drong mij een glas saki op en legde daar een +rol blanke dollars naast. Ik nam en sprak: +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>„Kwo-Saing, de plaats is leeg.” +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hij begreep—haalde een tweede—een derde—vierde—de plaats is telkens weer leeg. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Halt, denk ik, nu ben je er zeker van, dat de kerel een misdaad heeft begaan. Bij +duizend dollar houdt hij op, rolt zich als een egel in zijn tunica en is niet meer +te spreken. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Nu ga ik dus zoeken. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Bij het vrouwenvertrek wil mij een walgelijk schepsel <span class="pageNum" id="xd33e449">[<a href="#xd33e449">143</a>]</span>naar de keel vliegen, ik sla den kerel neer, dring het vertrek binnen en vind twee +oude vrouwen. Reeds wil ik gaan, toen ik onder de zijden kussens een onderdrukt snikken +hoor. Ik slinger ze uit elkaar en vind dit meisje geboeid en met een prop in den mond. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Dat is dus de reden van het rumoer, Uw Lordschap, en daar gij bij dit tafereel mijn +helper zijt geweest, verzoek ik u, mij het geld af te staan en zelf het meisje mee +te nemen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span><span lang="fr">En avant!</span> Gaat naar uw holen terug, roovers en dieven!” riep hij tot de Chineesche dienaren, +die het bevel dadelijk opvolgden en de deur achter zich sloten. +</p> +<p>John Raffles dacht een paar minuten na, daarop besloot hij, het meisje mee te nemen +naar zijn kosthuis. +</p> +<p>Hij wenschte den tolk en diens bedienden goeden nacht en legde den arm van het gesluierde +meisje in den zijne. +</p> +<p>Hij voelde, hoe zij sidderde en beefde. Langzaam liep zij naast hem voort. +</p> +<p>De Franschen keken hen eenigen tijd na, opdat het tweetal niet door de bedienden van +Kwo-Saing achtervolgd kon worden, daarop begaven ook zij zich weer in hun paleis terug. +</p> +<p>De straat was nu weer stil en leeg. +</p> +<p>In de reuzenstad Peking had niemand iets van het nachtelijke avontuur gemerkt. +</p> +</div> +</div> +<div id="ch3" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch3.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">DERDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">DE ZWARTE ROOS VAN PAI-HO.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Raffles was met zijn beschermeling dien nacht ongehinderd thuis gekomen. +</p> +<p>Hij had de menschen, waar hij in huis was, gewekt en hun het meisje toevertrouwd, +zonder dat hij haar sluier had opgelicht en haar gelaat had gezien. +</p> +<p>Toen hij zich omdraaide om naar zijn kamer te gaan, voelde hij, hoe zijn handen werden +gegrepen en met heete kussen en tranen bedekt. +</p> +<p>Haastig trok hij zich terug en eerst nu kwam hij tot het besef, dat hij meer had gedaan +dan een menschenleven gered, dat hij een ziel voor den zedelijken ondergang had behoed. +</p> +<p>Gekweld door onrustige droomen, sliep hij dien nacht slecht en tegen den morgen ontwaakte +hij met het vage bewustzijn van alles wat er dien nacht was gebeurd. +</p> +<p>Hij had geruimen tijd noodig om zich het nachtelijk tooneel, dat voor hem als Europeaan +zoo vreemd was, weer te binnen te roepen. +</p> +<p>Snel stond hij op, kleedde zich in een lichte tunica en klapte in de handen. +</p> +<p>Dadelijk werd de deur geopend en zijn huisbaas, <span class="corr" id="xd33e479" title="Bron: Hueng-schang">Huen-Schang</span>, een dikke Chinees in een lange, lichtblauwe kaftan, violette zijden broek en vreemd +gevormde gele puntschoenen verscheen op den drempel, een buiging voor hem makende. +</p> +<p>„Wil de genadige heer, die de armoedige hut van zijn slaaf tot zijn woning heeft verkozen, +een arm koopman de eer bewijzen het ontbijt te nuttigen, dat zijn karig huishouden +hem kan verschaffen?” vroeg <span class="corr" id="xd33e484" title="Bron: Huen-schang">Huen-Schang</span> op onderdanigen toon. +</p> +<p>John Raffles moest telkens om de bloemrijke taal van zijn gastheer lachen, hoewel +hij de uitdrukkingen bijna uit het hoofd kende. +</p> +<p>„Graag!” antwoordde hij, een sigaar aanstekende. +</p> +<p>„O, Excellentie., ik dank u, ik zal onmiddellijk bevel geven om u te bedienen. De +eer, die Mylord mijn ellendig dak bewijst, zal u duizendvoudig vergolden worden! Ik +hoop, dat gij ook heden over den slechtsten uwer knechts tevreden zult zijn.” +</p> +<p>Hierop ging de beleefde man heen. +</p> +<p>Eenige minuten verstreken, daarop werd de deur opnieuw geopend. De Groote Onbekende +had reeds aan zijn schrijftafel plaats genomen om te gaan werken. +</p> +<p>Hij hoorde, hoe het porselein op de bamboetafel klaar werd gezet, de aangename geur +der thee prikkelde zijn reukorganen en een weeke stem sprak: +<span class="pageNum" id="xd33e495">[<a href="#xd33e495">144</a>]</span></p> +<p>„Heer, ik wacht op uw hooge bevelen!” +</p> +<p>Haastig keek Raffles om. +</p> +<p>Dat was niet de stem van <span class="corr" id="xd33e500" title="Bron: Huen-schang">Huen-Schang</span>. Hij zag bij de deur in deemoedige houding het meisje staan, dat hij dien nacht Kwo-Saing, +den chef der politie, had ontstolen. +</p> +<p>Ongesluierd stond zij voor hem. In den vollen glans der zon, het hoofd gekroond met +het prachtige zwarte haar, gebogen en met de armen over de borst gekruist—een sierlijke +kleine gestalte. +</p> +<p>Lord Lister bekeek haar opmerkzaam. +</p> +<p>Het meisje was een schoonheid, zelfs voor de meest verwende Europeesche oogen. +</p> +<p>„Spreek je Engelsch, mijn kind?” vroeg hij verbaasd. +</p> +<p>„Mijn moeder leerde mij die taal. Ik ben in Tai-ku geboren, een kind der zee. Mijn +moeder bezat de mooiste bloemenboot van de Paiho-rivier. Ik hoorde sinds mijn kinderjaren +veel vreemde talen en zing de liederen der vreemdelingen.” +</p> +<p>„En hoe kom jij, roos der bloemenboot, in Peking?” vroeg Raffles verder. +</p> +<p>„Vader heeft alles verspeeld,—de boot en moeder aan den slavenhandelaar Huong-bin, +daarna ons huis en land en eindelijk mij, zijn eenige dochter. Ik heet Anitai en ik +ben met mijn broeder <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> gevlucht. Heer, mijn broeder hebben zij hier doodgeslagen. Dezelfde lieden, die mij +gisteren roofden en uit wier handen gij mij hebt gered. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span><span class="corr" id="xd33e517" title="Bron: Boeddah">Boeddha</span> is groot en almachtig, dat hij mij, nietig stofje, heeft gespaard.” +</p> +<p>„Ga zitten, mijn kind, terwijl ik eet, of, als je nog niet hebt ontbeten, neem dan +aan mijn tafel plaats.” +</p> +<p>Met uitnoodigende handbeweging kwam de Groote Onbekende haar tegemoet. +</p> +<p>„O, heer, hoe zou ik, als slavin, aan de tafel van mijn heer mijn honger durven stillen, +hoe zou ik durven plaats nemen en zijn genade verbeuren!” +</p> +<p>„Je bent niet mijn slavin, zelfs niet mijn ondergeschikte; denk, dat je mijn gast +bent, neem dus plaats en deel mijn maaltijd met mij.” +</p> +<p>„Heer, gij beveelt en u behoort mijn leven. Maar aan uw tafel mag ik niet gaan zitten, +want gij zoudt mij daardoor die plaats voor eeuwig geven. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span><span class="corr" id="xd33e528" title="Bron: Boeddah">Boeddha</span> zou vertoornd op mij zijn en Punkuwong, de schepper der wereld, zou mij haten, wanneer +ik mij aan uwe zijde zou neerzetten zonder uw hart te bezitten.” +</p> +<p>„Maar Anitai”, sprak Raffles zacht en met een glimlach, „dat is niet juist gesproken +en gedacht. Onze gebruiken zijn anders en als ik je verzoek, iets te doen, dan zal +ik dat verantwoorden tegenover <span class="corr" id="xd33e533" title="Bron: Boeddah">Boeddha</span> en Punkuwong. Mijn godsdienst staat je toe om te doen wat ik zeg.” +</p> +<p>„Ja, ja, dat geloof ik, heer. Maar Confucius is ouder en heiliger in zijn leer dan +de verlosser van het avondland. Ik heb onderricht gehad bij de monniken van het Sinkloster +en ik weet, dat Confucius zeshonderd jaar eerder kwam en de geboden van <span class="corr" id="xd33e538" title="Bron: Boeddah">Boeddha</span> verkondigde. Daarom, heer, vergeef mij, als ik mij aan mijn zeden houd.” +</p> +<p>Raffles begreep, dat het vergeefsche moeite zou zijn, haar te bewegen, den maaltijd +met hem te gebruiken en hij nam dus alleen plaats. +</p> +<p>Zoo sierlijk was de tafel nog geen enkelen keer voor hem gedekt geweest. +</p> +<p>Welriekende bloemen waren hier en daar neergezet en alles getuigde van goeden smaak. +</p> +<p>Zwijgend en snel at hij. Daarna stond hij op, liet Huen-Schang bij zich komen en gaf +hem de opdracht, een draagstoel te bestellen. +</p> +<p>Anitai bracht het theeservies weg, daarop kwam zij weer terug en bleef in dezelfde +deemoedige houding bij de deur staan. +</p> +<p>John Raffles, die zich in het aangrenzende vertrek kleedde, keek een tijdlang naar +het meisje. Deze onderdanigheid was hem pijnlijk en hij besloot, haar vertrouwelijker +te maken door haar een gouden haarkam te geven. +</p> +<p>„Anitai!” riep hij. +</p> +<p>„Ja heer, ik kom. Wat beveelt de heer?” +</p> +<p>„Je zingt, zooals je mij hebt verteld.” +</p> +<p>„Ja, heer.” +</p> +<p>Voor het eerst keek hij haar in de oogen. Fluweel-zwart, met een geheimzinnigen glans +keken zij hem aan. +</p> +<p>Hij kon zijn blik niet afwenden en keek, als in een roes, in de groote, zwarte, geheimzinnige +Oostersche sterren. +</p> +<p>„Zing een lied voor mij”, verzocht hij, „dan zal ik je als belooning deze gouden kam +geven en in je haar steken.” +</p> +<p>Met een vreemd, deemoedig glimlachje keek Anitai hem aan en liet toe, dat Raffles +een zware gouden kam in haar volle, prachtige, gitzwarte haren stak. +</p> +<p>„Je bent schoon, schoon als de zon—de koningin van het oosten”, fluisterde Raffles +en keerde zich daarop <span class="pageNum" id="xd33e558">[<a href="#xd33e558">145</a>]</span>als verschrikt over zijn eigen woorden van het meisje af. +</p> +<p>„Heer, wat zegt gij? Ik begrijp uw woorden niet, maar zij klinken als uit een sprookje +van Tufu of Pe-ku-li.” +</p> +<p>Raffles had intusschen een koffer geopend, die veel voortbrengselen van het hemelsche +rijk, welke hij had gekocht, bevatte. +</p> +<p>Hij nam er een paar sierlijke muiltjes en een zijden, met goud bestikte kassawaika +uit en spreidde die voor Anitai uit. +</p> +<p>„Tooi je hiermee, Anitai, ik wil je beschouwen als een meesteres en mijn dwaasheid +moge een verontschuldiging vinden in je onvergelijkelijke lieftalligheid en bekoring.” +</p> +<p>De oogen van het meisje glansden als het morgenlicht op donkere wateren, een gelukkig +lachje omspeelde haar wangen en zij sloeg de blikken neer naar den grond, waar de +glinsterende kassawaika lag, het rijke gewaad eener vorstin. +</p> +<p>Raffles echter, de koele Europeaan, keek voor het eerst sinds vele jaren met stralende +blikken naar het beschroomde, lieftallige gelaat van een jong meisje en genoot van +haar schoonheid. +</p> +<p>„Ik zal Huen-Schang vertellen, hoe hij zich tegenover je te gedragen heeft. Wacht +mij tegen den middag terug; opdat je niet geheel en al onbeschermd achterblijft, geef +ik je deze kleine revolver. Bewaar haar goed.” +</p> +<p>Hij gaf haar het wapen en liet haar alleen. +</p> +<p>Met een vreemde gewaarwording keek Anitai hem na. +</p> +<p>Een rilling liep langs haar lichaam. Had zij gedroomd? +</p> +<p>Neen! In heur haar stak een gouden naald en aan haar voeten ritselde de kassawaika. +</p> +<p>Neen, zij had niet gedroomd! +</p> +<p>De trotsche, sterke vreemdeling had haar tot meesteres verheven. Tot meesteres, omdat +zij, zooals hij vertelde, zoo schoon was als de zon! +</p> +<p>Met schitterende oogen nam zij het gewaad van den vloer op. +</p> +<p>De kleine kamers geleken haar een heiligdom. Zij voelde nog de nabijheid van den fieren +man, dien zij onderdanig wilde zijn, als een slavin, maar tevens als een koningin. +</p> +<p>Zij wist, dat, wanneer de avondschaduwen neerdaalden en de maan groetend achter de +hooge boomen zou opkomen, als de nachtegalen hun lied zouden kweelen en de bloemen +haar bedwelmende geuren in de zoele lucht zonden,—dat dan hij terug zou keeren en +zij hem zou mogen dienen, als een koningin—als een slavin. +</p> +</div> +</div> +<div id="ch4" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch4.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">VIERDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">EEN HANENGEVECHT.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">In de Thu-lin-straat, tegen den muur van het keizerlijk paleis, bevonden zich eenige +door vreemdelingen dikwijls bezochte theehuizen en een koffiehuis, door een Maleier +opgericht en dat „De vliegende zwaan” heette. Het reusachtige dier, dat boven den +gevel prijkte, kon echter evengoed een groote kangoeroe als een kameel voorstellen, +maar geen zwaan. +</p> +<p>Het huis was grooter en hooger dan het aangrenzende. Naast de zuilengalerijen, waarin +de koffietafeltjes en zitplaatsen waren, bevonden zich winkels, waar alle denkbare +Europeesche voorwerpen te krijgen waren. +</p> +<p>Hier concentreerde zich voor een groot gedeelte het leven der keizerlijke beambten. +</p> +<p>De menschen, die vroeger in groote afgetrokkenheid in het paleis leefden, waren door +de Europeanen er langzaam toe gebracht, dit leven te veranderen en daar de blanken +bij voorkeur dit koffiehuis bezochten, waren ook zij er heen gegaan en konden zich +ten slotte hun leven niet meer er zonder denken. +</p> +<p>Hier werden nieuwtjes verteld, die de Pekingsche <span class="pageNum" id="xd33e588">[<a href="#xd33e588">146</a>]</span>courant niet kon opnemen, hier werd er steeds door hanen- en sprinkhanengevechten +voor gezorgd, dat de verveling niet de overhand kreeg. +</p> +<p>Een groot plein grensde aan het gebouw en hier hadden zich eenige groepjes verzameld +om naar een hanengevecht te kijken. +</p> +<p>Onder de aanwezigen bevond zich ook de Italiaansche groothandelaar Saltorelli en zijn +zakenvriend Raffles, vergezeld door een voornamen Chinees. +</p> +<p>Behalve hen was er nog een groot aantal toeschouwers aanwezig. Wel een half dozijn +soldaten van verschillende gezantschappen, eenige Europeanen met slappe, vermoeide +trekken, lieden, die tot de dienaren van een der paleizen behoorden, koelies, palankijndragers +en bedelaars. +</p> +<p>Een oorverdoovend geschreeuw, gelach en handgeklap vervulde de lucht. +</p> +<p>„Dertig op den witkop!” schreeuwde een Fransch soldaat tot een Engelschen. +</p> +<p>„Vijftig er tegen; halt Lorming, halt! Ik verwed nog een flesch saki erbij, dat de +roodkop het zal winnen!” riep de Engelschman. „<span lang="en">Goddam</span>, ik draai dat satansbeest den nek om, als het niet wint.” +</p> +<p>„<span lang="en">My, My</span>, kittel hem toch met een mes onder de veeren, om hem een beetje levendiger te maken. +Je hanen zijn <span class="corr" id="xd33e606" title="Bron: sufferts">sufferds</span>, evenals je zelf, Tsin-kar, vervloekte slaapkoppen!” riep een Hollander. +</p> +<p>„Laat ze dan braden!” sprak de Chinees en had door die woorden de lachers op zijn +zijde. +</p> +<p>De beide kemphanen, die met steile veeren tegenover elkaar stonden, waren een paar +zeldzaam mooie dieren. +</p> +<p>Het eene goudrood, het andere geelwit met een blauwachtig glanzenden staart. Beide +hanen waren krachtig gebouwd en ieder droeg aan zijn rechterpoot een klein, vlijmscherp +geslepen spoor. +</p> +<p>Aan beide zijden van de kampplaats hurkten met geopende zakken en scherpe, dolkachtige +messen in de hand, de eigenaren der dieren, twee halfnaakte Chineezen, die de gevederde +vechtersbazen met hun geschreeuw en messteken tot woede prikkelden. +</p> +<p>Maar de vogels schenen minder bloeddorstig te zijn dan de toeschouwers. Zij liepen +heen en weer, fladderden af en toe tegen elkaar op, maar bleven over en weer tamelijk +vredelievend. +</p> +<p>Dit ergerde de toeschouwers. De soldaten hadden talrijke weddenschappen gesloten, +de meesten van hen schenen reeds dronken te zijn, want zij raasden en tierden zoo +dat men het op straat kon hooren. Zij gesticuleerden als waanzinnig en deden alsof +zij de baas waren. +</p> +<p>Door de vreedzame stemming der hanen geraakten zij hoe langer hoe meer in woede. +</p> +<p>„<span lang="fr">Diable</span>, als het nu niet gauw begint, draai ik de vogels den nek om!” riep de Franschman. +</p> +<p>Een tweede, die naast hem zat, stond op en sprak: +</p> +<p>„Vriend, wij zullen zelf eens een handje helpen.” +</p> +<p>Hij trok zijn bajonet en boorde de punt tusschen de veeren van den witten haan. +</p> +<p>De pijniging was zoo groot, dat het gekwelde dier opsprong en den eenen Chinees naar +het hoofd vloog. +</p> +<p>Een brullend gelach der soldaten weerklonk, terwijl de Chinees den fladderenden haan +trachtte af te weren. +</p> +<p>De Chineezen schreeuwden en scholden en om nog meer pret te hebben, stiet de Fransche +soldaat opnieuw naar den haan, zoodat hij nu met bloedig gekleurde veeren op den grond +lag. +</p> +<p>„Hola, witkop, hola,—vooruit!” riep een andere soldaat. +</p> +<p>John Raffles, geërgerd door de brutaliteit van den Franschman, die het dier opnieuw +wilde pijnigen, trad naar hem toe en sprak op bevelenden toon: +</p> +<p>„Berg onmiddellijk uw wapen op!” +</p> +<p>„Oho!” riep de soldaat opspringend, terwijl zijn door den drank roodgekleurde oogen +Raffles vol woede aankeken, „wat beteekent dat? Wie zijt gij? Wat wilt gij—mij bevelen +geven?” +</p> +<p>„Ja, ik zal u beletten, de dieren verder te mishandelen”, sprak Lord Lister met ernstige +stem. +</p> +<p>„Gij—gij—keer u om, als het u niet bevalt, vervloekte Engelschman!” +</p> +<p>„<span lang="en">Goddam</span>, jij Fransch <span class="corr" id="xd33e640" title="Bron: canailje">canaille</span>!” riep nu een der Engelsche soldaten woedend uit, geprikkeld door die woorden. „Ik +zal je met je eigen bajonet tot plumpudding slaan, als je nu je mond niet houdt!” +</p> +<p>„<span lang="fr">Mille tonnerres</span>, wat wil die brutale Chamberlain?” +</p> +<p>„Weg met de Engelsche bloedhonden!” riepen de Franschen woedend uit. +</p> +<p>Wel een dozijn soldaten schreeuwden nu door elkaar, trokken de sabels en wilden gaan +vechten. +</p> +<p>Reeds wilden de Chineezen angstig vluchten, toen de woede der twistenden door de hanen +werd afgeleid, die plotseling op elkaar aanvielen en elkaar kam en borst met de snavels +openreten. +</p> +<p>Alle twist was onmiddellijk gestaakt. +</p> +<p>Nu gold aller belangstelling welke der beide hanen wel zou overwinnen. +</p> +<p>„Hiep, hiep, hoera!—de witkop wint!” +</p> +<p>„Doe je best, doe je best, roode!—Zoo is het goed!” +</p> +<p>„Gebruik je spoor, gele—hoera, prachtig!” +</p> +<p>„Nog dertig op den gele!” +<span class="pageNum" id="xd33e659">[<a href="#xd33e659">147</a>]</span></p> +<p>„Veertig op den roode!” +</p> +<p>„Zestig op den gele!” +</p> +<p>„Wil je wel eens, beest, gauw wat! Je vecht voor mijn geheele maandgeld!” +</p> +<p>De omstanders vochten bijna mee, hun oogen glinsterden koortsachtig.—De roode won. +</p> +<p>De gele trachtte met matte vleugelslagen te vluchten. +</p> +<p>De Chineezen snelden schreeuwend nader en vingen de bloedende dieren in hun zakken. +</p> +<p>De soldaten betaalden hun weddenschappen, lachend streken de winners het geld op, +met vloekwoorden gaven de verliezers het af. +</p> +<p>Saltorelli ging met Raffles in het koffiehuis. +</p> +<p>De door Raffles terechtgewezen soldaat schreeuwde hen na: +</p> +<p>„Wij zien elkaar weer!” +</p> +<p>„Gij hebt u een vijand bezorgd ter wille van een kleinigheid, beste Lord”, sprak Saltorelli +en voegde er bij: „Gij schijnt niet bang te zijn voor China?” +</p> +<p>„Ik ben alleen bang voor mijn vrienden”, glimlachte Raffles met den blik van een philosoof. +</p> +<p>Op dit oogenblik naderde een voorname Chinees, vergezeld door verschillende waardigheidsbekleeders<span class="corr" id="xd33e675" title="Niet in bron">,</span> Signor Saltorelli en begroette hem en de Italiaan nam de gelegenheid waar om Raffles +voor te stellen. +</p> +<p>Het was prins Thun, de meest gehate man in China! +</p> +<p>Dat wil zeggen, niet gehaat door het volk of de Mandarijnen, maar door keizerin Tsu-si +en haar vertrouwden, aan wier spits prins Tuan staat. +</p> +<p>Zij vreest prins Thun, omdat hij na den dood van de keizerin en van den jongen keizer, +voor wien de keizerin-moeder het bewind voert, de eventueele troonopvolger wordt. +</p> +<p>De prins had in Europa gestudeerd en stond bekend als bijzonder vriendelijk jegens +vreemdelingen. +</p> +<p>Sinds drie jaar was hij voor den tweeden keer getrouwd met de dochter van een Mandarijn. +Het huwelijk was geheel uit liefde gesloten. Zijn eerste vrouw, een prinses, was na +de geboorte van een zoon gestorven. <span class="corr" id="xd33e683" title="Bron: Pu-hi">Pu-Hi</span> was diens naam. +</p> +<p>De tokolieden en arbeiders spreken nog altijd van de geweldige pracht der huwelijksfeesten, +van den hoogen, breedgetakten olijfboom, wiens takken tot aan de uiteinden met goudstukken +waren behangen. Alles knielde voor dit zinnebeeld van sterke vruchtbaarheid en beroemde +nakomelingschap. +</p> +<p>Zijn tegenwoordige vrouw, Wandé, was de dochter van een mandarijn van de eerste klasse, +beschaafd en zeer geleerd. +</p> +<p>Behalve de kunst van borduren, kon zij drieduizend letters teekenen, kende de geboden +van Boeddha, de wijze spreuken van Confucius en zong met welluidende, zoete stem schoone +liederen bij de gitaar. +</p> +<p>Wandé is schoon als de leliën op het veld. +</p> +<p>Haar lichaam vertoonde sierlijke, slanke vormen. Op den fijngevormden zwanenhals droeg +zij het schoone kopje gracieus en sierlijk. +</p> +<p>Altijd is zij gekleed in witte zijde, geborduurd met groote roode koelewangbloemen. +</p> +<p>Haar kapsel is geheel Europeesch en versierd met schitterende spelden. Haar tanden +zijn volkomen gaaf, wit en klein, als glinsterende rijstkorrels; want zij kauwt niet, +zooals de andere vrouwen, roode sirih. Zij houdt van de vrouwen der blanke vreemdelingen +en tooit zich zooals zij dat doen. +</p> +<p>Prins Thun zou de gelukkigste aller stervelingen zijn, als ook Wandé moeder werd van +een zoon. Maar de arme, rijke Wandé heeft de met goud behangen olijfboom weinig geholpen. +</p> +<p>Tsai-Soi, de lentegod, en Choang-Wong-Ja, de god der vruchtbaarheid, hooren haar smeekbeden +zwijgend aan. +</p> +<p>Met droevige gedachten en glimlachend gelaat wandelt de prinses daarheen en als zij +bij zonsondergang in haar purperen palankijn het paleis verlaat en door haar bedienden +door de drukke straten wordt gedragen, dan weent zij achter de zijden gordijnen van +haar draagstoel bittere tranen, bij het zien van de kleine, aardige jongens van gelukkige +moeders. +</p> +<p>De armste vrouw in het Hemelsche Rijk is rijker dan de rijkste vrouw van den machtigsten +man.— +</p> +<p>Haar hart is vervuld van bitterheid, als zij in het paleis het vroolijke lachen hoort +van Pu-Yis, den zoon der overleden gade van den prins, als zij ziet, hoe de vader +vol trots naar hem kijkt en haar met een smartelijken blik gadeslaat. +</p> +<p>Hij weet, dat het geluk hem ontzegd is, nog een zoon te bezitten. +</p> +<p>Zij echter gelooft aan haar schuld. +</p> +<p>Hoeveel zonneschijn en geluk zou Boeddha in haar schitterend paleis tooveren door +zulk een klein, geel kindergezichtje! +</p> +<p>Tevergeefs! +</p> +<p>Nu heeft eindelijk de opperpriester van Tsai-Soi, den machtigen lentegod, haar beloofd, +den vloek van haar hoofd weg te nemen. +</p> +<p>Rijke offers en waardevolle geschenken moet zij geven. Zij wil liever arm zijn, dan +de liefde van haar echtgenoot te verliezen.— — — +</p> +<p>Het verlangen van den prins naar een zoon van de <span class="pageNum" id="xd33e708">[<a href="#xd33e708">148</a>]</span>geliefde vrouw had prins Tuan aan de <span class="corr" id="xd33e710" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> medegedeeld en in hun haat smeedden zij een duivelsch plan, om prins Thun doodelijk +te wonden. +</p> +<p>De <span class="corr" id="xd33e715" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> beval den opperpriester van den tempel van Tsai-Soi bij zich en gaf hem een opdracht, +zooals die niet gemeener bedacht had kunnen worden. +</p> +<p>De opperpriester was een aanhanger van de Ming-partij en als zoodanig haatte hij Thun, +die de door hem verafschuwde Tsingdynastie en vreemdelingenheerschappij beschermde. +</p> +<p>Met zijn vrouw wilde hij hem straffen, zij zou hem een zoon schenken en prins Thun +zou onteerd zijn, een bastaard bezitten. De geheimen van den tempel Tsai-Soi zouden +haar doen vallen en den dood in zijn hart brengen.— — +</p> +<p>Wandé was in den tempel om te offeren. +</p> +<p>Zij verbrandde goudpapier en welriekende kaarsen voor het plompe, grijnzende afgodsbeeld, +en haar gebed, dat zij telkens herhaalde, luidde: +</p> +<p>„Machtige Tsai-Soi, zend het geluk tot mij en maak mijn deemoedig hart gelukkig door +het bezit van een zoon.” +</p> +<p>Daar naderde haar de opperpriester Kusam en sprak: +</p> +<p>„Hebt gij de offers gebracht, die Tsai-Soi wenschte?” +</p> +<p>Wandé antwoordde met zachte stem: +</p> +<p>„Ja!” +</p> +<p>„Zoo volg mij dan en neem mijn hand.” +</p> +<p>Sidderend volgde de prinses en liep om het afgodsbeeld naar een met zuilen versierde +ruimte. +</p> +<p>Het was hier schemerdonker, de muren waren vol gouden inschriften en grillige beelden +stonden overal. Hier en daar prijkten afgodsbeelden met duivelachtig verwrongen trekken. +Geheel op den achtergrond, geheel in het donker, bevond zich een blok. +</p> +<p>Daarheen begaven zich de twee en Kusam beval de prinses te knielen. +</p> +<p>Angstig gehoorzaamde Wande en nu zag zij, dat voor haar een holte in het blok was +uitgehouwen, in den vorm van een menschelijk lichaam. +</p> +<p>Daarnaast stond het metalen afgodsbeeld van Tsai-Soi. +</p> +<p>Kusam verbrandde den inhoud van een wierooksvat, bedwelmende, blauwachtige rookwolken +stegen op en Wandé zag, hoe de priester een afschuwelijk zwart masker voor het gelaat +deed. +</p> +<p>Naar haar toe gebogen mompelde hij vreemde woorden en verdoofd door den damp van den +wierook, zonk zij bewusteloos op het blok neer. +</p> +<p>Onmiddellijk doofde Kusam met een demonisch lachje de wierookvlam, sloeg op een koperen +gong en eenige priesters snelden naderbij. +</p> +<p>De opperpriester sprak tot hen: +</p> +<p>„Daar ligt de vrouw van onzen grootsten vijand, prins Thun, die door Boeddha voor +zijn ongehoorzaamheid wordt gestraft, door hem geen verdere erfgenamen te geven. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Zij echter wil de genade van Tsai-Soi deelachtig worden. Legt haar op het offerblok +en voert <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>, het slachtoffer van Kwo-Saing, tot haar. Hij moet de schande van Thun met zijn leven +bezegelen.” +</p> +<p>De opperpriesters sleurden de ongelukkige, bewustelooze vrouw naar den offersteen +van Tsai-Soi en Win-Seng werd binnengebracht. +</p> +<p>Door de belofte van Kusam om hem zijn vrijheid terug te geven en het drinken van een +geheimen, verhittenden drank, werd hij een gewillig werktuig van den machtigen Tsai-Soi +en tot beul van de eer van prins Thun. +</p> +<hr class="tb"><p> +</p> +<p>Een maand daarna verlangde prins Thun van den tempel van Tsai-Soi een vrouwenbewaker, +omdat hij reden had om zijn eer te bewaken. +</p> +<p>A-si-bar, de groote Boeddhapriester, troostte hem met de woorden: +</p> +<p>„De wijze schikt zich in zijn noodlot, zooals het water in den vorm van een vat.” +</p> +<p>„Ik zou het verdragen, wijze priester, wanneer niet mijn vijanden nu over mijn eer +en mijn hart te gebieden hadden”, antwoordde prins Thun met toornige stem. +</p> +<p>„Hoon Tsai-Soi en zijn priesters niet! Heeft hij u met schande gezegend, wend u dan +tot Boeddha, maar niet tot de menschen.” +</p> +<p>In dit oogenblik traden twee opperpriesters binnen en voerden een gesluierden slaaf +met zich mee. +</p> +<p>Diep bogen zij voor den machtigen prins en brachten hem den vrouwenbewaker. +</p> +<p>De prins beval den slaaf te ontsluieren en hij zag een jongeling van twintig jaar. +Het was de ongelukkige <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>. +</p> +<p>De priesters openden hem den mond en lieten zien, dat zijn tong was uitgerukt.—<span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> was stom. +</p> +<p>Dadelijk daarop ging de Boeddha-priester heen en <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> stond alleen voor zijn machtigen heer, die hem met een blik vol argwaan opnam. +</p> +<p>Eindelijk maakte prins Thun een eind aan het zwijgen en vroeg: +<span class="pageNum" id="xd33e776">[<a href="#xd33e776">149</a>]</span></p> +<p>„Hoe komt het, dat gij een slachtoffer van Tsai-Soi geworden zijt?” +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> duidde door gebaren aan, dat hij door geweld zoover was gebracht. +</p> +<p>„Dus je haat de priesters?” vroeg prins Thun. +</p> +<p>Het antwoord hierop gaven hem <span class="corr" id="xd33e785" title="Bron: Win-seng’s">Win-Seng’s</span> oogen, die fonkelden van haat, toen hij de vraag door met het hoofd te knikken bevestigend +beantwoordde. +</p> +<p>„Ik zal je de gelegenheid geven, als je mij trouw bent, je te wreken. Volg mij!” +</p> +<p>Prins Thun bracht hem naar de vertrekken van Wandé. +</p> +<p>Op zijden kussens lag zij daar, droomend in het maanlicht starend. +</p> +<p>„Ga vooruit!” beval prins Thun en <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> trad aan de legerstede der jonge vrouw. +</p> +<p>De zilveren stralen van de maan beschenen de tengere gestalte der schoone vrouw en +weerspiegelden zich in de kostbare steenen, die zij om den hals droeg. +</p> +<p>Zoodra zij <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> zag, sprong zij vol ontzetting van haar legerstede op en zonk op haar knieën. +</p> +<p>„Tsai-Soi! Almachtige! Heb erbarmen met mij!” riep zij met opgeheven armen. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> keek haar aan en deinsde verschrikt terug.— +</p> +<p>Hij herkende haar. +</p> +<p>Prins Thun echter doorzag in dit oogenblik het schandelijke werk der Tsai-Soi-priesters +en vroeg <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> met dreigende stem: +</p> +<p>„Kent gij haar?” +</p> +<p>Een bevestigend knikje volgde. +</p> +<p>Eenige seconden heerschte een dof, drukkend stilzwijgen in het vertrek. +</p> +<p>„Was zij je slachtoffer, schurk, in den tempel van die honden?” +</p> +<p>Met van woede verwrongen gelaat schreeuwde prins Thun en greep naar zijn scherpgeslepen +zwaard. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>, die den dood een uitkomst vond, ontblootte gelaten zijn hals voor het doodend wapen +en gaf een toestemmend teeken. +</p> +<p>Met een kreet, als van een ten doode gefolterd wezen, ontving prins Thun het antwoord +van den slaaf en vol ontzetting schreeuwde hij: +</p> +<p>„Honden!—honden! Gij hebt mijn hart gebroken. Daarvoor zal ik u ten verderve brengen. +Ik heb je bemind, Wandé, als een godin van goedheid, schoonheid en deugd! +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Nu verscheur ik mijn kleeren, nu zal ik mijn hoofd in zak en assche verbergen.— +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Punkuwong heeft mij het hart uit de borst gescheurd en jou onteerd. Voortaan zal ik +als een eenzame ronddolen. Mijn smart zal tot in de wolken dringen en tot in het midden +der aarde reiken. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wandé—Wandé—waarom voerde het noodlot je naar de priesters! Bijgeloof en waanzin!— +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>De vreemde blanke duivels hebben gelijk, als zij zeggen, dat wij een doode massa zijn. +Onze priesters—onze doodgravers!—Honden!—Ik zweer het bij Boeddha, ik zal uw tempels +slechten en deze steden en menschen tot stof vertrappen, want gij hebt mij in uw waanwijsheid +alles, alles geroofd!— +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Sta op, slaaf. Gij draagt de eer van prins Thun, van den machtigsten generaal in dit +Rijk en ik wil je niet dooden, want je bent door Wandé en mijn eer geheiligd. Je leven +behoort voortaan deze vrouw.— +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wandé—wreek jezelf en mij, als je voortaan nog de vrouw van prins Thun wilt heeten!” +</p> +<p>Met deze woorden snelde de edele Chinees heen.— +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> stond op. Het was hem vreemd te moede. +</p> +<p>De woorden van den prins hadden hem verward. +</p> +<p>Daar hoorde hij plotseling, hoe Wandé op klagenden toon sprak: +</p> +<p>„De beschermer van mijn jeugd en schoonheid heeft mij verlaten. Mijn geloof is op +een schandelijke wijze bedrogen, het is mij, alsof ik in duizend scherven was gevallen. +Mijn ziel is vervuld van schrijnend wee, mijn oogen zijn vol tranen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ea-saa-bar, mijn overleden vader, neem mij tot u; het leven is niets dan ongeluk en +teleurstelling.” +</p> +<p>Zij hield de slanke handen voor het gelaat en weende bitter. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> wist geen troost voor zulk een groot verdriet. Zachtjes sloop hij uit het vertrek +in een aangrenzende kamer en legde zich rillend van ontroering op het tapijt neer.— +</p> +<p>Nu was de prinses alleen. +</p> +<p>Urenlang hoorde <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> haar weenen, eindelijk hoorde hij het niet meer en viel in een diepen slaap. +</p> +<p>Zoo gingen de uren voorbij; ten slotte stond de prinses op, schudde als gedachtenloos +haar lange zijden haren uit het rood-geweende gelaat en vouwde wanhopig de handen, +als een ten doode gekweld wild om zich heen kijkend. +</p> +<p>Eindelijk scheen zij weer tot het bewustzijn van haar toestand te komen. Zij ging +naar een hoek van het vertrek, waar een groot, porseleinen afgodenbeeld van Tsai-Soi +stond. Met haar zwakke krachten sleurde zij het naar den grond, zoodat het in duizend +stukken brak. +<span class="pageNum" id="xd33e871">[<a href="#xd33e871">150</a>]</span></p> +<p>Door het geluid gewekt, sprong <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> verschrikt van de mat op en luisterde eenige minuten, daarop maakte de slaap zich +weer van hem meester. +</p> +<p>Kort daarna sloeg Wandé het gordijn van paarlen, dat voor zijn kamer hing, opzij en +zacht sloop zij naar de rustplaats van den ongelukkige, die als een marmeren beeld +in het licht der maan neerlag. +</p> +<p>De zwarte oogen der prinses fonkelden, toen zij op hem neerzag. Daarop gleed een waanzinnig +lachje om haar mond, zij boog zich over hem heen en kuste hem. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> glimlachte in den droom; het was hem, als speelde hij met Anitai op een weide vol +bloemen. Vermoeid van hun kinderlijk spel rustten zij. Uit de verte klonk trompetgeschal +tot hen door—en Anitai kuste hem. +</p> +<p>Wandé knielde naast hem en zong zachtjes een lied. +</p> +<p>Daarop trok zij de met goud gestikte kassawaika open en haalde van haar borst een +dolk te voorschijn. +</p> +<p>Voorzichtig opende zij de tunica van <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>. +</p> +<p>Zacht, als streelend, zocht haar hand zijn hart. +</p> +<p>Zij kuste het scherpe staal en hief de hand op om het wapen in de borst van den slaper +te stooten. +</p> +<p>Plotseling opende hij de oogen en keek met een glimlach naar Wandé. +</p> +<p>Hij geloofde, dat zij Anitai was. +</p> +<p>Maar als gloeiende doodslampen fonkelden de oogen der prinses en slaapdronken sloot +hij de zijne opnieuw. +</p> +<p>En weer hief Wandé den dolk op. +</p> +<p>Een geritsel aan het paarlengordijn schrikte haar op. +</p> +<p>Met een kreet stond zij op en staarde naar een vreemdeling—een blanke duivel, die +op geheimzinnige wijze het vertrek was binnengekomen. +</p> +<p>De vreemdeling trad nader. +</p> +<p>„Waarom wildet gij dien ongelukkige dooden? Heeft hij u kwaad gedaan?” fluisterden +zijn lippen. +</p> +<p>Wandé balde de vuisten. +</p> +<p>„Ja, hij overlaadde mij in den tempel van Tsai-Soi met smaad en schande. Ik werd zijn +slachtoffer.” +</p> +<p>„Hoe moet ik dat begrijpen?” +</p> +<p>„Ik bracht den lentegod offers opdat hij mij een zoon zou schenken. De priesters verdoofden +mij en …” zij zweeg blozend en vervolgde daarna zuchtend: +</p> +<p>„De lentegod verhoorde mijn bede, maar hij druppelde wanhoop en dood in mijn hart. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>De priesters zijn vrienden van de keizerin, daaraan heb ik niet gedacht en de keizerin +haat mijn echtgenoot, prins Thun.” +</p> +<p>„Ik ken de duivelsche streken der priesters, maar beloof mij, prinses, dat gij dien +ongelukkige en uzelf geen leed zult doen, voordat ik met uw echtgenoot heb gesproken. +Wijs mij den weg naar hem!” +</p> +<p>Wandé sprak: +</p> +<p>„Ga de gang links door. Daar zult gij een gewapenden slaaf op een rieten mat voor +het slaapvertrek van mijn heer vinden. Zeg hem, dat gij den prins wenscht te spreken.” +</p> +<p>De vreemdeling dankte en verliet het vertrek. +</p> +<p>Als een groote hond sprong de slaaf op, toen hij den vreemdeling zag aankomen en met +opgeheven zwaard wilde hij zich op hem werpen. +</p> +<p>De vreemdeling echter maakte een gebiedende handbeweging en sprak: +</p> +<p>„Wek prins Thun, ik moet hem dringend spreken.” +</p> +<p>Hierop verdween de slaaf om eenige oogenblikken later den bezoeker in het slaapvertrek +van den prins te brengen. +</p> +<p>Prins Thun had zich van zijn legerstede opgericht en keek den binnenkomende verbaasd +aan. +</p> +<p>Hij herkende hem dadelijk. +</p> +<p>„Wat wenscht gij, Lord Cheekman, dat gij mij op dit ongewone uur bezoekt?” +</p> +<p>„Ja”, antwoordde Raffles, „iets zeer buitengewoons. Ik zal u een vreemde geschiedenis +vertellen.” +</p> +<p>Met een handbeweging noodigde de prins den grooten onbekende om plaats te nemen en +Raffles begon de geschiedenis van Anitai en <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> te vertellen. +</p> +<p>„Mijn kostheer, Huen-Schang, een goudsmid, heeft een broeder, die tempelwachter in +den tempel van Tsai-Soi is. Hij vertelde mijn gastheer de geschiedenis van de intrigue +der keizerin tegen uw echtgenoote. Een zeldzaam toeval bracht den broeder van de door +mij geredde Anitai in nauw verband tot de gebeurtenissen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, de man, die veertig draken doodde, de machtige politiechef van Peking, heeft <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> overgeleverd aan de priesters van Tsai-Soi, deze hebben hem in een toestand van opgewondenheid +gebruikt om de misdaad tegen uw echtgenoote te plegen en hem daarna voor eeuwig stom +gemaakt. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Eenige uren geleden vernam ik, dat deze ongelukkige in uw huis is gebracht als vrouwenbewaker. +Verdere onheilen voor u, prins Thun, vreezend, snelde ik hierheen om u alles mede +te deelen en het toeval was mij gunstig.— +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Toen ik eenige minuten geleden zonder uw huis te kennen hier kwam en de kamer van +uw echtgenoote binnentrad, kon ik nog juist verhinderen, dat zij zichzelf en den ongelukkige +doodde. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Troost uw echtgenoote, prins Thun, laat haar niet aan haar wanhoop over, dat offer +zou te groot zijn!” +<span class="pageNum" id="xd33e946">[<a href="#xd33e946">151</a>]</span></p> +<p>De edele Chinees sprong op. +</p> +<p>Hij vatte de hand van John Raffles, drukte deze en riep uit: +</p> +<p>„Ik dank u, Lord Cheekman, gij zijt de eerste ware vriend, dien ik in mijn leven heb +leeren kennen. Gij hebt gelijk, mijn echtgenoote mag niet het slachtoffer van die +schurken worden, maar die ellendelingen zullen mijn wraak voelen.” +</p> +<p>„Haat de <span class="corr" id="xd33e953" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> u?” vroeg de Groote Onbekende. +</p> +<p>Een bitter lachje speelde om den mond van den prins. +</p> +<p>„Ja, omdat ik vriendelijk ben tegen de vreemdelingen en mijn best doe om zooveel mogelijk +om mij heen te verbeteren. Zij vreezen, dat ik hun gunsteling, prins Tuan, denzelfden +prins, door wiens toedoen de Duitsche gezant werd vermoord, dat ik dezen wreeden, +tyrannieken mensch met mijn aanhangers zal doen vallen om den troon te veroveren voor +mijn zoon, Pu-Yi. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Daarom haat de <span class="corr" id="xd33e961" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> mij als haar ergsten vijand en meer dan eens ben ik ternauwernood aan haar sluipmoordenaars +ontkomen.” +</p> +<p>Met sombere blikken, de armen gekruist over de borst, stond de prins eenige oogenblikken +voor Raffles, daarop rekte hij zijn hooge, breede gestalte uit, stak Raffles zijn +hand toe en sprak: +</p> +<p>„Laat ons vrienden zijn. En mocht het geluk willen, dat ik den troon van dit Rijk +voor mijn zoon verover, dan staat al mijn macht tot uw dienst.” +</p> +<p>Beide mannen reikten elkaar de handen en bezegelden hun vriendschapsverbond door een +stevigen handdruk. Daarop kuste de prins Raffles op het voorhoofd en liet hem door +zijn slaven naar de logeervertrekken van het paleis brengen. +</p> +<p>Prins Thun echter begaf zich naar Wandé en troostte haar. +</p> +<p>In dezen nacht werd over het lot van China beslist. +</p> +</div> +</div> +<div id="ch5" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch5.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">VIJFDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">DE HEKS VAN PEKING.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Prins Tuan, de eerste onderkoning en plaatsvervanger van den <span class="corr" id="xd33e976" title="Bron: Keizer">keizer</span>, had vele vrouwen, maar geen harer vond hij werkelijk schoon en begeerlijk. +</p> +<p>De machthebber was het geheime oog, het oor en de mond van de keizerin-regentes Tsi-si, +voor den jongen, minderjarigen keizer. +</p> +<p>Het leven in het paleis ging zijn eentonigen gang, de verveling drukte den prins, +hij verlangde naar nieuwe, vreemde emoties. +</p> +<p>Daarom verzamelde hij zijn eunuchen en <span class="corr" id="xd33e983" title="Bron: manderijnen">mandarijnen</span> om zich heen, die, op den grond liggend, naar zijn bevelen luisterden. +</p> +<p>Ademlooze stilte heerschte in den kring, toen hij sprak: +</p> +<p>„Ik beveel u, mij de meest volmaakte schoonheid van het geheele Rijk te brengen. Toont +gehoorzaamheid en handelt. Wie van u mijn bevel uitvoert, zal een rijke belooning +krijgen, wie ongehoorzaam is, dien geef ik het zijden koord.” +</p> +<p>De onderdanige mannen wreven met hun hoofd over den grond als teeken van gehoorzaamheid +en de prins ging naar zijn vertrekken. +</p> +<p>Toen de mandarijnen alleen waren, schudden zij zwijgend de gladgeschoren hoofden en +bekeken zenuwachtig hun lange, spitse nagels. +</p> +<p>Zij meenden reeds het zijden koord om den hals te voelen. +</p> +<p>Alleen de oude <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, de verrader, liep opgewonden heen en weer en fluisterde bij zichzelf: +</p> +<p>„Ik weet, waar de schoonste vrouw van Peking is, welke mijn heer, de broeder van de +zon en de maan, zich wenscht. Ik zal zijn hart jonger maken en nieuwe roem zal mijn +deel zijn. Mijn wraak echter zal dan dubbel groot zijn. Ik zal hen trappen, die mij +met voeten hebben getreden.” +<span class="pageNum" id="xd33e999">[<a href="#xd33e999">152</a>]</span></p> +<p>„Waarover peinst gij, <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, kom!” riepen de anderen. +</p> +<p>„Gaat naar huis, kinderen van het geluk, ik volg u weldra. Veel geluk voor de toekomst,” +lachte hij hoonend en bleef alleen. +</p> +<p>Hij legde zijn vleezige vingers tegen de ingezonken slapen en keek peinzend naar de +rozen en slingerplanten van het dikke tapijt waarop hij zat. +</p> +<p>Eindelijk werden zijn trekken levendig. Met jeugdig vuur sprong hij op en riep: +</p> +<p>„Ik heb het—ik heb het!—Bali, Bali, de heks moet mij helpen om het meisje van den +vreemdeling te rooven. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Vervloekt die vreemdelingen! Mogen de tempelpriesters hen eindelijk vernietigen, zooals +de vlam dit stroo!” +</p> +<p>Daarop stond hij op en verliet het paleis van prins Tuan. +</p> +<p>De wachten knielden neer toen hij in zijn draagstoel plaats nam. +</p> +<p>Juist reden eenige elegante <span class="corr" id="xd33e1016" title="Bron: rikhas">rikshas</span> voorbij, de straat in tot aan het gebouw van het Londensche gezantschap. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> herkende den Europeaan, die in een der voertuigen zat. +</p> +<p>Het was Raffles. +</p> +<p>Woedend balde de Chinees de vuisten en zond hem een vloek na, daarop leunde hij met +een duivelschen grijnslach achterover in de naar muskus riekende kussens van zijn +draagstoel en riep zijn slaven toe: +</p> +<p>„Naar Hwang-sse!” +</p> +<p>Dit was een voorstad in het Noorden van Peking. +</p> +<p>Daar woonde in een oude pagode Bali, de heks van Peking. Zij had jaren geleden veel +van <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> gehouden. +</p> +<p>Heimelijk, bijna kruipend, als een afschuwelijke duizendpoot, sloop de Mandarijn naar +haar woning. +</p> +<p>De oude vrouw zat juist bij een haardvuur en roosterde rijst. +</p> +<p>Een lichtstraal gleed over haar sluw gelaat, toen zij haar ouden minnaar zag. +</p> +<p>Glimlachend beantwoordde zij den groet van <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, die zijn rechterhand op de plaats legde, waar andere menschen een hart hebben. +</p> +<p>„Wat wenscht gij, <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>?” +</p> +<p>„Hulp en raad van jou, Bali, de verstandige!” +</p> +<p>Met fluisterende stem vertelde hij van den wensch van prins Tuan, van Anitai’s schoonheid, +van haar roof, van de bevrijding door den vreemdeling, van zijn haat jegens den blanken +duivel, van den broeder van het meisje, de priesters van Tsai-Soi en prins Thun. +</p> +<p>Kwo-Saing wist alles. +</p> +<p>Zijn spionnen hadden hem uitstekend ingelicht. +</p> +<p>Hij eindigde met de woorden: +</p> +<p>„De vreemde duivel reed zooeven naar het gezantschapshotel. Haast je nu in mijn draagstoel +naar Huen-Schang, den goudsmid, bij wien hij in de Yanlingstraat woont. Vraag Anitai +te spreken en zeg haar, dat haar broeder <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> op haar wacht. Breng haar dan hierheen.” +</p> +<p>Bali knikte en sloeg een doek om de schouders. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> gaf zijn slaven de noodige bevelen en zij snelden naar de Chineesche wijk. +</p> +<p>Verscheiden uren verliepen, voordat de draagstoel terugkeerde. +</p> +<p>Achter een scherm verborgen zat <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> geduldig te wachten tot Anitai uitstapte. +</p> +<p>Een woeste vreugde maakte zich van hem meester. De schurkenstreek was gelukt. +</p> +<p>Hij hoorde, hoe het jonge meisje zei: +</p> +<p>„Het is heel ver, goede moeder, waarheen gij mij hebt gebracht. Mijn heer zal schrikken, +als hij mij niet vindt. Ik bid u, mij spoedig weer naar huis terug te brengen.—Waar +is mijn broeder <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>?” +</p> +<p>„Ik ben vroom en Boeddha onderdanig,” antwoordde de heks. +</p> +<p>„Voordat gij uw broeder ziet, moet ik een offer brengen aan de maan, opdat hij ons +beschermt.” +</p> +<p>Behendig had zij haar kassawaika losgemaakt en op een versleten altaar, dat voor het +morsige beeld van een afgod stond, een offerschaal neergezet, met reukwerk gevuld +en dit door middel van een gloeiende kool aangestoken. +</p> +<p>Een blauwachtige damp steeg op en vulde het vertrek met een zoetigen geur. +</p> +<p>Daarop wierp de heks zich op de knieën en mompelde onverstaanbare woorden. +</p> +<p>Een onbehaaglijk gevoel maakte zich van Anitai meester. Rillend schudde zij het schoone +hoofd, zoodat de gouden oorringen rinkelden als de zilveren bruiloftsklokjes van den +Boeddhatempel. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> echter, die achter het scherm verborgen stond, knarsetandde van verrukking over de +schoonheid van Anitai. +</p> +<p>Nu hief de heks het hoofd op en sprak: +</p> +<p>„Anitai. De geest van <span class="corr" id="xd33e1089" title="Bron: Punko-wong">Punkuwong</span> heeft mij geantwoord. Uw broeder <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> wacht u in het paleis <span class="pageNum" id="xd33e1095">[<a href="#xd33e1095">153</a>]</span>van prins Tuan; daar is hij, sinds gij hem ontstolen zijt. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Klim in den draagstoel en snel naar hem toe.” +</p> +<p>Beangst hulde Anitai zich in haar sluier en volgde de heks naar buiten. +</p> +<p>Daar greep Bali haar arm en naar den hemel wijzend, sprak zij: +</p> +<p>„Zie daar boven de duizend lampen van Boeddha vonkelen. Zulk een licht zult ook gij +worden, als gij niet meer naar den vreemdeling terugkeert. Je zult machtig worden +en als het noodlot je gunstig is geweest, zal ik tot je komen om mijn loon te halen, +goud en glinsterende edelsteenen!” +</p> +<p>„Waarvan spreekt gij, goede moeder?” vroeg het jonge meisje sidderend. „Zal ik niet +meer tot mijn heer en meester terugkeeren? Laat mij, ik wil mijn broeder niet terugzien, +als ik weer zonder bescherming moet zijn.—Laat mij naar huis gaan—naar huis. Wat heb +ik gedaan?” +</p> +<p>Bange vrees maakte zich meester van de bloem van Pai-ho; eerst nu vermoedde haar kinderlijke +onschuld het gevaar, waarin zij zich had begeven. +</p> +<p>De oude vrouw met haar verlangende oogen maakte haar zoo angstig. Zij trok zich met +kracht los en wilde vluchten. +</p> +<p>Maar de bevelende stem van een man deed haar nog meer schrikken. +</p> +<p>Verschillende slaven snelden naderbij, grepen de vluchtelinge, knevelden haar en sleepten +haar in den draagstoel. +</p> +<p>Anitai’s wijdgeopende oogen zagen in het maanlicht de vreeselijke gestalte van <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>. +</p> +<p>Hij nam naast haar plaats en zoo snel zij konden liepen de dragers op zijn bevel voorwaarts. +</p> +<p>Bali echter keek den palankijn met een boos gelaat na en sprak, terwijl zij de magere +schouders ophaalde: +</p> +<p>„Hij is reeds oud, slecht en gierig geworden. Zijn zilvergeld is mager, evenals de +armoede. Ik zal mij door den vreemdeling met goud laten betalen.”— — +</p> +<p>Half onder den grond aan een zijweg der verboden stad bevond zich een kleine metalen +deur. Deze leidde naar het keizerlijk paleis. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> opende haar en dwong de weerstrevende Anitai met behulp van zijn slaven om er door +te gaan. Daarop droegen zij het meisje, dat bewusteloos was geworden, door de nauwe +donkere gangen, totdat zij opnieuw voor een deur halt moesten houden. +</p> +<p>Op deze deur klopte de mandarijn met regelmatige slagen. De poort werd geopend en +een reusachtige, geharnaste wachter stond in de deuropening. +</p> +<p>Nauwelijks herkende hij den machtigen <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, of hij wierp zich op de knieën en liet hem met zijn begeleiders en Anitai binnentreden. +</p> +<p>In een geheim vertrek aangekomen, wierp <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> de ongelukkige op de zijden kussens, haalde een fleschje uit zijn kaftan te voorschijn, +opende het en goot een paar droppels in den mond der bewustelooze. +</p> +<p>De scherpe reuk der vloeistof deed Anitai weer tot zichzelf komen. +</p> +<p>Dadelijk verdween <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> met zijn lijfslaven, om den prins mee te deelen, dat diens bevel ten uitvoer was +gebracht. +</p> +<p>Langzaam opende Anitai de oogen, maar voor de fabelachtige pracht, die in het vertrek +heerschte, moest zij ze weer sluiten. Het was haar, alsof zij droomde. +</p> +<p>Daar vernam zij de zachte stem eener vrouw, die tot haar sprak: +</p> +<p>„Richt u op, ik zal u bedienen.” +</p> +<p>Anitai keek met een schuwen blik naar de spreekster. +</p> +<p>Het was een vrouw van ruim veertig jaar. Zij droeg doorzichtige gewaden over den arm: +in de handen hield zij een gouden blad met een theebeker van hetzelfde metaal en een +halve schaal vol confituren, die gevuld waren met den zoeten, bedwelmenden haschis. +</p> +<p>Doordringend rustte haar blik op het jonge meisje. +</p> +<p>„Anitai, sta op en laat u tooien, zooals het een vorstin betaamt,” sprak zij, naderbij +komend. +</p> +<p>„Waarom?” vroeg de gevangene met trillende lippen. +</p> +<p>„Om een machtig heerscher te ontvangen! Als gij de liefde van zijn hart en de genegenheid +zijner ziel hebt veroverd, zal alle geluk, alle denkbare pracht uw deel zijn.” +</p> +<p>„Maar mijn heer, mijn blanke meester?” vroeg Anitai met droomerigen blik, met beide +handen haar hoofd grijpend. +</p> +<p>De welriekende, bedwelmende geuren, die uit de stoffen stroomden, maakten haar het +denken moeilijk. Maar de vrouw antwoordde glimlachend: +</p> +<p>„Laat u tooien! De tijd vliegt. Denk niet meer aan den blanken heer!” +</p> +<p>Zij nam den sluier van het gelaat der jonkvrouw. Onmiddellijk week zij achteruit, +viel op de knieën en kuste de Turksche muiltjes van Anitai. +</p> +<p>Maar deze wrong de handen en smeekte: +</p> +<p>„Laat mij sterven, als onheil mij bedreigt. Ik behoor <span class="pageNum" id="xd33e1158">[<a href="#xd33e1158">154</a>]</span>aan een Engelschen Mandarijn. Wat doet gij? Waarom kust gij mijn schoenen?” +</p> +<p>„Omdat gij schoon zijt, zoo schoon, dat gij een dochter van Boeddha zoudt kunnen zijn +en elk schepsel u moet aanbidden. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Maar kleed u nu! Nog schooner is de bloem, getooid door bladeren en de edelsteen in +den zachten glans van het goud. Drink en eet van dat, wat ik u geef.” +</p> +<p>De zinnen der kleine Chineesche werden door de zware, zoetige geuren hoe langer hoe +meer verward. Zij proefde de thee en at een stukje van de haschis-confituren. +</p> +<p>Vermoeider en zwaarder werden haar oogleden, zij had geen kracht meer om zich te verzetten +en liet het geduldig toe, dat de vrouw haar ontkleedde en haar met de kostbare, <span class="corr" id="xd33e1167" title="Bron: doorzichtig">doorzichtige</span> stoffen omhulde, die haar schoonheid bijna bovenaardsch maakten. +</p> +<p>„De roos van Peking!” riep de dienares met onverholen verrukking uit, toen zij haar +werk beschouwde. +</p> +<p>Anitai hoorde het niet meer, zij was op de zijden kussens van den divan neergezonken +en ingesluimerd. +</p> +<p>Het zijachtige, blauwzwarte haar hing van den divan af tot op den vloer; het was met +paarlen en diamanten doorvlochten. Het wonderschoone, blanke gelaat scheen als uit +marmer gebeeldhouwd— —— +</p> +<p>Diepe stilte heerschte rondom, als uitgestorven was het groote paleis. +</p> +<p>Alleen de zachte ademhaling der sluimerende verbrak de doodelijke stilte. +</p> +</div> +</div> +<div id="ch6" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch6.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">ZESDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">IN DEN TEMPEL DER ZON.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Toen John Raffles des avonds thuis kwam, kwam de goudsmid hem met ontsteld gelaat +tegemoet en deelde hem mede, dat Anitai in gezelschap van een vreemde vrouw het huis +des middags had verlaten en nog niet was teruggekeerd. +</p> +<p>Onmiddellijk herinnerde Raffles zich het hoonende lachje op het gelaat van Kwo-Saing, +toen hij dezen dien dag had ontmoet. +</p> +<p>De groote onbekende besloot, eenige uren te wachten om te zien of Anitai niet terug +zou komen. +</p> +<p>Toen het tien uur was geworden, gaf hij de hoop op. +</p> +<p>Hij riep zijn gastheer om met hem te overleggen, wat er te doen stond. +</p> +<p>Wanhopig schudde de <span class="corr" id="xd33e1186" title="Bron: goed">goede</span> man het hoofd. +</p> +<p>„Heer,” sprak hij, „ik heb liever met roovers en moordenaars te doen dan met onze +politie. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>De politiechef <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> en zijn lieden zijn de grootste schurken, die Peking bezit. Als ik de keizer was, +ik zou hen met elkaar laten onthoofden. Zij persen ons, armen menschen, elk oogenblik +groote sommen geld af en dreigen ons, als wij niet betalen, met de gevangenis.” +</p> +<p>„Een mooie handelwijze!” sprak Raffles. +</p> +<p>Hij nam zijn hoed, om het huis te verlaten. +</p> +<p>Hij wilde naar den Engelschen gezant gaan, om met diens hulp het verdwenen meisje +terug te vinden. Toen hij op straat kwam, die door de maan beschenen werd, kwam uit +de schaduw van een huis een jongen naar hem toe en vroeg: +</p> +<p>„Zijt gij de blanke man, die het jonge meisje uit de handen van den politiechef redde?” +</p> +<p>„Ja,” antwoordde Raffles verbaasd, „wat wil je?” +</p> +<p>„Heer,” fluisterde de jongen, „men heeft haar u ontstolen. Maar als gij mij een handvol +gouden Kash wilt geven, dan zal ik u ergens brengen, waar gij kunt vernemen, waarheen +men haar heeft gebracht.” +</p> +<p>Lord Lister dacht eenige seconden na. +</p> +<p>Het kon een val zijn, waarin men hem wilde lokken! +</p> +<p>Maar daar hij steeds op avonturen belust was, sprak hij tot den knaap: +</p> +<p>„Ik zal je volgen. Geleid mij.” +<span class="pageNum" id="xd33e1208">[<a href="#xd33e1208">155</a>]</span></p> +<p>Met snelle schreden ging de jongen hem voor en bracht Raffles door een doolhof van +ontzettend vuile straten. +</p> +<p>Eenige Chineezen, vijandig gezind tegenover vreemdelingen en juist uit een der opiumholen +komend, traden Raffles in den weg en dreigden hem. +</p> +<p>Lord Lister was genoodzaakt, zijn Browningpistool te voorschijn te halen en in de +lucht te schieten. +</p> +<p>Gillend sloegen de Chineezen op de vlucht. +</p> +<p>Steeds verder bracht de knaap hem en reeds waren zij buiten Peking gekomen. +</p> +<p>Velden en tuinen lagen aan weerszijden van den weg, dien zij langs gingen. +</p> +<p>Raffles wist niet meer, waar zij zich bevonden. +</p> +<p>Eindelijk bleef de knaap voor den ruwen muur van een bouwvalligen tempel staan. +</p> +<p>Een geheimzinnig licht scheen uit het vervallen gebouw. +</p> +<p>Voorzichtig om zich heen kijkend ging de groote onbekende stap voor stap voorwaarts. +</p> +<p>Eindelijk zag hij een vertrek, dat gevuld was met vreemd opgezette dieren en skeletten. +</p> +<p>Voor een kolenvuur hurkte Bali, de heks van Peking, geheimzinnige woorden mompelend. +</p> +<p>Verbaasd keek Lord Lister naar het vreemde tooneel, dat hem als een theaterdecoratief +voorkwam. +</p> +<p>Plotseling richtte de oude heks haar afschuwelijk hoofd op en keek den vreemdeling +aan met haar spookachtige oogen. +</p> +<p>„Het is goed, dat gij gekomen zijt,” sprak zij, „er is u een ongeluk overkomen.” +</p> +<p>„Wat weet gij daarvan?” vroeg Raffles. +</p> +<p>„Ik weet alles,” pochte de oude, „niets is mij verborgen. De geesten der lucht verkondigen +mij alle geheimen. Ik zal het u bewijzen: gij zoekt een jong meisje.” +</p> +<p>„Gij hebt gelijk,” antwoordde Raffles, „kunt gij mij vertellen waar zij is?” +</p> +<p>De heks glimlachte veelbeteekenend. +</p> +<p>„Ik zal het u vertellen, als gij mijn hand vult met het roode goud der blanke duivels.” +</p> +<p>John Raffles haalde een handvol goudstukken uit zijn zak. +</p> +<p>Hij wierp die in den schoot der oude vrouw en deze verborg ze met een voldaan grijnslachje +in haar schoen. +</p> +<p>Daarop begon zij met een stok in het kolenvuur te roeren, wierp er een wit poeder +in, zoodat dikke rookwolken opstegen en de gestalte der heks in een nevel hulden. +</p> +<p>Nu mompelde zij onverstaanbare spreuken en toen die geëindigd waren, sprak zij: +</p> +<p>„De gestolene bevindt zich in het paleis van prins Tuan. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Zeg tot Huen-Schang, bij wien gij woont, dat hij u den weg wijst naar den tempel van +de priesters der zon, zij alleen kunnen u helpen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Snel nu heen, want gij hebt nog een verren weg af te leggen, anders is de ontvoerde +voor eeuwig voor u verloren.” +</p> +<p>Weer kwam de knaap, die Raffles had geleid, naar voren en bracht hem na een wandeling +van een uur naar zijn huis terug. +</p> +<p>Hij gaf den jongen een belooning en wekte Huen-Schang. +</p> +<p>Slaapdronken luisterde deze naar het verhaal van zijn gast en naar diens verzoek om +hem naar den <span class="corr" id="xd33e1247" title="Bron: Zonnentempel">Zonnetempel</span> te brengen. +</p> +<p>Eerst begreep hij niet, wat Raffles wilde, eindelijk echter was hij er achter. +</p> +<p>„Gij kunt niet verdwalen, Excellentie,” sprak hij, „de Pai-ho-straat leidt in een +rechte lijn naar den tempel. Ik zal u een paard geven.” +</p> +<p>Het was reeds na middernacht, toen Raffles den weg insloeg naar den tempel der zon. +</p> +<p>Spoedig had hij de stad achter zich liggen en bevond zich in het open veld. +</p> +<p>Donkere wolken bedekten den hemel. Een klein, donker beekje stroomde langzaam door +de velden naar de groote moederrivier, de Paiho. Raffles sloeg den weg in langs den +oever. +</p> +<p>Riet en maisschoven begrensden den smallen weg, zacht, bijna weemoedig suisde de nachtwind +door de slanke, buigzame halmen en in de bladeren der boomen zong hij zijn droefgeestig +lied. +</p> +<p>De hoeven van het paard kleefden bijna aan den modderbodem vast, de ruiter gaf het +de sporen, totdat zich in het donker de onzekere omtrekken van een tempel vertoonden, +hooge, slanke zuilen, waarop afschuwelijke, spookachtige wezens troonden. Als spoken +kwamen zij den nachtelijken reiziger voor. +</p> +<p>Kleine, onoogelijke houten huizen doken eveneens voor den blik van Raffles op. Als +om steun vragend leunden zij tegen den kolossalen tempel aan. +</p> +<p>John Raffles hield zijn paard een oogenblik in en keek om zich heen. +<span class="pageNum" id="xd33e1261">[<a href="#xd33e1261">156</a>]</span></p> +<p>Daarop sprong hij van het paard, nam het bij den teugel en liep naar het huisje, waaruit +het matte licht van eenige papieren lantarens viel en menschenstemmen zich deden hooren. +</p> +<p>Het was een theehuis. +</p> +<p>Vol verbazing keken de gasten naar den laten bezoeker en sloegen daarna schuw hun +blik neer, want het was een blanke, die hen naderde. +</p> +<p>De waard maakte een onderdanige buiging en vroeg naar zijn wenschen. +</p> +<p>John Raffles verzocht zijn paard te mogen stallen, totdat hij uit den tempel zou zijn +teruggekeerd. +</p> +<p>Daarop ging hij heen en begaf zich door het mulle, witte zand naar den tempel. +</p> +<p>Toen hij dezen had bereikt en de marmeren trappen beklommen, trad een priester der +zon in een golvend, wit gewaad naar hem toe en vroeg hem, wat hij in den nacht in +den tempel van het licht kwam doen. +</p> +<p>Het spookachtig licht van een onzichtbare vlam bescheen hen. +</p> +<p>„Ik ben een vreemdeling,” antwoordde Raffles, „en kom tot u, priester van het licht, +om een werk der duisternis te verijdelen. Mijn macht is te gering, mijn kracht ontoereikend +in uw land. Maar ik wil u met het goud der zon beloonen, als gij mij helpt. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hoor mijn naam, ik heet Lord Lister en in mijn geboorteland rekent men mij tot een +mandarijn van de eerste klasse.” +</p> +<p>De priester boog diep en antwoordde: +</p> +<p>„Wie het licht ziet, zal niet in duisternis blijven! De zon is de machtigste heerscheres +en zij zal u hulp verleenen. Verlangt gij gastvrijheid en bescherming, zoo volg mij!” +</p> +<p>„Neen, priester der zon, ik moet heden nog verder, want ik zoek, wat ik door roof +heb verloren.” +</p> +<p>„Heeft het zoo hooge waarde voor u, dat gij de wereld er voor zoudt willen doorreizen, +vreemdeling?” +</p> +<p>„Ja, priester, het is meer waard dan alle schatten, want het is een onschuldig meisje.” +</p> +<p>„Boeddha is groot en almachtig, vreemdeling. Antwoord mij nog op één ding: hoe hebt +gij den weg gevonden naar den tempel der zon, om hulp te vragen?” +</p> +<p>„Mijn gastheer is Huen-Schang, de goudsmid, die voor uw tempel het goud der zon verwerkt +tot heilige versierselen. Hij gaf mij den raad en sprak: „Niemand ter wereld is machtiger +dan de <span class="corr" id="xd33e1283" title="Bron: Keizer">keizer</span> en hij regelt zijn wil naar den priester der zon!” +</p> +<p>„Priester, niemand kan mij helpen dan gij, want ik wil niet met behulp van mijn landgenooten +de gestolene zoeken, het zou vergeefsche moeite zijn. Help mij, priester!” +</p> +<p>„Boeddha is hulpvaardig jegens hem, die verzoekt, onwillig echter jegens hem, die +eischt. Weet, vreemdeling, dat gij de eerste en eenige vreemdeling zijt, dien ik wil +helpen, want gij zijt edel en goed. Uw gedachten zijn verlicht door de zon van Boeddha, +terwijl de gedachten uwer broeders donker zijn van wreedheid, haat en dwingelandij. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>O, dat zij toch de waarde der menschen en van de liefde kenden! Uw broeders zijn duivels; +zij lachen met de overoude wijsheid van Boeddha en bespotten de leer van <span class="corr" id="xd33e1292" title="Bron: Confusius">Confucius</span>. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Gij echter zijt anders. Gij helpt de zwakken. Wie anderen helpt, heeft een goddelijke +kracht in zich, die hem onoverwinnelijk maakt. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Boeddha is met u en zijn dienaren zullen u helpen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hoort gij den doodenvogel in het Westen schreeuwen? Ik zal hem plechtig bezweren! +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wanneer de zon boven de bergen van Wung-schu haar rood avondkleed aflegt, snel dan +tot mij. Hier zal ik op u wachten en u uw beschermeling door Boeddha’s goedheid teruggeven. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ga heen met den zegen van het licht. Gij zijt een uitverkorene. Haast u nu en keer +terug, zooals ik u zeide!” +</p> +<p>John Raffles boog diep voor den machtigen priester en legde eenige rollen goudstukken +op den steenen vloer. +</p> +<p>Daarop ging hij langs denzelfden weg terug. +</p> +<p>De gasten van het theehuis keken hem weer met blikken vol haat aan. Hij besteeg zijn +paard en keerde naar de stad terug. +<span class="pageNum" id="xd33e1314">[<a href="#xd33e1314">157</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch7" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch7.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">ZEVENDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">EEN SCHOT.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Zware, sleepende voetstappen naderden de kamer, waarin Anitai zich bevond. +</p> +<p>De met goud gestikte gordijnen werden op zij geschoven door een magere hand en een +kleine man met roofvogelachtige, maar slaperige gelaatsuitdrukking trad het vertrek +binnen. +</p> +<p>Het was prins Tuan, de keizerlijke tyran. +</p> +<p>Langzaam en traag sloop hij naar de slaapster, langzaam hief hij de oogleden op. Maar +wat hij zag, maakte een eind aan zijn slaperigheid. +</p> +<p>Het oude bloed stroomde sneller door zijn aderen en verwarmde zijn hart. +</p> +<p>Anitai voelde zijn blikken, onrustig bewoog zij het hoofd heen en weer, zuchtte en +werd wakker. +</p> +<p>Verbaasd en verlegen keek zij naar den ouden man met zijn grijze haarvlecht en schrikte +van zijn leelijk uiterlijk. +</p> +<p>Prins Tuan vatte haar hand. +</p> +<p>Maar zij stiet hem terug en richtte zich op. +</p> +<p>„Wie zijt gij? Wat wilt gij? Ga weg, ik wil naar huis!” riep zij op angstigen toen. +</p> +<p>De prins glimlachte en sprak op vriendelijken toon: +</p> +<p>„Gij zijt thuis en ik kan niet heengaan, want ik ben bij jou thuis. Ik ben de keizerlijke +prins Tuan en jouw slaaf.” +</p> +<p>„In het keizerlijk paleis ben ik? Je bent een schurk, want je liegt. Een keizerlijk +prins rooft niet!” antwoordde Anitai, hem met vonkelende oogen aanziende. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, die naderbij geslopen was om te luisteren, verdraaide zijn oogen en veegde zich +het angstzweet van het voorhoofd. +</p> +<p>De prins echter amuseerde zich over de openhartigheid. Het meisje bezat werkelijk +de gave om zijn verveling te verdrijven. +</p> +<p>„Zeg mij, waar ik ben, of de straf van Boeddha zal je treffen, als je liegt!” dreigde +de kleine, van den divan opspringend. +</p> +<p>„Bij mij ben je, bij den broeder van de zon en de maan,<span class="corr" id="xd33e1341" title="Niet in bron">”</span> antwoordde prins Tuan, „en bij mij zal je blijven, roos van Peking en heerscheres +worden. Een koningin van de zon. Want je bent schoon als de zon. Kijk, mijn kostbare +bloem van Paiho, hoe bevalt je dat?” +</p> +<p>Hij haalde een met goud beslagen étui uit zijn kleed te voorschijn en gaf het Anitai. +</p> +<p>Als verblind staarde het meisje op kostbare, schitterende en vonkelende edelsteenen, +die in heerlijke kleuren, als een vuurwerk, straalden. +</p> +<p>„Gij zijt dus toch de keizerlijke prins? Ik geloof het. Maar gij zijt oud en leelijk +en mijn heer, de Engelsche mandarijn, is jong en schoon, al is hij ook niet zoo rijk +en machtig als gij zijt. Ik tooi mij veel liever met geurige bloemen.” +</p> +<p>De luisterende <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> wentelde zich van schrik op den grond. Hij dacht, dat nu prins Tuan in de handen +zou klappen, dat de eunuchen zouden komen om Anitai naar het roode blok in den zwarten +toren te sleepen. +</p> +<p>Hij zelf zou het zijden koord om den hals krijgen. +</p> +<p>Hij geloofde zijn ooren niet, toen hij den prins op goedigen toon hoorde zeggen: +</p> +<p>„Roos van Peking, ik wil je de kostbaarste bloemen bezorgen, als ik je handen mag +kussen. Ik zal de keizerin, de vertegenwoordigster van moeder aarde, roepen, opdat +zij je ziet en je zegent!” +</p> +<p>„De keizerin?” riep Anitai rillend. „In Peking zegt men, dat zij wreed en tyranniek +is. De dood en martelingen zijn haar vrienden en zij mishandelt de vrouwen van den +keizer—en uw vrouwen.” +</p> +<p>Opnieuw kromde <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> zich van angst en weer lachte prins Tuan. Zoo vroolijk was hij in jaren niet geweest. +Openhartigheid was hem nieuw. +</p> +<p>„Jou zal zij geen kwaad doen, roos van Peking, ik zweer het op mijn keizerlijk woord<span class="corr" id="xd33e1363" title="Niet in bron">.</span> Morgen hoop ik weer van je schoonheid te genieten. De zon zij met je!” +</p> +<p>De prins ging heen. Het juweelenkastje echter liet hij achter. +<span class="pageNum" id="xd33e1367">[<a href="#xd33e1367">158</a>]</span></p> +<p>Anitai wierp zich weenend op den divan. Zij smeekte alle goden om hulp en bijstand. +</p> +<p>Plotseling voelde haar hand de kleine revolver, die Raffles haar had gegeven. +</p> +<p>Daar trad de keizerin binnen, vergezeld door den opper-eunuch Li. +</p> +<p>Waggelend—want de kleine omwonden voeten waren nauwelijks in staat om het vette <span class="corr" id="xd33e1374" title="Bron: lichaaam">lichaam</span> te dragen—naderde zij Anitai en wierp een blik vol haat op de schoone mededingster. +Zij had eenmaal prins Tuan bemind, doch haatte hem nu. Slechts door haar sluwheid +kon zij haar ware gevoelens voor den prins verborgen houden. +</p> +<p>„Wie ben je?” vroeg zij met harde stem. +</p> +<p>„Ik heet Anitai, ben een wees en de slavin van een Engelschman,” luidde het antwoord. +</p> +<p>Een ironisch glimlachje vloog over het gelaat der <span class="corr" id="xd33e1381" title="Bron: Keizerin">keizerin</span><span class="corr" id="xd33e1383" title="Niet in bron">.</span> +</p> +<p>„De witte duivels houden er geen slaven op na, je ben een domme gans! Je behoort nu +tot het huishouden van prins Tuan en moet aan al zijn wenschen gehoorzamen.” +</p> +<p>„Nooit” riep Anitai. „Liever dood ik mij zelf!” +</p> +<p>„Je waagt het, ons te trotseeren? Weet je, wie ik ben?” +</p> +<p>„Jawel!” riep het jonge meisje, „een vrouw zonder erbarmen of medelijden. Men noemt +u in Peking wreed en harteloos.” +</p> +<p>De <span class="corr" id="xd33e1391" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> werd bleek van woede. +</p> +<p>Zij was zeer fijngevoelig als iemand het durfde wagen om haar de waarheid te zeggen. +</p> +<p>„Ik zal je laten dooden! Geef haar zweepslagen!” +</p> +<p>Met wijdgeopende oogen van angst staarde Anitai naar de dikke, wanstaltige gedaante +van den dienaar, die een leeren zweep uit zijn rijkversierden gordel te voorschijn +haalde en zich gereed maakte om Anitai te slaan. +</p> +<p>„Heb medelijden!” smeekte het jonge meisje. „Spaar mij!” +</p> +<p>Met kracht viel een klap op haar schouders neer en ontlokte haar een luiden gil van +pijn. +</p> +<p>„Sla haar opnieuw!” beval de keizerin. „De tong van deze slang zal aan banden worden +gelegd. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Vooruit!” +</p> +<p>Opnieuw hief de eunuch de zweep op. +</p> +<p>Zonder te weten wat zij deed, haalde Anitai het wapen, dat Raffles haar had gegeven, +te voorschijn en drukte af met gesloten oogen, zonder te weten waarop zij schoot. +</p> +<p>Een knal weerklonk—een woeste gil volgde, daarop viel een lichaam met dof geluid neer.— +</p> +<p>Nu opende Anitai haar oogen en zag de keizerin op den grond liggen. +</p> +<p>De opper-eunuch had van ontsteltenis de zweep <span class="corr" id="xd33e1410" title="Bron: aten">laten</span> vallen, hij riep slaven en beval hen, de keizerin naar haar slaapvertrek te dragen. +</p> +<p>Binnen een paar minuten was het vertrek, waarin Anitai zich bevond, leeg. Niemand +bekommerde zich om haar. Zij zat als wezenloos op den divan en had nauwelijks de kracht +om te denken. +</p> +<p>Werktuigelijk speelde haar hand met het kleine wapen, dat, zonder dat zij het wist, +een groot woord had gesproken in de geschiedenis van China. +</p> +<p>Zij kon zich geen voorstelling maken over de gevolgen van hare handeling. +</p> +<p>Zij wist niet, dat de misdaad die zij had begaan, met den dood werd gestraft. +</p> +<p>Waarom sloeg men haar! Zij had niemand kwaad gedaan. Zij had recht zich te verdedigen. +</p> +<p>Hoe kwamen deze menschen er toe om haar in het paleis op te sluiten en haar te willen +dwingen prins Tuan lief te hebben<span class="corr" id="xd33e1421" title="Bron: .">?</span> +</p> +<p>Zij verafschuwde dien leelijken man. +</p> +<p>Hij kwam haar voor als een griezelige vogelspin. +</p> +<p>Daarop dacht zij aan Raffles, aan zijn fiere mannelijke schoonheid. +</p> +<p>Zonder dat zij het wist beminde Anitai hem. Zij zou zich voor den gehaten vreemden +blanken duivel laten dooden. Haar gansche leven lang wilde zij hem als een slavin +dienen. +</p> +<p>Zij zou er mee tevreden zijn als een hond op den drempel van zijn kamer te mogen liggen. +</p> +<p>Ook nu weer had zij hare redding aan hem te danken. +</p> +<p>Glimlachend keek zij naar het wapen, dat hij haar had gegeven en zij herhaalde de +woorden die hij tot haar had gesproken: +</p> +<p>„Wanneer men u aanvalt hebt ge het recht u te verdedigen. Niemand mag zijn medemensen +ongestraft kwaad doen.” +</p> +<p>Liefkoozend gleden haar slanke vingers over den zilveren loop van de revolver. +</p> +<p>Daarop kuste zij het wapen en stak het in haar zak. +</p> +<p>Droomerig staarde zij naar de deur. Daar ontwaarde zij het kistje met de edelsteenen; +zij nam eenige van de schitterende juweelen in haar hand en speelde ermee. +</p> +<p>Zoo verliep wel een kwartier, toen een geluid haar deed opkijken. +</p> +<p>Zij hoorde, hoe een sleutel in het slot van een verborgen <span class="pageNum" id="xd33e1439">[<a href="#xd33e1439">159</a>]</span>deur werd gestoken en met een zacht geknars werd omgedraaid. +</p> +<p>Angstig keek Anitai in de richting van het geluid. +</p> +<p>Plotseling werd een deur in het behang geopend. Een koude luchtstroom kwam het vertrek +binnen en een man, gehuld in een wit golvend gewaad, stond vóór haar. +</p> +<p>„Schrik niet, dochter des Hemels. Ik zoek u om u te bevrijden. De priesters van de +zon zijn machtiger dan de keizer en zijn dienaren. Volg mij, opdat ik u geleide.” +</p> +<p>Als verdoofd door deze woorden, die haar de vrijheid beloofden, snelde Anitai op den +priester toe, keek hem in het goedige gelaat en stamelde woorden van innige dankbaarheid. +</p> +<p>Deze echter fluisterde haar toe: +</p> +<p>„Spreek zacht. De vreemde mandarijn wacht u in onzen tempel. Den priesters der zon +blijft niets verborgen, vraag niet verder, volg mij!” +</p> +<p>Gebiedend strekte de priester de hand uit en wees op de deur. +</p> +<p>Anitai snelde er heen. +</p> +<p>De priester echter legde midden in het vertrek een eigenaardigen zwarten steen neer, +waarop met gouden letters geschreven stond: „De Zon!” +</p> +<p>Daarop ontstak hij poeder, dat met een scherpe, doordringende lucht het vertrek vulde, +ging naar de deur, sloot deze zorgvuldig achter zich dicht, ontstak een kleine kaars +en ging de innig-verheugde Anitai voor als gids door vele donkere lange gangen. +</p> +<p>De weg kwam de vluchtelinge eindeloos voor, de tocht duurde wel twee uur. +</p> +<p>Eindelijk werd het al lichter en lichter om hen heen, en nadat de priester een deur +had ontsloten, stond Anitai in de zonnige ruimte van een kleinen tempel. +</p> +<p>Als verblind sloot ze haar oogen. +</p> +<p>Zij hoorde hoe de priester sprak: +</p> +<p>„Gij zijt gered. Sluier uw gelaat, want gij staat in de stralen van de grootste aller +koninginnen, de zon.” +</p> +<p>Daarop werd zij voor den tempel gebracht en met een luiden vreugdekreet snelde zij +naar Raffles, die met een draagstoel op haar wachtte. +</p> +<p>Eenige uren later bevond Anitai zich weer in het rustige huis van den goudsmid Huen-Schang +en vertelde Raffles, nadat zij haar groote ontroering in een stroom van tranen had +lucht gegeven, het vreeselijke avontuur, dat zij met de keizerin had beleefd. +</p> +<p>Met de grootste belangstelling luisterde Lord Lister naar haar verhaal. +</p> +<p>Hij kon nauwelijks afwachten, dat zij had uitgesproken, en opnieuw moest zij zich +gereed maken om uit te gaan. In een riksa, die Raffles veel te langzaam ging, spoedde +hij zich naar het paleis van prins Thun. +</p> +<p>Vol verbazing keek deze naar den grooten onbekende, die met het jonge meisje bij hem +kwam, en volgens Chineesch gebruik wilde hij een ontbijt aanbieden. +</p> +<p>Maar Lord Lister bedankte hiervoor. +</p> +<p>„Het is nu geen geschikte tijd, prins Thun, om ons met beleefdheden op te houden. +Hoor, wat er gebeurd is. Het toeval heeft Anitai, de zuster van den ongelukkigen Win-Seng, +als werktuig der wraak uitverkoren. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>De keizerin is door haar hand gevallen.” +</p> +<p>Prins Thun dacht, dat Raffles krankzinnig was geworden. Hij hield van verbazing den +adem in. +</p> +<p>John Raffles zag de uitwerking, die zijn woorden hadden teweeggebracht, en herhaalde: +</p> +<p>„Ik spreek de zuivere waarheid, Prins Thun, de keizerin is doodgeschoten!” +</p> +<p>Nog steeds kon de Prins deze woorden niet gelooven. +</p> +<p>Daar trad een keizerlijke bode binnen en berichtte, dat de audiëntie, die de keizerin +den prins dien middag zou toestaan, ten gevolge van plotselinge ziekte der keizerin, +niet kon plaats vinden. +</p> +<p>Raffles en de prins wisselden een snellen blik. +</p> +<p>„Als het waar is, wat gij mij hebt medegedeeld, dan hebt gij er het grootste aandeel +aan, als ik den keizerstroon bestijg”, sprak prins Thun, „want gij hebt dit meisje +uit de handen van den schurk Kwo-Saing gered en zij is daardoor de kleine oorzaak +geworden, die zulke groote gevolgen had. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik zal haar nu naar mijn gemalin brengen, daar is zij veilig. Daarna verzoek ik u, +met mij in het paleis der keizerin te gaan.” +</p> +<p>Hij ging met Anitai en Raffles naar de vrouwenvertrekken en gaf het jonge meisje aan +de hoede zijner echtgenoote over. +</p> +<p>Met tact zorgde hij ervoor, dat Anitai niets van Win-Seng te zien kreeg. Hij had den +ongelukkige eene woning aangewezen in het afgelegen gedeelte van het paleis. +</p> +<p>Nu begaf hij zich met Raffles naar de verboden stad. +</p> +<p>Slechts bij groote plechtigheden is het den Europeanen veroorloofd een deel der verboden +stad, zooals het reusachtige paleis wordt genoemd, te betreden. +<span class="pageNum" id="xd33e1484">[<a href="#xd33e1484">160</a>]</span></p> +<p>Geen enkele Europeaan heeft nog ooit zijn voet in het inwendige van dit gebouw gezet. +Zoo was Raffles de eerste, die onder geleide van den prins het paleis mocht binnengaan. +</p> +</div> +</div> +<div id="ch8" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch8.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">ACHTSTE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">BIJ DEN OPPER-EUNUCH.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">De verboden stad is eigenlijk geen aaneengesloten complex van gebouwen, maar wordt +gevormd door dozijnen grillige bouwwerken en sierlijke paleizen. +</p> +<p>Een torenhooge muur omsloot haar aan alle kanten en honderden gewapende soldaten beletten +iederen vreemdeling er binnen te dringen. +</p> +<p>Achter den muur strekten zich groote, prachtvolle tuinen uit en bijna in het midden +van het schoone park verhief zich het kleine paleis, dat de keizerin bewoonde. +</p> +<p>De wachters van het paleis beletten hun het verdere binnendringen, toen zij de inwendige +gebouwen naderden. +</p> +<p>„Ik wensch den opper-eunuch Li te spreken,” sprak prins Thun. +</p> +<p>Hij moest bijna een half uur wachten alvorens de almachtige vertegenwoordiger der +keizerin verscheen. +</p> +<p>Met een onderdanigen glimlach begroette hij den prins en vroeg naar diens verlangen. +</p> +<p>„Men heeft mij een zeer gewichtige <span class="corr" id="xd33e1499" title="Bron: audientie">audiëntie</span> afgezegd,” begon prins Thun, „ik moet de keizerin beslist spreken.” +</p> +<p>„Het spijt mij zeer,” luidde het antwoord van den opper-eunuch, „doch de keizerin +heeft bevolen, dat niemand haar mocht storen. U moet uw verzoek schriftelijk indienen.” +</p> +<p>Vergeefs zocht prins Thun en ook Raffles op het gelaat van den eunuch een aanwijzing +te vinden, dat er iets buitengewoons moest zijn gebeurd. +</p> +<p>Reeds wilde prins Thun afscheid nemen, toen Raffles hem te hulp kwam. Hij wendde zich +tot den opper-eunuch en vroeg: +</p> +<p>„Spreekt gij Engelsch?” +</p> +<p>Li knikte bevestigend. +</p> +<p>„<span lang="en">All-right!</span>” zei Raffles. „Dan zullen wij beide spoedig tot eenig resultaat komen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Uit mijn woning is gisteren door een chef van politie in Peking, den man, die veertig +draken doodde, Kwo-Saing, een jong meisje geroofd, dat aan mijn bijzondere hoede is +toevertrouwd. Het is naar prins Tuan gebracht en nu zou ik gaarne willen weten, wat +gij mij omtrent het gebeurde weet mee te deelen.” +</p> +<p>De eunuch vertrok zijn gelaat tot een breeden lach en gaf ten antwoord: +</p> +<p>„Ik bekommer mij niet om de privaat-aangelegenheden van prins Tuan.” +</p> +<p>„Dat is een leugen!” kwam prins Thun tusschenbeide. „De harem van prins Tuan staat +onder uw hoede. Gij weet dus precies, wat daarin voorvalt.” +</p> +<p>Nu verdween voor het eerst van het gelaat van den opper-eunuch de gewone uitdrukking +en een woedende blik, zooals een tijger op zijn temmer werpt, trof den prins. +</p> +<p>„Mij is niets bekend van een jong meisje, dat in den harem van prins Tuan is gekomen,” +zei de eunuch. +</p> +<p>„Dat is wederom een leugen!” riep prins Thun op scherpen toon. „Maar het zou immers +ook een wonder zijn, wanneer zulk tuig eens de waarheid sprak.” +</p> +<p>Toen greep Raffles in zijn zak en haalde de revolver te voorschijn, waarmee Anitai +het noodlottige schot had toegebracht. +</p> +<p>„Kent gij dit wapen?” vroeg hij en duwde het den opper-eunuch onder den neus. +</p> +<p>Onmiddellijk trad de man achteruit en werd doodsbleek. Zijn waterige oogen wendden +zich vol schrik naar het kleine wapen van den blanken duivel. +</p> +<p>Hij begon in te zien, dat hem het liegen niet meer <span class="pageNum" id="xd33e1528">[<a href="#xd33e1528">161</a>]</span>hielp en zich aan de voeten van den prins werpend, stamelde hij: +</p> +<p>„Vergiffenis, keizerlijke heer! Ik zal u de waarheid vertellen. In den harem van prins +Tuan is gisternacht een vreeselijk ongeluk gebeurd. Een vreemde, een geschenk van +den politiechef <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, schoot met zulk een wapen op de keizerin.” +</p> +<p>Eenige minuten heerschte er een angstig stilzwijgen, daarop vroeg prins Thun: +</p> +<p>„Leeft de <span class="corr" id="xd33e1538" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> nog?” +</p> +<p>„Ja!” antwoordde de opper-eunuch. „Maar ieder oogenblik is haar sterven te verwachten.” +</p> +<p>„Waar is de keizer?” vroeg prins Thun verder. „Heeft hij reeds bericht gehad?” +</p> +<p>„Neen,” gaf de opper-eunuch ten antwoord, „overeenkomstig het bevel van de keizerin +mochten wij hem niets mededeelen.” +</p> +<p>„Het is goed”, met een koelen groet nam prins Thun afscheid en verliet met Raffles +het paleis. +</p> +<p>Toen zij in den voor het paleis wachtenden draagstoel zaten en naar de woning van +den prins terugkeerden, sprak deze tot Raffles: +</p> +<p>„Gij zijt een merkwaardig mensch. Ik zou u bijna voor een werktuig van den Hemel houden. +Gij hebt hier een verdorven dynastie omvergeworpen, en misschien China een beter lot +doen toekomen, dat wil zeggen, als het mij gelukt prins Tuan voor te zijn en den keizer +te redden.” +</p> +<p>„Den <span class="corr" id="xd33e1550" title="Bron: Keizer">keizer</span>? Dreigt er gevaar voor hem?” +</p> +<p>„Ja zeker, Lord <span class="corr" id="xd33e1555" title="Bron: Cheekmann">Cheekman</span>. Prins Tuan zal hem uit den weg willen ruimen om den troon te bestijgen. Ik hoop +maar, dat ik zijne plannen kan verijdelen. Het Rijk zou anders een onmetelijk ongeluk +te gemoet gaan.” +</p> +<p>„Wat wilt ge doen, prins Thun, misschien kan ik u helpen?” vroeg de Groote Onbekende. +</p> +<p>Prins Thun dacht een oogenblik na en antwoordde toen: +</p> +<p>„Wanneer het mij mocht gelukken, het testament van den overleden keizer in handen +te krijgen, dan was voor prins Tuan de kans verkeken. In dat document werd hij uitdrukkelijk +van elke troonsopvolging uitgesloten.” +</p> +<p>„Waar ligt dat schriftuur?” +</p> +<p>„In eene geheime kast van den opper-eunuch Li. Niemand, behalve hij zelf, weet waar +het verborgen is.” +</p> +<p>„Ik zal het u bezorgen, prins Thun, ik mag gaarne dergelijke opdrachten uitvoeren. +Ik zal den troon van China voor u stelen.” +</p> +<p>Prins Thun moest even lachen. +</p> +<p>Deze woorden klonken te lachwekkend. +</p> +<p>„Twijfelt gij aan mijn voornemen en de uitvoering er van, prins Thun?” +</p> +<p>„Openhartig gesproken, ja,” gaf de prins ten antwoord, „dat kunststuk zou zelfs de +bij u in Londen zoo beroemde Raffles niet klaar spelen.” +</p> +<p>„Wie weet,” antwoordde de Groote Onbekende, met een zeldzamen, geheimzinnigen klemtoon +op deze woorden. +<span class="pageNum" id="xd33e1571">[<a href="#xd33e1571">162</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch9" class="div1 last-child chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch9.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">NEGENDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">RAFFLES AAN HET WERK.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">De <span class="corr" id="xd33e1578" title="Bron: Keizerin-moeder">keizerin-moeder</span>, de heerscheres van China, was gestorven. +</p> +<p>Aan haar doodsbed bevonden zich de opper-eunuch en prins Tuan. +</p> +<p>Beiden spraken fluisterend met elkaar. +</p> +<p>„De dood moet zoolang geheim worden gehouden, totdat de keizer zijn moeder gevolgd +is,” zei prins Tuan. „Begeef u nog heden naar den onnoozele en maak hem duidelijk, +dat het de wensch, neen het bevel van zijn moeder is, dat hij zich doodt en haar volgt. +Laat hem de keuze tusschen den strop en het bladgoud. Morgenavond mag hij niet meer +leven. Mocht hij te laf zijn, help hem dan.” +</p> +<p>„Hij zal het niet doen, Keizerlijke Hoogheid.” +</p> +<p>„Leg hem zelf den strik om den hals en worg hem. Voordat prins Thun den dood der keizerin +verneemt, moet het gebeurd zijn, of wij hebben verloren, want dan zal hij het regentschap +overnemen en den zwakhoofdige tegen ons beschermen. Wij hebben geen tijd te verliezen.” +</p> +<p>„Neen, geen seconde, Keizerlijke Hoogheid. Prins Thun is omtrent alles ingelicht.” +</p> +<p>„Wat? Wie deelde hem dat mee?” +</p> +<p>„Een Engelschman, een der vreemde blanke duivels! <span class="corr" id="xd33e1590" title="Bron: Buddah">Boeddha</span> moge hem vernietigen!” +</p> +<p>„Hoe weet de Engelschman het?” +</p> +<p>„Hij bevrijdde het meisje, de slavin, die <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> u zond, met behulp van de priesters der zon.” +</p> +<p>„Hoe heet die hond?” +</p> +<p>„Lord <span class="corr" id="xd33e1603" title="Bron: Cheekmann">Cheekman</span>.” +</p> +<p>„Woont?” +</p> +<p>„Bij den goudsmid Huen-Schang, midden in de stad.” +</p> +<p>„En leeft hij nog?” +</p> +<p>Prins Tuan keek den opper-eunuch met minachting aan. +</p> +<p>„Je wordt oud, Li, je laat onze vijanden in leven”. +</p> +<p>Hij stampte op den grond van nijd. +</p> +<p>„Vooruit, breng den hond in het paleis. Hij moet verdwijnen.” +</p> +<p>„Hij is de vriend van prins Thun”, waagde de opper-eunuch tegen te werpen. +</p> +<p>„De hel moge Thun en zijne vrienden verslinden. Het geldt den troon. Li wat talm je? +Zend gewapende macht naar den Engelschman. Met prins Thun zal ik wel afrekenen. Hij +moet den Engelschman tot morgen volgen. Haast je!” +</p> +<p>Het was tegen middernacht, toen Raffles van de Engelsche Club naar huis ging. +</p> +<p>Toen hij zijne woning naderde, zag hij de straat vol gewapende macht. +</p> +<p>Dadelijk bleef hij staan en trad, om zich rekenschap te geven van de aanwezigheid +der soldaten, in het volslagen donker voorportaal van een huis. +</p> +<p>Nu herkende hij, bij het onzeker licht van eenige lampions, zijnen gastheer Huen-Schang +geketend midden tusschen de gewapende macht. Haastig overlegde hij, of hij te voorschijn +zou komen om te vragen, wat dat beduidde. +</p> +<p>Opeens kwam Kwo-Saing, de chef van politie, dicht langs zijne schuilplaats. +</p> +<p>Raffles had al zooveel Chineesch geleerd, dat hij verstond, wat Kwo-Saing zei. +</p> +<p>Van uit zijn draagstoel onderhield hij zich met een naastbijzijnden politie-beambte. +</p> +<p>„De blanke duivel is nog niet thuis?” +</p> +<p>„Neen, Excellentie, de soldaten verwachten hem elke minuut.”<span id="xd33e1626"></span> +</p> +<p>Nu wist Raffles genoeg. De aanwezigheid der soldaten gold <span class="ex">hem</span> dus. +</p> +<p>Geluidloos als een schaduw sloop hij uit zijne schuilplaats langs de huizen en kwam +in veiligheid. +</p> +<p>Een half uur later vroeg hij binnengelaten te worden in het paleis van prins Thun. +</p> +<p>Op het groote binnenplein van het paleis stonden honderden soldaten gereed. Niemand +wist hier wat van. +<span class="pageNum" id="xd33e1638">[<a href="#xd33e1638">163</a>]</span></p> +<p>Raffles schreed tusschen de lange rijen slapende krijgslieden door en kwam bij prins +Thun, die, nog wakker, met zijne vertrouwelingen op berichten wachtte. +</p> +<p>Toen de Groote Onbekende binnentrad, kwam er een vroolijke glimlach op het ernstige +gelaat van den troonopvolger. +</p> +<p>Hij stak hem beide handen toe en sprak tot zijne vertrouwelingen: +</p> +<p>„Deze man is het werktuig der Voorzienigheid voor het welzijn van China geworden. +<span class="corr" id="xd33e1644" title="Bron: Buddah">Boeddha</span> beschermt hem!” +</p> +<p>De mandarijnen en generaals maakten na deze woorden een buiging voor Raffles, dien +zij met belangstelling opnamen. +</p> +<p>„Wat brengt u voor berichten?” vroeg prins Thun. +</p> +<p>Lord Lister wees naar een voornaam generaal en zei: +</p> +<p>„Ik verzoek Uwe Keizerlijke Hoogheid, den generaal te bevelen mij zijn uniform te +leenen.” +</p> +<p>Verbaasd keken de prins en de andere aanwezigen den spreker aan. +</p> +<p>„Ik begrijp wel niet, welk doel gij beoogt, doch, daar ik aanneem dat het voor mijn +goede zaak is, verzoek ik generaal Fung-wo, u zijn uniform af te staan.” +</p> +<p>De generaal volgde Raffles naar een zijvertrek. +</p> +<p>De Groote Onbekende had weinig tijd te verliezen. Hij had een dolzinnig plan opgevat. +</p> +<p>Slechts tien minuten verliepen, toen Raffles alweer op den prins toetrad. +</p> +<p>Maar deze herkende hem niet. +</p> +<p>Was dat Raffles of generaal Fung-wo? +</p> +<p>Met behulp van schmink en was had Lord Lister zijn gelaat zoo goed veranderd, dat +hij een dubbelganger leek van den generaal. +</p> +<p>Toen prins Thun hem eindelijk herkende, slaakte hij een kreet van verbazing. +</p> +<p>Raffles lette er niet op. +</p> +<p>Haastig nam hij afscheid en verliet het paleis. +</p> +<p>Weer ging hij naar zijn woning. +</p> +<p>Hij haalde verlicht adem, toen hij de soldaten nog wachtend zag staan. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, de dooder van de veertig draken, onderhield zich met de officieren van den troep, +toen Raffles naar hen toe stapte. +</p> +<p>Diep bogen de aan slaafsche onderwerping gewende menschen voor de met goud bestikte +uniform. +</p> +<p>„De <span class="corr" id="xd33e1673" title="Bron: Keizer">keizer</span> beveelt, mij te volgen.” +</p> +<p>Dadelijk sprongen de soldaten overeind en stelden zich op. Niemand waagde het naar +het gebruikelijk schriftelijk bevel te vragen. +</p> +<p>Gehoorzaam zette de colonne zich in beweging en volgde den Grooten Onbekende naar +het paleis van den <span class="corr" id="xd33e1679" title="Bron: Keizer">keizer</span>. +</p> +<p>Zwijgend ging het voorwaarts. Geen woord werd er gesproken. Slechts de officieren +vroegen onderling, wie de generaal was, die voorop liep. +</p> +<p>„Generaal Fung-wo”, fluisterde een van hen, „de vriend van den vice-koning Li-hung-schang +en van prins Thun.” +</p> +<hr class="tb"><p> +</p> +<p>Kwang-Hsu, de ongelukkige keizer van China, zat in zijn klein vertrek en speelde met +looden soldaten. +</p> +<p>Nu en dan kwam er een vermoeid glimlachje op het gelaat van den geheel ontzenuwden, +zwakhoofdigen man. +</p> +<p>Slechts in naam was hij jarenlang de <span class="corr" id="xd33e1692" title="Bron: Keizer">keizer</span> van het machtige rijk geweest, dat zijne moeder voor hem geregeerd had. +</p> +<p>Hij wist misschien niet eens, welke gewichtige rol hij in de wereldgeschiedenis speelde. +Hij was volkomen tevreden, wanneer de opper-eunuch Li hem nieuw Europeesch speelgoed +bracht of hem een penseel gaf, waarmee hij onder allerlei staatsdocumenten zijn naam +schilderde. +</p> +<p>De ongelukkige wist niet eens, wat dat alles beteekende. Het kon een doodvonnis, eene +benoeming of ontslag van een ambtenaar zijn. Het kon den oorlog beteekenen en duizenden +het leven kosten. Kwang-Hsu schilderde zijn naam onder alles, wat de opper-eunuch +hem voorlegde. +</p> +<p>Juist trad deze binnen. +</p> +<p>„Er is China een groot ongeluk overkomen. De <span class="corr" id="xd33e1700" title="Bron: Keizerin-Moeder">keizerin-moeder</span> is overleden”, begon hij, voor den troonzetel staan blijvend, waarop de <span class="corr" id="xd33e1703" title="Bron: Keizer">keizer</span> had plaats genomen. +</p> +<p>„Is mijne moeder dood?” vroeg Kwang-Hsu. +</p> +<p>Hij was niet zoo onnoozel, om geen begrip van den dood te hebben. +</p> +<p>Ja, hij was er zelfs bang voor, en zijne sprookjesvertellers had hij verboden, daarvan +te verhalen. +</p> +<p>Eenige seconden bewaarde de <span class="corr" id="xd33e1711" title="Bron: Keizer">keizer</span> het stilzwijgen en staarde den opper-eunuch aan. +</p> +<p>Daarop verborg hij zijn gelaat in zijn tunica en begon te schreien. +</p> +<p>De opper-eunuch verbaasde zich, dat de <span class="corr" id="xd33e1718" title="Bron: Keizer">keizer</span> tot deze gevoelsuiting in staat was. +</p> +<p>Nu hief de heerscher het hoofd omhoog, keek den opper-eunuch met beweende oogen aan +en vroeg: +</p> +<p>„Kan ik mijne moeder zien?” +<span class="pageNum" id="xd33e1724">[<a href="#xd33e1724">164</a>]</span></p> +<p>„Neen”, antwoordde Li. „Gij zult haar niet zien, doch het is de wensch van de overledene, +dat gij uwe moeder volgt.” +</p> +<p>„Volgen?—Moet ik mijne moeder volgen?—Hoe kan ik dat?” +</p> +<p>„De <span class="corr" id="xd33e1729" title="Bron: Keizerin-Moeder">keizerin-moeder</span>”, sprak de opper-eunuch met zalvende stem, „bevindt zich nu in het eeuwige rijk van +<span class="corr" id="xd33e1732" title="Bron: Buddha">Boeddha</span>. Zij gaf mij opdracht, u den weg te wijzen om bij haar te komen. Ziet hier.” +</p> +<p>De opper-eunuch haalde een dun zijde-papiertje te voorschijn, opende het voorzichtig +en legde twee zeer dun geplette stukjes bladgoud, ter grootte van een gulden, op zijn +hand. +</p> +<p>„Wat beduidt dat?” vroeg Kwang-Hsu. +</p> +<p>„Dat beduidt de weg naar de <span class="corr" id="xd33e1739" title="Bron: Keizerin-Moeder">keizerin-moeder</span>.” +</p> +<p>„Deze blaadjes goud?” +</p> +<p>„Jawel! Gij neemt ze in de holte van uwe hand, houdt uwen mond er boven en haalt diep +adem. Dan zal het blaadje goud in uwen mond vliegen, op uwe luchtpijp gaan liggen, +en binnen een paar minuten zult gij bij uwe moeder zijn.” +</p> +<p>De keizer sidderde. +</p> +<p>Hij zette groote, verschrikte oogen op en keek met eene uitdrukking van ontzetting +naar de blaadjes goud. +</p> +<p>Hij zag niet den spottenden glimlach, die op het gelaat van den opper-eunuch kwam. +</p> +<p>„Indien gij dezen weg niet wenscht”, zei Li, „dan heb ik hier nog een zijden koord. +Ook dit zal u den weg wijzen. Gij legt het om uwen hals en worgt u. (Zie titelplaat). +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Gij hebt dus de keuze van den dood tusschen den strop en het blaadje goud, neem eene +beslissing.” +</p> +<p>De keizer liet een luiden kreet hooren: „Moet ik sterven?” +</p> +<p>„De keizerin-moeder wenscht het.” +</p> +<p>„Neen!” riep Kwang-Hsu, „dat kan zij niet willen, ik wil niet sterven, ik wil leven!” +</p> +<p>Opnieuw kwam er een spottend lachje op het gelaat van den opper-eunuch. +</p> +<p>„Wat de keizerin-moeder zegt moet gebeuren. Verberg uwe wenschen, Kwang-Hsu, en onderwerp +u aan den wil der keizerin-moeder.” +</p> +<p>Het koude angstzweet stond den keizer op het voorhoofd, zijne handen hielden krampachtig, +als zochten zij hulp, de leuning van den stoel vast. +</p> +<p>„Ik ben de keizer. Ik zal u niet gehoorzamen. Ik zal prins Thun en mijne soldaten +roepen, opdat zij mij helpen.” +</p> +<p>Een blik vol haat trof den keizer. +</p> +<p>„Spaar uwe woorden, Kwang-Hsu, noch de prins, noch soldaten zullen te hulp snellen. +Mijn wacht houdt de deuren naar uw vertrek bezet. Over een uur kom ik terug en hebt +gij alsdan niet aan den wensch der keizerin voldaan, dan leg ik u zelf het zijden +koord om den hals. Ik raad u aan, wees gehoorzaam.” +</p> +<p>Daarop wierp de ongelukkige keizer zich aan de voeten van den opper-eunuch, greep +zijn zijden gewaad vast en smeekte om erbarmen. +</p> +<p>Doch hij zou beter een steen om medelijden hebben kunnen smeeken. Het hart van den +opper-eunuch bleef koud als erts. Hij weerde den keizer af en zei op harden toon: +</p> +<p>„Uwe woorden zijn vergeefsch, Kwang-Hsu, doe wat ik u zei. Neem deze opiumsigaretten, +mogen deze u bedwelmen en u den weg gemakkelijker maken.” +</p> +<p>Daarop verliet hij met de wacht het vertrek. +</p> +<p>Weenend wierp de heerscher van het Hemelsche Rijk zich in de kussens en krabde in +zijn angst voor den dood de zijden met goud geborduurde overtrekken stuk. +</p> +<p>Even later richtte hij zich op en dacht na over een middel tot redding. +</p> +<p>Hij opende het raam en keek in den tuin. +</p> +<p>Twee met schilden en speren gewapende eunuchen liepen voor het raam op en neer. +</p> +<p>Daarop liep hij naar de deur en opende haar. +</p> +<p>In het voorportaal zat <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, de dooder van de veertig draken en chef van politie te Peking, met eenige beambten +en keek den ongelukkigen keizer met een grijnslach aan. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> was de vertrouweling van den opper-eunuch Li, en aan hem was de bewaking van den +keizer opgedragen. +</p> +<p>„Wie zijt gij?” vroeg de keizer. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> wierp zich op den grond, raakte den vloer met zijn voorhoofd aan en antwoordde: +</p> +<p>„Zoon des hemels, ik ben <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, uw politiechef van Peking.” +</p> +<p>„Roep prins Thun bij mij”, beval de keizer, „en laat soldaten komen.” +</p> +<p>„Zoon des hemels”, zei <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, „ik zal uw bevel meedeelen aan Zijne Excellentie opper-eunuch Li.” +</p> +<p>De keizer stampte op den grond en riep: +</p> +<p>„Ik wensch niet, dat Li iets van mijn bevel verneemt. Zend een slaaf naar de wacht +en laat soldaten komen.” +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> zag in, dat hij den keizer moest geruststellen en antwoordde: +</p> +<p>„Zoon des hemels, ik zal uw bevel ten uitvoer brengen.” +</p> +<p>Zooals de hofétikette voorschrijft, verliet hij op zijn knieën voortschuivend het +vertrek. +<span class="pageNum" id="xd33e1807">[<a href="#xd33e1807">165</a>]</span></p> +<p>De keizer keek hem na, totdat hij verdwenen was, waarna hij haar zijne kamer terugging +en rusteloos op en neer wandelde. +</p> +<p>De hoop, die de ten doode gewijde nog koesterde, was vergeefsch. +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> was naar den opper-eunuch gesneld om dezen den wensch des keizers mee te deelen. +</p> +<p>„Ik zie wel in”, zei Li, „dat die man niet de hand aan zichzelf zal slaan. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Volg mij, <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, ik zal hem het zijden koord om den hals knoopen.” +</p> +<p>Toen spoedig daarop de deur van het keizerlijk vertrek werd geopend, keek de keizer +blij verschrikt op, want hij dacht, dat de redding naderde. +</p> +<p>Hij week sidderend terug, toen hij de vormlooze, logge gestalte ontdekte van den opper-eunuch, +vergezeld van <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>. +</p> +<p>„Wat wilt gij?” vroeg hij met van angst sidderende stem. +</p> +<p>„Gij weet, waarvoor ik kom”, antwoordde de opper-eunuch, „ik zie, dat gij het bevel +der keizerin-moeder niet opvolgt. Maak u gereed, opdat ik u helpe.” +</p> +<p>Om zich te redden sprong de keizer achter een tafel en schoof deze tusschen hem en +zijn beul. +</p> +<p>„Ik wil niet sterven”, snikte hij, „verlaat het vertrek, anders zullen mijne soldaten +u gevangen nemen.” +</p> +<p>„Houd hem vast, <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>”, beval de opper-eunuch en nam het koord in de hand. +</p> +<p>Nu schreeuwde de keizer in zijn wanhoop luid om hulp. +</p> +<p>Eene woeste worsteling tusschen hem en de beide mannen begon. +</p> +<p>Doch hij was tegen de lichaamskracht van den opper-eunuch Li niet opgewassen. +</p> +<p>Die man was gewend de meest weerspannige slaven te ketenen en te ranselen. +</p> +<p>Na eene korte worsteling hielden zij den keizer vast en de opper-eunuch Li wierp hem +met een wreeden lach den gevreesden zijden strop om den hals. +</p> +<p>De keizer viel op den grond, de opper-eunuch zette zijn knie op hem en trok den strik +dicht. +</p> +<p>Een laatste, half-gesmoorde kreet om hulp weerklonk, de oogen puilden den ongelukkige +uit het hoofd, het gelaat werd blauwrood, nog eene laatste wanhopige poging met gebroken +kracht werd gedaan, om zijnen beul af te weren, daarop verloor hij het bewustzijn +en stierf. +</p> +<p>Doch niet eerder liet Li zijn slachtoffer los dan toen alle levensteekenen waren geweken. +</p> +<p>Toen stond hij op en zei tot <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>: +</p> +<p>„Eigenlijk hebben wij den troon van China verdiend. Het was een zwaar werk.” +</p> +<p>„Wij zullen ons als loon aan de zon warmen”, gaf <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span> ten antwoord, „en eene eerste plaats innemen bij prins Tuan.” +</p> +<p>Op dit oogenblik klonken buiten wapengekletter en commando’s. +</p> +<p>Verschrikt keken de beide beulen elkaar aan. +</p> +<p>Wat zou dat beduiden? +</p> +<p>„Ga naar het park”, sprak de opper-eunuch tot den chef van politie, „en overtuig u +wat de soldaten op dezen tijd hier te zoeken hebben.” +</p> +<p>Hij zou het antwoord spoedig vernemen. +</p> +<p>De deur werd opengeduwd en een Chineesch generaal trad met den sabel in de hand en +door een dozijn officieren gevolgd, het vertrek binnen en overzag met één blik het +treurspel, dat zich hier had afgespeeld. +</p> +<p>„Te laat!” mompelde hij in zichzelf. +</p> +<p>„Wat wilt ge?” vroeg de opper-eunuch, „waaraan ontleent gij het recht om hier binnen +te dringen?” +</p> +<p>De generaal nam den opper-eunuch met een verachtelijken blik op, wees op den chef +van politie en sprak tot zijn officieren: +</p> +<p>„Neem dien man gevangen en breng hem naar buiten!” +</p> +<p>Dadelijk wierpen zich verscheiden officieren op den sidderenden <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, pakten hem bij de armen en sleepten hem weg. +</p> +<p>Met een snellen blik zag de opper-eunuch wat er met hem zou gebeuren. +</p> +<p>„Gij zijt generaal Fung-wo”, riep hij met gebiedende stem, „en gij zult wel weten, +dat gij u met het binnendringen in het keizerlijk paleis aan het hoofd van keizerlijke +soldaten hebt schuldig gemaakt aan een vergrijp, dat u den dood moest kosten!” +</p> +<p>Generaal Fung-wo glimlachte weer met minachting en mat den opper-eunuch met een ironischen +blik van het hoofd tot de voeten. +</p> +<p>Toen antwoordde hij kortaf: +</p> +<p>„Geweld gaat boven recht!” +</p> +<p>Met een kleine handbeweging wendde hij zich tot de officieren en er volgde een nieuw +bevel: +</p> +<p>„Neem ook hem gevangen!” +</p> +<p>Nu zag de opper-eunuch wel in, dat hij een verloren man was. +</p> +<p>Bliksemsnel greep hij in zijn tunica, haalde een kleine vergiftigde pil te voorschijn +en wilde deze inslikken. +<span class="pageNum" id="xd33e1884">[<a href="#xd33e1884">166</a>]</span></p> +<p>Maar generaal Fung-wo was sneller dan hij. +</p> +<p>Voordat de opper-eunuch het vergif naar den mond kon brengen, had de generaal het +hem ontrukt. +</p> +<p>Nu ontstond een wanhopige worsteling tusschen Li en de officieren. +</p> +<p>De geheele kracht van vijf manschappen was noodig om den reuzensterken eunuch te ketenen. +</p> +<p>Hierop werd hij door generaal Fung-wo gefouilleerd. +</p> +<p>Tandenknarsend en vreeselijke vloeken uitbrakend, moest de opper-eunuch zich dit laten +welgevallen. +</p> +<p>Een zegevierende uitdrukking verscheen in de oogen van generaal Fung-wo, toen hij +uit den borstzak van den opper-eunuch verscheidene geheime waardevolle staatsdocumenten +te voorschijn haalde. +</p> +<p>De opper-eunuch begon, toen hij dit bemerkte, luid om hulp te roepen. +</p> +<p>Generaal Fung-wo liet hem een prop in den mond duwen. Daarop werd de onmensch weggebracht. +</p> +<p>In de kamer moesten eenige officieren den vermoorden <span class="corr" id="xd33e1896" title="Bron: Keizer">keizer</span> op een divan leggen en twee van hen als eerewacht bij den doode blijven. +</p> +<p>Hierop verliet de generaal het paleis, stelde posten van zijn soldaten voor de deuren +op, loste de wachten bij de poorten der verboden stad af en bezette ze eveneens met +zijn militairen. Toen marcheerde hij naar het paleis van prins Thun. +</p> +<p>Zwijgend trokken de colonnes door de verlaten straten, toen zij plotseling werden +opgeschrikt door verwijderd schieten en geschreeuw. +</p> +<p>De generaal, die aan het hoofd liep, luisterde eenige seconden om zich op de hoogte +te stellen. +</p> +<p>Hij hoorde, dat de schoten uit de richting van het paleis van prins Thun kwamen. +</p> +<p>Dadelijk beval hij looppas, om den nog tamelijk langen weg sneller af te leggen. +</p> +<p>Met kolfslagen dreven de soldaten den meegenomen opper-eunuch Li en den man, die veertig +draken doodde, Kwo-Saing, voorwaarts. +</p> +<p>Prins Tuan had denzelfden avond al zijn vertrouwde raadgevers om zich verzameld en +hun de mededeeling gedaan, dat de <span class="corr" id="xd33e1908" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> was gestorven. +</p> +<p>„Nu komt het er op aan!” sprak hij, „mandarijnen, generaals, vrienden van de goede +zaak, gij hebt mij tot uw aanvoerder gekozen en mij trouw gezworen tot in den dood. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Gij weet, dat het mijn voornaamste plicht is, China tegen de hebzucht der vreemde +blanke duivels te beschermen en dat het mijn lijfspreuk is: China voor de Chineezen! +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wij willen niets te maken hebben met de duivelsche kunsten der Europeanen. Ons volk +heeft geen opheffing, geen beschaving noodig. Zoodra het volk denkt, heeft de giftplant +der revolutie wortel geschoten aan de treden van den troon. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Deze vreemdelingen beijveren zich om ons volk met helsche kunsten te vergiftigen: +en het met minachting voor den drager van het drakengewaad te vervullen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Prins Thun en <span class="corr" id="xd33e1925" title="Bron: Keizer">keizer</span> Kwang-Hsu ondersteunen de vreemdelingen en zien niet in, dat zij daarmee een zeer +verachtelijk misdrijf begaan. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>De vreemde honden moeten uit China weg en ons land moet weer rein worden. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wilt gij mij daarbij helpen?” +</p> +<p>Een geestdriftig „Ay-ay!” klonk uit de menigte. +</p> +<p>Trotsch keek prins Tuan op hen neer. +</p> +<p>Zijn roofzuchtig gelaat verwrong zich tot een voldaan glimlachje. +</p> +<p>Hij vervolgde: +</p> +<p>„Thans, nu de <span class="corr" id="xd33e1940" title="Bron: Keizerin">keizerin</span> dood is, is eindelijk de dag gekomen, die ons vrijheid en wraak brengt. Verzamel +u om de vanen van den rooden draak, die ik in mijn hand houd. Het bloed van alle vreemdelingen +moge eindelijk de straten van Peking kleuren—niemand worde ontzien! Het gele gevaar +moge de wereld zoo doen sidderen, dat geen vreemde duivel het ooit weer waagt, ons +land te betreden!” +</p> +<p>Prins Tuan ging op het tapijt zitten en een luid gemompel van bijval werd vernomen. +</p> +<p>Daarop stond generaal Poh-Loh op. +</p> +<p>Hij was gekleed in de oude dracht der Tartaarsche veldheeren. +</p> +<p>Het blanke kromzwaard en het schild op de borst, in den gordel een dozijn kostbare +dolken en in zijn hand de zweep met looden kogels, waarmee de Tartaar zelfs den Siberischen +tijger kan dooden. +</p> +<p>De oogen van den generaal schitterden, toen hij sprak: +</p> +<p>„Verheven zoon der zon! Wanneer gij de meening van uw onderdanige dienaren wilt vernemen, +zoo luister: Voordat prins Thun met zijn generaals en vertrouwelingen gedood zijn, +kunnen wij ons plan niet uitvoeren. Prins Thun is een vriend der vreemden en van hunne +zeden. Met het eenvoudige volk in Peking gaat hij om als met zijns gelijken. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hij is Europeesch gekleed, bezoekt de koffiehuizen en richt scholen op, waarin hij +ons volk de kunst van het lezen bijbrengt, zoodat ze de duivelswoorden van <span class="pageNum" id="xd33e1953">[<a href="#xd33e1953">167</a>]</span>de vreemdelingen in hunne couranten leeren verstaan. Prins Thun moet gedood worden!” +</p> +<p>Opnieuw betuigde de verzamelde menigte luide haar bijval. +</p> +<p>Daarop stond prins Tuan op en vroeg nogmaals gehoor: +</p> +<p>„Generaal Poh-Loh heeft gelijk. Nog dezen nacht moeten wij dat werk beginnen. Neem +onze soldaten mee om prins Thun te overvallen. Zijn dood moge het fundament worden +van onze heerschappij. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Tot alle vice-koningen, generaals, mandarijnen en gouverneurs wordt hiermede mijn +keizerlijk bevel gericht, het volk ter bescherming van China te wapenen en alle vijanden +van het Hemelsche Rijk te vernietigen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Dood aan prins Thun en zijne vrienden.” +</p> +<p>Prins Tuan had zijne rede geëindigd. +</p> +<p>Juichende, brullende bijvalsbetuigingen klonken opwaarts uit de kelen van zijn aanhangers. +</p> +<p>De zwaarden werden getrokken en vol geestdrift tegen elkaar geslagen. +</p> +<p>Daarop zond de prins zijn adjudant naar de kazerne der Tartaarsche garde, met bevel +haar te alarmeeren. +</p> +<p>Na verloop van een half uur waren de compagnieën voor het paleis van prins Tuan aangekomen. +</p> +<p>Het waren wilde, drieste gezellen, eene teugellooze bende zonder Europeeschen dril. +</p> +<p>Alleen de soldaten, die onder bevel stonden van prins Thun en generaal Fung-wo, waren +op Europeesche wijze gedrild en konden doorgaan voor een geregelden troep. +</p> +<p>Prins Tuan geleidde de troepen persoonlijk naar het paleis van zijnen vijand. +</p> +<p>Dit lag tamelijk afgelegen van Peking in eene kleine voorstad en omgeven door een +groot park. +</p> +<p>De wachten van den prins bemerkten direct het gevaar en openden niet, toen prins Tuan +verlangde binnengelaten te worden. +</p> +<p>In plaats hiervan alarmeerden zij de soldaten, en na een paar minuten waren de ramen +van het prinselijk paleis met manschappen bezet. +</p> +<p>Doch in verhouding tot de troepen der Tartaren was het slechts een klein hoopje te +noemen. +</p> +<p>Prins Thun stapte naar het raam en vroeg, wat die overval beteekende. +</p> +<p>„Geef u over”, luidde het antwoord, „gij zijt wegens hoogverraad aangeklaagd, en den +dood schuldig.” +</p> +<p>Toen rukte prins Thun de revolver uit den gordel en schoot haar in de duisternis af. +</p> +<p>Dat was het signaal tot den strijd. +</p> +<p>Het viel de Tartaarsche benden niet gemakkelijk het paleis binnen te dringen. +</p> +<p>Met bewonderenswaardige dapperheid sloegen de tegenstanders den aanval af. +</p> +<p>Doch de Tartaren namen hun toevlucht tot eene andere strijdwijze, zij staken het paleis +in brand. +</p> +<p>Daar dit op Chineesche wijze van hout was gebouwd, breidde het vuur zich snel uit +en noodzaakte de verdedigers hunne posten te verlaten. +</p> +<p>Krakend stortte de voormuur van het gebouw in en weldra ontstond een woedend gevecht +tusschen de roofgierige horden. +</p> +<p>Ieder der soldaten van prins Thun had zich tegen vijf of zes man te verdedigen. De +aanvoerder zelf vocht als een leeuw. +</p> +<p>Hij bloedde reeds uit verscheiden wonden. Naast hem streed generaal Fung-wo. Zij stonden +voor de deur van het vrouwenverblijf en aan hun voeten lagen een zestal gesneuvelde +vijanden. Plotseling kreeg de generaal een schot in de borst en zonk ter aarde. +</p> +<p>Met een zegevierend geschreeuw stortten de Tartaren zich als eene bende bloedhonden +op prins Thun, die zich nog slechts met het zwaard in de vuist kon verdedigen. +</p> +<p>Prins Tuan stond achter de aanvallers en beval den Tartaren den prins levend gevangen +te nemen. +</p> +<p>Maar het gelukte niemand den dapperen strijder in handen te krijgen, daar diens zwaard +als een bliksemstraal neerkwam op ieder, die hem durfde naderen. +</p> +<p>Toen alle moeite vruchteloos scheen, greep generaal <span class="corr" id="xd33e1995" title="Bron: Poh-loh">Poh-Loh</span> zijn zweep met looden kogels en slingerde die den prins als eene lasso om het lichaam. +</p> +<p>Tevergeefs trachtte de dappere prins zich te bevrijden. +</p> +<p>Met een duivelschen lach trok <span class="corr" id="xd33e2001" title="Bron: Poh-loh">Poh-Loh</span> met een ruk den prins op den grond. De Tartaren sprongen naderbij en ontrukten hem +het zwaard. +</p> +<p>„Terug”, schreeuwde prins Tuan, „het leven van den prins behoort mij toe!” +</p> +<p>Hij had een dolk in de hand en sprong op den prins toe om hem het staal in het hart +te stooten. +</p> +<p>„Vervloekte hond”, schreeuwde hij tot den prins, „aan jou hebben wij het ongeluk van +China te danken, maar ik zal het Hemelsche Rijk van je bevrijden. Sterf!” +</p> +<p>Prins Thun keek hem koud en rustig in de oogen, die van haat fonkelden. Hij kende +geen doodsangst. +</p> +<p>Prins Tuan hief zijn hand reeds op. Generaal <span class="corr" id="xd33e2010" title="Bron: Poh-loh">Poh-Loh</span> <span class="pageNum" id="xd33e2013">[<a href="#xd33e2013">168</a>]</span>en de Tartaren keken in gespannen aandacht. Plotseling gingen de gordijnen voor den +ingang van het vrouwenvertrek uiteen, <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span> snelde naar buiten en sprong als een hond op prins Tuan toe, smeet hem op den grond +en beet hem de keel door. +</p> +<p>Het volgende oogenblik verpletterde de strijdbijl van generaal <span class="corr" id="xd33e2020" title="Bron: Poh-loh">Poh-Loh</span> den schedel van <span class="corr" title="Bron: Win-seng">Win-Seng</span>, maar nog in den doodstrijd liet de dappere man het schokkende lichaam van prins +Tuan niet los en bleef zoo op zijn slachtoffer liggen. +</p> +<p>Prins Thun had zich met een krachtigen ruk weten te bevrijden, greep een zwaard van +een der Tartaren en schoot op den generaal toe. Deze rukte zijn revolver te voorschijn +en vuurde. +</p> +<p>Prins Thun, in den bovenarm getroffen, wankelde een oogenblik, doch greep met zijn +linkerhand het zwaard en met een meesterlijken houw sloeg hij den generaal neer. +</p> +<p>Woedend beantwoordden de Tartaren den val van den aanvoerder en een laatste wanhopige +strijd begon. +</p> +<p>Plotseling klonken voor het paleis commando’s, de Tartaren keken verbaasd op, een +goedgemikt salvo weerklonk, een hoerageroep werd vernomen en voordat de Tartaren konden +vluchten, wierpen soldaten met gevelde bajonet zich op hen, aangevoerd door een Chineesch +generaal. +</p> +<p>Kolfslagen vielen op de kale hoofden der Tartaren, schreeuwend namen zij de vlucht +en op het volgende oogenblik salueerde voor den uitgeputten prins Thun generaal Fung-wo, +alias John C. Raffles. Hij meldde zich aldus: +</p> +<p>„Majesteit, ik heb den troon van China voor u veroverd.” +</p> +<p>Prins Thun kon nog juist met een moeilijk lachje den redder in den nood danken, daarop +zonk hij uitgeput op den grond. +</p> +<p>Raffles droeg hem met eenige officieren op een divan en zond boden naar den geneesheer +van het Engelsche gezantschap, opdat deze zou komen om den prins te verbinden. +</p> +<p>Weldra verscheen de geroepene en na een rusttijd van twee uur was prins Thun in zooverre +hersteld, dat hij het bericht kon aanhooren van Lord Lister, die nog steeds in de +kleedij van generaal Fung-wo bij zijn legerstede vertoefde. +</p> +<p>Het meest waardevolle waren de aan den opper-eunuch Li ontnomen staatspapieren, die +het laatste edict der keizerin bevatten. +</p> +<p>Hierin wees de keizerin <span class="corr" id="xd33e2039" title="Bron: Pu-yi">Pu-Yi</span>, den zoon van prins Thun, na den dood van den keizer <span class="corr" id="xd33e2042" title="Bron: Kwang-hsu">Kwang-Hsu</span>, als diens opvolger aan. +</p> +<p>Prins Thun echter zou tot aan zijn meerderjarigheid het regentschap op zich nemen. +</p> +<p>Nog denzelfden dag vertrok prins Thun naar de verboden stad en verzamelde de Mandarijnen +en andere grooten van het rijk om zich heen tot het beleggen van een kabinetsraad. +</p> +<hr class="tb"><p> +</p> +<p>Toen Raffles den volgenden dag in Europeesche kleedij bij den keizer zijn opwachting +maakte, nam hij op een binnenplein het schouwspel waar van de afranseling van <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, den veertig drakendooder. +</p> +<p>Hij kon een glimlach niet onderdrukken, toen de uitvoerder der straf voordat hij deze +toediende aan den politiechef dit schrijven voorlas: +</p> +<p>„Op bevel van Pu-Yi, onzen almachtigen heerscher en zoon der zon, ontvangt <span class="corr" title="Bron: Kwo-saing">Kwo-Saing</span>, de man, die veertig draken doodde, veertig zweepslagen en wordt van al zijn waardigheden +vervallen verklaard.” +</p> +<p>De opper-eunuch Li evenwel werd tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld. +</p> +<p>Lord Lister schreef denzelfden avond aan Charly Brand een brief, die aldus luidde: +</p> +<blockquote> +<p class="first salute">„Mijn beste Charly! +</p> +<p>Ik ben in China tot opper-mandarijn benoemd met den titel van honderd-draken-dooder. +Wanneer ik onder draak moet verstaan al het gepeupel, dat hier de menschen geknecht +en onderdrukt heeft, dan kreeg ik dezen titel met het volste recht. Ik geloof dat +ik er toe heb bijgedragen, China te bevrijden van de machten, die het volk dom houden. +</p> +<p>Met de eerstvolgende stoomboot keer ik terug, want ik verlang erg naar den politie-inspecteur +Baxter. +</p> +<p class="signed">Je EDWARD.”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>Voordat Raffles China verliet, bood de prins-regent hem een schitterend afscheidsdiner +aan. +</p> +<p>De voornaamste grooten van China zagen met verbazing voor de eerste maal aan de zijde +van den heerscher een vreemdeling. +</p> +<p>Toen het diner ten einde liep, stond de prins-regent op en sprak aldus: +</p> +<p>„Gij zult u misschien verbazen, dat ik aan mijn zijde aan een vreemdeling de eer der +voornaamste plaats heb gegeven. Doch aan hem heb ik mijn positie te danken en van +hem heb ik de wijze les geleerd, die ik u allen als richtsnoer wil voorhouden. Ze +luidt: +<span class="pageNum" id="xd33e2078">[<a href="#xd33e2078">169</a>]</span></p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Aan den dappere behoort de wereld! Het is tot nu toe een fout van China geweest, dat +wij niet den moed bezaten, koen en doortastend te handelen.” +</p> +<p>Hij omhelsde Raffles en kuste hem als een broeder. +</p> +<p>Daarna hief hij de tafel op. +</p> +<p>Voordat de groote onbekende het paleis verliet, nam hij afscheid van Anitai, die bitter +weende. +</p> +<p>Zij wilde haar meester beslist volgen. Lord Lister had al zijn overredingskracht noodig +om haar duidelijk te maken, dat hij aan haar wensch niet kon voldoen. +</p> +<p>Een zusterlijke vriendin had zij gevonden aan Wandé, de vrouw van den prins-regent. +</p> +<p>Toen Raffles Peking verliet, zond hij nog een brief aan den prins-regent; bij opening +las deze het volgende: +</p> +<blockquote> +<p class="first salute">„Mijn waarde prins Thun! +</p> +<p>Gij verteldet mij voor eenigen tijd, dat het zelfs Raffles niet gelukken zou, u te +helpen. Thans, na mijn vertrek, wil ik u een geheim openbaren: John Raffles hielp +u den troon van China bestijgen! +</p> +<p>Wees gegroet door uw +</p> +<p class="signed">Lord LISTER, +<br>die zich noemt John C. Raffles, +<br>de groote onbekende.”</p> +</blockquote><p> +</p> +</div> +</div> +</div> +<div class="back"> +<div class="div1 notice"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first center">Titel van het volgende nummer (36). +</p> +<p class="center xxl">„De mooie jonge dame.” +</p> +</div> +</div> +<p><span class="pageNum" id="xd33e2108">[<a href="#xd33e2108">170</a>]</span></p> +<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first underline xd33e2110">Belooning: 1000 pond sterling. +</p> +<div class="table"> +<table class="tbl.wanted.header"> +<tr> +<td class="xd33e2113 cell-left cell-top xd33e2117">Wie kent hem? +</td> +<td rowspan="2" class="rowspan xd33e2114 cell-top cell-bottom"> +<div class="figure lordlisterwidth"><img src="images/lordlister.png" alt="Portret van Lord Lister." width="307" height="404"></div> +</td> +<td class="xd33e2113 cell-right cell-top xd33e2117">Wie heeft hem gezien? +</td> +</tr> +<tr> +<td class="xd33e2113 cell-left cell-bottom">Dat vraagt men in Scotland Yard! +</td> +<td class="xd33e2113 cell-right cell-bottom">Dat vraagt heel Londen!</td> +</tr> +</table> +</div><p> +</p> +<p class="xd33e2132">Lord Lister <span class="underline xd33e2134">genaamd</span> John C. Raffles, <span class="xd33e2137">de geniaalste aller dieven</span> +</p> +<p class="xd33e2140">brengt alle gemoederen in beweging, is de schrik van woekeraars en geldschieters; +ontrooft hun door zijn listen hunne bezittingen, waarmede hij belaagde onschuld beschermt +en behoeftigen ondersteunt. +</p> +<p class="xd33e2142">Man van eer in alle opzichten +</p> +<p class="xd33e2140">spant hij wet en gerecht menigen strik en heeft steeds de voorvechters van edele levensbeschouwing +op zijn hand, nl. allen, die ervan overtuigd zijn, dat: +</p> +<p class="xd33e2146">Ongestraft veel misstanden, door de wet beschermd, blijven voortwoekeren. +</p> +<p class="xd33e2140">Men leze, hoe alles in het werk wordt gesteld, <b>Lord Lister</b>, genaamd <b>John C. Raffles</b>, den geniaalsten aller dieven, te vatten! +</p> +<div lang="en" class="div2 section warrant.en"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><table class="alignedText"> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p class="first xd33e2157">WARRANT OF ARREST. +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p class="first"><span class="underline">Vertaling</span>: +</p> +<p class="xd33e2269">Bevel tot aanhouding. +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p>Be it known unto all men by these presents that we hereby charge and warrant the apprehension +of the man described as under: +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p>Wij verzoeken de aanhouding van den man, wiens beschrijving hier volgt: +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p class="xd33e2161">DESCRIPTION: +</p> +<div class="table"> +<table> +<tr> +<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Name</span>: </td> +<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, alias John C. <span class="corr" id="xd33e2171" title="Bron: Sinclair">Raffles</span>. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Age</span>: </td> +<td class="cell-right">32 to 35 years. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Height</span>: </td> +<td class="cell-right">5 feet nine inches. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Weight</span>: </td> +<td class="cell-right">176 pounds. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Figure</span>: </td> +<td class="cell-right">Tall. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Complexion</span>: </td> +<td class="cell-right">Dark. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Hair</span>: </td> +<td class="cell-right">Black. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Beard</span>: </td> +<td class="cell-right">A slight moustache. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Eyes</span>: </td> +<td class="cell-right">Black. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Language</span>: </td> +<td class="cell-right cell-bottom">English, French, German, Russian, etc.</td> +</tr> +</table> +</div><p> +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p class="xd33e2161">Beschrijving: +</p> +<div class="table"> +<table> +<tr> +<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Naam</span>: </td> +<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, genaamd John C<span class="corr" id="xd33e2283" title="Niet in bron">.</span> Raffles. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Leeftijd</span>: </td> +<td class="cell-right">32–35 jaar. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Lengte</span>: </td> +<td class="cell-right">ongeveer 1,76 meter. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Gewicht</span>: </td> +<td class="cell-right">80 kilo. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Gestalte</span>: </td> +<td class="cell-right">slank. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Gelaatskleur</span>: </td> +<td class="cell-right">donker. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Haar</span>: </td> +<td class="cell-right">zwart. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Baardgroei</span>: </td> +<td class="cell-right">kleine snor. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Oogen</span>: </td> +<td class="cell-right">zwart. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Spreekt</span> </td> +<td class="cell-right cell-bottom">Engelsch, Fransch, Duitsch, Russisch enz. enz.</td> +</tr> +</table> +</div><p> +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p><span class="ex">Special notes</span>: The man poses as a gentleman of great distinction. Adopts a new role every other +day. Wears an eyeglass. Always accompanied by a young man—name unknown. +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p><span class="ex">Bijzondere kenteekenen</span>: Het optreden van den man kenmerkt zich door bijzonder goede manieren. Telkens een +ander uiterlijk. Draagt een monocle. Is in gezelschap van een jongeman, wiens naam +onbekend. +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p>Charged with robbery. +</p> +<p>A reward of 1000 pounds sterling will be paid for the arrest of this man. +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p>Moet worden aangehouden als dief. Voor zijn aanhouding betalen wij een prijs van 1000 +pond sterling. +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p class="xd33e2161">Headquarters—Scotland Yard. +</p> +<p class="dateline"><span class="ex">London</span>, 1<sup>st</sup> October 1908. +</p> +<p class="signed"><b>Police Inspector</b>,<br> +<span class="ex">Horny.</span> +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p><b><i>Het Hoofdbureau van Politie <span class="corr" id="xd33e2359" title="Bron: Scotland-Yard">Scotland Yard</span>.</i></b> +</p> +<p class="dateline"><span class="ex">Londen</span>, 1. <span class="corr" id="xd33e2367" title="Bron: Oktober">October</span> 1908. +</p> +<p class="signed"><b><span class="corr" id="xd33e2372" title="Bron: Inspekteur">Inspecteur</span> van Politie</b><br> +(get.) <span class="ex">Horny</span>. +</p> +</td> +</tr> +</table> +</div> +</div> +</div> +<div class="div1 imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first xd33e2381">Roman-Boekhandel <span class="xd33e2383">voorheen</span> A. Eichler +</p> +<p class="xd33e118">Singel 236—Amsterdam. +</p> +</div> +</div> +<div class="div1" id="toc"> +<h2 class="main">Inhoudsopgave</h2> +<table> +<tr id="ch1.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">I. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch1">EEN AFGODENFEEST.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch1">138</a></td> +</tr> +<tr id="ch2.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">II. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch2">EEN VERIJDELDE MEISJESROOF.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch2">140</a></td> +</tr> +<tr id="ch3.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">III. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch3">DE ZWARTE ROOS VAN PAI-HO.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch3">143</a></td> +</tr> +<tr id="ch4.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">IV. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch4">EEN HANENGEVECHT.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch4">145</a></td> +</tr> +<tr id="ch5.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">V. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch5">DE HEKS VAN PEKING.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch5">151</a></td> +</tr> +<tr id="ch6.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">VI. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch6">IN DEN TEMPEL DER ZON.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch6">154</a></td> +</tr> +<tr id="ch7.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">VII. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch7">EEN SCHOT.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch7">157</a></td> +</tr> +<tr id="ch8.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">VIII. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch8">BIJ DEN OPPER-EUNUCH.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch8">160</a></td> +</tr> +<tr id="ch9.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">IX. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch9">RAFFLES AAN HET WERK.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch9">162</a></td> +</tr> +</table> +</div> +<div class="transcriberNote"> +<h2 class="main">Colofon</h2> +<h3 class="main">Codering</h3> +<p>Dit boek is weergegeven in oorspronkelijke schrijfwijze. Afgebroken woorden aan het +einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel +zijn verbeterd. Deze verbeteringen zijn aangegeven in de colofon aan het einde van +dit boek.</p> +<h3 class="main">Documentgeschiedenis</h3> +<ul> +<li>2025-11-15 Begonnen. +</li> +</ul> +<h3 class="main">Verbeteringen</h3> +<p>De volgende 219 verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p> +<table class="correctionTable"> +<tr> +<th>Bladzijde</th> +<th>Bron</th> +<th>Verbetering</th> +<th>Bewerkingsafstand</th> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e141">138</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Keizerlijk Ministerie</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">keizerlijk ministerie</td> +<td class="bottom">2</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><i title="42 gevallen">Passim. +</i></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Win-seng</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Win-Seng</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e156">139</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">tunika</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">tunica</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e159">139</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1363">157</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1383">158</a>, <a class="pageref" href="#xd33e2283">170</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><i title="44 gevallen">Passim. +</i></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Kwo-saing</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Kwo-Saing</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e210">139</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Kwo-sa-ing</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Kwo-Saing</td> +<td class="bottom">2</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e225">139</a>, <a class="pageref" href="#xd33e238">139</a>, <a class="pageref" href="#xd33e420">142</a>, <a class="pageref" href="#xd33e976">151</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1283">156</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1550">161</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1673">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1679">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1692">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1703">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1711">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1718">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1896">166</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1925">166</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Keizer</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">keizer</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e235">139</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Tsient-sin</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Tsien-tsin</td> +<td class="bottom">2</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><i title="54 gevallen">Passim. +</i></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">„</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e311">140</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Keizerlijken</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">keizerlijken</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e349">141</a>, <a class="pageref" href="#xd33e484">143</a>, <a class="pageref" href="#xd33e500">144</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Huen-schang</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Huen-Schang</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e407">142</a>, <a class="pageref" href="#xd33e412">142</a>, <a class="pageref" href="#xd33e517">144</a>, <a class="pageref" href="#xd33e528">144</a>, <a class="pageref" href="#xd33e533">144</a>, <a class="pageref" href="#xd33e538">144</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Boeddah</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Boeddha</td> +<td class="bottom">2</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e479">143</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Hueng-schang</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Huen-Schang</td> +<td class="bottom">2</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e606">146</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">sufferts</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">sufferds</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e640">146</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">canailje</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">canaille</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e675">147</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">,</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e683">147</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Pu-hi</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Pu-Hi</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e710">148</a>, <a class="pageref" href="#xd33e715">148</a>, <a class="pageref" href="#xd33e953">151</a>, <a class="pageref" href="#xd33e961">151</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1381">158</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1391">158</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1538">161</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1908">166</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1940">166</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Keizerin</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">keizerin</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e785">149</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Win-seng’s</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Win-Seng’s</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e983">151</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">manderijnen</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">mandarijnen</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1016">152</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">rikhas</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">rikshas</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1089">152</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Punko-wong</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Punkuwong</td> +<td class="bottom">2</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1167">154</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">doorzichtig</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">doorzichtige</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1186">154</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">goed</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">goede</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1247">155</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Zonnentempel</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Zonnetempel</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1292">156</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Confusius</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Confucius</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1341">157</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">”</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1374">158</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">lichaaam</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">lichaam</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1410">158</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">aten</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">laten</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1421">158</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">?</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1499">160</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">audientie</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">audiëntie</td> +<td class="bottom">1 / 0</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1555">161</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1603">162</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Cheekmann</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Cheekman</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1578">162</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Keizerin-moeder</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">keizerin-moeder</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1590">162</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1644">163</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Buddah</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Boeddha</td> +<td class="bottom">4</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1626">162</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl"> +[<i>Verwijderd</i>] +</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1700">163</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1729">164</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1739">164</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Keizerin-Moeder</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">keizerin-moeder</td> +<td class="bottom">2</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1732">164</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Buddha</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Boeddha</td> +<td class="bottom">2</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1995">167</a>, <a class="pageref" href="#xd33e2001">167</a>, <a class="pageref" href="#xd33e2010">167</a>, <a class="pageref" href="#xd33e2020">168</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Poh-loh</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Poh-Loh</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2039">168</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Pu-yi</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Pu-Yi</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2042">168</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Kwang-hsu</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Kwang-Hsu</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2171">170</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="en">Sinclair</td> +<td class="width40 bottom" lang="en">Raffles</td> +<td class="bottom">7</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2359">170</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Scotland-Yard</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Scotland Yard</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2367">170</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Oktober</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">October</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2372">170</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Inspekteur</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Inspecteur</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +</table> +</div> +</div> +<div style='text-align:center'>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77255 ***</div> +</body> +</html> |