initial commit of ebook 39601HEADmain

8 files changed, 5713 insertions, 0 deletions

diff --git a/.gitattributes b/.gitattributes
new file mode 100644
index 0000000..6833f05
--- /dev/null
+++ b/.gitattributes
@@ -0,0 +1,3 @@
+* text=auto
+*.txt text
+*.md text
diff --git a/39601-0.txt b/39601-0.txt
new file mode 100644
index 0000000..d4cf7c2
--- /dev/null
+++ b/39601-0.txt
@@ -0,0 +1,2759 @@
+Project Gutenberg's Devotional Lyrics (Gitanjali), by Rabindranath Tagore
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Devotional Lyrics (Gitanjali)
+
+Author: Rabindranath Tagore
+
+Translator: Kostas Trikoglidis
+
+Release Date: May 3, 2012 [EBook #39601]
+
+Language: Greek
+
+Character set encoding: UTF-8
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK DEVOTIONAL LYRICS (GITANJALI) ***
+
+
+
+
+Produced by Sophia Canoni
+
+
+
+
+Note: The tonic  system has been changed from polytonic to
+monotonic, otherwise the spelling of the book has not been
+changed.
+
+Σημείωση: Ο τονισμός έχει αλλάξει από πολυτονικό σε μονοτονικό.
+Κατά τα άλλα  έχει διατηρηθεί η ορθογραφία του βιβλίου.
+
+
+
+
+ΡΑΜΠΙΤΡΑΝΑΘ ΤΑΓΟΡ
+
+
+
+ΛΥΡΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
+
+(ΓΙΤΑΝΤΖΑΛΙ)
+
+ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ Κ. ΤΡΙΚΟΓΛΙΔΗ
+
+ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ "ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ„
+ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
+
+
+1921
+
+
+
+
+Από το βιβλίο αυτό ετυπώθηκαν χωριστά, σε χαρτί πολυτελείας,
+εκατό αντίτυπα αριθμημένα από 1 — 100.
+
+
+
+ΠΡΟΛΟΓΟΣ
+
+
+
+Το όνομα του Ινδού ποιητού Ραμπιντρανάθ Ταγόρ ήταν, γενικώς,
+άγνωστο στην Ευρώπη, ως στα 1914, όταν η Σκανδιναυική Ακαδημία
+του απένειμε το Βραβείο Νόμπελ. Λίγο πρωτήτερα, ή λίγο κατόπιν,
+απ' αυτό το γεγονός, εξεδόθησαν στην Αγγλία, και μεταφρασμένες
+απ' αυτόν τον ίδιον, στην Αγγλική, οι τρεις ποιητικές συλλογές
+του «Γιταντζαλί» (Λυρικά Αφιερώματα), το «Νέο Φεγγάρι» και ο
+«Κηπουρός.»
+
+Σήμερα, τα έργα του ποιητού — ποιήματα, δράματα, διηγήματα,
+μυθιστορήματα, φιλοσοφικές μελέτες, — μεταφρασμένα σ' όλες τις
+ευρωπαϊκές γλώσσες, κυκλοφορούν σε χιλιάδες αντίτυπα, και η
+φήμη του και το γόητρό του αυξάνουν από μέρα σε μέρα. Ήδη
+υπάρχει, στην Ευρώπη, μια «Ταγορική Αδελφότης», όπως και στις
+Ινδίες, και σε πολλές πόλεις έχουν ιδρυθή φιλολογικές λέσχες,
+όπου τα μέλη τους συνέρχονται αποκλειστικά για να διαβάζουν και
+σχολιάζουν τις ποιήσεις του.
+
+Το κύρος του Ανατολίτου αυτού συγγραφέως έχει πια επιβληθή στη
+Δύσι. Γόνος αρχαίας οικογενείας των Ινδιών, που αποτελούσεν
+έκπαλαι και αποτελεί ένα είδος φιλολογικής κυψέλης, ο πολιός
+μειλίχιος ποιητής, με τη σεπτή μορφή του, που κυμαίνεται
+ανάμεσα του Ναζωραίου και του Πλάτωνος, ήρθε μονάχος και
+τοποθετήθηκε δίπλα μας με το βαθύ μαγνήτη της στοργής του. Σ'
+εποχή που όλα τα πνεύματα συνταράζουνταν και θόλωναν στην
+τραγική ανεμοζάλη του παγκοσμίου πολέμου κι' όλες οι ψυχές
+έτρεμαν στην αβεβαιότητα, και τόσες αξίες καταστρέφουνταν, ο
+Ταγκόρ μετέφερεν από την Ανατολή στη Δύσι ένα συναίσθημα της
+Ζωής, πιο ήρεμο, πιο ελεύθερο από τις υλιστικές και εθνικές
+αντιλήψεις, προσφέροντας μιαν ατμόσφαιρα κοσμική και μυστική σε
+πολλούς που βασανίζουνταν στον σκληρόν αγώνα για τις
+καθημερινές τους ανάγκες, ή είχαν στρέψει κάθε επιθυμία τους
+και κάθε τους πίστη στα φθαρτά αγαθά και χρησιμοποιούσαν κάθε
+τους προσπάθεια για τα εγκόσμια κέρδη.
+
+Η επιτυχία του Ταγόρ στη Δύσι εξηγείται ακριβώς για το
+χαρακτήρα της εποχής όπου παρουσιάσθη, και για την ανακούφισι
+που μπόρεσε να δώση σε τόσες πονεμένες ψυχές. Μα, ένας από τους
+πολλούς λόγους, και ο μεγαλύτερος, ίσως, της επιτυχίας του
+αυτής, μπορεί ν' αναζητηθεί στην απλότητα και στη γλυκύτητα της
+διδασκαλίας του. Έστρωσε και ισοπέδωσε με την ημεράδα του το
+δρόμο προς την Ανατολή, στεφάνωσε με λουλούδια την πόρτα του
+Ανατολίτικου Ναού, έδωσε στην πίστι του όχι ένα νέο θρησκευτικό
+ρίγος, μα ένα θερμό ανοιξιάτικο άσμα, έτσι ώστε οι ψυχές, οι
+«χαμένες», μπόρεσαν να τρέξουν σ' αυτόν και να εμβαθύνουν στο
+Ινδικό Πνεύμα, χωρίς ν' αντιληφθούν ότι κάτω από τις γυρλάνδες
+και τ' αναθήματά του κρύβουνταν οι μυθικοί και μυστικοί
+λαβύρινθοι μιας σκέψεως πολύ πιο αρχαίας και απόμακρης και
+πολύπλοκης απ' εκείνην που φαίνουνταν στην εύκολη μουσική των
+ποιημάτων του και των αφηγήσεών του.
+
+Και ακριβώς κατά τούτο η εμφάνισίς του υπήρξε μοναδική στην
+ιστορία της Τέχνης. Καθώς επήγασε, ξαφνικά και μονομιάς μέσα
+από τις Ινδικές παραδόσεις, σαν ένας ώριμος καρπός όλης της
+ακμής που προηγήθηκε, από τον καιρό των Ιερών Βεδών, ίσαμε
+τώρα, αποτελεί αναντίρρητα έναν κρίκο, σχεδόν πρωτοφανή που
+ενώνει όλες τις τάσεις των αιώνων μαζί, και όλες τις τάσεις των
+ανθρώπων που ζουν, υψώνοντας εντατικά τα μάτια προς ένα
+απώτατον διανοητικό σκοπό. Μια μοναδική προσωπικότης, από
+εκείνες που καρτερούν αιώνες να φανούν, είχεν υψωθή σιωπηλά,
+αναμεταξύ μας: τα κουρασμένα πνεύματα της Δύσεως εστράφηκαν
+ζωογονημένα προς την νέαν αυτήν κι' ακένωτη πηγή, που έφερνε
+μια μυστηριώδη υγείαν σαν τα ιαματικά βότανα των σκοτεινών
+Βραχμάνων, υγείαν υφασμένη με όλα τα νήματα τ' αδιόρατα που μας
+κινούν, μας εμπνέουν και μας παθαίνουν! Όλες οι ραφιναρισμένες
+νοσηρότητες, οι περιπάθειες και οι ευαισθησίες μας είχαν
+αναλυθή και συμμιγή για να συνυφάνουν την υγείαν αυτήν. Κ' έτσι
+ενεφανίσθη μπρος στα μάτια μας, σαν η μυστηριώδης πεμπτουσία
+όλων των ανθρωπίνων διαθέσεων και των λανθανόντων μας ενστίκτων
+στην πιο μεγαλειώδη έκφανσί των.
+
+Ο Ταγόρ, που, τώρα, είνε ένας πάγκαλος, σαν τ' αρχαία ανάγλυφα,
+πρεσβύτης, γεννήθηκε στα 1861 στη Βεγγάλη, από αρχαία
+αριστοκρατική οικογένεια, εγκατεστημένη τώρα στην Καλκούτα. Το
+όνομά του είνε δημοτικώτατο στις Ινδίες, και τα λυρικά του
+τραγούδια έχουν καταντήσει πλέον λαϊκά και τραγουδιούνται
+παντού όπου ομιλείται η μητρική του γλώσσα. Κ. Τ.
+
+
+
+
+
+
+
+                        1
+
+
+       Μ' έκανες ατέλειωτο, — αυτό είν' το θέλημά Σου
+    κ' η χαρά Σου. Το εύθραυστο αυτό ποτήρι δεν παύεις
+    ολοένα να τ' αδειάζης, και με νέα ζωή να το
+    γεμίζης ολοένα.
+       Την καλαμένια αυτή μικρούτσικη φλογέρα, την
+    έφερες πέρα από λόφους και λιβάδια και σφύριξες
+    μέσα σ' αυτήνε μελωδίες πάντα νέες.
+       Στο αθάνατο άγγιγμα των χεριών Σου, η μικρή
+    μου καρδιά χάνει τα όριά της, από τη χαρά, και
+    ξεσπάει σε ανεκλάλητη διάχυσι.
+       Εδώ, μέσα σ' αυτές τις μικρούλικες φούχτες μου,
+    σωριάζουνται όλα τα δώρα, τ' ανεξάντλητα, που
+    μούρχονται από Σένα. Περνούν τα χρόνια, μα,
+    εξακολουθείς να μου τα στέλνης με την ίδια αφθονία, και
+    πάντα βρίσκεται μέσα σ' αυτές μια μικρή γωνιά για
+    να τη γεμίζης.
+
+
+                            2
+
+
+       Όταν μου δίνεις εντολή να τραγουδήσω, μου
+    φαίνεται πώς η καρδιά μου πάει να σπάση από την
+    περηφάνεια. Και κοιτάζω στο πρόσωπό Σου, και
+    δάκρυα έρχονται στα μάτια μου.
+       Ό,τι είνε τραχύ και κακόφωνο στη ζωή μου λυώνει,
+    τότε, και χύνεται σε μία γλυκειά αρμονία — κ'
+    η λατρεία μου ανοίγει τα φτερά της, σαν ένα
+    χαρούμενο πουλί που πετά και φεύγει μακρυά, απάνω από
+    τη θάλασσα.
+       Ξέρω πως Σ' ευχαριστούνε τα τραγούδια μου. Ξέρω,
+    πως μόνο για τραγουδιστή με δέχεσαι μπροστά σου.
+    Με την άκρη της διάπλατης φτερούγας του τραγουδιού
+    μου, αγγίζω το Πόδι Σου, που ποτέ, ποτέ
+    δεν έλπιζα ν' αγγίσω.
+       Και, μεθυσμένος από τη χαρά του τραγουδιού,
+    λησμονώ τον εαυτό μου και Σ' ονομάζω φίλο μου,
+    Εσένα, που είσαι ο Κύριός μου.
+
+
+                            3
+
+
+       Με τι τρόπο τραγουδάς, δεν το γνωρίζω, Δάσκαλέ
+    μου! Μα, πάντα Σ' αφουγγράζομαι με έκστασι
+    σιωπηλή.
+       Το φως της μουσικής Σου καταυγάζει τον
+    κόσμο. Της μουσικής Σου η ζωογόνα πνοή κυλάει από
+    ουρανό σε ουρανό. Το ιερό ποτάμι της μουσικής Σου
+    παρασέρνει κάθε βράχο, που στέκεται εμπρός του
+    εμπόδιο, και κυλά, ασυγκράτητο.
+       Η καρδιά μου λαχταράει ν' ακολουθήση το άσμα
+    Σου, μα, του κάκου αγωνίζεται να βρη φωνή. Κάνω
+    ν' ανοίξω το στόμα μου, μα, κανένα τραγούδι δεν
+    μπορεί να πλάση η λαλιά μου, και κλαίω απ' τη
+    ντροπή μου. Α! Αιχμαλώτισες την καρδιά μου,
+    Κύριε, μέσα στις απέραντες λίμνες της μουσικής Σου.
+
+
+                            4
+
+
+       Ζωή της Ζωής μου! Πάντα θα προσπαθώ, το
+    σώμα μου αγνό να το κρατώ, ξέροντας πως σ' όλα
+    μου τα μέλη αναπαύεται το ζωντανό Σου χάδι.
+       Πάντα θα προσπαθώ να προφυλάγω τις σκέψεις
+    μου από κάθε τι που δεν είνε αληθινό, ξέροντας
+    πως είσαι Συ η Αλήθεια εκείνη, που άναψε το φως
+    της Λογικής στο νου μου.
+       Πάντα θα προσπαθώ να διώχνω, μακρυά από
+    την καρδιά μου, κάθε πονηρό, και να κρατώ εκεί
+    μέσα λουλουδένια την αγάπη μου, ξέροντας πως Συ
+    έχεις την κατοικία Σου στο άδυτο της καρδιάς μου.
+       Και πάντα η προσπάθειά μου θάνε αυτή: σε
+    κάθε πράξι μου να βλέπω τη μορφή σου, ξέροντας
+    πως είνε η επιρροή σου εκείνη που μου δίνει
+    δύναμι σε κάθε μου έργο.
+
+
+                            5
+
+
+       Για χάρι σ' το ζητώ: να μ' αφήσης ν' αναπαυθώ
+    μια στιγμή στο πλευρό Σου. Το έργο που
+    καταπιάστηκα θα το τελειώσω κατόπι.
+       Στερημένη τη θωριά της μορφής Σου, η καρδιά
+    μου δε γνωρίζει ανάπαυσι, ούτε ησυχία. Κ' η εργασία
+    μου δεν είνε πια παρά ένα βάσανο ατέλειωτο,
+    μέσα σε μιαν απέραντη θάλασσα πόνων.
+       Μα, σήμερα, το καλοκαίρι έφεξε στο παραθύρι
+    μου, με τα μουρμουρίσματα και τις πνοές του, κ'
+    οι μέλισσες εστήσανε τρελλό χορό απάνω απ' τα
+    λουλούδια των κήπων.
+       Αυτή είνε η ώρα να καθήσω ήσυχος, πρόσωπο
+    με πρόσωπο, μαζί Σου, και να ψάλω την αφιέρωσι
+    της ζωής στη σιγαλιά και στο ξεχείλισμα της
+    ανάπαυσις αυτής.
+
+
+                            6
+
+
+       Δρέψε αυτό το μικρό λουλουδάκι, και πάρ' το, μην
+    αργής, μην τυχόν και μαραθή και πέση, ξεφυλλισμένο
+    στις σκόνες.
+       Κι' αν δεν βρίσκεται γι' αυτό θέσι στα στολίδια
+    Σου, αξίωσέ το τουλάχιστο με το πονετικό άγγιγμα
+    του χεριού Σου. Δρέψε το! Γιατί φοβούμαι, μην η ζωή
+    μου τελειώση πριν το νοιώσω, κ' η ώρα της θυσίας
+    περάση.
+       Όσο κι' αν δεν είνε ζωηρό το χρώμα του, κι'
+    όσο ελαφρό κι' αν είνε το άρωμά του, κόψε το
+    λουλούδι αυτό και χρησιμοποίησέ το, όσο είνε καιρός
+    ακόμα, στην υπηρεσία Σου.
+
+
+                            7
+
+
+       Το άσμα μου πέταξε πέρα τα στολίδια του. Παύει
+    πια να περηφανεύεται γι' αυτά. Τα στολίδια του θα
+    μπόδιζαν την ένωσί μας. Θάμπαιναν ανάμεσά μας
+    και τα τριγκινίσματά τους θα αποσβένανε τα γλυκά
+    Σου μουρμουρίσματα.
+       Η ποιητική μου ματαιοδοξία ξεψυχάει από
+    ντροπή στη θέα Σου, ω Ποιητή Διδάσκαλε! Έσκυψα
+    και κάθησα στα πόδια Σου. Μόνο, αξίωσέ με να
+    κάνω τη ζωή μου ένα πράγμα αληθινό κι' απλό
+    όμοιο με μια καλαμένια φλογέρα, που να την γεμίζης
+    Συ με την αρμονία της μουσικής Σου.
+
+
+                            8
+
+
+       Το παιδάκι που το στολίζουν με πριγκηπική φορεσιά,
+    και στο λαιμό του κρεμνούν βαρύτιμες αλυσίδες,
+    χάνει κάθε ευχαρίστησι στα παιγνίδια του. Σε
+    κάθε του βήμα, η περιβολή του το εμποδίζει.
+    Από φόβο μην ξεσχισθή, ή μη λερωθή από τις
+    σκόνες, κρατιέται μακρυά απ' τον κόσμο κι' ούτε να
+    μετακινηθή απ' τη θέσι του τολμάει.
+       Εσύ, μητέρα, θαρρείς πως του κάνεις καλό να
+    τώχης φυλακισμένο μέσα σ' αυτά τα πλούσια στολίδια,
+    έξω από τη ζωογόνα σκόνη της γης; Δεν του
+    αφαιρείς έτσι το δικαίωμα να μπη στο μεγάλο
+    πανηγύρι της κοινής ανθρώπινης ζωής;
+
+
+                            9
+
+
+       Ω τρελλέ, που δοκιμάζεις να σε σηκώσουν οι
+    ίδιοι σου οι ώμοι! Ω ζήτουλα, που έρχεσαι να
+    ζητιανέψης στη δική σου την πόρτα!
+       Απόθεσε όλα σου τα βάρη μέσα στα χέρια Εκείνου,
+    που όλα μπορεί να τα σηκώση, και ποτέ μην
+    κοιτάζης πίσω σου με λύπη.
+       Η επιθυμία σου σβύνει αμέσως τη φλόγα του
+    λύχνου, που θ' αγγίση η πνοή της. Είνε ιερόσυλη, —
+    μη δέχεσαι κανένα δώρο από τ' ακάθαρτα της χέρια.
+    Δέξου μόνο ό,τι σου προσφέρει η ιερή Αγάπη.
+
+
+                            10
+
+
+       Εδώ είνε το υποπόδιό Σου, Κύριε, κ' εκεί τα
+    πόδια σου ακουμπούν, εκεί που ζη ο πιο φτωχός,
+    και ταπεινός κι' ο χαμένος.
+       Σα δοκιμάζω να σκύψω το κεφάλι μου μπροστά
+    Σου, για να Σε προσκυνήσω, το μέτωπό μου δεν
+    μπορεί να φθάση ως στα βάθη εκείνα, όπου τα πόδια
+    Σου αναπαύουνται — ανάμεσα στους πιο φτωχούς, και
+    ταπεινούς και τους χαμένους.
+       Η Περηφάνεια ποτέ δε ζυγώνει εκεί όπου Συ
+    περιπατείς με την περιβολή του ταπεινού, ανάμεσα
+    στους πιο φτωχούς κι' ασήμαντους και τους χαμένους.
+       Η καρδιά μου ποτέ δε θα βρη το δρόμο της προς
+    τα εκεί, όπου Συ κρατάς συντροφιά σ' εκείνους που
+    μείνανε δίχως συντρόφους — τους φτωχούς, και ταπεινούς
+    και τους χαμένους.
+
+
+                            11
+
+
+       Παράτησε πια αυτό το κομπολόι σου, και πάψε
+    τις προσευχές και τις ψαλμωδίες. Ποιόνε θαρρείς πως
+    υμνείς στην έρημην αυτή και σκοτεινή γωνιάν ενός
+    ναού, που είνε όλες οι πόρτες του κλειστές; Άνοιξε
+    τα μάτια σου καλά και θα δης πως ο Θεός δεν είνε
+    μπρος σου.
+       Είνε εκεί όπου οργώνει ο γεωργός τη γη, στα
+    μονοπάτια εκεί όπου με κόπο ο εργάτης τσακίζει τις
+    πέτρες. Είνε μαζί τους στη βροχή και στον ήλιο, και
+    σκόνη σκεπάζει την περιβολή Του. Γδύσου το ράσο
+    σου και σαν κ' Εκείνον κατέβα κάτου και συ στις
+    σκόνες και στα χώματα.
+       Λύτρωσι; Πού εννοείς να βρης τη λύτρωσι; Μήπως
+    ο ίδιος ο Θεός μας μ' ευχαρίστησι δε δέθηκε
+    με της Δημιουργίας τα δεσμά, δε δέθηκε μαζί μας
+    για πάντα;
+       Παράτησε τις βαθειές σου προσευχές κι' άφησε
+    κατά μέρος τα λουλούδια και τους λιβανωτούς. Τα
+    ρούχα σου θα σκονισθούνε και θα λερωθούν, μα,
+    δεν πειράζει. Πήγαινε κι' αντάμωσέ Τον, και στάσου
+    κοντά Του με την εργασία, και με τον ιδρώτα στο
+    μέτωπό σου.
+
+
+                            12
+
+
+       Θέλει πολύν καιρό το ταξίδι αυτό, κι' είνε
+    μακρύς ο δρόμος
+       Βγήκα, ανεβασμένος στο άρμα της πρώτης ακτίνας
+    του φωτός, κ' εξακολούθησα το ταξίδι μου ανάμεσα
+    από τις ερημιές των κόσμων, αφίνοντας τα ίχνη
+    μου σ' άστρα πολλά και σε πολλούς πλανήτες.
+       Ο μακρυνώτερος δρόμος με φέρνει πιο κοντά
+    Σου, κ' εκείνη η μουσική άσκησις είνε η πιο
+    πολύπλοκη, όποια τελειώνει στην τελειότερη απλότητα
+    ενός ήχου.
+       Έχει πολλές ξένες πόρτες να χτυπήση ο οδοιπόρος
+    πριν έρθη στη δική του, κ' έχει κανείς να
+    περιπλανηθή σ' όλους τους έξω κόσμους, ως που να
+    φθάση, τέλος, στο βωμό, τον πιο εσωτερικό.
+       Πολύν καιρό τα μάτια μου ψάχνανε μακρυά, δεξιά
+    κι' αριστερά, στα βάθη και στα ύψη, πριν τα
+    κλείσω και πω: «είσαι δω!»
+       Η κραυγή κ' η ερώτησις «Ω! Πού;» αναλύθηκε
+    σε μύριους ποταμούς δακρύων και πλημμυρίζει τον
+    κόσμο με το κύμα της επιβεβαιώσεως· «Υπάρχω!»
+
+
+                            13
+
+
+       Το τραγούδι, πούρθα να τραγουδήσω, έμεινε
+    ατραγούδιστο ως τα σήμερα.
+       Πέρασα τις μέρες μου χουρδίζοντας και
+    ξεχουρδίζοντας την άρπα μου.
+       Δεν μπόρεσα να βρω το σωστό ρυθμό. Οι στίχοι
+    δεν ταιριάζανε. Κ' έμεινε μονάχα η αγωνία του
+    πόθου στην καρδιά μου.
+       Το λουλούδι δεν άνοιξε. Μόνο τ' αέρι γύρω του
+    αναστενάζει.
+       Δεν είδα τη μορφή Του, ούτε η φωνή Του κύλησε
+    στ' αφτιά μου. Μόνο άκουσα την αλαφρή περπατησιά
+    Του έξω από την πόρτα μου.
+       Όλη τη μακρινή μέρα της ζωής μου, την πέρασα
+    ετοιμάζοντας το κάθισμά Του στο σπίτι μου. Μα, η
+    λάμπα δεν ανάφτηκε και πώς να Τόνε προσκαλέσω
+    νάμπη;
+       Ζω με την ελπίδα της συνάντησής Του, μα, ακόμα
+    αυτή η συνάντησις να γίνη!
+
+
+                            14
+
+
+       Οι επιθυμίες μου είναι αναρίθμητες και το
+    παράπονό μου γεμάτο λύπη. Μα, πάντα μ' έσωσες Εσύ
+    με τις τραχές Σου αρνήσεις. Η αυστηρή Σου αυτή
+    επιείκεια έχει πλέξει τα φάδια της γύρω στη ζωή μου.
+       Μέρα με την ημέρα, με κάνεις άξιο των απλών και
+    μεγάλων σου δώρων, που τα κατρακυλάς απάνω μου,
+    δίχως να Σ' τα ζητώ: — τον ουρανόν αυτόνε και το
+    φως, και τη σάρκα αυτή και τη ζωή και το πνεύμα —
+    και με τραβάς μακρυά από τους κινδύνους
+    υπερβολικών αποθυμιών.
+       Καμμιά φορά, χασομερώ, άτονος και χαύνος.
+    Καμμιά φορά, ξυπνώ, και ξεκινώ τρεχάλα για την
+    αναζήτησι των πόθων μου, μα, τότε, κρύβεις
+    σκληρά το πρόσωπό Σου από μένα.
+       Μέρα με τη μέρα, με κάνεις άξιο της τέλειας
+    υποδοχής Σου με το να μου αρνήσαι πάντα,
+    λυτρώνοντάς με απ' τους κιδύνους της Αδυναμίας και
+    του αβέβαιου πόθου.
+
+
+                            15
+
+
+       Είμαι εδώ για να Σου ψάλω ύμνους. Σ' αυτήν
+    εδώ την αίθουσα πούνε δική Σου, έχω μια γωνιά
+    κ' εγώ για να καθήσω.
+       Στον κόσμο Σου δεν έχω τι να κάνω, κ' η
+    ανώφελη ζωή μου ξεχύνεται μονάχα σε νότες δίχως
+    σκοπό κανένα.
+       Όταν σημάνη η ώρα της βουβής λατρείας Σου,
+    στο σκοτεινό ναό της βαθειάς νύχτας πρόσταξέ με,
+    Κύριε, κι' ολόρθος θα σταθώ μπροστά Σου για να
+    ψάλλω.
+       Κι' όταν η άρπα η χρυσή αντηχήση στο αεράκι
+    της Αυγής, τότε τίμησέ με, Κύριε, προστάζοντας την
+    παρουσία μου μπροστά Σου.
+
+
+                            16
+
+
+       Προσκλήθηκα κ' εγώ στη γιορτήν αυτού του
+    κόσμου, κ' έτσι η ζωή μου ευλογήθηκε. Τα μάτια
+    μου είδαν και τ' αφτιά μου ακούσανε.
+       Έλαβα μέρος σε τούτη τη γιορτή, παίζοντας τ'
+    όργανό μου, και το προσπάθησα όσο καλύτερα
+    μπορούσα.
+       Τώρα, αυτό ρωτάω: — Ήρθε πια ο καιρός που
+    θα μπορέσω να παρουσιασθώ μπροστά Σου και να
+    Σου προσφέρω το σιωπηλό χαιρετισμό μου;
+
+
+                            17
+
+
+       Προσμένω μόνο την Αγάπη, για να παραδοθώ,
+    τέλος, στα χέρια της. Νά γιατί είνε τόσο αργά, και
+    γιατί είμαι ένοχος τόσων παραλείψεων.
+       Έρχουνται με τους νόμους τους και με τους
+    κώδικές τους για να με δέσουν χειροπόδαρα. Μα, εγώ
+    πάντα τους διαφεύγω, γιατί προσμένω μόνο την
+    αγάπη για να παραδοθώ, τέλος, στα χέρια της.
+       Ο κόσμος με κατηγορεί και με λέει αξένοιαστο:
+    δεν αμφιβάλλω πως έχει δίκαιο να με κατηγορή ο
+    κόσμος.
+       Η μέρα της αγοράς τέλειωσε κι' όλη η εργασία
+    έγεινε. Εκείνοι πούρθαν και με κάλεσαν του κάκου,
+    γύρισαν πίσω με θυμό. Προσμένω μόνο την αγάπη
+    για να παραδοθώ, τέλος, στα χέρια της.
+
+
+                            18
+
+
+       Σύννεφα σωριάζουνται απάνω σε σύννεφα κι' ο
+    κόσμος σκοτεινιάζει. Α! Αγάπη γιατί μ' αφίνεις
+    να περιμένω έξω από την πόρτα ολομόναχος;
+       Στις πολυάσχολες στιγμές της μεσημεριάτικης
+    δουλειάς είμαι με το πλήθος, μα, στη μοναξιά της
+    σκοτεινής αυτής ημέρας, μόνο για σένα ελπίζω.
+       Αν δε μου δείξης το πρόσωπό Σου, αν μ' αφήσης
+    ολότελα παραμερισμένο, δεν ξέρω πώς να περάσω
+    τις μακρυνές και βροχερές αυτές ώρες.
+       Στέκομαι και κοιτάζω τον ουρανό που σκοτεινιάζει
+    ως πέρα μακρυά, κ' η καρδιά μου τριγυρνά
+    θρηνώντας με τον ανήσυχον άνεμο.
+
+
+                            19
+
+
+       Αν δε μου μιλήσης θα γεμίσω την καρδιά μου
+    με τη σιωπή Σου και θα υποφέρω το βάρος της. Θα
+    σταθώ ακίνητος και θα προσμένω, σαν τη νύχτα στην
+    αστρόφεγγη αγρυπνιά της, με το κεφάλι σκυφτό και
+    με υπομονή.
+       Σίγουρα θάρθη η μέρα. Το σκοτάδι θα σκορπίση
+    και η φωνή σου θα κελαρύση απ' τον ουρανό, σα
+    ρυάκι με νερά μαλαματένια.
+       Τότε τα λόγια σου θα φτερουγίσουν, σαν τα τραγούδια
+    στις φωλιές των πουλιών σου, κ' οι μελωδίες
+    σου θα ξανοίξουν σαν τα μπουμπούκια των
+    λουλουδιών σ' όλα τ' άλση των δασών μου.
+
+
+                            20
+
+
+       Την ημέρα που λουλούδισε ο λωτός, αλλοί μου!
+    ήταν ο νους μου παραστρατισμένος και δεν το
+    πρόσεξα. Το πανέρι μου ήταν αδειανό και το λουλούδι
+    απόμενε παρατημένο.
+       Μόνο κάποτε, κάποτε, μια λύπη έπεφτε απάνω
+    μου, και ξύπνησα από τα όνειρά μου, κ' αισθάνθηκα
+    το λεπτό άρωμα μιας παράξενης ευωδιάς στο αεράκι
+    του Νοτιά.
+       Στην ακαθόριστη εκείνη γλύκα, η καρδιά μου
+    λιγωνόταν από πόθο, και μου φαινόταν σαν νάταν
+    η διάθερμη του καλοκαιριού πνοή που αναζητούσε
+    την τελειοποίησί της.
+       Δεν ήξερα, τότε, πως ήταν τόσο κοντά, πως ήταν
+    δικιά μου, και πως η τέλεια αυτή γλύκα ανθούσε στα
+    βάθη της δικιάς μου καρδιάς.
+
+
+                            21
+
+
+       Πρέπει να ρίξω στα κύματα τη βάρκα μου. Άτονες
+    οι ώρες περνούν απάνω απ' τ' ακρογιάλι. —
+    Αλλοίμονο σε μένα!
+       Η Άνοιξι έδωσε όλη την άνθησί της, και μας
+    αποχαιρετά. Και τώρα, με το φορτίο των μαραμένων και
+    ανώφελων λουλουδιών, περιμένω και χασομερώ.
+       Τα κύματα άρχισαν να κάνουν ταραχή, κι' απάνω
+    στην ακτή, στο μονοπάτι, το γεμάτο ίσκιους, τα
+    κίτρινα φύλλα τρεμουλιάζουν και πέφτουν.
+       Τι κενό ατενίζεις, ω ψυχή μου; Δεν αισθάνεσαι
+    μίαν ανατριχίλα να περνά στον αέρα μαζί με τις
+    νότες του απόμακρου τραγουδιού που πλέει απ' τ'
+    άλλο ακρογιάλι;
+
+
+                            22
+
+
+       Στους βαθιούς ίσκιους του βροχερού Ιουλίου,
+    με μυστική περπατησιά διαβαίνεις, σιωπηλός σαν τη
+    νύχτα, κ' οι νυχτοφύλακες που αγρυπνούνε δε Σε
+    παίρνουν νόγα.
+       Σήμερα, η Αυγή σφάλιξε τα μάτια της, απρόσεκτη
+    στα επίμονα καλέσματα του μεγαλόφωνου Λεβάντε,
+    κ' ένας πυκνός πέπλος άπλωσε απάνω στον πάντα
+    ξυπνό γαλάζιον ουρανό.
+       Τα δάση πάψαν τα τραγούδια τους, κ' οι πόρτες
+    όλες κλείστηκαν σε κάθε σπίτι. Συ μόνος είσαι ο
+    μοναχικός διαβάτης στον ερημικό τούτο δρόμο. Ω!
+    Μοναδικέ μου Φίλε, Συ, πιο αγαπημένε μου απ'
+    όλους, οι πόρτες είνε ανοιχτές στο σπίτι μου — μην
+    περάσης απ' έξω σαν ένα όνειρο.
+
+
+                            23
+
+
+       Άρα γε, σε τούτη τη κοσμοχαλασιά αυτής της
+    νύχτας, έξω βρίσκεσαι, ω Φίλε μου, στο ερωτικό Σου
+    ταξίδι; Ο ουρανός βογγά σαν ένας που βρίσκεται
+    σε απελπισία.
+       Δεν έχω ύπνο, απόψε. Κάθε στιγμή και πάντα,
+    ανοίγω, ω Φίλε μου, την πόρτα μου, και κοιτάζω
+    έξω, στα σκοτάδια.
+       Δεν μπορώ να ιδώ τίποτα μπροστά μου. Και
+    μένω σε απορία μην ξέροντας να ορίσω από πού
+    είνε ο δρόμος σου.
+       Σε ποιαν όχθη σκοτεινή του μαύρου σα μελάνι
+    ποταμού, από ποιαν απόμακρη άκρη του κατσουφιασμένου
+    δάσους, μέσα από ποια μπερδεμένα βάθη
+    του Σκοταδιού, ανοίγεις, ω Φίλε μου, το δρόμο σου,
+    για ναρθής σε μένα;
+
+
+                            24
+
+
+       Αν η μέρα τέλειωσε, αν τα πουλιά πάψανε να
+    ψάλλουν, αν ο άνεμος εκόπασε κουρασμένος, άπλωσε
+    τότε απάνω μου τον πυκνό πέπλο των σκοταδιών,
+    όπως εσκέπασες τη γη με τους πέπλους του ύπνου
+    και έκλεισες απαλά τα πέταλα του μαραμένου λωτού,
+    στο σούρουπο.
+       Από τον οδοιπόρο που το ταγάρι του είνε άδειο
+    από φαΐ, πριν τελειώση το ταξίδι, που τα ρούχα του
+    είνε ξεσχισμένα και φορτωμένα σκόνη, που η δύναμί
+    του τον παράτησε, αφαίρεσε τη ντροπή και τη φτώχεια
+    και ανανέωσε τη ζωή του, σαν ένα λουλούδι,
+    κάτω από το σκέπασμα της καλόβολης νύχτας Σου.
+
+
+                            25
+
+
+       Τη νύχτα του βαρεμού, άφησέ με ν' αναπαύσω
+    απάνω Σου την εμπιστοσύνη μου, και να
+    παραδοθώ στον ύπνο, χωρίς φροντίδες.
+       Το αποχαυνωμένο πνεύμα μου ας μη κοπιάση να
+    Σου προετοιμάση μια λατρεία που θάτανε φτωχειά
+    και ανάξια.
+       Είσαι Συ, που σέρνεις τον πέπλο της νύχτας
+    απάνω από τα μάτια, τα κουρασμένα, της μέρας, για
+    να ξαναγεννηθή η ματιά της, στο ξύπνημα, σε μια
+    πιο δροσερή χαρά.
+
+
+                            26
+
+
+       Ήρθε και κάθησε στο πλάι μου, μα εγώ δεν
+    ξύπνησα. Τι καταραμένος ύπνος ήταν! Ω! Ο
+    κακορροίζικος εγώ!
+       Ήρθε, όταν η νύχτα ήταν βυθισμένη στη γαλήνη.
+    Κρατούσε στα χέρια Του την άρπα Του, και
+    στα όνειρά μου όλο ένα πιο ζωηρά αντηχούσαν οι
+    γλυκές Του μελωδίες.
+       Αλλοί μου! Γιατί χάθηκαν έτσι οι νύχτες μου
+    όλες; Αχ! Γιατί τα μάτια μου ποτέ να μη μπορούν
+    να ιδούν Εκείνον που η πνοή Του αγγίζει τον
+    ύπνο μου;
+
+
+                            27
+
+
+       Φως, ω! πού είνε το φως; ζωήρεψέ το με του
+    Πόθου την καφτερή φωτιά.
+       Νά η λάμπα, μα, ποτέ ένα τρεμούλιασμα φλόγας!
+     — αυτή είνε η μοίρα σου, ω καρδιά μου; Α! πολύ
+    πολύ προτιμότερος θάταν για σένα ο θάνατος!
+       Στην πόρτα σου χτυπάει η κακορροιζικιά και το
+    μήνυμα σου φέρνει, πως ο Κύριός σου αγρυπνά και
+    σε καλεί στο ραντεβού, το ερωτικό, μες στα σκοτάδια
+    της νύχτας.
+       Ο ουρανός σκεπασμένος από σύννεφα και η βροχή
+    δεν παύει. Δεν ξεύρω τι είνε αυτό που μέσα μου
+    σπαρταρά, — δεν ξέρω τι σημαίνει.
+       Η λάμψι η ξαφνική μιας αστραπής μαζεύει στις
+    ματιές μου πυκνότερο σκοτάδι, κ' η καρδιά μου
+    ψαχουλεύει για το μονοπάτι όπου η μουσική της
+    νύχτας με καλεί.
+       Φως! Α! Πού είνε το Φως; Ας ζωηρέψη με
+    του πόθου την καφτερή φωτιά. Βροντά, κι' ο άνεμος,
+    ορμητικός, ουρλιάζει στ' απέραντο διάστημα.
+    Η νύχτα μαύρη σαν καταμέλανος βράχος! Μην αφίνης
+    της ώρες να κυλούνε στο σκοτάδι. Αναψέ με τη
+    ζωή σου το λύχνο της Αγάπης.
+
+
+                            28
+
+
+       Πεισματικά κ' επίμονα είνε τα εμπόδια, μα, η
+    καρδιά μου πονεί σα δοκιμάζω να τα σπάσω.
+       Η λεφτεριά είνε το μόνο που έχω ανάγκη, μα,
+    αισθάνομαι ντροπή να την ελπίζω.
+       Είμαι βέβαιος πως ανεχτίμητος πλούτος υπάρχει
+    σε Σένα, και πως είσαι ο καλύτερός μου φίλος, μα,
+    δεν έχω καρδιά να σαρώσω τα μάταια στολίδια που
+    είνε γεμάτη απ' αυτά η κάμαρά μου.
+       Το σάβανο που με σκεπάζει είνε ένα σάβανο από
+    σκόνη και θάνατο. Το μισώ, μα, το αγκαλιάζω με
+    αγάπη.
+       Τα χρέη μου είνε πολλά, τα λάθη μου μεγάλα,
+    η ντροπή μου βαρειά και μυστικιά, μα, σαν έρχομαι
+    να παρακαλέσω για το καλό μου, τρέμω από φόβο
+    μην τυχόν κι' ακουσθή η παράκλησί μου.
+
+
+                            29
+
+
+       Εκείνος, που περιβάλλω με τόνομά μου (ο εαυτός
+    μου), κλαίει μέσα σ' αυτήν τη φυλακή, τη σκοτεινή.
+    Πάντα καταγίνομαι να χτίζω αυτόν τον τοίχο ολόγυρα,
+    κ' επειδή αυτός ο τοίχος, μέρα με τη μέρα,
+    υψώνεται ολοένα προς τον ουρανό, χάνω τη θωριά
+    του αληθινού μου «είναι» στη σκοτεινή σκιά του.
+       Ξηπασιά με πιάνει για τον μεγάλον αυτόν
+    τοίχο, και τον ασβεστώνω με χώμα και με άμμο μην
+    τυχόν κ' η ελάχιστη τρυπίτσα μείνη σε τούτο τόνομά
+    μου. Και για όλη τη φροντίδα που λαβαίνω, χάνω
+    τη θωριά του αληθινού μου «είναι».
+
+
+                            30
+
+
+       Βγήκα μόνος μου για να πάω στο ραντεβού μου.
+    Μα, ποιος είνε αυτός που με ακολουθεί στο σιωπηλό
+    σκοτάδι;
+       Παραμερίζω για ν' αποφύγω την παρουσία του,
+    μα, δεν μπορώ να του ξεφύγω.
+       Κάνει τη σκόνη να σηκώνεται απ' τη γη με τους
+    κομπασμούς του. Προσθέτει τη βροντερή φωνή του
+    σε κάθε λέξι που προφέρω.
+       Είνε το μικρό «εγώ» μου, ω Κύριε μου. Δεν ξέρει
+    καμμιά ντροπή. Μα, εγώ ντρέπομαι νάρθω στην
+    πόρτα Σου με τη συντροφιά του.
+
+
+                            31
+
+
+       «Φυλακισμένε» πες μου, ποιος είνε αυτός που σε
+    αλυσόδεσε;»
+       «Ο Αφέντης μου,» είπεν ο φυλακισμένος. «Θάρρεψα
+    πως θα μπορούσα να ξεπεράσω, σ' αυτόν τον
+    κόσμο, κάθε άλλονε στον πλούτο και στη δύναμι,
+    και σώριασα στο δικό μου θησαυροφυλάκιο το χρήμα
+    που ωφειλόταν στο Βασιληά μου. Όταν ο ύπνος με
+    κατανίκησε, ξαπλώθηκα στο κρεβάτι που ήταν για
+    τον Κύριό μου, και σαν ξύπνησα, βρήκα, πως ήμουνα
+    φυλακισμένος μέσα στο ίδιο το θησαυροφυλάκιο μου».
+       «Φυλακισμένε, πες μου, την αλυσίδα αύτη την
+    άσπαστη, ποιος την κατεργάστηκε;»
+       «Εγώ,» είπεν ο φυλακισμένος, «εγώ την κατεργάστηκα
+    αυτήν την αλυσίδα, με πολλή επιμέλεια
+    θαρρούσα πως η ανίκητή μου δύναμι θα κρατούσε
+    όλον τον κόσμο σκλάβο, αφίνοντας εμένα σε μιαν
+    αδιατάρακτη ελευθερία. Έτσι, νύχτα και μέρα
+    εργάστηκα σ' αυτήν την αλυσίδα με μεγάλες, θεώρατες
+    φωτιές και με σκληρά βαρειά χτυπήματα στ' αμόνι.
+    Όταν, τέλος, η δουλειά τελείωσε, και δέθηκε κι' ο
+    τελευταίος κρίκος, ήμουν εγώ στην άσπαστη αλυσίδα.
+
+
+                            32
+
+
+       Με όλους τους τρόπους προσπαθούν να με κρατούν
+    ασφαλισμένο, εκείνοι που μ' αγαπούν σ' αυτόν
+    τον κόσμο. Μα, δε συμβαίνει το ίδιο με τη δική Σου
+    αγάπη, που είνε πια μεγάλη απ' τη δική τους, και,
+    Συ, με κρατείς ελεύθερο.
+       Από φόβο μην τους λησμονήσω, δεν τολμούν να
+    με αφήσουν μόνο. Μα, οι μέρες περνούν, μια — μια,
+    και, Συ, δε φαίνεσαι.
+       Κι' αν δε Σε καλώ στις προσευχές μου, κι' αν
+    δε Σε κρατώ μέσα στην καρδιά μου, η αγάπη Σου
+    για μένα περιμένει ακόμα την αγάπη μου.
+
+
+                            33
+
+
+       Όταν ξημέρωσε, ήρθανε στο σπίτι μου και είπαν:
+    «Θα πιάσωμε μόνο το πιο μικρό δωμάτιο εδώ».
+       Είπαν: «Θα σε βοηθήσωμε στη λατρεία του
+    Θεού σου, και ταπεινά θα δεχθούμε μόνο ό,τι μας
+    αναλογεί απ' τη χάρι Του.» Κ' ύστερα πήρανε το
+    κάθισμά τους σε μια γωνιά, και κάθησαν ήσυχοι και
+    πράοι.
+       Μα, στο σκοτάδι της νύχτας βρίσκω πως παραβίασαν
+    το αγιασμένο ιεροφυλάκιό μου, και μπήκαν
+    μέσα με δύναμι κι' αντάρα, κι' άρπαξαν, με ανίερη
+    απληστία, τ' αφιερώματα από του Θεού μου το βωμό.
+
+
+                            34
+
+
+       Άφησε μόνο αυτό το λίγο να μένη από μένα,
+    για να μπορώ με αυτό να Σε λέω πως είσαι το
+    παν μου.
+       Άφησε μόνο αυτό το λίγο από τη θέλησί μου
+    να μείνη, για να μπορώ με αυτό να Σ' αισθάνωμαι
+    απ' όλες τις μεριές και νάρχωμαι σε Σένα με το
+    κάθε τι, και κάθε στιγμή να Σου προσφέρω την
+    αγάπη μου.
+       Άφησε μόνο αυτό το λίγο να μείνη από μένα,
+    για να μπορώ με αυτό να μην κρύβωμαι ποτέ από
+    Σένα.
+       Άφησε μόνο απ' τα δεσμά μου να μείνη αυτό
+    το λίγο που με δεσμεύει με τη θέλησί Σου, και που
+    εκπληρούνται μ' αυτό όλοι οι σκοποί Σου στη ζωή μου
+     — κι' αυτό είνε ο δεσμός της αγάπης Σου.
+
+
+                            35
+
+
+       Όπου το πνεύμα είνε άφοβο, κ' η καρδιά ψηλά
+    κρατιέται,
+    Όπου η γνώσι είνε ελεύθερη,
+       Όπου ο κόσμος δεν έχει σπάσει σε κομμάτια
+    μέσα σε στενούς οικιακούς τοίχους,
+       Όπου οι λέξεις έρχονται απ' τα βάθη της αλήθειας,
+       Όπου ο ακούραστος αγώνας απλώνει τα χέρια
+    του προς την τελειότητα,
+       Όπου το καθάριο ρέμμα της Λογικής δε χάνει
+    το δρόμο του μέσα στην πληκτική έρημο της άψυχης
+    Συνήθειας,
+       Όπου το πνεύμα οδηγείται προς τα μπρος από
+    Σένα σε μιαν ολοένα πιο πλατειά σκέψι και δράσι,
+       Εκεί σ' αυτόν τον ουρανό της ελευθερίας, ω
+    Πατέρα μου, κάνε την Πατρίδα μου να ξυπνήση.
+
+
+                            36
+
+
+       Αυτή είνε η παράκλησί μου σε Σένα, ω Κύριε
+    μου, — χτύπα, χτύπα τη ρίζα της ανέχειας στην
+    καρδιά μου.
+       Δος μου τη δύναμι να σηκώνω ελαφρά τις χαρές
+    και τις λύπες μου.
+       Δος μου τη δύναμι να κάνω την αγάπη μου
+    γόνιμη σε δούλεψι.
+       Δος μου τη δύναμι ποτέ να μην απαρνιέμαι το
+    φτωχό ή να γονατίζω μπρος σε μιαν αγέρωχη δύναμι.
+       Δος μου τη δύναμι να σηκώνω το νου μου ψηλά
+    απάνω από τις καθημερινές μικρολογίες.
+       Και δος μου τη δύναμι να παραδίνω τη δύναμί
+    μου στη θέλησί Σου με αγάπη.
+
+
+                            37
+
+
+       Θάρρεψα πως το ταξίδι μου έφθασε στο τέλος
+    του, με το τελευταίο όριο της δύναμης μου, — πως το
+    μονοπάτι έκλεισε μπρος μου, πως οι τροφές μου
+    εξαντλήθηκαν, και πως ήρθε ο καιρός να ζητήσω άσυλο
+    σε μια σιωπηλή σκοτεινιά.
+       Μα, είδα πως η θέλησί σου δε γνωρίζει τέλος σε
+    μένα. Κι' όταν τα λόγια τα παληά ξεψυχήσουν απάνω
+    στη γλώσσα, νέες μελωδίες κυλούν απ' την καρδιά,
+    κ' εκεί που τελειώνουν τα παληά μονοπάτια, μια νέα
+    χώρα παρουσιάζεται με όλες τις μαγείες της.
+
+
+                            38
+
+
+       Σένα θέλω. Σένα μόνο, — αυτό η καρδιά μου ας
+    επαναλαβαίνη ακατάπαυτα. Όλες οι επιθυμίες που
+    με συναρπάζουν, μέρα και νύχτα, είνε ψεύτικες και
+    άδειες ως πέρα.
+       Όπως η νύχτα φυλάει κρυμμένη στα βάθη των
+    σκοταδιών της την παράκλησι για φως, έτσι και στα
+    βάθη της αναισθησίας μου αντηχάει η φωνή: «Σένα
+    θέλω, Σένα μόνο.»
+       Όπως η θύελλα αναζητάει το τέλος της στη γαλήνη,
+    όταν χτυπά με όλη τη δύναμί της τη γαλήνη,
+    έτσι κ' η ανταρσία μου χτυπά την αγάπη Σου, κι'
+    ως τόσο, η κραυγή της είνε: «Σένα θέλω, Σένα
+    μόνο».
+
+
+                            39
+
+
+       Όταν η καρδιά μου είνε σκληρή και αποξηραμένη,
+    κατέβα ως εμένα, ω Κύριέ μου, με βροχή
+    επιεικείας.
+       Όταν η χάρι χαθή από τη ζωή, έλα σε μένα με
+    ένα ξέσπασμα τραγουδιού.
+       Όταν ο θόρυβος της εργασίας υψώνει απ' όλες
+    τις μεριές τη βοή του και με κρατάει μακρυά,
+    παράμερα, τότε έλα, Συ, ω Κύριε της Σιωπής, με την
+    ειρήνη Σου και την ανάπαυσί Σου.
+       Όταν η άθλια καρδιά μου τρομαγμένη στριμώγνεται
+    σε μια γωνιά σα σκλάβος δεμένος, σπρώξε
+    την πόρτα μου, ω Βασιληά μου, κ' έμπα μ' αληθινή
+    Βασιλική πομπή.
+       Όταν επιθυμίες και πόθοι αποτυφλώσουν το
+    πνεύμα μου με απατηλές εικόνες, Συ, Άγιε Μοναδικέ,
+    Συ που όλα τα βλέπεις και σ' όλα αγρυπνάς
+    κι' όλα τα προνοείς, τρέξε σε μένα με το σωτήριο
+    φως Σου, σπεύσε με την αστραπή και τον κεραυνό Σου.
+
+
+                            40
+
+
+       Μέρες και μέρες έχει να βρέξη, Θεέ μου, στην
+    άνυδρη καρδιά μου. Ο ορίζοντας έχει μιαν άγρια
+    γδύμνια — ούτε το πιο λεπτό σκέπασμα απαλού
+    συννέφου, ούτε το πιο αόριστο σημάδι καμμιάς
+    απόμακρης δροσερής βροχής.
+       Στείλε την ωργισμένη Σου θύελλα, με το ζόφο
+    του θανάτου, αν είνε αυτή η επιθυμία Σου, και με
+    τις καμτσικιές της αστραπής Σου κατατρόμαξε τον
+    ουρανό απ' άκρη σ' άκρη.
+       Μα, ανακάλεσε, ω Κύριέ μου, ανακάλεσε τη
+    διαπεραστικήν αυτή σιωπηλή κάψα, την πνιχτική, και
+    βουβή και σκληρή, που κατακαίει την καρδιά μου
+    με φρικτήν απελπισία.
+       Της χάρης Σου το σύννεφο ας χαμηλώση από
+    ψηλά, όπως το βουρκωμένο βλέμμα της μητέρας, τη
+    μέρα της πατρικής οργής.
+
+
+                            41
+
+
+       Πώς δε φαίνεσαι και συ, αγαπημένε μου, μαζί με
+    τους άλλους, μόνε στέκεις πίσω απ' όλους, κρυμμένος
+    στη σκιά; Περνούν από μπρος σου και σε σπρώχνουν,
+    απάνω στο σκονισμένο δρόμο, κι' ούτε καν σε
+    προσέχουνε. Κ' εγώ προσμένω εδώ ώρες πικραμένες,
+    απλώνοντας για σένα τ' αφιερώματά μου, ενώ οι διαβάτες
+    έρχονται και περνούν τα λουλούδια μου ένα-ένα, και
+    πάει ναδειάση το πανέρι μου.
+       Οι πρωινές ώρες πέρασαν. Πέρασε και το μεσημέρι
+    και στις σκιές της βραδυάς τα μάτια μου βαρύνανε
+    απ' τον ύπνο. Άνθρωποι που γυρίζουν σπίτι τους
+    με κοιτάζουν και γελούν, και με γεμίζουν με ντροπή.
+    Κάθομαι σα μια ζητιανοπούλα, σκεπάζοντας το πρόσωπό
+    μου με τον ποδόγυρό μου, κι' όταν μ' ερωτούν
+    τι θέλω, χαμηλώνω τα μάτια μου κι' απάντησι δε δίνω.
+       Ω! Πώς, αλήθεια, θα μπορούσα να τους πω πως
+    προσμένω Εσένα και πως μούχεις δώσει υπόσχεσι
+    να 'ρθής; Πώς θα μπορούσα, από ντροπή, να ομολογήσω
+    πως κρατώ για προίκα μου αυτήν την κατάντια;
+    Α! Στην πιο μυστική γωνιά της καρδιάς
+    μου φυλάω αυτή την περηφάνεια.
+       Κάθομαι στα χόρτα απάνω, τηράω τον ουρανό
+    και ονειρεύομαι την ξαφνική λάμψι του ερχομού σου:
+     — όλα γύρω σου θ' αστράφτουν, φτερά χρυσά θα
+    χτυπούν γύρω από το άρμα σου, κι' όσοι θα περνούν
+    στο δρόμο θα στέκουνται και θα χαζεύουν, που θα
+    σε βλέπουν να κατεβαίνης απ' ταμάξι Σου, να με
+    σηκώνης απ' τη σκόνη και να καθίζης στο πλευρό Σου
+    την κουρελιάρα αυτή ζητιανοπούλα, που θα τρέμη από
+    ντροπή και περηφάνεια, σαν μια περικοκλάδα στο
+    αεράκι του καλοκαιριού.
+       Μα, ο καιρός περνάει κι' ακόμα ν' ακουστούν οι
+    ρόδες του αμαξιού Σου. Συνοδείες πολλές περνούν
+    από μπροστά μου με φωνές, με θόρυβο, με αλαλαγμούς
+    θριάμβου. Και μόνο Συ θέλεις να μείνης στη
+    σκιά σιωπηλός και τελευταίος απ' όλους; Και μόνο
+    εγώ πρέπει να προσμένω και να κλαίω, και να
+    κουράζω την καρδιά μου με τη μάταιη λαχτάρα;
+
+
+                            42
+
+
+       Πρωί, πρωί, ψιθυρίστηκε πως θ' αρμενίζαμε με
+    μια βαρκούλα, μόνο Συ κ' εγώ, και ποτέ μια ψυχή
+    στον κόσμο δε θα γνώριζε γι' αυτή μας την αποδημία
+    προς καμμιά χώρα, προς κανένα τέλος.
+       Σ' εκείνον τον δίχως ακτές ωκεανό, ενώ Συ θ'
+    αφουγκραζόσουν με σιωπηλό χαμόγελο, τα τραγούδια
+    μου θα ξεχύνουνταν σε μελωδίες, ελεύθερες σαν τα
+    κύματα, ελεύθερες από κάθε δεσμό λέξεων.
+       Μα, δεν ήρθε ακόμα η ώρα; Μένει ακόμα καμμιά
+    εργασία να γίνη; Κοίτα, το σούρουπο άπλωσε
+    απάνω στ' ακρογιάλι, και στο λιπόθυμο φως τα
+    θαλασσοπούλια γυρίζουν στις φωληές τους.
+       Ποιος ξέρει πότε θα λυθούνε τα σχοινιά, κ' η
+    βαρκούλα, σαν την τελευταία αναλαμπή του δειλινού,
+    θα χαθή στα σκοτάδια της νύχτας;
+
+
+                            43
+
+
+       Ήταν ημέρα που δεν ήμουν έτοιμος για να Σε
+    δεχθώ, και μπαίνοντας απρόσκλητος στην καρδιά
+    μου, το ίδιο όπως ένας του κοινού λαού, άγνωστος
+    σε μένα, ω Βασιληά μου, αποτύπωσες τη σφραγίδα
+    της αιωνιότητος σε πολλές φευγαλέες στιγμές της
+    ζωής μου.
+       Και σήμερα, που έτσι κατά τύχη βρίσκομαι μπροστά
+    τους και βλέπω την υπογραφή Σου, βρίσκω πως
+    είχαν μείνει σκορπισμένες στις σκόνες, τις ανάκατες
+    με τις αναμνήσεις των χαρών και των θλίψεων των
+    λησμονημένων ασήμαντων ημερών μου.
+       Δεν έστρεψες με περιφρόνησι το πρόσωπό Σου
+    από το παιδικό μου παιγνίδι, εκεί ανάμεσα στις
+    σκόνες κ' η περπατησιά που άκουσα στην κάμαρα
+    του παιγνιδιού μου είνε η ίδια που αντηχάει από
+    άστρο σε άστρο.
+
+
+                            44
+
+
+       Αυτή είνε η χαρά μου, έτσι να προσμένω και να
+    φυλάω καρτέρι στα πλάγια του δρόμου, όπου οι
+    σκιές κυνηγούν το φως κ' η βροχή ακολουθεί τ'
+    αχνάρια του καλοκαιριού.
+       Ταχυδρόμοι, με μηνύματα απ' άγνωστους ουρανούς,
+    με χαιρετούν και βιαστικά εξακολουθούν το
+    δρόμο. Η καρδιά μου, μέσα μου, είνε χαρούμενη,
+    κ' είνε γλυκειά η πνοή της αύρας που περνά.
+       Απ' την αυγή ως το σούρουπο, κάθουμαι εδώ
+    έξω από την πόρτα μου, και ξέρω πως ξαφνικά θα
+    φθάση η καλότυχη στιγμή όπου θα ιδώ.
+       Στο αναμεταξύ, χαμογελώ και τραγουδώ ολομόναχος.
+    Στο αναμεταξύ, ο αέρας γεμίζει με το άρωμα
+    της Υποσχέσεως.
+
+
+                            45
+
+
+       Δεν άκουσες τη σιωπηλή περπατησιά Του; Έρχεται,
+    έρχεται, έρχεται πάντα.
+       Κάθε στιγμή και κάθε εποχή, κάθε μέρα και
+    κάθε νύχτα έρχεται, έρχεται, έρχεται πάντα.
+       Τραγούδησα άπειρα τραγούδια με κάθε λογής
+    διάθεσι, μα, κάθε νότα πάντα ετόνιζε: «Έρχεται,
+    έρχεται, έρχεται πάντα».
+       Από το μονοπάτι του δάσους, τις μέρες τις λιγωμένες
+    απ' τ' αρώματα της Άνοιξης: έρχεται, έρχεται,
+    έρχεται πάντα.
+       Στην αγωνία των φθινοπωρινών νυχτών, στο
+    ξέσπασμα της θύελλας, έρχεται, έρχεται, έρχεται
+    πάντα.
+       Πηδάει από πόνο σε πόνο κ' έρχεται στην καρδιά
+    μου και τήνε σφίγγει απαλά. Και του ποδιού
+    Του το άγγιγμα το χρυσό κάνει τη χαρά μου να
+    λάμπη.
+
+
+                            46
+
+
+       Δεν ξέρω από ποιους απόμακρους χρόνους έρχεσαι
+    πάντα πιο σιμά για να με συναντήσης. Ο ήλιος
+    και τ' αστέρια δεν μπορούν ποτέ να Σε κρατήσουν
+    κρυμμένο από μένα, για πάντα.
+       Πολλές αυγές, και δειλινά πολλά, η περπατησιά
+    Σου ακούστηκε κι' ο ταχυδρόμος Σου ήρθε μέσα στην
+    καρδιά μου και μυστικά με κάλεσε.
+       Δεν ξέρω γιατί η ζωή μου όλη σπαρταράει, κ'
+    ένα αίσθημα τρεμουλιαστής χαράς περνά μέσα απ'
+    την καρδιά μου.
+       Μου φαίνεται σαν νάρθε ο καιρός να τελειώσω
+    τη δουλειά μου, και στον αέρα αισθάνομαι ένα λεπτό
+    άρωμα της γλυκειάς Σου παρουσίας.
+
+
+                            47
+
+
+       Όλη η νύχτα σχεδόν πέρασε προσμένοντάς Τονε
+    του κάκου. Φοβούμαι μήπως ξαφνικά φανερωθή
+    στην πόρτα μου το πρωί, όταν, μπαϊλντισμένο πια,
+    θα μ' έχη πάρη ο ύπνος. Ω! Φίλοι μου! Αφήστε
+    του ελεύθερη τη διάβα! Μην τον εμποδίζετε να μπη.
+       Αν δε με ξυπνήση το περπάτημά Του, σεις μη
+    δοκιμάσετε να με σηκώσετε. Σας ικετεύω. Δε θέλω τα
+    τρελλά τραγούδια των πουλιών, ούτε το μάνιασμα
+    του ανέμου στο ξεφάντωμα του πρωινού φωτός, την
+    ησυχία μου να ταράξουν· αφήστε με να κοιμούμαι με
+    γαλήνη κι' όταν ακόμα ξαφνικά ο Αφέντης μου
+    παρουσιαστή στην πόρτα μου.
+       Α! Ύπνε μου! Ατίμητε μου ύπνε, που δεν
+    προσμένεις παρά το άγγιγμα Του για να φύγης! Τα
+    κλειστά μου μάτια δε θ' ανοίξουν παρά στου
+    χαμογέλιου Του τη λάμψι, όταν θα 'ρθή κοντά μου, σαν
+    όνειρο που ξεπροβάλλει μέσ' απ' του ύπνου τα
+    σκοτάδια.
+       Ας παρουσιαστή μπροστά μου πιο φωτεινός από
+    το φως, και πιο τέλειος από τα σχήματα όλα.
+    Και την πρώτη ανατριχίλα της χαράς ας τη χρωστάη
+    η ψυχή μου στη θωριά Του. Κι' ο γυρισμός μου
+    στον εαυτό μου ας είνε ένας άμεσος γυρισμός σ' Αυτόνε.
+
+
+                            48
+
+
+       Ο πρωινός Ωκεανός της Σιγαλιάς ξέσπασε σε
+    παλμούς κι' ανατριχίλες απ' των πουλιών τα
+    κελαϊδίσματα, και τα λουλούδια, στα πλάγια του δρόμου,
+    φούντωναν χαρωπά και πλούτος χρυσαφιού σκορπούσε
+    μέσα απ' τις σχισμάδες των συννέφων, ενώ εμείς,
+    δίχως καμμιά να δίνωμε σ' αυτά όλα προσοχή,
+    εξακολουθούσαμε βιαστικοί το δρόμο κάτω.
+       Δεν τραγουδούσαμε τραγούδια χαρωπά, ούτε παίζαμε.
+    Δεν κατεβαίναμε στο χωριό για εμπόριο. Δε
+    λέγαμε ούτε λέξι, ούτε χαμογελούσαμε. Δεν
+    χασομερούσαμε ούτε μια στιγμή. Κι' όσο γοργά περνούσε
+    η ώρα, τόσο πιο πολύ βιάζαμε μεις το βήμα.
+       Ο ήλιος μεσουράνισε και τα περιστέρια, στον
+    ίσκιο, γόγγυζαν ερωτικά στα ταίρια τους. Τα φύλλα
+    τα ξερά χόρευαν και στριφογύριζαν στον θερμόν αέρα
+    του μεσημεριού. Το τσομπανόπουλο αποκοιμισμένο
+    κάτω από το δέντρο «μπανυάν», έβλεπε όνειρα χρυσά.
+    Έγυρα κ' εγώ πλάι στην πηγή και ξάπλωσα τα κουρασμένα
+    μέλη μου απάνω στα χορτάρια.
+       Με περιπαίξαν οι σύντροφοι μου με γέλιο περιφρονητικό.
+    Σήκωσαν το κεφάλι και τραβήξανε πάντα
+    βιαστικοί το δρόμο τους. Δε γυρίσανε ούτε μια φορά
+    για να κοιτάξουν πίσω, ούτε πουθενά σταμάτησαν.
+    Χάθηκαν πέρα στη μακρυνή γαλάζια καταχνιά. Πέρασαν
+    πολλά λιβάδια και βουνά κ' είδανε χώρες ξένες,
+    μακρυνές και άγνωστες. Όλη η τιμή σε σας, γενναίοι
+    διαβάτες, του ατέλειωτου δρόμου! Η κοροϊδία
+    κ' η επίπληξις με κέντρισαν για να σηκωθώ, μα, μέσα
+    μου, πρόθυμη ορμή καμμιά δε φάνηκε για να απαντήση.
+    Και παράτησα τον εαυτό μου και χάθηκα στα
+    βάθη μιας ευχάριστης ταπεινωσύνης — στη σκιά
+    αβέβαιης χαράς.
+       Η αταραξία της περιτριγυρισμένης απ' τον ήλιο
+    πράσινης σκοτεινιάς απλώθηκε σιγά-σιγά στην καρδιά
+    μου. Λησμόνησα γιατί ταξίδεψα και παράδωσα
+    δίχως αγώνα το νου μου σε λαβύρινθο ίσκιων και
+    τραγουδιών.
+
+
+                            49
+
+
+       Τέλος σαν ξύπνησα απ' τ' αποκάρωμά μου και
+    άνοιξα τα μάτια μου, είδα Σένα, Κύριε μου, ολόρθο
+    εμπρός μου κ' έλουζες τον ύπνο μου με το
+    χαμόγελό Σου.
+       Πώς είχα φοβηθή πως ήτανε μακρύς ο δρόμος
+    και κουραστικός, και δύσκολος ο αγώνας για να
+    φθάσω ως Εσένα!
+       Κατέβης απ' το θρόνο Σου, κ' ήρθες και στάθηκες
+    στην πόρτα της καλύβας μου.
+       Τραγουδούσα ολομόναχος σε μια γωνιά, κ' η μελωδία
+    έφτασε στ' αφτιά σου. Και κατέβης και στάθηκες
+    στην πόρτα της καλύβας μου.
+       Οι τραγουδιστάδες είνε πολλοί στη σάλα Σου,
+    και τα τραγούδια αντηχούν εκεί όλες τις ώρες. Μα, το
+    απλό τραγουδάκι εμένα του αρχάριου δόνησε την
+    αγάπη Σου. Ένα τραγουδάκι γεμάτο παράπονο
+    αναμίχτηκε με τη μεγάλη μουσική του κόσμου, και μ'
+    ένα λουλούδι στο χέρι για βραβείο, κατέβης και
+    σταμάτησες στην πόρτα της καλύβας μου.
+
+
+                            50
+
+
+       Κατέβαινα το δρόμο του χωριού, για να πάω να
+    ζητιανέψω από πόρτα σε πόρτα, όταν το χρυσό Σου
+    άρμα φάνηκε από πέρα, σαν ένα λαμπρό όνειρο, και
+    ρώτησα μέσα μου με θαυμασμό ποιος ήταν αυτός ο
+    Βασιληάς όλων των βασιληάδων.
+       Οι ελπίδες μου φτερούγισαν ψηλά, και νόμισα
+    πως οι πονηρές ημέρες μου έφθασαν σ' ένα τέλος, και
+    στάθηκα προσμένοντας ελεημοσύνες να μου δοθούν
+    αζήτητες, και πλούτη, σκορπισμένα σ' όλες τις μεριές
+    στη σκόνη απάνω.
+       Το άρμα στάθηκε εκεί που στεκόμουν. Το βλέμμα
+    Σου έπεσε απάνω μου, και κατέβηκες μ' ένα χαμόγελο
+    στα χείλη. Αισθάνθηκα πως η ώρα η καλή της
+    ζωής μου ήρθε τέλος. Τότε, ξαφνικά, άπλωσες το δεξί
+    Σου χέρι κ' είπες: «Τι έχεις να μου δώσης;»
+       Α! Τι βασιλική χειρονομία ήταν αυτή ν' ανοίξης
+    την παλάμη Σου σ' ένα ζητιάνο και να του
+    ζητήσης ελεημοσύνη! Τάχασα, και στάθηκα μ'
+    αμηχανία, κ' ύστερα απ' το ταγάρι μου έβγαλα σιγά-σιγά
+    τον πιο μικρό κόκκο σιταριού και τον πρόσφερα σε
+    Σένα.
+       Μα, πόσο μεγάλη ήταν η έκπληξί μου, όταν, στο
+    τέλος της ημέρας, άδειασα το ταγάρι μου στο πάτωμα
+    και βρήκα ένα μικρούλικο κόκκο χρυσαφιού ανάμεσα
+    στο φτωχικό σωρό. Κ' έκλαψα πικρά, και είπα γιατί
+    να μην έχω την καρδιά να Σ' τα προσφέρω όλα μου;
+
+
+                            51
+
+
+       Η νύχτα πύκνωσε. Οι εργασίες της ημέρας
+    τέλειωσαν. Λέγαμε πως ο τελευταίος μουσαφίρης έφτασε
+    και πως του χωριού όλες οι πόρτες έκλεισαν. Κάποιος
+    μονάχα είπε πως ο Ρήγας έμελλε ναρθή. Γελάσαμε
+    κ' είπαμε. «Όχι! Δεν είνε δυνατόν!»
+       Μας φάνηκε πως ακούσαμε χτυπήματα στην
+    πόρτα και είπαμε πως είνε ο άνεμος. Σβύσαμε τους
+    λύχνους και πέσαμε να κοιμηθούμε. Ένας μονάχα
+    είπε: «Νά ο Ταχυδρόμος!» Γελάσαμε και είπαμε:
+    «Όχι! Ο αγέρας θάνε!»
+       Ταραχή, τα μεσάνυχτα. Αποκοιμισμένοι, θαρρέψαμε
+    πως ήταν η απήχησι μακρυνής βροντής. Η γη
+    έτρεμε, οι τοίχοι κλονίζονταν και ταραχτήκαμε απάνω
+    στον ύπνο μας. Κάποιος είπε πως ήτανε ο θόρυβος
+    άρματος. Κυριευμένοι απ' τον ύπνο, είπαμε ναρκωμένα.
+    «Όχι! Θάνε των νεφών το ξέσπασμα!»
+       Η νύχτα ήτανε σκοτεινή ακόμα, όταν αντήχησαν
+    τα τύμπανα. Ακούσαμε την κραυγή. «Ξυπνάτε! Μη
+    χάνετε καιρό!» Σφίξαμε με τα χέρια μας την καρδιά
+    μας κι' ανατριχιάσαμε απ' το φόβο. Κάποιος είπε:
+    «Βλέπετε; Νά η σημαία του Βασιληά!»
+       Τιναχτήκαμε απάνω και φωνάξαμε: «Γρήγορα!
+    Δεν έχομε να χάνωμε καιρό».
+       Ο Ρήγας έφτασε! Μα, που είνε τα φώτα; Πού
+    τα στέφανα; Πού είνε ο θρόνος για να καθήση;
+    Ω! Ντροπή! Ω! Τι μεγάλη ντροπή! Πού είνε η
+    αίθουσα; Πού είνε οι στολισμοί; Κάποιος είπεν
+    «Τι βγαίνει από τις κλάψες σας; Χαιρετήστε Το
+    με τ' άδεια σας χέρια. Υποδεχθήτε τον στις ολόγδυμνες
+    κάμαρές σας!»
+       Ανοίχτε τις πόρτες και οι κόγχες ας αντιλαλήσουν!
+    Στα βάθεια της νύχτας έρχεται ο Βασιληάς
+    στη σκοτεινή και πένθιμη κατοικία μας, ενώ η βροντή
+    βρυχάται στον ουρανό, κ' η αστραπή ξεσχίζει τα
+    σκοτάδια. Φέρτε, φέρτε αυτήν την ξεφτισμένη ψάθα
+    κι' απλώστε τήνε στην αυλή. Μες στη θύελλα της
+    τρομερής νύχτας ήρθε ξάφνου ο Βασιληάς μας!
+
+
+                            52
+
+
+       Μου ερχότανε να σου ζητήσω — μα δεν τολμούσα
+     — τη γυρλάνδα με τα ρόδα που φορούσες στο λαιμό
+    σου. Έτσι, περίμενα ως το πρωί που θάφευγες, για
+    να ψάξω στο κρεβάτι ίσως κ' εύρω εκεί κάνα
+    απομεινάρι του. Κ' έψαξα σαν το ζητιάνο, στης αυγής το
+    σύθαμπο, με την ελπίδα ναύρω ένα μονάχα ή δυο —
+    δεν πείραζε — μαραμμένα φύλλα.
+       Αχ! η δόλια, τι βρήκα; Τι θυμητικό μου άφησε
+    η αγάπη σου; Ούτε λουλούδι, ούτε μύρο, ούτε ένα καν
+    μπουκαλάκι νερό αρωματισμένο, παρά μόνο την τρομερή
+    πολεμική σου σπάθα, αστραφτερή σα φλόγα,
+    βαρειά σαν τ' αστροπελέκι. Το φως το νέο της αυγής
+    περνά μέσα απ' τα παντζούρια και σκορπάει απάνω
+    στο κρεββάτι σου. Το πρωινό πουλάκι τερετίζει χαρωπά
+    και με ρωτάει: «Γυναίκα, τι βρήκες;» Τίποτα:
+    ούτε λουλούδι, ούτε μύρο, ούτε ένα καν μπουκαλάκι νερό
+    αρωματισμένο, — μόνο την τρομερή πολεμική σου
+    σπάθα.
+       Κάθομαι και θαυμάζω κι' απορώ για ένα τέτοιο
+    δώρο που μου άφησες. Δεν μπορώ ναύρω ένα μέρος
+    για να το φυλάξω. Ντρέπομαι να το φορέσω, κι' όπως
+    είμαι αδύνατη, μου πληγώνει τις σάρκες όταν το
+    σφίγγω στα στήθια μου απάνω. Και όμως, θα σηκώσω
+    με τιμή το φορτίο αυτό του πόνου στην καρδιά μου,
+    αυτό σου το δώρο.
+       Από τώρα δε θάχω πια κανένα φόβο σε τούτον
+    τον κόσμο, και στους αγώνες μου όλους θα βγαίνης
+    νικητής. Μου άφησες το θάνατο για σύντροφο, κ' εγώ
+    με τη ζωή μου θα τόνε στεφανώσω. Έχω τη σπάθα
+    σου κοντά μου τώρα για να κόψω τα δεσμά μου, και
+    τι στον κόσμο τώρα έχω να φοβηθώ;
+       Κι' από τώρα θα πετάξω μακρυά μου όλα τα μάταια
+    στολίδια. Κύριε της καρδιάς μου, δε θα υπάρχη
+    πια για μένα αναμονή και κλάμμα στις γωνιές, ούτε
+    ντροπαλά καμώματα, ούτε νάζια. Μου άφησες για
+    στολίδι τη ρομφαία σου, τα στολίδια τα κουκλίστικα τι
+    να τα κάνω πια;
+
+
+                            53
+
+
+       Είνε πανώρηο το βραχιόλι Σου, στολισμένο μ'
+    αστέρια και με τέχνη δουλεμένο με μυριάδες πολύχρωμα
+    πετράδια. Μα, για μένα, ακόμα πιο θαυμάσιο
+    είνε το σπαθί Σου με την αστραφτερή καμπύλη
+    του — σαν τα ορθάνοιχτα φτερά του θεϊκού πουλιού
+    του Θεού Βισνού — που ισοζυγιάζει τέλεια με τις
+    ορμητικές αχτίνες του πυρωμένου, σα βασιλεύει, ήλιου.
+       Τρέμει σαν τον τελευταίο της Ζωής αχό στο λίγωμα
+    του πόνου, όταν ο Θάνατος της δίνει το τελευταίο
+    πλήγμα. Αστράφτει σαν την αγνή φλόγα μιας
+    ψυχής που με άγρια λάμψι κατακαίει εγκόσμια πάθη.
+       Πάγκαλο είνε το βραχιόλι Σου, που το λαμπρύνουν
+    άστρα και πετράδια, μα το σπαθί Σου, ω Κύριε
+    της Βροντής, είνε δουλεμένο με απαράμιλλη τέχνη,
+    με καλλονήν ανέκφραστη, τρομερό να το δη κανείς ή
+    καν να το σκεφθή.
+
+
+                            54
+
+
+       Τίποτα δε ζήτησα από σένα. Ούτε τ' όνομά μου
+    καν δεν πρόφερα στ' αφτιά σου. Όταν μ' άφησες και
+    πήρες πάλι ξανά το δρόμο, δεν έβγαλα μιλιά. Στεκόμουνα
+    κοντά στο πηγάδι που ένα δένδρο το ίσκιαζε
+    με το μακρυνό του ίσκιο, και οι γυναίκες γυρίζανε
+    στα σπίτια τους με τα σταμνιά τους γεμάτα. Μου
+    φώναζαν και μου λέγαν: «Έλα, λοιπόν, τι κάθεσαι;
+    Η μέρα προχωρεί. Κοντεύει μεσημέρι.» Μα, μαραμένη
+    εγώ, χασομερούσα ακόμα παραδομένη σε κύματα
+    πλατειά ονείρων.
+       Δεν είχα ακούσει την περπατησιά σου όταν ερχόσουν.
+    Τα μάτια σου ήσαν λυπημένα όταν έπεσαν σε
+    μένα, και η φωνή σου, λιπόψυχη όταν μου είπες σιγανά:
+    «Α! Είμαι ένας οδοιπόρος διψασμένος.» Τινάχτηκα
+    απ' τα ονειροπολήματά μου κ' έχυσα νερό
+    απ' το σταμνί μου στις φούχτες σου. Απάνω απ' το
+    κεφάλι μας τα φύλλα θρόιζαν. Ο κούκος φλυαρούσε
+    αθώρητος στους ίσκιους, και το άρωμα των λουλουδιών
+    του «μπάμπλα» ερχόνταν μεθυστικό από έναν
+    κήπο πέρα.
+       Έμεινα βουβή και κοκκίνισα από την ντροπή
+    σαν με ρώτησες το όνομά μου. Τι έκανα, αλήθεια,
+    ώστε ν' αξίζω να με θυμάσαι; Μα, εμένα, η θύμησι
+    ότι μπόρεσα να κατευνάσω τη δίψα σου με το νερό
+    που σούδωσα, θα μένη πάντα στην καρδιά μου και
+    θα την τυλίγη με ηδονή. Η μέρα προχωρεί, είνε αργά,
+    τα πουλιά τραγουδούν με κουρασμένες νότες, τα
+    φύλλα του «χιμ» θροΐζουν απάνω απ' το κεφάλι
+    μου, μα, εγώ ακόμα κάθουμαι και συλλογιέμαι, και
+    συλλογιέμαι . . .
+
+
+                            55
+
+
+    Χαύνωσι πλακώνει την καρδιά σου, κι' ο ύπνος
+    είνε ακόμα στα μάτια σου.
+       Δεν σούρθε, λοιπόν, η είδησι πως το λουλούδι
+    βασιλεύει με λαμπρότητα ανάμεσα στ' αγκάθια. Ξύπνα,
+    ω, ξύπνα! Μην αφίνεις τον καιρό του κάκου να
+    περνά. Στο τέλος του σπαρμένου με χαλίκια δρόμου,
+    στη χώρα της παρθένας μοναξιάς, ο φίλος μου κάθεται
+    ολομόναχος. Μην τον απατάς. Ξύπνα, ω, ξύπνα!
+       Τι κι' αν ο ουρανός λαχανιάζει και τρέμει με τη
+    φλόγα του μεσημεριάτικου ήλιου; — τι κι' αν η καφτερή
+    άμμο απλώνει το μανδύα της της δίψας;
+       Δεν νοιώθεις χαρά στα βάθη της καρδιάς σου;
+    Σε κάθε βήμα που θα κάνης, η άρπα του δρόμου δε
+    θα ξεσπάη σε μια γλυκειά μελωδία πόνου;
+
+
+                            56
+
+
+       Λοιπόν, ναι, η αγάπη Σου σε μένα είνε τέλεια.
+    Λοιπόν, ναι, κατέβηκες ως εμένα. Ω, Συ, Κύριε όλων
+    των ουρανών, πού θάταν η αγάπη Σου αν δεν
+    υπήρχα;
+       Με πήρες σύντροφό Σου σ' όλα τα πλούτη Σου.
+    Στην καρδιά μου υπάρχει τ' ατέλειωτο παιγνίδι της
+    χαράς Σου. Στη ζωή μου, η θέλησί Σου παίρνει
+    πάντα μορφή και σχήμα.
+       Και για τούτο, Συ που είσαι ο Βασιληάς των
+    βασιληάδων, στολίστηκες με καλλονή για να αιχμαλωτίσης
+    την καρδιά μου. Και για τούτο η αγάπη Σου
+    χάνεται στην αγάπη του εραστή Σου, κ' εκεί φανερώνεσαι
+    στην τέλεια ένωσι των δυο.
+
+
+                            57
+
+
+       Φως! Ω! Φως μου! Φως που πλημμυρείς τον
+    κόσμο, φως των ματιών φιλί, γλύκα της καρδιάς εσύ,
+    ω Φως!
+       Α! Ως στα κατάβαθα της ψυχής μου, ω Αγαπημένε
+    μου, περιχύνεται το Φως και στου Φωτός το
+    κάθε χάδι, ω Λατρεμένε μου, δονίζουνται της αγάπης
+    μου οι χορδές. Τα ουράνια ανοίγουν, οι άνεμοι πνέουν
+    ορμητικοί, γέλιο περνά απάνω από τη γη.
+       Στον ωκεανό του φωτός. Αγαπημένε μου, οι
+    πεταλούδες ανοίγουν τα φτερά τους, κ' οι κρίνοι και
+    τα γιασεμιά λιποθυμούνε στου φωτός τα κύματα.
+       Κοίτα, κοίτα, Πολυαγαπημένε μου, πώς χύνει το
+    χρυσάφι του στα σύννεφα το φως, και πώς σκορπά
+    πολύτιμα πετράδια με όλη τους τη λάμψι.
+       Ανατριχίλα ηδονής περνάει από φύλλο σε φύλλο.
+    Αγάπη μου, κ' είνε η Χαρά αμέτρητη. Του ουράνιου
+    ποταμού έσπασαν οι φράχτες κι' όλα πλημμυρίσανε
+    από ευτυχία.
+
+
+                            58
+
+
+       Όλοι οι φθόγγοι της χαράς ας αναμιχθούν με
+    το τραγούδι μου — της χαράς που κάνει τη γη να
+    πλημμυρίζη από την ασυγκράτητη βλάστησι της χλόης,
+    της χαράς που κάνει τα δίδυμα αυτά αδέρφια, τη Ζωή
+    και το Θάνατο, να χορεύουν απάνω στον κόσμο, τον
+    πλατύ, της χαράς που ορμάει μέσα από τη θύελλα,
+    συγκλονίζοντας και ξυπνώντας όλη τη ζωή με γέλιο,
+    της χαράς που κάθεται ήσυχη με τα δάκρυά της
+    απάνω στον ανοικτόν κόκκινο λωτό του πόνου, και
+    της χαράς που ρίχνει κάθε τι που έχει, στις σκόνες
+    και δεν ξέρει ούτε μια λέξι.
+
+
+                            59
+
+
+       Ναι! Το ξέρω! Δεν είνε παρά η δική Σου αγάπη,
+    ω αγαπημένε της ψυχής μου, το φως εκείνο το χρυσό
+    που χορεύει απάνω στα φύλλα, και τα ράθυμα αυτά
+    σύννεφα που ταξιδεύουνε στο φωτεινό ουρανό, και
+    τ' αγεράκι αυτό που περνώντας αφίνει τη δροσιά
+    του στο μέτωπό μου.
+       Τα μάτια μου πλημμύρισαν απ' της αυγής το φως
+     — αυτό είν' το μήνυμά Σου στην καρδιά μου. Το
+    πρόσωπό Σου σκύβει από ψηλά, τα μάτια Σου ιλαρά
+    κοιτάζουνε τα μάτια μου, από απάνω, και στα πόδια
+    Σου πάλλει η καρδιά μου.
+
+
+                            60
+
+
+       Απάνω στις ακρογιαλιές αναρίθμητων κόσμων,
+    παιδιά ανταμώνουνται. Ο απέραντος ουρανός είνε
+    ακίνητος, ψηλά, και το ανήσυχο νερό είνε όλο θόρυβος
+    και ταραχή. Απάνω στις ακρογιαλιές αναρίθμητων
+    κόσμων παιδιά συναντώνται με φωνές και χορούς.
+       Χτίζουν τα σπίτια τους με άμμο και παίζουν με
+    άδειες κοχύλες. Με ξερά φύλλα φτιάχνουν τα
+    καραβάκια τους και με χαμόγελα τα ρίχνουν να πλέουν
+    απάνω απ' την απύθμενη άβυσσο. Τα παιδιά παίζουν
+    στις ακρογιαλιές των κόσμων.
+       Δεν ξέρουν να κολυμπούν, δεν ξέρουν να ρίχνουν
+    δίχτυα. Ψαράδες μαργαριταριών βυθίζουνται για
+    μαργαριτάρια, έμποροι ταξιδεύουν με τα πλοία τους,
+    ενώ τα παιδιά μαζεύουνε χαλίκια και τα σκορπούνε
+    πάλι. Δεν ψάχνουν για κρυμμένους θησαυρούς, δεν
+    ξέρουν να ρίχνουν δίχτυα.
+       Η θάλασσα ανεβαίνει με γέλιο, και χλωμά
+    φωτοβολάει το χαμόγελο της ακρογιαλιάς. Κύματα, όπου
+    έχει τη διαμονή του ο θάνατος, τραγουδούν
+    μπαλλάντες δίχως νόημα στα παιδιά, σαν μια μητέρα που
+    νανουρίζει το μωρό της στην κούνια. Η θάλασσα
+    παίζει με τα παιδιά, και χλωμά φωτοβολάει το
+    χαμόγελο της ακρογιαλιάς.
+       Απάνω στ' ακρογιάλια αναρίθμητων κόσμων
+    παιδιά ανταμώνουνται. Η θύελλα μουγκρίζει στον
+    δίχως δρόμους ουρανό, πλοία ναυαγούν στ' απάτητα
+    νερά, ο θάνατος τριγυρνά, και τα παιδιά παίζουν.
+    Απάνω στ' ακρογιάλια αναρίθμητων κόσμων γίνεται
+    η μεγάλη των παιδιών συνάντησις.
+
+
+                            61
+
+
+    Ο ύπνος που φτερουγίζει απάνω απ' τα ματάκια
+    του μωρού — ξέρει κανείς από πού ξεκινάει κ'
+    έρχεται; Ναι! Λένε πως έχει τη φωληά του στη χώρα
+    την ξωτική, μες στων δασών τη σκοτεινιά, που αδύνατα
+    τήνε φωτίζουν η πυγολαμπίδες, 'κεί που κρέμουνται
+    δυο άγρια μπουμπούκια γοητείας — από 'κεί
+    έρχεται για να φιλήση τα ματάκια του μωρού.
+    Το χαμόγελο που φτερουγίζει στα χειλάκια του
+    μωρού όταν κοιμάται, — ξέρει κανείς σας πού γεννήθηκε;
+    Ναι! Λένε πως η πρώτη χλωμή ακτίνα ενός
+    νέου φεγγαριού άγγισε τις άκρες ενός ταξιδιάρικου
+    φθινοπωρινού συννέφου και 'κεί το χαμόγελο
+    πρωτογεννήθηκε, στο όνειρο μιας δροσόλουστης αυγής,
+     — το χαμόγελο που ανθεί στα χειλάκια του μωρού,
+    όταν κοιμάται.
+       Η δροσερή και απαλή τρυφεράδα, που λουλουδίζει
+    στα μέλη του μωρού, — ξέρει κανείς πού ήταν
+    κρυμμένη τόσον καιρό; Ναι! Όταν η μητερούλα
+    του ήταν ακόμα κόρη, πλημμύριζε την καρδιά της
+    με τρυφερό και σιγαληνό μυστήριο αγάπης, η δροσερή
+    κι' απαλή τρυφεράδα που λουλουδίζει τώρα στα
+    μέλη του μωρού.
+
+
+                            62
+
+
+       Όταν σου φέρνω παιγνιδάκια πολυποίκιλα, παιδάκι
+    μου, τότε νοιώθω γιατί υπάρχει τέτοιο παιγνίδισμα
+    χρωμάτων στα σύννεφα και στα νερά, και
+    γιατί τα λουλούδια είνε χρωματισμένα με μύριες
+    βαφές — όταν σου φέρνω παιγνιδάκια πολυποίκιλα,
+    παιδάκι μου.
+       Όταν, για να σκιρτήση το κορμάκι σου, σου
+    τραγουδώ, παιδί μου, τότε αλήθεια ξέρω γιατί αυτή η
+    μουσική των δέντρων και γιατί τα σωθικά της γης
+    αφουγκράζουνται με τέρψι τη χορωδία των κυμάτων,
+     — όταν σου τραγουδώ για να χορέψης, παιδί μου.
+       Όταν γεμίζω με γλύκα τ' αχόρταγά σου χέρια,
+    ξέρω τότε γιατί έχουν μέλι των λουλουδιών τα
+    μπουμπούκια και γιατί οι καρποί γεμίζουνε κρυφά με
+    γλυκό χυμό — όταν γεμίζω με γλυκύσματα τ' αχόρταγα
+    χεράκια σου.
+       Όταν φιλώ το προσωπάκι σου για να σε κάνω
+    να χαμογελάσης, ακριβό μου, τότε νοιώθω βέβαια τι
+    είνε αυτή η ηδονή που κυλάει σαν ποτάμι από τον
+    ουρανό, μαζί με της αυγής το φως, και τι είνε αυτή
+    η ανεκλάλητη τέρψι, που φέρνει στο κορμί μου η
+    αύρα του καλοκαιριού — όταν σε φιλώ για να μου
+    χαμογελάσης, χρυσό μου παιδάκι!
+
+
+                            63
+
+
+       Με γνώρισες με φίλους που δε γνώριζα. Μ' έβαλες
+    να καθήσω σε σπίτια όχι δικά μου. Έφερες τα
+    απόμακρο κοντά, και μ' έκανες αδέρφι με τον ξένο·
+       Η καρδιά μου ανησυχεί, όταν έχω ν' αφήσω τη
+    συνηθισμένη μου στέγη. Λησμονώ πως εκεί πέρα το
+    παληό κατοικεί με το καινούργιο, και πως εκεί επίσης
+    κατοικείς και Συ.
+       Μέσα από τη Γέννησι και το Θάνατο, στον κόσμον
+    τούτον ή σε άλλους, παντού όπου με οδηγείς
+    είσαι Συ, ο ίδιος, ο μόνος σύντροφος της ατέλειωτης
+    ζωής μου, που δεσμεύεις πάντα με δεσμούς χαράς
+    την καρδιά μου με το ασυνήθιστο.
+       Όταν ένας Σε γνωρίση, τότε ξένος δεν υπάρχει
+    κανείς, τότε καμμιά πόρτα δεν είνε κλειστή. Ω!
+    Άκουσε τη δέησί μου: ποτέ να μη χάσω τη γοητεία
+    του χαδιού του Ενός μες στα παιγνίδια των πολλών.
+
+
+                            64
+
+
+       Απάνω στην ερημική πλαγιά της ακροποταμιάς,
+    ανάμεσα στα χόρτα τα ψηλά, τη ρώτησα:
+       «Κόρη! Πού τραβάς, σκεπάζοντας με την ποδιά
+    σου τη φλόγα του λύχνου σου; Το σπίτι μου είνε
+    σκοτεινό και έρημο· δάνεισέ μου το φως σου».
+       Σήκωσε μια στιγμή σε μένα τα σκοτεινά της μάτια
+    και με ατένισε στο σούρουπο της βραδειάς.
+       «Ήρθα κατά το ποτάμι», μούπε, για να εμπιστευθώ
+    στο ρέμα το λυχνάρι μου, όταν σβύση η τελευταία
+    του ήλιου αναλαμπή».
+       Στάθηκα μόνος ανάμεσα στα χόρτα τα ψηλά,
+    κοιτάζοντας την αδύνατη εκείνη φλόγα που
+    γλυστρούσε στο ρέμα, και πήγαινε ανώφελη.
+       Στη σιγαλιά του πυκνωμένου σκοταδιού, τη
+    ρώτησα.
+       «Κόρη! Όλα τα φώτα σας είνε αναμμένα. Πού
+    πας, λοιπόν, με το λύχνο σου; Το σπίτι μου είνε
+    σκοτεινό και έρημο, δάνεισέ μου το φως σου».
+       «Ήρθα», μούπε σε λίγο, «ν' αφιερώσω το λύχνο
+    μου στον ουρανό».
+       Και στάθηκα εκεί, κοιτάζοντας με μελαγχολία
+    το αδύνατο εκείνο φως, ανώφελα να χωνεύη στην
+    έρημο.
+       Στα σκοτάδια της νύχτας της βαθειάς κι'
+    αφέγγαρης, τη ρώτησα.
+       «Κόρη! Τι ζητάς, λοιπόν, κρατώντας, έτσι το
+    λύχνο σου απάνω στην καρδιά σου; Το σπίτι μου
+    είνε σκοτεινό και έρημο· δάνεισέ μου το φως σου».
+       Μια στιγμή σταμάτησε και σκεπτική με κοίταξε
+    μέσα στο σκοτάδι.
+       «Έφερα το φως μου», είπε, «για να λάβω κι'
+    εγώ μέρος στη «Γιορτή των Φαναριών».
+       Και στάθηκα και κοίταζα με λύπη το μικρό
+    λυχνάρι να χάνεται ανώφελα μέσα στα πάμπολλα
+    φώτα της γιορτής.
+
+
+                            65
+
+
+    Τι θεϊκό πιοτό ήθελες νάχης, ω Θεέ μου, από το
+    ξεχειλισμένο τούτο ποτήρι της ζωής μου;
+       Ποιητή μου, είνε η χαρά Σου να βλέπης το
+    δημιούργημά Σου με τα μάτια μου, και να στέκεσαι
+    στα προπύλαια των αφτιών μου σιωπηλός ν'
+    αφουγκράζεσαι την ίδια τη δική Σου αιώνιαν αρμονία;
+       Ο κόσμος Σου πλέκει λέξεις στο πνεύμα μου κ' η
+    χαρά Σου προσθέτει μουσική σ' αυτές. Μου παραδίνεσαι
+    με αγάπη, κ' ύστερα όλη τη δική σου γλυκύτητα
+    την αισθάνεσαι μέσα μου.
+
+
+                            66
+
+
+       Εκείνη που πάντα έμενε στα βάθη της ύπαρξής
+    μου, στο σύθαμπο και στη σκιά, εκείνη που ποτέ δεν
+    άνοιξε το πέπλο της στης αυγής το φως, θάνε η
+    τελευταία προσφορά μου σε Σένα, ω Θεέ μου, τυλιγμένη
+    στο τελευταίο μου τραγούδι.
+       Λέξεις την καλόπιασαν και όμως δεν μπόρεσαν να
+    τήνε κατακτήσουν. Η Πειθώ του κάκου άπλωσε σ'
+    αυτήν τα διάθερμά της χέρια.
+       Περιπλανήθηκα από χώρα σε χώρα, φυλάγοντάς
+    την στην καρδιά της καρδιάς μου, κι' ολόγυρά της
+    υψωνόταν κ' έπεφτε η παλίρροια κ' η άμπωτις της
+    ζωής μου.
+       Βασίλευε στις σκέψεις μου και στις πράξεις μου,
+    στους ύπνους μου και στα όνειρά μου, και όμως
+    έμενε μόνη και κατά μέρος.
+       Πολλοί άνθρωποι χτύπησαν την πόρτα μου και
+    τήνε ζήτησαν, κ' έφυγαν απελπισμένοι.
+       Κανείς στον κόσμο δεν την είδε στο πρόσωπο
+    ποτέ, και έμενε στη μοναξιά της προσμένοντας την
+    αναγνώρισί Σου.
+
+
+                            67
+
+
+       Είσαι ο ουρανός, ο απέραντος, κ' είσαι κ' η μικρή
+    φωληά.
+       Ω Συ, Πάγκαλε, εκεί στη μικρή φωληά είνε η
+    αγάπη Σου που περιβάλλει την ψυχή με χρώματα
+    και ήχους και μύρα.
+       Εκεί έρχεται η Αυγή με το χρυσό πανέρι στο
+    δεξί της χέρι, φέρνοντας στεφάνια ωμορφιάς, σιωπηλά
+    τη γη να στεφανώση.
+       Κι' εκεί, έρχεται η Βραδειά απάνω στα μοναχικά
+    λιβάδια, έρημα από κοπάδια, μέσα από απάτητα
+    μονοπάτια, φέρνοντας δροσερά ραντίσματα γαλήνης στη
+    χρυσή της στάμνα από τον δυτικόν ωκεανό της
+    αναπαύσεως.
+       Μα, εκεί, εκεί που απλώνεται ο απέραντος ουρανός,
+    και όπου η ψυχή θα ορμήση με ανοιχτά φτερά, εκεί
+    βασιλεύει το άσπιλο λευκό ακτινοβόλημα. Εκεί δεν
+    υπάρχει ούτε μέρα ούτε νύχτα, ούτε σχήμα, ούτε
+    χρώμα, και ποτέ, ποτέ μια λέξι.
+
+
+                            68
+
+
+       Η ακτίνα Σου έρχεται απάνω σε τούτη τη γη, τη
+    δική μου, με αγκαλιά ορθάνοιχτη, όλη την ημέρα,
+    για να φέρη, σα γυρίση πίσω στα πόδια Σου σύννεφα
+    γινομένα από τα δάκρυά μου, από τους στεναγμούς
+    μου κι' από τα τραγούδια μου.
+       Και Συ, με τέρψι στοργική, τυλίγεις το στήθος
+    Σου, όπου λαμποκοπούν μυριάδες άστρα, με αυτόν
+    τον μανδύα των συννέφων, δίνοντάς του αναρίθμητα
+    σχήματα και δίπλες, και χρωματωσιές ολοένα νέες.
+       Είνε τόσο ελαφρός, και τόσο ρευστός, τόσο απαλός,
+    και γεμάτος δάκρυα, και μουντός και για τούτο
+    τον αγαπάς, ω Συ, Άσπιλε και Διάφανε! Και για
+    τούτο μπορεί να σκεπάση το φοβερό λευκό Σου φως
+    με τις παθητικές σκιές του.
+
+
+                            69
+
+
+       Το ίδιο ρέμα της ζωής που τρέχει μες στις φλέβες
+    μου μέρα και νύχτα, κυλάει ανάμεσα στους κόσμους
+    κι' αναπηδά με μέτρο ρυθμικό.
+       Είνε η ίδια η ζωή που ξεσπά μέσα απ' τη σκόνη
+    της γης τη χαρά της σε αναρίθμητες ίνες χορταριών,
+    που ξεσπά σε ορμητικά κύματα λουλουδιών και
+    φύλλων.
+       Είνε η ίδια η ζωή που λικνίζουν η παλίρροια κ'
+    η άμπωτις στον απέραντο «Λίκνο-Ωκεανό» της
+    γεννήσεως και του θανάτου.
+       Μακαριότης περιχύνει — αισθάνομαι — τα μέλη
+    μου, όταν αγγίζουν τη γενική αυτή ζωή. Και
+    περηφανεύομαι, γιατί ο μεγάλος παλμός της ζωής των
+    γενεών βρίσκεται μες στο αίμα μου, που σκιρτά τούτη
+    τη στιγμή.
+
+
+                            70
+
+
+       Είνε ανώτερο των δυνάμεών σου να χαρής με
+    τη χαρά τούτου του ρυθμού, ν' ανατιναχθής και να
+    χαθής και να συντριβής στο στρόβιλο της φοβερής
+    αυτής χαράς;
+       Όλα τα πράγματα ορμούν εμπρός, δε σταματούν,
+    δεν κοιτάζουν πίσω, καμμιά δύναμις δεν μπορεί να τα
+    συγκρατήση, ορμούν πάντα μπρος.
+       Κανονίζοντας το βήμα τους με το ρυθμό της
+    ακατάπαυτης αυτής και γοργής μουσικής, οι εποχές
+    έρχονται χορεύοντας και φεύγουν — τα χρώματα κ' οι
+    ήχοι και τ' αρώματα κυλούν σαν άπειροι καταρράκτες
+    στην πλησμονή τούτη της χαράς που ξεχύνεται,
+    παραδίνεται και πεθαίνει κάθε στιγμή.
+
+
+                            71
+
+
+       Να κάνω κάτι τι σπουδαίο τον εαυτό μου, και να
+    τον γυρίσω απ' όλες τις μεριές, ρίχνοντας έτσι
+    χρωματιστές σκιές απάνω στο ακτινοβόλημά Σου — τέτοια
+    είνε η «μάγια» (1) Σου.
+       Βάζεις ένα φραγμό σ' αυτό το ίδιο Σου «είναι»
+    κ' ύστερα καλείς το διαχωρισμένο άτομό Σου με
+    μυριάδες νότες. Αυτός ο χωρισμένος εαυτός Σου έλαβε
+    σάρκα μέσα μου.
+       Το διαπεραστικό αυτό τραγούδι αντηχεί μέσ' απ'
+    όλον τον ουρανό σε μυριόχρωμα δάκρυα και χαμόγελα,
+    τρόμους κι' ελπίδες. Κύματα υψώνουνται και
+    πέφτουν πάλι, όνειρα σχίζουνται και σχηματίζουνται
+    Μέσα μου, Συ ο ίδιος κάνεις να ηττηθή ο εαυτός
+    Σου.
+       Η αυλαία αυτή που ύψωσες είνε χρωματισμένη
+    με αναρίθμητες μορφές, με το χρωστήρα της νύχτας
+    και της ημέρας. Πίσω απ' αυτήν η έδρα Σου είνε
+    υφασμένη με θαυμάσια μυστήρια καμπυλών, γιατί
+    όλες οι βάναυσες ίσες γραμμές είνε απ' αυτήν
+    αποκλεισμένες.
+       Η μεγάλη υπέρλαμπρη πομπή από Σένα και μένα
+    πλημμύρισε τον ουρανό. Όλος ο αέρας δονίζεται από
+    τη συμφωνία των δυο μας, κι' όλοι οι αιώνες περνούν
+    με το παιγνίδι αυτό, το «κρυφτούλι», που παίζομε
+    Εσύ κ' εγώ μαζί.
+
+
+                            72
+
+
+       Είνε Αυτός, ο Εσώτατος, που αγρυπνεί στην
+    ύπαρξί μου με το βαθύ και ανορμήνευτο άγγιγμά
+    Του
+       Είνε Αυτός, που απλώνει στα μάτια μου τη γοητεία
+    του και που όλος ιλαρότητα παίζει με την άρπα
+    της καρδιάς μου καταπραϋντικές μελωδίες χαράς και
+    λύπης.
+       Είνε αυτός που πλέκει το φάδι αυτής της «μάγιας»
+    με νήματα που αλλάζουν μύρια χρώματα, χρυσά
+    κι' ασημένια, γαλάζια και πράσινα, κι' αφίνει να
+    φαίνεται μέσα από τις δίπλες του το πόδι του, που στο
+    άγγιγμά του ξεχνώ τον εαυτό μου.
+       Οι μέρες έρχουνται κ' οι αιώνες περνούν και είνε
+    Αυτός πάντα που συγκινεί την καρδιά μου με μύρια
+    ονόματα, με μύριους τρόπους, με μύριες γοητείες
+    χαράς και λύπης.
+
+
+                            73
+
+
+       Η Λύτρωσι δεν είνε για μένα η άρνησι των εγκοσμίων.
+    Νοιώθω το σφιχτό αγκάλιασμα της ελευθεριάς
+    μέσα σ' εκατομμύρια δεσμά ηδονής.
+       Πάντα και πάντα, χύνεις τους δροσερούς κρουνούς
+    του κρασιού Σου με τα μύρια χρώματα και
+    μύρα, γεμίζοντας το χωματένιο αυτό ποτήρι ως τα
+    χείλη.
+       Ο κόσμος θ' ανάψη τα μύρια διάφορα καντήλια
+    του στη φλόγα Σου και θα τα κρεμάση μπρος στο
+    βωμό του ναού Σου.
+       Όχι! Ποτέ δε θα κλείσω τις πόρτες των αισθήσεών
+    μου. Οι τέρψεις της οράσεως και της ακοής και
+    της αφής θα φέρνουν μαζί τους και τη δική Σου
+    τέρψι.
+       Ναι, όλες οι αυταπάτες μου θα καούν και θα
+    κάνουν μια φωτοχυσία χαράς, κι' όλοι οι πόθοι μου
+    θα ωριμάσουν σε καρπούς αγάπης.
+
+
+                            74
+
+
+       Η μέρα τέλειωσε και οι σκιές άπλωσαν στη γη.
+    Είνε καιρός να πάω στον ποταμό να γεμίσω το
+    σταμνί μου.
+       Το βραδυνό αεράκι είνε ανυπόμονο με τη μελαγχολική
+    μουσική του νερού. Α! Με καλεί έξω στο σούρουπο.
+    Στον έρημο δρόμο δεν είνε κανείς διαβάτης·
+    ο άνεμος σηκώνεται, στην επιφάνεια του ποταμού
+    σέρνονται και σκιρτούν του νερού οι ρυτίδες.
+       Δεν ξέρω, αν θα ξαναγυρίσω σπίτι. Δεν ξέρω
+    ποιόν θα τύχη να συναντήσω. Εκεί, στα ρηχά, μέσα
+    στη βαρκούλα, ο άγνωστος άνθρωπος παίζει το
+    λαγούτο του.
+
+
+                            75
+
+
+       Τα δώρα Σου σε μας τους θνητούς εκπληρούν
+    όλες τις ανάγκες μας, και όμως γυρίζουν σε Σένα
+    δίχως να λιγοστέψουν.
+       Ο ποταμός έχει να εκτελέση το καθημερινό του
+    έργο και βιαστικός περνά μέσα από κάμπους και
+    χωριά. Και όμως, το αδιάκοπο ρέμα του γυρίζει πάλι
+    στο λούσιμο των ποδιών Σου.
+       Το λουλούδι γλυκαίνει τον αέρα με το άρωμά του,
+    μα, η τελευταία υπηρεσία του είνε να προσφέρη τον
+    ίδιο τον εαυτό του σε Σένα.
+       Η Λατρεία Σου δε φτωχαίνει τον κόσμο.
+       Από τα λόγια του ποιητή, οι άνθρωποι παίρνουν
+    όποια σημασία τους αρέσει. Και όμως, η τελευταία
+    σημασία τους είνε εκείνη που φανερώνει Εσένα.
+
+
+                            76
+
+
+       Μέρα με τη μέρα, ω Κύριε της ζωής μου, θα στέκωμαι,
+    πρόσωπο προς πρόσωπο, μπροστά Σου; Με
+    σταυρωμένα χέρια, ω Κύριε όλων των κόσμων, θα
+    στέκωμαι, πρόσωπο προς πρόσωπο μπροστά Σου;
+       Κάτω από τον μεγάλον ουρανό στη μοναξιά και
+    στη σιωπή, με ταπεινή καρδιά, θα στέκωμαι, πρόσωπο
+    προς πρόσωπο, μπροστά Σου;
+       Στον εργατικό τούτον κόσμο Σου, που τον ταράζουν
+    οι κόποι κ' οι αγώνες, ανάμεσα στα πολυθόρυβα
+    πλήθη, θα στέκωμαι, πρόσωπο προς πρόσωπο,
+    μπροστά Σου;
+       Κι' όταν το έργο μου τελειώση σ' αυτό τον κόσμο,
+    ω Βασιληά των βασιληάδων, μόνος κι' αμίλητος, θα
+    σταθώ, πρόσωπο προς πρόσωπο μπροστά Σου;
+
+
+                            77
+
+
+       Σε γνωρίζω για Θεό μου και στέκομαι κατά μέρος,
+     — δε σε γνωρίζω για δικό μου για νάρθω πιο
+    κοντά. Σε γνωρίζω για πατέρα μου και σκύβω το
+    κεφάλι ως στα πόδια Σου, — δεν πιάνω το χέρι Σου
+    όπως ενός φίλου μου.
+       Δε στέκομαι εκεί, όπου κατεβαίνεις κι' αναγνωρίζεις
+    τον εαυτό Σου για δικό μου, για να σε σφίξω στην
+    καρδιά μου και Σε πάρω για φίλο μου.
+       Είσαι ο Αδερφός ανάμεσα στους αδερφούς μου,
+    μα, αυτούς δεν τους προσέχω, δε μοιράζω τα κέρδη
+    μου μαζί τους κ' έτσι χαίρομαι όλο μου το «έχει»
+    μαζί Σου.
+       Στη λύπη και στη χαρά δε στέκομαι πλάι στους
+    ανθρώπους, κ' έτσι στέκομαι πλάι σου. Δειλιάζω να
+    παραιτηθώ από τη ζωή μου, κ' έτσι δε βυθίζομαι στα
+    μεγάλα κύματα της ζωής.
+
+
+                            78
+
+
+       Όταν η Δημιουργία ήταν νέα κι' όλα τ' αστέρια
+    λάμπαν στην πρώτη τους λαμπρότητα, οι Θεοί
+    μαζώχτηκαν στη συνέλευσί τους στον ουρανό και ψάλαν:
+    «Ω! Εικόνα τελειότητος! Ω! Αγνή χαρά!»
+       Μα, ένας απ' τους θεούς φώναξε ξαφνικά: «Φαίνεται
+    πως κάπου υπάρχει ένα ρήγμα στην αλυσίδα
+    του φωτός, κ' ένα από τ' αστέρια χάθηκε.»
+       Η χρυσή χορδή της άρπας τους έσπασε, το τραγούδι
+    τους έπαψε, και οι Θεοί είπαν με τρόμο: «Ναι,
+    το χαμένο εκείνο αστέρι ήταν το καλύτερο, ήταν η
+    δόξα όλων των ουρανών.»
+       Από την ημέρα εκείνη το ψάξιμο γι' αυτό το
+    αστέρι δεν παύει, και η φωνή εξακολουθεί να
+    πηγαίνη από τον ένα στον άλλον, πως με το χαμό του
+    έχασε ο κόσμος τη μόνη του χαρά.
+       Μόνο στην πιο βαθειά σιγαλιά της νύχτας, τ'
+    αστέρια χαμογελούν και ψιθυρίζουν αναμεταξύ τους.
+    «Μάταιο είνε αυτό το ψάξιμο! Αδιάκοπη τελειότης
+    υπάρχει απάνω σ' όλα!»
+
+
+                            79
+
+
+       Αν δεν ήταν της τύχης μου να Σε συναντήσω σε
+    τούτη τη ζωή μου, τότε άφησέ με να αισθάνωμαι
+    πάντα τον πόνο που δε Σ' είδα, — Μη μ' αφίνεις να
+    ξεχνώ ουδέ μια στιγμή και κάνε με να αισθάνωμαι
+    στα όνειρά μου και στις ώρες που είμαι ξύπνιος, το
+    βάσανο αυτής της λύπης.
+       Όταν οι μέρες μου θα ξετυλίγουνται μέσα σε
+    πολυθόρυβες πολιτείες και τα χέρια μου θα γεμίζουν
+    από τα καθημερινά κέρδη, άφινέ με να αισθάνωμαι
+    πως δεν κέρδισα τίποτα, — Μη μ' αφίνεις να ξεχνώ
+    ουδέ μια στιγμή, και κάνε με να νοιώθω στα όνειρά
+    μου και στις ώρες που θάμαι ξύπνιος το βάσανο
+    αυτής της λύπης.
+       Όταν θα κάθωμαι πλάι στο δρόμο, κουρασμένος
+    και λαχανιασμένος, όταν απλώνω το στρώμα μου
+    χαμηλά, απάνω στις σκόνες, άφινέ με να αισθάνωμαι πως
+    έχω ακόμα μπρος μου μακρυνή οδοιπορία, — Μη μ'
+    αφίνεις να ξεχνώ ουδέ μια στιγμή, και κάνε με να
+    νοιώθω στα όνειρά μου και στις ώρες που θάμαι
+    ξύπνιος το μαρτύριο αυτής της λύπης.
+       Όταν οι κάμαρές μου γεμίσουν στολίδια κ' οι
+    λύρες αντηχήσουν, και τα γέλια εκεί μέσα είνε
+    θορυβώδη, άφινέ με να αισθάνωμαι πως δεν είσαι και Συ
+    από τους προσκαλεσμένους μου, — Μη μ' αφίνεις να
+    ξεχνώ ουδέ μια στιγμή, και κάνε με να νοιώθω στα
+    όνειρά μου και στις ώρες που θάμαι ξύπνιος το
+    μαρτύριο αυτής της λύπης.
+
+
+                            80
+
+
+       Είμαι σαν ένα απομεινάρι ενός σύννεφου του
+    φθινοπώρου που ανώφελα περιπλανάται στον ουρανό,
+    ω πάντα-δοξασμένε Ήλιε μου! Το άγγελμά σου δε
+    διάλυσε ακόμα τον ατμό μου, για να με κάνη ένα
+    με το φως Σου, κ' έτσι λογαριάζω τους μήνες και τα
+    χρόνια που με χωρίζουν από Σένα.
+       Αν αυτή είνε η επιθυμία Σου, κι' αν αυτό είνε
+    το παιγνίδι Σου, τότε πάρε αυτήν την πρόσκαιρη κι'
+    άδειαν υπόστασί μου, χρωμάτισέ τηνε με χρώματα,
+    χρύσωσέ την με χρυσάφι, βάλε την να πλέη στον
+    ακόλαστον άνεμο, κι' άπλωσέ την με μύριους τρόπους
+    θαυμαστούς.
+       Και πάλι, όταν θα θελήσης να τελειώσης αυτό το
+    παιγνίδι, τη νύχτα, θα διαλυθώ και θα χαθώ στο
+    σκοτάδι, ή, ίσως, σ' ένα χαμόγελο της λευκής αυγής ή
+    στην αγνότητα μιας διάφανης δροσοσταλίδας.
+
+
+                            81
+
+
+       Πολλές πολλές μέρες οκνηρίας λυπήθηκα για το
+    χαμένο μου καιρό. Όμως, δεν πήγε ποτέ χαμένος,
+    Κύριέ μου! Κάθε στιγμή της ζωής μου τη σήκωσες
+    Εσύ στα χέρια Σου.
+       Κρυμμένος στην καρδιά των όντων ζωογονείς τους
+    σπόρους ως που να γίνουνε βλαστοί, τα μπουμπούκια
+    ως που ν' ανοίξουνε σε ανθούς, και τους ανθούς
+    ως που να δέσουν σε πλησμονή καρπών.
+       Ήμουν αποσταμένος και νυσταγμένος απάνω
+    στης τεμπελιάς μου το κρεβάτι και φανταζόμουν πως
+    κάθε εργασία είχε τελειώσει. Μα, όχι! Ξύπνησα την
+    αυγή και βρήκα τον κήπο μου γεμάτο από καταπληκτικά
+    θαύματα λουλουδιών.
+
+
+                            82
+
+
+       Ατέλειωτος είνε ο καιρός στα χέρια σου, ω Κύριέ
+    μου. Κανείς δεν είνε κει να μετρήση τις στιγμές σου·
+    Οι μέρες κ' οι νύχτες περνούν, οι γενεές ανθίζουν
+    κ' ύστερα μαραίνουνται σαν τα λουλούδια. Ξέρεις να
+    περιμένης.
+       Οι αιώνες σου ακολουθούν ο ένας τον άλλον, για
+    να φέρουν στην τελειότητα ένα αγριολούλουδο του
+    κάμπου.
+       Και μεις; Δεν έχομε καιρό να χάνωμε, κι' αφού
+    δεν έχομε καιρό πρέπει να μεριμνούμε για την τύχη
+    μας. Είμαστε πολύ φτωχοί και δεν μας επιτρέπεται
+    ν' αργοπορούμε.
+       Έτσι ο καιρός περνά, ενώ αφίνω πίσω μου εκείνους
+    που με κλάμματα ζητούν να τον κρατήσουν.
+    Όμως ο βωμός σου μένει αδειανός από αφιερώματα
+    κι' από στολίδια.
+       Κι' όταν τελειώνει η μέρα, τρέχω βιαστικά με το
+    φόβο να μη βρω κλειστές τις θύρες. Μα, βρίσκω, ως
+    τόσο, πως καιρός υπάρχει ακόμα.
+
+
+                            83
+
+
+       Μητέρα, θα κάνω μιαν αλυσίδα από μαργαριτάρια
+    για το λαιμό σου με τα δάκρυα της λύπης μου.
+       Τα άστρα πλέξανε τις φωτεινές τους τροχιές για
+    να στολίσουν τα πόδια σου, μα, το δικό μου δώρο θα
+    κρεμαστή στα στήθια σου.
+       Πλούτος και Φήμη από σένα εκπηγάζουν, Μητέρα!
+    Σου ανήκουν κι' αν θέλης τα κρατείς ή τα χαρίζεις.
+    Μα, η λύπη αυτή η δική μου, ανήκει σε μένα
+    μονάχα, κι' αν σου τη φέρνω, σαν ένα αφιέρωμά μου,
+    μου το ανταμείβεις με το γλυκό σου χάδι.
+
+
+                            84
+
+
+       Είναι η αγωνία του χωρισμού που πλημμυρίζει
+    τον κόσμο και σ' όλη την έκτασι τ' ουρανού γεννά
+    αναρίθμητα σχήματα και μορφές.
+       Είνε η θλίψι του χωρισμού, που τη νύχτα ερευνάει
+    με λαχτάρα απ' άστρο σ' άστρο και που στην
+    υγρή σκοτεινιά του φθινοπώρου δονίζει τις χορδές
+    κάποιας λύρας αρμονικής, μες στο θρόισμα το
+    λυπητερό των φύλλων.
+       Είνε ο Πόνος, ο εκπορθητής, που πλακώνει βαρύς
+    και πυκνός, με αγάπες και μ' αποθυμιές, με χαρές
+    και με θλίψεις, τις κατοικίες των ανθρώπων, και
+    είνε πάντα ο Πόνος, που απ' την ποιητική μου
+    καρδιά αναβρύζει και κυλάει σε τραγούδια.
+
+
+                            85
+
+
+       Όταν οι πολεμιστάδες πρωτοβγήκαν από το παλάτι
+    του Αφέντη τους, πού κρύβαν τη δύναμί τους;
+    Πού ήσαν η πανοπλία τους και τ' άρματά τους;
+       Φαινόντουσαν φτωχοί κι' αδύνατοι, τα βέλη
+    πέφτανε βροχή απάνω τους, την ημέρα που βγήκαν
+    από το παλάτι του Αφέντη τους.
+       Όταν οι πολεμιστάδες γύρισαν, πάλι, πίσω στο
+    παλάτι του Αφέντη τους, πού είχαν κρυμμένη τη
+    δύναμί τους;
+       Είχαν παρατήση τη σπάθα τους, και παρατήση
+    το τόξο και τα βέλη. Ειρήνη ήτανε στα μέτωπά τους
+    κ' είχαν αφήσει πίσω τους της ζωής των τους καρπούς,
+    την ημέρα που γύριζαν πίσω στο παλάτι του
+    Αφέντη τους.
+
+
+                            86
+
+
+       Ο Θάνατος, ο Υπηρέτης Σου, στάθηκε στην
+    πόρτα μου. Πέρασε την άγνωστη θάλασσα, κ' ήρθε
+    να μου φέρη το μήνυμά Σου.
+       Η νύχτα είνε σκοτεινή κ' η καρδιά μου δειλιάζει·
+    Όμως θ' αρπάξω το λύχνο, θ' ανοίξω τη θύρα μου
+    και πρόθυμα θα υποδεχθώ τον ξένο μου. Γιατί αυτός
+    που σταμάτησε στην πόρτα μου είνε ο ταχυδρόμος
+    Σου.
+       Θα τον λατρέψω με σταυρωμένα χέρια και με δάκρυα.
+    Θα τον λατρέψω αποθέτοντας στα πόδια του
+    τους θησαυρούς της καρδιάς μου.
+       Και θα επιστρέψω με την αποστολή του εκτελεσμένη,
+    αφίνοντας στην αυγή μου το σκοτεινό του ίσκιο.
+    Και στο σπίτι μου μέσα, το έρημο, δεν θα μείνη
+    πια τίποτα, ω Κύριέ μου, παρά μόνο ο εγκαταλειμμένος
+    εαυτός μου, που θάνε το τελευταίο αφιέρωμα
+    μου σε Σένα.
+
+
+                            87
+
+
+       Απελπισμένος απ' την αναμονή, τρέχω και την
+    αναζητώ σ' όλες τις γωνιές του σπιτιού μου. Δεν τη
+    βρίσκω.
+       Είνε τόσο μικρό το σπίτι μου, και κείνος που θα
+    βγη μια φορά δεν μπορεί να επιστρέψη.
+       Μα, είνε απέραντο το παλάτι Σου, ω Κύριέ μου,
+    κι' αναζητώντας την έφθασα μπρος στη θύρα σου.
+    Σταματώ κάτω από το βραδινό σου χρυσό ουράνιο
+    σκήνωμα, και προς το πρόσωπό Σου τα μάτια
+    μου υψώνω, γεμάτα πόθο.
+       Έφθασα στο μακρυνώτερο σημάδι της Αιωνιότητος,
+    που πιο πέρα τίποτε δεν προχωρεί — , ούτε η
+    ελπίδα, ούτε η ευτυχία, ούτε η ανάμνησις προσώπου,
+    που είδε κανείς με δακρυσμένο μάτι.
+       Ω, γέμισε από τούτον τον ωκεανό την αδειανή
+    ζωή μου, βύθισέ την στους κόλπους της πλησμονής
+    αυτής, και το χαμένο εκείνο χάδι ας το αισθανθώ
+    και πάλι μέσα στο σύνολο του σύμπαντος.
+
+
+                            88
+
+
+       Θεότης του ναού του ερειπωμένου! Οι σπασμένες
+    χορδές της «βίνας» (2) δεν ψάλλουν πια τους
+    ύμνους σου. Οι καμπάνες το δειλινό δε διαλαλούνε
+    πια την ώρα της λατρείας σου. Ο αέρας είνε ήσυχος
+    και σιωπηλός ολόγυρά σου.
+       Στην έρημη διαμονή σου έρχεται η τριγυρίστρα
+    ανοιξιάτικη αύρα. Φέρνει μηνύματα λουλουδιών —
+    λουλουδιών που δεν προσφέρονται πια για τη λατρεία σου·
+       Ο άλλοτε πιστός σου λάτρης περιπλανάται πάντα
+    λαχταρώντας μια ελεημοσύνη που δεν του γίνεται. Το
+    βράδυ, όταν τα φώτα κ' οι σκιές ανακατεύουνται με
+    την καταχνιά της σκόνης, έρχεται αποσταμένος πίσω
+    στον ερειπωμένο ναό με την πείνα στην καρδιά του.
+       Πολλές μέρες γιορτής έρχονται σε σένα σιωπηλά,
+    θεότης του ναού του ερειπωμένου. Πολλές νύχτες
+    λατρείας περνούν και φεύγουν με σβυστά τα καντήλια·
+       Πολλές νέες εικόνες φτιάχνουνται από μεγάλους
+    τεχνίτες και φαίρνουνται στον ιερό ποταμό της Λήθης
+    όταν έρθη η ώρα τους.
+    Μόνο η θεότης του ναού του ερειπωμένου μένει
+    αλάτρευτη, σε μιαν αθάνατη εγκατάλειψι.
+
+
+                            89
+
+
+       Όχι πια λόγια θορυβώδικα, όχι πια δυνατές φωνές
+    από μένα — αυτή είνε του Κυρίου μου η θέλησι.
+    Από τώρα, πια, σιγανά ψιθυρίσματα. Η ομιλία της
+    καρδιάς μου θα γίνεται με μουρμουρίσματα ενός
+    τραγουδιού.
+       Οι άνθρωποι τρέχουν βιαστικοί στου Βασιληά την
+    αγορά. Όλοι οι αγοραστές κ' οι πουλητές είνε εκεί.
+    Μα, εγώ πήρα την πρόωρη απόλυσί μου μες το μεσημέρι,
+    απάνω στη βράση της εργασίας.
+       Ας μαραθούν λοιπόν τα λουλούδια στον κήπο
+    μου, κι' ας μην ήρθε η ώρα τους ακόμα, κ' οι μέλισσες
+    του μεσημεριού ας πάψουν τον οκνηρό τους
+    βόμβο.
+       Πολλές, πολλές ώρες ξόδιασα για τον αγώνα του
+    καλού και του κακού, μα, τώρα, η ευχαρίστησι του
+    συντρόφου μου των άδειων ημερών είνε να σύρω την
+    καρδιά μου κοντά του. Και δεν ξέρω γιατί το ξαφνικό
+    αυτό κάλεσμα, και για ποια ανώφελη ανακολουθία!
+
+
+                            90
+
+
+        — Την ημέρα που, στην πόρτα σου, παρουσιασθή
+    ο θάνατος, τι θα του προσφέρης;
+        — Θα προσφέρω στον ξένο μου γεμάτο το ποτήρι
+    της ζωής μου, — δε θα τον αφήσω ποτέ να φύγη με
+    χέρια αδειανά.
+       Κι' όταν στα τέλη της ζωής μου, ο Χάρος χτυπήση
+    την πόρτα μου, θα του προσφέρω όλο το τρύγος των
+    ημερών του φθινοπώρου μου και των καλοκαιρινών
+    μου νυχτών, κι' όλα τ' αποθηκεύματα της εργατικής
+    μου ζωής.
+
+
+                            91
+
+
+       Ω Συ, υπέροχο συμπλήρωμα της ζωής, Θάνατε,
+    ω θάνατέ μου, τρέξε και μίλησέ μου σιγανά.
+       Μέρες και μέρες αγρύπνησα να σε περιμένω. Για
+    σένα υπέφερα τις χαρές και τις αγωνίες της ζωής.
+       Όλος εγώ και κάθε τι που έχω κ' οι ελπίδες μου
+    κ' οι αγάπες μου, όλα στο μυστηριώδικο δρόμο που
+    βγαίνει σε σένα τρέχουνε πάντα. Ένα τελευταίο βλέμμα
+    από τα μάτια σου και η ζωή μου δικιά σου για
+    πάντα.
+       Δρέψανε λουλούδια και έτοιμο είνε το στεφάνι για
+    το γαμπρό. Όταν η νύφη στολισθή, θ' αφήση την
+    κατοικία της και μόνη, στην ερημική νύχτα, θα πάρη
+    το δρόμο για να συναντήση τον Κύριό της.
+
+
+                            92
+
+
+       Ξέρω πως θενάρθη η μέρα, που δεν θα βλέπω
+    πια τον κόσμο τούτον κι' η ζωή μου θα αποχωρήση
+    σιωπηλά, απλώνοντας στα μάτια μου τον τελευταίο
+    της πέπλο.
+       Όμως θ' αγρυπνούνε πάντα τα άστρα τη νύχτα
+    κ' η αυγή θα φωτίζη πάλι σαν πρώτα. Κ' οι ώρες
+    θα εξακολουθούν να φουσκώνουν σαν κύματα ταραγμένης
+    θαλάσσης, παραδέρνοντας χαρές και λύπες
+    μαζί.
+       Όταν σκέπτωμαι το τέλος αυτό των στιγμών μου,
+    ο φράχτης του Χρόνου κατρακυλά κι' ανάμεσα απ'
+    το φέγγος του θανάτου ξανοίγω τον κόσμο Σου με
+    τους άγνωστους θησαυρούς του. Σπάνιο είνε και το
+    πιο ταπεινό του κάθισμα, σπάνια κ' η πιο ασήμαντη
+    ζωή του.
+       Τα πράγματα που πόθησα του κάκου, καθώς
+    και κείνα που απόχτησα, ας χαθούν! Και άφησέ μου
+    να κρατήσω στ' αλήθεια, κείνα που πάντα
+    καταφρόνεσα και ποδοπάτησα.
+
+
+                            93
+
+
+       Πήρα την απόλυσί μου. Ευχηθήτε μου κατευόδιο,
+    ω αδέρφια μου! Σας προσκυνώ όλους σας και
+    φεύγω.
+       Νά, δίνω πίσω τα κλειδιά της πόρτας μου — και
+    παραιτούμαι από κάθε απαίτησι απάνω στο σπίτι
+    μου. Ζητώ μονάχα έναν τελευταίο γλυκό λόγο από σας.
+       Είμαστε πολύν καιρό γειτόνοι, μα εγώ πήρα από
+    σας περισσότερα απ' όσα μπόρεσα να σας δώσω. Τώρα,
+    χάραξε η αυγή κι' ο λύχνος που έφεγγε στη σκοτεινή
+    γωνιά μου έσβυσε. Μια πρόσκλησι μου ήρθε και είμαι
+    έτοιμος για το ταξίδι μου.
+
+
+                            94
+
+
+       Την ώρα αυτή του ταξιδιού, τύχη καλή ευχηθήτε
+    μου, ω φίλοι. Η αυγή ροδίζει στην ανατολή,
+    θαυμάσιος ανοίγεται μπροστά μου ο δρόμος.
+       Μη με ρωτάτε τι παίρνω μαζί μου. Αναχωρώ με
+    τα χέρια αδειανά και την καρδιά γεμάτη ελπίδες.
+       Θα φορέσω το στεφάνι του γάμου, όχι το μελανό
+    του στρατοκόπου μανδύα. Το πνεύμα μου
+    άφοβο θα προχωρήση, όσο κι' αν είνε ο δρόμος από
+    κινδύνους γεμάτος.
+       Και, στο τέλος του ταξιδιού μου, το Άστρο της
+    Βραδειάς θα παρουσιαστή μπροστά μου κ' οι
+    μελαγχολικές νότες των ψαλμών του Εσπερινού θα
+    ξεχυθούνε ξαφνικά από την Οξώπορτα του Βασιληά μου.
+
+
+                            95
+
+
+       Δεν είχα συνείδησι της στιγμής, που για πρώτη
+    φορά πέρασα το κατώφλιο τούτης της ζωής.
+       Ποια ήταν η δύναμι που μ' έκανε να εκκολαφθώ
+    στο απέραντον αυτό μυστήριο, σαν άνθος που
+    ανοίγει τα μεσάνυχτα στο δάσος;
+       Όταν το πρωί τα μάτια μου άνοιξαν στο φως,
+    αισθάνθηκα μονομιάς πως δεν ήμουν ξένος σ' αυτή
+    τη γη και πως, με τη μορφή της μητέρας μου, το
+    Ανεξερεύνητο, το χωρίς μορφή και χωρίς όνομα, μ'
+    αγκάλιαζε.
+       Έτσι και στο θάνατο ο ίδιος Άγνωστος θα μου
+    παρουσιαθή, σαν να τον είχα πάντα γνωρίση. Κι'
+    αφού αγαπώ τούτη τη ζωή, ξέρω πως το ίδιο και το
+    θάνατο θα αγαπήσω.
+       Το μωρό κλαίει όταν η μαννούλα του το τραβάει
+    από το δεξί βυζί της, μα, μια στιγμή κατόπι βρίσκει
+    παρηγοριά στο βυζί το αριστερό.
+
+
+                            96
+
+
+       Όταν θ' αναχωρήσω από δω, αυτή θάνε η λέξι
+    του αποχαιρετισμού μου: ότι εκείνο που είδα είνε
+    ανυπέρβλητο.
+       Ότι γεύτηκα το μυστικό μέλι του λωτού αυτού
+    που ανοίγει στον ωκεανό του φωτός, κ' έτσι ευλογήθηκα,
+     — αυτή θάνε η λέξι του αποχαιρετισμού μου.
+       Έπαιξα μες στο παλάτι αυτό το γεμάτο από
+    μυριάδες μορφές, κ' εκεί γνώρισαν της ψυχής μου τα
+    μάτια εκείνον που είνε χωρίς μορφή.
+       Τα μέλη μου και το σώμα μου αισθάνθηκαν σύγκορμα
+    ηδονικήν ανατριχίλα στο άγγιγμα εκεινού που
+    δεν αγγίζεται. Α! αν πρέπει τώρα νάρθη το τέλος,
+    ας έρθη! — Αυτή θάνε η τελευταία μου λέξι του
+    αποχαιρετισμού.
+
+
+                            97
+
+
+       Όταν παίζαμε μαζί, σαν ήμουνα μικρός, ποτέ δε
+    ρώτησα ποιος ήσουν. Ούτε δειλία, ούτε φόβο γνώριζα.
+    Σαν το ρέμα ήταν ορμητική η ζωή μου.
+       Πρωί πρωί, σα φίλος θαρρετός, με ξυπνούσες
+    και τρέχοντας, από λιβάδι σε λιβάδι ηλιόλουστο μ'
+    έσερνες.
+       Εκείνον τον καιρό δεν ανησυχούσα να γνωρίσω τη
+    σημασία των τραγουδιών που μούλεγες. Μονάχα η
+    φωνή μου επανελάβαινε τις μελωδίες κ' η καρδιά
+    μου με σκιρτήματα ακολουθούσε το ρυθμό τους.
+       Μα, τώρα που πέρασε ο καιρός των παιγνιδιών,
+    ποια είνε αυτή η ξαφνικιά οπτασία; — Το σύμπαν κι'
+    όλα τ' άστρα σιωπηλά και με βαθειά ευλάβεια, στα
+    θεία πόδια Σου κρατούν τα βλέμματά τους
+    χαμηλωμένα.
+
+
+                            98
+
+
+       Θα στεφανωθής με τα στεφάνια της ήττας μου
+    που θάνε της νίκης Σου τα τρόπαια. Ανώτερο είνε
+    από τη δύναμί μου ν' αποφύγω την ήττα.
+       Ω, ναι! βέβαια προβλέπω την ήττα της αλαζονείας
+    μου. Ξέρω πως στον υπέρμετρον πόνο, η ζωή μου θα
+    ραγίση σα γυαλί, κ' η αδειανή καρδιά μου, σαν
+    κούφιο καλάμι, θα αναπέμψη μελωδικούς λυγμούς και
+    τα χαλίκια θα αναλύσουν σε δάκρυα.
+       Βέβαια, το ξέρω πως δε θα μείνουν για πάντα
+    κλειστά τα εκατό φύλλα του λωτού, αλλά θα
+    ξεσκεπάσουνε το μυστικό θησαυρό του μελιού του.
+       Ψηλά στον ουρανό ένα μάτι αγρυπνάει, ένα μάτι
+    που θα μου επιβάλη τη σιωπή. Όλα όσα έχω θα μου
+    παρθούν, όλα, και το ελάχιστο, και στα πόδια Σου,
+    θα βρω τον τελικό θάνατο.
+
+
+                            99
+
+
+       Όταν απ' τα χαλαρωμένα χέρια μου ξεφύγη το
+    πηδάλιο της ζωής μου, θα ξέρω πως ήρθ' ο καιρός
+    να το κρατήσης Συ. Ό,τι είνε να γίνη τότε θα γίνη
+    στη στιγμή. Κάθε μου προσπάθεια μάταιη θε νάνε.
+       Τότε παραδώσου, ω καρδιά μου! Παραδέξου ατάραχα
+    την ήττα σου, και θεώρει το μεγάλη τύχη ν'
+    αναπαυθής, ήσυχα ήσυχα, εκεί που ευρέθης.
+       Στην ελαφρότερη πνοή του ανέμου, όλο και
+    σβύνουν τα φώτα αυτά. Στην προσπάθειά μου
+    να τ' ανάψω πάλι, όλο και λησμονώ κάθε άλλο
+    πράγμα.
+       Μα, τούτη τη φορά θα είμαι συνετός. Θ' απλώσω
+    το χαλί μου χάμω στη γη, τη νύχτα, και θα προσμένω.
+    Κι' όποτε θελήσης, Κύριέ μου, πλησίασε με το αθόρυβό
+    Σου βήμα. Έτοιμη θάνε η θέσι Σου.
+
+
+                            100
+
+
+       Βυθίζομαι στα βάθη του ωκεανού των μορφών
+    με την ελπίδα να κερδίσω το τέλειο μαργαριτάρι του
+    Άμορφου.
+       Όχι πια ταξίδια από λιμάνι σε λιμάνι με το
+    ανεμοδαρμένο τούτο πλοίο μου. Πέρασαν πια από καιρό
+    οι μέρες όπου το παιγνίδι μου ήταν να λικνίζωμαι
+    στα κύματα απάνω.
+       Και τώρα ανυπομονώ να πεθάνω για να μπω
+    εκεί που δεν πεθαίνουν.
+       Στην αίθουσα των Ακροάσεων πλάι στην απύθμενη
+    άβυσσο όπου κυλά μια μουσική δίχως νότες,
+    θα πάρω την άρπα μου τούτη της ζωής.
+       Θαν τη χορδίζω απάνω στους ήχους του Αιώνιου,
+    κι' όταν θα βγάλη την τελευταία νότα της, θ'
+    ακκουμπήσω τη σιωπηλή μου άρπα στα πόδια του
+    Σιωπηλού.
+
+
+                            101
+
+
+       Πάντα στη ζωή μου Σε αναζήτησα με τα τραγούδια
+    μου. Ήσαν αυτά που μ' ωδήγησαν από πόρτα σε
+    πόρτα, και μ' αυτά ένοιωσα ολόγυρά μου, ψάχνοντας,
+    κι' αγγίζοντας τον κόσμο μου.
+       Ήσαν αυτά — τα τραγούδια μου — που με δίδαξαν
+    όλα τα μαθήματα που έμαθα ποτέ. Μου έδειξαν
+    μυστικά μονοπάτια, έφεραν μπρος στα μάτια μου
+    πλήθος αστέρια απάνω στον ορίζοντα της καρδιάς μου·
+       Με ωδήγησαν όλην την ημέρα μέσα απ' τα μυστήρια
+    της χώρας της Χαράς και του Πόνου, και, τέλος,
+    σε τι οξώπορτα παλατιού με φέρανε το βράδυ,
+    στο τέλος του ταξιδιού μου;
+
+
+                            102
+
+
+       Καυχήθηκα ανάμεσα στους ανθρώπους πως Σε
+    γνώρισα. Σ' όλα τα έργα μου βλέπουν τις εικόνες
+    Σου. Έρχονται και με ρωτούν: «Ποιος είνε;»
+    Δεν ξέρω τι να τους απαντήσω. Λέω: «Αλήθεια,
+    δεν είμαι σε θέσι να σας πω». Με κακίζουν και
+    φεύγουν με καταφρόνησι. Και Συ κάθεσαι εκεί και
+    χαμογελάς.
+       Βάζω τις κάθε λογής ιστορίες μου για Σένα, μέσα
+    σε αλησμόνητα τραγούδια. Το μυστικό αναβρύζει απ'
+    την καρδιά μου. Έρχονται και με ρωτούν: «Πες
+    μας όλα αυτά τι εννοούν;» Δεν ξέρω τι να τους
+    απαντήσω. Λέω: «Α! Ποιος ξέρει τι εννοούν!»
+    Γελούν και φεύγουν με μεγάλη καταφρόνησι. Και, Συ,
+    κάθεσαι εκεί και χαμογελάς.
+
+
+                            103
+
+
+       Μ' ένα χαιρετισμό τελευταίο σε Σένα, ω Θεέ μου,
+    άφησε όλες μου τις αισθήσεις ν' απλώσουν και ν'
+    αγγίσουν τον κόσμον τούτο, στα πόδια Σου.
+       Όπως ένα σύννεφο του φθινοπώρου κρέμεται χαμηλά
+    με το φορτίο του της βροχής, έτσι άφησε και
+    το πνεύμα μου, όλο, να σκύψη χαμηλά στην πόρτα
+    Σου, μ' ένα χαιρετισμό τελευταίο σε Σένα.
+       Άφησε όλα τα τραγούδια μου να μαζώξουν όλες
+    τις διάφορες μελωδίες τους σε μια μοναδική συμφωνία
+    και να κυλήσουν σ' έναν Ωκεανό Σιωπής, μ' ένα
+    χαιρετισμό τελευταίο σε Σένα.
+       Όπως ένα μπουλούκι νοσταλγών γερανών, που
+    πετούν νύχτα και μέρα, για να γυρίσουν πίσω στις
+    βουνίσιες φωληές τους, έτσι άφησε και τη ζωή μου, όλη
+    ν' αρχίση το ταξίδι της για το αιώνιο της σπίτι, με
+    ένα χαιρετισμό τελευταίο σε Σένα.
+
+
+
+
+ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ "ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ„ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
+
+ΓΕΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
+
+ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ — ΘΕΑΤΡΟΝ — ΚΑΛΑΙ ΤΕΧΝΑΙ — ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ — ΔΙΚΑΙΟΝ ΚΑΙ
+ΠΟΛΙΤΙΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΑΙ — ΦΥΣΙΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΑΙ — ΙΑΤΡΙΚΗ — ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΣ
+— ΙΣΤΟΡΙΑ — ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ — ΕΘΝΟΛΟΓΙΑ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ — ΤΑΞΕΙΔΙΑ —
+ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΑΥΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ — ΕΜΠΟΡΙΟΝ — ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ —
+ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ — ΟΙΚΙΑΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ — ΠΟΙΚΙΛΑ
+
+
+
+ΠΟΙΚΙΛΑ
+
+Χρυσάφη I. — Η Γυναικεία Λογοτεχνία εν Σουηδία.
+
+                       * * *
+
+1) Απατηλή αγάπη, που δεσμεύει μια ψυχή με τον κόσμο.
+
+2) Βίνα, η ινδική λύρα.
+
+
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Devotional Lyrics (Gitanjali), by 
+Rabindranath Tagore
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK DEVOTIONAL LYRICS (GITANJALI) ***
+
+***** This file should be named 39601-0.txt or 39601-0.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        http://www.gutenberg.org/3/9/6/0/39601/
+
+Produced by Sophia Canoni
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License available with this file or online at
+  www.gutenberg.org/license.
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS', WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTABILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation information page at www.gutenberg.org
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at 809
+North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887.  Email
+contact links and up to date contact information can be found at the
+Foundation's web site and official page at www.gutenberg.org/contact
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit www.gutenberg.org/donate
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including checks, online payments and credit card donations.
+To donate, please visit:  www.gutenberg.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart was the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For forty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
diff --git a/39601-0.zip b/39601-0.zip
new file mode 100644
index 0000000..34fa95d
--- /dev/null
+++ b/39601-0.zip
diff --git a/39601-h.zip b/39601-h.zip
new file mode 100644
index 0000000..0b8d360
--- /dev/null
+++ b/39601-h.zip
diff --git a/39601-h/39601-h.htm b/39601-h/39601-h.htm
new file mode 100644
index 0000000..6ed8a72
--- /dev/null
+++ b/39601-h/39601-h.htm
@@ -0,0 +1,2938 @@
+<?xml version="1.0"?>
+<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd">
+<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
+<head>
+<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8" />
+<meta name="keywords"
+      content="Γιταντζάλι, Ραμπιτρανάθ Ταγόρ, Λυρικά αφιερώματα, Κ. Τρικογλίδης" />
+
+<title>Γιταντζάλι</title>
+
+<style type="text/css">
+
+body {
+font-family: verdana, geneva, arial, helvetica, sans-serif;
+line-height: 20px;
+margin-left: 5%;
+margin-right: 5%;
+}
+
+
+hr{
+   width: 65%;
+}
+.ind1 {
+margin-left: 12em;
+        font-weight: bold;
+}
+.ind2 {
+margin-left: 3em;
+}
+</style>
+
+</head>
+
+<body>
+
+
+<pre>
+
+Project Gutenberg's Devotional Lyrics (Gitanjali), by Rabindranath Tagore
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Devotional Lyrics (Gitanjali)
+
+Author: Rabindranath Tagore
+
+Translator: Kostas Trikoglidis
+
+Release Date: May 3, 2012 [EBook #39601]
+
+Language: Greek
+
+Character set encoding: UTF-8
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK DEVOTIONAL LYRICS (GITANJALI) ***
+
+
+
+
+Produced by Sophia Canoni
+
+
+
+
+
+</pre>
+
+
+<p style='font-size: small;'>Note: The tonic  system has been changed
+from polytonic to monotonic, otherwise the spelling of the book has not
+been changed.//
+
+Σημείωση: Ο τονισμός έχει αλλάξει από
+πολυτονικό σε μονοτονικό. Κατά τα άλλα  έχει διατηρηθεί η ορθογραφία
+του βιβλίου.</p>
+
+<p style='text-align:center;'><br /><img src ="images/cover.jpg" width="412"
+height="650"
+alt="Εξώφυλλο" border="2" /><br /></p>
+
+
+<h3  style='text-align: center; margin-top: 3em'>ΡΑΜΠΙΤΡΑΝΑΘ ΤΑΓΟΡ</h3>
+
+
+
+<h2  style='text-align: center; margin-top: 3em'>ΛΥΡΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ</h2>
+
+<h4  style='text-align: center; margin-top: 3em'>(ΓΙΤΑΝΤΖΑΛΙ)</h4>
+
+<h4  style='text-align: center; margin-top: 3em'>ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ Κ. ΤΡΙΚΟΓΛΙΔΗ</h4>
+
+<h5  style='text-align: center; margin-top: 13em'>ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ
+„ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ,,</h5>
+<h5  style='text-align: center; margin-top: 2em'>ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ</h5>
+
+
+<h5  style='text-align: center; margin-top: 2em'>1921</h5>
+
+
+
+
+<p  style='font-size: small;margin-top: 12em'>Από το βιβλίο αυτό ετυπώθηκαν
+χωριστά, σε χαρτί πολυτελείας, εκατό αντίτυπα αριθμημένα από 1 — 100.</p>
+
+
+
+<h4  style='text-align: center; margin-top: 5em'>ΠΡΟΛΟΓΟΣ</h4>
+
+
+
+<p>Το όνομα του Ινδού ποιητού Ραμπιντρανάθ Ταγόρ ήταν, γενικώς, άγνωστο στην
+Ευρώπη, ως στα 1914, όταν η Σκανδιναυική Ακαδημία του απένειμε το Βραβείο
+Νόμπελ. Λίγο πρωτήτερα, ή λίγο κατόπιν, απ' αυτό το γεγονός, εξεδόθησαν στην
+Αγγλία, και μεταφρασμένες απ' αυτόν τον ίδιον, στην Αγγλική, οι τρεις ποιητικές
+συλλογές του «Γιταντζαλί» (Λυρικά Αφιερώματα), το «Νέο Φεγγάρι» και ο
+«Κηπουρός.»</p>
+
+<p>Σήμερα, τα έργα του ποιητού — ποιήματα, δράματα, διηγήματα, μυθιστορήματα,
+φιλοσοφικές μελέτες, — μεταφρασμένα σ' όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες,
+κυκλοφορούν σε χιλιάδες αντίτυπα, και η φήμη του και το γόητρό του αυξάνουν από
+μέρα σε μέρα. Ήδη υπάρχει, στην Ευρώπη, μια «Ταγορική Αδελφότης», όπως και στις
+Ινδίες, και σε πολλές πόλεις έχουν ιδρυθή φιλολογικές λέσχες, όπου τα μέλη τους
+συνέρχονται αποκλειστικά για να διαβάζουν και σχολιάζουν τις ποιήσεις του.</p>
+
+<p>Το κύρος του Ανατολίτου αυτού συγγραφέως έχει πια επιβληθή στη Δύσι. Γόνος
+αρχαίας οικογενείας των Ινδιών, που αποτελούσεν έκπαλαι και αποτελεί ένα είδος
+φιλολογικής κυψέλης, ο πολιός  μειλίχιος ποιητής, με τη σεπτή μορφή του, που
+κυμαίνεται ανάμεσα του Ναζωραίου και του Πλάτωνος, ήρθε μονάχος και
+τοποθετήθηκε δίπλα μας με το βαθύ μαγνήτη της στοργής του. Σ' εποχή που όλα τα
+πνεύματα συνταράζουνταν και θόλωναν στην τραγική ανεμοζάλη του παγκοσμίου
+πολέμου κι' όλες οι ψυχές έτρεμαν στην αβεβαιότητα, και τόσες αξίες
+καταστρέφουνταν, ο Ταγκόρ μετέφερεν από την Ανατολή στη Δύσι ένα συναίσθημα
+της Ζωής, πιο ήρεμο, πιο ελεύθερο από τις υλιστικές και εθνικές αντιλήψεις,
+προσφέροντας μιαν ατμόσφαιρα κοσμική και μυστική σε πολλούς που βασανίζουνταν
+στον σκληρόν αγώνα για τις καθημερινές τους ανάγκες, ή είχαν στρέψει κάθε επιθυμία
+τους και κάθε τους πίστη στα φθαρτά αγαθά και χρησιμοποιούσαν κάθε τους
+προσπάθεια για τα εγκόσμια κέρδη.</p>
+
+<p>Η επιτυχία του Ταγόρ στη Δύσι εξηγείται ακριβώς για το χαρακτήρα της εποχής
+όπου παρουσιάσθη, και για την ανακούφισι που μπόρεσε να δώση σε τόσες
+πονεμένες ψυχές. Μα, ένας από τους πολλούς λόγους, και ο μεγαλύτερος, ίσως, της
+επιτυχίας του αυτής, μπορεί ν' αναζητηθεί στην απλότητα και στη γλυκύτητα της
+διδασκαλίας του. Έστρωσε και ισοπέδωσε με την ημεράδα του το δρόμο προς την
+Ανατολή, στεφάνωσε με λουλούδια την πόρτα του Ανατολίτικου Ναού, έδωσε στην
+πίστι του όχι ένα νέο θρησκευτικό ρίγος, μα ένα θερμό ανοιξιάτικο άσμα, έτσι ώστε οι
+ψυχές, οι «χαμένες», μπόρεσαν να τρέξουν σ' αυτόν και να εμβαθύνουν στο Ινδικό
+Πνεύμα, χωρίς ν' αντιληφθούν ότι κάτω από τις γυρλάνδες και τ' αναθήματά του
+κρύβουνταν οι μυθικοί και μυστικοί λαβύρινθοι μιας σκέψεως πολύ πιο αρχαίας και
+απόμακρης και πολύπλοκης απ' εκείνην που φαίνουνταν στην εύκολη μουσική των
+ποιημάτων του και των αφηγήσεών του.</p>
+
+<p>Και ακριβώς κατά τούτο η εμφάνισίς του υπήρξε μοναδική στην ιστορία της
+Τέχνης. Καθώς επήγασε, ξαφνικά και μονομιάς μέσα από τις Ινδικές παραδόσεις, σαν
+ένας ώριμος καρπός όλης της ακμής που προηγήθηκε, από τον καιρό των Ιερών
+Βεδών, ίσαμε τώρα, αποτελεί αναντίρρητα έναν κρίκο, σχεδόν πρωτοφανή που ενώνει
+όλες τις τάσεις των αιώνων μαζί, και όλες τις τάσεις των ανθρώπων που ζουν,
+υψώνοντας εντατικά τα μάτια προς ένα απώτατον διανοητικό σκοπό. Μια μοναδική
+προσωπικότης, από εκείνες που καρτερούν αιώνες να φανούν, είχεν υψωθή σιωπηλά,
+αναμεταξύ μας: τα κουρασμένα πνεύματα της Δύσεως εστράφηκαν ζωογονημένα
+προς την νέαν αυτήν κι' ακένωτη πηγή, που έφερνε μια μυστηριώδη υγείαν σαν τα
+ιαματικά βότανα των σκοτεινών Βραχμάνων, υγείαν υφασμένη με όλα τα νήματα τ'
+αδιόρατα που μας κινούν, μας εμπνέουν και μας παθαίνουν! Όλες οι ραφιναρισμένες
+νοσηρότητες, οι περιπάθειες και οι ευαισθησίες μας είχαν αναλυθή και συμμιγή για
+να συνυφάνουν την υγείαν αυτήν. Κ' έτσι ενεφανίσθη μπρος στα μάτια μας, σαν η
+μυστηριώδης πεμπτουσία όλων των ανθρωπίνων διαθέσεων και των λανθανόντων
+μας ενστίκτων στην πιο μεγαλειώδη έκφανσί των.</p>
+
+<p>Ο Ταγόρ, που, τώρα, είνε ένας πάγκαλος, σαν τ' αρχαία ανάγλυφα, πρεσβύτης,
+γεννήθηκε στα 1861 στη Βεγγάλη, από αρχαία αριστοκρατική οικογένεια,
+εγκατεστημένη τώρα στην Καλκούτα. Το όνομά του είνε δημοτικώτατο στις Ινδίες, και
+τα λυρικά του τραγούδια έχουν καταντήσει πλέον λαϊκά και τραγουδιούνται παντού
+όπου ομιλείται η μητρική του γλώσσα. Κ. Τ. </p>
+
+
+
+
+<p>
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>1</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Μ' έκανες ατέλειωτο, — αυτό είν' το θέλημά Σου</span><br />
+κ' η χαρά Σου. Το εύθραυστο αυτό ποτήρι δεν παύεις <br />
+ολοένα να τ' αδειάζης, και με νέα ζωή να το <br />
+γεμίζης ολοένα.<br />
+
+<span class='ind2'>Την καλαμένια αυτή μικρούτσικη φλογέρα, την</span><br />
+έφερες πέρα από λόφους και λιβάδια και σφύριξες<br />
+μέσα σ' αυτήνε μελωδίες πάντα νέες.<br />
+
+<span class='ind2'>Στο αθάνατο άγγιγμα των χεριών Σου, η μικρή</span><br />
+μου καρδιά χάνει τα όριά της, από τη χαρά, και <br />
+ξεσπάει σε ανεκλάλητη διάχυσι.<br />
+
+<span class='ind2'>Εδώ, μέσα σ' αυτές τις μικρούλικες φούχτες μου,</span><br />
+σωριάζουνται όλα τα δώρα, τ' ανεξάντλητα, που <br />
+μούρχονται από Σένα. Περνούν τα χρόνια, μα, <br />
+εξακολουθείς να μου τα στέλνης με την ίδια αφθονία, και<br />
+πάντα βρίσκεται μέσα σ' αυτές μια μικρή γωνιά για<br />
+να τη γεμίζης.<br />
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>2</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Όταν μου δίνεις εντολή να τραγουδήσω, μου</span><br />
+φαίνεται πώς η καρδιά μου πάει να σπάση από την<br />
+περηφάνεια. Και κοιτάζω στο πρόσωπό Σου, και<br />
+δάκρυα έρχονται στα μάτια μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Ό,τι είνε τραχύ και κακόφωνο στη ζωή μου λυώνει, </span><br />
+τότε, και χύνεται σε μία γλυκειά αρμονία — κ'<br />
+η λατρεία μου ανοίγει τα φτερά της, σαν ένα <br />
+χαρούμενο πουλί που πετά και φεύγει μακρυά, απάνω από<br />
+τη θάλασσα.<br />
+
+<span class='ind2'>Ξέρω πως Σ' ευχαριστούνε τα τραγούδια μου. Ξέρω, </span><br />
+πως μόνο για τραγουδιστή με δέχεσαι μπροστά σου.<br />
+Με την άκρη της διάπλατης φτερούγας του τραγουδιού <br />
+μου, αγγίζω το Πόδι Σου, που ποτέ, ποτέ<br />
+δεν έλπιζα ν' αγγίσω.<br />
+
+<span class='ind2'>Και, μεθυσμένος από τη χαρά του τραγουδιού,</span><br />
+λησμονώ τον εαυτό μου και Σ' ονομάζω φίλο μου,<br />
+Εσένα, που είσαι ο Κύριός μου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>3</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Με τι τρόπο τραγουδάς, δεν το γνωρίζω, Δάσκαλέ</span><br />
+μου! Μα, πάντα Σ' αφουγγράζομαι με έκστασι <br />
+σιωπηλή.<br />
+
+<span class='ind2'>Το φως της μουσικής Σου καταυγάζει τον </span><br />
+κόσμο. Της μουσικής Σου η ζωογόνα πνοή κυλάει από<br />
+ουρανό σε ουρανό. Το ιερό ποτάμι της μουσικής Σου<br />
+παρασέρνει κάθε βράχο, που στέκεται εμπρός του<br />
+εμπόδιο, και κυλά, ασυγκράτητο.<br />
+
+<span class='ind2'>Η καρδιά μου λαχταράει ν' ακολουθήση το άσμα</span><br />
+Σου, μα, του κάκου αγωνίζεται να βρη φωνή. Κάνω<br />
+ν' ανοίξω το στόμα μου, μα, κανένα τραγούδι δεν<br />
+μπορεί να πλάση η λαλιά μου, και κλαίω απ' τη<br />
+ντροπή μου. Α! Αιχμαλώτισες την καρδιά μου, <br />
+Κύριε, μέσα στις απέραντες λίμνες της μουσικής Σου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>4</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Ζωή της Ζωής μου! Πάντα θα προσπαθώ, το</span><br />
+σώμα μου αγνό να το κρατώ, ξέροντας πως σ' όλα<br />
+μου τα μέλη αναπαύεται το ζωντανό Σου χάδι.<br />
+
+<span class='ind2'>Πάντα θα προσπαθώ να προφυλάγω τις σκέψεις</span><br />
+μου από κάθε τι που δεν είνε αληθινό, ξέροντας<br />
+πως είσαι Συ η Αλήθεια εκείνη, που άναψε το φως<br />
+της Λογικής στο νου μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Πάντα θα προσπαθώ να διώχνω, μακρυά από</span><br />
+την καρδιά μου, κάθε πονηρό, και να κρατώ εκεί<br />
+μέσα λουλουδένια την αγάπη μου, ξέροντας πως Συ<br />
+έχεις την κατοικία Σου στο άδυτο της καρδιάς μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Και πάντα η προσπάθειά μου θάνε αυτή: σε</span><br />
+κάθε πράξι μου να βλέπω τη μορφή σου, ξέροντας <br />
+πως είνε η επιρροή σου εκείνη που μου δίνει <br />
+δύναμι σε κάθε μου έργο.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>5</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Για χάρι σ' το ζητώ: να μ' αφήσης ν' αναπαυθώ</span><br />
+μια στιγμή στο πλευρό Σου. Το έργο που <br />
+καταπιάστηκα θα το τελειώσω κατόπι.<br />
+
+<span class='ind2'>Στερημένη τη θωριά της μορφής Σου, η καρδιά</span><br />
+μου δε γνωρίζει ανάπαυσι, ούτε ησυχία. Κ' η εργασία <br />
+μου δεν είνε πια παρά ένα βάσανο ατέλειωτο,<br />
+μέσα σε μιαν απέραντη θάλασσα πόνων.<br />
+
+<span class='ind2'>Μα, σήμερα, το καλοκαίρι έφεξε στο παραθύρι</span><br />
+μου, με τα μουρμουρίσματα και τις πνοές του, κ'<br />
+οι μέλισσες εστήσανε τρελλό χορό απάνω απ' τα <br />
+λουλούδια των κήπων.<br />
+
+<span class='ind2'>Αυτή είνε η ώρα να καθήσω ήσυχος, πρόσωπο</span><br />
+με πρόσωπο, μαζί Σου, και να ψάλω την αφιέρωσι<br />
+της ζωής στη σιγαλιά και στο ξεχείλισμα της <br />
+ανάπαυσις αυτής.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>6</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Δρέψε αυτό το μικρό λουλουδάκι, και πάρ' το, μην</span><br />
+αργής, μην τυχόν και μαραθή και πέση, ξεφυλλισμένο <br />
+στις σκόνες.<br />
+
+<span class='ind2'>Κι' αν δεν βρίσκεται γι' αυτό θέσι στα στολίδια</span><br />
+Σου, αξίωσέ το τουλάχιστο με το πονετικό άγγιγμα<br />
+του χεριού Σου. Δρέψε το! Γιατί φοβούμαι, μην η ζωή<br />
+μου τελειώση πριν το νοιώσω, κ' η ώρα της θυσίας<br />
+περάση.<br />
+
+<span class='ind2'>Όσο κι' αν δεν είνε ζωηρό το χρώμα του, κι'</span><br />
+όσο ελαφρό κι' αν είνε το άρωμά του, κόψε το<br />
+λουλούδι αυτό και χρησιμοποίησέ το, όσο είνε καιρός<br />
+ακόμα, στην υπηρεσία Σου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>7</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Το άσμα μου πέταξε πέρα τα στολίδια του. Παύει</span><br />
+πια να περηφανεύεται γι' αυτά. Τα στολίδια του θα<br />
+μπόδιζαν την ένωσί μας. Θάμπαιναν ανάμεσά μας<br />
+και τα τριγκινίσματά τους θα αποσβένανε τα γλυκά<br />
+Σου μουρμουρίσματα.<br />
+
+<span class='ind2'>Η ποιητική μου ματαιοδοξία ξεψυχάει από</span><br />
+ντροπή στη θέα Σου, ω Ποιητή Διδάσκαλε! Έσκυψα<br />
+και κάθησα στα πόδια Σου. Μόνο, αξίωσέ με να<br />
+κάνω τη ζωή μου ένα πράγμα αληθινό κι' απλό <br />
+όμοιο με μια καλαμένια φλογέρα, που να την γεμίζης <br />
+Συ με την αρμονία της μουσικής Σου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>8</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Το παιδάκι που το στολίζουν με πριγκηπική φορεσιά, </span><br />
+και στο λαιμό του κρεμνούν βαρύτιμες αλυσίδες, <br />
+χάνει κάθε ευχαρίστησι στα παιγνίδια του. Σε<br />
+κάθε του βήμα, η περιβολή του το εμποδίζει.<br />
+Από φόβο μην ξεσχισθή, ή μη λερωθή από τις<br />
+σκόνες, κρατιέται μακρυά απ' τον κόσμο κι' ούτε να<br />
+μετακινηθή απ' τη θέσι του τολμάει.<br />
+
+<span class='ind2'>Εσύ, μητέρα, θαρρείς πως του κάνεις καλό να</span><br />
+τώχης φυλακισμένο μέσα σ' αυτά τα πλούσια στολίδια, <br />
+έξω από τη ζωογόνα σκόνη της γης; Δεν του<br />
+αφαιρείς έτσι το δικαίωμα να μπη στο μεγάλο <br />
+πανηγύρι της κοινής ανθρώπινης ζωής;<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>9</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Ω τρελλέ, που δοκιμάζεις να σε σηκώσουν οι</span><br />
+ίδιοι σου οι ώμοι! Ω ζήτουλα, που έρχεσαι να <br />
+ζητιανέψης στη δική σου την πόρτα!<br />
+
+<span class='ind2'>Απόθεσε όλα σου τα βάρη μέσα στα χέρια Εκείνου, </span><br />
+που όλα μπορεί να τα σηκώση, και ποτέ μην<br />
+κοιτάζης πίσω σου με λύπη.<br />
+
+<span class='ind2'>Η επιθυμία σου σβύνει αμέσως τη φλόγα του</span><br />
+λύχνου, που θ' αγγίση η πνοή της. Είνε ιερόσυλη, — <br />
+μη δέχεσαι κανένα δώρο από τ' ακάθαρτα της χέρια.<br />
+Δέξου μόνο ό,τι σου προσφέρει η ιερή Αγάπη.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>10</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Εδώ είνε το υποπόδιό Σου, Κύριε, κ' εκεί τα</span><br />
+πόδια σου ακουμπούν, εκεί που ζη ο πιο φτωχός,<br />
+και ταπεινός κι' ο χαμένος.<br />
+
+<span class='ind2'>Σα δοκιμάζω να σκύψω το κεφάλι μου μπροστά</span><br />
+Σου, για να Σε προσκυνήσω, το μέτωπό μου δεν <br />
+μπορεί να φθάση ως στα βάθη εκείνα, όπου τα πόδια<br />
+Σου αναπαύουνται — ανάμεσα στους πιο φτωχούς, και<br />
+ταπεινούς και τους χαμένους.<br />
+
+<span class='ind2'>Η Περηφάνεια ποτέ δε ζυγώνει εκεί όπου Συ</span><br />
+περιπατείς με την περιβολή του ταπεινού, ανάμεσα<br />
+στους πιο φτωχούς κι' ασήμαντους και τους χαμένους.<br />
+
+<span class='ind2'>Η καρδιά μου ποτέ δε θα βρη το δρόμο της προς</span><br />
+τα εκεί, όπου Συ κρατάς συντροφιά σ' εκείνους που<br />
+μείνανε δίχως συντρόφους — τους φτωχούς, και ταπεινούς <br />
+και τους χαμένους.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>11</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Παράτησε πια αυτό το κομπολόι σου, και πάψε</span><br />
+τις προσευχές και τις ψαλμωδίες. Ποιόνε θαρρείς πως<br />
+υμνείς στην έρημην αυτή και σκοτεινή γωνιάν ενός<br />
+ναού, που είνε όλες οι πόρτες του κλειστές; Άνοιξε <br />
+τα μάτια σου καλά και θα δης πως ο Θεός δεν είνε<br />
+μπρος σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Είνε εκεί όπου οργώνει ο γεωργός τη γη, στα </span><br />
+μονοπάτια εκεί όπου με κόπο ο εργάτης τσακίζει τις <br />
+πέτρες. Είνε μαζί τους στη βροχή και στον ήλιο, και<br />
+σκόνη σκεπάζει την περιβολή Του. Γδύσου το ράσο<br />
+σου και σαν κ' Εκείνον κατέβα κάτου και συ στις<br />
+σκόνες και στα χώματα.<br />
+
+<span class='ind2'>Λύτρωσι; Πού εννοείς να βρης τη λύτρωσι; Μήπως </span><br />
+ο ίδιος ο Θεός μας μ' ευχαρίστησι δε δέθηκε<br />
+με της Δημιουργίας τα δεσμά, δε δέθηκε μαζί μας<br />
+για πάντα;<br />
+
+<span class='ind2'>Παράτησε τις βαθειές σου προσευχές κι' άφησε</span><br />
+κατά μέρος τα λουλούδια και τους λιβανωτούς. Τα<br />
+ρούχα σου θα σκονισθούνε και θα λερωθούν, μα,<br />
+δεν πειράζει. Πήγαινε κι' αντάμωσέ Τον, και στάσου<br />
+κοντά Του με την εργασία, και με τον ιδρώτα στο<br />
+μέτωπό σου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>12</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Θέλει πολύν καιρό το ταξίδι αυτό, κι' είνε </span><br />
+μακρύς ο δρόμος<br />
+
+<span class='ind2'>Βγήκα, ανεβασμένος στο άρμα της πρώτης ακτίνας </span><br />
+του φωτός, κ' εξακολούθησα το ταξίδι μου ανάμεσα <br />
+από τις ερημιές των κόσμων, αφίνοντας τα ίχνη<br />
+μου σ' άστρα πολλά και σε πολλούς πλανήτες.<br />
+
+<span class='ind2'>Ο μακρυνώτερος δρόμος με φέρνει πιο κοντά</span><br />
+Σου, κ' εκείνη η μουσική άσκησις είνε η πιο <br />
+πολύπλοκη, όποια τελειώνει στην τελειότερη απλότητα<br />
+ενός ήχου.<br />
+
+<span class='ind2'>Έχει πολλές ξένες πόρτες να χτυπήση ο οδοιπόρος </span><br />
+πριν έρθη στη δική του, κ' έχει κανείς να <br />
+περιπλανηθή σ' όλους τους έξω κόσμους, ως που να<br />
+φθάση, τέλος, στο βωμό, τον πιο εσωτερικό.<br />
+
+<span class='ind2'>Πολύν καιρό τα μάτια μου ψάχνανε μακρυά, δεξιά </span><br />
+κι' αριστερά, στα βάθη και στα ύψη, πριν τα<br />
+κλείσω και πω: «είσαι δω!»<br />
+
+Η κραυγή κ' η ερώτησις «Ω! Πού;» αναλύθηκε<br />
+σε μύριους ποταμούς δακρύων και πλημμυρίζει τον<br />
+κόσμο με το κύμα της επιβεβαιώσεως· «Υπάρχω!»<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>13</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Το τραγούδι, πούρθα να τραγουδήσω, έμεινε </span><br />
+ατραγούδιστο ως τα σήμερα.<br />
+
+<span class='ind2'>Πέρασα τις μέρες μου χουρδίζοντας και </span><br />
+ξεχουρδίζοντας την άρπα μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Δεν μπόρεσα να βρω το σωστό ρυθμό. Οι στίχοι</span><br />
+δεν ταιριάζανε. Κ' έμεινε μονάχα η αγωνία του <br />
+πόθου στην καρδιά μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Το λουλούδι δεν άνοιξε. Μόνο τ' αέρι γύρω του </span><br />
+αναστενάζει.<br />
+
+<span class='ind2'>Δεν είδα τη μορφή Του, ούτε η φωνή Του κύλησε</span><br />
+στ' αφτιά μου. Μόνο άκουσα την αλαφρή περπατησιά <br />
+Του έξω από την πόρτα μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Όλη τη μακρινή μέρα της ζωής μου, την πέρασα</span><br />
+ετοιμάζοντας το κάθισμά Του στο σπίτι μου. Μα, η<br />
+λάμπα δεν ανάφτηκε και πώς να Τόνε προσκαλέσω<br />
+νάμπη;<br />
+
+<span class='ind2'>Ζω με την ελπίδα της συνάντησής Του, μα, ακόμα</span><br />
+αυτή η συνάντησις να γίνη!<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>14</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Οι επιθυμίες μου είναι αναρίθμητες και το </span><br />
+παράπονό μου γεμάτο λύπη. Μα, πάντα μ' έσωσες Εσύ<br />
+με τις τραχές Σου αρνήσεις. Η αυστηρή Σου αυτή <br />
+επιείκεια έχει πλέξει τα φάδια της γύρω στη ζωή μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Μέρα με την ημέρα, με κάνεις άξιο των απλών και</span><br />
+μεγάλων σου δώρων, που τα κατρακυλάς απάνω μου,<br />
+δίχως να Σ' τα ζητώ: — τον ουρανόν αυτόνε και το<br />
+φως, και τη σάρκα αυτή και τη ζωή και το πνεύμα — <br />
+και με τραβάς μακρυά από τους κινδύνους <br />
+υπερβολικών αποθυμιών.<br />
+
+<span class='ind2'>Καμμιά φορά, χασομερώ, άτονος και χαύνος.</span><br />
+Καμμιά φορά, ξυπνώ, και ξεκινώ τρεχάλα για την<br />
+αναζήτησι των πόθων μου, μα, τότε, κρύβεις <br />
+σκληρά το πρόσωπό Σου από μένα.<br />
+
+<span class='ind2'>Μέρα με τη μέρα, με κάνεις άξιο της τέλειας</span><br />
+υποδοχής Σου με το να μου αρνήσαι πάντα, <br />
+λυτρώνοντάς με απ' τους κιδύνους της Αδυναμίας και<br />
+του αβέβαιου πόθου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>15</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Είμαι εδώ για να Σου ψάλω ύμνους. Σ' αυτήν</span><br />
+εδώ την αίθουσα πούνε δική Σου, έχω μια γωνιά<br />
+κ' εγώ για να καθήσω.<br />
+
+<span class='ind2'>Στον κόσμο Σου δεν έχω τι να κάνω, κ' η </span><br />
+ανώφελη ζωή μου ξεχύνεται μονάχα σε νότες δίχως<br />
+σκοπό κανένα.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν σημάνη η ώρα της βουβής λατρείας Σου,</span><br />
+στο σκοτεινό ναό της βαθειάς νύχτας πρόσταξέ με,<br />
+Κύριε, κι' ολόρθος θα σταθώ μπροστά Σου για να<br />
+ψάλλω.<br />
+
+<span class='ind2'>Κι' όταν η άρπα η χρυσή αντηχήση στο αεράκι</span><br />
+της Αυγής, τότε τίμησέ με, Κύριε, προστάζοντας την<br />
+παρουσία μου μπροστά Σου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>16</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Προσκλήθηκα κ' εγώ στη γιορτήν αυτού του </span><br />
+κόσμου, κ' έτσι η ζωή μου ευλογήθηκε. Τα μάτια<br />
+μου είδαν και τ' αφτιά μου ακούσανε.<br />
+
+<span class='ind2'>Έλαβα μέρος σε τούτη τη γιορτή, παίζοντας τ' </span><br />
+όργανό μου, και το προσπάθησα όσο καλύτερα <br />
+μπορούσα.<br />
+
+<span class='ind2'>Τώρα, αυτό ρωτάω: — Ήρθε πια ο καιρός που </span><br />
+θα μπορέσω να παρουσιασθώ μπροστά Σου και να<br />
+Σου προσφέρω το σιωπηλό χαιρετισμό μου;<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>17</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Προσμένω μόνο την Αγάπη, για να παραδοθώ,</span><br />
+τέλος, στα χέρια της. Νά γιατί είνε τόσο αργά, και<br />
+γιατί είμαι ένοχος τόσων παραλείψεων.<br />
+
+<span class='ind2'>Έρχουνται με τους νόμους τους και με τους </span><br />
+κώδικές τους για να με δέσουν χειροπόδαρα. Μα, εγώ<br />
+πάντα τους διαφεύγω, γιατί προσμένω μόνο την<br />
+αγάπη για να παραδοθώ, τέλος, στα χέρια της.<br />
+
+<span class='ind2'>Ο κόσμος με κατηγορεί και με λέει αξένοιαστο:</span><br />
+δεν αμφιβάλλω πως έχει δίκαιο να με κατηγορή ο<br />
+κόσμος.<br />
+
+<span class='ind2'>Η μέρα της αγοράς τέλειωσε κι' όλη η εργασία</span><br />
+έγεινε. Εκείνοι πούρθαν και με κάλεσαν του κάκου,<br />
+γύρισαν πίσω με θυμό. Προσμένω μόνο την αγάπη<br />
+για να παραδοθώ, τέλος, στα χέρια της.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>18</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Σύννεφα σωριάζουνται απάνω σε σύννεφα κι' ο</span><br />
+κόσμος σκοτεινιάζει. Α! Αγάπη γιατί μ' αφίνεις<br />
+να περιμένω έξω από την πόρτα ολομόναχος;<br />
+
+<span class='ind2'>Στις πολυάσχολες στιγμές της μεσημεριάτικης</span><br />
+δουλειάς είμαι με το πλήθος, μα, στη μοναξιά της<br />
+σκοτεινής αυτής ημέρας, μόνο για σένα ελπίζω.<br />
+
+<span class='ind2'>Αν δε μου δείξης το πρόσωπό Σου, αν μ' αφήσης </span><br />
+ολότελα παραμερισμένο, δεν ξέρω πώς να περάσω <br />
+τις μακρυνές και βροχερές αυτές ώρες.<br />
+
+<span class='ind2'>Στέκομαι και κοιτάζω τον ουρανό που σκοτεινιάζει </span><br />
+ως πέρα μακρυά, κ' η καρδιά μου τριγυρνά<br />
+θρηνώντας με τον ανήσυχον άνεμο.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>19</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Αν δε μου μιλήσης θα γεμίσω την καρδιά μου</span><br />
+με τη σιωπή Σου και θα υποφέρω το βάρος της. Θα<br />
+σταθώ ακίνητος και θα προσμένω, σαν τη νύχτα στην<br />
+αστρόφεγγη αγρυπνιά της, με το κεφάλι σκυφτό και<br />
+με υπομονή.<br />
+
+<span class='ind2'>Σίγουρα θάρθη η μέρα. Το σκοτάδι θα σκορπίση</span><br />
+και η φωνή σου θα κελαρύση απ' τον ουρανό, σα<br />
+ρυάκι με νερά μαλαματένια.<br />
+
+<span class='ind2'>Τότε τα λόγια σου θα φτερουγίσουν, σαν τα τραγούδια </span><br
+/>
+στις φωλιές των πουλιών σου, κ' οι μελωδίες <br />
+σου θα ξανοίξουν σαν τα μπουμπούκια των <br />
+λουλουδιών σ' όλα τ' άλση των δασών μου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>20</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Την ημέρα που λουλούδισε ο λωτός, αλλοί μου!</span><br />
+ήταν ο νους μου παραστρατισμένος και δεν το <br />
+πρόσεξα. Το πανέρι μου ήταν αδειανό και το λουλούδι<br />
+απόμενε παρατημένο.<br />
+
+<span class='ind2'>Μόνο κάποτε, κάποτε, μια λύπη έπεφτε απάνω</span><br />
+μου, και ξύπνησα από τα όνειρά μου, κ' αισθάνθηκα<br />
+το λεπτό άρωμα μιας παράξενης ευωδιάς στο αεράκι<br />
+του Νοτιά.<br />
+
+<span class='ind2'>Στην ακαθόριστη εκείνη γλύκα, η καρδιά μου</span><br />
+λιγωνόταν από πόθο, και μου φαινόταν σαν νάταν<br />
+η διάθερμη του καλοκαιριού πνοή που αναζητούσε<br />
+την τελειοποίησί της.<br />
+
+<span class='ind2'>Δεν ήξερα, τότε, πως ήταν τόσο κοντά, πως ήταν</span><br />
+δικιά μου, και πως η τέλεια αυτή γλύκα ανθούσε στα<br />
+βάθη της δικιάς μου καρδιάς.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>21</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Πρέπει να ρίξω στα κύματα τη βάρκα μου. Άτονες </span><br />
+οι ώρες περνούν απάνω απ' τ' ακρογιάλι. — <br />
+Αλλοίμονο σε μένα!<br />
+
+<span class='ind2'>Η Άνοιξι έδωσε όλη την άνθησί της, και μας </span><br />
+αποχαιρετά. Και τώρα, με το φορτίο των μαραμένων και<br />
+ανώφελων λουλουδιών, περιμένω και χασομερώ.<br />
+
+<span class='ind2'>Τα κύματα άρχισαν να κάνουν ταραχή, κι' απάνω</span><br />
+στην ακτή, στο μονοπάτι, το γεμάτο ίσκιους, τα <br />
+κίτρινα φύλλα τρεμουλιάζουν και πέφτουν.<br />
+
+<span class='ind2'>Τι κενό ατενίζεις, ω ψυχή μου; Δεν αισθάνεσαι</span><br />
+μίαν ανατριχίλα να περνά στον αέρα μαζί με τις<br />
+νότες του απόμακρου τραγουδιού που πλέει απ' τ' <br />
+άλλο ακρογιάλι;<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>22</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Στους βαθιούς ίσκιους του βροχερού Ιουλίου,</span><br />
+με μυστική περπατησιά διαβαίνεις, σιωπηλός σαν τη<br />
+νύχτα, κ' οι νυχτοφύλακες που αγρυπνούνε δε Σε<br />
+παίρνουν νόγα.<br />
+
+<span class='ind2'>Σήμερα, η Αυγή σφάλιξε τα μάτια της, απρόσεκτη</span><br />
+στα επίμονα καλέσματα του μεγαλόφωνου Λεβάντε,<br />
+κ' ένας πυκνός πέπλος άπλωσε απάνω στον πάντα<br />
+ξυπνό γαλάζιον ουρανό.<br />
+
+<span class='ind2'>Τα δάση πάψαν τα τραγούδια τους, κ' οι πόρτες </span><br />
+όλες κλείστηκαν σε κάθε σπίτι. Συ μόνος είσαι ο <br />
+μοναχικός διαβάτης στον ερημικό τούτο δρόμο. Ω!<br />
+Μοναδικέ μου Φίλε, Συ, πιο αγαπημένε μου απ' <br />
+όλους, οι πόρτες είνε ανοιχτές στο σπίτι μου — μην<br />
+περάσης απ' έξω σαν ένα όνειρο.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>23</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Άρα γε, σε τούτη τη κοσμοχαλασιά αυτής της</span><br />
+νύχτας, έξω βρίσκεσαι, ω Φίλε μου, στο ερωτικό Σου<br />
+ταξίδι; Ο ουρανός βογγά σαν ένας που βρίσκεται<br />
+σε απελπισία.<br />
+
+<span class='ind2'>Δεν έχω ύπνο, απόψε. Κάθε στιγμή και πάντα,</span><br />
+ανοίγω, ω Φίλε μου, την πόρτα μου, και κοιτάζω<br />
+έξω, στα σκοτάδια.<br />
+
+<span class='ind2'>Δεν μπορώ να ιδώ τίποτα μπροστά μου. Και</span><br />
+μένω σε απορία μην ξέροντας να ορίσω από πού<br />
+είνε ο δρόμος σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Σε ποιαν όχθη σκοτεινή του μαύρου σα μελάνι</span><br />
+ποταμού, από ποιαν απόμακρη άκρη του κατσουφιασμένου <br />
+δάσους, μέσα από ποια μπερδεμένα βάθη<br />
+του Σκοταδιού, ανοίγεις, ω Φίλε μου, το δρόμο σου,<br />
+για ναρθής σε μένα;<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>24</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Αν η μέρα τέλειωσε, αν τα πουλιά πάψανε να</span><br />
+ψάλλουν, αν ο άνεμος εκόπασε κουρασμένος, άπλωσε<br />
+τότε απάνω μου τον πυκνό πέπλο των σκοταδιών, <br />
+όπως εσκέπασες τη γη με τους πέπλους του ύπνου<br />
+και έκλεισες απαλά τα πέταλα του μαραμένου λωτού,<br />
+στο σούρουπο.<br />
+
+<span class='ind2'>Από τον οδοιπόρο που το ταγάρι του είνε άδειο</span><br />
+από φαΐ, πριν τελειώση το ταξίδι, που τα ρούχα του<br />
+είνε ξεσχισμένα και φορτωμένα σκόνη, που η δύναμί<br />
+του τον παράτησε, αφαίρεσε τη ντροπή και τη φτώχεια <br />
+και ανανέωσε τη ζωή του, σαν ένα λουλούδι,<br />
+κάτω από το σκέπασμα της καλόβολης νύχτας Σου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>25</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Τη νύχτα του βαρεμού, άφησέ με ν' αναπαύσω</span><br />
+απάνω Σου την εμπιστοσύνη μου, και να <br />
+παραδοθώ στον ύπνο, χωρίς φροντίδες.<br />
+
+<span class='ind2'>Το αποχαυνωμένο πνεύμα μου ας μη κοπιάση να</span><br />
+Σου προετοιμάση μια λατρεία που θάτανε φτωχειά<br />
+και ανάξια.<br />
+
+<span class='ind2'>Είσαι Συ, που σέρνεις τον πέπλο της νύχτας</span><br />
+απάνω από τα μάτια, τα κουρασμένα, της μέρας, για<br />
+να ξαναγεννηθή η ματιά της, στο ξύπνημα, σε μια<br />
+πιο δροσερή χαρά.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>26</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Ήρθε και κάθησε στο πλάι μου, μα εγώ δεν</span><br />
+ξύπνησα. Τι καταραμένος ύπνος ήταν! Ω! Ο <br />
+κακορροίζικος εγώ!<br />
+
+<span class='ind2'>Ήρθε, όταν η νύχτα ήταν βυθισμένη στη γαλήνη. </span><br />
+Κρατούσε στα χέρια Του την άρπα Του, και<br />
+στα όνειρά μου όλο ένα πιο ζωηρά αντηχούσαν οι<br />
+γλυκές Του μελωδίες.<br />
+
+<span class='ind2'>Αλλοί μου! Γιατί χάθηκαν έτσι οι νύχτες μου </span><br />
+όλες; Αχ! Γιατί τα μάτια μου ποτέ να μη μπορούν <br />
+να ιδούν Εκείνον που η πνοή Του αγγίζει τον<br />
+ύπνο μου;<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>27</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Φως, ω! πού είνε το φως; ζωήρεψέ το με του</span><br />
+Πόθου την καφτερή φωτιά.<br />
+
+<span class='ind2'>Νά η λάμπα, μα, ποτέ ένα τρεμούλιασμα φλόγας!</span><br />
+ — αυτή είνε η μοίρα σου, ω καρδιά μου; Α! πολύ<br />
+πολύ προτιμότερος θάταν για σένα ο θάνατος!<br />
+
+<span class='ind2'>Στην πόρτα σου χτυπάει η κακορροιζικιά και το</span><br />
+μήνυμα σου φέρνει, πως ο Κύριός σου αγρυπνά και<br />
+σε καλεί στο ραντεβού, το ερωτικό, μες στα σκοτάδια<br />
+της νύχτας.<br />
+
+<span class='ind2'>Ο ουρανός σκεπασμένος από σύννεφα και η βροχή</span><br />
+δεν παύει. Δεν ξεύρω τι είνε αυτό που μέσα μου <br />
+σπαρταρά, — δεν ξέρω τι σημαίνει.<br />
+
+<span class='ind2'>Η λάμψι η ξαφνική μιας αστραπής μαζεύει στις</span><br />
+ματιές μου πυκνότερο σκοτάδι, κ' η καρδιά μου<br />
+ψαχουλεύει για το μονοπάτι όπου η μουσική της<br />
+νύχτας με καλεί.<br />
+
+<span class='ind2'>Φως! Α! Πού είνε το Φως; Ας ζωηρέψη με</span><br />
+του πόθου την καφτερή φωτιά. Βροντά, κι' ο άνεμος, <br />
+ορμητικός, ουρλιάζει στ' απέραντο διάστημα.<br />
+Η νύχτα μαύρη σαν καταμέλανος βράχος! Μην αφίνης <br />
+της ώρες να κυλούνε στο σκοτάδι. Αναψέ με τη<br />
+ζωή σου το λύχνο της Αγάπης.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>28</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Πεισματικά κ' επίμονα είνε τα εμπόδια, μα, η</span><br />
+καρδιά μου πονεί σα δοκιμάζω να τα σπάσω.<br />
+
+<span class='ind2'>Η λεφτεριά είνε το μόνο που έχω ανάγκη, μα,</span><br />
+αισθάνομαι ντροπή να την ελπίζω.<br />
+
+<span class='ind2'>Είμαι βέβαιος πως ανεχτίμητος πλούτος υπάρχει</span><br />
+σε Σένα, και πως είσαι ο καλύτερός μου φίλος, μα,<br />
+δεν έχω καρδιά να σαρώσω τα μάταια στολίδια που <br />
+είνε γεμάτη απ' αυτά η κάμαρά μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Το σάβανο που με σκεπάζει είνε ένα σάβανο από</span><br />
+σκόνη και θάνατο. Το μισώ, μα, το αγκαλιάζω με<br />
+αγάπη.<br />
+
+<span class='ind2'>Τα χρέη μου είνε πολλά, τα λάθη μου μεγάλα,</span><br />
+η ντροπή μου βαρειά και μυστικιά, μα, σαν έρχομαι<br />
+να παρακαλέσω για το καλό μου, τρέμω από φόβο<br />
+μην τυχόν κι' ακουσθή η παράκλησί μου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>29</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Εκείνος, που περιβάλλω με τόνομά μου (ο εαυτός</span><br />
+μου), κλαίει μέσα σ' αυτήν τη φυλακή, τη σκοτεινή.<br />
+Πάντα καταγίνομαι να χτίζω αυτόν τον τοίχο ολόγυρα, <br />
+κ' επειδή αυτός ο τοίχος, μέρα με τη μέρα,<br />
+υψώνεται ολοένα προς τον ουρανό, χάνω τη θωριά<br />
+του αληθινού μου «είναι» στη σκοτεινή σκιά του.<br />
+
+<span class='ind2'>Ξηπασιά με πιάνει για τον μεγάλον αυτόν</span><br />
+τοίχο, και τον ασβεστώνω με χώμα και με άμμο μην<br />
+τυχόν κ' η ελάχιστη τρυπίτσα μείνη σε τούτο τόνομά<br />
+μου. Και για όλη τη φροντίδα που λαβαίνω, χάνω<br />
+τη θωριά του αληθινού μου «είναι».<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>30</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Βγήκα μόνος μου για να πάω στο ραντεβού μου.</span><br />
+Μα, ποιος είνε αυτός που με ακολουθεί στο σιωπηλό<br />
+σκοτάδι;<br />
+
+<span class='ind2'>Παραμερίζω για ν' αποφύγω την παρουσία του,</span><br />
+μα, δεν μπορώ να του ξεφύγω.<br />
+
+<span class='ind2'>Κάνει τη σκόνη να σηκώνεται απ' τη γη με τους</span><br />
+κομπασμούς του. Προσθέτει τη βροντερή φωνή του<br />
+σε κάθε λέξι που προφέρω.<br />
+
+<span class='ind2'>Είνε το μικρό «εγώ» μου, ω Κύριε μου. Δεν ξέρει</span><br />
+καμμιά ντροπή. Μα, εγώ ντρέπομαι νάρθω στην<br />
+πόρτα Σου με τη συντροφιά του.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>31</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>«Φυλακισμένε» πες μου, ποιος είνε αυτός που σε</span><br />
+αλυσόδεσε;»<br />
+
+<span class='ind2'>«Ο Αφέντης μου,» είπεν ο φυλακισμένος. «Θάρρεψα </span><br />
+πως θα μπορούσα να ξεπεράσω, σ' αυτόν τον<br />
+κόσμο, κάθε άλλονε στον πλούτο και στη δύναμι,<br />
+και σώριασα στο δικό μου θησαυροφυλάκιο το χρήμα<br />
+που ωφειλόταν στο Βασιληά μου. Όταν ο ύπνος με<br />
+κατανίκησε, ξαπλώθηκα στο κρεβάτι που ήταν για<br />
+τον Κύριό μου, και σαν ξύπνησα, βρήκα, πως ήμουνα<br />
+φυλακισμένος μέσα στο ίδιο το θησαυροφυλάκιο μου».<br />
+
+<span class='ind2'>«Φυλακισμένε, πες μου, την αλυσίδα αύτη την</span><br />
+άσπαστη, ποιος την κατεργάστηκε;»<br />
+
+<span class='ind2'>«Εγώ,» είπεν ο φυλακισμένος, «εγώ την κατεργάστηκα </span><br
+/>
+αυτήν την αλυσίδα, με πολλή επιμέλεια<br />
+θαρρούσα πως η ανίκητή μου δύναμι θα κρατούσε <br />
+όλον τον κόσμο σκλάβο, αφίνοντας εμένα σε μιαν<br />
+αδιατάρακτη ελευθερία. Έτσι, νύχτα και μέρα <br />
+εργάστηκα σ' αυτήν την αλυσίδα με μεγάλες, θεώρατες <br />
+φωτιές και με σκληρά βαρειά χτυπήματα στ' αμόνι.<br />
+Όταν, τέλος, η δουλειά τελείωσε, και δέθηκε κι' ο<br />
+τελευταίος κρίκος, ήμουν εγώ στην άσπαστη αλυσίδα.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>32</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Με όλους τους τρόπους προσπαθούν να με κρατούν </span><br />
+ασφαλισμένο, εκείνοι που μ' αγαπούν σ' αυτόν<br />
+τον κόσμο. Μα, δε συμβαίνει το ίδιο με τη δική Σου<br />
+αγάπη, που είνε πια μεγάλη απ' τη δική τους, και,<br />
+Συ, με κρατείς ελεύθερο.<br />
+
+<span class='ind2'>Από φόβο μην τους λησμονήσω, δεν τολμούν να</span><br />
+με αφήσουν μόνο. Μα, οι μέρες περνούν, μια — μια,<br />
+και, Συ, δε φαίνεσαι.<br />
+
+<span class='ind2'>Κι' αν δε Σε καλώ στις προσευχές μου, κι' αν</span><br />
+δε Σε κρατώ μέσα στην καρδιά μου, η αγάπη Σου<br />
+για μένα περιμένει ακόμα την αγάπη μου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>33</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Όταν ξημέρωσε, ήρθανε στο σπίτι μου και είπαν:</span><br />
+«Θα πιάσωμε μόνο το πιο μικρό δωμάτιο εδώ».<br />
+
+<span class='ind2'>Είπαν: «Θα σε βοηθήσωμε στη λατρεία του</span><br />
+Θεού σου, και ταπεινά θα δεχθούμε μόνο ό,τι μας<br />
+αναλογεί απ' τη χάρι Του.» Κ' ύστερα πήρανε το<br />
+κάθισμά τους σε μια γωνιά, και κάθησαν ήσυχοι και<br />
+πράοι.<br />
+
+<span class='ind2'>Μα, στο σκοτάδι της νύχτας βρίσκω πως παραβίασαν </span><br
+/>
+το αγιασμένο ιεροφυλάκιό μου, και μπήκαν<br />
+μέσα με δύναμι κι' αντάρα, κι' άρπαξαν, με ανίερη<br />
+απληστία, τ' αφιερώματα από του Θεού μου το βωμό.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>34</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Άφησε μόνο αυτό το λίγο να μένη από μένα,</span><br />
+για να μπορώ με αυτό να Σε λέω πως είσαι το<br />
+παν μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Άφησε μόνο αυτό το λίγο από τη θέλησί μου</span><br />
+να μείνη, για να μπορώ με αυτό να Σ' αισθάνωμαι<br />
+απ' όλες τις μεριές και νάρχωμαι σε Σένα με το<br />
+κάθε τι, και κάθε στιγμή να Σου προσφέρω την<br />
+αγάπη μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Άφησε μόνο αυτό το λίγο να μείνη από μένα,</span><br />
+για να μπορώ με αυτό να μην κρύβωμαι ποτέ από<br />
+Σένα.<br />
+
+<span class='ind2'>Άφησε μόνο απ' τα δεσμά μου να μείνη αυτό</span><br />
+το λίγο που με δεσμεύει με τη θέλησί Σου, και που<br />
+εκπληρούνται μ' αυτό όλοι οι σκοποί Σου στη ζωή μου<br />
+ — κι' αυτό είνε ο δεσμός της αγάπης Σου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>35</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Όπου το πνεύμα είνε άφοβο, κ' η καρδιά ψηλά</span><br />
+κρατιέται,<br />
+
+<span class='ind2'>Όπου η γνώσι είνε ελεύθερη,</span><br />
+
+<span class='ind2'>Όπου ο κόσμος δεν έχει σπάσει σε κομμάτια</span><br />
+μέσα σε στενούς οικιακούς τοίχους,<br />
+
+<span class='ind2'>Όπου οι λέξεις έρχονται απ' τα βάθη της αλήθειας,</span><br />
+
+<span class='ind2'>Όπου ο ακούραστος αγώνας απλώνει τα χέρια</span><br />
+του προς την τελειότητα,<br />
+
+<span class='ind2'>Όπου το καθάριο ρέμμα της Λογικής δε χάνει</span><br />
+το δρόμο του μέσα στην πληκτική έρημο της άψυχης<br />
+Συνήθειας,<br />
+
+<span class='ind2'>Όπου το πνεύμα οδηγείται προς τα μπρος από</span><br />
+Σένα σε μιαν ολοένα πιο πλατειά σκέψι και δράσι,<br />
+
+<span class='ind2'>Εκεί σ' αυτόν τον ουρανό της ελευθερίας, ω</span><br />
+Πατέρα μου, κάνε την Πατρίδα μου να ξυπνήση.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>36</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Αυτή είνε η παράκλησί μου σε Σένα, ω Κύριε</span><br />
+μου, — χτύπα, χτύπα τη ρίζα της ανέχειας στην <br />
+καρδιά μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Δος μου τη δύναμι να σηκώνω ελαφρά τις χαρές</span><br />
+και τις λύπες μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Δος μου τη δύναμι να κάνω την αγάπη μου </span><br />
+γόνιμη σε δούλεψι.<br />
+
+<span class='ind2'>Δος μου τη δύναμι ποτέ να μην απαρνιέμαι το</span><br />
+φτωχό ή να γονατίζω μπρος σε μιαν αγέρωχη δύναμι.<br />
+
+<span class='ind2'>Δος μου τη δύναμι να σηκώνω το νου μου ψηλά</span><br />
+απάνω από τις καθημερινές μικρολογίες.<br />
+
+<span class='ind2'>Και δος μου τη δύναμι να παραδίνω τη δύναμί</span><br />
+μου στη θέλησί Σου με αγάπη.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>37</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Θάρρεψα πως το ταξίδι μου έφθασε στο τέλος</span><br />
+του, με το τελευταίο όριο της δύναμης μου, — πως το<br />
+μονοπάτι έκλεισε μπρος μου, πως οι τροφές μου <br />
+εξαντλήθηκαν, και πως ήρθε ο καιρός να ζητήσω άσυλο<br />
+σε μια σιωπηλή σκοτεινιά.<br />
+
+<span class='ind2'>Μα, είδα πως η θέλησί σου δε γνωρίζει τέλος σε</span><br />
+μένα. Κι' όταν τα λόγια τα παληά ξεψυχήσουν απάνω<br />
+στη γλώσσα, νέες μελωδίες κυλούν απ' την καρδιά,<br />
+κ' εκεί που τελειώνουν τα παληά μονοπάτια, μια νέα<br />
+χώρα παρουσιάζεται με όλες τις μαγείες της.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>38</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Σένα θέλω. Σένα μόνο, — αυτό η καρδιά μου ας</span><br />
+επαναλαβαίνη ακατάπαυτα. Όλες οι επιθυμίες που<br />
+με συναρπάζουν, μέρα και νύχτα, είνε ψεύτικες και<br />
+άδειες ως πέρα.<br />
+
+<span class='ind2'>Όπως η νύχτα φυλάει κρυμμένη στα βάθη των</span><br />
+σκοταδιών της την παράκλησι για φως, έτσι και στα<br />
+βάθη της αναισθησίας μου αντηχάει η φωνή: «Σένα<br />
+θέλω, Σένα μόνο.»<br />
+
+<span class='ind2'>Όπως η θύελλα αναζητάει το τέλος της στη γαλήνη, </span><br />
+όταν χτυπά με όλη τη δύναμί της τη γαλήνη,<br />
+έτσι κ' η ανταρσία μου χτυπά την αγάπη Σου, κι'<br />
+ως τόσο, η κραυγή της είνε: «Σένα θέλω, Σένα<br />
+μόνο».<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>39</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Όταν η καρδιά μου είνε σκληρή και αποξηραμένη, </span><br />
+κατέβα ως εμένα, ω Κύριέ μου, με βροχή <br />
+επιεικείας.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν η χάρι χαθή από τη ζωή, έλα σε μένα με</span><br />
+ένα ξέσπασμα τραγουδιού.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν ο θόρυβος της εργασίας υψώνει απ' όλες</span><br />
+τις μεριές τη βοή του και με κρατάει μακρυά, <br />
+παράμερα, τότε έλα, Συ, ω Κύριε της Σιωπής, με την<br />
+ειρήνη Σου και την ανάπαυσί Σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν η άθλια καρδιά μου τρομαγμένη στριμώγνεται </span><br />
+σε μια γωνιά σα σκλάβος δεμένος, σπρώξε<br />
+την πόρτα μου, ω Βασιληά μου, κ' έμπα μ' αληθινή<br />
+Βασιλική πομπή.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν επιθυμίες και πόθοι αποτυφλώσουν το</span><br />
+πνεύμα μου με απατηλές εικόνες, Συ, Άγιε Μοναδικέ, <br />
+Συ που όλα τα βλέπεις και σ' όλα αγρυπνάς<br />
+κι' όλα τα προνοείς, τρέξε σε μένα με το σωτήριο<br />
+φως Σου, σπεύσε με την αστραπή και τον κεραυνό Σου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>40</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Μέρες και μέρες έχει να βρέξη, Θεέ μου, στην</span><br />
+άνυδρη καρδιά μου. Ο ορίζοντας έχει μιαν άγρια <br />
+γδύμνια — ούτε το πιο λεπτό σκέπασμα απαλού <br />
+συννέφου, ούτε το πιο αόριστο σημάδι καμμιάς <br />
+απόμακρης δροσερής βροχής.<br />
+
+<span class='ind2'>Στείλε την ωργισμένη Σου θύελλα, με το ζόφο</span><br />
+του θανάτου, αν είνε αυτή η επιθυμία Σου, και με<br />
+τις καμτσικιές της αστραπής Σου κατατρόμαξε τον<br />
+ουρανό απ' άκρη σ' άκρη.<br />
+
+<span class='ind2'>Μα, ανακάλεσε, ω Κύριέ μου, ανακάλεσε τη </span><br />
+διαπεραστικήν αυτή σιωπηλή κάψα, την πνιχτική, και<br />
+βουβή και σκληρή, που κατακαίει την καρδιά μου<br />
+με φρικτήν απελπισία.<br />
+
+<span class='ind2'>Της χάρης Σου το σύννεφο ας χαμηλώση από</span><br />
+ψηλά, όπως το βουρκωμένο βλέμμα της μητέρας, τη<br />
+μέρα της πατρικής οργής.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>41</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Πώς δε φαίνεσαι και συ, αγαπημένε μου, μαζί με</span><br />
+τους άλλους, μόνε στέκεις πίσω απ' όλους, κρυμμένος<br />
+στη σκιά; Περνούν από μπρος σου και σε σπρώχνουν,<br />
+απάνω στο σκονισμένο δρόμο, κι' ούτε καν σε <br />
+προσέχουνε. Κ' εγώ προσμένω εδώ ώρες πικραμένες, <br />
+απλώνοντας για σένα τ' αφιερώματά μου, ενώ οι διαβάτες <br />
+έρχονται και περνούν τα λουλούδια μου ένα-ένα, και<br />
+πάει ναδειάση το πανέρι μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Οι πρωινές ώρες πέρασαν. Πέρασε και το μεσημέρι </span><br />
+και στις σκιές της βραδυάς τα μάτια μου βαρύνανε <br />
+απ' τον ύπνο. Άνθρωποι που γυρίζουν σπίτι τους<br />
+με κοιτάζουν και γελούν, και με γεμίζουν με ντροπή.<br />
+Κάθομαι σα μια ζητιανοπούλα, σκεπάζοντας το πρόσωπό <br />
+μου με τον ποδόγυρό μου, κι' όταν μ' ερωτούν<br />
+τι θέλω, χαμηλώνω τα μάτια μου κι' απάντησι δε δίνω.<br />
+
+<span class='ind2'>Ω! Πώς, αλήθεια, θα μπορούσα να τους πω πως</span><br />
+προσμένω Εσένα και πως μούχεις δώσει υπόσχεσι<br />
+να 'ρθής; Πώς θα μπορούσα, από ντροπή, να ομολογήσω <br />
+πως κρατώ για προίκα μου αυτήν την κατάντια; <br />
+Α! Στην πιο μυστική γωνιά της καρδιάς<br />
+μου φυλάω αυτή την περηφάνεια.<br />
+
+<span class='ind2'>Κάθομαι στα χόρτα απάνω, τηράω τον ουρανό</span><br />
+και ονειρεύομαι την ξαφνική λάμψι του ερχομού σου:<br />
+ — όλα γύρω σου θ' αστράφτουν, φτερά χρυσά θα<br />
+χτυπούν γύρω από το άρμα σου, κι' όσοι θα περνούν<br />
+στο δρόμο θα στέκουνται και θα χαζεύουν, που θα<br />
+σε βλέπουν να κατεβαίνης απ' ταμάξι Σου, να με <br />
+σηκώνης απ' τη σκόνη και να καθίζης στο πλευρό Σου<br />
+την κουρελιάρα αυτή ζητιανοπούλα, που θα τρέμη από<br />
+ντροπή και περηφάνεια, σαν μια περικοκλάδα στο <br />
+αεράκι του καλοκαιριού.<br />
+
+<span class='ind2'>Μα, ο καιρός περνάει κι' ακόμα ν' ακουστούν οι</span><br />
+ρόδες του αμαξιού Σου. Συνοδείες πολλές περνούν<br />
+από μπροστά μου με φωνές, με θόρυβο, με αλαλαγμούς <br />
+θριάμβου. Και μόνο Συ θέλεις να μείνης στη<br />
+σκιά σιωπηλός και τελευταίος απ' όλους; Και μόνο<br />
+εγώ πρέπει να προσμένω και να κλαίω, και να <br />
+κουράζω την καρδιά μου με τη μάταιη λαχτάρα;<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>42</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Πρωί, πρωί, ψιθυρίστηκε πως θ' αρμενίζαμε με</span><br />
+μια βαρκούλα, μόνο Συ κ' εγώ, και ποτέ μια ψυχή<br />
+στον κόσμο δε θα γνώριζε γι' αυτή μας την αποδημία <br />
+προς καμμιά χώρα, προς κανένα τέλος.<br />
+
+<span class='ind2'>Σ' εκείνον τον δίχως ακτές ωκεανό, ενώ Συ θ'</span><br />
+αφουγκραζόσουν με σιωπηλό χαμόγελο, τα τραγούδια<br />
+μου θα ξεχύνουνταν σε μελωδίες, ελεύθερες σαν τα<br />
+κύματα, ελεύθερες από κάθε δεσμό λέξεων.<br />
+
+<span class='ind2'>Μα, δεν ήρθε ακόμα η ώρα; Μένει ακόμα καμμιά </span><br />
+εργασία να γίνη; Κοίτα, το σούρουπο άπλωσε<br />
+απάνω στ' ακρογιάλι, και στο λιπόθυμο φως τα <br />
+θαλασσοπούλια γυρίζουν στις φωληές τους.<br />
+
+<span class='ind2'>Ποιος ξέρει πότε θα λυθούνε τα σχοινιά, κ' η </span><br />
+βαρκούλα, σαν την τελευταία αναλαμπή του δειλινού,<br />
+θα χαθή στα σκοτάδια της νύχτας;<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>43</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Ήταν ημέρα που δεν ήμουν έτοιμος για να Σε</span><br />
+δεχθώ, και μπαίνοντας απρόσκλητος στην καρδιά<br />
+μου, το ίδιο όπως ένας του κοινού λαού, άγνωστος<br />
+σε μένα, ω Βασιληά μου, αποτύπωσες τη σφραγίδα<br />
+της αιωνιότητος σε πολλές φευγαλέες στιγμές της<br />
+ζωής μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Και σήμερα, που έτσι κατά τύχη βρίσκομαι μπροστά </span><br />
+τους και βλέπω την υπογραφή Σου, βρίσκω πως<br />
+είχαν μείνει σκορπισμένες στις σκόνες, τις ανάκατες<br />
+με τις αναμνήσεις των χαρών και των θλίψεων των<br />
+λησμονημένων ασήμαντων ημερών μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Δεν έστρεψες με περιφρόνησι το πρόσωπό Σου</span><br />
+από το παιδικό μου παιγνίδι, εκεί ανάμεσα στις<br />
+σκόνες κ' η περπατησιά που άκουσα στην κάμαρα<br />
+του παιγνιδιού μου είνε η ίδια που αντηχάει από<br />
+άστρο σε άστρο.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>44</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Αυτή είνε η χαρά μου, έτσι να προσμένω και να</span><br />
+φυλάω καρτέρι στα πλάγια του δρόμου, όπου οι<br />
+σκιές κυνηγούν το φως κ' η βροχή ακολουθεί τ' <br />
+αχνάρια του καλοκαιριού.<br />
+
+<span class='ind2'>Ταχυδρόμοι, με μηνύματα απ' άγνωστους ουρανούς, </span><br />
+με χαιρετούν και βιαστικά εξακολουθούν το<br />
+δρόμο. Η καρδιά μου, μέσα μου, είνε χαρούμενη,<br />
+κ' είνε γλυκειά η πνοή της αύρας που περνά.<br />
+
+<span class='ind2'>Απ' την αυγή ως το σούρουπο, κάθουμαι εδώ</span><br />
+έξω από την πόρτα μου, και ξέρω πως ξαφνικά θα<br />
+φθάση η καλότυχη στιγμή όπου θα ιδώ.<br />
+
+<span class='ind2'>Στο αναμεταξύ, χαμογελώ και τραγουδώ ολομόναχος. </span><br
+/>
+Στο αναμεταξύ, ο αέρας γεμίζει με το άρωμα<br />
+της Υποσχέσεως.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>45</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Δεν άκουσες τη σιωπηλή περπατησιά Του; Έρχεται, </span><br />
+έρχεται, έρχεται πάντα.<br />
+
+Κάθε στιγμή και κάθε εποχή, κάθε μέρα και<br />
+κάθε νύχτα έρχεται, έρχεται, έρχεται πάντα.<br />
+
+<span class='ind2'>Τραγούδησα άπειρα τραγούδια με κάθε λογής</span><br />
+διάθεσι, μα, κάθε νότα πάντα ετόνιζε: «Έρχεται,<br />
+έρχεται, έρχεται πάντα».<br />
+
+<span class='ind2'>Από το μονοπάτι του δάσους, τις μέρες τις λιγωμένες </span><br />
+απ' τ' αρώματα της Άνοιξης: έρχεται, έρχεται, <br />
+έρχεται πάντα.<br />
+
+<span class='ind2'>Στην αγωνία των φθινοπωρινών νυχτών, στο</span><br />
+ξέσπασμα της θύελλας, έρχεται, έρχεται, έρχεται<br />
+πάντα.<br />
+
+<span class='ind2'>Πηδάει από πόνο σε πόνο κ' έρχεται στην καρδιά </span><br />
+μου και τήνε σφίγγει απαλά. Και του ποδιού<br />
+Του το άγγιγμα το χρυσό κάνει τη χαρά μου να<br />
+λάμπη.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>46</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Δεν ξέρω από ποιους απόμακρους χρόνους έρχεσαι </span><br />
+πάντα πιο σιμά για να με συναντήσης. Ο ήλιος<br />
+και τ' αστέρια δεν μπορούν ποτέ να Σε κρατήσουν<br />
+κρυμμένο από μένα, για πάντα.<br />
+
+<span class='ind2'>Πολλές αυγές, και δειλινά πολλά, η περπατησιά</span><br />
+Σου ακούστηκε κι' ο ταχυδρόμος Σου ήρθε μέσα στην<br />
+καρδιά μου και μυστικά με κάλεσε.<br />
+
+<span class='ind2'>Δεν ξέρω γιατί η ζωή μου όλη σπαρταράει, κ'</span><br />
+ένα αίσθημα τρεμουλιαστής χαράς περνά μέσα απ'<br />
+την καρδιά μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Μου φαίνεται σαν νάρθε ο καιρός να τελειώσω</span><br />
+τη δουλειά μου, και στον αέρα αισθάνομαι ένα λεπτό<br />
+άρωμα της γλυκειάς Σου παρουσίας.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>47</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Όλη η νύχτα σχεδόν πέρασε προσμένοντάς Τονε</span><br />
+του κάκου. Φοβούμαι μήπως ξαφνικά φανερωθή<br />
+στην πόρτα μου το πρωί, όταν, μπαϊλντισμένο πια,<br />
+θα μ' έχη πάρη ο ύπνος. Ω! Φίλοι μου! Αφήστε<br />
+του ελεύθερη τη διάβα! Μην τον εμποδίζετε να μπη.<br />
+
+<span class='ind2'>Αν δε με ξυπνήση το περπάτημά Του, σεις μη</span><br />
+δοκιμάσετε να με σηκώσετε. Σας ικετεύω. Δε θέλω τα<br />
+τρελλά τραγούδια των πουλιών, ούτε το μάνιασμα<br />
+του ανέμου στο ξεφάντωμα του πρωινού φωτός, την<br />
+ησυχία μου να ταράξουν· αφήστε με να κοιμούμαι με<br />
+γαλήνη κι' όταν ακόμα ξαφνικά ο Αφέντης μου <br />
+παρουσιαστή στην πόρτα μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Α! Ύπνε μου! Ατίμητε μου ύπνε, που δεν</span><br />
+προσμένεις παρά το άγγιγμα Του για να φύγης! Τα<br />
+κλειστά μου μάτια δε θ' ανοίξουν παρά στου <br />
+χαμογέλιου Του τη λάμψι, όταν θα 'ρθή κοντά μου, σαν<br />
+όνειρο που ξεπροβάλλει μέσ' απ' του ύπνου τα <br />
+σκοτάδια.<br />
+
+<span class='ind2'>Ας παρουσιαστή μπροστά μου πιο φωτεινός από</span><br />
+το φως, και πιο τέλειος από τα σχήματα όλα.<br />
+
+<span class='ind2'>Και την πρώτη ανατριχίλα της χαράς ας τη χρωστάη </span><br />
+η ψυχή μου στη θωριά Του. Κι' ο γυρισμός μου<br />
+στον εαυτό μου ας είνε ένας άμεσος γυρισμός σ' Αυτόνε.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>48</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Ο πρωινός Ωκεανός της Σιγαλιάς ξέσπασε σε</span><br />
+παλμούς κι' ανατριχίλες απ' των πουλιών τα <br />
+κελαϊδίσματα, και τα λουλούδια, στα πλάγια του δρόμου, <br />
+φούντωναν χαρωπά και πλούτος χρυσαφιού σκορπούσε<br />
+μέσα απ' τις σχισμάδες των συννέφων, ενώ εμείς,<br />
+δίχως καμμιά να δίνωμε σ' αυτά όλα προσοχή, <br />
+εξακολουθούσαμε βιαστικοί το δρόμο κάτω.<br />
+
+<span class='ind2'>Δεν τραγουδούσαμε τραγούδια χαρωπά, ούτε παίζαμε. </span><br
+/>
+Δεν κατεβαίναμε στο χωριό για εμπόριο. Δε<br />
+λέγαμε ούτε λέξι, ούτε χαμογελούσαμε. Δεν <br />
+χασομερούσαμε ούτε μια στιγμή. Κι' όσο γοργά περνούσε<br />
+η ώρα, τόσο πιο πολύ βιάζαμε μεις το βήμα.<br />
+
+<span class='ind2'>Ο ήλιος μεσουράνισε και τα περιστέρια, στον</span><br />
+ίσκιο, γόγγυζαν ερωτικά στα ταίρια τους. Τα φύλλα<br />
+τα ξερά χόρευαν και στριφογύριζαν στον θερμόν αέρα<br />
+του μεσημεριού. Το τσομπανόπουλο αποκοιμισμένο<br />
+κάτω από το δέντρο «μπανυάν», έβλεπε όνειρα χρυσά.<br />
+Έγυρα κ' εγώ πλάι στην πηγή και ξάπλωσα τα κουρασμένα <br />
+μέλη μου απάνω στα χορτάρια.<br />
+
+<span class='ind2'>Με περιπαίξαν οι σύντροφοι μου με γέλιο περιφρονητικό.
+</span><br />
+Σήκωσαν το κεφάλι και τραβήξανε πάντα<br />
+βιαστικοί το δρόμο τους. Δε γυρίσανε ούτε μια φορά<br />
+για να κοιτάξουν πίσω, ούτε πουθενά σταμάτησαν.<br />
+Χάθηκαν πέρα στη μακρυνή γαλάζια καταχνιά. Πέρασαν <br />
+πολλά λιβάδια και βουνά κ' είδανε χώρες ξένες, <br />
+μακρυνές και άγνωστες. Όλη η τιμή σε σας, γενναίοι <br />
+διαβάτες, του ατέλειωτου δρόμου! Η κοροϊδία<br />
+κ' η επίπληξις με κέντρισαν για να σηκωθώ, μα, μέσα<br />
+μου, πρόθυμη ορμή καμμιά δε φάνηκε για να απαντήση. <br />
+Και παράτησα τον εαυτό μου και χάθηκα στα<br />
+βάθη μιας ευχάριστης ταπεινωσύνης — στη σκιά <br />
+αβέβαιης χαράς.<br />
+
+<span class='ind2'>Η αταραξία της περιτριγυρισμένης απ' τον ήλιο</span><br />
+πράσινης σκοτεινιάς απλώθηκε σιγά-σιγά στην καρδιά <br />
+μου. Λησμόνησα γιατί ταξίδεψα και παράδωσα<br />
+δίχως αγώνα το νου μου σε λαβύρινθο ίσκιων και<br />
+τραγουδιών.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>49</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Τέλος σαν ξύπνησα απ' τ' αποκάρωμά μου και</span><br />
+άνοιξα τα μάτια μου, είδα Σένα, Κύριε μου, ολόρθο<br />
+εμπρός μου κ' έλουζες τον ύπνο μου με το <br />
+χαμόγελό Σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Πώς είχα φοβηθή πως ήτανε μακρύς ο δρόμος</span><br />
+και κουραστικός, και δύσκολος ο αγώνας για να<br />
+φθάσω ως Εσένα!<br />
+
+<span class='ind2'>Κατέβης απ' το θρόνο Σου, κ' ήρθες και στάθηκες </span><br />
+στην πόρτα της καλύβας μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Τραγουδούσα ολομόναχος σε μια γωνιά, κ' η μελωδία </span><br
+/>
+έφτασε στ' αφτιά σου. Και κατέβης και στάθηκες <br />
+στην πόρτα της καλύβας μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Οι τραγουδιστάδες είνε πολλοί στη σάλα Σου,</span><br />
+και τα τραγούδια αντηχούν εκεί όλες τις ώρες. Μα, το<br />
+απλό τραγουδάκι εμένα του αρχάριου δόνησε την<br />
+αγάπη Σου. Ένα τραγουδάκι γεμάτο παράπονο <br />
+αναμίχτηκε με τη μεγάλη μουσική του κόσμου, και μ'<br />
+ένα λουλούδι στο χέρι για βραβείο, κατέβης και <br />
+σταμάτησες στην πόρτα της καλύβας μου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>50</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Κατέβαινα το δρόμο του χωριού, για να πάω να</span><br />
+ζητιανέψω από πόρτα σε πόρτα, όταν το χρυσό Σου<br />
+άρμα φάνηκε από πέρα, σαν ένα λαμπρό όνειρο, και<br />
+ρώτησα μέσα μου με θαυμασμό ποιος ήταν αυτός ο<br />
+Βασιληάς όλων των βασιληάδων.<br />
+
+<span class='ind2'>Οι ελπίδες μου φτερούγισαν ψηλά, και νόμισα</span><br />
+πως οι πονηρές ημέρες μου έφθασαν σ' ένα τέλος, και<br />
+στάθηκα προσμένοντας ελεημοσύνες να μου δοθούν<br />
+αζήτητες, και πλούτη, σκορπισμένα σ' όλες τις μεριές<br />
+στη σκόνη απάνω.<br />
+
+<span class='ind2'>Το άρμα στάθηκε εκεί που στεκόμουν. Το βλέμμα</span><br />
+Σου έπεσε απάνω μου, και κατέβηκες μ' ένα χαμόγελο <br />
+στα χείλη. Αισθάνθηκα πως η ώρα η καλή της<br />
+ζωής μου ήρθε τέλος. Τότε, ξαφνικά, άπλωσες το δεξί<br />
+Σου χέρι κ' είπες: «Τι έχεις να μου δώσης;»<br />
+
+<span class='ind2'>Α! Τι βασιλική χειρονομία ήταν αυτή ν' ανοίξης </span><br />
+την παλάμη Σου σ' ένα ζητιάνο και να του <br />
+ζητήσης ελεημοσύνη! Τάχασα, και στάθηκα μ' <br />
+αμηχανία, κ' ύστερα απ' το ταγάρι μου έβγαλα σιγά-σιγά<br />
+τον πιο μικρό κόκκο σιταριού και τον πρόσφερα σε<br />
+Σένα.<br />
+
+<span class='ind2'>Μα, πόσο μεγάλη ήταν η έκπληξί μου, όταν, στο</span><br />
+τέλος της ημέρας, άδειασα το ταγάρι μου στο πάτωμα<br />
+και βρήκα ένα μικρούλικο κόκκο χρυσαφιού ανάμεσα<br />
+στο φτωχικό σωρό. Κ' έκλαψα πικρά, και είπα γιατί<br />
+να μην έχω την καρδιά να Σ' τα προσφέρω όλα μου;<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>51</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Η νύχτα πύκνωσε. Οι εργασίες της ημέρας </span><br />
+τέλειωσαν. Λέγαμε πως ο τελευταίος μουσαφίρης έφτασε<br />
+και πως του χωριού όλες οι πόρτες έκλεισαν. Κάποιος<br />
+μονάχα είπε πως ο Ρήγας έμελλε ναρθή. Γελάσαμε<br />
+κ' είπαμε. «Όχι! Δεν είνε δυνατόν!»<br />
+
+<span class='ind2'>Μας φάνηκε πως ακούσαμε χτυπήματα στην</span><br />
+πόρτα και είπαμε πως είνε ο άνεμος. Σβύσαμε τους<br />
+λύχνους και πέσαμε να κοιμηθούμε. Ένας μονάχα<br />
+είπε: «Νά ο Ταχυδρόμος!» Γελάσαμε και είπαμε:<br />
+«Όχι! Ο αγέρας θάνε!»<br />
+
+<span class='ind2'>Ταραχή, τα μεσάνυχτα. Αποκοιμισμένοι, θαρρέψαμε </span><br />
+πως ήταν η απήχησι μακρυνής βροντής. Η γη<br />
+έτρεμε, οι τοίχοι κλονίζονταν και ταραχτήκαμε απάνω<br />
+στον ύπνο μας. Κάποιος είπε πως ήτανε ο θόρυβος<br />
+άρματος. Κυριευμένοι απ' τον ύπνο, είπαμε ναρκωμένα. <br />
+«Όχι! Θάνε των νεφών το ξέσπασμα!»<br />
+
+<span class='ind2'>Η νύχτα ήτανε σκοτεινή ακόμα, όταν αντήχησαν</span><br />
+τα τύμπανα. Ακούσαμε την κραυγή. «Ξυπνάτε! Μη<br />
+χάνετε καιρό!» Σφίξαμε με τα χέρια μας την καρδιά<br />
+μας κι' ανατριχιάσαμε απ' το φόβο. Κάποιος είπε:<br />
+«Βλέπετε; Νά η σημαία του Βασιληά!»<br />
+
+<span class='ind2'>Τιναχτήκαμε απάνω και φωνάξαμε: «Γρήγορα!</span><br />
+Δεν έχομε να χάνωμε καιρό».<br />
+
+<span class='ind2'>Ο Ρήγας έφτασε! Μα, που είνε τα φώτα; Πού</span><br />
+τα στέφανα; Πού είνε ο θρόνος για να καθήση;<br />
+Ω! Ντροπή! Ω! Τι μεγάλη ντροπή! Πού είνε η<br />
+αίθουσα; Πού είνε οι στολισμοί; Κάποιος είπεν<br />
+«Τι βγαίνει από τις κλάψες σας; Χαιρετήστε Το <br />
+με τ' άδεια σας χέρια. Υποδεχθήτε τον στις ολόγδυμνες <br />
+κάμαρές σας!»<br />
+
+<span class='ind2'>Ανοίχτε τις πόρτες και οι κόγχες ας αντιλαλήσουν! </span><br />
+Στα βάθεια της νύχτας έρχεται ο Βασιληάς<br />
+στη σκοτεινή και πένθιμη κατοικία μας, ενώ η βροντή<br />
+βρυχάται στον ουρανό, κ' η αστραπή ξεσχίζει τα<br />
+σκοτάδια. Φέρτε, φέρτε αυτήν την ξεφτισμένη ψάθα<br />
+κι' απλώστε τήνε στην αυλή. Μες στη θύελλα της<br />
+τρομερής νύχτας ήρθε ξάφνου ο Βασιληάς μας!<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>52</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Μου ερχότανε να σου ζητήσω — μα δεν τολμούσα</span><br />
+ — τη γυρλάνδα με τα ρόδα που φορούσες στο λαιμό<br />
+σου. Έτσι, περίμενα ως το πρωί που θάφευγες, για<br />
+να ψάξω στο κρεβάτι ίσως κ' εύρω εκεί κάνα <br />
+απομεινάρι του. Κ' έψαξα σαν το ζητιάνο, στης αυγής το<br />
+σύθαμπο, με την ελπίδα ναύρω ένα μονάχα ή δυο — <br />
+δεν πείραζε — μαραμμένα φύλλα.<br />
+
+<span class='ind2'>Αχ! η δόλια, τι βρήκα; Τι θυμητικό μου άφησε</span><br />
+η αγάπη σου; Ούτε λουλούδι, ούτε μύρο, ούτε ένα καν<br />
+μπουκαλάκι νερό αρωματισμένο, παρά μόνο την τρομερή <br />
+πολεμική σου σπάθα, αστραφτερή σα φλόγα,<br />
+βαρειά σαν τ' αστροπελέκι. Το φως το νέο της αυγής<br />
+περνά μέσα απ' τα παντζούρια και σκορπάει απάνω<br />
+στο κρεββάτι σου. Το πρωινό πουλάκι τερετίζει χαρωπά <br />
+και με ρωτάει: «Γυναίκα, τι βρήκες;» Τίποτα:<br />
+ούτε λουλούδι, ούτε μύρο, ούτε ένα καν μπουκαλάκι νερό<br />
+αρωματισμένο, — μόνο την τρομερή πολεμική σου<br />
+σπάθα.<br />
+
+<span class='ind2'>Κάθομαι και θαυμάζω κι' απορώ για ένα τέτοιο</span><br />
+δώρο που μου άφησες. Δεν μπορώ ναύρω ένα μέρος<br />
+για να το φυλάξω. Ντρέπομαι να το φορέσω, κι' όπως<br />
+είμαι αδύνατη, μου πληγώνει τις σάρκες όταν το<br />
+σφίγγω στα στήθια μου απάνω. Και όμως, θα σηκώσω<br />
+με τιμή το φορτίο αυτό του πόνου στην καρδιά μου,<br />
+αυτό σου το δώρο.<br />
+
+<span class='ind2'>Από τώρα δε θάχω πια κανένα φόβο σε τούτον</span><br />
+τον κόσμο, και στους αγώνες μου όλους θα βγαίνης<br />
+νικητής. Μου άφησες το θάνατο για σύντροφο, κ' εγώ<br />
+με τη ζωή μου θα τόνε στεφανώσω. Έχω τη σπάθα<br />
+σου κοντά μου τώρα για να κόψω τα δεσμά μου, και<br />
+τι στον κόσμο τώρα έχω να φοβηθώ;<br />
+
+<span class='ind2'>Κι' από τώρα θα πετάξω μακρυά μου όλα τα μάταια </span><br />
+στολίδια. Κύριε της καρδιάς μου, δε θα υπάρχη<br />
+πια για μένα αναμονή και κλάμμα στις γωνιές, ούτε<br />
+ντροπαλά καμώματα, ούτε νάζια. Μου άφησες για<br />
+στολίδι τη ρομφαία σου, τα στολίδια τα κουκλίστικα τι<br />
+να τα κάνω πια;<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>53</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Είνε πανώρηο το βραχιόλι Σου, στολισμένο μ'</span><br />
+αστέρια και με τέχνη δουλεμένο με μυριάδες πολύχρωμα <br />
+πετράδια. Μα, για μένα, ακόμα πιο θαυμάσιο <br />
+είνε το σπαθί Σου με την αστραφτερή καμπύλη<br />
+του — σαν τα ορθάνοιχτα φτερά του θεϊκού πουλιού<br />
+του Θεού Βισνού — που ισοζυγιάζει τέλεια με τις <br />
+ορμητικές αχτίνες του πυρωμένου, σα βασιλεύει, ήλιου.<br />
+
+<span class='ind2'>Τρέμει σαν τον τελευταίο της Ζωής αχό στο λίγωμα </span><br />
+του πόνου, όταν ο Θάνατος της δίνει το τελευταίο <br />
+πλήγμα. Αστράφτει σαν την αγνή φλόγα μιας<br />
+ψυχής που με άγρια λάμψι κατακαίει εγκόσμια πάθη.<br />
+
+<span class='ind2'>Πάγκαλο είνε το βραχιόλι Σου, που το λαμπρύνουν </span><br />
+άστρα και πετράδια, μα το σπαθί Σου, ω Κύριε<br />
+της Βροντής, είνε δουλεμένο με απαράμιλλη τέχνη,<br />
+με καλλονήν ανέκφραστη, τρομερό να το δη κανείς ή<br />
+καν να το σκεφθή.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>54</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Τίποτα δε ζήτησα από σένα. Ούτε τ' όνομά μου</span><br />
+καν δεν πρόφερα στ' αφτιά σου. Όταν μ' άφησες και <br />
+πήρες πάλι ξανά το δρόμο, δεν έβγαλα μιλιά. Στεκόμουνα <br />
+κοντά στο πηγάδι που ένα δένδρο το ίσκιαζε<br />
+με το μακρυνό του ίσκιο, και οι γυναίκες γυρίζανε<br />
+στα σπίτια τους με τα σταμνιά τους γεμάτα. Μου<br />
+φώναζαν και μου λέγαν: «Έλα, λοιπόν, τι κάθεσαι;<br />
+Η μέρα προχωρεί. Κοντεύει μεσημέρι.» Μα, μαραμένη<br />
+εγώ, χασομερούσα ακόμα παραδομένη σε κύματα<br />
+πλατειά ονείρων.<br />
+
+<span class='ind2'>Δεν είχα ακούσει την περπατησιά σου όταν ερχόσουν. </span><br
+/>
+Τα μάτια σου ήσαν λυπημένα όταν έπεσαν σε<br />
+μένα, και η φωνή σου, λιπόψυχη όταν μου είπες σιγανά: <br />
+«Α! Είμαι ένας οδοιπόρος διψασμένος.» Τινάχτηκα <br />
+απ' τα ονειροπολήματά μου κ' έχυσα νερό<br />
+απ' το σταμνί μου στις φούχτες σου. Απάνω απ' το<br />
+κεφάλι μας τα φύλλα θρόιζαν. Ο κούκος φλυαρούσε<br />
+αθώρητος στους ίσκιους, και το άρωμα των λουλουδιών <br />
+του «μπάμπλα» ερχόνταν μεθυστικό από έναν<br />
+κήπο πέρα.<br />
+
+<span class='ind2'>Έμεινα βουβή και κοκκίνισα από την ντροπή</span><br />
+σαν με ρώτησες το όνομά μου. Τι έκανα, αλήθεια,<br />
+ώστε ν' αξίζω να με θυμάσαι; Μα, εμένα, η θύμησι <br />
+ότι μπόρεσα να κατευνάσω τη δίψα σου με το νερό<br />
+που σούδωσα, θα μένη πάντα στην καρδιά μου και<br />
+θα την τυλίγη με ηδονή. Η μέρα προχωρεί, είνε αργά,<br />
+τα πουλιά τραγουδούν με κουρασμένες νότες, τα<br />
+φύλλα του «χιμ» θροΐζουν απάνω απ' το κεφάλι<br />
+μου, μα, εγώ ακόμα κάθουμαι και συλλογιέμαι, και<br />
+συλλογιέμαι . . . <br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>55</span><br /><br /><br /><br />
+
+Χαύνωσι πλακώνει την καρδιά σου, κι' ο ύπνος<br />
+είνε ακόμα στα μάτια σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Δεν σούρθε, λοιπόν, η είδησι πως το λουλούδι</span><br />
+βασιλεύει με λαμπρότητα ανάμεσα στ' αγκάθια. Ξύπνα,<br />
+ω, ξύπνα! Μην αφίνεις τον καιρό του κάκου να<br />
+περνά. Στο τέλος του σπαρμένου με χαλίκια δρόμου,<br />
+στη χώρα της παρθένας μοναξιάς, ο φίλος μου κάθεται <br />
+ολομόναχος. Μην τον απατάς. Ξύπνα, ω, ξύπνα!<br />
+
+<span class='ind2'>Τι κι' αν ο ουρανός λαχανιάζει και τρέμει με τη</span><br />
+φλόγα του μεσημεριάτικου ήλιου; — τι κι' αν η καφτερή<br />
+άμμο απλώνει το μανδύα της της δίψας;<br />
+
+<span class='ind2'>Δεν νοιώθεις χαρά στα βάθη της καρδιάς σου;</span><br />
+Σε κάθε βήμα που θα κάνης, η άρπα του δρόμου δε<br />
+θα ξεσπάη σε μια γλυκειά μελωδία πόνου;<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>56</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Λοιπόν, ναι, η αγάπη Σου σε μένα είνε τέλεια.</span><br />
+Λοιπόν, ναι, κατέβηκες ως εμένα. Ω, Συ, Κύριε όλων<br />
+των ουρανών, πού θάταν η αγάπη Σου αν δεν<br />
+υπήρχα;<br />
+
+<span class='ind2'>Με πήρες σύντροφό Σου σ' όλα τα πλούτη Σου.</span><br />
+Στην καρδιά μου υπάρχει τ' ατέλειωτο παιγνίδι της<br />
+χαράς Σου. Στη ζωή μου, η θέλησί Σου παίρνει<br />
+πάντα μορφή και σχήμα.<br />
+
+<span class='ind2'>Και για τούτο, Συ που είσαι ο Βασιληάς των </span><br />
+βασιληάδων, στολίστηκες με καλλονή για να αιχμαλωτίσης <br />
+την καρδιά μου. Και για τούτο η αγάπη Σου<br />
+χάνεται στην αγάπη του εραστή Σου, κ' εκεί φανερώνεσαι <br />
+στην τέλεια ένωσι των δυο.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>57</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Φως! Ω! Φως μου! Φως που πλημμυρείς τον</span><br />
+κόσμο, φως των ματιών φιλί, γλύκα της καρδιάς εσύ,<br />
+ω Φως!<br />
+
+<span class='ind2'>Α! Ως στα κατάβαθα της ψυχής μου, ω Αγαπημένε </span><br />
+μου, περιχύνεται το Φως και στου Φωτός το<br />
+κάθε χάδι, ω Λατρεμένε μου, δονίζουνται της αγάπης<br />
+μου οι χορδές. Τα ουράνια ανοίγουν, οι άνεμοι πνέουν<br />
+ορμητικοί, γέλιο περνά απάνω από τη γη.<br />
+
+<span class='ind2'>Στον ωκεανό του φωτός. Αγαπημένε μου, οι </span><br />
+πεταλούδες ανοίγουν τα φτερά τους, κ' οι κρίνοι και<br />
+τα γιασεμιά λιποθυμούνε στου φωτός τα κύματα.<br />
+
+<span class='ind2'>Κοίτα, κοίτα, Πολυαγαπημένε μου, πώς χύνει το</span><br />
+χρυσάφι του στα σύννεφα το φως, και πώς σκορπά<br />
+πολύτιμα πετράδια με όλη τους τη λάμψι.<br />
+
+<span class='ind2'>Ανατριχίλα ηδονής περνάει από φύλλο σε φύλλο.</span><br />
+Αγάπη μου, κ' είνε η Χαρά αμέτρητη. Του ουράνιου <br />
+ποταμού έσπασαν οι φράχτες κι' όλα πλημμυρίσανε <br />
+από ευτυχία.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>58</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Όλοι οι φθόγγοι της χαράς ας αναμιχθούν με</span><br />
+το τραγούδι μου — της χαράς που κάνει τη γη να<br />
+πλημμυρίζη από την ασυγκράτητη βλάστησι της χλόης,<br />
+της χαράς που κάνει τα δίδυμα αυτά αδέρφια, τη Ζωή<br />
+και το Θάνατο, να χορεύουν απάνω στον κόσμο, τον<br />
+πλατύ, της χαράς που ορμάει μέσα από τη θύελλα,<br />
+συγκλονίζοντας και ξυπνώντας όλη τη ζωή με γέλιο,<br />
+της χαράς που κάθεται ήσυχη με τα δάκρυά της<br />
+απάνω στον ανοικτόν κόκκινο λωτό του πόνου, και<br />
+της χαράς που ρίχνει κάθε τι που έχει, στις σκόνες<br />
+και δεν ξέρει ούτε μια λέξι.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>59</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Ναι! Το ξέρω! Δεν είνε παρά η δική Σου αγάπη,</span><br />
+ω αγαπημένε της ψυχής μου, το φως εκείνο το χρυσό<br />
+που χορεύει απάνω στα φύλλα, και τα ράθυμα αυτά<br />
+σύννεφα που ταξιδεύουνε στο φωτεινό ουρανό, και<br />
+τ' αγεράκι αυτό που περνώντας αφίνει τη δροσιά<br />
+του στο μέτωπό μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Τα μάτια μου πλημμύρισαν απ' της αυγής το φως</span><br />
+ — αυτό είν' το μήνυμά Σου στην καρδιά μου. Το<br />
+πρόσωπό Σου σκύβει από ψηλά, τα μάτια Σου ιλαρά<br />
+κοιτάζουνε τα μάτια μου, από απάνω, και στα πόδια<br />
+Σου πάλλει η καρδιά μου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>60</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Απάνω στις ακρογιαλιές αναρίθμητων κόσμων,</span><br />
+παιδιά ανταμώνουνται. Ο απέραντος ουρανός είνε <br />
+ακίνητος, ψηλά, και το ανήσυχο νερό είνε όλο θόρυβος<br />
+και ταραχή. Απάνω στις ακρογιαλιές αναρίθμητων<br />
+κόσμων παιδιά συναντώνται με φωνές και χορούς.<br />
+
+<span class='ind2'>Χτίζουν τα σπίτια τους με άμμο και παίζουν με</span><br />
+άδειες κοχύλες. Με ξερά φύλλα φτιάχνουν τα <br />
+καραβάκια τους και με χαμόγελα τα ρίχνουν να πλέουν<br />
+απάνω απ' την απύθμενη άβυσσο. Τα παιδιά παίζουν<br />
+στις ακρογιαλιές των κόσμων.<br />
+
+<span class='ind2'>Δεν ξέρουν να κολυμπούν, δεν ξέρουν να ρίχνουν</span><br />
+δίχτυα. Ψαράδες μαργαριταριών βυθίζουνται για <br />
+μαργαριτάρια, έμποροι ταξιδεύουν με τα πλοία τους,<br />
+ενώ τα παιδιά μαζεύουνε χαλίκια και τα σκορπούνε<br />
+πάλι. Δεν ψάχνουν για κρυμμένους θησαυρούς, δεν<br />
+ξέρουν να ρίχνουν δίχτυα.<br />
+
+<span class='ind2'>Η θάλασσα ανεβαίνει με γέλιο, και χλωμά </span><br />
+φωτοβολάει το χαμόγελο της ακρογιαλιάς. Κύματα, όπου<br />
+έχει τη διαμονή του ο θάνατος, τραγουδούν <br />
+μπαλλάντες δίχως νόημα στα παιδιά, σαν μια μητέρα που<br />
+νανουρίζει το μωρό της στην κούνια. Η θάλασσα<br />
+παίζει με τα παιδιά, και χλωμά φωτοβολάει το <br />
+χαμόγελο της ακρογιαλιάς.<br />
+
+<span class='ind2'>Απάνω στ' ακρογιάλια αναρίθμητων κόσμων</span><br />
+παιδιά ανταμώνουνται. Η θύελλα μουγκρίζει στον<br />
+δίχως δρόμους ουρανό, πλοία ναυαγούν στ' απάτητα<br />
+νερά, ο θάνατος τριγυρνά, και τα παιδιά παίζουν.<br />
+Απάνω στ' ακρογιάλια αναρίθμητων κόσμων γίνεται<br />
+η μεγάλη των παιδιών συνάντησις.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>61</span><br /><br /><br /><br />
+
+Ο ύπνος που φτερουγίζει απάνω απ' τα ματάκια<br />
+του μωρού — ξέρει κανείς από πού ξεκινάει κ' <br />
+έρχεται; Ναι! Λένε πως έχει τη φωληά του στη χώρα<br />
+την ξωτική, μες στων δασών τη σκοτεινιά, που αδύνατα <br />
+τήνε φωτίζουν η πυγολαμπίδες, 'κεί που κρέμουνται <br />
+δυο άγρια μπουμπούκια γοητείας — από 'κεί<br />
+έρχεται για να φιλήση τα ματάκια του μωρού.<br />
+Το χαμόγελο που φτερουγίζει στα χειλάκια του<br />
+μωρού όταν κοιμάται, — ξέρει κανείς σας πού γεννήθηκε; <br />
+Ναι! Λένε πως η πρώτη χλωμή ακτίνα ενός<br />
+νέου φεγγαριού άγγισε τις άκρες ενός ταξιδιάρικου<br />
+φθινοπωρινού συννέφου και 'κεί το χαμόγελο <br />
+πρωτογεννήθηκε, στο όνειρο μιας δροσόλουστης αυγής,<br />
+ — το χαμόγελο που ανθεί στα χειλάκια του μωρού, <br />
+όταν κοιμάται.<br />
+
+<span class='ind2'>Η δροσερή και απαλή τρυφεράδα, που λουλουδίζει </span><br />
+στα μέλη του μωρού, — ξέρει κανείς πού ήταν<br />
+κρυμμένη τόσον καιρό; Ναι! Όταν η μητερούλα<br />
+του ήταν ακόμα κόρη, πλημμύριζε την καρδιά της<br />
+με τρυφερό και σιγαληνό μυστήριο αγάπης, η δροσερή <br />
+κι' απαλή τρυφεράδα που λουλουδίζει τώρα στα<br />
+μέλη του μωρού.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>62</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Όταν σου φέρνω παιγνιδάκια πολυποίκιλα, παιδάκι </span><br />
+μου, τότε νοιώθω γιατί υπάρχει τέτοιο παιγνίδισμα <br />
+χρωμάτων στα σύννεφα και στα νερά, και<br />
+γιατί τα λουλούδια είνε χρωματισμένα με μύριες<br />
+βαφές — όταν σου φέρνω παιγνιδάκια πολυποίκιλα,<br />
+παιδάκι μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν, για να σκιρτήση το κορμάκι σου, σου</span><br />
+τραγουδώ, παιδί μου, τότε αλήθεια ξέρω γιατί αυτή η<br />
+μουσική των δέντρων και γιατί τα σωθικά της γης<br />
+αφουγκράζουνται με τέρψι τη χορωδία των κυμάτων,<br />
+ — όταν σου τραγουδώ για να χορέψης, παιδί μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν γεμίζω με γλύκα τ' αχόρταγά σου χέρια,</span><br />
+ξέρω τότε γιατί έχουν μέλι των λουλουδιών τα <br />
+μπουμπούκια και γιατί οι καρποί γεμίζουνε κρυφά με<br />
+γλυκό χυμό — όταν γεμίζω με γλυκύσματα τ' αχόρταγα <br />
+χεράκια σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν φιλώ το προσωπάκι σου για να σε κάνω</span><br />
+να χαμογελάσης, ακριβό μου, τότε νοιώθω βέβαια τι<br />
+είνε αυτή η ηδονή που κυλάει σαν ποτάμι από τον<br />
+ουρανό, μαζί με της αυγής το φως, και τι είνε αυτή<br />
+η ανεκλάλητη τέρψι, που φέρνει στο κορμί μου η<br />
+αύρα του καλοκαιριού — όταν σε φιλώ για να μου <br />
+χαμογελάσης, χρυσό μου παιδάκι!<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>63</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Με γνώρισες με φίλους που δε γνώριζα. Μ' έβαλες </span><br />
+να καθήσω σε σπίτια όχι δικά μου. Έφερες τα<br />
+απόμακρο κοντά, και μ' έκανες αδέρφι με τον ξένο·<br />
+
+<span class='ind2'>Η καρδιά μου ανησυχεί, όταν έχω ν' αφήσω τη</span><br />
+συνηθισμένη μου στέγη. Λησμονώ πως εκεί πέρα το<br />
+παληό κατοικεί με το καινούργιο, και πως εκεί επίσης <br />
+κατοικείς και Συ.<br />
+
+<span class='ind2'>Μέσα από τη Γέννησι και το Θάνατο, στον κόσμον </span><br />
+τούτον ή σε άλλους, παντού όπου με οδηγείς<br />
+είσαι Συ, ο ίδιος, ο μόνος σύντροφος της ατέλειωτης<br />
+ζωής μου, που δεσμεύεις πάντα με δεσμούς χαράς<br />
+την καρδιά μου με το ασυνήθιστο.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν ένας Σε γνωρίση, τότε ξένος δεν υπάρχει</span><br />
+κανείς, τότε καμμιά πόρτα δεν είνε κλειστή. Ω! <br />
+Άκουσε τη δέησί μου: ποτέ να μη χάσω τη γοητεία<br />
+του χαδιού του Ενός μες στα παιγνίδια των πολλών.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>64</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Απάνω στην ερημική πλαγιά της ακροποταμιάς,</span><br />
+ανάμεσα στα χόρτα τα ψηλά, τη ρώτησα:<br />
+
+<span class='ind2'>«Κόρη! Πού τραβάς, σκεπάζοντας με την ποδιά</span><br />
+σου τη φλόγα του λύχνου σου; Το σπίτι μου είνε<br />
+σκοτεινό και έρημο· δάνεισέ μου το φως σου».<br />
+
+<span class='ind2'>Σήκωσε μια στιγμή σε μένα τα σκοτεινά της μάτια </span><br />
+και με ατένισε στο σούρουπο της βραδειάς.<br />
+
+<span class='ind2'>«Ήρθα κατά το ποτάμι», μούπε, για να εμπιστευθώ </span><br />
+στο ρέμα το λυχνάρι μου, όταν σβύση η τελευταία <br />
+του ήλιου αναλαμπή».<br />
+
+<span class='ind2'>Στάθηκα μόνος ανάμεσα στα χόρτα τα ψηλά,</span><br />
+κοιτάζοντας την αδύνατη εκείνη φλόγα που <br />
+γλυστρούσε στο ρέμα, και πήγαινε ανώφελη.<br />
+
+<span class='ind2'>Στη σιγαλιά του πυκνωμένου σκοταδιού, τη </span><br />
+ρώτησα.<br />
+
+<span class='ind2'>«Κόρη! Όλα τα φώτα σας είνε αναμμένα. Πού</span><br />
+πας, λοιπόν, με το λύχνο σου; Το σπίτι μου είνε<br />
+σκοτεινό και έρημο, δάνεισέ μου το φως σου».<br />
+
+<span class='ind2'>«Ήρθα», μούπε σε λίγο, «ν' αφιερώσω το λύχνο </span><br />
+μου στον ουρανό».<br />
+
+<span class='ind2'>Και στάθηκα εκεί, κοιτάζοντας με μελαγχολία</span><br />
+το αδύνατο εκείνο φως, ανώφελα να χωνεύη στην<br />
+έρημο.<br />
+
+<span class='ind2'>Στα σκοτάδια της νύχτας της βαθειάς κι' </span><br />
+αφέγγαρης, τη ρώτησα.<br />
+
+<span class='ind2'>«Κόρη! Τι ζητάς, λοιπόν, κρατώντας, έτσι το</span><br />
+λύχνο σου απάνω στην καρδιά σου; Το σπίτι μου<br />
+είνε σκοτεινό και έρημο· δάνεισέ μου το φως σου».<br />
+
+<span class='ind2'>Μια στιγμή σταμάτησε και σκεπτική με κοίταξε</span><br />
+μέσα στο σκοτάδι.<br />
+
+<span class='ind2'>«Έφερα το φως μου», είπε, «για να λάβω κι'</span><br />
+εγώ μέρος στη «Γιορτή των Φαναριών».<br />
+
+<span class='ind2'>Και στάθηκα και κοίταζα με λύπη το μικρό</span><br />
+λυχνάρι να χάνεται ανώφελα μέσα στα πάμπολλα<br />
+φώτα της γιορτής.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>65</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Τι θεϊκό πιοτό ήθελες νάχης, ω Θεέ μου, από το</span><br />
+ξεχειλισμένο τούτο ποτήρι της ζωής μου;<br />
+
+<span class='ind2'>Ποιητή μου, είνε η χαρά Σου να βλέπης το </span><br />
+δημιούργημά Σου με τα μάτια μου, και να στέκεσαι<br />
+στα προπύλαια των αφτιών μου σιωπηλός ν' <br />
+αφουγκράζεσαι την ίδια τη δική Σου αιώνιαν αρμονία;<br />
+
+<span class='ind2'>Ο κόσμος Σου πλέκει λέξεις στο πνεύμα μου κ' η</span><br />
+χαρά Σου προσθέτει μουσική σ' αυτές. Μου παραδίνεσαι <br />
+με αγάπη, κ' ύστερα όλη τη δική σου γλυκύτητα <br />
+την αισθάνεσαι μέσα μου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>66</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Εκείνη που πάντα έμενε στα βάθη της ύπαρξής</span><br />
+μου, στο σύθαμπο και στη σκιά, εκείνη που ποτέ δεν<br />
+άνοιξε το πέπλο της στης αυγής το φως, θάνε η <br />
+τελευταία προσφορά μου σε Σένα, ω Θεέ μου, τυλιγμένη<br />
+στο τελευταίο μου τραγούδι.<br />
+
+<span class='ind2'>Λέξεις την καλόπιασαν και όμως δεν μπόρεσαν να</span><br />
+τήνε κατακτήσουν. Η Πειθώ του κάκου άπλωσε σ'<br />
+αυτήν τα διάθερμά της χέρια.<br />
+
+<span class='ind2'>Περιπλανήθηκα από χώρα σε χώρα, φυλάγοντάς</span><br />
+την στην καρδιά της καρδιάς μου, κι' ολόγυρά της<br />
+υψωνόταν κ' έπεφτε η παλίρροια κ' η άμπωτις της<br />
+ζωής μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Βασίλευε στις σκέψεις μου και στις πράξεις μου,</span><br />
+στους ύπνους μου και στα όνειρά μου, και όμως<br />
+έμενε μόνη και κατά μέρος.<br />
+
+<span class='ind2'>Πολλοί άνθρωποι χτύπησαν την πόρτα μου και</span><br />
+τήνε ζήτησαν, κ' έφυγαν απελπισμένοι.<br />
+
+<span class='ind2'>Κανείς στον κόσμο δεν την είδε στο πρόσωπο</span><br />
+ποτέ, και έμενε στη μοναξιά της προσμένοντας την<br />
+αναγνώρισί Σου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>67</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Είσαι ο ουρανός, ο απέραντος, κ' είσαι κ' η μικρή</span><br />
+φωληά.<br />
+
+<span class='ind2'>Ω Συ, Πάγκαλε, εκεί στη μικρή φωληά είνε η</span><br />
+αγάπη Σου που περιβάλλει την ψυχή με χρώματα <br />
+και ήχους και μύρα.<br />
+
+<span class='ind2'>Εκεί έρχεται η Αυγή με το χρυσό πανέρι στο</span><br />
+δεξί της χέρι, φέρνοντας στεφάνια ωμορφιάς, σιωπηλά<br />
+τη γη να στεφανώση.<br />
+
+<span class='ind2'>Κι' εκεί, έρχεται η Βραδειά απάνω στα μοναχικά</span><br />
+λιβάδια, έρημα από κοπάδια, μέσα από απάτητα <br />
+μονοπάτια, φέρνοντας δροσερά ραντίσματα γαλήνης στη<br />
+χρυσή της στάμνα από τον δυτικόν ωκεανό της <br />
+αναπαύσεως.<br />
+
+<span class='ind2'>Μα, εκεί, εκεί που απλώνεται ο απέραντος ουρανός,</span><br />
+και όπου η ψυχή θα ορμήση με ανοιχτά φτερά, εκεί <br />
+βασιλεύει το άσπιλο λευκό ακτινοβόλημα. Εκεί δεν<br />
+υπάρχει ούτε μέρα ούτε νύχτα, ούτε σχήμα, ούτε<br />
+χρώμα, και ποτέ, ποτέ μια λέξι.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>68</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Η ακτίνα Σου έρχεται απάνω σε τούτη τη γη, τη</span><br />
+δική μου, με αγκαλιά ορθάνοιχτη, όλη την ημέρα,<br />
+για να φέρη, σα γυρίση πίσω στα πόδια Σου σύννεφα<br />
+γινομένα από τα δάκρυά μου, από τους στεναγμούς<br />
+μου κι' από τα τραγούδια μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Και Συ, με τέρψι στοργική, τυλίγεις το στήθος</span><br />
+Σου, όπου λαμποκοπούν μυριάδες άστρα, με αυτόν<br />
+τον μανδύα των συννέφων, δίνοντάς του αναρίθμητα<br />
+σχήματα και δίπλες, και χρωματωσιές ολοένα νέες.<br />
+
+<span class='ind2'>Είνε τόσο ελαφρός, και τόσο ρευστός, τόσο απαλός, </span><br />
+και γεμάτος δάκρυα, και μουντός και για τούτο<br />
+τον αγαπάς, ω Συ, Άσπιλε και Διάφανε! Και για<br />
+τούτο μπορεί να σκεπάση το φοβερό λευκό Σου φως<br />
+με τις παθητικές σκιές του.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>69</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Το ίδιο ρέμα της ζωής που τρέχει μες στις φλέβες</span><br />
+μου μέρα και νύχτα, κυλάει ανάμεσα στους κόσμους<br />
+κι' αναπηδά με μέτρο ρυθμικό.<br />
+
+<span class='ind2'>Είνε η ίδια η ζωή που ξεσπά μέσα απ' τη σκόνη</span><br />
+της γης τη χαρά της σε αναρίθμητες ίνες χορταριών,<br />
+που ξεσπά σε ορμητικά κύματα λουλουδιών και<br />
+φύλλων.<br />
+
+<span class='ind2'>Είνε η ίδια η ζωή που λικνίζουν η παλίρροια κ'</span><br />
+η άμπωτις στον απέραντο «Λίκνο-Ωκεανό» της <br />
+γεννήσεως και του θανάτου.<br />
+
+<span class='ind2'>Μακαριότης περιχύνει — αισθάνομαι — τα μέλη</span><br />
+μου, όταν αγγίζουν τη γενική αυτή ζωή. Και <br />
+περηφανεύομαι, γιατί ο μεγάλος παλμός της ζωής των <br />
+γενεών βρίσκεται μες στο αίμα μου, που σκιρτά τούτη<br />
+τη στιγμή.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>70</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Είνε ανώτερο των δυνάμεών σου να χαρής με</span><br />
+τη χαρά τούτου του ρυθμού, ν' ανατιναχθής και να<br />
+χαθής και να συντριβής στο στρόβιλο της φοβερής<br />
+αυτής χαράς;<br />
+
+<span class='ind2'>Όλα τα πράγματα ορμούν εμπρός, δε σταματούν,</span><br />
+δεν κοιτάζουν πίσω, καμμιά δύναμις δεν μπορεί να τα<br />
+συγκρατήση, ορμούν πάντα μπρος.<br />
+
+<span class='ind2'>Κανονίζοντας το βήμα τους με το ρυθμό της </span><br />
+ακατάπαυτης αυτής και γοργής μουσικής, οι εποχές <br />
+έρχονται χορεύοντας και φεύγουν — τα χρώματα κ' οι<br />
+ήχοι και τ' αρώματα κυλούν σαν άπειροι καταρράκτες<br />
+στην πλησμονή τούτη της χαράς που ξεχύνεται, <br />
+παραδίνεται και πεθαίνει κάθε στιγμή.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>71</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Να κάνω κάτι τι σπουδαίο τον εαυτό μου, και να</span><br />
+τον γυρίσω απ' όλες τις μεριές, ρίχνοντας έτσι <br />
+χρωματιστές σκιές απάνω στο ακτινοβόλημά Σου — τέτοια<br />
+είνε η «μάγια»
+(<span style='font-size: small;'><a href='#fn1' id='ref1'>1</a></span>)
+Σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Βάζεις ένα φραγμό σ' αυτό το ίδιο Σου «είναι»</span><br />
+κ' ύστερα καλείς το διαχωρισμένο άτομό Σου με <br />
+μυριάδες νότες. Αυτός ο χωρισμένος εαυτός Σου έλαβε<br />
+σάρκα μέσα μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Το διαπεραστικό αυτό τραγούδι αντηχεί μέσ' απ' </span><br />
+όλον τον ουρανό σε μυριόχρωμα δάκρυα και χαμόγελα, <br />
+τρόμους κι' ελπίδες. Κύματα υψώνουνται και <br />
+πέφτουν πάλι, όνειρα σχίζουνται και σχηματίζουνται<br />
+Μέσα μου, Συ ο ίδιος κάνεις να ηττηθή ο εαυτός<br />
+Σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Η αυλαία αυτή που ύψωσες είνε χρωματισμένη</span><br />
+με αναρίθμητες μορφές, με το χρωστήρα της νύχτας<br />
+και της ημέρας. Πίσω απ' αυτήν η έδρα Σου είνε<br />
+υφασμένη με θαυμάσια μυστήρια καμπυλών, γιατί <br />
+όλες οι βάναυσες ίσες γραμμές είνε απ' αυτήν <br />
+αποκλεισμένες.<br />
+
+<span class='ind2'>Η μεγάλη υπέρλαμπρη πομπή από Σένα και μένα</span><br />
+πλημμύρισε τον ουρανό. Όλος ο αέρας δονίζεται από<br />
+τη συμφωνία των δυο μας, κι' όλοι οι αιώνες περνούν <br />
+με το παιγνίδι αυτό, το «κρυφτούλι», που παίζομε <br />
+Εσύ κ' εγώ μαζί.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>72</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Είνε Αυτός, ο Εσώτατος, που αγρυπνεί στην</span><br />
+ύπαρξί μου με το βαθύ και ανορμήνευτο άγγιγμά<br />
+Του <br />
+
+<span class='ind2'>Είνε Αυτός, που απλώνει στα μάτια μου τη γοητεία </span><br />
+του και που όλος ιλαρότητα παίζει με την άρπα<br />
+της καρδιάς μου καταπραϋντικές μελωδίες χαράς και<br />
+λύπης.<br />
+
+<span class='ind2'>Είνε αυτός που πλέκει το φάδι αυτής της «μάγιας» </span><br />
+με νήματα που αλλάζουν μύρια χρώματα, χρυσά<br />
+κι' ασημένια, γαλάζια και πράσινα, κι' αφίνει να <br />
+φαίνεται μέσα από τις δίπλες του το πόδι του, που στο<br />
+άγγιγμά του ξεχνώ τον εαυτό μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Οι μέρες έρχουνται κ' οι αιώνες περνούν και είνε</span><br />
+Αυτός πάντα που συγκινεί την καρδιά μου με μύρια<br />
+ονόματα, με μύριους τρόπους, με μύριες γοητείες <br />
+χαράς και λύπης.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>73</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Η Λύτρωσι δεν είνε για μένα η άρνησι των εγκοσμίων. </span><br
+/>
+Νοιώθω το σφιχτό αγκάλιασμα της ελευθεριάς<br />
+μέσα σ' εκατομμύρια δεσμά ηδονής.<br />
+
+<span class='ind2'>Πάντα και πάντα, χύνεις τους δροσερούς κρουνούς </span><br />
+του κρασιού Σου με τα μύρια χρώματα και<br />
+μύρα, γεμίζοντας το χωματένιο αυτό ποτήρι ως τα<br />
+χείλη.<br />
+
+Ο κόσμος θ' ανάψη τα μύρια διάφορα καντήλια<br />
+του στη φλόγα Σου και θα τα κρεμάση μπρος στο<br />
+βωμό του ναού Σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Όχι! Ποτέ δε θα κλείσω τις πόρτες των αισθήσεών </span><br />
+μου. Οι τέρψεις της οράσεως και της ακοής και<br />
+της αφής θα φέρνουν μαζί τους και τη δική Σου<br />
+τέρψι.<br />
+
+<span class='ind2'>Ναι, όλες οι αυταπάτες μου θα καούν και θα</span><br />
+κάνουν μια φωτοχυσία χαράς, κι' όλοι οι πόθοι μου<br />
+θα ωριμάσουν σε καρπούς αγάπης.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>74</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Η μέρα τέλειωσε και οι σκιές άπλωσαν στη γη.</span><br />
+Είνε καιρός να πάω στον ποταμό να γεμίσω το <br />
+σταμνί μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Το βραδυνό αεράκι είνε ανυπόμονο με τη μελαγχολική </span><br
+/>
+μουσική του νερού. Α! Με καλεί έξω στο σούρουπο. <br />
+Στον έρημο δρόμο δεν είνε κανείς διαβάτης·<br />
+ο άνεμος σηκώνεται, στην επιφάνεια του ποταμού<br />
+σέρνονται και σκιρτούν του νερού οι ρυτίδες.<br />
+
+<span class='ind2'>Δεν ξέρω, αν θα ξαναγυρίσω σπίτι. Δεν ξέρω</span><br />
+ποιόν θα τύχη να συναντήσω. Εκεί, στα ρηχά, μέσα<br />
+στη βαρκούλα, ο άγνωστος άνθρωπος παίζει το <br />
+λαγούτο του.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>75</span><br /><br /><br /><br />
+
+Τα δώρα Σου σε μας τους θνητούς εκπληρούν<br />
+όλες τις ανάγκες μας, και όμως γυρίζουν σε Σένα <br />
+δίχως να λιγοστέψουν.<br />
+
+<span class='ind2'>Ο ποταμός έχει να εκτελέση το καθημερινό του</span><br />
+έργο και βιαστικός περνά μέσα από κάμπους και <br />
+χωριά. Και όμως, το αδιάκοπο ρέμα του γυρίζει πάλι<br />
+στο λούσιμο των ποδιών Σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Το λουλούδι γλυκαίνει τον αέρα με το άρωμά του,</span><br />
+μα, η τελευταία υπηρεσία του είνε να προσφέρη τον<br />
+ίδιο τον εαυτό του σε Σένα.<br />
+
+<span class='ind2'>Η Λατρεία Σου δε φτωχαίνει τον κόσμο.</span><br />
+
+<span class='ind2'>Από τα λόγια του ποιητή, οι άνθρωποι παίρνουν </span><br />
+όποια σημασία τους αρέσει. Και όμως, η τελευταία <br />
+σημασία τους είνε εκείνη που φανερώνει Εσένα.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>76</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Μέρα με τη μέρα, ω Κύριε της ζωής μου, θα στέκωμαι, </span><br
+/>
+πρόσωπο προς πρόσωπο, μπροστά Σου; Με<br />
+σταυρωμένα χέρια, ω Κύριε όλων των κόσμων, θα<br />
+στέκωμαι, πρόσωπο προς πρόσωπο μπροστά Σου;<br />
+
+<span class='ind2'>Κάτω από τον μεγάλον ουρανό στη μοναξιά και</span><br />
+στη σιωπή, με ταπεινή καρδιά, θα στέκωμαι, πρόσωπο<br />
+προς πρόσωπο, μπροστά Σου;<br />
+
+<span class='ind2'>Στον εργατικό τούτον κόσμο Σου, που τον ταράζουν </span><br />
+οι κόποι κ' οι αγώνες, ανάμεσα στα πολυθόρυβα <br />
+πλήθη, θα στέκωμαι, πρόσωπο προς πρόσωπο,<br />
+μπροστά Σου;<br />
+
+<span class='ind2'>Κι' όταν το έργο μου τελειώση σ' αυτό τον κόσμο,</span><br />
+ω Βασιληά των βασιληάδων, μόνος κι' αμίλητος, θα<br />
+σταθώ, πρόσωπο προς πρόσωπο μπροστά Σου;<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>77</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Σε γνωρίζω για Θεό μου και στέκομαι κατά μέρος,</span><br />
+ — δε σε γνωρίζω για δικό μου για νάρθω πιο<br />
+κοντά. Σε γνωρίζω για πατέρα μου και σκύβω το<br />
+κεφάλι ως στα πόδια Σου, — δεν πιάνω το χέρι Σου <br />
+όπως ενός φίλου μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Δε στέκομαι εκεί, όπου κατεβαίνεις κι' αναγνωρίζεις </span><br />
+τον εαυτό Σου για δικό μου, για να σε σφίξω στην<br />
+καρδιά μου και Σε πάρω για φίλο μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Είσαι ο Αδερφός ανάμεσα στους αδερφούς μου,</span><br />
+μα, αυτούς δεν τους προσέχω, δε μοιράζω τα κέρδη<br />
+μου μαζί τους κ' έτσι χαίρομαι όλο μου το «έχει»<br />
+μαζί Σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Στη λύπη και στη χαρά δε στέκομαι πλάι στους</span><br />
+ανθρώπους, κ' έτσι στέκομαι πλάι σου. Δειλιάζω να<br />
+παραιτηθώ από τη ζωή μου, κ' έτσι δε βυθίζομαι στα<br />
+μεγάλα κύματα της ζωής.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>78</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Όταν η Δημιουργία ήταν νέα κι' όλα τ' αστέρια</span><br />
+λάμπαν στην πρώτη τους λαμπρότητα, οι Θεοί <br />
+μαζώχτηκαν στη συνέλευσί τους στον ουρανό και ψάλαν:<br />
+«Ω! Εικόνα τελειότητος! Ω! Αγνή χαρά!»<br />
+
+<span class='ind2'>Μα, ένας απ' τους θεούς φώναξε ξαφνικά: «Φαίνεται </span><br
+/>
+πως κάπου υπάρχει ένα ρήγμα στην αλυσίδα<br />
+του φωτός, κ' ένα από τ' αστέρια χάθηκε.»<br />
+
+<span class='ind2'>Η χρυσή χορδή της άρπας τους έσπασε, το τραγούδι </span><br />
+τους έπαψε, και οι Θεοί είπαν με τρόμο: «Ναι,<br />
+το χαμένο εκείνο αστέρι ήταν το καλύτερο, ήταν η<br />
+δόξα όλων των ουρανών.»<br />
+
+<span class='ind2'>Από την ημέρα εκείνη το ψάξιμο γι' αυτό το</span><br />
+αστέρι δεν παύει, και η φωνή εξακολουθεί να <br />
+πηγαίνη από τον ένα στον άλλον, πως με το χαμό του<br />
+έχασε ο κόσμος τη μόνη του χαρά.<br />
+
+<span class='ind2'>Μόνο στην πιο βαθειά σιγαλιά της νύχτας, τ' </span><br />
+αστέρια χαμογελούν και ψιθυρίζουν αναμεταξύ τους.<br />
+«Μάταιο είνε αυτό το ψάξιμο! Αδιάκοπη τελειότης<br />
+υπάρχει απάνω σ' όλα!»<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>79</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Αν δεν ήταν της τύχης μου να Σε συναντήσω σε</span><br />
+τούτη τη ζωή μου, τότε άφησέ με να αισθάνωμαι <br />
+πάντα τον πόνο που δε Σ' είδα, — Μη μ' αφίνεις να<br />
+ξεχνώ ουδέ μια στιγμή και κάνε με να αισθάνωμαι<br />
+στα όνειρά μου και στις ώρες που είμαι ξύπνιος, το<br />
+βάσανο αυτής της λύπης.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν οι μέρες μου θα ξετυλίγουνται μέσα σε </span><br />
+πολυθόρυβες πολιτείες και τα χέρια μου θα γεμίζουν<br />
+από τα καθημερινά κέρδη, άφινέ με να αισθάνωμαι<br />
+πως δεν κέρδισα τίποτα, — Μη μ' αφίνεις να ξεχνώ<br />
+ουδέ μια στιγμή, και κάνε με να νοιώθω στα όνειρά<br />
+μου και στις ώρες που θάμαι ξύπνιος το βάσανο<br />
+αυτής της λύπης.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν θα κάθωμαι πλάι στο δρόμο, κουρασμένος</span><br />
+και λαχανιασμένος, όταν απλώνω το στρώμα μου <br />
+χαμηλά, απάνω στις σκόνες, άφινέ με να αισθάνωμαι πως<br />
+έχω ακόμα μπρος μου μακρυνή οδοιπορία, — Μη μ'<br />
+αφίνεις να ξεχνώ ουδέ μια στιγμή, και κάνε με να<br />
+νοιώθω στα όνειρά μου και στις ώρες που θάμαι <br />
+ξύπνιος το μαρτύριο αυτής της λύπης.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν οι κάμαρές μου γεμίσουν στολίδια κ' οι</span><br />
+λύρες αντηχήσουν, και τα γέλια εκεί μέσα είνε <br />
+θορυβώδη, άφινέ με να αισθάνωμαι πως δεν είσαι και Συ<br />
+από τους προσκαλεσμένους μου, — Μη μ' αφίνεις να<br />
+ξεχνώ ουδέ μια στιγμή, και κάνε με να νοιώθω στα <br />
+όνειρά μου και στις ώρες που θάμαι ξύπνιος το <br />
+μαρτύριο αυτής της λύπης.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>80</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Είμαι σαν ένα απομεινάρι ενός σύννεφου του</span><br />
+φθινοπώρου που ανώφελα περιπλανάται στον ουρανό,<br />
+ω πάντα-δοξασμένε Ήλιε μου! Το άγγελμά σου δε<br />
+διάλυσε ακόμα τον ατμό μου, για να με κάνη ένα<br />
+με το φως Σου, κ' έτσι λογαριάζω τους μήνες και τα<br />
+χρόνια που με χωρίζουν από Σένα.<br />
+
+<span class='ind2'>Αν αυτή είνε η επιθυμία Σου, κι' αν αυτό είνε</span><br />
+το παιγνίδι Σου, τότε πάρε αυτήν την πρόσκαιρη κι'<br />
+άδειαν υπόστασί μου, χρωμάτισέ τηνε με χρώματα,<br />
+χρύσωσέ την με χρυσάφι, βάλε την να πλέη στον <br />
+ακόλαστον άνεμο, κι' άπλωσέ την με μύριους τρόπους<br />
+θαυμαστούς.<br />
+
+<span class='ind2'>Και πάλι, όταν θα θελήσης να τελειώσης αυτό το</span><br />
+παιγνίδι, τη νύχτα, θα διαλυθώ και θα χαθώ στο <br />
+σκοτάδι, ή, ίσως, σ' ένα χαμόγελο της λευκής αυγής ή <br />
+στην αγνότητα μιας διάφανης δροσοσταλίδας.<br />
+
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>81</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Πολλές πολλές μέρες οκνηρίας λυπήθηκα για το</span><br />
+χαμένο μου καιρό. Όμως, δεν πήγε ποτέ χαμένος,<br />
+Κύριέ μου! Κάθε στιγμή της ζωής μου τη σήκωσες<br />
+Εσύ στα χέρια Σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Κρυμμένος στην καρδιά των όντων ζωογονείς τους</span><br />
+σπόρους ως που να γίνουνε βλαστοί, τα μπουμπούκια <br />
+ως που ν' ανοίξουνε σε ανθούς, και τους ανθούς<br />
+ως που να δέσουν σε πλησμονή καρπών.<br />
+
+<span class='ind2'>Ήμουν αποσταμένος και νυσταγμένος απάνω</span><br />
+στης τεμπελιάς μου το κρεβάτι και φανταζόμουν πως<br />
+κάθε εργασία είχε τελειώσει. Μα, όχι! Ξύπνησα την<br />
+αυγή και βρήκα τον κήπο μου γεμάτο από καταπληκτικά <br />
+θαύματα λουλουδιών.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>82</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Ατέλειωτος είνε ο καιρός στα χέρια σου, ω Κύριέ</span><br />
+μου. Κανείς δεν είνε κει να μετρήση τις στιγμές σου·<br />
+Οι μέρες κ' οι νύχτες περνούν, οι γενεές ανθίζουν<br />
+κ' ύστερα μαραίνουνται σαν τα λουλούδια. Ξέρεις να<br />
+περιμένης.<br />
+
+<span class='ind2'>Οι αιώνες σου ακολουθούν ο ένας τον άλλον, για</span><br />
+να φέρουν στην τελειότητα ένα αγριολούλουδο του<br />
+κάμπου.<br />
+
+<span class='ind2'>Και μεις; Δεν έχομε καιρό να χάνωμε, κι' αφού</span><br />
+δεν έχομε καιρό πρέπει να μεριμνούμε για την τύχη<br />
+μας. Είμαστε πολύ φτωχοί και δεν μας επιτρέπεται<br />
+ν' αργοπορούμε.<br />
+
+<span class='ind2'>Έτσι ο καιρός περνά, ενώ αφίνω πίσω μου εκείνους </span><br />
+που με κλάμματα ζητούν να τον κρατήσουν.<br />
+Όμως ο βωμός σου μένει αδειανός από αφιερώματα<br />
+κι' από στολίδια.<br />
+
+<span class='ind2'>Κι' όταν τελειώνει η μέρα, τρέχω βιαστικά με το</span><br />
+φόβο να μη βρω κλειστές τις θύρες. Μα, βρίσκω, ως<br />
+τόσο, πως καιρός υπάρχει ακόμα.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>83</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Μητέρα, θα κάνω μιαν αλυσίδα από μαργαριτάρια </span><br />
+για το λαιμό σου με τα δάκρυα της λύπης μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Τα άστρα πλέξανε τις φωτεινές τους τροχιές για</span><br />
+να στολίσουν τα πόδια σου, μα, το δικό μου δώρο θα<br />
+κρεμαστή στα στήθια σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Πλούτος και Φήμη από σένα εκπηγάζουν, Μητέρα! </span><br />
+Σου ανήκουν κι' αν θέλης τα κρατείς ή τα χαρίζεις. <br />
+Μα, η λύπη αυτή η δική μου, ανήκει σε μένα<br />
+μονάχα, κι' αν σου τη φέρνω, σαν ένα αφιέρωμά μου,<br />
+μου το ανταμείβεις με το γλυκό σου χάδι.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>84</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Είναι η αγωνία του χωρισμού που πλημμυρίζει</span><br />
+τον κόσμο και σ' όλη την έκτασι τ' ουρανού γεννά<br />
+αναρίθμητα σχήματα και μορφές.<br />
+
+<span class='ind2'>Είνε η θλίψι του χωρισμού, που τη νύχτα ερευνάει </span><br />
+με λαχτάρα απ' άστρο σ' άστρο και που στην<br />
+υγρή σκοτεινιά του φθινοπώρου δονίζει τις χορδές<br />
+κάποιας λύρας αρμονικής, μες στο θρόισμα το <br />
+λυπητερό των φύλλων.<br />
+
+<span class='ind2'>Είνε ο Πόνος, ο εκπορθητής, που πλακώνει βαρύς </span><br />
+και πυκνός, με αγάπες και μ' αποθυμιές, με χαρές <br />
+και με θλίψεις, τις κατοικίες των ανθρώπων, και<br />
+είνε πάντα ο Πόνος, που απ' την ποιητική μου <br />
+καρδιά αναβρύζει και κυλάει σε τραγούδια.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>85</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Όταν οι πολεμιστάδες πρωτοβγήκαν από το παλάτι </span><br />
+του Αφέντη τους, πού κρύβαν τη δύναμί τους;<br />
+Πού ήσαν η πανοπλία τους και τ' άρματά τους;<br />
+
+<span class='ind2'>Φαινόντουσαν φτωχοί κι' αδύνατοι, τα βέλη</span><br />
+πέφτανε βροχή απάνω τους, την ημέρα που βγήκαν<br />
+από το παλάτι του Αφέντη τους.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν οι πολεμιστάδες γύρισαν, πάλι, πίσω στο</span><br />
+παλάτι του Αφέντη τους, πού είχαν κρυμμένη τη <br />
+δύναμί τους;<br />
+
+<span class='ind2'>Είχαν παρατήση τη σπάθα τους, και παρατήση</span><br />
+το τόξο και τα βέλη. Ειρήνη ήτανε στα μέτωπά τους<br />
+κ' είχαν αφήσει πίσω τους της ζωής των τους καρπούς, <br />
+την ημέρα που γύριζαν πίσω στο παλάτι του<br />
+Αφέντη τους.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>86</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Ο Θάνατος, ο Υπηρέτης Σου, στάθηκε στην</span><br />
+πόρτα μου. Πέρασε την άγνωστη θάλασσα, κ' ήρθε<br />
+να μου φέρη το μήνυμά Σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Η νύχτα είνε σκοτεινή κ' η καρδιά μου δειλιάζει·</span><br />
+Όμως θ' αρπάξω το λύχνο, θ' ανοίξω τη θύρα μου<br />
+και πρόθυμα θα υποδεχθώ τον ξένο μου. Γιατί αυτός<br />
+που σταμάτησε στην πόρτα μου είνε ο ταχυδρόμος <br />
+Σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Θα τον λατρέψω με σταυρωμένα χέρια και με δάκρυα. </span><br
+/>
+Θα τον λατρέψω αποθέτοντας στα πόδια του<br />
+τους θησαυρούς της καρδιάς μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Και θα επιστρέψω με την αποστολή του εκτελεσμένη, </span><br
+/>
+αφίνοντας στην αυγή μου το σκοτεινό του ίσκιο.<br />
+Και στο σπίτι μου μέσα, το έρημο, δεν θα μείνη<br />
+πια τίποτα, ω Κύριέ μου, παρά μόνο ο εγκαταλειμμένος <br />
+εαυτός μου, που θάνε το τελευταίο αφιέρωμα<br />
+μου σε Σένα.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>87</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Απελπισμένος απ' την αναμονή, τρέχω και την</span><br />
+αναζητώ σ' όλες τις γωνιές του σπιτιού μου. Δεν τη<br />
+βρίσκω.<br />
+
+<span class='ind2'>Είνε τόσο μικρό το σπίτι μου, και κείνος που θα</span><br />
+βγη μια φορά δεν μπορεί να επιστρέψη.<br />
+
+<span class='ind2'>Μα, είνε απέραντο το παλάτι Σου, ω Κύριέ μου,</span><br />
+κι' αναζητώντας την έφθασα μπρος στη θύρα σου.<br />
+Σταματώ κάτω από το βραδινό σου χρυσό ουράνιο <br />
+σκήνωμα, και προς το πρόσωπό Σου τα μάτια<br />
+μου υψώνω, γεμάτα πόθο.<br />
+
+<span class='ind2'>Έφθασα στο μακρυνώτερο σημάδι της Αιωνιότητος, </span><br />
+που πιο πέρα τίποτε δεν προχωρεί — , ούτε η<br />
+ελπίδα, ούτε η ευτυχία, ούτε η ανάμνησις προσώπου,<br />
+που είδε κανείς με δακρυσμένο μάτι.<br />
+
+<span class='ind2'>Ω, γέμισε από τούτον τον ωκεανό την αδειανή</span><br />
+ζωή μου, βύθισέ την στους κόλπους της πλησμονής<br />
+αυτής, και το χαμένο εκείνο χάδι ας το αισθανθώ<br />
+και πάλι μέσα στο σύνολο του σύμπαντος.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>88</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Θεότης του ναού του ερειπωμένου! Οι σπασμένες </span><br />
+χορδές της «βίνας»
+(<span style='font-size: small;'><a href='#fn2' id='ref2'>2</a></span>)
+ δεν ψάλλουν πια τους<br />
+ύμνους σου. Οι καμπάνες το δειλινό δε διαλαλούνε<br />
+πια την ώρα της λατρείας σου. Ο αέρας είνε ήσυχος<br />
+και σιωπηλός ολόγυρά σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Στην έρημη διαμονή σου έρχεται η τριγυρίστρα</span><br />
+ανοιξιάτικη αύρα. Φέρνει μηνύματα λουλουδιών — <br />
+λουλουδιών που δεν προσφέρονται πια για τη λατρεία σου·<br />
+
+<span class='ind2'>Ο άλλοτε πιστός σου λάτρης περιπλανάται πάντα</span><br />
+λαχταρώντας μια ελεημοσύνη που δεν του γίνεται. Το<br />
+βράδυ, όταν τα φώτα κ' οι σκιές ανακατεύουνται με<br />
+την καταχνιά της σκόνης, έρχεται αποσταμένος πίσω<br />
+στον ερειπωμένο ναό με την πείνα στην καρδιά του.<br />
+
+<span class='ind2'>Πολλές μέρες γιορτής έρχονται σε σένα σιωπηλά,</span><br />
+θεότης του ναού του ερειπωμένου. Πολλές νύχτες <br />
+λατρείας περνούν και φεύγουν με σβυστά τα καντήλια·<br />
+
+<span class='ind2'>Πολλές νέες εικόνες φτιάχνουνται από μεγάλους</span><br />
+τεχνίτες και φαίρνουνται στον ιερό ποταμό της Λήθης <br />
+όταν έρθη η ώρα τους.<br />
+
+<span class='ind2'>Μόνο η θεότης του ναού του ερειπωμένου μένει </span><br />
+αλάτρευτη, σε μιαν αθάνατη εγκατάλειψι.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>89</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Όχι πια λόγια θορυβώδικα, όχι πια δυνατές φωνές </span><br />
+από μένα — αυτή είνε του Κυρίου μου η θέλησι.<br />
+Από τώρα, πια, σιγανά ψιθυρίσματα. Η ομιλία της<br />
+καρδιάς μου θα γίνεται με μουρμουρίσματα ενός<br />
+τραγουδιού.<br />
+
+<span class='ind2'>Οι άνθρωποι τρέχουν βιαστικοί στου Βασιληά την</span><br />
+αγορά. Όλοι οι αγοραστές κ' οι πουλητές είνε εκεί.<br />
+Μα, εγώ πήρα την πρόωρη απόλυσί μου μες το μεσημέρι, <br />
+απάνω στη βράση της εργασίας.<br />
+
+<span class='ind2'>Ας μαραθούν λοιπόν τα λουλούδια στον κήπο</span><br />
+μου, κι' ας μην ήρθε η ώρα τους ακόμα, κ' οι μέλισσες <br />
+του μεσημεριού ας πάψουν τον οκνηρό τους<br />
+βόμβο.<br />
+
+<span class='ind2'>Πολλές, πολλές ώρες ξόδιασα για τον αγώνα του</span><br />
+καλού και του κακού, μα, τώρα, η ευχαρίστησι του <br />
+συντρόφου μου των άδειων ημερών είνε να σύρω την<br />
+καρδιά μου κοντά του. Και δεν ξέρω γιατί το ξαφνικό<br />
+αυτό κάλεσμα, και για ποια ανώφελη ανακολουθία!<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>90</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'> — Την ημέρα που, στην πόρτα σου, παρουσιασθή</span><br />
+ο θάνατος, τι θα του προσφέρης;<br />
+
+<span class='ind2'> — Θα προσφέρω στον ξένο μου γεμάτο το ποτήρι</span><br />
+της ζωής μου, — δε θα τον αφήσω ποτέ να φύγη με<br />
+χέρια αδειανά.<br />
+
+<span class='ind2'>Κι' όταν στα τέλη της ζωής μου, ο Χάρος χτυπήση </span><br />
+την πόρτα μου, θα του προσφέρω όλο το τρύγος των<br />
+ημερών του φθινοπώρου μου και των καλοκαιρινών<br />
+μου νυχτών, κι' όλα τ' αποθηκεύματα της εργατικής<br />
+μου ζωής.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>91</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Ω Συ, υπέροχο συμπλήρωμα της ζωής, Θάνατε,</span><br />
+ω θάνατέ μου, τρέξε και μίλησέ μου σιγανά.<br />
+
+<span class='ind2'>Μέρες και μέρες αγρύπνησα να σε περιμένω. Για</span><br />
+σένα υπέφερα τις χαρές και τις αγωνίες της ζωής.<br />
+
+<span class='ind2'>Όλος εγώ και κάθε τι που έχω κ' οι ελπίδες μου</span><br />
+κ' οι αγάπες μου, όλα στο μυστηριώδικο δρόμο που<br />
+βγαίνει σε σένα τρέχουνε πάντα. Ένα τελευταίο βλέμμα<br />
+από τα μάτια σου και η ζωή μου δικιά σου για<br />
+πάντα.<br />
+
+<span class='ind2'>Δρέψανε λουλούδια και έτοιμο είνε το στεφάνι για</span><br />
+το γαμπρό. Όταν η νύφη στολισθή, θ' αφήση την<br />
+κατοικία της και μόνη, στην ερημική νύχτα, θα πάρη<br />
+το δρόμο για να συναντήση τον Κύριό της.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>92</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Ξέρω πως θενάρθη η μέρα, που δεν θα βλέπω</span><br />
+πια τον κόσμο τούτον κι' η ζωή μου θα αποχωρήση<br />
+σιωπηλά, απλώνοντας στα μάτια μου τον τελευταίο<br />
+της πέπλο.<br />
+
+<span class='ind2'>Όμως θ' αγρυπνούνε πάντα τα άστρα τη νύχτα</span><br />
+κ' η αυγή θα φωτίζη πάλι σαν πρώτα. Κ' οι ώρες<br />
+θα εξακολουθούν να φουσκώνουν σαν κύματα ταραγμένης <br />
+θαλάσσης, παραδέρνοντας χαρές και λύπες<br />
+μαζί.<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν σκέπτωμαι το τέλος αυτό των στιγμών μου,</span><br />
+ο φράχτης του Χρόνου κατρακυλά κι' ανάμεσα απ' <br />
+το φέγγος του θανάτου ξανοίγω τον κόσμο Σου με<br />
+τους άγνωστους θησαυρούς του. Σπάνιο είνε και το<br />
+πιο ταπεινό του κάθισμα, σπάνια κ' η πιο ασήμαντη<br />
+ζωή του.<br />
+
+<span class='ind2'>Τα πράγματα που πόθησα του κάκου, καθώς</span><br />
+και κείνα που απόχτησα, ας χαθούν! Και άφησέ μου<br />
+να κρατήσω στ' αλήθεια, κείνα που πάντα <br />
+καταφρόνεσα και ποδοπάτησα.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>93</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Πήρα την απόλυσί μου. Ευχηθήτε μου κατευόδιο, </span><br />
+ω αδέρφια μου! Σας προσκυνώ όλους σας και<br />
+φεύγω.<br />
+
+<span class='ind2'>Νά, δίνω πίσω τα κλειδιά της πόρτας μου — και</span><br />
+παραιτούμαι από κάθε απαίτησι απάνω στο σπίτι<br />
+μου. Ζητώ μονάχα έναν τελευταίο γλυκό λόγο από σας.<br />
+
+<span class='ind2'>Είμαστε πολύν καιρό γειτόνοι, μα εγώ πήρα από</span><br />
+σας περισσότερα απ' όσα μπόρεσα να σας δώσω. Τώρα,<br />
+χάραξε η αυγή κι' ο λύχνος που έφεγγε στη σκοτεινή<br />
+γωνιά μου έσβυσε. Μια πρόσκλησι μου ήρθε και είμαι<br />
+έτοιμος για το ταξίδι μου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>94</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Την ώρα αυτή του ταξιδιού, τύχη καλή ευχηθήτε </span><br />
+μου, ω φίλοι. Η αυγή ροδίζει στην ανατολή,<br />
+θαυμάσιος ανοίγεται μπροστά μου ο δρόμος.<br />
+
+<span class='ind2'>Μη με ρωτάτε τι παίρνω μαζί μου. Αναχωρώ με</span><br />
+τα χέρια αδειανά και την καρδιά γεμάτη ελπίδες.<br />
+
+<span class='ind2'>Θα φορέσω το στεφάνι του γάμου, όχι το μελανό </span><br />
+του στρατοκόπου μανδύα. Το πνεύμα μου<br />
+άφοβο θα προχωρήση, όσο κι' αν είνε ο δρόμος από<br />
+κινδύνους γεμάτος.<br />
+
+<span class='ind2'>Και, στο τέλος του ταξιδιού μου, το Άστρο της</span><br />
+Βραδειάς θα παρουσιαστή μπροστά μου κ' οι <br />
+μελαγχολικές νότες των ψαλμών του Εσπερινού θα <br />
+ξεχυθούνε ξαφνικά από την Οξώπορτα του Βασιληά μου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>95</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Δεν είχα συνείδησι της στιγμής, που για πρώτη</span><br />
+φορά πέρασα το κατώφλιο τούτης της ζωής.<br />
+
+<span class='ind2'>Ποια ήταν η δύναμι που μ' έκανε να εκκολαφθώ</span><br />
+στο απέραντον αυτό μυστήριο, σαν άνθος που <br />
+ανοίγει τα μεσάνυχτα στο δάσος;<br />
+
+<span class='ind2'>Όταν το πρωί τα μάτια μου άνοιξαν στο φως,</span><br />
+αισθάνθηκα μονομιάς πως δεν ήμουν ξένος σ' αυτή<br />
+τη γη και πως, με τη μορφή της μητέρας μου, το<br />
+Ανεξερεύνητο, το χωρίς μορφή και χωρίς όνομα, μ'<br />
+αγκάλιαζε.<br />
+
+<span class='ind2'>Έτσι και στο θάνατο ο ίδιος Άγνωστος θα μου</span><br />
+παρουσιαθή, σαν να τον είχα πάντα γνωρίση. Κι'<br />
+αφού αγαπώ τούτη τη ζωή, ξέρω πως το ίδιο και το<br />
+θάνατο θα αγαπήσω.<br />
+
+<span class='ind2'>Το μωρό κλαίει όταν η μαννούλα του το τραβάει</span><br />
+από το δεξί βυζί της, μα, μια στιγμή κατόπι βρίσκει<br />
+παρηγοριά στο βυζί το αριστερό.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>96</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Όταν θ' αναχωρήσω από δω, αυτή θάνε η λέξι</span><br />
+του αποχαιρετισμού μου: ότι εκείνο που είδα είνε<br />
+ανυπέρβλητο.<br />
+
+<span class='ind2'>Ότι γεύτηκα το μυστικό μέλι του λωτού αυτού</span><br />
+που ανοίγει στον ωκεανό του φωτός, κ' έτσι ευλογήθηκα,<br />
+ — αυτή θάνε η λέξι του αποχαιρετισμού μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Έπαιξα μες στο παλάτι αυτό το γεμάτο από </span><br />
+μυριάδες μορφές, κ' εκεί γνώρισαν της ψυχής μου τα<br />
+μάτια εκείνον που είνε χωρίς μορφή.<br />
+
+<span class='ind2'>Τα μέλη μου και το σώμα μου αισθάνθηκαν σύγκορμα </span><br
+/>
+ηδονικήν ανατριχίλα στο άγγιγμα εκεινού που<br />
+δεν αγγίζεται. Α! αν πρέπει τώρα νάρθη το τέλος,<br />
+ας έρθη! — Αυτή θάνε η τελευταία μου λέξι του<br />
+αποχαιρετισμού.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>97</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Όταν παίζαμε μαζί, σαν ήμουνα μικρός, ποτέ δε</span><br />
+ρώτησα ποιος ήσουν. Ούτε δειλία, ούτε φόβο γνώριζα. <br />
+Σαν το ρέμα ήταν ορμητική η ζωή μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Πρωί πρωί, σα φίλος θαρρετός, με ξυπνούσες</span><br />
+και τρέχοντας, από λιβάδι σε λιβάδι ηλιόλουστο μ'<br />
+έσερνες.<br />
+
+<span class='ind2'>Εκείνον τον καιρό δεν ανησυχούσα να γνωρίσω τη</span><br />
+σημασία των τραγουδιών που μούλεγες. Μονάχα η<br />
+φωνή μου επανελάβαινε τις μελωδίες κ' η καρδιά <br />
+μου με σκιρτήματα ακολουθούσε το ρυθμό τους.<br />
+
+<span class='ind2'>Μα, τώρα που πέρασε ο καιρός των παιγνιδιών,</span><br />
+ποια είνε αυτή η ξαφνικιά οπτασία; — Το σύμπαν κι'<br />
+όλα τ' άστρα σιωπηλά και με βαθειά ευλάβεια, στα<br />
+θεία πόδια Σου κρατούν τα βλέμματά τους <br />
+χαμηλωμένα.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>98</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Θα στεφανωθής με τα στεφάνια της ήττας μου</span><br />
+που θάνε της νίκης Σου τα τρόπαια. Ανώτερο είνε<br />
+από τη δύναμί μου ν' αποφύγω την ήττα.<br />
+
+<span class='ind2'>Ω, ναι! βέβαια προβλέπω την ήττα της αλαζονείας</span><br />
+μου. Ξέρω πως στον υπέρμετρον πόνο, η ζωή μου θα<br />
+ραγίση σα γυαλί, κ' η αδειανή καρδιά μου, σαν <br />
+κούφιο καλάμι, θα αναπέμψη μελωδικούς λυγμούς και<br />
+τα χαλίκια θα αναλύσουν σε δάκρυα.<br />
+
+Βέβαια, το ξέρω πως δε θα μείνουν για πάντα<br />
+κλειστά τα εκατό φύλλα του λωτού, αλλά θα <br />
+ξεσκεπάσουνε το μυστικό θησαυρό του μελιού του.<br />
+
+<span class='ind2'>Ψηλά στον ουρανό ένα μάτι αγρυπνάει, ένα μάτι</span><br />
+που θα μου επιβάλη τη σιωπή. Όλα όσα έχω θα μου<br />
+παρθούν, όλα, και το ελάχιστο, και στα πόδια Σου,<br />
+θα βρω τον τελικό θάνατο.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>99</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Όταν απ' τα χαλαρωμένα χέρια μου ξεφύγη το </span><br />
+πηδάλιο της ζωής μου, θα ξέρω πως ήρθ' ο καιρός<br />
+να το κρατήσης Συ. Ό,τι είνε να γίνη τότε θα γίνη <br />
+στη στιγμή. Κάθε μου προσπάθεια μάταιη θε νάνε.<br />
+
+<span class='ind2'>Τότε παραδώσου, ω καρδιά μου! Παραδέξου ατάραχα </span><br
+/>
+την ήττα σου, και θεώρει το μεγάλη τύχη ν' <br />
+αναπαυθής, ήσυχα ήσυχα, εκεί που ευρέθης.<br />
+
+<span class='ind2'>Στην ελαφρότερη πνοή του ανέμου, όλο και</span><br />
+σβύνουν τα φώτα αυτά. Στην προσπάθειά μου<br />
+να τ' ανάψω πάλι, όλο και λησμονώ κάθε άλλο<br />
+πράγμα.<br />
+
+<span class='ind2'>Μα, τούτη τη φορά θα είμαι συνετός. Θ' απλώσω</span><br />
+το χαλί μου χάμω στη γη, τη νύχτα, και θα προσμένω.<br />
+Κι' όποτε θελήσης, Κύριέ μου, πλησίασε με το αθόρυβό<br />
+Σου βήμα. Έτοιμη θάνε η θέσι Σου.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>100</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Βυθίζομαι στα βάθη του ωκεανού των μορφών</span><br />
+με την ελπίδα να κερδίσω το τέλειο μαργαριτάρι του<br />
+Άμορφου.<br />
+
+<span class='ind2'>Όχι πια ταξίδια από λιμάνι σε λιμάνι με το </span><br />
+ανεμοδαρμένο τούτο πλοίο μου. Πέρασαν πια από καιρό<br />
+οι μέρες όπου το παιγνίδι μου ήταν να λικνίζωμαι<br />
+στα κύματα απάνω.<br />
+
+<span class='ind2'>Και τώρα ανυπομονώ να πεθάνω για να μπω</span><br />
+εκεί που δεν πεθαίνουν.<br />
+
+<span class='ind2'>Στην αίθουσα των Ακροάσεων πλάι στην απύθμενη </span><br />
+άβυσσο όπου κυλά μια μουσική δίχως νότες,<br />
+θα πάρω την άρπα μου τούτη της ζωής.<br />
+
+<span class='ind2'>Θαν τη χορδίζω απάνω στους ήχους του Αιώνιου, </span><br />
+κι' όταν θα βγάλη την τελευταία νότα της, θ'<br />
+ακκουμπήσω τη σιωπηλή μου άρπα στα πόδια του<br />
+Σιωπηλού.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>101</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Πάντα στη ζωή μου Σε αναζήτησα με τα τραγούδια </span><br />
+μου. Ήσαν αυτά που μ' ωδήγησαν από πόρτα σε<br />
+πόρτα, και μ' αυτά ένοιωσα ολόγυρά μου, ψάχνοντας, <br />
+κι' αγγίζοντας τον κόσμο μου.<br />
+
+<span class='ind2'>Ήσαν αυτά — τα τραγούδια μου — που με δίδαξαν </span><br />
+όλα τα μαθήματα που έμαθα ποτέ. Μου έδειξαν<br />
+μυστικά μονοπάτια, έφεραν μπρος στα μάτια μου<br />
+πλήθος αστέρια απάνω στον ορίζοντα της καρδιάς μου·<br />
+
+<span class='ind2'>Με ωδήγησαν όλην την ημέρα μέσα απ' τα μυστήρια </span><br />
+της χώρας της Χαράς και του Πόνου, και, τέλος, <br />
+σε τι οξώπορτα παλατιού με φέρανε το βράδυ,<br />
+στο τέλος του ταξιδιού μου;<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>102</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Καυχήθηκα ανάμεσα στους ανθρώπους πως Σε</span><br />
+γνώρισα. Σ' όλα τα έργα μου βλέπουν τις εικόνες<br />
+Σου. Έρχονται και με ρωτούν: «Ποιος είνε;»<br />
+Δεν ξέρω τι να τους απαντήσω. Λέω: «Αλήθεια,<br />
+δεν είμαι σε θέσι να σας πω». Με κακίζουν και <br />
+φεύγουν με καταφρόνησι. Και Συ κάθεσαι εκεί και<br />
+χαμογελάς.<br />
+
+<span class='ind2'>Βάζω τις κάθε λογής ιστορίες μου για Σένα, μέσα</span><br />
+σε αλησμόνητα τραγούδια. Το μυστικό αναβρύζει απ'<br />
+την καρδιά μου. Έρχονται και με ρωτούν: «Πες<br />
+μας όλα αυτά τι εννοούν;» Δεν ξέρω τι να τους<br />
+απαντήσω. Λέω: «Α! Ποιος ξέρει τι εννοούν!» <br />
+Γελούν και φεύγουν με μεγάλη καταφρόνησι. Και, Συ,<br />
+κάθεσαι εκεί και χαμογελάς.<br />
+
+<br /><br /><br /><span class='ind1'>103</span><br /><br /><br /><br />
+
+<span class='ind2'>Μ' ένα χαιρετισμό τελευταίο σε Σένα, ω Θεέ μου,</span><br />
+άφησε όλες μου τις αισθήσεις ν' απλώσουν και ν' <br />
+αγγίσουν τον κόσμον τούτο, στα πόδια Σου.<br />
+
+<span class='ind2'>Όπως ένα σύννεφο του φθινοπώρου κρέμεται χαμηλά </span><br
+/>
+με το φορτίο του της βροχής, έτσι άφησε και<br />
+το πνεύμα μου, όλο, να σκύψη χαμηλά στην πόρτα<br />
+Σου, μ' ένα χαιρετισμό τελευταίο σε Σένα.<br />
+
+<span class='ind2'>Άφησε όλα τα τραγούδια μου να μαζώξουν όλες</span><br />
+τις διάφορες μελωδίες τους σε μια μοναδική συμφωνία <br />
+και να κυλήσουν σ' έναν Ωκεανό Σιωπής, μ' ένα<br />
+χαιρετισμό τελευταίο σε Σένα.<br />
+
+<span class='ind2'>Όπως ένα μπουλούκι νοσταλγών γερανών, που</span><br />
+πετούν νύχτα και μέρα, για να γυρίσουν πίσω στις<br />
+βουνίσιες φωληές τους, έτσι άφησε και τη ζωή μου, όλη<br />
+ν' αρχίση το ταξίδι της για το αιώνιο της σπίτι, με<br />
+ένα χαιρετισμό τελευταίο σε Σένα.</p>
+
+<p  style='margin-top: 12em'></p>
+<hr></hr>
+<p>ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ "ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ,, ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ</p>
+
+
+
+<p>ΓΕΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ </p>
+
+<p>ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ — ΘΕΑΤΡΟΝ — ΚΑΛΑΙ ΤΕΧΝΑΙ — ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ — ΔΙΚΑΙΟΝ ΚΑΙ
+ΠΟΛΙΤΙΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΑΙ — ΦΥΣΙΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΑΙ — ΙΑΤΡΙΚΗ — ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΣ — ΙΣΤΟΡΙΑ —
+ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ — ΕΘΝΟΛΟΓΙΑ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ — ΤΑΞΕΙΔΙΑ — ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΑΥΤΙΚΗ
+ΤΕΧΝΗ — ΕΜΠΟΡΙΟΝ — ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ — ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ — ΟΙΚΙΑΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ —
+ΠΟΙΚΙΛΑ </p>
+
+
+
+<p><b>ΠΟΙΚΙΛΑ</b></p>
+
+<p>Χρυσάφη I. — Η Γυναικεία Λογοτεχνία εν Σουηδία.</p>
+
+<hr></hr>
+
+<p id='fn1'>1) Απατηλή αγάπη, που δεσμεύει μια ψυχή με τον κόσμο.<a href='#ref1'
+title='πίσω'>&#8617;</a></p>
+
+<p id='fn2'>2) Βίνα, η ινδική λύρα.<a href='#ref2' title='πίσω'>&#8617;</a></p>
+
+
+
+
+
+
+
+
+<pre>
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Devotional Lyrics (Gitanjali), by 
+Rabindranath Tagore
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK DEVOTIONAL LYRICS (GITANJALI) ***
+
+***** This file should be named 39601-h.htm or 39601-h.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        http://www.gutenberg.org/3/9/6/0/39601/
+
+Produced by Sophia Canoni
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License available with this file or online at
+  www.gutenberg.org/license.
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS', WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTABILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation information page at www.gutenberg.org
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at 809
+North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887.  Email
+contact links and up to date contact information can be found at the
+Foundation's web site and official page at www.gutenberg.org/contact
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit www.gutenberg.org/donate
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including checks, online payments and credit card donations.
+To donate, please visit:  www.gutenberg.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart was the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For forty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
+
+
+</pre>
+
+</body>
+</html>
+
+
diff --git a/39601-h/images/cover.jpg b/39601-h/images/cover.jpg
new file mode 100644
index 0000000..725ee71
--- /dev/null
+++ b/39601-h/images/cover.jpg
diff --git a/LICENSE.txt b/LICENSE.txt
new file mode 100644
index 0000000..6312041
--- /dev/null
+++ b/LICENSE.txt
@@ -0,0 +1,11 @@
+This eBook, including all associated images, markup, improvements,
+metadata, and any other content or labor, has been confirmed to be
+in the PUBLIC DOMAIN IN THE UNITED STATES.
+
+Procedures for determining public domain status are described in
+the "Copyright How-To" at https://www.gutenberg.org.
+
+No investigation has been made concerning possible copyrights in
+jurisdictions other than the United States. Anyone seeking to utilize
+this eBook outside of the United States should confirm copyright
+status under the laws that apply to them.
diff --git a/README.md b/README.md
new file mode 100644
index 0000000..89ac6e7
--- /dev/null
+++ b/README.md
@@ -0,0 +1,2 @@
+Project Gutenberg (https://www.gutenberg.org) public repository for
+eBook #39601 (https://www.gutenberg.org/ebooks/39601)