initial commit of ebook 35604HEADmain

1 files changed, 4321 insertions, 0 deletions

diff --git a/35604-0.txt b/35604-0.txt
new file mode 100644
index 0000000..b81bf11
--- /dev/null
+++ b/35604-0.txt
@@ -0,0 +1,4321 @@
+The Project Gutenberg EBook of Phaedrus, by Plato
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Phaedrus
+
+Author: Plato
+
+Translator: K. Gounaris
+
+Release Date: March 18, 2011 [EBook #35604]
+
+Language: Greek
+
+Character set encoding: UTF-8
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK PHAEDRUS ***
+
+
+
+
+Produced by Sophia Canoni. Book provided by Iason Konstntinides.
+
+
+
+
+Note: The tonic system has been changed from polytonic to
+monotonic. The spelling of the book has not been changed otherwise.
+Bold words have been included in &&. Footnotes have been converted
+to endnotes. Words between square brackets represent corrections by
+the translator.
+
+Σημείωση: Το τονικό σύστημα έχει αλλάξει από πολυτονικό σε
+μονοτονικό. Η ορθογραφία του βιβλίου κατά τα άλλα παραμένει ως
+έχει. Λέξεις με έντονους χαρακτήρες έχουν συμπεριληφθεί σε &&. Οι
+υποσημειώσεις των σελίδων έχουν μεταφερθεί στο τέλος του βιβλίου.
+Λέξεις εντός αγκυλών έχουν παρεμφληθεί από τον μεταφραστή.
+
+
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
+
+
+
+ΠΛΑΤΩΝ
+ΦΑΙΔΡΟΣ
+
+ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Κ. ΓΟΥΝΑΡΗ
+
+ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΕΞΗ
+
+
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
+
+
+Π Λ Α Τ Ω Ν Ο Σ
+
+ΦΑΙΔΡΟΣ
+
+ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ
+Κ. Σ. Γ Ο Υ Ν Α Ρ Η
+
+ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΕΞΗ
+
+
+
+ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΦΑΙΔΡΟΝ
+
+
+
+1. Ο ΦΑΙΔΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΚΑΔΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ
+
+
+
+Από τα σπουδαιότατα έργα του θείου Πλάτωνος, ο Φαίδρος, είναι
+μικρογραφία όλου του κόσμου των θεωριών του φιλοσόφου, είναι
+καλλιτέχνημα του ποιητού της σκέψεως, είναι απεικόνισις αυτού του
+ακαδημαϊκού διδασκάλου της παρά τον Κηφισόν φιλοσοφικής Ακαδημείας.
+Εις το έργον τούτο ο φιλόσοφος Πλάτων αναπτύσσει οντολογίαν,
+ηθικήν, αισθητικήν, ο διδάσκαλος απανθίζει εκ των άνω θεωριών την
+αναγκαίαν γενικήν μόρφωσιν του ρήτορος και του συγγραφέως εν γένει,
+κ' εξυμνεί τον προφορικόν λόγον ως τον τέλειον δημιουργόν, διότι
+έμψυχα έργα, μαθητάς, φιλοτεχνεί· ο δε καλλιτέχνης Πλάτων νεανικήν
+χάριν και ζωηρότητα εμφυσά εις τα πολλά μέρη κ' επεισόδια του
+έργου, τα οποία, φαινομενικώς διάφορα, συνάπτονται με λογικόν και
+δραματικόν συνειρμόν.
+
+Ψυχολογικήν τριλογίαν απαρτίζουν οι διάλογοι, οι έχοντες πολλά τα
+κοινά, Φαίδων, Συμπόσιον και Φαίδρος, διότι παριστάνουν ο μεν
+πρώτος την ψυχήν μετά θάνατον και τον έρωτα της αθανασίας, ο δε
+δεύτερος την ψυχήν εντός του κόσμου τούτου και την γένεσιν του
+έρωτος, ο δε τρίτος την προΰπαρξιν της ψυχής και την σχέσιν του
+έρωτος προς το κάλλος· αλλ' όμως εις την τριλογίαν αυτήν διακρίνει
+κανείς την απόπειραν και τον σκοπόν να μας παρουσιάσωσι τον
+διδάσκαλον και τον μαθητήν. Και ιδού εις τον Φαίδωνα ο θάνατος του
+Σωκράτους, εις το Συμπόσιον η αποθέωσις του Σωκράτους, εις τον
+Φαίδρον η Ακαδήμεια του Πλάτωνος· μετά το δράμα του Φαίδωνος, η
+ευγενής κωμωδία του Συμποσίου, και ο Ακαδημαϊκός λόγος του Φαίδρου.
+
+Προ πάντων όμως το Συμπόσιον και ο Φαίδρος, εν ώ δεν υστερούσι και
+κατά το ύψος των ιδεών, διά το περιεχόμενον αυτών, διά το εύθυμον
+και τεχνικόν, διά τον φραστικόν χαρακτήρα των εμφανίζονται ως
+δίδυμα αδελφά του Πλάτωνος αριστουργήματα. Εις το Συμπόσιον
+εξυμνείται το ηθικόν μεγαλείον του Σωκράτους, εις τον Φαίδρον
+διαγράφεται η φιλόμουσος επιστημονική φυσιογνωμία του Πλάτωνος.
+Εκεί ο Σωκράτης, ο φίλος της αγοράς και των συναναστροφών, ο
+φιλόπολις, ο όμοιος με Σειληνόν, ο εγκρατής, ο ακάματος συζητητής,
+ο κατηγορηθείς ως διαφθορεύς των νέων, εξαίρεται από το στόμα του
+ιδίου ακολάστου μαθητού του, του Αλκιβιάδου· εδώ ο Πλάτων, ο
+φιλόκαλος, με τας αισθητικάς αντιλήψεις του έρωτος, ο
+αριστοκρατικός αναχωρητής, ο φεύγων τον αγοραίον θόρυβον των
+ρητόρων και των πολιτικών, αλλά και φιλότιμος εις τας επιστημονικάς
+ζητήσεις, υπό το σωκρατικόν προσωπείον τονίζει την ανάγκην της
+φιλοσοφίας, υποδεικνύων την αξίαν της σχολής του εις τον Φαίδρον, ο
+οποίος είναι τόσον φιλομαθής, ώστε συγκινεί διά τούτο, και ο
+οποίος, κατά τινα παλαιάν μαρτυρίαν, ήτο χρηστός και ελεήμων και
+όχι διεφθαρμένος, ως αναφέρουσιν άλλοι ψέγοντες την στενήν του
+φιλίαν προς τον Πλάτωνα.
+
+Ωρισμένως περιγράφων ο Πλάτων την ιεράν εις τας Νύμφας και τον Πάνα
+&καταγωγήν του Ιλισού&, όπου απεσύρθησαν ο Σωκράτης — Πλάτων με τον
+Φαίδρον ίνα επιδοθούν εις την έρευναν σπουδαίων θεωριών, υπό την
+υψηλήν πλάτανον, κατά τας θερινάς ώρας, όταν οι κοινοί θνητοί έχουν
+ριφθή εις τον ύπνον και μόνον οι τέττιγες, οι αγγελιοφόροι των
+Μουσών, τραγουδούν ακούραστοι, θ' αντέγραφεν εκουσίως ή χωρίς να
+θέλη σκηνήν εκ της ιδικής του Φιλοσοφικής Ακαδημείας. Διότι
+τοιουτοτρόπως ακριβώς παρά τούς κήπους του Κηφισού, εις την
+αφιερωμένην εις τας Μούσας σχολήν του, και δη εις την Καλλιόπην και
+Ουρανίαν τας εφόρους της Φιλοσοφίας, ως τις πνευματικός ημίθεος της
+εποχής του (και τούτο το εσυμβόλισαν οι αρχαίοι μυθολογούντες ότι η
+ευγενής Περικτιόνη τον εγέννησεν εκ του Απόλλωνος), εν μέσω των
+φιλομαθέστατων και λάλων, ως οι τέττιγες, μαθητών του ησχολείτο με
+την γενικήν του εκείνην θεωρίαν περί των ιδεών, με την οποίαν
+συνέδεσε και το κάλλος, και θύων εις τας χάριτας και σχεδιάζων την
+ιδανικήν του πολιτείαν διέτριβε μακαρίζων εαυτόν διότι εγεννήθη
+άνθρωπος, διότι Έλλην, διότι επί Σωκράτους.
+
+Αλλά καθώς υπό το παιγνιώδες και ποιητικόν του Φαίδρου διακρίνεις
+την σοβαρότητα έργου συνθετικού και υψηλού, τοιουτοτρόπως και υπό
+τον καλλιτέχνην αναχωρητήν της Ακαδημείας, ο οποίος εφαίνετο
+διστάζων ν' αναμιχθή εις τα πολιτικά της πατρίδος του, και ο οποίος
+εθεωρήθη ως ουτοπικός και υπερθεωρητικός εις τας κοινωνικάς του
+ιδέας, διακρίνεις τον ακάματον εργάτην της φιλοσοφίας και της
+προόδου. Κατ' αρχάς εταξίδευσεν εις τας εστίας του τότε πολιτισμού
+ίνα μορφώση τον εαυτόν του, έπειτα από ευγενούς πεποιθήσεως και από
+συστήματος, ο μαθητής του Σωκράτους, ηγωνίσθη επιτιθέμενος δριμύς
+κατά των λυμαινομένων το Άστυ και την Ελλάδα σοφιστών και
+αισχροκερδών λογογράφων. Διά της αμισθί παρεχομένης διδασκαλίας
+του, εις την επί τούτω ιδρυθείσαν Ακαδήμειαν, εμόρφωσε μαθητάς,
+οποίος και ο Αριστοτέλης, μας παρέδωκε δε τόσα αθάνατα έργα, όχι
+υπομνήματα γήρατος όπως ηθέλησε να τα ονομάση από υπερβολικόν ζήλον
+προς μόνον το αληθές, αλλ' αρμονικάς συνθέσεις, εις τας οποίας η μη
+δαμασθείσα απολλώνια φλέβα του αίματός του έδωκε την ωραίαν αττικήν
+μορφήν, ην έχουν. Και τέλος, αυτός ο οποίος εις τον Φαίδρον
+δεικνύει πώς πρέπει να εργάζεται ο φιλόσοφος, από την Ακαδήμειαν
+αυτήν εξήλθε δύο φοράς, γέρων πλέον, διά τας Συρακούσας, μακρυνόν
+τότε ταξίδιον, όπου επήγε να δώση σάρκα εις την πολιτείαν του· και
+τότε μεν δεν κατώρθωσε να πραγματοποιήση το πολιτικόν του σύστημα,
+αλλ' οι αιώνες ολίγον κατ' ολίγον πραγματοποιούν και θα
+πραγματοποιήσουν μίαν προς μίαν τας κοσμοπολιτικάς του ιδέας.
+
+Η Ακαδήμεια του Πλάτωνος εκλείσθη μόλις το 529 μ. Χ. επί του
+Ιουστινιανού. Τότε, ενώ ιδρύετο εν Κωνσταντινουπόλει ο ναός της του
+&Θεού Σοφίας&, εξηφανίζετο εις τας Αθήνας αθορύβως η σχολή εκείνη,
+η οποία διά του τέκνου της, του μυστικού νεοπλατωνισμού, είχε
+συντελέσει τόσον πολύ εις την κατάρτισιν των δογμάτων του
+Χριστιανισμού.
+
+Πολυάριθμοι και άξιοι μεγάλης τιμής επιστήμονες, ιδία ξένοι,
+ασχοληθέντες με τα έργα του Πλάτωνος, πολλά έφεραν εις φως και
+πολλά καθώρισαν. Ιδιαιτέρας αμφισβητήσεως έτυχε και ο χρόνος της
+συγγραφής του Φαίδρου. Ημείς ελαχίστην συμβολήν παρέχοντες εις την
+πλατωνικήν κίνησιν διά της μεταφράσεως του Φαίδρου, τον οποίον δεν
+εδίστασε κάποιος να ονομάση το κάλλιστον έργον του Πλάτωνος και εις
+τον οποίον τόσον συχνά παραπέμπουσιν αρχαίοι και νεώτεροι, θα
+προτάξωμεν μετά την ανάμνησιν του έργου καί τινα περί του χρόνου
+της συγγραφής αυτού, και πορίσματα εκ του περιεχομένου διά να
+κατανοηθή τελείως το ύψος και ο σκοπός του διαλόγου. Αντλήσαντες
+λοιπόν από τας αξιολογωτέρας γνώμας των πλατωνιστών περί του
+Φαίδρου παραθέτομεμεν εδώ ό,τι κρίνομεν αληθέστερον.
+
+
+
+
+2. ΑΝΑΛΥΣΙΣ
+
+
+
+Πρώτον μέρος
+
+
+
+Ο Σωκράτης συναντά τον Φαίδρον, όστις πηγαίνει περίπατον έξω της
+πόλεως με σκοπόν να μελετήση τον λόγον του Λυσίου, τον οποίον
+κρύβει υπό το ένδυμά του. Ο Σωκράτης ανακαλύπτει τον λόγον και τον
+αναγκάζει με τας παρακλήσεις του να του τον διαβάση. Καταφεύγουν
+εις σκιερόν μέρος του Ιλισού αφιερωμένον εις τας Νύμφας. Διαβάζεται
+ο λόγος του Λυσίου, του οποίου η υπόθεσις είναι ότι &ο αγαπώμενος
+πρέπει να ευνοή όχι τον εραστήν του, αλλά τον μη εραστήν&. Εις τον
+Σωκράτην δεν αρέσκει ο λόγος ως προς το ρητορικόν μέρος. Δι' ό
+αναγκάζεται από τον Φαίδρον με την ιδίαν βάσιν, την οποίαν ευρίσκει
+καλήν, ν' απαγγείλη ιδικόν του λόγον καλύτερον, διότι του εγέμιζον
+το στήθος αι ιδέαι των παλαιών ποιητών περί του έρωτος και τον
+ενέπνεον αι Μούσαι.
+
+Ορίζει λοιπόν κατ' αρχάς τον έρωτα και τελειώνει απαριθμών τα κακά
+τα οποία, προξενεί ο εραστής εις τον αγαπώμενον νέον, εν ώ από την
+αισχύνην, διά το αισχρόν θέμα, σκεπάζει το πρόσωπόν του.
+
+Αλλ' ο Φαίδρος είναι αδύνατον ν' αρκεσθή έως εδώ. Ζητεί από τον
+Σωκράτην να του απαριθμήση και τα καλά τα οποία προξενεί εις τον
+αγαπώμενον ο μη ερών. Ο Σωκράτης αρνείται κ' επιχειρεί να φύγη,
+αλλ' έξαφνα το δαιμόνιον, το σοφόν αυτό ασυνείδητον ελατήριον της
+ψυχής του, τον σταματά. Διότι εκφράσεις όχι καλάς θα είχον
+εκστομίσει. Οι λόγοι των, του Λυσίου και ο ιδικός του, ασφαλώς
+ύβρισαν τον έρωτα, διότι ο έρως δεν είναι μόνος εκείνος ο οποίος
+απαντάται μεταξύ των ναυτών, αλλ' είναι αυτό τούτο θεός. Ενθυμείται
+ότι ο Όμηρος ετυφλώθη διότι ύβρισε την Ελένην, δηλαδή το κάλλος, το
+όποιον είναι θείας καταγωγής, και ότι μόνον ο Στησίχορος, ο
+ποιητής, εσώθη διότι ανήρεσε με άλλο άσμα τας μομφάς του προς
+εκείνην. Έπρεπε και αυτός να παλινωδήση.
+
+Ο δεύτερος λοιπόν λόγος του είναι ύμνος προς τον Έρωτα και το
+Κάλλος. Ακάλυπτος τώρα κ' ενθουσιασμένος ευρίσκει ότι έχομεν
+τεσσάρων ειδών μανίας και ότι εκ τούτων η ερωτική μανία δίδει
+ευτυχίαν εις την ψυχήν. Αλλ' η ψυχή μας αυτή, η αθάνατος και
+αγέννητος, ποία έχει ουσίαν, πόθεν ήλθε, πού πηγαίνει, τι
+αισθάνεται; Απαντών εις αυτά ο Σωκράτης αρχίζει τον περί ψυχής
+μύθον του. Η ψυχή αποτελείται από ένα ηνίοχον και δύο ίππους, ήτο
+δε πτερωτή, αλλ' απώλεσε τα πτερά της, διότι δεν κατώρθωσε να
+περάση εις τον επουράνιον τόπον και να ίδη τον Δία και τους θεούς,
+δηλαδή το καλόν, το αγαθόν και το αληθές, των οποίων η θέα τρέφει
+τα πτερά της ψυχής. Ένεκα λοιπόν του μεγάλου συνωστισμού των ψυχών,
+άπτερος πλέον η ψυχή πίπτει εις το κενόν, εμψυχώνεται εις ανθρώπους
+διαφόρους διά χιλιάδας έτη, μετά την παρέλευσιν των οποίων
+επανα[λα]μβάνει τον αγώνα της. Αι ενανθρωπίσασαι λοιπόν ψυχαί
+βλέπουσαι επί της γης ωραία σώματα ενθυμούνται το αιώνιον κάλλος
+και παρασύρονται εις έρωτα και πάθη. Ο ηνίοχος και ο καλός ίππος
+συγκρατούσι τον κακόν ίππον από την τάσιν του προς αισχράν πράξιν,
+και η ψυχή αγαπά θεωμένη μόνον, εν ώ ο αγαπώμενος αισθάνεται
+αντέρωτα. Κάμνει λοιπόν ο μετά φιλοσοφίας έρως των, ώστε να
+πτερούνται αι ψυχαί των μετά θάνατον.
+
+
+
+Δεύτερον μέρος
+
+
+
+Ο Σωκράτης κρίνων το έργον του λογογράφου Λυσίου και τα έργα των
+πολιτικών και νομοθετών αποφαίνεται ότι όχι το γράφειν αλλά το
+κακώς γράφειν φέρει αισχύνην. Αλλά διά να γράψη τις καλώς δεν αρκεί
+η ρητορική χωρίς την γνώσιν της αληθείας. Αναφέρει λεπτομερώς όλα
+τα είδη της ρητορικής και τας μεθόδους των ρητόρων, τα οποία δεν
+επιτυγχάνουν τον σκοπόν των. Επί παραδείγματι ο Λυσίας δεν ώρισεν
+εις την αρχήν τον έρωτα, με μεγάλην δε σύγχυσιν ανέπτυξε τα μέρη
+του θέματός του, ενώ αυτός ώρισε τον έρωτα ως μανίαν και με τας δύο
+φιλοσοφικάς μεθόδους, την αναλυτικήν και την συνθετικήν,
+επροχώρησεν εις το έργον του. Οι τοιουτοτρόπως φιλοσοφικώς
+εργαζόμενοι καλούνται διαλεκτικοί. Ενώ οι ρήτορες με τας ιδικάς
+μόνον γνώσεις μόλις το αλφάβητον του γράφειν λόγους γνωρίζουν.
+
+Καλύτερος ρήτωρ ήτο ο Περικλής, διότι ακριβώς από τον φιλόσοφον
+Αναξαγόραν ήντλησεν. Οι ρήτορες λοιπόν πρέπει να γνωρίζωσι την
+ανθρωπίνην ψυχήν, έπειτα πρέπει να έχωσι σκοπόν την αλήθειαν και
+όχι το αληθοφανές. Κατόπιν εξετάζει την ευπρέπειαν και την
+απρέπειαν περί το γράφειν κ' ευρίσκει, αφού αναφέρει τον μύθον της
+ανακαλύψεως του γραπτού λόγου, ότι ο τελευταίος ούτος λόγος δεν
+είναι φάρμακον διαρκούς μνήμης, αλλ' απλής υπομνήσεως, ενώ ο
+προφορικός λόγος είναι αυτάρκης και σπείρεται εις ψυχάς ζώσας.
+Τέλος εξάγει συμπέρασμα περί του πώς πρέπει να εργάζεται και πώς να
+ονομάζεται ο αληθινός σοφός, δηλαδή ο φιλόσοφος. Κατόπιν συνιστών
+εις όλους τους συγγραφείς την φιλοσοφίαν, ευρίσκει ότι ο Ισοκράτης
+είναι καλύτερος του Λυσίου και παρέχει ελπίδας ως φιλοσοφικώτερος.
+Προσευχηθείς δε εις τον Πάνα διά να του δίδη εσωτερικήν ωραιότητα
+και να παρέχη εις τον νουν του σοφίαν και εις το σώμα του
+σωφροσύνην, επιστρέφει εις την πόλιν μαζί με τον Φαίδρον.
+
+
+
+3. ΧΡΟΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ
+
+
+
+Ο Πλάτων εγεννήθη το 427 π. Χ. και απέθανε το 348 π. Χ. Το 407
+έγινε μαθητής του Σωκράτους, ο οποίος έπιε το κώνειον το 399 π. Χ.
+Η γνώμη του Άγγλου Γρότε, ότι κανείς εκ των διαλόγων του Πλάτωνος
+δεν εγράφη προ του θανάτου του Σωκράτους, και η γνώμη του Γερμανού
+Έρμανν, ότι ελάχιστοι είναι νόθοι, γενικώς επικρατούσι σήμερον.
+
+Κυριώταται πηγαί προς χρονικήν κατάταξιν των διαλόγων εκτός των
+αρχαίων μαρτυριών, των υπαινιγμών του φιλοσόφου και της εξελίξεως
+των θεωριών του, είναι η ζωή αυτού, το περιβάλλον και αι
+περιστάσεις, και η γλωσσική μορφή των έργων του.
+
+Εις την ζωήν του Πλάτωνος τρεις σπουδαίους σταθμούς δυνάμεθα να
+παρατηρήσωμεν, οι οποίοι ασφαλώς έχουν επίδρασιν εις το έργον του:
+&τον θάνατον του Σωκράτους και την φυγήν του εις Μέγαρα (399 — 398
+π.Χ.)· την μετά τα ταξίδιά του εις Κυρήνην, Αίγυπτον, Ιταλίαν
+ίδρυσιν της Ακαδημείας (386 — 385 π.X.)· την εκ του δευτέρου εις
+Σικελίαν ταξιδίου επάνοδόν του εις την σχολήν, εις ην κατελέχθη ως
+μαθητής ο Αριστοτέλης (368 — 367 π. Χ.).&
+
+Μεταξύ των δύο πρώτων σταθμών εγράφησαν τα έργα της πρώτης
+περιόδου, της Σωκρατικής, τα οποία φέρουσι τον χαρακτήρα της αμέσου
+επιδράσεως του Σωκράτους (Απολογία, Κρίτων, Γοργίας, Ευθύφρων,
+Λάχης, Ιππίας κ.τ.λ.). Μεταξύ του δευτέρου και του τρίτου σταθμού
+εγράφησαν τα έργα της δευτέρας περιόδου, της δυναμένης να κληθή
+&πρώτης ακαδημαϊκής ή συνθετικής&, διότι συνετάχθησαν εις την
+Ακαδήμειαν και περιέχουν τα πρώτα στοιχεία της δημιουργικής
+εργασίας του Πλάτωνος. Μεταξύ του τρίτου σταθμού και του θανάτου
+του φιλοσόφου εγράφησαν τα έργα της τρίτης περιόδου, της δυναμένης
+να κληθή &δευτέρας ακαδημαϊκής ή κριτικής&, διότι ο συγγραφεύς
+συστηματικώτερον αναπτύσσει τας θεωρίας του. Τα έργα της περιόδου
+ταύτης ορίζονται ασφαλέστερον των άλλων, εάν κρίνη κανείς και εκ
+της μορφής και εκ της ουσίας αυτών, (Φίληβος, Παρμενίδης, Σοφιστής,
+Πολιτικός, Τίμαιος, Κριτίας, Νόμοι κτλ.).
+
+Ο ποιητικός και ο τεχνικός Φαίδρος, του οποίου η μεν γνησιότης από
+κανένα δεν αμφισβητείται, αλλά του οποίου ο χρόνος της συγγραφής
+έγινεν αντικείμενον πολλής διαφωνίας, δεν είναι δυνατόν ν' ανήκη
+εις τα έργα της ψυχράς τρίτης περιόδου. Επίσης δεν δύναται να ληφθή
+ως το πρώτον έργον του Πλάτωνος, διότι ούτε μειρακιώδες είναι
+(Διογένης Λαέρτιος), ούτε το διάγραμμα της όλης φιλοσοφίας του, ο
+πρόλογος δηλαδή του συστήματός του (Σλεϊερμάχερ), διότι δεν ήτο
+δυνατόν να είχε μορφώσει ο Πλάτων το σύστημά του αμέσως μετά τον
+θάνατον του Σωκράτους. Επίσης δεν είναι δυνατόν να εγράφη κατά το
+τέλος της πρώτης περιόδου, μετά τας αποδημίας (Κρίστ. κτλ.)· διότι
+ναι μεν περιέχει στοιχεία αιγυπτιακά και πυθαγόρεια δεικνύοντα την
+επίδρασιν των ξένων μερών, αλλ' ως παρέχων όψιν ακαδημαϊκήν και
+δεικνύων φιλοσοφικήν αναγέννησιν και ζωήν, προϋποθέτει την ίδρυσιν
+της Ακαδημείας. Ούτε είναι δυνατόν να εγράφη κατά τας αρχάς της
+δευτέρας περιόδου, ίνα χρησιμεύση ως εισιτήριος λόγος του φιλοσόφου
+εις την Ακαδήμειαν (Έρμανν), διότι τότε θα υποτεθή ότι όλα τα
+ατελέστερα αυτού έργα της δευτέρας περιόδου, και προ πάντων κατά
+την μορφήν, (Μένων, Κρατύλος, Ευθύδημος, Μενέξενος και ο Λύσις εάν
+ταχθή εις την περίοδον αυτήν) εγράφησαν μετά τον Φαίδρον.
+Ευφυεστάτη και πιθανωτάτη φαίνεται η γνώμη του ημετέρου Σ. Μωραΐτου
+(1), ότι ο Φαίδρος είναι σύγγραμμα ευκαιρίας και εγράφη κατά τα
+μέσα της βας περιόδου, το 378 π. Χ., μετά τον θάνατον του Λυσίου,
+ότε ο μαθητής του Αντισθένης και οι οπαδοί του εθορύβουν περί το
+όνομα του αποθανόντος διδασκάλου των προκαλούντες ούτω τον
+Πλάτωνα. Ήκμαζε δε τότε πνευματικώς ο Πλάτων, άγων το πεντηκοστόν
+έτος της ηλικίας του (2).
+
+Τέλος άλλοι ερευνηταί (οι Στατιστικοί, Λουτοσλάβσκη κτλ.)
+πιστεύουσιν ότι είναι δυνατόν να εγράφη το έργον και εις το τέλος
+της δευτέρας περιόδου και μετά την Πολιτείαν ακόμη, δηλαδή και περί
+το εξηκοστόν έτος της ηλικίας του φιλοσόφου.
+
+Καμμία αμφιβολία ότι ο Φαίδρος πρέπει να τεθή εις τα μεθόρια των
+δύο τελευταίων περιόδων, περί το 370 π. Χ., προ του εις Σικελίαν
+δευτέρου ταξιδίου του. Ο Φαίδων, το Συμπόσιον, ο Φαίδρος και η
+Πολιτεία είναι έργα σύγχρονα και σχετικά· εκ τούτων τα τρία πρώτα
+φαίνονται ότι είναι συγγράμματα έκτακτα, το δε τελευταίον είναι
+έργον συστηματικόν, το οποίον ίσως εξηκολούθει να γράφεται, εν ώ
+έβλεπον το φως τα προηγούμενα, και το οποίον ίσως ετελείωσε κατά
+την τρίτην περίοδον. Ο δε Φαίδρος, και διότι γλωσσικά τεκμήρια του
+αποδεικνύουν ομοιότητα τινά προς τα έργα της κριτικής περιόδου, και
+διότι εις αυτόν ευρίσκεται ο πρώτος εκ των συνεχών μεγάλων μύθων
+των οποίων γίνεται χρήσις κατόπιν, και διότι δι' αυτού υποδεικνύει
+ο συγγραφεύς ότι δεν είν' ευχαριστημένος εκ των συγγραφών του, αι
+οποίαι πρέπει να είναι απλά μνήμης υπομνήματα, τουθόπερ προσεπάθησε
+να τηρήση κατά την τρίτην συγγραφικήν περίοδον, πρέπει να θεωρηθή
+ως το τελευταίον έργον της δευτέρας περιόδου. Αλλ' ο Φαίδρος είναι
+και το τελευταίον ποιητικόν έργον του Πλάτωνος. Όστις δε νομίζει,
+ότι εις τοιαύτην ηλικίαν, πλησιάζουσαν το εξηκοστόν, δεν ήτο
+δυνατόν να γραφή έργον ούτω νεανικόν, δεν γνωρίζει την ανθρωπίνην
+καρδίαν εν γένει, και δεν εισέδυσεν εις την αρμονικήν κ' ενθουσιώδη
+πλατωνικήν ψυχήν, εις την οποίαν επάλαιεν από νεαράς ηλικίας το
+καλόν προς το αληθές, η ποίησις προς την φιλοσοφίαν.
+
+Τέλος φαίνεται υπερισχύσασα η φιλοσοφία, και μολονότι εις τον
+Φαίδρον ομολογείται ότι η εκ Μουσών μανία είναι καλλίστη, εκ της
+Πολιτείας αποδιώκεται ο Όμηρος, τα έργα της τρίτης περιόδου χάνουσι
+κατ' ουσίαν την μορφήν του διαλόγου, εις δε τους Νόμους
+εξαφανίζεται και αυτό το πρόσωπον του Σωκράτους. Αλλ' εις την
+μεταβολήν αυτήν συνετέλεσαν και άλλα γεγονότα, η αποτυχία του
+φιλοσόφου εις την Σικέλιαν, η ανάγκη να βιασθή να συμπληρώση το
+ταχύτερον το έργον του, διότι ήγγιζε το τέρμα της ζωής, και τέλος η
+επίδρασις του επιστημονικού πνεύματος του μεγάλου μαθητού του
+Αριστοτέλους (3). Διά τούτο η τρίτη περίοδος δεν έχει να επιδείξη
+Πρωταγόρας, Συμπόσια, Φαίδρους.
+
+
+
+4. ΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ
+
+
+
+Η Σκηνή του διαλόγου υποτίθεται μετά το 411 π. Χ., ότε ήλθεν εις
+Αθήνας ο Λυσίας, και προ του 399, ότε απέθανεν ο Σωκράτης, το
+κύριον πρόσωπον του διαλόγου. Πιθανώτατα όχι διαρκούντος του
+Πελοποννησιακού πολέμου και της τρομοκρατίας των 30, αλλά κατά το
+403 ότε επέστρεψεν εις Πειραιά ο Λυσίας, όστις ήτο φυγάς.
+
+Ο Λυσίας ο οποίος δημιουργεί την υπόθεσιν, διά της αναγνώσεως και
+ανασκευής τον ιδικού του λόγου, παρουσιάζεται ως φαύλος τον
+χαρακτήρα και άτεχνος λογογράφος. Το έργον του τούτο, το οποίον
+απεδείχθη ότι όντως εγράφη υπ' αυτού (Σπέγγελ) είναι μάλλον ερωτική
+επιστολή, ή πρόχειρον νεανικόν ρητορικόν δοκίμιον, γραφέν πιθανώς
+προ του 403, ότε ως γνωστόν διά του υπέρ του Ερατοσθένους λόγου του
+ενεφανίσθη ως ρήτωρ αξίας, λιτός, βραχύς, πιθανός, ίνα ασκήση το
+ευεργετικόν και πρακτικόν δικανικόν είδος του λόγου. Μικροπρεπής
+λοιπόν θα ήτο ο Πλάτων κατόπιν μακράς περιόδου ετών να επιχειρήση
+να στιγματίση τον άνθρωπον και την τέχνην του. Αλλ' εκ της αξίας
+των δικανικών λόγων του Λυσίου δεν δύναται να συμπαιράνη κανείς ότι
+δεν εξήσκει και κατόπιν τα άλλα είδη του λόγου και ότι οι μαθηταί
+του έπαυσαν να γράφουν τοιαύτας ρητορικάς τέχνας (4). Και
+δεικνύεται μεν ότι προεκάλουν την Ακαδήμειαν αι ρητορικαί σχολαί,
+του Λυσίου — Αντισθένους, όστις έσκωπτε τον Πλάτωνα Σάθωνα, και του
+Ισοκράτους, ο οποίος επικρίνεται εις τον Ευθύδημον και αμφιβόλως
+επαινείται εις τον Φαίδρον, αλλ' ο σκοπός του Πλάτωνος δεν ήτο να
+εξευτελίση τας ρητορικάς σχολάς και ν' αποσπάση από εκεί μαθητάς
+διά την φιλοσοφικήν του σχολήν (5).
+
+Αφορμή μόνον της συγγραφής ήσαν αι προκλήσεις αυταί, αλλ' ο σκοπός
+είναι υψηλότερος πολύ· ο Πλάτων επιτίθεται κατ' αυτής της ρητορικής
+και υποσκάπτει τα θεμέλιά της· όπως εις την Πολιτείαν του αποδιώκει
+την ποίησιν, ούτω και εις τον Φαίδρον προσβάλλει, πολύ δικαιότερον,
+την ρητορικήν. Διείδε ότι βλάβης μάλλον ή ωφελείας πρόξενον έγινε
+και θα γίνη εις τον κόσμον το είδος τούτο του λόγου. Και
+παρασκευάζει μεν υπόδειγμα αληθούς ρητορικής, αλλά τούτο δεν είναι
+άλλο παρά η αληθής φιλοσοφία εις την ρητορικήν. Διότι η αλήθεια δεν
+χρειάζεται περιττά κοσμήματα, αλλ' απλουστάτην μέθοδον, όταν
+παραστή ανάγκη να φέρη πρακτικά αποτελέσματα, τα δε περιττά
+κοσμήματα συσκοτίζουν και πολλάκις διαστρέφουν την πρακτικήν
+επιστήμην. Όταν δε η ρητορική πρόκειται να πανηγυρίση ή να
+συγκινήση, δανείζεται τα πτερά της ποιήσεως, διότι δεν είναι αρκετά
+τα ταπεινά της μέσα.
+
+Διά να φέρη εις πέρας τον μεγάλον σκοπόν του παρεισάγει ολόκληρον
+ιστορίαν της ρητορικής και παρουσιάζει τα διάφορα τεχνάσματα και
+την κενότητα των ρητόρων από του Τισίου, του πρώτου ρήτορος, και
+του Γοργίου μαθητού του πρώτου και διδασκάλου του Ισοκράτους, μέχρι
+του Περικλέους. Και τον μεν Περικλέα επαινεί ως φιλόσοφον ρήτορα,
+επίσης και τον Ισοκράτην ως πολλά υποσχόμενον διότι είναι
+φιλοφικώτερος του Λυσίου. Ακριβώς εάν είναι αληθής ο έπαινος του
+Ισοκράτους (ο συγγραφεύς εδώ παριστά τον Ισοκράτην και τον Λυσίαν
+όπως ήσαν κατά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου) εντός του
+Φαίδρου, όπου περιέχεται η σπουδαία παλινωδία του Σωκράτους εις τον
+έρωτα, ήτο ο κατάλληλος χώρος να παλινωδήση ο Πλάτων ως προς τον
+ρήτορα τούτον, διότι τον έψεξεν εις τον Ευθύδημον. Αλλ' ως είπομεν,
+εις το έργον του τούτο δεν φαίνεται κατεχόμενος από εμπάθειάν τινα,
+αλλά συναισθανόμενος την υπεροχήν του και εκ περιωπής κρίνων ελεεί
+τους δοκησισόφους τούτους ρήτορας λέγων, ότι δεν πρέπει να
+οργίζεται κανείς κατ' αυτών, διότι γνωρίζουν μόλις τα στοιχεία της
+τέχνης των, πράγμα το οποίον δεν είναι απορριπτέον, αλλ' εις ουδέν
+συντελεί άνευ φιλοσοφικής μορφώσεως και μεθόδου.
+
+Αλλά διά του Λυσίου προσβάλλων την ρητορικήν, η οποία ήτο η
+κυριωτάτη πνευματική και πολιτική παιδεία της πατρίδος του κατά
+τους χρόνους εκείνους τους άνευ κατευθύνσεως και μεγαλείου, είχεν
+ανώτερον και τελικόν σκοπόν να εξυμνήση την φιλοσοφίαν. Υποδεικνύει
+ούτω την μεγάλην σημασίαν της φιλοσοφίας εις πάσαν σκέψιν, παν
+αίσθημα, παν έργον και εξυψώνων τον προφορικόν λόγον, φανερώνει
+πόσον είναι αναγκαία η διδασκαλία αυτής, και ποίον το έργον της
+Ακαδημείας του. Και διά να καταστήση φανερώτερον τον τελικόν του
+σκοπόν αναλαμβάνει την ανάπτυξιν των θεωριών του εν συνάψει, και
+μάλιστα του περί κάλλους θέματος, το οποίον συσχετίζει με την
+εξέτασιν κυριωτάτου ηθικού ζητήματος της αρχαίας ελληνικής
+κοινωνίας, ήτις θεραπεύουσα γενικώς το καλόν, παρεξετράπη εις τον
+παιδέρωτα εις ευρυτάτην κλίμακα.
+
+Ο Πλάτων ως φιλόσοφος και καλλιτέχνης εξετάζων και ζωγραφίζων την
+κοινωνικήν ζωήν της εποχής του ήτο αδύνατον να μη αναφέρη συχνά το
+φαινόμενον τούτο. Αλλ' εις τον Φαίδρον εξετάζει το ζήτημα ευρύτερον
+και σοβαρώτερον (ιδέ Λύσιν, Συμπόσιον). Αρχόμενος από της
+μεταφυσικής γενέσεως του κάλλους, διά φυσιολογικής αισθητικής,
+ερμηνεύει το πάθος του παιδέρωτος, το οποίον προσπαθεί να εξυψώση
+διά της φιλοσοφίας. Δεν είναι βεβαίως ψεκτός ο Πλάτων διότι
+περιέγραψε την εποχήν του. Η αιτία δε ήτις τον έκαμε να καταλήξη
+εις το ότι υπάρχει και &παιδεραστείν μετά φιλοσοφίας&, είναι διότι
+εξεκίνα από την τότε κοινωνικήν ανατροφήν, ήτις ήτο τοιαύτη ένεκα
+της μη πνευματικής θρησκείας, ένεκα της θέσεως της γυναικός,
+υποδεεστέρου όντος και απλώς παιδοποιητικής μηχανής γνησίων τέκνων,
+ένεκα της εθνικής τάσεως προς το καλόν, ένεκα των γυμνικών ασκήσεων
+και αγώνων, και ίσως ένεκα ασιατικών συνηθειών κληρονομηθεισών (6)·
+και δεύτερον διότι εκ του συστήματός του ορμώμενος εύρισκε φύσει
+υπάρχοντα εντός μας πόθον θέας και επομένως αισθητικόν έρωτα προς
+παν πλάσμα. Και είναι μεν αληθές ότι εις τον Φαίδρον, καίτοι
+δεικνύεται η ηθική πάλη του φιλοσόφου, καταδικάζεται όμως η μίξις
+δύο ανδρών. Αλλά δεν ήτο δυνατόν να φθάση ο Πλάτων εις τα
+συμπεράσματα του σημερινού πολιτισμού, ο οποίος την homosexualité
+θεωρεί κεφάλαιον του εκφυλισμού, και τόσον έχει πεισθή περί τούτου,
+ώστε ζητεί ν' απαλλάξη της τιμωρίας τους ασκούντας το έργον ως
+σωματικώς ή ψυχικώς ανωμάλους και ακαταλογίστους (7), και ο οποίος
+έχει να επιδείξη μεγίστους καλλιτέχνας και ποιητάς χωρίς να έχωσι
+τον παθολογικόν αισθητικόν πόθον της θέας νέων.
+
+&Ο τελικός λοιπόν σκοπός του έργου είναι η κατάκρισις, διά του
+Λυσίου, της ρητορικής και της σοφιστικής και η ανάπτυξις των πηγών
+του κάλλους, διά του έρωτος, ίνα δειχθή η αξία της φιλοσοφίας και
+της διδασκαλίας αυτής.&
+
+Διά να διεξαγάγη το θέμα τούτο ο Πλάτων πορεύεται διά μακράς και
+τεχνικής οδού (8). Αναφέρει ποιήματα, θεότητας, συγγραφείς,
+παραθέτει την αρτιωτέραν ιστορίαν της ρητορικής, ζωγραφίζει τόσον
+θαυμασίως τους ίππους, ώστε να θεωρηθή εκ τούτου ότι ανήκεν εις την
+τάξιν των ιππέων, και παριστάνει ζωηρότατα τον Φαίδρον, τον
+παραβαλλόμενον προς τον Σιμμίαν και τον Θεαίτητον διά την
+φιλομάθειάν του, ο οποίος και εις το Συμπόσιον είναι ο &πατήρ του
+λόγου& περί έρωτος. Παρεμβάλλει την αρπαγήν της Ωρειθυίας και την
+απόπειραν της φυσικής εξηγήσεως των μύθων, τον μύθον των τεττίγων,
+τον μύθον του Θευθ και Θαμμούν, την σοφιστικήν ιστορίαν του Τισίου,
+αποδιώκων την ανίαν την οποίαν γεννούν οι δύο προ πάντων
+παρατιθέμενοι λόγοι, οι οποίοι έκαμαν τους αρχαίους να ψέξωσι το
+έργον ως ανιαρόν. Ο τρίτος λόγος περιλαμβάνει τον μεγάλον μύθον
+περί της ψυχής και την περιγραφήν του υπερουρανίου τόπου.
+
+Οι μύθοι ούτοι αποδεικνύουν την αδυναμίαν του Πλάτωνος να ορίση τα
+διάφορα μεταφυσικά και φυσικά προβλήματα, και διά τούτο αναγκάζεται
+ν' αναπτύσση τους κόσμους των ιδεών του οραματιζόμενος ούτως ειπείν
+και καθοδηγούμενος από το φιλοσοφικόν του αίσθημα και την
+προφητικήν φαντασίαν του. Αλλά μήπως και σήμερον ακόμη, εις τα
+μεταφυσικά ζητήματα, ήρθη η αδυναμία της γνώσεως, την οποίαν ο
+Πλάτων εζήτησε ν' αναπληρώση διά των φιλοσοφικών του οραματισμών;
+                                                  Κ. Σ. ΓΟΥΝΑΡΗΣ
+
+
+
+Π Λ Α Τ Ω Ν Ο Σ
+ΦΑΙΔΡΟΣ
+
+
+
+ΠΡΟΣΩΠΑ
+ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΦΑΙΔΡΟΣ
+
+
+
+Σωκράτης
+   Φίλε Φαίδρε, πού πηγαίνεις και πόθεν έρχεσαι;
+
+Φαίδρος
+   Έρχομαι, Σωκράτη, από του Λυσίου (9), του υιού του Κεφάλου· πηγαίνω
+   δε να περιπατήσω έξω του τείχους της πόλεως· διότι πολλάς ώρας
+   επέρασα εκεί καθήμενος από το πρωί· ακολουθών δε το παράγγελμα του
+   Ακουμενού (10), του κοινού μας φίλου, κάμνω τους περιπάτους μου εις
+   τας οδούς· διότι διισχυρίζεται ότι είναι πλέον ξεκουραστικοί οι
+   περίπατοι εις τας οδούς παρά εις τους τόπους όπου τρέχουν οι νέοι (11).
+
+Σωκράτης
+   Έχει δίκαιον, φίλε μου. Αλλ' ο Λυσίας ευρίσκετο καθώς φαίνεται εις
+   την πόλιν (12).
+
+Φαίδρος
+   Ναι, κοντά 'ς τον Επικράτη (133), εις τούτο εδώ το σπίτι του
+   Μορύχου (14), το πλησίον του ναού του Ολυμπίου Διός.
+
+Σωκράτης
+   Ποίον λοιπόν θέμα σας απησχόλησε; ή δίχως άλλο ο Λυσίας σας
+   εφιλοδώρει λόγους;
+
+Φαίδρος
+   Θα το μάθης, εάν είσαι εύκαιρος να προχωρούμεν και να μ' ακούης.
+
+Σωκράτης
+   Διατί τάχα μου λέγεις τούτο; Δεν με νομίζεις ότι θα θεωρήσω, ίνα
+   είπω κατά Πίνδαρον, &πράγμα και ασχολίας υπέρτερον& (15) το ν'
+   ακούσω το θέμα εις το οποίον συ και ο Λυσίας διετρίψατε (16).
+
+Φαίδρος
+   Εμπρός λοιπόν.
+
+Σωκράτης
+   Δύνασαι ν' αρχίσης τον λόγον.
+
+Φαίδρος
+   Και μα την αλήθειαν, Σωκράτη, αποβλέπει εις σε το άκουσμα· διότι
+   ακριβώς ο λόγος, ο οποίος μας απησχόλησε δεν γνωρίζω κατά ποίαν
+   σύμπτωσιν ήτον ερωτικός (17). Έχει γράψει δηλαδή ο Λυσίας αυτό
+   τούτο ακριβώς το παιγνιώδες, ότι ωραίος τις νέος προκαλούμενος υπό
+   τινος μη αγαπώντος αυτόν πρέπει, λέγει, να ευνοήση μάλλον τούτον
+   παρά τον αγαπώντα.
+
+Σωκράτης
+   Ω τον έξοχον! Ομοίως ηδύνατο να γράψη ότι πρέπει να προτιμά κανείς
+   την πτωχείαν παρά τον πλούτον, τα γηρατεία παρά την νεότητα και
+   όλας τας άλλας δυσμενείας αι οποίαι ανήκουν και εις εμέ και εις
+   τους πολλούς εξ ημών· αληθώς αυτά θα τα έλεγεν άνθρωπος
+   φιλοφρονητικός και θέλων να ωφελήση τον λαόν (18). Τόσον πολύ
+   λοιπόν εγώ τουλάχιστον έχω επιθυμήσει ν' ακούσω τον λόγον, ώστε,
+   εάν κάμης τον περίπατόν σου πεζή εις τα Μέγαρα, και κατά την
+   μέθοδον του Ηροδίκου (19), άμα επανέλθης εις το τείχος των Αθηνών,
+   πάλιν αρχίσης την πορείαν, εγώ δεν θα σε αφήσω καθόλου.
+
+Φαίδρος
+   Τι λέγεις, καλέ Σωκράτη; νομίζεις, όσα συνέθηκεν ο Λυσίας,
+   δεινότατος συγγραφεύς μεταξύ των συγχρόνων, εις μακρόν διάστημα και
+   με πολλήν άνεσιν, ότι εγώ ο άπειρος είμαι ικανός ν' απομνημονεύσω
+   επαξίως εκείνου; Είμαι πολύ μακράν αν και θα ήθελα βεβαίως να είχα
+   μάλλον αυτό το προσόν ή πολλά χρήματα.
+
+Σωκράτης
+   Ω Φαίδρε, εάν εγώ τον Φαίδρον δεν γνωρίζω τότε και τον εαυτόν μου
+   έχω λησμονήσει. Αλλά βεβαίως τίποτε από αυτά τα δύο δεν συμβαίνει.
+   Γνωρίζω πολύ καλά ότι εκείνος ακούων λόγον του Λυσίου δεν τον
+   ήκουσε μόνον μίαν φοράν, αλλ' επαναλαμβάνων πολλάς φοράς αυτόν,
+   παρεκάλει τον Λυσίαν να του τον λέγη· αυτός δ' επείθετο προθύμως·
+   και όμως εις τον Φαίδρον ουδέ ταύτα ήσαν αρκετά, αλλ' εις το τέλος
+   παρέλαβε το βιβλίον και επέστησε την προσοχήν του εις όσα μέρη του
+   ήρεσαν, κ' έκαμνε τούτο καθήμενος από το πρωί, έως ότου εκουράσθη
+   κ' εξήλθεν εις περίπατον, καθώς εγώ μα τον κύνα (20) νομίζω, αφού
+   έμαθεν απ' έξω τον λόγον, εκτός αν ήτο τις πάρα πολύ μακρός.
+   Επήγαινε δ' έξω του τείχους ίνα τον μελετά [με άνεσιν]. Όταν δε
+   συνήντησε τον έχοντα την νόσον ν' ακούη λόγους, καθ' ην στιγμήν τον
+   είδε ηυχαριστήθη διότι θα έχη άνθρωπον να συμμερισθή τον άμετρόν
+   του ενθουσιασμόν και τον προέτρεπε να προχωρώσιν· αλλ' όταν ο των
+   λόγων εραστής τον παρεκάλεσε να λέγη εκείνος, έκαμνε τον δύσκολον
+   ως εάν δήθεν δεν είχεν επιθυμίαν να λέγη. Είχεν όμως απόφασιν εις
+   το τέλος, και εάν δεν ήθελε κανείς εκουσίως ν' ακούη, διά της βίας
+   να του είπη τον λόγον (21). Συ λοιπόν, Φαίδρε, παρακάλεσέ τον,
+   εκείνο που θα κάμη εν πάση περιπτώσει, γρήγορα να το κάμη αυτήν δα
+   την στιγμήν.
+
+Φαίδρος
+   Μα την αλήθειαν δι' εμέ πολύ καλύτερον είναι όπως ημπορέσω να σου
+   επαναλάβω τον λόγον· διότι καθώς μου φαίνεσαι δεν θα με παραιτήσης
+   καθόλου, εάν οπωσδήποτε δεν σου είπω.
+
+Σωκράτης
+   Πάρα πολύ αληθώς εσκέφθης περί εμού.
+
+Φαίδρος
+   Έτσι δα λοιπόν θα κάμω. Είναι αληθές βέβαια, Σωκράτη, ότι δεν έμαθ'
+   απ' έξω όλον τον λόγον κατά λέξιν, την έννοιαν όμως όλων των
+   επιχειρημάτων, με τα οποία αποδεικνύει ότι διαφέρουσιν αι σχέσεις
+   και τα αισθήματα του ερώντος από τα του μη ερώντος, συνοπτικώς κατά
+   σειράν θα διεξέλθω, αρχίζων από το πρώτον.
+
+Σωκράτης
+   Αλλ' αφού πρώτα μου δείξης, αγάπη μου, τι άραγε έχεις εις το
+   αριστερόν χέρι κάτω από το ιμάτιον· διότι υποψιάζομαι ότι κρύβεις
+   τον ίδιον τον λόγον. Και εάν το επέτυχα, πρέπει να κάνης την εξής
+   σκέψιν περί εμού, ότι καίτοι σε αγαπώ πάρα πολύ, δεν θα παραδεχθώ
+   όμως, ενώ είναι παρών ο Λυσίας να παρέχω τον εαυτόν μου εις σε διά
+   ν' ασκήσαι εις τας μελέτας σου επάνω μου. Αλλ' εμπρός, δείκνυε τι
+   έχεις.
+
+Φαίδρος.
+   Φθάνει. Μου απεδίωξες την ελπίδα, Σωκράτη, την οποίαν είχα ν'
+   ασκηθώ επάνω σου. Αλλά πού λοιπόν θέλεις να καθίσωμεν διά να
+   διαβάσωμεν τον λόγον;
+
+Σωκράτης
+   Έλα ν' αλλάξωμεν δρόμον και να υπάγωμεν προς τον Ιλισσόν, κατόπιν
+   εις όποιον μέρος ήθελε μας αρέσει θα καθίσωμεν με ησυχίαν.
+
+Φαίδρος
+   Εις κατάλληλον στιγμήν, ως φαίνεται, ευρέθηκα ανυπόδητος· εσύ δα
+   είσαι πάντοτε. Πολύ εύκολα λοιπόν μπορούμε να πηγαίνωμεν βρέχοντες
+   τα πόδια μας εις το νεράκι του ποταμού, εξ άλλου δεν είναι και
+   δυσάρεστον να γίνεται τούτο κατ' αυτήν εδώ την ώραν του έτους και
+   της ημέρας.
+
+Σωκράτης
+   Βάδιζ' εμπρός, κ' εξέταζε συγχρόνως πού θα καθίσωμεν.
+
+Φαίδρος
+   Βλέπεις εκείνον τον υψηλότατον πλάτανον;
+
+Σωκράτης
+   Πώς όχι;
+
+Φαίδρος
+   Εκεί και σκιά είναι και φυσά ολίγον, και χλόη υπάρχει να καθίσωμεν
+   ή να γύρωμεν εάν θέλωμεν.
+
+Σωκράτης
+   Μπορείς να προχωρήσης.
+
+Φαίδρος
+   Ειπέ μου, Σωκράτη, δεν λέγουν ότι από αυτό εδώ κάπου το μέρος ο
+   Βορέας απήγαγε την Ωρείθυιαν;
+
+Σωκράτης
+   Ναι, το λέγουν.
+
+Φαίδρος
+   Πραγματικώς λοιπόν από εδώ; διότι φαίνονται γεμάτα χάριν και καθαρά
+   και διαφανή τα νεράκια εδώ, και πρόσφορα για να παίζουν κόρες κοντά
+   των.
+
+Σωκράτης
+   Όχι απ' εδώ, αλλ' από παρά κάτω δύο ή τρία στάδια, όπου διαβαίνομεν
+   προς το ιερόν της Άγρας· (22) και αυτού κάπου υπάρχει βωμός τις του
+   Βορέου.
+
+Φαίδρος
+   Δεν ενόησα πολύ καλά· αλλ' ειπέ μου μα τον θεόν, Σωκράτη, είσαι συ
+   πεπεισμένος ότι τούτο το μυθολόγημα είναι αληθές;
+
+Σωκράτης
+   Αλλ' εάν δεν τα επίστευον, καθώς οι σοφοί, δεν θα ήμουν παράλογος·
+   κατόπιν όμως σκεπτόμενος εσχημάτισα την γνώμην, ότι την Ωρείθυιαν
+   θα έσπρωξε προς τα κάτω των πλησίον βράχων πνοή του Βορέου, ενώ
+   έπαιζεν εκεί με την Φαρμακείαν, και ο τοιούτος θάνατος της έγινεν
+   αιτία να λεχθή ότι ανηρπάγη από τον Βορέαν· [ή δυνάμεθα ακόμη να
+   είπωμεν ότι από τον Άρειον Πάγον· διότι φέρεται εξ άλλου και η
+   διάδοσις αυτή, ότι απ' εκεί και όχι απ' εδώ ηρπάσθη]. Εγώ δε,
+   Φαίδρε, θεωρώ μεν ότι από μίαν έποψιν είναι νόστιμοι αι τοιαύται
+   εξηγήσεις, αλλ' όμως έχουσιν ανάγκην από άνθρωπον πάρα πολύ ικανόν
+   και ο οποίος θα κοπιάση υπερβολικά και δεν θα επιτύχη πάρα πολλά,
+   όχι δι' άλλον κανένα λόγον, αλλά διότι θα ευρεθή εις την ανάγκην
+   μετά την εξήγησιν αυτήν [της αρπαγής της Ωρειθυίας] και την μορφήν
+   των Ιπποκενταύρων να ερμηνεύση, κ' έπειτα πάλιν την της Χιμαίρας,
+   και τότε θα προστρέξη πληθώρα τοιούτων Γοργόνων και Πηγάσων και
+   άλλων τινών τερατολογικών φύσεων ακαταλήπτων και διά τον μέγαν
+   αριθμόν και διά το παράδοξον. Εις δε την εξέτασιν των τερατολογικών
+   αυτών φύσεων, εάν τις άπιστος ων μεταχειρισθείς λαϊκήν τινα σοφίαν,
+   προσπαθεί να συμβιβάση έκαστον άτοπον προς το πιθανόν, θα χρειασθή
+   πολύν καιρόν αναπαύσεως· αλλ' εις εμέ δεν υπάρχει καθόλου ευκαιρία
+   διά ν' ασχοληθώ με αυτάς τας ερεύνας· η δε αιτία τούτου, φίλε μου,
+   είναι η εξής· δεν δύναμαι ακόμη κατά το Δελφικόν επίγραμμα (23) να
+   γνωρίσω τον εαυτόν μου· γελοίον δε μου φαίνεται, ενώ τούτο αγνοώ,
+   να εξετάζω τα ξένα. Διά τούτο ακριβώς τα παρήτησα και πειθόμενος
+   εις ό,τι πιστεύουν κοινώς περί τούτων, καθώς σου έλεγον τώρα, δεν
+   εξετάζω αυτά αλλά τον εαυτόν μου, εάν είμαι θηρίον τι
+   πολυπλοκώτερον του Τυφώνος (24) και περισσότερον μανιακόν, ή εάν
+   είμαι ζώον και ημερώτερον και απλούστερον, το οποίον μετέχει θεϊκής
+   τινος και λογικής φύσεως. Αλλά, φίλε μου, ανάμεσα εις την
+   συνομιλίαν, ειπέ μου τούτο εδώ το δένδρον είναι αρά γε προς το
+   οποίον μας ωδήγεις;
+
+Φαίδρος
+   Αυτό το ίδιον.
+
+Σωκράτης
+   Μα την Ήραν, πολύ ωραίον το καταφύγιον! Πόσον είναι πλατύς και
+   υψηλός ο πλάτανος αυτός, και της λυγαριάς το ύψος και η πυκνή σκιά
+   πόσον εξαίρετα, και πόσον ακμάζει η άνθησις ως να ήθελε να ευωδιάση
+   τον τόπον· εξ άλλου γεμάτη γλυκύτητα είναι και η πηγή που τρέχει
+   κάτω από τον πλάτανον με υπερβολικά ψυχρό νερό, καθώς δύναται
+   τουλάχιστον να συμπεράνη κανείς με το πόδι του· εις Νύμφας τινάς
+   και εις τον ποταμόν Αχελώον φαίνεται ότι είναι το μέρος
+   αφιερωμένον, εάν κρίνη κανείς, από της κούκλες και τα αγάλματα αυτά
+   εδώ. Εάν δε πάλιν θέλης [και άλλα], το καλό αεράκι πού πνέει εις
+   τον τόπον πόσον είναι επιθυμητόν και πολύ γλυκύ· με θερινόν και
+   λιγυρόν ήχον συνοδεύει την χορωδίαν των τεττίγων. Αλλ' εκείνο που
+   παρέχει το περισσότερον θέλγητρον εξ όλων είναι η χλόη η οποία
+   φυτρώνουσα εις μέρος ελαφρώς κεκλιμένον είναι εξαίρετα
+   διασκευασμένη διά να γύρη κανείς την κεφαλήν. Ώστε, αγαπητέ Φαίδρε,
+   άριστα με εξενάγησες.
+
+Φαίδρος
+   Συ δα πλέον, θαυμάσιε Σωκράτη, μου φαίνεσαι περιεργότατος άνθρωπος·
+   διότι πραγματικώς με τους λόγους σου αυτούς ομοιάζεις με κάποιον
+   ξένον επισκέπτην και όχι με εντόπιον· ενώ κατά τα φαινόμενα ούτε
+   έξω των συνόρων ταξιδεύεις ούτε έξω του τείχους καθόλου δεν
+   εξέρχεσαι.
+
+Σωκράτης
+   Συγχώρησέ με, καλέ μου φίλε, τούτο, επειδή αγαπώ πολύ να μανθάνω·
+   οι μεν λοιπόν τόποι και τα δένδρα δεν θέλουσι τίποτε να με
+   διδάσκωσι παρά μόνον οι άνθρωποι εις την πόλιν. Συ όμως φαίνεσαι
+   ότι μου το έχεις εύρει το φάρμακον της εξόδου· διότι καθώς οδηγούν
+   τα πεινασμένα ζώα με το να σείουν εμπρός των θαλερόν κλάδον ή
+   κανένα καρπόν, έτσι και συ εις εμέ προτείνων λόγους εντός βιβλίων
+   γραμμένους, φαίνεσαι ότι θα με περιφέρης εις όλην την Αττικήν και
+   εις όποιον άλλο μέρος θα ήθελες. Τώρα λοιπόν εις το παρόν εδώ
+   φθάσας, εγώ μεν έχω επιθυμίαν να ξαπλωθώ, συ δε έκλεξε αυτήν την
+   θέσιν με την οποίαν νομίζεις ότι ευκολώτατα θ' αναγινώσκης και
+   αναγίνωσκε.
+
+Φαίδρος
+   Άκουε λοιπόν.
+
+      Λόγος τον Λυσίου
+
+   Διά μεν τα ιδικά μου αισθήματα γνωρίζεις καλά, και καθώς νομίζω
+   έχεις ακούσει ότι συμφέρει εις ημάς τους δύο η εκπλήρωσις των πόθων
+   μου. Έχω δε την αξίωσιν να μη αποτύχω εις ό,τι επιθυμώ διά τούτο
+   μόνον, ότι συνέπεσε να μην είμαι εραστής σου. Διότι οι ερώντες
+   μεταμελούνται τότε δι' όσα προσέφερον [εις το αντικείμενον του
+   πάθους των], όταν θα κορεσθώσι της επιθυμίας· εις δε τους μη
+   ερώντας δεν θα έλθη ποτέ καιρός καθ' ον θα μεταμεληθώσι. Διότι δεν
+   αναγκάζονται [υπό του πάθους των], αλλ' εκουσίως, αφού ήθελον
+   σκεφθή άριστα προς τακτοποίησιν των ιδιωτικών των συμφερόντων,
+   αναλόγως της δυνάμεως των προσφέρουσι. Προσέτι δε οι μεν ερώντες
+   υπολογίζουσι τας ζημίας τας οποίας επέφερον εις τας υποθέσεις των
+   χάριν του έρωτος και τα χαρίσματα τα οποία εχορήγησαν και, αφού
+   προσθέσουν και όσα υπέφερον, ευρίσκουν ότι προ πολλού έχουσι
+   πληρώσει εις τους αγαπωμένους την αξίαν της αγάπης των· οι δε μη
+   ερώντες δεν είναι δυνατόν να προφασισθώσιν ότι ένεκα του έρωτος
+   ημέλησαν τας υποθέσεις των, ούτε να υπολογίζωσι τα περασμένα βάσανά
+   των, ούτε να παραπονεθώσι διά τας φιλονικίας πού έκαμον με την
+   οικογένειάν των· ώστε αφού αφαιρεθώσι τόσον πολλά κακά, τίποτε άλλο
+   δεν μένει παρά να κάμνωσι με προθυμίαν όσας πράξεις νομίζουν ότι θα
+   είναι ευχάριστοι εις τους αγαπωμένους. Προσέτι δε δεν αξίζει να
+   προτιμώνται οι ερώντες διά τούτο, διότι λέγουν ότι αυτοί προ πάντων
+   αγαπώσι όσους αγαπούν και είναι πρόθυμοι και με λόγους και με έργα
+   να χαρισθώσιν εις αυτούς, έστω και αν αποστρέφωνται από τους
+   άλλους. Είναι ευκολώτατον να κατανοηθή εάν αυτοί λέγωσι την
+   αλήθειαν, διότι όσους ήθελον αγαπήσει ύστερον, εκείνους θα τους
+   εκτιμήσωσι πολύ περισσότερον από τους πρώτους, και είναι φανερόν
+   ότι και θα τους κακοποιήσωσιν ακόμη [τους πρώτους], εάν φανή καλόν
+   εις τους τελευταίους.
+
+   Είναι λοιπόν εύλογον να παράσχη κανείς την τόσον πολύτιμον εύνοιάν
+   του εις άνθρωπον έχοντα τόσον μεγάλην νόσον, την οποίαν ουδέ να
+   επιχειρήση να θεραπεύση δεν δύναται κανείς πολύπειρος άνθρωπος;
+   Αφού και οι ίδιοι ομολογούν ότι είναι μάλλον άρρωστοι παρά εις τα
+   καλά των και ότι γνωρίζουν ότι κακώς σκέπτονται, αλλά δεν δύνανται
+   να συγκρατήσουν τον εαυτόν των· ώστε πώς είναι δυνατόν, εάν
+   συνέλθουν εις τα λογικά των, να θεωρήσουν ότι καλώς έχουν αι
+   αποφάσεις των, αφού τας έλαβον εις τοιαύτην νοσηράν κατάστασιν;
+   Προσέτι εάν μεν θελήσης να εκλέξης εκ των ερώντων τον κάλλιστον, η
+   εκλογή σου θα γίνη μεταξύ ολίγων· ενώ εάν εκλέξης εκ των μη ερώντων
+   τον εις σε καταλληλότατον [η εκλογή σου θα είναι ευκολωτέρα διότι]
+   εκ πολλών θα εκλέξης· ώστε πολύ μεγαλυτέρα ελπίς υπάρχει να
+   επιτύχης μεταξύ των πολλών τον άξιον της φιλίας σου.
+
+   Εάν πάλιν φοβήσαι την κοινήν γνώμην, μήπως δηλαδή δυσφημισθής υπό
+   των ανθρώπων, εάν μάθωσι τας σχέσεις σου, επόμενον είναι, οι μεν
+   ερώντες, επειδή νομίζουσιν ότι φθονούνται υπό των άλλων, όπως αυτοί
+   φθονούσι τους άλλους, να επαρθώσι διαδίδοντες το κατόρθωμά των και
+   να φιλοτιμώνται να επιδεικνύουν εις όλους ότι ματαίως δεν
+   εκοπίασαν· οι δε μη ερώντες, κύριοι των εαυτών των γενόμενοι, θα
+   προτιμήσωσι την ωφέλειαν [εκ των σχέσεών των] παρά την κενοδοξίαν
+   [να θεωρηθώσι ζηλευτοί] από τους ανθρώπους. Προσέτι δε κατ' ανάγκην
+   πολλοί θα μάθωσι και θ' αντιληφθώσι το πράγμα, επειδή οι ερώντες
+   έχουσιν ως κύριον έργον των τούτο, το ν' ακολουθώσι τους
+   αγαπωμένους, ώστε και όταν ακόμη ιδωθώσι να συνομιλούν μεταξύ των,
+   παρέχουν την υπόνοιαν ότι έγινεν ή μέλλει να γίνη η επιθυμία της
+   συνευρέσεως· οι δε μη ερώντες ουδέ παρέχουσι καν υποψίαν ότι
+   προσπαθούσι δι' επιθυμίαν, επειδή γνωρίζουν οι άνθρωποι ότι κατ'
+   ανάγκην ούτοι συνομιλούν με κάποιον ένεκα φιλίας ή ένεκα άλλης
+   τινός εύχαριστήσεως. Και αν μεν λοιπόν σε φοβίζη η σκέψις ότι είναι
+   δύσκολον να διατηρηθή μόνιμος η φιλία, και ότι εάν συμβή ρήξις,
+   όταν η σχέσις σου δεν είναι ερωτική, θα βλαβώσι και οι δύο από
+   κοινού, συλλογίσου πόσον μεγάλην βλάβην θα φέρη εις σε μόνον η
+   ρήξις σου προς τους ερώντας, όταν έχης παραδώσει ό,τι πολυτιμότερον
+   εις αυτούς, τους οποίους ευλόγως πρέπει να φοβήσαι περισσότερον,
+   διότι πολλαί αφορμαί παρέχουν εις αυτούς λύπας και όλα τα
+   νομίζουσιν ότι γίνονται προς βλάβην ιδικήν των. Δι' αυτό ακριβώς
+   και τας συναναστροφάς των αγαπωμένων προς άλλους ανθρώπους
+   αποτρέπουσιν, επειδή φοβούνται μήπως οι μεν πλούσιοι διά των
+   χρημάτων τους υπερβάλωσιν, οι δε πεπαιδευμένοι μήπως διά της
+   περισκέψεώς των αναδειχθώσι καλύτεροί των, προφυλάσσονται δε από
+   την επιρροήν κάθε προτερήματος, το οποίον θα έχουν οι άλλοι· και
+   αφού σε πείσουν να μισηθής υπ' εκείνων σε κάμουν τοιουτοτρόπως
+   έρημον φίλων, εάν δε, αποβλέπουν εις το συμφέρον σου, έχης γνώμην
+   καλυτέραν από εκείνους, θα έλθης με αυτούς εις ρήξιν· όσοι δε μη
+   ερώντες επέτυχον την επιθυμίαν των ένεκα της αρετής των, δεν
+   φθονούσι τους συναναστρρεφομένους με σας, αλλά τουναντίον μισούσι
+   τους αποκρούοντας την συναναστροφήν σας θεωρούντες την αποφυγήν των
+   ως περιφρόνησιν, ενώ την επικοινωνίαν των άλλων ως ωφέλειαν, ώστε
+   υπάρχει ελπίς εκ του ζητήματος της συναναστροφής να επιτείνεται η
+   φιλία παρά να γεννάται έχθρα.
+
+   Και μάλιστα πολλοί των ερώντων κατελήφθησαν πρώτα από την επιθυμίαν
+   του σώματος πριν να γνωρίσωσι τας διαθέσεις του αγαπωμένου και
+   δοκιμάσωσι τον χαρακτήρα του, ώστε δεν είναι φανερόν εάν θα
+   θελήσωσι να διατηρήσωσι την φιλίαν των τότε, όταν θα παύσωσι να
+   επιθυμώσιν. Οι δε μη ερώντες οι οποίοι και πρότερον ως φίλοι
+   εγνώρισαν τους αγαπωμένους, επόμενον είναι ότι δεν θα ελαττώσωσι
+   την φιλίαν των προς αυτούς διότι θα λάβωσιν ευνοίας παρ' εκείνων,
+   αλλά τουναντίον αυταί αι εύνοιαι θα χρησιμεύσουν ως κεφάλαια
+   μελλουσών απολαυών· και αν μεν λοιπόν επιδιώκης την βελτίωσίν σου
+   πείθου εις εμέ και όχι εις εραστήν. Διότι οι ερασταί και παρά την
+   αλήθειαν επαινούσι κάθε λόγον και κάθε πράξιν σου, είτε διότι
+   φοβούνται μη σε δυσαρεστήσωσι είτε διότι και οι ίδιοι απατώνται
+   ένεκα του πάθους των διότι τοιαύτας πλάνας παρέχει ο έρως· όταν
+   δυστυχούσιν εις τον έρωτα, τους κάμνει να νομίζωσι λυπηρά και τα
+   πράγματα τα οποία δεν παρέχουσιν εις τους άλλους λύπην· όταν
+   ευτυχούσι δε, αναγκάζει να εγκωμιάζωσι πράγματα τα οποία οι άλλοι
+   θεωρούσιν ανάξια ευχαριστήσεως· ώστε πολύ περισσότερον αρμόζει να
+   ελεή τις παρά να ζηλεύη τους αγαπωμένους. Εάν δε εις εμέ πείθεσαι,
+   πρώτον μεν δεν θα σε συναναστραφώ αποβλέπων εις την εφήμερον
+   ηδονήν, αλλά και εις την μέλλουσαν ωφέλειάν σου, μη κυριευόμενος
+   από τον έρωτα, αλλά συγκρατών τον εαυτόν μου, ουδέ διά μικράς
+   αφορμάς ευθύς εις ισχυράν έχθραν παραφερόμενος, αλλά διά μεγάλας
+   αιτίας βραδέως ολίγον μόνον οργιζόμενος, παρέχων συγγνώμην εις τα
+   ακούσια αδικήματά σου, τα δε εκούσια προσπαθών ν' αποτρέπω· διότι
+   αυταί είναι αποδείξεις φιλίας, η οποία θα διατηρηθή πολύν χρόνον.
+   Εάν δε εις σε υπάρχη η γνώμη ότι δεν δύναται να προκύψη ισχυρά
+   φιλία χωρίς έρωτα, πρέπει να συλλογισθής, ότι [εν τοιαύτη
+   περιπτώσει] δεν θα ενδιαφερώμεθα τόσον πολύ διά τους υιούς μας,
+   ούτε διά τους πατέρας και τας μητέρας, ούτε θα απεκτώμεν φίλους
+   πιστούς των οποίων η φιλία δεν πηγάζει εκ της επιθυμίας, αλλ' εξ
+   άλλων αισθηματικών σχέσεων.
+
+   Προσέτι δε, εάν πρέπη κανείς να χαρίζεται εις τους έχοντας τας
+   μεγίστας επιθυμίας, αρμόζει ομοίως να ευεργετή μεταξύ των άλλων
+   ανθρώπων όχι τους μάλιστα αξίους ευεργεσίας, αλλά τους έχοντας
+   μεγίστην πενίαν· διότι ούτοι απαλλαγέντες από μέγιστα κακά υπ'
+   αυτού θα του χρεωστώσιν απείρους χάριτας. Τοιουτοτρόπως και εις τα
+   ιδικά σου γεύματα δεν αξίζει να προσκαλής τους φίλους, αλλά τους
+   επαίτας και τους πεινασμένους· διότι εκείνοι και θα σε αγαπήσουν
+   και θα σε ακολουθήσουν και θα σε συνοδεύσουν μέχρι της θύρας και θα
+   ευχαριστηθούν υπερβολικά και θα σου το γνωρίζουν όχι τόσον πολύ
+   μικράν χάριν και θα σου ευχηθώσι πολλά αγαθά. Αλλ' ίσως αρμόζει να
+   χαρίζεται τις όχι εις τους έχοντας μεγίστας επιθυμίας αλλ' εις τους
+   δυναμένους προ πάντων ν' αποδίδωσι τας χάριτας· ουδέ εις τους
+   απαιτούντας μόνον, αλλ' εις τους αξίους να λαμβάνωσί τι· ούτε εις
+   τους μέλλοντας ν' απολαύσωσι την νεότητά σου, αλλ' εις εκείνους
+   οίτινες θα σου μεταδώσωσι τα ιδικά των αγαθά κατά την πρεσβυτικήν
+   σου ηλικίαν· ουδέ εις τους μέλλοντας μετά τας πράξεις να καυχηθούν
+   εις τους άλλους, αλλ' εις εκείνους οίτινες εξ εντροπής θ'
+   αποσιωπήσωσιν αυτάς εις όλους· ούτε εις εκείνους οίτινες θα σε
+   περιποιηθώσιν ολίγον χρόνον, αλλ' εις τους μέλλοντας να διατηρήσωσι
+   καθ' όλον τον βίον αδιάπτωτον την φιλίαν· ουδέ εις εκείνους οίτινες
+   μετά την κατάπαυσιν της επιθυμίας θα ζητήσουν πρόφασιν έχθρας, αλλ'
+   εις τους μέλλοντας μετά την παρέλευσιν των ηδονών της νεότητος να
+   επιδείξωσι τότε την σταθεράν εκτίμησίν των· συ λοιπόν ενθυμού και
+   όσα ελέχθησαν και εκείνο βάλε εις τον νουν σου, ότι τους μεν
+   ερώντας οι φίλοι νουθετούσιν επειδή νομίζουν ότι δεν είναι καλή
+   δουλειά ο έρως, τους δε μη ερώντας κανείς ποτέ έως τώρα εκ των
+   ιδικών των ανθρώπων δεν τους εμέμφθη, ότι κακώς σκέπτονται διά τας
+   υποθέσεις των διότι δεν αγαπώσιν. Ίσως μεν λοιπόν ήθελες μ'
+   ερωτήσει εάν σε προτρέπω εις όλους τους μη αγαπώντας να χαρίζεσαι·
+   εγώ δε νομίζω, ότι ουδ' ερών τις θα σε προέτρεπε να έχης τας αυτάς
+   ευμενείς διαθέσεις προς όλους τους ερώντας· διότι ούτε εις τον
+   λαμβάνοντα την χάριν [να ευνοηθή δηλαδή μετά των άλλων] είναι άξιον
+   τούτο ίσης χάριτος, ούτε εις σε ο οποίος χαρίζεσαι εις πολλούς
+   ομοίως θα είναι δυνατόν, όσον και να θέλης, να κρυφθής από τους
+   άλλους· ώστε φυσικόν είναι εάν ευνοήσης εμέ να μη προέλθη καμμία
+   βλάβη, ωφέλεια δε μόνον εις αμφοτέρους. Εγώ μεν λοιπόν νομίζω ότι
+   είναι αρκετά όσα σου εξέθηκα, συ δε εάν επιθυμής να μάθης τι το
+   οποίον νομίζεις ότι παρέλειψα ερώτα με.
+
+Φαίδρος
+   Πώς σου φαίνεται ο λόγος, Σωκράτη; δεν είναι έκτακτος λόγος και διά
+   τα άλλα και διά την έκφρασιν;
+
+Σωκράτης
+   Είναι λοιπόν, φίλε μου, τόσον θαυμάσιος ώστε μ' έκαμε να εκπλαγώ.
+   Και αυτό το έπαθα εξ αιτίας σου, Φαίδρε, διότι κατά το διάστημα της
+   αναγνώσεως στρεφόμενος προς σε έβλεπον το πρόσωπόν σου να φαίνεται
+   φαιδρόν ένεκα του λόγου· επειδή δε ενόμιζον ότι η κρίσις σου είναι
+   περισσότερον αρμοδία από την ιδικήν μου εις τοιαύτα θέματα, σε
+   ηκολούθησα και μαζί σου συνεμερίσθην τον ενθουσιασμόν και την
+   έμπνευσίν σου.
+
+Φαίδρος
+   Καλά· θέλεις με αυτά τα λόγια να παίζης;
+
+Σωκράτης
+   Σου φαίνομαι δηλαδή ότι παίζω και όχι ότι ομιλώ σπουδάζων;
+
+Φαίδρος
+   Όχι βεβαίως, Σωκράτη, αλλ' ειπέ μου όσον μπορείς αληθινά, μα τον
+   Δία τον προστάτην της φιλίας, νομίζεις ότι άλλος τις εκ των
+   Ελλήνων, έχει ειπεί άλλα σπουδαιότερα και πληρέστερα περί του
+   θέματος τούτου;
+
+Σωκράτης
+   Τι δε; πρέπει να επαινεθή ο λόγος υπ' εμού και σου εξεταζόμενος και
+   από ταύτην την έποψιν, εάν δηλαδή ο συγγραφεύς έχη γράψει τα
+   πρέποντα, ή μόνον απ' εκείνην την έποψιν, ότι δηλαδή έχει γράψει
+   εκάστην έκφρασιν καθαράν και στρογγύλην και μετ' ακριβολόγου
+   κομψότητος; Εάν δηλαδή πρέπη [να εξετασθή η έννοια του λόγου], να
+   με συγχωρήσης, διότι από την μικρότητά μου διέφυγεν αύτη· επειδή
+   μόνον εις το ρητορικόν μέρος αυτού προσείχον, εις τούτο δε νομίζω
+   ότι ουδέ ο ίδιος ο Λυσίας θα φανή ικανοποιημένος. Μου εφάνη λοιπόν,
+   Φαίδρε, εκτός εάν συ έχης άλλην γνώμην, ότι δύο και τρεις φοράς τα
+   ίδια επανέλαβε, επειδή φαίνεται δεν είχε μεγάλην γονιμότητα να
+   εκφράζη διά πολλών το αυτό πράγμα ή ίσως επειδή δεν τον έμελε διά
+   τούτο· και μου εφαίνετο ότι έκαμνε νεανικάς επιδείξεις ως ικανός
+   τάχα μετά πλείστης επιτυχίας πάντοτε να διατυπώνη το θέμα του και
+   ούτως και αλλέως.
+
+Φαίδρος
+   Δεν κρίνεις ορθώς, Σωκράτη· διότι αυτό τούτο ακριβώς προ πάντων
+   περιέχει ο λόγος· ότι δηλαδή δεν παρέλειψε τίποτε εξ εκείνων τα
+   οποία ενυπήρχον εις την υπόθεσιν και ηδύναντο αξίως να λεχθώσι,
+   ώστε πέραν των όσων είπεν εκείνος να μη δύναται κανείς να είπη άλλα
+   περισσότερα και σπουδαιότερα.
+
+Σωκράτης
+   Εις την γνώμην σου λοιπόν δεν θα είναι πλέον δυνατόν να πεισθώ·
+   διότι εάν κατά χάριν συμφωνήσω με σε θα με εξελέγξουν παλαιοί και
+   σοφοί άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι έχουν είπει και γράψει περί
+   αυτών των πραγμάτων.
+
+Φαίδρος
+   Ποίοι είναι αυτοί; και πού συ έχεις ακούσει καλύτερα από τα του
+   Λυσίου;
+
+Σωκράτης
+   Αυτήν την στιγμήν να σου απαντήσω ακριβώς εις αυτά δεν δύναμαι·
+   αλλ' είμαι βέβαιος ότι έχω ακούσει μερικά, ή ίσως της ωραίας
+   Σαπφούς ή του Ανακρέοντος (25) του σοφού ή και άλλων συγγραφέων.
+   Εις ποίας λοιπόν αποδείξεις στηριζόμενος λέγω τούτο; Αισθάνομαι, ω
+   θαυμάσιε, ότι είναι γεμάτο κάπως το στήθος μου από δύναμιν να είπω
+   άλλα πράγματα όχι χειρότερα από αυτά του Λυσίου· ότι μεν λοιπόν,
+   όσα ωραία δύναμαι να είπω, δεν θα είναι βγαλμένα από τον νουν μου,
+   το γνωρίζω πολύ καλά διότι έχω συνείδησιν της αμαθείας μου· μένει
+   πλέον, μου φαίνεται, να υποθέση τις ότι εγεμίσθη όλη η ψυχή μου διά
+   της ακοής, ως να ήμην αγγείον, από κάποια ξένα νάματα λόγων· αλλ'
+   όμως ένεκα της νωθρότητος και αυτό τούτο ελησμόνησα, με ποίον
+   τρόπον δηλαδή και από ποίους τα έχω ακούσει.
+
+Φαίδρος
+   Αλλ', ευγενέστατέ μου φίλε, είναι θελητικόν ό,τι λέγεις· συ
+   βεβαίως, χωρίς καθόλου να σε παρακαλέσω να μου είπης από ποίους και
+   κατά ποίον τρόπον τα ήκουσες, κάνε μου τούτο μόνον το οποίον
+   εξέφρασες· να μου υποσχεθής ότι θα μου είπης άλλα καλύτερα και όχι
+   ολιγώτερα πράγματα έξω από τ' αναφερόμενα εις το βιβλίον του
+   Λυσίου· και τότε εγώ, καθώς κάμνουν οι εννέα άρχοντες, (26) σου
+   υπόσχομαι ότι θα αφιερώσω εις τους Δελφούς χρυσούν το άγαλμα όχι
+   μόνον το ιδικόν μου, αλλά και το ιδικόν σου εις φυσικόν μέγεθος.
+
+Σωκράτης
+   Με αγαπάς πάρα πολύ και είσαι αληθινά χρυσός άνθρωπος, Φαίδρε, εάν
+   με υποθέτης διατεινόμενον ότι ο Λυσίας απέτυχεν εντελώς και ότι μου
+   είναι δα εύκολον να είπω άλλα νέα έξω από όλα αυτά· τούτο το πάθημα
+   δεν θα το επάθαινε ουδέ ο χειρότερος συγγραφεύς· παραδείγματος
+   χάριν εις τον εξής λόγον, ότι πρέπει να ευνοή ο νέος τον μη ερώντα
+   μάλλον παρά τον ερώντα, νομίζεις συ ότι ο συγγραφεύς θ' αφήση το
+   εγκώμιον της φρονιμότητος του μη ερώντος και τον ψόγον της
+   αφροσύνης του ερώντος, τα οποία κατ' ανάγκην πρέπει ν' αναφέρη, και
+   θα εύρη άλλα τινά να είπη; αλλά, νομίζω, ότι τα κοινά ταύτα εις τον
+   λόγον πρέπει να τ' ανεχθώμεν και να τα συγχωρήσωμεν· και τας μεν
+   τοιαύτας κοινάς εννοίας πρέπει να τας επαινέσωμεν όχι διά την εύρεσιν,
+   αλλά διά την διατύπωσίν των, τας δε μη κατ' ανάγκην κοινάς εννοίας και
+   τας δυσευρέτους πρέπει να επαινέσωμεν αποβλέποντες εκτός της
+   διατυπώσεώς των και εις την εύρεσίν των.
+
+Φαίδρος
+   Συμφωνώ εις εκείνο που λέγεις· διότι μου φαίνεται ότι λογικώς έχεις
+   θέσει το ζήτημα, θα κάμω λοιπόν κ' εγώ έτσι παρομοίως· θα σου
+   προσδιορίσω την υπόθεσιν, ότι ο ερών νοσεί περισσότερον του μη
+   ερώντος, περί δε των λοιπών, όταν είπης πλουσιώτερα και
+   σπουδαιότερα από τα του Λυσίου, τότε ας είναι στημένος εις την
+   Ολυμπίαν, πλησίον του αφιερώματος των Κυψελίδων, (27) ο ανδριάς σου
+   κατεσκευασμένος από σφυρηλατημένον χρυσόν.
+
+Σωκράτης
+   Λαμβάνεις σπουδαίως το πράγμα, Φαίδρε, διότι με τ' αστεία μου σου
+   επείραξα τον παίδα τον οποίον αγαπάς και διά τούτο λοιπόν νομίζεις
+   ότι αληθώς θα επιχειρήσω να είπω άλλο τι ποικιλώτερον, αφ' ό,τι
+   σοφόν έχει γράψει ο Λυσίας;
+
+Φαίδρος
+   Προκειμένου περί τούτου, φίλε μου, εις τας ομοίας με τας ιδικάς μου
+   προσποιήσεις έφθασες. Πρέπει βεβαίως να ομιλήσης με κάθε τρόπον
+   όπως μπορείς. Δείξε δε κάποιαν προφύλαξιν ίνα μη ανταποδίδοντες τα
+   ίσα μεταξύ μας, αναγκαζώμεθα να επαναλαμβάνωμεν τας φορτικάς σκηνάς
+   των κωμωδιών και μη θέλε να με αναγκάσης να σου λέγω εκείνο το «εάν
+   εγώ, ω Σωκράτη, τον Σωκράτην δεν γνωρίζω, έχω λησμονήσει και τον
+   εαυτόν μου» και ότι «επεθύμει μεν να λέγη, αλλ' έκαμνε τον
+   δύσκολον»· αλλά σκέψου ότι δεν θ' αναχωρήσωμεν απ' εδώ προτού συ
+   είπης όσα ωμολόγησες ότι κρύπτεις εντός του στήθους σου. Είμεθα δε
+   μόνοι εις την ερημίαν, ισχυρότερος δε είμ' εγώ και νεώτερος, εξ
+   όλων δε τούτων άκουσε τι σου λέγω και μη θελήσης καθόλου διά της
+   βίας μάλλον να λέγης ή με την θέλησίν σου.
+
+Σωκράτης
+   Αλλά, καλότυχε Φαίδρε, γελοίος θα φανώ όταν αυτοσχεδιάζω διά τα
+   ίδια πράγματα με τα οποία ησχολήθη δόκιμος συγγραφεύς.
+
+Φαίδρος
+   Μάθε τούτο· να παύσης να καμαρώνης προς εμέ· διότι πλησιάζω να
+   εκτελέσω εκείνο που είπα, να σε κάμω δηλαδή διά της βίας να λέγης.
+
+Σωκράτης
+   Μετριώτερον ομίλει.
+
+Φαίδρος
+   Όχι, αλλά και σου το επαναλαμβάνω· ο δε λόγος μου θα είναι όρκος.
+   Σου ορκίζομαι δηλαδή — εις ποίον όμως; εις ποίον εκ των θεών; ή
+   θέλεις εις τον πλάτανον αυτόν εδώ; — ότι αληθώς, εάν δεν μου είπης
+   τον λόγον ενώπιον του πλατάνου τούτου, ουδέποτε εις σε κανένα άλλον
+   λόγον κανενός συγγραφέως ούτε θα σου αναγνώσω ούτε θα σου
+   απαγγείλω.
+
+Σωκράτης
+   Α, κακόβουλε! πόσον καλά, διά να εκτελέσης τον σκοπόν σου, ανεύρες
+   την αδυναμίαν ανδρός φίλου των λόγων.
+
+Φαίδρος
+   Τι λοιπόν έχεις και στριφογυρίζεις;
+
+Σωκράτης
+   Τίποτε πλέον, μετά τον όρκον σου τούτον· διότι πώς θα ηδυνάμην να
+   υποφέρω την απομάκρυσίν μου από τοιούτον τραπέζι;
+
+Φαίδρος
+   Λέγε δα!
+
+Σωκράτης
+   Γνωρίζεις λοιπόν τι θα κάμω;
+
+Φαίδρος
+   Περί τίνος;
+
+Σωκράτης
+   Σκεπασμένος θα λέγω, διά να δυνηθώ όσον το δυνατόν τάχιστα να
+   διεξέλθω τον λόγον, και να μη κομπιάζω ένεκα της εντροπής όταν θα
+   βλέπω προς σε.
+
+Φαίδρος
+   Λέγε μόνον, τα δε άλλα όπως σου αρέσουν κάμνε.
+
+Σωκράτης
+
+   &Πρώτος λόγος Σωκράτους&
+
+   Ελάτε λοιπόν, Μούσαι &λίγειαι&, καθώς σας επονομάζουν είτε διά το
+   καλλίφωνον του άσματός σας, είτε διά την πολλήν αγάπην πού έχει
+   προς την μουσικήν ο λαός των Λιγύων, βοηθήσατέ με να διεξέλθω τον
+   λόγον, τον οποίον ο καλός μου εδώ Φαίδρος με αναγκάζει να απαγγέλλω
+   διά να δειχθή ο φίλος του ο Λυσίας, ο οποίος του εφαίνετο και
+   πρότερον σοφός, τώρα πλέον ακόμη σοφώτερος. Ήτο λοιπόν κάποιο
+   παιδί, ή μάλλον μικρός νεανίας, ωραιότατος, ο οποίος είχε πάρα
+   πολλούς εραστάς, είς δε εξ αυτών ήτο επιτήδειος. Ούτος αν και ηγάπα
+   τον νέον όχι ολιγώτερον από κάθε άλλον, είχε πείσει αυτόν ότι δεν
+   τον αγαπά· και κάποτε ζητών την εύνοιάν του προσεπάθει να τον πείση
+   τούτο ακριβώς, ότι πρέπει να χαρίζεται εις τον μη ερώντα μάλλον
+   παρά εις τον ερώντα και του εξήγει ως εξής τους λόγους.
+
+   Εις κάθε ζήτημα, παιδί μου, μία αρχή πρέπει να λαμβάνεται ως βάσις
+   από τους μέλλοντας να σκεφθώσι καλώς, η γνώσις του τι ζητούμεν,
+   αλλέως κατ' ανάγκην θ' αποτύχωμεν τελείως. Οι δε πολλοί των
+   ανθρώπων δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν γνωρίζουν την ουσίαν των
+   πραγμάτων· ένεκα λοιπόν της αγνοίας των αυτής την οποίαν δεν
+   βλέπουν, δεν θέτουν το ζήτημα όπως πρέπει εις την αρχήν της
+   συσκέψεως και κατόπιν, αφού προχωρήσουν, πάσχουν ό,τι είναι
+   επόμενον, μη δυνάμενοι να συμφωνήσωσι ούτε μεταξύ των ούτε με τους
+   άλλους. Εγώ λοιπόν και συ ας μη πάθωμεν ό,τι κατηγορούμεν εις τους
+   άλλους, αλλ' επειδή ο μεταξύ μας λόγος είναι, εάν πρέπη να
+   προσχωρήση τις μάλλον εις τον ερώντα ή τον φίλον, ας συμφωνήσωμεν
+   να θέσωμεν τον ορισμόν του έρωτος, τι ακριβώς είναι αυτός και ποίαν
+   δύναμιν έχει, και αποβλέποντες εις τας αρχάς αυτάς και περί αυτάς
+   στρεφόμενοι διά της σκέψεως ας εξετάσωμεν αν ο έρως είναι ωφέλιμος
+   ή βλαβερός. Γενικώς είναι φανερόν ότι ο έρως είναι κάποια επιθυμία,
+   αλλά και πάντες γνωρίζομεν ότι και μη αγαπώντες άνθρωποι επιθυμούσι
+   τα ωραία. Ποία είναι τα γνωρίσματα τα οποία διακρίνουν τον ερώντα
+   από τον μη ερώντα; Πρέπει λοιπόν να εννοήσωμεν ότι εις έκαστον από
+   ημάς δύο τινές ιδέαι κυβερνώσαι και διευθύνουσαι τας πράξεις μας
+   υπάρχουσι, των οποίων τον δρόμον ακολουθούμεν· η μεν μία είναι
+   έμφυτος επιθυμία των ηδονών, η δε άλλη επίκτητος εκτίμησις ποθούσα
+   το άριστον. Αύται δε αι ιδέαι άλλοτε μεν ομονοούσιν εντός ημών,
+   κάποτε δε συμπλέκονται· και άλλοτε μεν η μία, άλλοτε δε η άλλη
+   νικά. Όταν μεν λοιπόν η λογική εκτίμησις μας οδηγή εις το άριστον
+   και κατακυριεύη εντελώς την ψυχήν μας, σωφροσύνη καλείται· όταν δε
+   η παράλογος επιθυμία μας σύρη προς τας ηδονάς και κυριαρχή εντός
+   μας, λαμβάνει το όνομα της ύβρεως. Η ύβρις έχει πολλά ονόματα διότι
+   είναι πολυμερής και πολύμορφος· και εκ τούτων των μορφών της
+   ύβρεως, εάν καμμία τύχη να υπερισχύση είς τινα άνθρωπον, δίδει το
+   όνομά της, το οποίον δεν είναι ούτε καλόν ούτε τιμητικόν εις τον
+   έχοντα το πάθος της. Δηλαδή όταν μεν η επιθυμία του φαγητού
+   υπερισχύη της λογικής εκτιμήσεως του αρίστου και των άλλων
+   επιθυμιών καλείται γαστριμαργία και εις τον έχοντα αυτήν δίδει το
+   ίδιον όνομα του γαστριμάργου· όταν δε πάλιν η επιθυμία εξασκή
+   τυραννίαν διά της μέθης και εις αυτήν σύρη τον κατεχόμενον υπό του
+   πάθους, είναι φανερόν το επώνυμον το οποίον θα λάβη αυτός· και τα
+   άλλα λοιπόν ονόματα τα αδελφά προς τα λεχθέντα και τα δεικνύοντα
+   ομογενείς επιθυμίας είναι φανερόν ότι εδόθησαν προσηκόντως από την
+   εκάστοτε κυριαρχούσαν. Σχεδόν δύνασαι πλέον να μαντεύσης ποίαν
+   επιθυμίαν θέλων να παραστήσω σου είπα τα προηγούμενα, εν τούτοις θα
+   σου εξηγηθώ σαφέστερον· η επιθυμία δηλαδή η παράλογος, η οποία
+   υπερίσχυσε της εκτιμήσεως της τεινούσης προς το ορθόν και η οποία
+   ετράπη προς απόλαυσιν του κάλλους, ετράπη δρόμον νικηφόρον, επειδή
+   δε εξ άλλου αι συγγενείς προς αυτήν επιθυμίαι την εδυνάμωσαν
+   ισχυρώς προς απόλαυσιν μόνον του σωματικού κάλλους, η επιθυμία αύτη
+   εκ της ρώμης της αυτής το όνομα λαβούσα εκλήθη έρως (28).
+
+   Αλλά, φίλε μου Φαίδρε, φαίνομαι κάπως εις σε ότι, καθώς υποθέτω,
+   έχω καταληφθή από θείον πάθος;
+
+Φαίδρος
+   Πραγματικώς, Σωκράτη, κάποια ασυνήθης ευγλωττία σε κατέλαβε.
+
+Σωκράτης
+   Σιώπα λοιπόν και άκουέ με· διότι τω όντι θείος ο τόπος ούτος
+   φαίνεται· ώστε να μη θαυμάσης εάν πολλάκις, καθόσον προχωρεί ο
+   λόγος, καταληφθώ από εξαιρετικόν οίστρον· διότι αυτήν την στιγμήν
+   οι λόγοι μου δεν διαφέρουν των ποιητικών διθυράμβων.
+
+Φαίδρος
+   Αληθέστατα λέγεις.
+
+Σωκράτης
+   Τούτων όμως συ είσαι αίτιος· αλλά τα λοιπά άκουε, διότι ίσως
+   κατόπιν με αφήσει η έμπνευσις. Περί τούτου μεν λοιπόν θα φροντίση ο
+   θεός, ημείς δ' ας επανέλθωμεν εις τον παίδα. — Έτσι, καλέ μου φίλε.
+
+   Έχομεν είπει λοιπόν και καθορίσει το αντικείμενον περί του οποίου
+   έπρεπε να σκεφθώμεν, αναφερόμενοι δε εις αυτό ας λέγωμεν τα λοιπά,
+   δηλαδή ποία ωφέλεια ή βλάβη πιθανώς θα συμβή εις τον χαριζόμενον
+   από τον ερώντα ή από τον μη ερώντα.
+
+   Εις μεν λοιπόν τον τυραννούμενον υπό της επιθυμίας του έρωτος και
+   εις τον δούλον της ηδονής κατ' ανάγκην ο αγαπώμενος πρέπει να
+   παρέχη υψίστην ηδονήν· διότι εις τον νοσούντα είναι γλυκύ παν το μη
+   παρέχον προσκόμματα, εχθρικόν δε παν το υπέρτερον και το ίσης
+   ισχύος· ούτε λοιπόν ανώτερόν του, ούτε ίσον του ο ερών εκουσίως θ'
+   ανεχθή τον αγαπώμενον, αλλ' επιδιώκει πάντοτε να τον κάμη
+   μικρότερον και πλέον ταπεινόν· είναι δε κατώτερος από τον σοφόν ο
+   αμαθής, ο δειλός από τον ανδρείον, από τον ρήτορα ο αδυνατών να
+   εκφρασθή, από τον έξυπνον ο βραδύνους· τόσα πολλά κακά και ακόμη
+   προσβλητικώτερα, όταν βλέπη ο εραστής ότι γεννώνται ή ενυπάρχουν εκ
+   φύσεως εις τον αγαπώμενον, είναι φυσικόν να χαίρη κατά διάνοιαν διά
+   τα μεν εξ αυτών, να παρασκευάζη δε άλλα, παρά να στερηθή την
+   εφήμερον ηδονήν του. Ένεκα της ανάγκης ταύτης ακριβώς είναι
+   φθονερός και εμποδίζει τον αγαπώμενον από πολλάς άλλας και από τας
+   ωφελίμους συναναστροφάς, και γίνεται αίτιος μεγάλης βλάβης όταν τον
+   απομακρύνη από τας σχέσεις αι οποίαι θα επέδρων εις τον ανθρωπισμόν
+   του, μεγίστης δε όταν τον απομακρύνη από τας σχέσεις αι οποίαι θα
+   τον καθίστων φρονιμώτατον, τούτο δε το κατορθώνει η θεία φιλοσοφία,
+   από την σχέσιν της οποίας κατ' ανάγκην ο ερών εμποδίζει μακρόθεν
+   τον αγαπώμενον, επειδή φοβείται μήπως καταφρονηθή υπ' αυτού. Και
+   προσπαθεί με κάθε τρόπον όπως, αφ' ού κρατήση εις αμάθειαν τον
+   αγαπώμενον και του στρέψη όλην την προσοχήν εις τον εραστήν,
+   κατορθώση να τον κάμη λίαν μεν ευχάριστον εις τούτον, βλαβερώτατον
+   δε εις τον ίδιον τον εαυτόν του.
+
+   Ως προς τας σκέψεις λοιπόν ανήρ ο οποίος έχει έρωτα δεν είναι
+   δυνατόν με κανένα τρόπον να φανή ωφέλιμος επίτροπος και φίλος εις
+   νέον.
+
+   Ας εξετάσωμεν κατόπιν οποίας έξεις προσδίδει και πώς θεραπεύει το
+   σώμα, του οποίου εγένετο κύριος, ο ερών, ο οποίος είναι
+   ηναγκασμένος να επιδιώκη το ηδύ αντί του αγαθού. Θα ίδωμεν αυτόν να
+   επιζητή μαλθακόν τινα και όχι εύρωστον νέον μέσα εις τον ήλιον
+   ανοικτά, αλλά κάτω από πλατείαν σκιάν, ο οποίος να είναι άπειρος
+   κόπων ανδροπρεπών και ιδρώτων εκ σωματικών ασκήσεων, έμπειρος δε
+   βίου απαλού και αναρμόστου εις άνδρα, ο οποίος να κοσμήται με ξένα
+   χρώματα και στολίσματα, επειδή του λείπουν τα ιδικά του, ο οποίος
+   ν' ασχολήται με όλας εκείνας τας ασχημίας τας ακολουθούσας τ'
+   ανωτέρω, αι οποίαι είναι γνωσταί και δεν αξίζει να εκτεινώμεθα με
+   αυτάς, αλλ' αφού τας συνοψίσωμεν εις άλλας παρατηρήσεις να
+   προβώμεν· το τοιούτον δηλαδή σώμα και εις τον πόλεμον και εις τας
+   άλλας επικινδύνους ανάγκας του βίου οι μεν εχθροί το βλέπουν χωρίς
+   φόβον [περιφρονούντες], οι δε φίλοι και αυτοί οι ερασταί μετά φόβου
+   [αγωνιώντες μήπως πάθη]. Αλλά ταύτας τας παρατηρήσεις ας αφήσωμεν
+   διότι είναι φανεραί, και ας είπωμεν περί του εξής, ποίαν ωφέλειαν ή
+   βλάβην θα παράσχη η του ερώντος σχέσις και επιρροή [όχι περί του
+   σώματος και της ψυχής αλλά] προκειμένου περί των κτημάτων του
+   αγαπωμένου. Είναι φανερόν δα τούτο τουλάχιστον εις τον καθένα και
+   ιδίως εις τον ερώντα, ότι ούτος θα ηύχετο ν' απορφανισθή εντελώς ο
+   αγαπώμενος από τα πολυτιμότατα και αγαπητότατα και ιερώτατα κτήματά
+   του· διότι θα εδέχετο να στερηθή ο αγαπώμενος και τον πατέρα του
+   και την μητέρα του και τους συγγενείς και φίλους, επειδή υποθέτει
+   αυτούς επικριτάς και εμποδιστάς της γλυκυτάτης προς αυτόν σχέσεως.
+   Αλλ' εξ άλλου και περιουσίαν χρηματικήν ή άλλην τινά, εάν είχε ο
+   αγαπώμενος, θα νομίση ότι δεν του είναι ευκολοκατάκτητος ή, εάν
+   κατακτηθή, δεν θα τον μεταχειρίζεται ευκόλως· διά τούτο, κατ'
+   ανάγκην αναπόδραστον, ο εραστής φθονεί τον αγαπώμενον εάν είναι
+   πλούσιος, χαίρει δε όταν η περιουσία αυτού χαθή. Προσέτι ο εραστής
+   θα ηύχετο να μείνη ο αγαπώμενος άγαμος, άπαις, ανέστιος, επειδή
+   επιθυμεί να παρατείνη όσον το δυνατόν περισσότερον χρόνον την ιδίαν
+   του γλυκείαν απόλαυσιν.
+
+   Υπάρχουσι μεν λοιπόν και άλλα κακά, αλλά θεός τις εις τα
+   περισσότερα από αυτά ανέμιξε κάποιαν προσωρινήν ηδονήν,
+   παραδείγματος χάριν εις τον κόλακα, όστις είναι δεινόν θηρίον και
+   βλάβη μεγάλη, η φύσις ανέμιξε κάποιαν ευχαρίστησιν λεπτήν, και την
+   σχέσιν προς εταίραν ως βλαβεράν θα έψεγέ τις, και άλλα πολλά εκ των
+   παρομοίων συνδέσμων προς υπάρξεις και συνηθειών, τα οποία καθ'
+   ημέραν τουλάχιστον τέρπουσιν ημάς· αλλ' όμως ο εραστής εκτός της
+   βλάβης προξενεί και υπερβολικήν αηδίαν ένεκα της καθημερινής
+   συναναστροφής· διότι κατά την παλαιάν παροιμίαν ο της αυτής ηλικίας
+   τέρπει τον συνομήλικά του· επειδή ως νομίζω η του χρόνου ισότης
+   ένεκα της ομοιότητος φέρουσα εις ίσας ηδονάς παρέχει φιλίαν· αλλ'
+   όμως και αι παρόμοιαι σχέσεις φέρουσι κόρον· εις πάσαν σχέσιν όλων
+   των πραγμάτων το κατ' ανάγκην πάλιν γιγνόμενον λέγεται ότι είναι
+   βαρύ πράγμα· το οποίον βεβαίως έχει προ πάντων ο εραστής προς τον
+   αγαπώμενον εκτός της ανομοιότητος της ηλικίας. Διότι όταν έχη
+   σχέσιν ο πρεσβύτερος με νεώτερον, ούτε την ημέραν ούτε την νύκτα
+   εκουσίως τον αποχωρίζεται, αλλά φέρεται υπό του πάθους και υπό
+   τινος μανιακής εμπνεύσεως, η οποία παρέχει ολοέν εις αυτόν ηδονάς
+   με το να βλέπη, ν' ακούη, να εγγίζη και πάσαν αίσθησιν να
+   αισθάνεται του αγαπωμένου, ώστε καταλλήλως πάντοτε τον υπηρετεί διά
+   της ηδονής· εις δε τον αγαπώμενον ποίαν παρηγορίαν ή ποίας ηδονάς
+   θα παράσχη, όταν επί ίσον χρόνον συζή μετ' αυτού, ώστε να μη τον
+   φέρη εις το τελευταίον σημείον της αηδίας; όταν βλέπη ο αγαπώμενος
+   την όψιν εκείνου πρεσβυτέραν και μαραμένην εκ της ηλικίας, την
+   οποίαν συνοδεύουν και αι άλλαι αδυναμίαι αηδείς και να τας ακούη
+   τις λεγομένας, και όταν είναι ηναγκασμένος από ανάγκην πάντοτε
+   προσκειμένην να τον υπομένη, και όταν ο αγαπώμενος επιτηρήται εις
+   πάσαν πράξιν του και εις τας σχέσεις προς όλους από καχύποπτον
+   ζηλοτυπίαν, και όταν ακούη [από το στόμα του ερώντος] παρακαίρους
+   και υπερβολικούς επαίνους, ομοίως και ψόγους ανυποφόρους καθ' ην
+   στιγμήν είναι εις τα σωστά του, εν ώ, καθ' ην στιγμήν είναι
+   ζαλισμένος από μέθην, μεταχειρίζεται εκτός των πράξεων, αι οποίαι
+   δεν είναι ανεκταί ένεκα του αίσχους, αυθάδειαν φορτικήν από αηδίαν
+   και αδιάντροπον.
+
+   Και εν όσω μεν ο ερών κατέχεται υπό του πάθους του είναι και
+   βλαβερός και αηδής, όταν δε εις τον έπειτα χρόνον παύση να αγαπά,
+   γίνεται άπιστος εις εκείνον, τον οποίον μόλις συνεκράτει με πολλάς
+   υποσχέσεις και πολλούς όρκους και παρακλήσεις, ώστε να υποφέρη την
+   οχληράν και επίπονον σχέσιν του τότε, ένεκα της ελπίδος αγαθών εις
+   το μέλλον. Καθ' ον χρόνον λοιπόν πρέπει να εκπληρώση ο ερών τας
+   υποσχέσεις του αλλάζει κύριον του εαυτού του και προστάτην, αντί
+   του έρωτος και της μανίας δέχεται τον νουν και την σωφροσύνην και
+   με το να μεταβληθή λησμονεί τον αγαπώμενον. Και ο μεν αγαπώμενος
+   ζητεί ανταπόδοσιν διά τας άλλοτε ευνοίας, τας οποίας του παρέσχε
+   υπενθυμίζων τα πραχθέντα και τα λεχθέντα, ωσάν να ομιλή προς τον
+   ίδιον άνθρωπον· ο δε ερών εξ εντροπής ούτε να είπη τολμά ότι
+   μετεβλήθη ούτε δύναται να εκπληρώση τους όρκους και τας υποσχέσεις,
+   τας οποίας έδωκε, διατελών υπό την προηγουμένην ανόητον κυριαρχίαν
+   του πάθους, διότι τώρα συνήλθε και εσωφρόνησε, ώστε να μη πράττη τα
+   ίδια με τα προηγούμενα και να μη γίνη πάλιν όμοιος ή ο ίδιος με τον
+   παλαιόν άνθρωπον.
+
+   Ένεκα τούτων λοιπόν γίνεται φυγάς και ο πριν εραστής, κατ' ανάγκην
+   εγκαταλείψας αυτόν, με την πτώσιν του οστράκου από το άλλο μέρος,
+   (29) τρέπεται εις φυγήν μεταβληθείς [εν ώ πρότερον ήτο διώκτης]· ο
+   δε αγαπώμενος αναγκάζεται να τον καταδιώκη αγανακτών και
+   επικαλούμενος τους θεούς, επειδή δεν εγνώριζεν εξ αρχής την πάσαν
+   αλήθειαν, ότι δηλαδή δεν έπρεπε ποτέ να χαρίζεται εις ερώντα και
+   ανόητον ένεκα της ανάγκης του πάθους, αλλά πολύ περισσότερον εις
+   τον μη ερώντα και νουν έχοντα· διότι εάν δεν έκαμνε τούτο [να
+   χαρισθή εις μη ερώντα], κατ' ανάγκην θα παρέδιδε τον εαυτόν του εις
+   άνθρωπον άπιστον, ιδιότροπον, φθονερόν, αηδή, βλαβερόν μεν εις την
+   περιουσίαν του, βλαβερόν δε εις την υγείαν του, προ πάντων δε πολύ
+   βλαβερόν εις την ανάπτυξιν της ψυχής του, της οποίας αληθώς ούτε
+   μεταξύ των ανθρώπων, ούτε μεταξύ των θεών υπάρχει ούτε θα υπάρξη
+   ποτέ πολυτιμότερον πράγμα. Αυτάς τας αληθείας πρέπει, παιδί μου, να
+   κατανοής, και να μάθης ότι η φιλία του εραστού δεν προέρχεται από
+   ευεργετικήν στοργήν, αλλ' ότι γεννάται ως όρεξις φαγητού χάριν
+   κορεσμού, καθώς οι λύκοι το αρνάκι αγαπούν, έτσι κ' οι ερασταί
+   αγαπούν το παιδί (30).
+
+   Τούτο είν' εκείνο πού σου έλεγα, Φαίδρε, ότι δεν θ' ακούσης τίποτε
+   περισσότερον από εμέ, αλλ' ο λόγος μου ας τελειώση για σένα πλέον.
+
+Φαίδρος
+   Αλλ' εγώ επίστευον ότι ευρίσκεσαι εις το μέσον του λόγου, και ότι
+   θα έλεγες τα ίσα και περί του μη ερώντος, ότι πρέπει εις εκείνον να
+   χαρίζεται μάλλον ο παις, απαριθμών εξ άλλου τας ωφελείας τας οποίας
+   παρουσιάζει η σχέσις του· εις αυτό λοιπόν το σημείον, Σωκράτη,
+   διατί εσταμάτησες;
+
+Σωκράτης
+   Δεν ησθάνθης, καλότυχε, ότι δεν μεταχειρίζομαι ήδη εις την ομιλίαν
+   μου τον τόνον του διθυράμβου, αλλ' ότι εκφράζομαι ως ποιητής πλέον
+   ηρωικών στίχων, και ταύτα εν ώ ευρισκόμην εις την ανάγκην να ψέγω;
+   Αλλ' εάν τώρα αρχίσω να επαινώ τον άλλον εις ποίον σημείον
+   εμπνεύσεως νομίζεις ότι θα φθάσω; Άραγε εννοείς ότι από τας Νύμφας,
+   εις την επιρροήν των οποίων επίτηδες μ' εξώθησες, θα εμπλησθώ με
+   θείαν έμπνευσιν; Σου λέγω λοιπόν με ένα λόγον, ότι όσαι λοιδορίαι
+   εις τον ερώντα απεδόθησαν αρμόζει αι αντίθετοι τούτων αρεταί ν'
+   αποδοθώσιν εις τον άλλον όστις δεν αγαπά. Και τις ανάγκη να
+   μακρολογώμεν; και περί των δύο αρκετά έχομεν είπει· και έτσι λοιπόν
+   ο λόγος, αφού είναι πρέπον να λάβη τέλος, τούτο θα πάθη· κ' εγώ τον
+   ποταμόν τούτον θα διαβώ και θα φύγω, πριν αναγκασθώ από σε να σου
+   κάμω καμμίαν άλλην μεγαλυτέραν χάριν.
+
+Φαίδρος
+   Μη φύγης ακόμη, Σωκράτη, προτού περάση τουλάχιστον το καύμα του
+   ηλίου· ή δεν βλέπεις ότι ήδη πλησιάζει μεσημέρι, ότε η ημέρα
+   σταματά; Αλλ' ας μείνωμεν και αφ' ου συνομιλήσωμεν περί των ανωτέρω
+   θεμάτων, ταχέως αναχωρούμεν μόλις δροσίση.
+
+Σωκράτης
+   Θείος είσαι διά λόγους, Φαίδρε, κ' εντελώς σε θαυμάζω· διότι, ως
+   νομίζω, κανείς από τους γεννηθέντας επί των ημερών της ζωής σου δεν
+   έχει κάμει ως συ να παραχθώσι περισσότεροι λόγοι, είτε με το να
+   τους λέγης ο ίδιος, είτε με το ν' αναγκάζης με κάθε τρόπον τους
+   άλλους να λέγωσι. Εξαιρώ μόνον τον Σιμμίαν τον Θηβαίον· (31) αλλά
+   τους άλλους πάρα πολύ τους υπερτερείς· και τώρα πάλιν μου φαίνεται
+   ότι θα μου γίνης αιτία να είπω κανένα λόγον.
+
+Φαίδρος
+   Μου φαίνεσαι τουλάχιστον ότι κηρύττεις πόλεμον· αλλ' ας ίδωμεν περί
+   τίνος πρόκειται;
+
+Σωκράτης
+   Μόλις έμελλον, καλέ μου, να περάσω τον ποταμόν, ησθάνθην το
+   δαιμόνιον, το σημείον το οποίον γίνεται συνήθως εντός μου και το
+   οποίον πάντοτε με συγκρατεί, να μη κάμνω ό,τι σκοπεύω, (32) και
+   φωνήν ενόμισα ότι ήκουσα από τούτο εδώ το μέρος, η οποία δεν με
+   άφηνε ν' αναχωρήσω προτού εξαγνισθώ ωσάν να ημάρτησα κατά τι εις το
+   θείον. Είμαι λοιπόν μάντις, αν και όχι σπουδαίος, αλλά καθώς οι
+   γνωρίζοντες ολίγα γράμματα προς χρήσιν των, έτσι κ' εγώ αρκούμαι να
+   χρησιμοποιώ την μαντικήν μου εις τον εαυτόν μου μόνον· καθαρά
+   λοιπόν εννοώ το αμάρτημά μου. Διότι ακριβώς μου φαίνεται, φίλε μου,
+   ότι η ψυχή έχει κάποιαν δύναμιν μαντικήν διότι και, όταν προ μικρού
+   σου έλεγον τον λόγον, με συνετάραξε κάπως και υπώπτευον μήπως, όπως
+   λέγει ο Ίβυκος, (33) αμαρτήσω κατά τι εις τους θεούς με εκείνο όπερ
+   θα μου δώση τιμήν από τους ανθρώπους· τώρα δε αισθάνομαι το
+   αμάρτημά μου.
+
+Φαίδρος
+   Λέγε το λοιπόν ποίον είναι;
+
+Σωκράτης
+   Τρομερόν, Φαίδρε, τρομερόν λόγον έφερες, και ο ίδιος με ηνάγκασες
+   να είπω.
+
+Φαίδρος
+   Τι λοιπόν;
+
+Σωκράτης
+   Λόγον ανόητον και κάπως ασεβή· γνωρίζεις άλλον πλέον αξιοκατάκριτον
+   τούτου;
+
+Φαίδρος
+   Κανένα άλλον, εάν συ βεβαίως λέγης αληθινά πράγματα.
+
+Σωκράτης
+   Τι λοιπόν; Τον έρωτα δεν τον θεωρείς υιόν της Αφροδίτης, και ένα εκ
+   των θεών;
+
+Φαίδρος
+   Τον λέγουν βεβαίως.
+
+Σωκράτης
+   Αλλά δεν ελήφθη ως τοιούτος ούτε υπό του Λυσίου, ούτε υπό του
+   ιδικού σου λόγου, ο οποίος ελέχθη διά του ιδικού μου στόματος που
+   το κατεφαρμάκευσες συ. Εάν δε είναι, καθώς και είναι, ο Έρως θεός ή
+   θείον τι ον, δεν πρέπει καθόλου να ληφθή ως κακός· εν ώ οι δύο
+   λόγοι, οίτινες τώρα ακριβώς ελέχθησαν περί αυτού, ως τοιούτον τον
+   εθεώρησαν. Και κατά τούτο λοιπόν οι δύο λόγοι περιέχουν αμαρτίαν ως
+   προς τον Έρωτα, και προσέτι η ανοησία αυτών είναι πάρα πολύ αστεία
+   διότι, εν ώ δεν λέγουν τίποτε υγιές και αληθές, υπερηφανεύονται ότι
+   περιέχουν κάποιαν σοβαράν αξίαν, εάν εξαπατήσωσι μερικούς μικρούς
+   ανθρώπους και προκαλέσωσι τον θαυμασμόν των. Είναι λοιπόν ανάγκη,
+   φίλε μου, να υποστώ κάθαρσιν· υπάρχει δε εις τους αμαρτάνοντας εις
+   την θεολογίαν παλαιός καθαρμός τον οποίον ο Όμηρος μεν δεν εγνώριζε
+   (34), αλλά μόνον ο Στησίχορος. Διότι όταν εστερήθη του φωτός των
+   ομμάτων του, επειδή κατηγόρησε την Ελένην, δεν παρεγνώρισε, καθώς ο
+   Όμηρος, αλλ' ως αληθινός λυρικός ποιητής ενόησε την αιτίαν, και
+   κάμνει ευθύς τους στίχους·
+
+      Δεν είν' αληθινή η φήμη αυτή.
+      Εσύ δεν μπήκες 'ςτά καλλίζυγα καράβια,
+      Κι' ούτ' έφτασες 'ςτά Πέργαμα της Τροίας (35).
+
+   και αφού έκαμε πλέον όλην την ονομαζομένην παλινωδίαν αμέσως είδε
+   το φως του. Εγώ λοιπόν και εις αυτό τούτο ακριβώς θα φανώ σοφώτερος
+   και των δύο ποιητών εκείνων· διότι πριν να πάθω, ένεκα της
+   κατηγορίας που έκαμα εις τον έρωτα, θα προσπαθήσω να του αποδώσω
+   την παλινωδίαν, αλλά τώρα με γυμνήν την κεφαλήν και όχι καθώς τότε
+   ότε την είχον σκεπάσει ένεκα της εντροπής [την οποίαν ησθανόμην
+   λέγων].
+
+Φαίδρος
+   Από αυτά που μου είπες, Σωκράτη, δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άλλα
+   πλέον ευχάριστα εις εμέ.
+
+Σωκράτης
+   Πρέπει να ηξεύρης, καλέ μου Φαίδρε, ότι με αναίδειαν έχουσι λεχθή
+   και οι δύο λόγοι και ο ιδικός μου και ο εκ του βιβλίου. Διότι, εάν
+   κανείς ευγενής και ημέρου χαρακτήρος αγαπών ή έχων αγαπήσει ποτέ
+   άνθρωπον όμοιόν του μας ακούση να λέγωμεν ότι οι ερασταί
+   συλλαμβάνουσι μεγάλας έχθρας διά μικράς αιτίας και ότι φθονούσι και
+   βλάπτουσι τους αγαπωμένους, πως δεν ήθελε φαντασθή ότι ακούει
+   ανθρώπους ανατεθραμμένους μεταξύ των ναυτών, οι οποίοι δεν έχουν
+   ιδεί κανένα έρωτα ελευθέριον και έντιμον; πώς δε δεν ήθελε
+   διαφωνήσει πολύ με ημάς δι' όσους ψόγους επιρρίπτομεν εις τον
+   Έρωτα;
+
+Φαίδρος
+   Ηδύνατο να το είπη, μα τον Δία, Σωκράτη.
+
+Σωκράτης
+   Τούτον λοιπόν εγώ τουλάχιστον εντρεπόμενος [τον Δία], και αυτόν τον
+   έρωτα φοβούμενος, επιθυμώ να ξεπλύνω διά ποσίμου λόγου τον κάπως
+   αλμυρόν λόγον τον οποίον ηκούσαμεν· συμβουλεύω δε και τον Λυσίαν
+   όσον το δυνατόν τάχιστα να γράψη ότι πρέπει ο αγαπώμενος, εάν τα
+   άλλα είναι ίσα και όμοια, να ευνοή μάλλον τον εραστήν και όχι τον
+   μη ερώντα.
+
+Φαίδρος
+   Να είσαι πεπεισμένος ότι έτσι θα γίνη τούτο· διότι εάν συ μου
+   επαινέσης τον ερώντα, ανάγκη πάσα να βιασθή εξ άλλου μέρους ο
+   Λυσίας από εμέ να γράψη λόγον περί του ιδίου θέματος.
+
+Σωκράτης
+   Τούτο μεν πιστεύω να το κάμης ενόσω θα είσαι εκείνος που είσαι.
+
+Φαίδρος
+   Λέγε λοιπόν μ' εμπιστοσύνην.
+
+Σωκράτης
+   Πού μου είναι λοιπόν το παιδί εις το οποίον απηυθυνόμην; διά να
+   ακούση και τούτο [το νέον], και διά να μη προφθάση, αν δεν μ'
+   ακούση, να χαρισθή εις τον μη ερώντα.
+
+Φαίδρος
+   Το παιδί είναι πολύ πλησίον σου και θα παρευρίσκεται πάντοτε ενόσω
+   συ το θέλεις.
+
+Σωκράτης
+
+   &Δεύτερος λόγος Σωκράτους.&
+
+   Τοιουτοτρόπως λοιπόν, ωραίο παιδί, ν' αντιληφθής το πράγμα, ότι ο
+   πρώτος λόγος ήτο του Φαίδρου του υιού του Πυθοκλέους εκ του δήμου
+   Μυρρινούντος· (36) αυτός δε τον οποίον θα σου είπω είναι του
+   Στησιχόρου, του υιού του Ευφήμου του καταγομένου εκ της πόλεως
+   Ιμέρας (37). Πρέπει δε ως εξής να λεχθή εις την αρχήν, ότι δεν
+   είναι αληθές το λεγόμενον ότι θα έπρεπε κανείς να χαρίζεται, εν ώ
+   είναι παρών ο ερών, εις τον μη ερώντα, διότι ακριβώς ο μεν πρώτος
+   κατέχεται υπό μανίας, ο δε δεύτερος ευρίσκεται εις σώφρονα
+   κατάστασιν. Διότι καλώς θα ελέγετο τούτο, εάν απεδεικνύετο ότι η
+   μανία είναι εν γένει, κακόν τι, εν ώ τώρα βλέπομεν ότι τα μέγιστα
+   των αγαθών γίνονται εις ημάς διά της μανίας, η οποία όμως διά θείας
+   χορηγίας μας δίδεται.
+
+   Διότι ακριβώς και η προφήτις των Δελφών η Πυθία και αι ιέρειαι της
+   Δωδώνης, όταν μεν κατείχοντο υπό μανίας πολλάς και καλάς υπηρεσίας
+   εις τον ιδιωτικόν και εις τον δημόσιον βίον των Ελλήνων προσέφερον,
+   εν ώ όταν εσωφρόνουν ολίγον ή ουδόλως ωφέλησαν· και θα
+   εμακρολογούμεν εάν μνημονεύσωμεν τα γνωστά εις όλους περί της
+   Σιβύλλης και των άλλων, όσοι με θεόπνευστον μαντικήν δύναμιν πολλά
+   εις πολλούς προλέγοντες περί του μέλλοντος διεφώτισαν· αξιοσημείωτον
+   δε απόδειξιν θα επικαλεσθώμεν την εξής, ότι και οι παλαιοί οι
+   οποίοι έθετον ονόματα εις τα πράγματα δεν εθεώρουν εντροπήν ούτε
+   ατιμίαν την μανίαν· διότι δεν θα εκάλουν μανικήν, αποδίδοντες εν
+   συνδυασμώ το ίδιον τούτο όνομα εις την αρίστην τέχνην διά της
+   οποίας κρίνεται το μέλλον· αλλ' επειδή εσκέφθησαν ότι είναι καλόν
+   τι η μανία, όταν προέρχεται εκ μέρους του θεού, έθεσαν τοιούτον
+   όνομα εις την τέχνην την οποίαν οι σημερινοί δι' ακαλαισθήτου
+   παρεμβολής του ταυ την απεκάλεσαν μαντικήν· τουναντίον η ανίχνευσις
+   του μέλλοντος, η όποια γίγνεται δι' ανθρώπων ουχί εμπνευσμένων αλλά
+   φρονίμων, διά της παρατηρήσεως της πτήσεως των πτηνών και άλλων
+   σημείων, επωνομάσθη οιονοϊστική, επειδή με την βοήθειαν του λογικού
+   πορίζονται δι' ανθρωπίνης εικασίας (οιήσεως) γνώσιν (νουν) και έρευναν
+   (ιστορίαν)· ταύτην οι νεώτεροι οιωνιστικήν διά του ω χάριν εμφάσεως
+   καλούσιν.
+
+   Όσον λοιπόν τελειωτέρα και πολυτιμοτέρα τέχνη είναι η μαντική της
+   οιωνιστικής και ως προς το όνομα και ως προς το έργον, τόσον οι
+   παλαιοί φέρουσι μαρτυρίας ότι είναι ευγενεστέρα η εκ θεού
+   εμβαλλομένη μανία από την ανθρωπίνην σωφροσύνην. Αλλ' εξ άλλου και
+   όταν οικογένειαί τινες διά τιμωρίαν παλαιών αμαρτημάτων
+   κατελήφθησαν από νόσους και δυστυχήματα μέγιστα, η μανία γεννηθείσα
+   εις μερικούς επροφήτευσε τα φάρμακα διά των οποίων θ' απηλάσσοντο,
+   καταφυγούσα εις προσευχάς προς τους θεούς κ' εξιλεωτικάς λατρείας·
+   εκ τούτου λοιπόν διά καθαρμών και δι' άλλων εξαγνιστικών τελετών η
+   μανία εθεράπευσε τον κατεχόμενον υπ' αυτής και κατά το παρόν και
+   διά το μέλλον επιτυχούσα λύσιν των παρόντων κακών εις τον υπ' ορθής
+   μανίας καταληφθέντα και εμπνευσθέντα. Τρίτη δε είναι η από των
+   Μουσών προερχομένη έμπνευσις και μανία, η οποία καταλαβούσα αγνήν
+   και παρθενικήν ψυχήν την εξεγείρει και την εκβακχεύει εις το να
+   εξυμνή δι' ωδών και δι' άλλων ειδών ποιητικών τα άπειρα κατορθώματα
+   των παλαιών ηρώων διά των οποίων παιδεύει τους μεταγενεστέρους·
+   εκείνος δε ο οποίος άνευ της μανίας των Μουσών θα κρούση τας
+   ποιητικάς θύρας, επειδή έχει πεποίθησιν ότι διά της τέχνης του
+   μόνον θα γίνη ποιητής, συνήθως επισκιάζεται, μη επιτυχών του σκοπού
+   του, και αυτός και η περιεσκεμμένη ποίησίς του από την ποίησιν των
+   εμπνεομένων υπό της μανίας αυτής των Μουσών.
+
+   Τόσον πολλά είναι και ακόμη περισσότερα τα καλά αποτελέσματα, τα
+   οποία δύναμαι να είπω διά την μανίαν που προέρχεται από τους θεούς.
+
+   Ώστε αυτό τούτο ακριβώς ας μη φοβώμεθα, ουδ' ας μη θορυβή δειλός
+   τις λόγος ισχυριζόμενος ότι πρέπει να προτιμώμεν τον σώφρονα φίλον
+   αντί του εμπνεομένου υπό του θείου· αλλ' εκτός των ανωτέρω και το
+   εξής ας μας αποδείξη, διά να έλθη νικητής ο λόγος ούτος, ότι ο έρως
+   δεν στέλλεται από τους θεούς διά το καλόν του ερώντος και του
+   αγαπωμένου.
+
+   Αλλ' ημείς πρέπει ν' αποδείξωμεν το εναντίον, ότι προς μεγίστην
+   ευτυχίαν αυτών δίδεται παρά των θεών η τοιαύτη μανία· η δε
+   απόδειξις ακριβώς τούτου Θα είναι εις μεν τους δεινούς εις
+   σοφίσματα απίστευτος, εις δε τους αληθείς σοφούς πιστευτή· πρέπει
+   λοιπόν πρώτον διά να νοήσωμεν την αλήθειαν, να εξετάσωμεν την φύσιν
+   της θείας και ανθρωπίνης ψυχής διά της παρατηρήσεως των παθήσεων
+   και των ενεργειών αυτής· αρχή δε της αποδείξεως είναι η εξής.
+
+   Πάσα ψυχή είναι αθάνατος· διότι είναι αθάνατον το αιωνίως
+   κινούμενον ον· το δε ον το οποίον κινεί άλλο τι και υπ' άλλου
+   κινείται, όταν παύση να έχη κίνησιν, παύει να ζη. Μόνον λοιπόν το
+   υπό του εαυτού του κινούμενον ον, επειδή δεν εγκαταλείπει τον
+   εαυτόν του δεν παύει ποτέ να κινήται, αλλά τούτο είναι πηγή και
+   αρχή κινήσεως εις τα άλλα όσα κινούνται. Η αρχή δε είναι τι πράγμα
+   αγέννητον. Διότι κατ' ανάγκην εκ της αρχής πρέπει να γεννηθή παν το
+   γιγνόμενον, η δε αρχή να μη γεννηθή εξ ουδενός· διότι εάν έκ τινος
+   η αρχή παρήγετο, δεν θα ηδύνατο να είναι αρχή· επειδή δε η αρχή
+   είναι αγέννητόν τι, κατ' ανάγκην θα είναι και άφθαρτον. Διότι αν
+   ακριβώς η αρχή [φθαρείσα] απολεσθή, ούτε αυτή ποτέ έκ τινος άλλου
+   θα γίνη, ούτε άλλο τι εξ εκείνης, αφ' ου είναι ανάγκη εξ εκείνης
+   πάντα να παραχθώσιν. Όθεν λοιπόν η αρχή μεν της κινήσεως είναι το
+   αυτοκίνητον ον τούτο δε ούτε ν' απολεσθή ούτε να γεννηθή είναι
+   δυνατόν, αλλέως όλος ο ουρανός και όλα τα γεννηθέντα όντα
+   συμπαρασυρθέντα εις πτώσιν θα σταθώσι, και ποτέ πλέον δεν θα έχωσιν
+   αρχήν από την οποίαν να κινηθώσιν εκ νέου. Αφ' ού λοιπόν
+   απεδείξαμεν ότι το αυτοκίνητον είναι αθάνατον, της ψυχής ουσία και
+   ο ορισμός δεν θα διστάση τις να ομολογήση ότι είναι αυτή αύτη η
+   δύναμις [να κινήται αφ' εαυτής].
+
+   Διότι παν σώμα, εις το οποίον η κίνησις προέρχεται από άλλο κ' έξω
+   αυτού ευρισκόμενον, είναι άψυχον, έμψυχον δε είναι το έχον την
+   κίνησιν μέσ' από τον εαυτόν του, και τοιαύτη είναι η φύσις της
+   ψυχής. Εάν λοιπόν τούτο αληθεύη και εάν το αυτοκίνητον ον δεν είναι
+   άλλο ή ψυχή, κατ' ανάγκην η ψυχή θα είναι αγέννητόν τι και
+   αθάνατον.
+
+   Αρκετά μεν λοιπόν είπομεν περί της αθανασίας της ψυχής· τώρα πρέπει
+   ν' ασχοληθώμεν περί της ουσίας αυτής· διά να εξηγήσωμεν τι πράγμα
+   είναι αύτη έχομεν πάντοτε ανάγκην εντελώς θείας επιστήμης και
+   μακράς διηγήσεως, τουναντίον δε ανθρωπίνης επιστήμης και μικροτέρας
+   διηγήσεως, εάν παραβάλωμεν αυτήν με άλλο τι παρόμοιον· κατά τούτον
+   λοιπόν τον τρόπον ας λέγωμεν, ότι ομοιάζει ακριβώς η ψυχή με
+   δύναμιν σύμφυτον αποτελουμένην από ζεύγος πτερωτών ίππων και από
+   ηνίοχον. Αλλ' οι μεν ίπποι και οι ηνίοχοι όλοι των θείων όντων και
+   οι ίδιοι είναι αγαθοί και ευγενούς καταγωγής, των δε άλλων εμψύχων
+   είναι μικτοί [αγαθοί και κακοί κατά την φύσιν]· και πρώτον μεν ο
+   ηνίοχος ημών [των άλλων] διευθύνει ζεύγος ίππων αλλ' ευρίσκει ότι
+   του είναι ο μεν είς ίππος εξαίρετος και από εξαίρετον γένος, ο δε
+   έτερος αντίθετος του πρώτου και από κακόν γένος· επίπονος λοιπόν
+   κατ' ανάγκην και δύσκολος είναι η ηνιόχησις του ιδικού μας
+   ανθρωπίνου οχήματος.
+
+   Θα προσπαθήσωμεν λοιπόν να εξηγήσωμεν τίνι τρόπω μεταξύ των άλλων
+   εμψύχων τα μεν εκλήθησαν θνητά ζώα, τα δε αθάνατα. Εν γένει αι
+   ψυχαί ασχολούνται με την άψυχον ύλην περιφερόμεναι εις όλον το
+   σύμπαν και λαμβάνουσαι κατά καιρούς ποικίλας μορφάς· και όταν μεν
+   λοιπόν η ψυχή είναι τελεία και πτερωτή, πλανάται εις τον αιθέρα και
+   όλον τον κόσμον διοικεί· όταν όμως χάση τα πτερά της πίπτει
+   φερομένη [εδώ κ' εκεί], έως ότου προσκολληθή είς τι στερεόν, όπου
+   κατοικήσασα και σώμα γήινον λαβούσα εκλήθη εν συνόλω, η σύμπηξις
+   δηλαδή αύτη ψυχής και σώματος, ζώον, το οποίον φαίνεται ότι
+   κινείται αφ' εαυτού διότι έχει την δύναμιν της ψυχής, και το οποίον
+   επωνομάσθη και θνητόν· το δε αθάνατον ον δεν αποδεικνύεται καθόλου
+   εξ ορθών συλλογισμών, αλλά φανταζόμεθα αυτό, επειδή ούτε είδομεν
+   ούτε δυνάμεθα επαρκώς να νοήσωμεν την θείαν φύσιν ως αθάνατον τι
+   ζώον, το οποίον έχει ψυχήν και σώμα και ταύτα συμφυή αιωνίως. Αλλ'
+   ας έχη το πράγμα τούτο, οπωσδήποτε είναι αρεστόν εις τον θεόν να
+   λέγωμεν [προκειμένου περί της φύσεως αυτού]· ημείς δε ας εξηγήσωμεν
+   διατί η ψυχή απέβαλε τα πτερά της· είναι δε η αιτία η εξής περίπου.
+
+   Η δύναμις των πτερών εκ φύσεως δύναται ν' αναβιβάζη το βαρύ υψηλά
+   προς τους αιθέρας όπου κατοικεί το γένος των θεών· μετέχει δε κατά
+   τινα τρόπον του θείου ή των πτερών, δύναμις [μετά της ψυχής]
+   περισσότερον από τας άλλας σωματικάς δυνάμεις. Το δε θείον είναι
+   ωραιότης, αλήθεια και αγαθότης και κάθε άλλη ανάλογος ιδιότης· διά
+   τούτων λοιπόν τρέφεται και αυξάνει προ πάντων το πτέρωμα της ψυχής,
+   διά δε της ασχημίας, της κακίας και διά των άλλων αντιθέτων
+   ιδιοτήτων τήκεται και καταστρέφεται· ο μεν λοιπόν Ζευς, μέγας
+   ηγεμών εις τον ουρανόν, διευθύνων πτερωτόν άρμα, πρώτος πορεύεται
+   κανονίζων τα πάντα και φροντίζων δι' αυτά· τον ακολουθεί δε
+   στράτευμα θεών και δαιμόνων διηρημένον εις ένδεκα τάγματα· διότι
+   μόνη η Εστία μένει εντός του οίκου των αθανάτων· άρχοντες δε των
+   άλλων ταγμάτων τεταγμένοι, οι λοιποί ένδεκα θεοί, προηγούνται κατά
+   την ωρισθείσαν σειράν. Πολλά μεν λοιπόν κ' ευφρόσυνα θεάματα
+   υπάρχουσιν εντός των ενδοτέρων δρόμων του ουρανού, όπου περιφέρεται
+   το γένος των ευδαιμόνων θεών, εκ των οποίων έκαστος εκτελεί την
+   ιδιαιτέραν του λειτουργίαν και τους οποίους ακολουθεί όστις θέλει
+   και δύναται ν' ακολουθή· διότι ο φθόνος στέκει μακράν από τον θείον
+   τούτον χορόν· όταν δε πλέον πηγαίνουν εις την ευωχίαν και το
+   συμπόσιον, διευθύνονται διά δρόμου ανηφορικού εις την υψηλοτέραν
+   άκραν υπό την ουράνιον αψίδα· τα μεν των θεών οχήματα πορεύονται μ'
+   ευκολίαν και τηρούντα ισορροπίαν διότι είναι ευδιοίκητα, τα δε άλλα
+   οχήματα μόλις· διότι ο μετέχων κακίας ίππος παρεκκλίνει γέρνων και
+   βαρύνων προς την γην, εάν ο ηνίοχός του δεν τον έχη δαμάσει καλώς·
+   εκεί τότε η ψυχή υφίσταται δοκιμασίαν και αγώνα έσχατον. Και αι μεν
+   ψυχαί αι καλούμεναι αθάνατοι, όταν φθάσωσιν εις το ακρότατον
+   σημείον του ουρανού υπερβάσαι τον ουράνιον θόλον στέκονται επάνω
+   εις αυτόν, εκεί δ' ευρισκόμεναι περιάγονται υπό της περιφοράς, εν ώ
+   θεωρούσι το έξω του ουρανού σύμπαν.
+
+   Τούτον δε τον υπερουράνιον τόπον ούτ' εξύμνησεν ακόμη κανείς
+   ποιητής εκ των ιδικών μας εδώ κάτω, ούτε ποτέ θα εξυμνήση επαξίως,
+   έχει δε ούτος ως εξής· διότι οφείλει τις να τολμήση να είπη την
+   αλήθειαν, ιδίως όταν περί αυτής της αληθείας ομιλή. Η αληθής ουσία
+   δηλαδή της ψυχής η αχρωμάτιστος και ασχημάτιστος και αψηλάφητος
+   είναι θεατή μόνον από τον κυβερνήτην της ψυχής, τον νουν· πέριξ
+   ταύτης της ουσίας έχει την έδραν της η τελεία επιστήμη, η οποία
+   περιλαμβάνει την αλήθειαν ολόκληρον. Η διάνοια λοιπόν του θεού
+   επειδή τρέφεται με νουν και επιστήμην άκρατον, καθώς και η διάνοια
+   πάσης άλλης ψυχής, η οποία μέλλει να εκπληρώση τον προορισμόν της,
+   όταν ίδη την ουσίαν από της οποίας απεχωρίσθη προ μακρού χρόνου
+   είναι πλήρης αγάπης και θεωμένη την αλήθειαν τέρπεται και
+   ευφραίνεται έως ότου η κυκλική περιφορά την επαναφέρει εις το αυτό
+   σημείον. Κατά το διάστημα μεν ταύτης της επαναφοράς θεωρεί μεν την
+   καθ' αυτό δικαιοσύνην, θεωρεί δε την καθ' αυτό σωφροσύνην, θεωρεί
+   την επιστήμην όχι την υποκειμένην εις μεταβολάς, η οποία δεικνύει
+   διαφοράς εις έκαστον των διαφόρων αντικειμένων των καλουμένων όντων
+   από ημάς τους θνητούς, αλλά την επιστήμην την ασχολουμένην περί του
+   είναι των όντων· και τας άλλας ουσίας των όντων, αφ' ου θεωρήση και
+   χορτασθή από αυτάς, εισδύει πάλιν εις το έσω μέρος του ουρανού,
+   έρχεται εις την διαμονήν της, και μόλις φθάση αυτή, ο ηνίοχος
+   σταματά τους ίππους παρά την φάτνην και προσφέρει αμβροσίαν εις
+   αυτούς και νέκταρ ίνα πίωσι.
+
+   Και ούτος μεν είναι ο βίος των θεών· εκ δε των άλλων ψυχών η μεν
+   δυναμένη ν' ακολουθήση και η παρομοιάζουσα με την θείαν ψυχήν
+   υπερυψώνει την κεφαλήν του ηνιόχου εις τον υπερουράνιον τόπον και
+   φέρεται μαζί και αυτή κατά την κυκλικήν περιφοράν του ουρανού, αλλ'
+   επειδή θορυβείται από τους ίππους, μόλις θεάται τας ουσίας των
+   όντων άλλη δε ψυχή άλλοτε μεν υψώνει την κεφαλήν, άλλοτε δε
+   βυθίζεται και επειδή με βίαν την παρασύρουν οι ίπποι, άλλας μεν
+   ουσίας των όντων βλέπει, άλλας δε όχι· τέλος αι άλλαι ψυχαί, αν και
+   γλίχονται όλαι ν' ακολουθήσουν τον προς τα επάνω δρόμον, δεν έχουν
+   την δύναμιν και ως καταποντισμέναι συγκυλίονται [εις τας υπό τον
+   ουρανόν εκτάσεις], πατούνται μεταξύ των και συνθλίβονται με τας
+   προσπαθείας των να προπεράση η μία την άλλην. Θορυβούν λοιπόν και
+   ανταγωνίζονται μέχρις εσχάτων και χύνουσιν ιδρώτας και τότε δα
+   ένεκα των ανεπιτηδείων ηνιόχων πολλαί μεν ακρωτηριάζονται, πολλών
+   δε θραύονται τα πτερά· όλαι δε απέρχονται κατόπιν αγώνων
+   ανεπιτυχών, όπως θεωρήσουν το απόλυτον ον και απομακρυνθείσαι
+   τρέφονται με απλάς δοξασίας· η αιτία δε της κατεπειγούσης προθυμίας
+   να ίδωσι πού ευρίσκεται η πεδιάς της αληθείας είναι ότι η τροφή που
+   αρμόζει εις το άριστον μέρος της ψυχής παράγεται εκ του εκεί
+   λειμώνος, και ότι το πτερόν με το οποίον ανυψούται η ψυχή έχει την
+   φυσικήν ιδιότητα να τρέφεται από εκεί· και υπάρχει ο εξής
+   (αναπόφευκτος) νόμος της Αδραστείας (38), πάσα ψυχή, η οποία
+   γενομένη πιστή ακόλουθος του θεού ήθελεν ίδει μίαν εκ των ουσιών,
+   θα έμενε μακράν των παθημάτων μέχρις ότου έλθη η νέα περίοδος του
+   ουρανού, και αν ηδύνατο να κάμη τούτο ολοέν πάντοτε αβλαβής θα
+   διετέλει· όταν όμως δεν ίδη ουσίαν τινά ένεκα αδυναμίας ν'
+   ακολουθήση τον θεόν, και κατά τινα κακήν τύχην όταν επιβαρυνθή
+   γεμισθείσα με την τροφήν της λησμοσύνης και της κακίας, ένεκα δε
+   του βάρους χάση τα πτερά της και πέση εις την γην, τότε νόμος
+   υπάρχων απαγορεύει εις αυτήν κατά την πρώτην γένεσίν της να
+   εμφυτευθή εις το σώμα αλόγου ζώου· αλλ' η μεν ψυχή η οποία είδε
+   πλείστα εμφυτεύεται εις το σώμα ανδρός ο οποίος θ' αφιερώση τον
+   βίον του εις την φιλοσοφίαν, εις την αγάπην του καλού, εις την
+   μουσικήν και τον έρωτα, η ψυχή η ερχομένη εις δευτέραν τάξιν
+   εμφυτεύεται εις σώμα βασιλέως δικαίου ή πολεμικού ή δυνατού, η
+   τρίτης τάξεως ψυχή εις σώμα πολιτικού ή οικονομικού τινος ή
+   κερδοσκόπου, η τετάρτης τάξεως εις σώμα αθλητού ακουράστου ή
+   ιατρού, η πέμπτης τάξεως εις σώμα μάντεως ή ιεροτελεστού· της έκτης
+   εις ποιητού ή καλλιτέχνου, της εβδόμης τάξεως εις βιομηχάνου ή
+   γεωργού, της ογδόης εις σοφιστού ή δημαγωγού, της εννάτης τάξεως
+   εις σώμα τυράννου.
+
+   Ο δε ευρισκόμενος εις μίαν από όλας αυτάς τας τάξεις, εάν μετά
+   δικαιοσύνης περάση τον βίον του, μετά θάνατον γίνεται μέτοχος
+   καλυτέρας καταστάσεως (εις ην μεταβαίνει). Και εις μεν την αυτήν
+   διαμονήν, από την οποίαν ανεχώρησεν εκάστη ψυχή, δεν δύναται να
+   επανέλθη παρά μετά δεκακισχίλια έτη· διότι πριν παρέλθη τόσος
+   χρόνος δεν δύναται ν' αναπτύξη πτερά η ψυχή, εξαιρουμένης της ψυχής
+   του αδόλου φιλοσόφου και του παιδεραστήσαντος μετά φιλοσοφίας· αι
+   ψυχαί των τελευταίων τούτων κατά την τρίτην χιλιετή περίοδον, εάν
+   τρεις φοράς εκλέξωσι τον βίον τούτον, απέρχονται [προς τους θεούς]
+   κατά το τρισχιλιοστόν έτος· αι δε ψυχαί των άλλων, όταν τελευτήση ο
+   πρώτος βίος των υφίστανται κρίσιν, κριθείσαι δε άλλαι μεν εις τα
+   δικαιωτήρια τα υποκάτω της γης ευρισκόμενα έρχονται κ' εκτελούν την
+   ποινήν των, άλλαι δε ένεκα της ευνοϊκής αποφάσεως της δικαιοσύνης
+   ανυψωθείσαι εις τόπον τινά του ουρανού διάγουσιν επαξίως του καλού
+   βίου τον οποίον έζησαν υπό ανθρωπίνην μορφήν· κατά δε το χιλιοστόν
+   έτος και αι κατακριθείσαι και αι ανταμειφθείσαι ψυχαί έρχονται προς
+   εκλογήν δευτέρου βίου και όποιον εκάστη θέλει προτιμά· εκεί κατά
+   την εκλογήν δύναται ανθρωπίνη ψυχή και εις ζώου βίον να καταντήση
+   και εκ ζώου, το οποίον αρκεί να ήτο ποτε άνθρωπος, δύναται η ψυχή
+   να επανέλθη εις άνθρωπον· διότι η ψυχή μη ιδούσα ποτε την αλήθειαν
+   δεν δύναται να λάβη το ανθρώπινον σχήμα· επειδή ο άνθρωπος εκ
+   φύσεως δύναται να εννοή τας γενικάς εννοίας των πραγμάτων, ήτοι το
+   προσλαμβανόμενον πλήθος διά των αισθήσεων να ανάγη εις έν δι'
+   αφαιρετικού λογισμού· και η δύναμις του να πράττη τούτο είναι
+   ανάμνησις όσων ποτέ η ψυχή μας είδε, όταν συνακολουθήσασα τον θεόν
+   κατά τας περιστροφάς, περιεφρόνησε όσα καλούμεν σήμερον εδώ όντα
+   και ανυψώθη εις το όντως ον. Δι' αυτό ακριβώς μόνη η του φιλοσόφου
+   διάνοια δικαίως έχει πτερά· διότι διά της μνήμης, καθ' όσον
+   δύναται, είναι προσηλωμένος εις εκείνας τας ουσίας, εις τας οποίας
+   ο ίδιος ο θεός οφείλει την θεότητά του. Εκείνος δε ο ανήρ ο οποίος
+   δύναται να μεταχειρισθή ορθώς τας τοιαύτας αναμνήσεις, μυούμενος
+   ολοέν εις τα μυστήρια της τελειότητος, μόνος αυτός αληθώς γίνεται
+   τέλειος· απομακρυνόμενος δε των ανθρωπίνων ασχολιών και πλησιάζων
+   προς το θείον, εν ώ νουθετείται μεν υπό των πολλών ως εκτός εαυτού,
+   ενθουσιάζει όμως, χωρίς να φαίνεται, τους πολλούς.
+
+   Εδώ λοιπόν προβαίνομεν εις τον σκοπόν εις τον οποίον τείνει όλος ο
+   λόγος, εις την ανάπτυξιν του τετάρτου είδους της μανίας· όταν τις
+   βλέπων τας επί της γης καλλονάς ενθυμήται το αληθές κάλλος, και η
+   ψυχή του αναλαμβάνουσα πτερά τείνει τότε να πετάξη, αλλ' επειδή ο
+   άνθρωπος ούτος δεν έχει την δύναμιν να τα κάμη με το να στρέφη προς
+   τα άνω ως όρνις και να παραμελή τας συνήθεις του κόσμου ασχολίας
+   παρέχει την αφορμήν να θεωρηθή ότι είναι μανιώδης· όθεν αύτη η
+   μανία εξ όλων των ενθουσιασμών είναι η αρίστη και εξ αρίστων
+   προέρχεται και ως προς τον κατεχόμενον υπ' αυτής και ως προς
+   εκείνον εις τον οποίον μεταδίδεται, ο δε άνθρωπος όστις επιθυμεί
+   την καλλονήν και μετέχει και της μανίας καλείται εραστής· διότι, ως
+   έχει λεχθή, εκ φύσεως πάσα ανθρωπίνη ψυχή έχει ίδει τας ουσίας,
+   αλλέως δεν ηδύνατο να εισέλθη εις το ανθρώπινον σώμα, αλλά δεν
+   είναι εύκολον ν' αναμιμνήσκωνται τας ουσίας λαμβάνουσαι αφορμήν εκ
+   της όψεως του γηίνου κάλλους, όλαι αι ψυχαί, ούτε όσαι επιτροχάδην
+   είδον άλλοτε τα εκεί, ούτε όσαι πεσούσαι εις την γην έπαθον το
+   δυστύχημα να παρεκτραπώσιν εις αδικίαν ένεκα κακών συναναστροφών,
+   και να λησμονήσωσι τα ιερά πράγματα τα οποία είδον. Ολίγαι λοιπόν
+   μένουν εις τας οποίας η μνήμη διαμένει ικανώς ισχυρά· αύται δε,
+   όταν ίδωσί τι ομοίωμα των εκεί θεαμάτων εκπλήσσονται και δεν
+   συγκρατούσι τους εαυτούς των, αγνοούσι δε υπό ποίου πάθους
+   κατελήφθησαν, διότι δεν έχουσι συνείδησιν ικανήν του πράγματος·
+   διότι εις τα γήινα ομοιώματα των ουσιών ουδέν φως δικαιοσύνης και
+   σωφροσύνης και όλων των άλλων αρετών, όσαι είναι πολύτιμοι εις τας
+   ψυχάς, ενυπάρχει, αλλά μόλις διά των ασθενών οργάνων μας, και
+   ολίγοι μεταξύ ημών, από τας παρούσας εικόνας ανάγονται εις την θέαν
+   του προτύπου το οποίον παρουσιάζουσιν· αλλά το κάλλος τότε ήτο
+   δυνατόν να θαυμάσωσι με όλην του την αίγλην, όταν μετά του χορού
+   των ευδαιμόνων βαίνοντες κατόπιν του Διός, άλλοι δε κατόπιν άλλου
+   εκ των θεών, απήλαυσαν το πλέον ευφρόσυνον θέαμα και εμυούντο εις
+   εκείνα τα μυστήρια τα οποία είναι δίκαιον να καλώμεν μακαριώτατα
+   και τα οποία πανηγυρίζομεν τέλειοι μεν οι ίδιοι όντες και μη
+   πάσχοντες τα κακά όσα κατόπιν μας περιμένουν, θεωρούντες δε τας
+   εικόνας των ουσιών τελείας και απλάς, πλήρεις γαλήνης και
+   ευδαιμονίας μέσα εις αυγήν καθαράν καθαροί και ημείς και μη
+   κεκλεισμένοι εις το μνήμα τούτο το οποίον τώρα καλούμεν σώμα και το
+   περιφέρομεν μαζί μας δεσμευμένοι καθώς το όστρακον.
+
+   Ταύτα μεν λοιπόν μακρότερα του δέοντος είπομεν τώρα χαριζόμενοι εις
+   την ανάμνησιν και ποθήσαντες τα παρελθόντα· όσον διά το κάλλος,
+   καθώς είπομεν, τούτο έλαμπε μεταξύ των άλλων ουσιών ευρισκόμενον
+   εις τον ουρανόν, και εδώ εις την γην όταν κατήλθομεν, διεκρίναμεν
+   αυτό φανερώτατα να στίλβη διά της πλέον καθαράς αισθήσεώς μας· ο
+   οφθαλμός βεβαίως παρουσιάζεται δι' ημάς ως το οξύτατον εργαλείον
+   των σωματικών αισθήσεων, αλλ' ούτος δεν δύναται να ίδη την φρόνησιν
+   (διότι δεινούς έρωτας θα παρείχεν η φρόνησις εάν φανερόν τοιούτον
+   είδωλον ιδικόν της παρουσίαζεν εις όρασιν), επίσης δεν δύναται να
+   ίδη ο οφθαλμός και τας άλλας ουσίας όσας αγαπώμεν, αλλά τώρα μόνον
+   το κάλλος έσχε το προνόμιον ώστε να είναι φανερώτατον και
+   αξιεραστώτατον. Ο μεν λοιπόν άνθρωπος ο μη έχων πρόσφατον την
+   μνήμην των ουρανίων μυστηρίων ή ο διεφθαρμένος δεν αναβιβάζεται
+   αμέσως εκεί προς την ιδέαν του κάλλους, όταν θεάται εδώ εις την γην
+   το ομοίωμα αυτού, το φέρον το όνομά του, ώστε δεν αισθάνεται σέβας
+   όταν προσβλέπη το ωραίον, αλλά παραδοθείς εις την ηδονήν καθώς τα
+   τετράποδα επιχειρεί να επιβαίνη και να παιδοποιή, και δεν φοβείται
+   διά την σχέσιν του με την βαναυσότητα και δεν αισχύνεται επιδιώκων
+   παρά φύσιν ηδονήν· ο δε αρτίως μεμυημένος εις τα μυστήρια των
+   ουρανών και άλλοτε θεωρήσας μέγαν αριθμόν ουσιών, όταν ίδη πρόσωπον
+   θεοειδές, το οποίον είναι ωραία απεικόνισις του ουρανίου κάλλους, ή
+   σώμα το οποίον διά του σχήματός του ανακαλεί εις την μνήμην την
+   ουσίαν του κάλλους, πρώτον μεν καταλαμβάνεται υπό τινος φρικιάσεως
+   και υπεισέρχεται εντός του κάποιος εκ των ιερών τρόμων, τους
+   οποίους ησθάνθη άλλοτε, έπειτα προσβλέπων προς τον παίδα αισθάνεται
+   σεβασμόν ως να πρόκειται περί θεού, και αν δεν εφοβείτο μήπως
+   χαρακτηρισθή ο ενθουσιασμός του ως άκρατος μανία, θα εθυσίαζεν εις
+   αυτόν ως να ήτο είδωλον, ως να ήτο θεός. Άμα δε ίδη τον παίδα
+   φαίνεται ως εκ της φρικιάσεως ότι μεταβάλλεται και καταλαμβάνεται
+   υπό ιδρώτος και πυρετού ασυνήθους· διότι καθ' ην στιγμήν δέχεται
+   διά των ομμάτων την απορροήν του κάλλους, αισθάνεται την ευάρεστον
+   εκείνην θερμότητα διά την οποίας τρέφονται τα πτερά της ψυχής και
+   κατόπιν διαλύοντα τα εκφύματα τα συγκλεισμένα από την σκληρότητα
+   και εμποδίζοντα την βλάστησιν των πτερών· όταν δε εισρεύση η τροφή
+   αύτη εξογκώνεται το στέλεχος του πτερού και οργά προς αύξησιν εντός
+   ολοκλήρου της ψυχής· διότι άλλοτε ολόκληρος η ψυχή ήτο πτερωτή.
+
+   Τώρα λοιπόν η ψυχή ευρίσκεται εις βρασμόν και ανακίνησιν και πάσχει
+   [όταν άρχεται να πτεροφυή] το ίδιον πάθος ακριβώς με τον
+   γαργαλισμόν και τον αλγεινόν ερεθισμόν των ούλων, τον οποίον
+   αισθάνονται τα βρέφη τα μόλις βγάζοντα οδόντας· βράζει λοιπόν και
+   ερεθίζεται με πόνον και γαργαλίζεται η ψυχή καθ' ην στιγμήν φύονται
+   τα πτερά της. Όταν μεν λοιπόν η ψυχή βλέπουσα προς το κάλλος του
+   παιδός δέχεται εκείθεν εκπεμπόμενα και απορρέοντα μόρια (μέρη), τα
+   οποία ακριβώς εκλήθησαν ένεκα τούτου ίμερος (ιέμενα μέρη), τότε
+   τρέφεται και θερμαίνεται, ησυχάζει από την οδύνην και χαίρει· όταν
+   δε αποχωρισθή από τον αγαπώμενον στενοχωρία τον καταλαμβάνει, οι
+   πόροι διά των οποίων το πτερόν εκφύεται διά της ξηράνσεως κλείνουσι
+   και εμποδίζουσι την βλάστησιν του πτερού, αποκλεισμένη δ' εντός
+   μετά του ιμέρου η ψυχή πηδά καθώς αι πάλλουσαι αρτηρίαι, κεντά το
+   μέρος όλων των φυσικών της διεξόδων, ώστε καθ' όλον τον κύκλον της
+   γίνεται έκφρων και υποφέρει, εν ώ εξ άλλου η ανάμνησις του καλού
+   την γεμίζει χαράν. Μετέχουσα δε των δύο τούτων αισθημάτων και
+   αδημονεί διά τον παράδοξον χαρακτήρα του πάθους, και μη δυναμένη να
+   το εξηγήση λυσσά και πλήρης μανίας δεν δύναται να ησυχάση όπου
+   διαμένει ούτε την νύκτα ούτε εν καιρώ ημέρας, αλλά τρέχει με πόθον
+   όπου ήθελε νομίσει ότι θα ίδη τον έχοντα κάλλος· άμα δε τον ίδη και
+   μεταφέρη ως δι' οχετού εντός της ίμερον, ανοίγει μεν τους τότε
+   συμπεφραγμένους πόρους, λαβούσα δε αναπνοήν παύει από του να
+   κεντάται και να υποφέρη, και καρπούται πάλιν κατά τας στιγμάς
+   ταύτας την γλυκυτάτην αυτήν ηδονήν. Όθεν ποτέ με την θελησίν της η
+   ψυχή δεν αποχωρίζεται από τον αγαπώμενον ωραίον, ουδέ θεωρεί άλλον
+   τινά πολυτιμότερον από αυτόν, αλλά λησμονεί και μητέρας και αδελφάς
+   και φίλους και δεν λογαριάζει την χανομένην ένεκεν αμελείας
+   περιουσίαν, τα δε νόμιμα και κόσμια ήθη, διά τα οποία άλλοτε
+   εσεμνύνετο, τα καταφρονεί όλα, ετοίμη να είναι δούλη και να
+   κοιμάται εις όποιον μέρος, πλησιέστατα του πόθου της, της
+   επέτρεπον· διότι εκτός του ότι λατρεύει τον έχοντα το κάλλος, αλλά
+   και ευρίσκει αυτόν μόνον ως ιατρόν του ανυποφόρου πόνου της. Τούτο
+   δε το πάθος, μάθε, συ ωραίο παιδί, προς το οποίον απευθύνω τον
+   λόγον μου, οι μεν άνθρωποι το καλούσιν Έρωτα, οι δε θεοί το καλούσι
+   με τόσον παράδοξον όνομα, ώστε ευλόγως θα γελάσης, εάν το ακούσης.
+   Ομηρίδαι τινές (39), νομίζω, διηγούνται δύο στίχους εκ των
+   αναφερομένων εις τον Έρωτα μυστικών επών, εκ των οποίων ο είς είναι
+   πάρα πολύ υβριστικός και δεν είναι πολύ τέλειος εις το μέτρον
+   εξυμνούσι δε ως εξής·
+
+      Οι μεν θνητοί τον κάλεσαν Έρωτα φτερωτόν,
+      Πτέρωτα όμως οι θεοί γιατί φτεροπετά.
+
+   Εις το κύρος των δύο τούτων στίχων δύναται κανείς να πεισθή, αλλά
+   και να μη πεισθή· πάντοτε όμως η αιτία και η φύσις του πάθους των
+   ερώντων είναι αυτό τούτο το οποίον περιεγράψαμεν.
+
+   Εάν μεν λοιπόν ο ερωτόληπτος είναι εκ των άλλοτε ακολουθησάντων τον
+   Δία δεν καταβάλλεται ευκόλως από το άχθος του πτερωνύμου θεού· αλλ'
+   όσοι ήσαν θεράποντες του Άρεως και συνοδεύοντες αυτόν περιεφέροντο
+   εις τον ουρανόν, όταν κυριευθώσιν υπό του έρωτος και νομίσωσιν ότι
+   αδικούνται κατά τι υπό του αγαπωμένου, αισθάνονται τάσιν προς φόνον
+   και είναι έτοιμοι να θυσιάσωσι και τους εαυτούς των και τον παίδα·
+   και τοιουτοτρόπως έκαστος κατά την πρώτην εις την γην γένεσίν του
+   ζη, ενόσω είναι αδιάφθορος, τιμών και κατά την δύναμιν του
+   μιμούμενος εκείνον τον θεόν ιδιαιτέρως του οποίου υπήρξεν άλλοτε
+   θιασώτης, και συμφώνως με ταύτην την μίμησιν συναναστρέφεται και
+   συμπεριφέρεται προς τους αγαπωμένους και προς τους άλλους. Και τον
+   Έρωτα λοιπόν των καλών εκλέγει δι' εαυτόν έκαστος αναλόγως του
+   χαρακτήρος του και θεοποιεί αυτόν και φαίνεται ως να κατασκευάζη το
+   άγαλμά του εντός της καρδίας του, το οποίον καταστολίζει ως διά να
+   προσφέρη λατρείαν εις αυτόν και τελέση μυστήρια. Οι μεν λοιπόν
+   οπαδοί του Διός ζητούσιν όπως ο υπ' αυτών αγαπώμενος έχη ψυχήν κατά
+   τινα τρόπον Δίαν· εξετάζουσι λοιπόν εάν αυτός είναι κατά την
+   φυσικήν τάσιν φιλόσοφος και ηγεμονικός και όταν εύρωσι τοιούτον και
+   τον αγαπήσωσι, καταβάλλουν πάσαν φροντίδα όπως διατηρηθή τοιούτος.
+   Εάν λοιπόν δεν έχουν εισέλθει πρότερον εις τας ασχολίας τας
+   σχετιζομένας με τον τοιούτον ερωτά των, τότε επιδίδονται
+   μανθάνοντες ό,τι δύνανται από τους άλλους και ιδικάς των δυνάμεις
+   μεταχειριζόμενοι, αναζητούντες ν' ανευρίσκωσι μόνοι των τας φυσικάς
+   ιδιότητας του ιδικού των θεού, λαμβάνουσιν εν τέλει σαφή γνώσιν,
+   διότι αναγκάζονται να έχωσιν αδιακόπως τα βλέμματά των προς τον
+   θεόν, και εγγίζοντες τον θεόν διά της αναμνήσεως λαμβάνουσιν
+   ενθουσιώντες τα ήθη και τας συνηθείας, καθ' όσον είναι δυνατόν εις
+   τον άνθρωπον να μετάσχη της θείας φύσεως· και την αιτίαν τούτων των
+   ευτυχών μεταβολών αποδίδοντες εις τον ερώμενον έτι περισσότερον τον
+   αγαπώσι, και, εάν ο Ζευς είναι η θεία πηγή, εξ ης αντλούσι την
+   έμπνευσίν των, διαχύνοντες αυτήν, καθώς αι Βάκχαι (40), επάνω εις
+   την ψυχήν του ερωμένου, αφομοιούσιν αυτήν όσον το δυνατόν
+   τελειότερον με την θεότητα την ιδικήν των. Όσοι δε πάλιν
+   ηκολούθησαν την Ήραν εις τον ουρανόν, ζητούσιν ερωμένον έχοντα
+   βασιλικόν χαρακτήρα, και όταν τον εύρωσι, περιβάλλουσιν αυτόν δι'
+   όλων των παρομοίων πράξεων [και τιμών]· τέλος οι ακολουθήσαντες τον
+   Απόλλωνα ή ένα εκ των άλλων θεών, κανονίσαντες εαυτούς συμφώνως
+   προς τας ιδιότητας του θεού τούτου, ζητούσι τον αυτόν φυσικόν
+   χαρακτήρα και από τον αγαπώμενον παίδα, και όταν τον αποκτήσωσι,
+   μιμούμενοι και οι ίδιοι το θείον πρότυπόν των και προσπαθούντες να
+   πείσωσι τον παίδα, φέρουσιν αυτόν, ώστε να ρυθμισθή προς τας
+   συνηθείας και τον τέλειον τύπον του θεού, καθόσον δύναται έκαστος,
+   μη μεταχειριζόμενοι προς τον αγαπώμενον φθόνον και χαμερπείς
+   δυσμενείας, εργάζονται ούτως, ώστε όλαι αι προσπάθειαι να τείνωσι
+   να φέρωσιν αυτόν εις τελείαν ομοιότητα προς τους εαυτούς των και
+   τον θεόν, τον οποίον τιμώσι. Τόση μεν λοιπόν προθεσμία και ζήλος
+   προς τελειοποίησιν καταβάλλεται υπό των αληθώς ερώντων, εάν
+   επιτύχωσι να συμμερισθώσι τον ερωτά των, και τόσον ωραία και
+   ευδαιμονική η μύησις αύτη γίνεται εις τον αγαπώμενον, εάν κατακτηθή
+   υπό του τρελλού από έρωτα φίλου· ο δε κατακτηθείς κυριεύεται κατά
+   τούτον τον τρόπον.
+
+   Θα επιμείνωμεν και τώρα ακόμη εις την παρομοίωσιν, την οποίαν
+   εκάμομεν εις την αρχήν τούτου του λόγου, διαιρέσαντες εκάστην ψυχήν
+   εις τρία, δηλαδή εις τα δύο ιππόμορφα μέρη και εις το τρίτον το
+   ηνιοχικόν εκ των δύο λοιπόν ίππων είπομεν ότι ο είς είναι αγαθός ο
+   δε άλλος όχι· δεν ερμηνεύσαμεν όμως ποία η αρετή του αγαθού και
+   ποία η κακία του κακού, τώρα δε πρέπει να είπωμεν [περί τούτου]. Ο
+   μεν λοιπόν εξ αυτών έχει σχήμα πλέον ευγενές, ευθυτενής κατά το
+   σώμα και στερεός κατά τα μέλη, υψαύχην, κατά τους μυκτήρας
+   επίγρυπος, λευκόχρους, μελανόμματος, φίλος της τιμής μετά
+   σωφροσύνης και εντροπής, οπαδός της αληθινής δόξης, μη έχων ανάγκην
+   κτυπημάτων, αλλ' οδηγούμενος διά των κελευσμάτων και του λόγου του
+   ηνιόχου· ο δε άλλος επίκυρτος, παχύς, κακοσχημάτιστος,
+   σκληροτράχηλος, βραχύλαιμος, πλατυπρόσωπος, μελανόχρωμος,
+   γλαυκόμματος, αιματώδης, γεμάτος από θυμόν και αλαζονείαν,
+   δασύτριχος πέριξ των αυτιών, κωφός, μόλις υποχωρών εις το μαστίγιον
+   και εις το κεντρί. Όταν λοιπόν ο ηνίοχος, ιδών το ερωτικόν πρόσωπον
+   και πάσαν την ψυχήν του διαθερμάνας διά της θέας ταύτης, αισθανθή
+   τον εαυτόν του πλήρη από κεντήματα γαργαλισμού και πόθου, ο μεν εκ
+   των ίππων ευπειθής εις τον ηνίοχον και πάντοτε και τότε υπό το
+   κράτος της εντροπής συγκρατεί εαυτόν, ώστε να μη επιπηδήση εις τον
+   ερώμενον· ο δε άλλος ίππος ούτε εις το κεντρί του ηνιόχου ούτε εις
+   το μαστίγιον προσέχει πλέον, αλλά σκιρτά και αφηνιάζει και πολλάς
+   ταραχάς παρέχων εις τον ομόζυγον ίππον και τον ηνίοχον τους
+   παρασύρει προς τον ερώμενον και τους υπενθυμίζει τας ηδονάς των
+   αφροδισίων· ο δε έτερος ίππος και ο ηνίοχος κατ' αρχάς ανθίστανται
+   αγανακτούντες διότι παρασύρονται εις φοβεράς και παρανόμους
+   πράξεις· τέλος δε, όταν το κακόν δεν έχη όρια, πηγαίνουν φερόμενοι
+   από τον ακόλαστον ίππον, υποχωρήσαντες και αναγκασθέντες εις
+   ομολογίαν ότι θα πράξωσι παν το υπ' εκείνου διατασσόμενον. Όταν δε
+   πλησιάσωσι τον αγαπώμενον βλέπουσι την όψιν αυτού απαστράπτουσαν.
+
+   Όταν δε ίδη την όψιν του παιδός ο ηνίοχος διά της μνήμης ανάγεται
+   προς αυτήν την ουσίαν του κάλλους και πάλιν βλέπει αυτήν βαίνουσαν
+   μετά σωφροσύνης επάνω εις την αγνήν έκτασιν του ουρανού. Τούτο το
+   όραμα ιδούσα η μνήμη του ηνιόχου, πληρούται φόβου και σεβασμού, και
+   πίπτει οπίσω ύπτια, συνάμα δε αναγκάζεται να ελκύση προς τα οπίσω
+   και τα ηνία μετά τόσης σφοδρότητος, ώστε καθίζουσι στηριχθέντες εις
+   τα ισχία των και οι δύο ίπποι, ο μεν εκουσίως διότι δεν ανθίσταται,
+   ο δε ακόλαστος εντελώς ακουσίως· εν ώ δε ευρίσκονται εις
+   απομάκρυνσιν, ο μεν είς ίππος από εντροπήν και θάμβος διαβρέχει την
+   ψυχήν του με ιδρώτα αγωνίας, ο δε άλλος μόλις έπαυσε να πονή ένεκα
+   του χαλινού και της πτώσεως, και μόλις ανέλαβεν άνεσίν τινα, από
+   την οργήν του ονειδίζει και κακολογεί πολλά και τον ηνίοχον και τον
+   ομόζυγον ίππον ως δειλούς και ανάνδρους λιποτάκτας και παραβάτας
+   των υποσχέσεών των· και αναγκάζει αυτούς χωρίς την θέλησίν των να
+   επαναλάβωσι την έφοδον, και μόλις κατόπιν των παρακλήσεών των
+   συναινεί εις αναβολήν τινα. Όταν δε φθάση ο καιρός που συνεφώνησαν,
+   τον οποίον αυτοί προποιούνται ότι ελησμόνησαν, τότε υπενθυμίζει την
+   συμφωνίαν και διά της βίας μετά χρεμετισμών και έλξεων τους
+   αναγκάζει πάλιν να προσέρχωνται εις τον παίδα διά τους αυτούς
+   λόγους, και όταν πλησιάσωσι, συγκύπτει, εκτείνει την ουράν,
+   δαγκώνει τον χαλινόν και μετ' αναιδείας σύρει· ο δε ηνίοχος ακόμη
+   περισσότερον καταληφθείς υπό φόβου και σεβασμού, ως όταν εξορμά τις
+   από την αφετηρίαν των αγώνων και πίπτη προς τα οπίσω, ακόμη
+   βιαιότερον σύρει οπίσω τον χαλινόν διά των οδόντων του αγρίου ίππου
+   κ' αιματώνει την αυθάδη γλώσσαν και τας σιαγόνας, και τα σκέλη και
+   τα ισχία του πληγώνει οδυνηρώς στηρίξας αποτόμως εις την γην. Όταν
+   δε πολλάκις το ίδιον πάθημα υποφέρων ο πονηρός ίππος παύση από την
+   υβριστικήν επιθυμίαν του, ταπεινωμένος ακολουθεί πλέον την
+   διεύθυνσιν του ηνιόχου, και όταν ίδη πάλιν τον ωραίον, χάνεται από
+   φόβον· ώστε τότε μόνον συμβαίνει η ψυχή του εραστού ν' ακολουθήση
+   τον αγαπώμενον εντροπαλή και δειλή!
+
+   Ο αγαπώμενος λοιπόν, επειδή λατρεύεται ως άλλος Θεός υπό του
+   εραστού του έχοντος ειλικρινή και όχι υποκριτικήν αγάπην, είναι και
+   αυτός φυσικά φίλος προς τον λάτρην του, αν και προηγουμένως υπό των
+   συμμαθητών του και των άλλων είχεν ακούσει διαβολάς ότι είναι
+   αισχρά πράξις να πλησιάζη εραστήν, και αν και ένεκα των λόγων αυτών
+   απώθησε τον εραστήν τούτον· αλλά με την παρέλευσιν του χρόνου η
+   ηλικία και το μοιραίον τον φέρουν εις το σημείον ώστε να δεχθή την
+   συναναστροφήν του. Διότι δεν είναι βεβαίως πεπρωμένον δύο κακοί να
+   γίνωσί ποτε φίλοι, ουδέ δύο αγαθοί να μη ανταγαπώνται. Όταν δε ο
+   αγαπώμενος σχετισθή και δεχθή την συνομιλίαν και συναναστροφήν του
+   ερώντος, λαμβάνων εκ του πλησίον πείραν της ευνοίας εκπλήσσεται
+   διαισθανόμενος ότι ουδ' όλοι μαζί οι άλλοι φίλοι και συγγενείς
+   παρέχουν φιλίαν ίσης μοίρας με την φιλίαν του ενθέου εραστού. Όταν
+   δε παρατείνεται η σχέσις αύτη, και ο αγαπώμενος έρχεται εις επαφήν
+   εις τα γυμναστήρια και εις τας άλλας συναναστροφάς με εκείνον, τότε
+   πλέον η πηγή εκείνη του ρεύματος, το οποίον ο Ζευς αγαπών τον
+   Γανυμήδην (41) ωνόμασεν ίμερον, αθρόα φερομένη προς τον εραστήν,
+   εισρέει εις την ψυχήν αυτού, και όταν γεμίση εξ αυτής, η λοιπή
+   εκχύνεται προς τα έξω· και καθώς πνοή ανέμου ή κάποια αντήχησις από
+   τα λεία και στερεά σώματα, τα οποία προσβάλλει, αναπηδά πάλιν
+   φερομένη προς το σώμα, εξ ού εξήλθεν, έτσι και το ρεύμα του κάλλους
+   πάλιν επιστρέφει εις τον ωραίον παίδα διά των ομμάτων, διά των
+   οποίων φύσει φθάνει εις την ψυχήν, και αφού αναπτερώση τους πόρους
+   των πτερών, τρέφει και παρορμά εις πτεροφυίαν, και την ψυχήν του
+   αγαπωμένου εξ άλλου γεμίζει με έρωτα. Αγαπά μεν λοιπόν και αυτός
+   χωρίς να γνωρίζη τίνα· και ούτε συνείδησιν του πάθους του έχει ούτε
+   δύναται να το εξηγήση, αλλ' ωσάν από άλλον να έχη αποκτήσει
+   πονόμματον, δεν δύναται να εξηγήση την αιτίαν της ασθενείας του,
+   του διαφεύγει δε ότι τον εαυτόν του βλέπει εντός του εραστού του ως
+   εντός καθρέπτου. Και όταν εκείνος είναι παρών παύει η οδύνη του
+   καθώς ομοίως παύει και εις εκείνον· όταν δε είναι μακράν του κατά
+   τον αυτόν τρόπον πάλιν ποθεί και ποθείται, αποδίδων ως αντέρωτα την
+   εντός της ψυχής του αντανάκλασιν της αγάπης του εραστού του·
+   ονομάζει δε τον έρωτά του, και νομίζει αυτόν, φιλίαν και ουχί
+   έρωτα· επιθυμεί δε σχεδόν ομοίως ως ο εραστής, αν και κάπως
+   ασθενέστερον, να τον βλέπη, να τον εγγίζη, να τον ασπάζεται, να
+   συγκοιμάται με αυτόν· και μάλιστα κατόπιν, ως είναι επόμενον,
+   γρήγορα κάμνει ταύτα. Κατά την συγκοίμησιν λοιπόν ο ακόλαστος ίππος
+   του ερώντος έχει τι να είπη εις τον ηνίοχον και απαιτεί ν' απολαύση
+   στιγμιαίαν ηδονήν αντί των πολλών κόπων του· ο δε [όμοιος] ίππος
+   του παιδός ουδέν μεν έχει να είπη, αλλ' οργών από επιθυμίαν, ην
+   αγνοεί, περιβάλλει και ασπάζεται τον εραστήν ως τον αγαπητότατον·
+   ενώ δε αναπαύονται πλησίον αλλήλων, αυτός μεν δεν δύναται εκ μέρους
+   του ν' αρνηθή καμμίαν χάριν να κάμη, εάν παρακληθή παρά του
+   εραστού, αλλ' ο ομόζυγος ίππος και ο ηνίοχος ανθίστανται εις αυτόν
+   από εντροπήν και από ορθάς σκέψεις.
+
+   Εάν μεν λοιπόν το ευγενέστερον μέρος της διανοίας νικήση και
+   οδηγήση εις σώφρονα τρόπον ζωής και εις φιλοσοφίαν αυτούς, τότε με
+   μεγάλην ευτυχίαν και ομόνοιαν διέρχονται τον ενταύθα βίον
+   συγκρατούντες τους εαυτούς των εις κοσμιότητα, υποδουλώσαντες το
+   μέρος της ψυχής εξ ου η κακία εγεννάτο και ελευθερώσαντες εκείνο εξ
+   ου η αρετή· μετά δε το τέλος πλέον της ζωής των αναλαμβάνουσι τα
+   πτερά των και γίνονται ελαφροί νικήσαντες το έν των τριών
+   παλαισμάτων των [δυναμένων να κληθώσιν] αληθώς Ολυμπιακών (42), και
+   του οποίου μεγαλύτερον αγαθόν δεν δύναται να χορηγήση εις τον
+   άνθρωπον ούτε η θεία μανία. Εάν τουναντίον μεταχειρίζωνται τρόπον
+   ζωής κάπως αγοραίον και αντίθετον προς την φιλοσοφίαν, αν και
+   έντιμον, είναι ενδεχόμενον εν καιρώ μέθης ή άλλης τινός αμελείας οι
+   ακόλαστοι ίπποι και των δύο, καταλαβόντες τας ψυχάς απροφυλάκτους,
+   να συνάψωσιν αυτάς εις έν, και να προτιμήσωσι την υπό του όχλου
+   μακαριζομένην εκλογήν, και να επιδοθώσιν εις την απόλαυσιν· και
+   μετά την εκπλήρωσιν ακολουθούσι κατόπιν την αυτήν οδόν, αλλά
+   σπανίως, επειδή η πράξις των δεν επιδοκιμάζεται από όλην την
+   διάνοιαν. Φίλοι μεν λοιπόν εξακολουθούσι να είναι και αυτοί μεταξύ
+   των, αλλ' ολιγώτερον από τους αγνώς αγαπωμένους εκείνους, και καθ'
+   όλον τον χρόνον καθ' ον διαρκεί ο έρως και όταν παύση, επειδή
+   νομίζουσιν ότι έχουσι δώσει και έχουσι λάβει τας μεγίστας
+   διαβεβαιώσεις φιλίας, τας οποίας δεν είναι θεμιτόν να παραβώσιν
+   ελθόντες ποτέ εις έχθραν. Όταν δε τελευτήσωσι ναι μεν άπτεροι
+   εξέρχονται του σώματος, αλλά τείνοντες όμως προς πτέρωσιν, ώστε δεν
+   κερδίζουν μικρόν βραβείον διά την ερωτικήν των μανίαν· διότι νόμος
+   δεν επιτρέπει εις εκείνους, οι οποίοι έχουσιν αρχίσει την
+   επουράνιον πορείαν να καταβώσιν εις το σκότος και υπό την γην, αλλά
+   παρέχει εις αυτούς να συνδιάγωσι ζωήν λαμπράν και να πορεύωνται
+   μαζί ευδαίμονες, και όταν αποκτήσωσι πτερά ν' αποκτήσωσι και οι δύο
+   μαζί χάριν του έρωτος όστις τους συνέδεσε.
+
+   Ταύτα, παιδί μου, τα τόσον μεγάλα και θεία θα σου δωρίση η από
+   εραστήν προερχομένη ερωτική φιλία· η δε φιλική σχέσις μετά του μη
+   ερώντος, επειδή είναι ανάμικτος με θνητήν σωφροσύνην, δώρα θνητά
+   και γλίσχρα παρέχει και γεννά εντός της αγαπητής ψυχής
+   ανελευθερίαν, η οποία επαινείται υπό μόνου του πλήθους ως αρετή,
+   και γίνεται αιτία εις αυτήν άνους να κυλίεται πλανωμένη πέριξ της
+   γης και υπό την γην επί εννέα χιλιάδας έτη (43).
+
+   Ταύτην την παλινωδίαν, αγαπητέ Έρωτα, όσον το δυνατόν ωραιοτάτην
+   και αρίστην σου αφιέρωσα και επλήρωσα εις σε ίνα εξιλεωθώ, διότι σε
+   προσέβαλα προηγουμένως, εάν δε και αι έννοιαι και αι εκφράσεις
+   έχουσι λεχθή επί το ποιητικώτερον, τούτο ηναγκάσθην να κάμω εξ
+   αιτίας του Φαίδρου. Αλλά συγχώρησέ με διά τον πρώτον λόγον και
+   δέξου τούτον εδώ τον δεύτερον ευχαρίστως, ευμενής και ίλεως μη μου
+   αφαιρέσης την ερωτικήν τέχνην, την οποίαν μου έδωκες, μήτε να την
+   εξασθενήσης και δίδε εις εμέ την χάριν να είμαι ακόμη περισσότερον
+   ή τώρα άξιος της τιμής και υπολήψεως των ωραίων. Εάν δε εις τον
+   προηγούμενον λόγον είπομεν, και ο Φαίδρος και εγώ, βαρύ τι εναντίον
+   της θεότητός σου, αποδίδων την αιτίαν εις τον Λυσίαν, τον πατέρα
+   του λόγου τούτου, παύσε αυτόν από τας τοιαύτας βλασφήμους
+   συνθέσεις, και τρέψε αυτόν εις την φιλοσοφίαν, καθώς έχει τραπή εις
+   αυτήν ο αδελφός του Πολέμαρχος, ίνα μη και αυτός ο εραστής του [ο
+   Φαίδρος] αμφιταλαντεύεται, όπως τώρα, μεταξύ των κενών ρητορικών
+   λόγων, αλλ' εντελώς ν' αφιερώση τον βίον του εις τον μετά
+   φιλοσοφίας Έρωτα (44).
+
+Φαίδρος
+   Εύχομαι μαζί σου, Σωκράτη, εις τους θεούς να πραγματοποιήσωσι
+   ταύτα, εάν είναι εις ημάς τα καλύτερα· τον λόγον σου δε τούτον προ
+   πολλού εθαύμασα καθ' όσον τον εφιλοτέχνησες ωραιότερον του πρώτου·
+   ώστε φοβούμαι μήπως ο Λυσίας φανή ταπεινός εάν θελήση ν'
+   ανταγωνισθή παρουσιάζων άλλον λόγον επί του αυτού θέματος.
+
+   Και μάλιστα, αγαπητέ μου, προ ολίγου κάποιος πολιτικός επείραζε τον
+   Λυσίαν περιπαίζων αυτόν δι' αυτήν ακριβώς την ασθένειάν του εις το
+   γράφειν και μέσα εις όλους τους ονειδισμούς τον απεκάλει και
+   λογογράφον (45), ενδέχεται λοιπόν από φιλοτιμίαν να συγκρατηθή από
+   του να μας γράψη απάντησιν.
+
+Σωκράτης
+   Η ιδέα την οποίαν εκθέτεις, νέε μου, είναι αστεία και δεικνύει ότι
+   τον φίλον σου Λυσίαν κρίνεις πολύ εσφαλμένως, εάν τον υποθέτης ότι
+   είναι τόσον ψοφοδεής· επίσης ίσως νομίζεις ότι και ο περιπαίζων
+   αυτόν πολιτικός επίστευεν εις όσα του απέδιδεν.
+
+Φαίδρος
+   Εφαίνετο βεβαίως ότι επίστευε, Σωκράτη· και γνωρίζεις κάπως καλά
+   και συ, ότι οι ισχυροί και διάσημοι εις τας πόλεις μας εντρέπονται
+   να γράφωσι λόγους και ν' αφήνωσι τα συγγράμματά των, επειδή
+   φοβούνται την γνώμην των μεταγενεστέρων μήπως τους καλέσωσι
+   σοφιστάς.
+
+Σωκράτης
+   Γλυκεία περιστροφή! (46) Φαίδρε· σου διαφεύγει ότι οι φιλοδοξότεροι
+   των πολιτικών αγαπώσι πάρα πολύ να λογογραφώσι και ν' αφήνωσι
+   συγγράμματα· αυτοί ακριβώς, όταν γράφωσι λόγον τινά, τόσον αγαπώσι
+   τους επαινέτας, ώστε σημειώνουσι παρά την πρώτην παράγραφον του
+   έργου των τους τυχόν εις κάθε μέρος επαινέσαντας αυτούς.
+
+Φαίδρος
+   Πώς λέγεις τούτο; Δεν το εννοώ.
+
+Σωκράτης
+   Δεν εννοείς ότι εις την αρχήν του συγγράμματος του πολιτικού ανδρός
+   έχει γραφή ο επαινετής πρώτος.
+
+Φαίδρος
+   Πώς;
+
+Σωκράτης
+   «Έδοξε τη βουλή και τω δήμω ή αμφοτέροις» λέγει «και ος είπε...,»
+   (47) και εδώ αναφέρει το όνομά του μετά μεγάλης σοβαρότητος
+   αυτοεπαινούμενος ο συγγραφεύς, έπειτα δα εξακολουθεί, μετά την
+   πρόταξιν επαινετών του (48), επιδεικνύων εις αυτούς την ιδικήν του
+   σοφίαν και ενίοτε γράφει πολύ διεξοδικόν σύγγραμμα· ή μήπως σου
+   φαίνεται το τοιούτον [ψήφισμα] άλλο τι ή λόγος συγγεγραμμένος;
+
+Φαίδρος
+   Δεν φαίνεται εις εμέ τουλάχιστον.
+
+Σωκράτης
+   Λοιπόν εάν μεν ο λόγος ούτος γίνη δεκτός, ο συγγραφεύς απέρχεται εκ
+   της εκκλησίας χαίρων· εάν δε αποδοκιμασθή και χάση την τιμήν ότι
+   είναι άξιος λογογράφος και συγγραφεύς, τότε πενθεί και ο ίδιος και
+   οι φίλοι του.
+
+Φαίδρος
+   Χωρίς αμφιβολίαν.
+
+Σωκράτης
+   Εκ τούτων γίνεται φανερόν ότι δεν πρέπει να περιφρονή τις το
+   επάγγελμα του λογογράφου, αλλά να το εκτιμά μέχρι θαυμασμού.
+
+Φαίδρος
+   Είμαι σύμφωνος.
+
+Σωκράτης
+   Αλλά τι; όταν ρήτωρ τις ή βασιλεύς γίνη ικανός ώστε αναλαβών
+   δύναμιν ενός Λυκούργου ή Σόλωνος ή Δαρείου ν' απαθανατισθή εις την
+   πόλιν ως Χορογράφος, αρά γε δεν θα θεωρή τον εαυτόν του ο ίδιος,
+   ενόσω ζη, ως άλλον θεόν και οι μεταγενέστεροι βλέποντες τα
+   συγγράμματά του δεν θα έχωσι τας αυτάς ακριβώς ιδέας περί τούτου;
+
+Φαίδρος
+   Και βεβαιότατα.
+
+Σωκράτης
+   Νομίζεις λοιπόν ότι κανείς εκ των πολιτικών, οποιουδήποτε
+   χαρακτήρος και αν είναι και οπωσδήποτε δυσμενής προς τον Λυσίαν, θα
+   τον ονειδίση διά τούτο, ότι δηλαδή συγγράφει;
+
+Φαίδρος
+   Όχι βεβαίως, δεν εξάγεται τούτο τουλάχιστον εκ των λόγων σου· διότι
+   την ιδικήν των επιθυμίαν, ως είναι επόμενον, θα ωνείδιζεν.
+
+Σωκράτης
+   Άρα είναι φανερόν ότι δεν φέρει αισχύνην αυτό το γράφειν λόγους.
+
+Φαίδρος
+   Συμφωνώ.
+
+Σωκράτης
+   Αλλά τούτο νομίζω ότι είναι αισχρόν πλέον, το να μη λέγη δηλαδή
+   κανείς και γράφη καλά αλλά αισχρά και κακά.
+
+Φαίδρος
+   Είναι φανερόν βεβαίως.
+
+Σωκράτης
+   Ποίος λοιπόν είναι ο τρόπος του καλώς ή κακώς συγγράφειν;
+   Αισθανόμεθα ανάγκην τινά, Φαίδρε, να εξετάσωμεν τον Λυσίαν ή
+   κάποιον άλλον, εξ όσων έχουσι γράψει τι έως τώρα ή θα γράψωσιν,
+   είτε πολιτικής υποθέσεως είτε ιδιωτικής, είτε έμμετρον ως ποιηταί,
+   είτε άνευ μέτρου ως κοινοί συγγραφείς.
+
+Φαίδρος
+   Ερωτάς εάν έχωμεν ανάγκην; Αλλά θα ήξιζε κανείς να ζη δι' άλλην
+   αιτίαν παρά διά τας τοιαύτας ηδονάς του πνεύματος; Διότι βεβαίως
+   δεν αξίζει να ζη κανείς δι' εκείνας τας σωματικάς ηδονάς, αι οποίαι
+   περιέχουν όλαι κατ' ανάγκην λύπην εις την αρχήν ή και καμμίαν
+   χαράν, δι' ο και δικαίως έχουσιν ονομασθή δουλικαί.
+
+Σωκράτης
+   Έχομεν καιρόν ως φαίνεται· και μάλιστα μέσα εις την πνιγηράν ζέστην
+   επάνω από τα κεφάλια μας μου φαίνονται ότι οι τέττιγες ψάλλοντες
+   και συνομιλούντες μας παρατηρούν. Εάν λοιπόν ίδωσι και ημάς όπως
+   τους κοινούς ανθρώπους να μη συνδιαλεγώμεθα, αλλά να νυστάζωμεν
+   νανουριζόμενοι από το τραγούδι των ένεκα αδρανείας της διανοίας
+   μας, δικαίως θα μας καταγελάσωσι, θεωρούντες ημάς ως μερικούς
+   δούλους οι οποίοι εύρον καταφύγιον να κοιμηθώσι, όπως τα
+   αναπαυόμενα το μεσημέρι πρόβατα κοιμώνται παρά την βρύσιν· εάν δε
+   μας βλέπωσιν ότι εξακολουθούμεν συνομιλούντες, και ότι παρερχόμεθα
+   αυτούς καθώς Σειρήνας χωρίς να γοητευθώμεν [από τα άσματά των],
+   τότε θαυμάσαντες ταχέως θα μας έδιδον το δώρον, το οποίον έχουσιν
+   από τους θεούς διά να χαρίζωσιν εις τους ανθρώπους.
+
+Φαίδρος
+   Ποίον είναι λοιπόν τούτο το δώρον; διότι εγώ, καθώς μου φαίνεται
+   δεν έτυχε να το ακούσω.
+
+Σωκράτης
+   Δεν αρμόζει βέβαια εις φιλόμουσον άνδρα να μην έχη ακούσει τέτοιο
+   πράγμα· λέγουν δε ότι οι τέττιγες ήσαν άνθρωποι πριν να γεννηθούν
+   αι Μούσαι, αλλ' όταν με την γέννησιν των Μουσών εφανερώθη και το
+   άσμα, τόσον πολύ μερικοί εκ των τότε ανθρώπων εξεπλάγησαν από
+   ηδονήν, ώστε τραγουδούντες ημέλησαν να τρώγωσι και να πίνωσι και
+   χωρίς να το εννοήσωσιν έδωκαν τέλος εις την ζωήν των· εκ των
+   ανθρώπων αυτών εφύτρωσε κατόπιν το γένος των τεττίγων, το οποίον
+   έλαβε παρά των Μουσών τούτο το δώρον, να μην έχη καθόλου ανάγκην
+   τροφής από της γεννήσεως του, αλλ' αμέσως να ψάλλη χωρίς φαγητόν
+   και ποτόν μέχρι της τελευτής του, και μετά την τελευτήν να έρχεται
+   ν' αναγγέλλη εις τας Μούσας τις εκ των θνητών ποίαν εκάστην από
+   αυτάς τιμά. Εις την Τερψιχόρην λοιπόν αναγγέλλουσιν εκείνους οι
+   οποίοι την τιμώσι διά χορών και τους καθιστούν προσφιλεστέρους εις
+   αυτήν, εις δε την Ερατώ τους τιμώντας αυτήν διά των ερωτικών ωδών
+   και καθ' όμοιον τρόπον εις τας άλλας τους απονέμοντας την
+   αρμόζουσαν εις εκάστην τιμήν· εις δε την πρεσβυτάτην Καλλιόπην και
+   εις την δευτερότοκον Ουρανίαν αναγγέλλουσι τους φιλοσοφούντας και
+   τους τιμώντας την μουσικήν τέχνην των, διότι αι δυο αύται υπέρ τας
+   άλλας Μούσας επιστατούσαι εις τας κινήσεις των ουρανίων σωμάτων και
+   εις τους ανθρωπίνους και θείους λόγους αφήνουσιν άσμα
+   μελωδικώτατον. Ένεκα λοιπόν των πολλών τούτων αιτίων πρέπει να
+   είπωμεν κάτι και να μη κοιμηθώμεν κατά την μεσημβρίαν.
+
+Φαίδρος
+   Βεβαίως πρέπει να είπωμεν.
+
+Σωκράτης
+   Ας εξετάσωμεν λοιπόν την σκέψιν, την οποίαν τώρα ελάβομεν ως
+   προϋπόθεσιν, τι δηλαδή κάμνει ένα λόγον προφορικόν ή γραπτόν καλόν
+   και τι όχι.
+
+Φαίδρος
+   Πολύ καλά.
+
+Σωκράτης
+   Αρά γε δεν πρέπει διά να ομιλήση καλά ο ρήτωρ να έχη εις την
+   διάνοιάν του την γνώσιν της αληθείας περί όσων μέλλει να είπη;
+
+Φαίδρος
+   Φίλε Σωκράτη, περί αυτού του ζητήματος τέτοια εδώ έχω ακούσει, ότι
+   δηλαδή δεν είναι ανάγκη ο μέλλων να είναι ρήτωρ να γνωρίζη τα
+   αληθινά δίκαια, αλλά τα φαινόμενα δίκαια εις το πλήθος, το οποίον
+   ίσα ίσα μέλλει να δικάση, ουδέ τα αληθινά αγαθά ή ωραία, αλλ' όσα
+   θα φανώσι τοιαύτα· διότι η πειθώ παράγεται μάλλον εκ των δοξασιών
+   τούτων και όχι εκ της αληθείας.
+
+Σωκράτης
+   Δεν πρέπει βεβαίως ν' αποβληθώσιν οι λόγοι (49) του σοφού, αλλά να
+   εξετάζωνται εάν λέγωσι τι· και μάλιστα και το τώρα λεχθέν δεν
+   πρέπει ν' αφήσωμεν ανεξέταστον.
+
+Φαίδρος
+   Ορθώς λέγεις.
+
+Σωκράτης
+   Ας το εξετάσωμεν λοιπόν ως εξής.
+
+Φαίδρος
+   Πώς;
+
+Σωκράτης
+   Εάν σε συνεβούλευον εγώ ν' αποκρούσης τους εχθρούς αποκτήσας ίππον,
+   εάν δε και οι δύο δεν εγνωρίζομεν ίππον, αλλά μόνον τυχαίως
+   εγνώριζον περί σου, ότι ο Φαίδρος νομίζει ως ίππον εκείνον των
+   ημέρων ζώων το οποίον έχει μέγιστα ώτα.......
+
+Φαίδρος
+   Γελοίον θα ήτο, Σωκράτη.
+
+Σωκράτης
+   Ακόμη δεν ετελείωσα· και ότι σοβαρώς διά να σε πείσω συνέτασσον
+   εγκώμιον του όνου, αποκαλών αυτόν ίππον και λέγων περί αυτού, ότι
+   είναι ζώον ανεκτίμητον διά να το έχη κανείς εις την πατρίδα του και
+   έξω εις τον πόλεμον, και χρήσιμον ώστε να πολεμά κανείς απ' αυτού,
+   και δυνατόν να μεταφέρη προσέτι σκεύη και ωφέλιμον εις άλλας πολλάς
+   εργασίας....
+
+Φαίδρος
+   Γελοιωδέστατον πλέον θα ήτο αυτό.
+
+Σωκράτης
+   Άρα λοιπόν δεν είναι προτιμότερον να είναι γελοίον αλλ' αβλαβές,
+   παρά επικίνδυνον και βλαβερόν;
+
+Φαίδρος
+   Φαίνεται.
+
+Σωκράτης
+   Όταν λοιπόν ο ρήτωρ, ενώ αυτός δεν γνωρίζει την φύσιν του αγαθού
+   και του κακού, εύρη τους συμπολίτας του ευρισκομένους εις την αυτήν
+   άγνοιαν και τους συμβουλεύη, εγκώμια πλέκων, όχι περί όνου σκιάς
+   (50) ότι είναι ίππος, αλλά περί του κακού ότι είναι αγαθόν, και
+   όταν, μελετήσας τας δοξασίας του κοινού λαού, τον πείση να πράττη
+   κακά αντί αγαθών, ωσάν ποίον καρπόν νομίζεις ότι η ρητορική κατόπιν
+   θα θερίση εκ των ιδεών τας οποίας έσπειρε;
+
+Φαίδρος
+   Βεβαίως όχι παρά πολύ καλόν καρπόν.
+
+Σωκράτης
+   Αλλά μήπως, καλέ μου φίλε, έχομεν εμπαίξει αγροικότερον του δέοντος
+   την ρητορικήν; Ίσως ηδύνατο να μας είπη αύτη· τι είναι αυτά, ω
+   θαυμαστοί, τα οποία φλυαρείτε; Εγώ βεβαίως καθόλου δεν αναγκάζω τον
+   αγνοούντα την αλήθειαν να μανθάνη ρητορικήν, αλλά κατά την ιδικήν
+   μου τουλάχιστον συμβουλήν, τοιουτοτρόπως θα με καταλάβη τις, όταν
+   αποκτήση την γνώσιν της αληθείας· εν τούτοις τούτο εδώ το μέγα
+   λέγω, ότι, χωρίς την βοήθειάν μου, δεν δύναται ουδέ κατά τι
+   περισσότερον να πείση με τέχνην τους ακροατάς του ο κατέχων την
+   γνώσιν της αληθείας.
+
+Φαίδρος
+   Δεν έχει λοιπόν δίκαιον η ρητορική λέγουσα ταύτα;
+
+Σωκράτης
+   Το παραδέχομαι, εάν βεβαίως οι προστρέχοντες πέριξ αυτής λόγοι
+   παρέχουν την μαρτυρίαν, ότι η ρητορική είναι μία τέχνη· διότι,
+   καθώς μου φαίνεται, ακούω μερικούς λόγους προσερχομένους να
+   διαμαρτύρωνται ότι η ρητορική ψεύδεται και δεν είναι τέχνη, αλλ'
+   άτεχνος μηχανική άσκησις· «δεν υπάρχει δε ούτε θα υπάρξη ποτέ,
+   λέγει ο Λάκων (51), αληθής τέχνη του λέγειν χωρίς να είναι κάτοχος
+   της αληθείας».
+
+Φαίδρος
+   Αλλά χρειαζόμεθα τους λόγους τούτους, Σωκράτη. Κάμε τους να
+   προσέλθωσι κ' εξέταζέ τους τι και πώς λέγουν.
+
+Σωκράτης.
+   Παρουσιασθήτε λοιπόν, &ω λόγοι&, ευγενικά ανατεθραμμένα ωραία
+   παιδιά, και πείθετε τον Φαίδρον ότι, εάν δεν φιλοσοφήση ικανώς,
+   ουδέ θα γίνη ποτέ ικανός να ομιλή διά κανέν ζήτημα. Ας αποκρίνεται
+   λοιπόν ο Φαίδρος.
+
+Φαίδρος
+   Ερωτάτε.
+
+Σωκράτης
+   Άρα λοιπόν η ρητορική δεν είναι τέχνη του ψυχαγωγείν (52) διά
+   λόγων, όχι μόνον εις τα δικαστήρια και εις τας δημοσίας
+   συναθροίσεις, αλλά και εις τας ιδιωτικάς ομηγύρεις, η ιδία και όταν
+   πρόκειται περί μικρών ζητημάτων και όταν περί μεγάλων, και δεν
+   είναι αρά γε πολυτιμότερον να λέγεται το ορθόν πράγμα και εις τα
+   σπουδαία και εις τα μικρά; Ή μήπως αυτά τα έχεις ακούσει συ κατ'
+   άλλον τρόπον;
+
+Φαίδρος
+   Όχι, μα τον Δία, όχι καθόλου παρομοίως, αλλά προ πάντων η ρητορική
+   η ασχολουμένη εις τας δίκας λέγεται και γράφεται τέχνη, λέγεται δε
+   ομοίως και η περί τας δημηγορίας ασχολουμένη· περισσότερον από αυτά
+   δεν έχω ακούσει.
+
+Σωκράτης
+   Αλλ' αληθώς έχεις ακούσει μόνον τα ρητορικά κατασκευάσματα του
+   Νέστορος και του Οδυσσέως, τα οποία συνέθεσαν όταν ησύχαζον κατά
+   την πολιορκίαν του Ιλίου, τας δε συνθέσεις του Παλαμήδους δεν έχεις
+   ακούσει;
+
+Φαίδρος
+   Ναι, μα τον Δία, εγώ τουλάχιστον δεν έχω ακούσει άλλα από τα του
+   Νέστορος [και Οδυσσέως], εκτός εάν παριστάνης τον Γοργίαν ως
+   κάποιον Νέστορα ή κάποιον Θρασύμαχον και Θεόδωρον ως Οδυσσέα (53).
+
+Σωκράτης
+   Ίσως. Αλλ' ας αφήσωμεν τούτους· συ δε ειπέ μου, εις τα δικαστήρια
+   τι πράττουσιν οι αντίδικοι; βεβαίως δεν άντιλέγουσιν ή τι θα
+   είπωμεν ότι κάμνουν;
+
+Φαίδρος
+   Αυτό τούτο.
+
+Σωκράτης
+   Δεν αντιλέγουσι και περί δικαίου και αδίκου;
+
+Φαίδρος
+   Ναι.
+
+Σωκράτης
+   Λοιπόν ο πράττων τούτο με τέχνην θα κάμη να φανή το ίδιον πράγμα
+   εις τα ίδια πρόσωπα άλλοτε μεν δίκαιον, όταν θέλη δε άδικον;
+
+Φαίδρος
+   Διατί όχι;
+
+Σωκράτης
+   Και κατά την δημηγορίαν λοιπόν θα φανώσιν εις τους πολίτας τα ίδια
+   πράγματα άλλοτε μεν αγαθά, άλλοτε δε πάλιν τα εναντία;
+
+Φαίδρος
+   Έτσι.
+
+Σωκράτης
+   Δεν γνωρίζομεν λοιπόν ότι ο Ελεατικός Παλαμήδης (54) διά της τέχνης
+   των λόγων του έκαμεν ώστε τα ίδια πράγματα να φαίνωνται ως όμοια
+   και ανόμοια, και ως έν και ως πολλά, και εξ άλλου ηρεμούντα και
+   κινούμενα;
+
+Φαίδρος
+   Το γνωρίζω πολύ καλά.
+
+Σωκράτης
+   Άρα η αντιλογική δεν περιορίζεται μόνον εις τα δικαστικά και εις
+   την δημηγορίαν, αλλ' εάν είναι μία τις τέχνη, αύτη, ως φαίνεται,
+   ήθελεν είναι η περιλαμβάνουσα όλα τα είδη του λόγου, διά της οποίας
+   γίνεται τις ικανός να παριστάνη εις πάντας όμοια πάντα όσα είναι
+   δυνατόν να συγχυσθώσι, και να διαφωτίζη όσα διάφορα άλλος επιχειρεί
+   να συγχύση και να αποκρύψη.
+
+Φαίδρος
+   Πώς λοιπόν λέγεις το τοιούτον;
+
+Σωκράτης
+   Νομίζω ότι κατά τούτον τον τρόπον το ζήτημά μας θα διευκρινισθή. Η
+   απάτη εις ποίον εκ των δύο συμβαίνει περισσότερον, εις τα πράγματα
+   τα οποία έχουσιν μεγάλας διαφοράς, ή μικράς;
+
+Φαίδρος
+   Εις τα έχοντα μικράς.
+
+Σωκράτης
+   Αλλ' ακριβώς ολίγον κατ' ολίγον προχωρών θα διαλάθης μάλλον ώστε να
+   φθάσης εις το εναντίον παρά με μεγάλα βήματα.
+
+Φαίδρος
+   Πώς όχι;
+
+Σωκράτης
+   Πρέπει λοιπόν ο μέλλων ν' απατήση μεν τον άλλον, αυτός δε να μη
+   απατηθή, να διαγιγνώσκη ακριβώς την ομοιότητα και την ανομοιότητα
+   των όντων.
+
+Φαίδρος
+   Κατ' ανάγκην πρέπει.
+
+Σωκράτης
+   Πραγματικώς λοιπόν θα δυνηθή τις, ενώ δεν γνωρίζει την αληθινήν
+   ουσίαν εκάστου, να διακρίνη εις τα άλλα πράγματα την μικράν ή
+   μεγάλην ομοιότητα εκείνου το οποίον αγνοεί;
+
+Φαίδρος
+   Αδύνατον.
+
+Σωκράτης
+   Λοιπόν είναι φανερόν ότι το πάθημα των εσφαλμένων γνωμών και των
+   απατών των ανθρώπων περί των όντων προέρχεται εξ αιτίας μερικών
+   ομοιοτήτων.
+
+Φαίδρος
+   Κατ' αυτόν τον τρόπον βεβαίως γίνεται.
+
+Σωκράτης
+   Είναι λοιπόν δυνατόν να καταστή κανείς έμπειρος της τέχνης να
+   μεταβιβάζη ολίγον κατ' ολίγον διά των ομοιοτήτων τους ακροατάς του
+   κάθε φοράν από την έννοιαν του όντος εις την εναντίαν έννοιαν
+   αποσύρων αυτούς, ή και ο ίδιος να διαφεύγη την απάτην των ταύτην,
+   εάν δεν γνωρίζη την αληθινήν ουσίαν εκάστου όντος;
+
+Φαίδρος
+   Όχι ποτέ.
+
+Σωκράτης
+   Άρα, φίλε μου, εκείνος που δεν γνωρίζει την αλήθειαν, αλλ' έχει
+   θηρεύσει δοξασίας, ως φαίνεται, γελοίαν τινά και άτεχνον τέχνην των
+   λόγων θα παρουσιάζη.
+
+Φαίδρος
+   Είν' ενδεχόμενον.
+
+Σωκράτης
+   Θέλεις λοιπόν εις τον λόγον του Λυσίου, τον οποίον φέρεις μαζί σου,
+   και εις τους λόγους τους οποίους ημείς είπομεν, να ίδωμεν τι εκ
+   τούτων είναι από τα μετά τέχνης λεχθέντα και τι από τα χωρίς
+   τέχνην;
+
+Φαίδρος
+   Προ παντός μάλιστα, επειδή τώρα απλώς πως ομιλούμεν μη έχοντες
+   ικανά παραδείγματα.
+
+Σωκράτης
+   Βεβαίως κατ' ευτυχή σύμπτωσιν, ως φαίνεται, ελέχθησαν οι λόγοι οι
+   οποίοι έχουσι κάποιον παράδειγμα ότι δύναται ο γνωρίζων την
+   αλήθειαν, παίζων διά των λόγων, να παρασύρη εις μεταβολήν τους
+   ακροατάς του. Ως προς εμέ τουλάχιστον αποδίδω την αιτίαν ταύτην εις
+   τους εντοπίους θεούς· ίσως δε οι των Μουσών προφήται, οι υπέρ τας
+   κεφαλάς μας τραγουδισταί [οι τέττιγες], θα μας έχωσιν εμπνεύσει
+   τούτο το δώρον (55)· διότι εγώ τουλάχιστον δεν γνωρίζω τέχνην τινά
+   του λέγειν.
+
+Φαίδρος
+   Έστω τούτο όπως το λέγεις· μόνον φανέρωνέ μου το παράδειγμα.
+
+Σωκράτης
+   Εμπρός λοιπόν, ανάγνωσέ μου την αρχήν του λόγου του Λυσίου.
+
+Φαίδρος
+   «Διά τα ιδικά μου μεν αισθήματα γνωρίζεις καλά και καθώς νομίζω
+   έχεις ακούσει ότι συμφέρει εις ημάς τους δύο η εκπλήρωσις των πόθων
+   μου· έχω δε την αξίωσιν να μη αποτύχω εις ό,τι επιθυμώ διά τούτο
+   μόνον ότι συνέπεσε να μην είμαι εραστής σου· διότι οι ερώντες
+   μεταμελούνται τότε — ».
+
+Σωκράτης
+   Σταμάτησε· πρέπει να είπομεν κατά τι ο Λυσίας σφάλλει και άνευ
+   τέχνης δημιουργεί. Δεν είναι αληθές;
+
+Φαίδρος
+   Ναι.
+
+Σωκράτης
+   Άρα λοιπόν δεν είναι εις τον καθένα φανερόν το εξής περίπου, ότι
+   εις μερικάς των τοιούτων εννοιών συμφωνούμεν, εις μερικάς δε
+   διιστάμεθα;
+
+Φαίδρος
+   Πιστεύω μεν ότι ενόησα εκείνο το οποίον λέγεις, αλλ' ακόμη
+   σαφέστερον ειπέ μου το.
+
+Σωκράτης
+   Όταν τις είπη το όνομα του σιδήρου ή του αργύρου, άρα την ιδίαν
+   έννοιαν δεν εσχηματίσαμεν;
+
+Φαίδρος
+   Αναμφιβόλως.
+
+Σωκράτης
+   Τι δε διανοούμεθα προκειμένου περί του δικαίου και του αγαθού; δεν
+   έχει ο καθείς διάφορον ιδέαν και δεν διαφωνούμεν περί αυτών και
+   μεταξύ μας και με τους ιδίους εαυτούς μας;
+
+Φαίδρος
+   Πολύ αληθινά.
+
+Σωκράτης
+   Άρα εις τα μεν συμφωνούμεν, εις τα άλλα όχι.
+
+Φαίδρος
+   Έτσι είναι.
+
+Σωκράτης
+   Εις ποια εκ των δύο τούτων ευκολώτερον απατώμεθα και εις ποία η
+   ρητορική ασκεί μεγαλυτέραν δύναμιν;
+
+Φαίδρος
+   Είναι φανερόν ότι εις εκείνα εις τα οποία πλανώμεθα.
+
+Σωκράτης
+   Λοιπόν είναι ανάγκη ο μέλλων να μετέλθη την ρητορικήν τέχνην πρώτον
+   μεν να κάμη την διάκρισιν των εννοιών τούτων μεθοδικώς και να
+   συλλάβη εις τον νουν του τους διαφόρους χαρακτήρας και των δύο
+   χωριστά ειδών των εννοιών, και εκείνου εις το οποίον κατ' ανάγκην
+   το πλήθος πλανάται και εκείνου εις το οποίον δεν πλανάται.
+
+Φαίδρος
+   Επιτήδειος θα ήτο, Σωκράτη, εκείνος ο οποίος θα εγνώριζε να κάμη
+   ταύτην την διάκρισιν.
+
+Σωκράτης
+   Έπειτα νομίζω ότι πρέπει, όταν αναλαμβάνη την εξέτασιν εκάστου
+   ζητήματος να μη του διαφεύγη την προσοχήν, αλλά μετ' οξύτητος ν'
+   αντιλαμβάνεται εκείνο περί του οποίου μέλλει να είπη, δηλαδή εις
+   ποίον εκ των δύο γενών έτυχε ν' ανήκη τούτο.
+
+Φαίδρος
+   Βεβαίως.
+
+Σωκράτης
+   Τι νομίζεις λοιπόν· τι εκ των δύο θα είπωμεν ότι είναι ο έρως εκ
+   των αμφισβητησίμων ή εκ των μη;
+
+Φαίδρος
+   Εκ των αμφισβητησίμων βεβαίως· αλλέως θα σου ήτο δυνατον να είπης,
+   εκείνα τα οποία τώρα εξέφερες περί αυτού ότι είναι και βλαβερός και
+   εις τον αγαπώμενον και τον αγαπώντα και πάλιν ότι είναι μέγιστον
+   των αγαθών;
+
+Σωκράτης
+   Λαμπρά τα λέγεις· αλλ' ειπέ μου και το εξής — διότι εγώ δεν
+   ενθυμούμαι πολύ καλά εξ αιτίας του ενθουσιασμού μου — εάν έκαμα τον
+   ορισμόν του έρωτος κατά την αρχήν του λόγου.
+
+Φαίδρος
+   Μα τον Δία, θαυμασίως.
+
+Σωκράτης
+   Μπα, τόσον επιτηδειότεραι εις την τέχνην των λόγων λέγεις ότι είναι
+   αι νύμφαι, αι θυγατέρες του Αχελώου και ο Παν ο υιός του Ερμού, από
+   τον Λυσίαν τον υιόν του Κεφάλου; ή απατώμαι, και ο Λυσίας αρχίζων
+   τον ερωτικόν λόγον του μας ηνάγκασε να εννοήσωμεν τον έρωτα, ότι
+   είναι έν τι εκ των όντων, το οποίον αυτός ηθέλησε και συμφώνως με
+   τον ορισμόν τούτον πλέον συνέταξε κ' ετελείωσεν όλον τον κατόπιν
+   λόγον; θέλεις πάλιν ν' αναγνώσωμεν την αρχήν αυτού;
+
+Φαίδρος
+   Εάν σου φαίνεται καλόν· εκείνο όμως το οποίον ζητείς δεν είναι εις
+   αυτό το μέρος.
+
+Σωκράτης
+   Λέγε, ν' ακούσω αυτό το ίδιον.
+
+Φαίδρος
+   «Διά μεν τα ιδικά μου αισθήματα γνωρίζεις καλά, και καθώς νομίζω
+   έχεις ακούσει ότι συμφέρει εις ημάς τους δύο η εκπλήρωσις των πόθων
+   μου. Έχω δε την αξίωσιν να μη αποτύχω εις ό,τι επιθυμώ διά τούτο
+   μόνον, ότι συνέπεσε να μην είμαι εραστής σου· διότι οι ερώντες
+   μεταμελούνται τότε δι' όσα προσέφερον [εις το αντικείμενον του
+   πάθους των], όταν θα κορεσθώσι της επιθυμίας».
+
+Σωκράτης
+   Όντως πολύ, ως φαίνεται, απέχει από του να κάμνη, αυτό το οποίον
+   ακριβώς ζητούμεν, ο Λυσίας, ο οποίος ουδ' από την αρχήν, αλλ' από
+   το τέλος κολυμβών ανάσκελα προς τα οπίσω επιχειρεί να διέλθη τον
+   λόγον, και αρχίζει από εκεί απ' όπου θα είχε τελειώσει ο εραστής
+   λέγων προς τον αγαπώμενον. Ή δεν είναι τίποτε σωστόν, πολυαγαπημένε
+   μου Φαίδρε;
+
+Φαίδρος
+   Τούτο βεβαίως, Σωκράτη, περί του οποίου κάμνει λόγον είναι [όχι
+   αρχή αλλά] τέλος.
+
+Σωκράτης
+   Τι δε να είπωμεν διά τα άλλα; δεν φαίνονται ότι αι ιδέαι του λόγου
+   έχουν τοποθετηθή συγκεχυμένως; ή φαίνεται ότι, εκείνο το οποίον
+   ελέχθη δεύτερον, έπρεπε ένεκα ανάγκης τινός να κατέχη την δευτέραν
+   θέσιν αυτό παρά άλλο τι των λεχθέντων; Διότι εφάνη εις εμέ, ο
+   οποίος εξ άλλου ομολογώ την άγνοιάν μου, ότι ο συγγραφεύς με
+   γενναιότητα έγραφεν ό,τι του ήρχετο εις τον νουν· συ δε μήπως
+   ευρήκες λογογραφικήν τινα ανάγκην ένεκα της οποίας εκείνος έτσι
+   κατά σειράν το έν πλησίον του άλλου έβαλεν αυτά;
+
+Φαίδρος
+   Καλός είσαι, αφού με νομίζεις ικανόν να διαγνώσω έτσι ακριβώς τους
+   λόγους του Λυσίου.
+
+Σωκράτης
+   Αλλά τούτο εδώ τουλάχιστον νομίζω πώς θα μου έλεγες, ότι πρέπει
+   κάθε λόγος, όπως το ζώον, να συνίσταται από σώμα τι ιδικόν του,
+   ώστε να μην είναι μήτε ακέφαλος μήτε άπους, αλλά να έχη μέσα και
+   άκρα, τα οποία να είναι γραμμένα έτσι, ώστε ν' αρμόζουν και μεταξύ
+   των και με το σύνολον.
+
+Φαίδρος
+   Πώς όχι;
+
+Σωκράτης
+   Εξέτασε λοιπόν τον λόγον του φίλου σου, εάν είτε κατά τον ένα είτε
+   κατά τον άλλον τρόπον έχει γραφή, και θα εύρης ότι καθόλου δεν
+   διαφέρει από το επίγραμμα, το οποίον λέγουν ότι είναι
+   επιγεγραμμένον εις τον Μίδαν τον Φρύγα.
+
+Φαίδρος
+   Ποίον είναι το επίγραμμα και τι ιδιαίτερον έχει τούτο;
+
+Σωκράτης
+   Είναι το εξής:
+
+      Χαλκή παρθένος είμαι, 'ς του Μίδα δε το μνήμα κείμαι,
+      κι' όταν θα τρέξη το νερό και τα ψηλά τα δένδρ' ανθίσουν,
+      μένουσα εδώ ψηλά 'ς αυτόν τον τύμβο τον πολύκλαυστο,
+      θ' αγγέλλω 'ς τους διαβάτες ότι ο Μίδας εδώ έχει ταφή.
+
+   ως νομίζω, κάπως κατανοείς ότι ουδεμία διαφορά υπάρχει εις το να
+   διαβάζεται μέρος τι του επιγράμματος πρώτον ή τελευταίον.
+
+Φαίδρος
+   Περιπαίζεις τον λόγον μας, Σωκράτη.
+
+Σωκράτης
+   Τούτον μεν τον λόγον ας αφήσωμεν ίνα μη στενοχωρήσαι· αν και, ως
+   μου φαίνεται, έχει πολλά δείγματα, τα οποία έχων προ οφθαλμών
+   κανείς, θα ωφελείτο με το να μη επιχειρή καθολοκληρίαν να τα
+   μιμηθή. Εις δε τους άλλους λόγους ας έλθωμεν. Διότι υπάρχει τι ως
+   νομίζω, το οποίον πρέπει να ίδωσιν οι θέλοντες να ασχολώνται περί
+   τους λόγους.
+
+Φαίδρος
+   Ποίον είναι αυτό που λέγεις;
+
+
+Σωκράτης
+   Είναι κάπως αντίθετοι· ο μεν είς δηλαδή έλεγεν ότι πρέπει να
+   χαρίζεται τις εις τον ερώντα ο δε άλλος ότι δεν πρέπει.
+
+Φαίδρος
+   Και οι δύο πάρα πολύ ανδρικώς [υπεστήριζον την ιδέαν των].
+
+Σωκράτης
+   Ενόμιζα ότι θα έλεγες την αλήθειαν, εάν έλεγες μανικώς· εκείνο μεν
+   λοιπόν το οποίον εζήτουν είναι αυτό τούτο· διότι μανία τις είπομεν
+   ότι είναι ο έρως. Αληθώς;
+
+Φαίδρος
+   Ναι.
+
+Σωκράτης
+   Μανίαι δε δύο υπάρχουν, εξ ων η μεν προέρχεται εξ ανθρωπίνων
+   νοσημάτων, η δε εκ θείας απομακρύνσεως από της συνήθους κανονικής
+   καταστάσεως.
+
+Φαίδρος
+   Πολύ καλά.
+
+Σωκράτης
+   Έχομεν δε διαιρέσει την θείαν μανίαν εις τέσσαρα μέρη εκ των
+   τεσσάρων θεών, παραδεχθέντες την μαντικήν μεν εμπνεομένην υπό του
+   Απόλλωνος, την ιεροτελεστικήν δε υπό του Διονύσου, την ποιητικήν
+   υπό των Μουσών, την τετάρτην δε, την ερωτικήν μανίαν, την
+   εμπνεομένην υπό της Αφροδίτης και του Έρωτος την είπομεν ότι είναι
+   αρίστη, και δεν γνωρίζω πώς το ερωτικόν πάθος απεικονίζοντες,
+   άλλοτε μεν με το να εγγίζωμεν την αλήθειαν, ίσως δε και με το να
+   πλανώμεθα εις άλλα, συνάψαντες λόγον όχι εντελώς απίθανον εψάλαμεν
+   μυθικόν τινα ύμνον με κοσμιότητα και ευλάβειαν εις τον Έρωτα, τον
+   ιδικόν μου και ιδικόν σου δεσπότην, Φαίδρε, τον προστάτην των
+   ωραίων παίδων.
+
+Φαίδρος
+   Εγώ τουλάχιστον πάρα πολύ ευχαρίστως τον ήκουσα.
+
+Σωκράτης
+   Το εξής όμως από αυτόν τον λόγον ας λάβωμεν, με ποίον τρόπον δηλαδή
+   από το ψέγειν ηδυνήθη ο λόγος να μεταβή εις το επαινείν.
+
+Φαίδρος
+   Πώς το εννοείς λοιπόν αυτό;
+
+Σωκράτης
+   Εις εμέ φαίνεται ότι όντως όλα τα άλλα έχουν λεχθή αστείως και
+   χάριν παιδιάς. Αλλά την δύναμιν των δύο τούτων μεθόδων, αι οποίαι
+   ελέχθησαν κατά τύχην, είναι ωφέλιμον, εάν δυνηθή κανείς να εννοήση
+   και τας οικειποιηθή με τέχνην.
+
+Φαίδρος
+   Ποίων μεθόδων;
+
+Σωκράτης
+   Το να ανάγη τις εις μίαν γενικήν ιδέαν διά συνθέσεως τα εδώ κ' εκεί
+   διεσπαρμένα στοιχεία, ίνα δι' ακριβούς ορισμού κάμη φανερόν
+   έκαστον, περί του οποίου θα εδίδασκε κάθε φοράν. Καθώς τώρα δα αφού
+   ωρίσαμεν την έννοιαν του Έρωτος, είτε καλώς είτε κακώς, εκάμαμεν
+   τον λόγον. Τουλάχιστον ένεκα της αιτίας αυτής ο λόγος μας είχε να
+   δείξη σαφήνειαν και συμφωνίαν προς τον εαυτόν του.
+
+Φαίδρος
+   Η δε άλλη μέθοδος, λέγε, ποία είναι, Σωκράτη;
+
+Σωκράτης
+   Το να δύναταί τις ν' αναλύη την γενικήν έννοιαν εις τα είδη αυτής,
+   τέμνων εις τα φυσικά της άρθρα, χωρίς να προβαίνη εις το να
+   συντριβή κανέν μέρος κατά τον τρόπον κακού μαγείρου· έτσι ακριβώς
+   προ μικρού οι δύο λόγοι μου έλαβον μίαν κοινήν ιδέαν, την μανίαν,
+   καθώς δε φύσει εξ ενός σώματος έχομεν δίπλα μέρη με το αυτό όνομα,
+   τα κληθέντα αριστερά και δεξιά μέρη, τοιουτοτρόπως και ως προς την
+   μανίαν, την οποίαν εθεώρησαν οι λόγοι ως έν είδος υπάρχον φύσει
+   εντός μας, ο μεν είς λόγος ετράπη εις την διευκρίνισιν του
+   αριστερού μέρους της και δεν αφήκε τας ερεύνας τούτου του μέρους
+   ίνα επαναρχίση, ειμή όταν εύρεν εις αυτάς αριστερόν τινα καλούμενον
+   έρωτα τον οποίον ελοιδόρησε πάρα πολύ δικαίως, ο δε έτερος λόγος
+   μας έφερε εις το δεξιόν μέρος της μανίας όπου εύρεν έρωτα, ο οποίος
+   αν και είχε το ίδιον όνομα με τον πρώτον, ήτο θεϊκός όμως και λαβών
+   αυτόν ως υπόθεσιν των εγκωμίων του τον επήνεσεν ως αιτίαν των
+   μεγίστων αγαθών μας.
+
+Φαίδρος
+   Αληθέστατα λέγεις.
+
+Σωκράτης
+   Και εγώ ο ίδιος, Φαίδρε, είμαι εραστής τούτων των αναλύσεων και των
+   συνθέσεων ίνα γίνω ικανός να λέγω και να σκέπτομαι· και εάν θα
+   νομίσω ότι κάποιος άλλος δύναται ν' αντιλαμβάνεται το αντικείμενον
+   και ως σύνολον και αναλελυμένον εις τα στοιχεία του, τούτον
+   επιδιώκω ακολουθών τα ίχνη του ως να ήτο θεός (56). Και τους
+   δυναμένους δε να κάμωσι τούτο τους αποκαλώ, κύριος οίδε εάν ορθώς ή
+   όχι, μέχρι τούδε διαλεκτικούς. Αλλ' εκείνους οι οποίοι εδιδάχθησαν
+   υπό σου και του Λυσίου πώς πρέπει να τους αποκαλώμεν; Ή μήπως η
+   τέχνη των λόγων είναι αυτό εκείνο, το οποίον και ο Θρασύμαχος (57)
+   και οι άλλοι μεταχειριζόμενοι λέγουσιν ότι έχουσι γίνει σοφοί μεν
+   οι ίδιοι εις το λέγειν, κάμνουν δε σοφούς και τους άλλους όσοι θα
+   ήθελον να προσφέρωσι δώρα εις αυτούς ως εις βασιλείς;
+
+Φαίδρος
+   Βασιλικοί πραγματικώς είναι οι άνδρες ούτοι, αλλά δεν έχουν ιδέαν
+   των όσων ερωτάς· αλλά τούτο μεν το είδος ορθώς μου φαίνεται ότι το
+   ονομάζεις αποκαλών διαλεκτικόν· αλλά το ρητορικόν, μου φαίνεται, ότι
+   ακόμη μας διαφεύγει.
+
+Σωκράτης
+   Τι λέγεις; θα εύρισκέ τις κάτι καλόν, το οποίον έμεινε μεν από όσα
+   είπομεν περί διαλεκτικής, λαμβάνεται όμως με τέχνην; Πάντως δε δεν
+   πρέπει να εγκαταλειφθή από σε κ' εμέ το υπόλοιπον μέρος [το περί]
+   της ρητορικής, αλλά πρέπει να είπωμεν τι είναι τούτο.
+
+Φαίδρος
+   Και δεν είναι ολίγα, Σωκράτη, όσα διδάγματα περιλαμβάνονται εις τα
+   βιβλία τα γράφοντα περί της τέχνης των λόγων.
+
+Σωκράτης
+   Και καλά που μου το εθύμισες. Το προοίμιον νομίζω ότι πρέπει να
+   λέγεται εις την αρχήν του λόγου· αυτά δεν λέγεις — είναι, αληθινόν;
+   — ότι είναι αι λεπταί δεξιότητες της τέχνης;
+
+Φαίδρος
+   Ναι.
+
+Σωκράτης
+   Δεύτερον η διήγησις μετά των μαρτυρικών καταθέσεων εκτός αυτής,
+   τρίτον αι αποδείξεις, τέταρτον αι πιθανολογίαι· νομίζω μάλιστα ότι
+   ο αριστοτέχνης των λόγων, ο Βυζάντιος (58) ανήρ, διδάσκει και
+   πίστωσιν και επιπίστωσιν.
+
+Φαίδρος
+   Λέγεις διά τον καλόν Θεόδωρον; (59)
+
+Σωκράτης
+   Ναι, ο οποίος μας διδάσκει ότι πρέπει να κάμωμεν και εις την
+   κατηγορίαν και εις την απολογίαν έλεγχον και επεξέλεγχον. Δεν θα
+   παραγκωνίσωμεν δε τον άριστον Εύηνον τον Πάριον (60), ο οποίος και
+   την υποδήλωσιν πρώτος εύρε και τους πλαγίους επαίνους· άλλοι δε
+   λέγουσιν ότι αυτός και τους πλαγίους ψόγους εστιχούργησε προς
+   απομνημόνευσιν· διότι ήτο σοφός ο ανήρ. Τον Τεισίαν (61) δε και τον
+   Γοργίαν (62) δεν θα τους αφήσωμεν να κοιμώνται, οι οποίοι
+   ανεκάλυψαν ότι τα πιθανά πρέπει να θεωρώνται προτιμότερα των
+   αληθών, και οι οποίοι ένεκα της ευρωστίας του λόγου των κάμνουν
+   ώστε να φαίνωνται τα μικρά μεγάλα και τα μεγάλα μικρά, και τα νέα
+   εκφράζουσιν αρχαιοπρεπώς και τα αρχαία με νέαν μορφήν, και ανεύρον
+   το μέσον να ομιλώσι διά κάθε θέμα και διά βραχέων και κατά
+   διεξοδικώτατον τρόπον. Ταύτα δε ακούων κάποτε ο Πρόδικος (63)
+   εγέλασε και είπεν ότι μόνος αυτός έχει εύρει τα αρμόζοντα εις την
+   τέχνην των λόγων. Είπε δε ότι ούτε αι μακρολογίαι ούτε αι
+   βραχυλογίαι αρμόζουν, αλλά τα μέτρια.
+
+Φαίδρος
+   Σοφώτατα είπες, ω Πρόδικε.
+
+Σωκράτης
+   Τον Ιππίαν (64) δε δεν αναφέρομεν, διότι νομίζω ότι και ο Ηλείος
+   ξένος της αυτής γνώμης θα ήτο με τον Πρόδικον.
+
+Φαίδρος
+   Διατί όχι;
+
+Σωκράτης
+   Πώς θ' αναπτύξωμεν δε εξ άλλου τα ρητορικά τεχνουργήματα του Πώλου
+   (65), ο οποίος την διπλασιολογίαν [καλλιλογίαν] και την γνωμολογίαν
+   [το ομιλείν με γνωμικά] και την εικονολογίαν [τας μεταφοράς] εύρε,
+   και τας λέξεις εκείνας τας οποίας εδώρησεν εις αυτόν ο Λικύμνιος
+   (66), ίνα δημιουργήση ευφράδειαν.
+
+Φαίδρος
+   Τα του Πρωταγόρου (67) δε παραγγέλματα, Σωκράτη, δεν είναι βεβαίως
+   τέτοια τινά;
+
+Σωκράτης
+   Μετεχειρίζετο, παιδί μου, ορθόν λεκτικόν και άλλα πολλά και καλά·
+   ως προς την τέχνην δε των θρηνητικών λόγων, οι οποίοι κινούσι τον
+   οίκτον αναφερόμενοι εις το γήρας και την πενίαν όλους τους έχει
+   υπερβή, μου φαίνεται, η δύναμις του Χαλκηδονίου (68), ο οποίος εξ
+   άλλου ήτο φοβερός ανήρ και εις το να εξοργίση το πλήθος αφ' ενός,
+   και πάλιν αυτό ωργισμένον να το καταπραΰνη γοητεύων, ως έλεγε· και
+   επιτηδειότατος εις το να κατηγορή και εις το να αναιρή τας
+   κατηγορίας με κάθε τρόπον. Όλοι δε από κοινού πλέον φαίνεται ότι
+   παρεδέχθησαν ποίον πρέπει να είναι το τέλος των λόγων, το οποίον
+   άλλοι μεν καλούσιν επάνοδον, άλλοι δε με άλλο όνομα.
+
+Φαίδρος
+   Εννοείς το να συγκεφαλαιώσουν τα καθέκαστα εις το τέλος διά να
+   υπενθυμίσουν εις τους ακούοντας περί των λεχθέντων.
+
+Σωκράτης
+   Ταύτα λέγω, και αν συ έχης να προσθέσης άλλο τι περί της τέχνης των
+   λόγων.
+
+Φαίδρος
+   Έχω μερικά μικρά και ανάξια λόγου.
+
+Σωκράτης
+   Ας αφήσωμεν δα τα μικρά· μάλλον δε ταύτα ας φέρωμεν εις πλήρες φως,
+   ποία είναι η δύναμις της τέχνης και πού φανερώνεται.
+
+Φαίδρος
+   Είναι ισχυροτάτη, Σωκράτη, η δύναμις της ρητορικής και φανερώνεται
+   εις τας συνελεύσεις του πλήθους.
+
+Σωκράτης
+   Είναι αληθές· αλλ', έκτακτέ μου φίλε, ιδέ και συ μήπως φαίνεται και
+   εις σε, όπως και εις εμέ, αραιόν το στημόνι του υφάσματος της
+   ρητορικής αυτής.
+
+Φαίδρος
+   Αποδείκνυέ μου μόνον.
+
+Σωκράτης
+   Ειπέ μου λοιπόν· εάν τις υπάγη εις τον φίλον σου Εριξύμαχον ή τον
+   πατέρα αυτού Ακουμενόν και είπη ότι εγώ γνωρίζω τοιαύτα ιατρικά να
+   προσφέρω εις τα σώματα, ώστε εάν θέλω να τα θερμαίνω και να τα
+   κρυώνω και, εάν μεν μου φανή καλόν, να τα κάμω να εξεμώσι, εάν δε
+   πάλιν όχι, να αφοδεύωσι και άλλοι πάρα πολλά τοιαύτα, και επειδή
+   γνωρίζω αυτά έχω την αξίωσιν ότι είμαι ιατρός και ότι και άλλον
+   κάμνω ιατρόν, εάν εις αυτόν ήθελον παραδώσει την επιστήμην τούτων·
+   τι νομίζεις ότι θα έλεγον εάν ήκουον αυτά οι φίλοι σου;
+
+Φαίδρος
+   Τι άλλο παρά θα τον ηρώτων, εάν εκτός τούτων γνωρίζει και τους
+   ασθενείς οι οποίοι έχουν ανάγκην τούτων και πότε μεταχειρίζεται το
+   καθέν και κατά ποίαν δόσιν;
+
+Σωκράτης
+   Εάν λοιπόν απαντήση, ότι δεν γνωρίζω τίποτε από αυτά, αλλ' ότι έχω
+   την αξίωσιν ο μαθητής μου να κάμη όσα ζητείς;
+
+Φαίδρος
+   Νομίζω ότι θα του έλεγον ότι είναι τρελλός, και ότι τα έμαθεν από
+   κάποιο βιβλίον ή ότι ενόμισεν, επειδή έτυχε ν' ακούση περί
+   φαρμάκων, πως είναι ιατρός, ενώ δεν γνωρίζει τίποτε από την
+   ιατρικήν τέχνην.
+
+Σωκράτης
+   Τι δε θ' απήντων εξ άλλου ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης, εάν
+   παρουσιάζετο κανείς εις αυτούς λέγων ότι γνωρίζει να κάμνη περί
+   μικρού πράγματος λόγους υπερβολικά μακρούς και περί μεγάλου πάρα
+   πολύ μικρούς, όταν δε θέλη, να κάμνη ώστε οι λόγοι του να κινούν
+   τον οίκτον και τουναντίον πάλιν τον φόβον, και να δεικνύουν απειλήν
+   και πολλά άλλα παρόμοια, και διδάσκων αυτά να νομίζη ότι παραδίδει
+   ποίησιν τραγωδίας;
+
+Φαίδρος
+   Και αυτοί νομίζω, Σωκράτη, ότι θα κατεγέλων εκείνον, αν τις νομίζη
+   ότι η τραγωδία είναι άλλο τι παρά η αρμόζουσα σύνθεσις των
+   στοιχείων τούτων και ως προς άλληλα και ως προς το σύνολον.
+
+Σωκράτης
+   Αλλά δεν θα τον περιέπαιζον βαναύσως, αλλά καθώς μουσικός, όταν
+   απαντήση άνδρα θεωρούντα τον εαυτόν του κάτοχον της αρμονίας,
+   επειδή έτυχε να γνωρίζη πώς είναι δυνατόν να τονίζη χορδήν
+   υψηλότατα και χαμηλότατα, δεν θα του έλεγε με αγριότητα «δυστυχή,
+   είσαι τρελλός», αλλ' επειδή είναι αληθής μουσικός θα του έλεγε
+   μαλακότερον ότι «καλέ μου, είναι ανάγκη μεν και αυτά τα οποία
+   γνωρίζεις να γνωρίζη ο μέλλων να γίνη κάτοχος της αρμονίας, αλλ'
+   όμως δύναται κάλλιστα να μη γνωρίζη τίποτε από αρμονίαν και αν
+   κατέχη την ιδικήν σου εμπειρικήν γνώσιν διότι γνωρίζεις τα προ της
+   αρμονίας αναγκαία μαθήματα, αλλ' όχι τα αρμονικά».
+
+Φαίδρος
+   Ορθότατα βεβαίως.
+
+Σωκράτης
+   Και ο Σοφοκλής λοιπόν εις τον προς αυτόν επιδεικνυόμενον θα έλεγεν
+   ότι γνωρίζει τα προ της τραγωδίας, αλλ' όχι τα τραγικά, και ο
+   Ακουμενός [θα έλεγεν εις εκείνον ότι γνωρίζει] τα προ της ιατρικής,
+   αλλ' όχι τα ιατρικά.
+
+Φαίδρος
+   Βεβαιότατα.
+
+Σωκράτης
+   Τι δε νομίζομεν; εάν ο μελίγλωσσος Άδραστος (69) ή ο Περικλής
+   ήκουον εκείνα τα πάγκαλα τεχνάσματα, τα οποία τώρα ημείς
+   διεξήλθομεν, τας βραχυλογίας και τας εικονολογίας και όσα άλλα
+   εξετάσαντες εις πλήρες φως είπομεν ότι είναι συζητήσιμα, τι εκ των
+   δύο, (οργισμένοι αυτοί, καθώς εγώ και συ, θα είχον την βαναυσότητα
+   να είπωσι λέξιν τινά χονδρήν εις τους λέγοντας και διδάσκοντας αυτά
+   ως ρητορικήν τέχνην, ή, επειδή είναι σοφώτεροί μας, και ημάς θα
+   επέπληττον λέγοντες· Φαίδρε και Σωκράτη, δεν πρέπει να οργιζώμεθα,
+   αλλά να συγχωρώμεν, εάν τινες μη γνωρίζοντες διαλεκτικήν ευρέθησαν
+   εις αδυναμίαν να ορίσωσι την έννοιαν της ρητορικής, ένεκα δε τούτου
+   του παθήματος ενόμισαν ότι εύρον την ρητορικήν, εν ώ κατείχον μόνον
+   τα προ της τέχνης αναγκαία μαθήματα, και ταύτα πλέον διδάσκοντες
+   εις άλλους φρονούσιν ότι τελείως η ρητορική έχει διδαχθή από
+   αυτούς, οφείλουσιν όμως οι ίδιοι οι μαθηταί των ν' αντλώσιν εις
+   τους λόγους από τους εαυτούς των εκάστην γνώσιν εκ των [ανωτέρω]
+   τούτων εις το να την μεταχειρίζονται πειστικώς εις τον λόγον και
+   εις το να συνθέτωσι το όλον, επειδή τούτο δεν παρέχει καμμίαν
+   δυσκολίαν.
+
+Φαίδρος
+   Αλλά βεβαίως, Σωκράτη, πλησιάζει τοιαύτη τις να είναι η τέχνη, την
+   οποίαν ούτοι οι άνδρες και διδάσκουσι και γράφουσι· και εις εμέ
+   φαίνεσαι ότι έχεις είπει το αληθές· αλλά την τέχνην του όντως
+   ρητορικού και του πιθανού εν τω λόγω με ποίον τρόπον και από πού
+   δύναται τις να την πορισθή;
+
+Σωκράτης
+   Διά να δυνηθής, Φαίδρε, να γίνης τέλειος εις τους αγώνας της
+   ρητορικής είναι επόμενοι ίσως και αναγκαίοι οι όροι οι ισχύοντες
+   και εις τους άλλους αγώνας. Εάν μεν εις σε υπάρχη εκ φύσεως η
+   ρητορική δύναμις, θα είσαι ρήτωρ λαμπρός εάν προσλάβης την
+   επιστήμην και την μελέτην· εάν δε παραλίπης τι εκ τούτων, κατά
+   τούτο θα είσαι ατελής. Καθόσον δε υπάρχει εις το έργον τούτο τέχνη,
+   νομίζω ότι η ορθή μέθοδος δεν φαίνεται να είναι εκείνη την οποίαν
+   ακολουθεί ο Λυσίας και ο Θρασύμαχος.
+
+Φαίδρος
+   Αλλά ποία είναι λοιπόν η ορθή μέθοδος;
+
+Σωκράτης
+   Πλησιάζομεν, καλέ μου, να είπωμεν ευλόγως ότι ο Περικλής έγινεν εις
+   την ρητορικήν τελειότατος εξ όλων.
+
+Φαίδρος
+   Πώς;
+
+Σωκράτης
+   Όλαι όσαι είναι μεγάλαι τέχναι έχουσιν ανάγκην οξείας παρατηρήσεως
+   και ανωτέρας επιστήμης περί της φύσεως, διότι το ύψος των
+   διανοημάτων τούτο και το παντελώς τέλειον φαίνεται ότι από εδώ
+   εισέρχεται εις τα έργα, το οποίον και ο Περικλής αποκτήσας
+   προσέθηκεν εις την ευφυίαν του· διότι προσκολληθείς, νομίζω, εις
+   τον Αναξαγόραν (70), όστις ήτο τοιούτος, και γεμισθείς από γνώσεις
+   φυσιολογικάς, και φθάσας εις την εξέτασιν της φύσεως του νοητικού
+   και του άνευ διανοίας υλικού κόσμου, περί των οποίων ο Αναξαγόρας
+   κατ' εξοχήν ησχολείτο, εκ τούτων των θεμάτων μετέφερεν ο Περικλής
+   εις την τέχνην των λόγων ότι ήτο χρήσιμον εις αυτήν.
+
+Φαίδρος
+   Πώς τούτο λέγεις;
+
+Σωκράτης
+   Ο αυτός τρόπος είναι διά την ιατρικήν τέχνην, ο οποίος και διά την
+   ρητορικήν.
+
+Φαίδρος
+   Πώς λοιπόν;
+
+Σωκράτης
+   Και εις τας δύο τέχνας πρέπει να διακρίνης την φύσιν, του σώματος
+   εις την μίαν, της ψυχής εις την άλλην, εάν μέλλης όχι μόνον
+   μηχανικώς και εμπειρικώς, αλλά και με τέχνην να εργασθής· εις μεν
+   το σώμα προσφέρων φάρμακα και τροφήν θα εμβάλης υγείαν και δύναμιν,
+   εις δε την ψυχήν και λόγους και ωφελίμους ασχολίας προσφέρων την
+   πειθώ, την οποίαν θέλεις, θα παραδώσης.
+
+Φαίδρος
+   Κατ αυτόν τον τρόπον το πράγμα φαίνεται, Σωκράτη, αληθές.
+
+Σωκράτης
+   Την φύσιν λοιπόν της ψυχής νομίζεις ότι δύνασαι να κατανοήσης κατά
+   τρόπον σοβαρόν, εάν δεν γνωρίζης την όλην φύσιν;
+
+Φαίδρος
+   Εάν μεν πρέπη να πεισθή κανείς εις τον Ιπποκράτην, τον απόγονον των
+   υιών του Ασκληπιού, ουδέ τα περί του σώματος δύναται να κατανοήση
+   άνευ της μεθόδου ταύτης.
+
+Σωκράτης
+   Βεβαίως καλά, φίλε μου, τα λέγει· πρέπει όμως εξετάζοντες τον ορθόν
+   λόγον προς τα του Ιπποκράτους, να ερευνήσωμεν εάν ευρίσκωνται εις
+   συμφωνίαν.
+
+Φαίδρος
+   Παραδέχομαι.
+
+Σωκράτης
+   Εις το περί φύσεως λοιπόν εξέταζε τι λέγει και ο Ιπποκράτης και ο
+   ορθός λόγος. Αρά γε εις την εξέτασιν εδώ δεν πρέπει να διανοούμεθα
+   ως να πρόκειται περί της φύσεως οιουδήποτε πράγματος; πρώτον μεν
+   πρέπει να εξετάζωμεν το πράγμα, περί του οποίου θα θελήσωμεν να
+   γίνωμεν και οι ίδιοι τεχνικοί και δυνατοί, ώστε και άλλους να
+   κάμωμεν, εάν είναι απλούν ή σύνθετον [εκ πολλών ειδών], έπειτα δε,
+   εάν είναι απλούν, πρέπει να παρατηρήσωμεν τίνα δύναμιν έχει εκ
+   φύσεως προς το να ενεργή πρός τι ή τίνα δύναμιν έχει προς το να
+   πάθη υπό τινος, εάν δε περισσότερα είδη έχη, αφ' ού αριθμήσωμεν
+   αυτά, εκείνο το οποίον θα ίδωμεν επί του ενός, τούτο να ίδωμεν επί
+   εκάστου είδους, κατά τι μέρος είναι αυτό προωρισμένον υπό της
+   φύσεως τι να ενεργή, ή κατά τι μέρος τι να πάθη υπό τινος είναι
+   προωρισμένον εκ φύσεως;
+
+Φαίδρος
+   Πλησιάζομεν Σωκράτη, εις το τέλειον.
+
+Σωκράτης
+   Η άνευ τούτων λοιπόν μέθοδος θα ωμοίαζεν ωσάν με τυφλού πορείαν·
+   αλλ' όμως δεν πρέπει να παρομοιάσωμεν τον μετά τέχνης διεξερχόμενον
+   οτιδήποτε θέμα με τυφλόν ούτε με κωφόν, αλλά φανερόν ότι, εάν τις
+   μετά τέχνης λόγους περί τινος προσφέρη, την ουσίαν θα φανερώση
+   ακριβώς της φύσεως τούτου, προς την οποίαν τους λόγους θα πλησιάση·
+   θα είναι δε τούτο η ψυχή.
+
+Φαίδρος
+   Αναμφιβόλως.
+
+Σωκράτης
+   Εις τούτο λοιπόν πάσα η άμιλλα αυτού τείνει· διότι να πείση με
+   τούτο επιχειρεί· δεν είναι αληθινόν;
+
+Φαίδρος
+   Ναι.
+
+Σωκράτης
+   Φανερόν λοιπόν ότι και ο Θρασύμαχος, και οποιοσδήποτε άλλος
+   προσφέρει τέχνην ρητορικήν σοβαρώς, πρώτον μεν μετά πάσης ακριβείας
+   θα περιγράψη την ψυχήν και θα κατορθώση ώστε να ίδη ποία εκ των δύο
+   είναι η φύσις αυτής, μία και ομοία ή καθώς το σώμα πολυσύνθετος·
+   διότι είπομεν ότι τούτο είναι το δεικνύον την φύσιν των πραγμάτων.
+
+Φαίδρος
+   Βεβαιότατα.
+
+Σωκράτης
+   Δεύτερον δε θα περιγράψη τι εις τι ενεργεί ή τι έπαθεν υπό τινος εκ
+   φύσεως.
+
+Φαίδρος
+   Αναμφιβόλως.
+
+Σωκράτης
+   Τρίτον δε, αφ' ου κατατάξη τα γένη των λόγων και της ψυχής και τα
+   παθήματα τούτων, θα ανατρέξη εις τας αιτίας, προσαρμόζων έκαστον
+   γένος εις έκαστον και διδάσκων, οποία ούσα η ψυχή, ποίους λόγους
+   ακούουσα και διά ποίαν αιτίαν κατ' ανάγκην άλλη μεν πείθεται, άλλη
+   δε απειθεί.
+
+Φαίδρος
+   Καλλίστη μέθοδος, βεβαίως θα ήτο η τοιαύτη.
+
+Σωκράτης
+   Δεν θα λεχθή ποτέ λοιπόν, φίλε μου, ή θα γραφή ούτε τι άλλο ούτε
+   τούτο με τέχνην κατ' άλλον τρόπον εάν φανερώνεται ή λέγεται· αλλ'
+   οι σήμερον γράφοντες, τους οποίους συ έχεις ακούσει, είναι
+   πανούργοι και αποκρύπτουσι τας εξαιρέτους γνώσεις των περί ψυχής·
+   κατά τούτον λοιπόν τον τρόπον, πριν ομιλήσουν και γράψουν, ας μη
+   πειθώμεθα εις αυτούς ότι με τέχνην γράφουν.
+
+Φαίδρος
+   Τις είναι αυτός ο τρόπος;
+
+Σωκράτης
+   Αυτούς τους όρους δεν μου είναι εύκολον να είπω· καθ' όσον δε μου
+   είναι δυνατόν, επιθυμώ να λέγω περί του πώς πρέπει να γράφωμεν, εάν
+   μέλλωμεν να έχωμεν τέχνην.
+
+Φαίδρος
+   Λέγε λοιπόν.
+
+Σωκράτης
+   Επειδή συμβαίνει να είναι η δύναμις του λόγου ψυχαγωγία, ο μέλλων
+   να γίνη ρητορικός είναι ανάγκη να γνωρίζη πόσα είδη έχει η ψυχή.
+   Είναι λοιπόν τα μέρη της τόσα και τόσα και τοιαύτα και τοιαύτα·
+   όθεν άλλοι μεν άνθρωποι τοιούτοι γίνονται, άλλοι δε τοιούτοι· αφ'
+   ού δε ταύτα τα της ψυχής είναι διηρημένα, υπάρχουσιν εξ άλλου τόσα
+   και τόσα είδη λόγων, έκαστον τοιούτον· οι μεν λοιπόν τοιούτοι, υπό
+   τοιούτων λόγων διά ταύτην εδώ την αιτίαν εις τα τοιαύτα είναι
+   ευπειθείς, οι δε τοιούτοι εις τα εξής δυσκόλως πείθονται· πρέπει
+   λοιπόν ταύτα ικανώς αφ' ού νοήση τις, να παρατηρή αυτά εις τας
+   πράξεις ευρισκόμενα και χρησιμοποιούμενα και να δύναται δι' οξείας
+   αντιλήψεως να παρακολουθή αυτά, αλλέως ουδέν ακόμη θα έχη αποκτήσει
+   περισσότερον εξ όσων τότε ήκουε συνδιατρίβων εις την σχολήν των
+   λόγων. Όταν δε θα είναι ικανός να είπη οποίοι άνθρωποι από οποίους
+   λόγους πείθονται, και όταν είναι δυνατός διαισθανόμενος την καρδίαν
+   του πλησιάζοντος αγνώστου να δεικνύη εις τον εαυτόν του, ότι αυτός
+   είναι ο άνθρωπος, και αυτός είναι ο χαρακτήρ περί του οποίου άλλοτε
+   εκάμομεν τον λόγον, ο οποίος τώρα παρουσιάζεται πραγματικώς εις
+   τούτον, προς τον οποίον χαρακτήρα πρέπει ν' απευθύνω τούτους εδώ
+   τους λόγους, όπως τον πείσω διά ταύτα εδώ, αυτά δε όλα όταν τα
+   κατέχη πλέον, και όταν προσλάβη την γνώσιν των ευκαιριών, κατά τας
+   οποίας πότε πρέπει να ομιλή και πότε πρέπει να σιωπά, και τας
+   βραχυλογίας εξ άλλου και τας λυπηράς εκφράσεις και τας
+   μεγαλοποιήσεις εις έκαστον των ειδών των λόγων, όσα ήθελε μάθει και
+   αφ' ού διακρίνη τον κατάλληλον καιρόν και το παράκαιρον τούτων,
+   τότε η τέχνη καλώς και τελείως έχει απεργασθή, πρότερον δε όχι·
+   αλλ' όταν τις εις τι από αυτά είναι ελλιπής ή λέγων ή διδάσκων ή
+   γράφων, λέγει δε ότι με τέχνην ομιλεί, τότε έχει δίκαιον όστις δεν
+   τον πιστεύει. Τι λοιπόν; θα είπη ίσως ο συγγραφεύς, Φαίδρε και
+   Σωκράτη, σας φαίνεται τοιουτοτρόπως; ή άλλως πως πρέπει ν'
+   αντιληφθώμεν την λεγομένην τέχνην των λόγων;
+
+Φαίδρος
+   Αδύνατον, Σωκράτη, να έχη κατ' άλλον τινά τρόπον αν και δεν
+   φαίνεται ότι είναι μικρόν το έργον τούτο.
+
+Σωκράτης
+   Αληθινά λέγεις· ένεκα τούτου βεβαίως πρέπει τις πάντας τους λόγους
+   μεταστρέφων άνω και κάτω να τους εξετάζη, μήπως εκεί κάπου φαίνεται
+   κανείς δρόμος προς την τέχνην ευκολώτερος και βραχύτερος, ίνα μη
+   πολύν δρόμον και τραχύν ματαίως λάβη, εν ώ είναι δυνατόν μικρόν και
+   ομαλόν. Αλλ' εάν κάπως δύνασαι να μας βοηθήσης συ, όστις έχεις
+   ακούσει τους λόγους του Λυσίου ή τινος άλλου, προσπάθησε να
+   ενθυμηθής και να λέγης.
+
+Φαίδρος
+   Ένεκα δοκιμής ηδυνάμην να έχω κάτι, αλλά τώρα τουλάχιστον διά
+   τοιούτον σκοπόν τίποτε δεν έχω.
+
+Σωκράτης
+   Θέλεις λοιπόν εγώ να είπω λόγον τινά, τον οποίον έχω ακούσει από
+   τινας ασχολουμένους περί ταύτα;
+
+Φαίδρος
+   Πώς όχι;
+
+Σωκράτης
+   Λέγεται λοιπόν, Φαίδρε, ότι είναι δίκαιον να είπωμεν και το λόγιον
+   του λύκου (71).
+
+Φαίδρος
+   Και συ βεβαίως έτσι κάμνε.
+
+Σωκράτης
+   Λέγουσι λοιπόν [οι επαγγελλόμενοι την ρητορικήν τέχνην] ότι δεν
+   πρέπει καθόλου να καυχώμεθα διά την διαλεκτικήν μας, ουδέ να την
+   εξυψώνωμεν πολύ απομακρυνόμενοι, επειδή περιβαλλόμεθα διά των
+   μεθόδων της· διότι [ως προσθέτουν] είναι παντελώς ορθόν, ό,τι και
+   εις τας αρχάς του λόγου είπομεν, πως δεν είναι καμμία ανάγκη ο
+   μέλλων να γίνη ρήτωρ να έχη γνώσιν της αληθείας περί των δικαίων ή
+   αγαθών πραγμάτων, ή και περί των ανθρώπων εάν είναι τοιούτοι εκ
+   φύσεως ή εκ μαθήσεως. Διότι εις τα δικαστήρια ουδέ το ελάχιστον
+   περί της αληθείας τούτων φροντίζει κανείς, αλλά περί του πιθανού.
+   Τούτο δε είναι το &αληθοφανές&, εις το οποίον πρέπει να προσέχη ο
+   μέλλων μετά τέχνης να λέγη. Ουδέ εξ άλλου πρέπει τα πραχθέντα να
+   λέγωμεν ενίοτε, εάν δεν έχουν πραχθή αληθοφανώς, αλλά μόνον τα
+   αληθοφανή και εις την κατηγορίαν και εις την απολογίαν και εν
+   γένει, όταν λέγωμεν ότι ο ρήτωρ πρέπει να επιδιώκη πλέον το
+   φαινόμενον, παραιτά τελείως την πραγματικήν αλήθειαν· τούτο
+   βεβαίως, όταν γίνεται καθ' όλον τον λόγον, όλην την τέχνην παρέχει.
+
+Φαίδρος
+   Έχεις διεξέλθει, Σωκράτη, αυτά ακριβώς που λέγουν οι προσποιούμενοι
+   ότι είναι τεχνίται εις τους λόγους. Πράγματι ενεθυμήθην ότι εις τα
+   προηγούμενα δι' ολίγων ηγγίσαμεν το τοιούτον, μου φαίνεται δε ότι
+   τούτο είναι πάρα πολύ μέγα επιχείρημα εις τους ασχολουμένους περί
+   την τοιαύτην ρητορικήν.
+
+Σωκράτης
+   Αλλά τον Τισίαν βεβαίως αυτόν τον έχεις σπουδάσει επιμελώς· ας μας
+   είπη λοιπόν και το εξής ο Τισίας, μήπως είναι άλλο τι το αληθοφανές
+   και άλλο αι δοξασίαι του πλήθους;
+
+Φαίδρος
+   Είναι δηλαδή άλλο τι;
+
+Σωκράτης
+   Τούτο λοιπόν, ως φαίνεται, ευρών ότι είναι συγχρόνως σοφόν και
+   τεχνικόν έγραψεν ο Τισίας, ότι εάν τις ασθενής, αλλ' ανδρικόν έχων
+   χαρακτήρα, άλλον ισχυρόν και δειλόν κατακτυπήσας και αφαιρέσας το
+   ιμάτιον αυτού, ή τι άλλο, φέρεται εις το δικαστήριον, ούτε αυτός
+   ούτε ο άλλος πρέπει να λέγη την αλήθειαν· αλλ' ο μεν δειλός θα λέγη
+   ότι δεν εκτυπήθη από μόνον τον ανδρικόν, αυτός δε θα ελέγχη τούτο
+   λέγων ότι μόνοι ήσαν και θα κάμη κατάχρησιν αυτής της δικαιολογίας,
+   ότι πώς ήτο δυνατόν εγώ έτσι ασθενής να προσβάλω αυτόν τόσον
+   ισχυρόν. Εκείνος βεβαίως δεν θα ομολογήση την δειλίαν του, αλλά
+   προσπαθών να παρουσιάση άλλο τι ψεύδος ήθελε δώσει ίσως εις τον
+   αντίδικον επιχειρήματα ίνα τον εξελέγξη· και άλλα τινά παρόμοια
+   λοιπόν είναι τα μετά τέχνης λεγόμενα. Δεν είναι αληθές, Φαίδρε;
+
+Φαίδρος
+   Είναι βεβαίως.
+
+Σωκράτης
+   Ω, υπερβολικά φαντάζεται ότι τέχνην τινά μυστηριώδη ανεύρεν ο
+   Τισίας ή άλλος οστισδήποτε και αν είναι και από οιανδήποτε πατρίδα
+   και αν ονομάζεται χαίρων. Αλλά, φίλε μου, εις τούτον ημείς τι εκ
+   των δύο να λέγωμεν παρά τούτο;
+
+Φαίδρος
+   Το ποίον;
+
+Σωκράτης
+   Ότι, ω Τισία, προ πολλού ημείς, πριν και συ να λάβης τον λόγον,
+   συνέπεσε να λέγωμεν ότι τούτο το αληθοφανές κατά τύχην γίνεται
+   ασπαστόν από το πλήθος, επειδή ομοιάζει προς το αληθές. Τώρα μόλις
+   εξηγήσαμεν ότι ο γνωρίζων την αλήθειαν κάλλιστα γνωρίζει να ευρίσκη
+   τας ομοιότητας. Ώστε θα σε ηκούομεν, εάν άλλο τι νέον περί της
+   τέχνης των λόγων λέγης, ει δε μη θα πεισθώμεν εις εκείνα τα οποία
+   εξηγήσαμεν, ότι εάν κανείς δεν εξακριβώση τας φύσεις των μελλόντων
+   ακροατών του, και δεν είναι ικανός να διαιρή τα όντα εις τα είδη
+   των και να περιλαμβάνη τα καθ' έκαστα υπό μίαν ιδέαν, ουδέποτε θα
+   γίνη τεχνικός εις την ρητορικήν, καθόσον είναι τούτο εφικτόν εις
+   τον άνθρωπον. Ταύτα δε δεν θ' αποκτήση ποτέ χωρίς βαθείαν μελέτην·
+   διά την οποίαν πρέπει να καταβάλλη μακρούς κόπους ο σώφρων όχι διά
+   να λέγη και να ενεργή απευθυνόμενος προς ανθρώπους, αλλά διά να
+   δύναται να λέγη και να πράττη πάντα με τρόπον αρεστόν εις τους
+   θεούς κατά το μέτρον των δυνάμεών του. Όχι άρα, Τισία, δεν πρέπει,
+   καθώς λέγουν οι σοφώτεροί μας, ο φρόνιμος άνθρωπος να καταγίνεται
+   διά ν' αρέσκη εις τους ομοδούλους του, εάν τούτο δεν είναι
+   πάρεργον, αλλ' εις δεσπότας αγαθούς και καταγομένους εξ αγαθών·
+   ώστε μην απορήσης, εάν είναι μακρά η περίοδος, την οποίαν πρέπει να
+   διατρέξωμεν προς επιτυχίαν μεγάλων σκοπών και όχι όπως συ
+   φαντάζεσαι. Θα έχωμεν δε, όπως η λογική μας λέγει, εάν τις θελήση
+   να επιδιώξη τους σκοπούς εκείνους, λαμπρότατα αποτελέσματα εξ
+   εκείνων.
+
+Φαίδρος
+   Εξόχως ωραία μου φαίνεται ότι άγονται αυτά, Σωκράτη, εάν κανείς
+   δύναται να τα λέγη.
+
+Σωκράτης
+   Αλλά και να επιχειρή τις βεβαίως τα καλά είναι καλόν και αν
+   πρόκειται να πάθη ότι θα του συνέβαινε.
+
+Φαίδρος
+   Βεβαίως.
+
+Σωκράτης
+   Λοιπόν αρκετά είπομεν ως προς το ζήτημά μας περί τέχνης και
+   ατεχνίας λόγων.
+
+Φαίδρος
+   Έστω.
+
+Σωκράτης
+   Μας μένει δε να εξετάσωμεν το περί ευπρεπείας και απρεπείας εις το
+   γράφειν, κατά ποίον τρόπον το γραφόμενον θα εγίνετο καλόν και κατά
+   ποίον τρόπον απρεπές. Δεν έχει ούτως;
+
+Φαίδρος
+   Ναι.
+
+Σωκράτης
+   Γνωρίζεις πώς θα φανής τα μάλιστα ευχάριστος εις τους θεούς, διά
+   λόγου προφορικού ή γραπτού;
+
+Φαίδρος
+   Καθόλου δεν γνωρίζω. Συ δε;
+
+Σωκράτης
+   Γνωρίζω να σου αναφέρω παράδοσιν των παλαιών, την δε αλήθειαν αυτοί
+   εγνώριζον. Εάν δυνηθώμεν να εύρωμεν μόνοι μας την αλήθειαν, αρά γε
+   θα μας έμελε πλέον διά καμμίαν των ανθρωπίνων δοξασιών των παλαιών;
+
+Φαίδρος
+   Αστείον πράγμα μ' ερώτησες· αλλά λέγε εκείνα τα οποία διατείνεσαι
+   ότι ήκουσες.
+
+Σωκράτης
+   Ήκουσα λοιπόν ότι περί την Ναύκρατιν (72) της Αιγύπτου εγεννήθη τις
+   εκ των εκεί παλαιών θεών, του οποίου είναι ιερόν το όρνεον, όπερ
+   καλούσιν ίβιν· το όνομα δε του θεού τούτου είναι Θευθ. Αυτός πρώτος
+   εύρε και τον αριθμόν και τον λογαριασμόν και την γεωμετρίαν και την
+   αστρονομίαν, προσέτι δε τα διά πεσσών και κύβων παιγνίδια και τέλος
+   και την γραφήν· της Αιγύπτου δε όλης ότε ήτο βασιλεύς ο Θαμούν,
+   κατοικών εις την μεγάλην πόλιν του άνω τόπου, την οποίαν οι Έλληνες
+   καλούσιν Αιγυπτίας Θήβας και τον θεόν αυτής Άμμωνα (73), εις τούτον
+   ελθών ο Θευθ τας τέχνας του εξέθηκε και υπεστήριξεν ότι έπρεπε να
+   διαδοθώσιν εις τους άλλους Αιγυπτίους. Ο δε Θαμούν τον ηρώτησε
+   ποίαν ωφέλειαν παρέχει εκάστη τέχνη, εν ώ δε ο Θευθ ανέπτυσσε τας
+   εφευρέσεις του, εκείνος άλλας μεν έψεγεν, άλλας δ' επήνει. Αλλά
+   μακρός λόγος θα εχρειάζετο διά να διεξέλθωμεν όσα πολλά
+   επιχειρήματα υπέρ ή κατά εκάστης τέχνης λέγεται ότι απεφάνθη ο
+   Θαμούν εις τον Θευθ· όταν δε εις την γραφήν έφθασεν, είπεν ο Θευθ·
+   τούτο δε, ω βασιλεύ, το μάθημα θα κάμη τους Αιγυπτίους σοφωτέρους
+   και μνημονικωτέρους· διότι ευρέθη της μνήμης και της σοφίας το
+   φάρμακον. Ο δε Θαμούν απεκρίθη· εφευρετικώτατε Θευθ, άλλος μεν έχει
+   την δύναμιν να επινοή την τέχνην, άλλος δε να κρίνη ποίον μέρος
+   ωφελείας βλάβης θα λάβουν οι μέλλοντες να εφαρμόσουν την τέχνην·
+   και τώρα συ, επειδή είσαι πατήρ των γραμμάτων και διάκεισαι
+   ευνοϊκός προς το έργον σου, είπες εναντίαν κρίσιν προς την
+   πραγματικήν δύναμίν του. Διότι τούτο θα παρέχη λησμοσύνην εις τας
+   ψυχάς των μαθόντων, επειδή θα παραμεληθή η εξάσκησις του
+   μνημονικού, διότι έχοντες πεποίθησιν εις την γραφήν ενθυμούνται τα
+   πράγματα εκ των έξωθεν διά ξένων στοιχείων και όχι εκ του
+   εσωτερικού των αυτοί αφ' εαυτών· λοιπόν δεν εύρες φάρμακον μνήμης,
+   αλλ' υπομνήσεως. Εις δε τους μαθητάς παρέχεις φανταστικήν σοφίαν
+   και όχι αλήθειαν· διότι αναγνώσαντες πολλά χωρίς διδασκαλίαν θα
+   φαντασθούν ότι είναι πολυμαθείς, εν ώ ως επί το πλείστον είναι
+   αμαθείς και ανυπόφοροι εις τας σχέσεις των, επειδή θα έχωσι γίνει
+   αντί σοφών δοκησίσοφοι.
+
+Φαίδρος
+   Συ, Σωκράτη, αν θέλης, ευκόλως κάμνεις και Αιγυπτιακούς λόγους και
+   από κάθε άλλο μέρος λόγους.
+
+Σωκράτης
+   Άλλοι είπον, φίλε μου, ότι οι πρώτοι μαντικοί λόγοι προήλθον εκ
+   δρυός εις το ιερόν του Δωδωναίου Διός. Εις εκείνους λοιπόν τους
+   παλαιούς, επειδή δεν ήσαν σοφοί καθώς ημείς οι νέοι (74), εγένετο
+   αποδεκτόν εξ αιτίας της απλοϊκότητός των ν' ακούωσι τους μαντικούς
+   λόγους από δρυς και πέτρας, ήρκει μόνον να τους έλεγον αληθινά
+   πράγματα· αλλά σε ίσως ενδιαφέρει ποίος είναι ο λέγων και από ποίαν
+   πατρίδα. Διότι εκείνο μόνον δεν προσέχεις είτε έτσι είτε αλλέως
+   έχει το ζήτημα;
+
+Φαίδρος
+   Ορθώς με επέπληξες, και εις εμέ φαίνεται ότι το ζήτημα των
+   γραμμάτων έχει όπως το έθεσεν ο Θηβαίος βασιλεύς.
+
+Σωκράτης
+   Λοιπόν ο νομίζων ότι μεταδίδει τέχνην σημειώνων αυτήν διά
+   γραμμάτων, και ο παραδεχόμενος ότι καθαρόν τι και ασφαλές
+   αποτέλεσμα προέρχεται εκ των γραμμάτων είναι γεμάτος από πολλήν
+   απλοϊκότητα και ωρισμένως αγνοεί τον χρησμόν του Άμμωνος,
+   φανταζόμενος ότι οι γεγραμμένοι λόγοι είναι κάτι περισσότερον από
+   μίαν υπόμνησιν εις τον ειδήμονα περί εκείνων, περί ων
+   πραγματεύονται τα γεγραμμένα.
+
+Φαίδρος
+   Ορθότατα.
+
+Σωκράτης
+   Διότι, Φαίδρε, ταύτην την έλλειψιν έχει η γραφή, την ομοίαν αληθώς
+   με εκείνην της ζωγραφικής. Και τα δημιουργήματα της ζωγραφικής
+   ίστανται ως ζωντανά, εάν δε τα ερωτήση τις κάτι, σοβαρώς σιωπώσι.
+   Το ίδιον και οι γραπτοί λόγοι· θα ενόμιζέ τις μεν ότι λέγουσιν ως
+   φρονούντες κάτι, εάν δε ερωτήσης τι εκ των λεγομένων, θέλων να
+   μάθης, αποκρίνονται μόνον το έν ίδιον πάντοτε. Όταν δε άπαξ γραφή
+   κάθε λόγος, κυλίεται πανταχού ομοίως και εις τους επιστήμονας,
+   ομοίως και εις εκείνους εις τους οποίους καθόλου δεν αρμόζει, και
+   δεν γνωρίζει ο λόγος εις ποίους πρέπει να ομιλή και εις ποίους να
+   σιωπά· κακώς πάσχων δε και ουχί δικαίως περιπαιχθείς πάντοτε έχει
+   ανάγκην της βοηθείας του πατρός· διότι αυτός τον εαυτόν του ούτε να
+   βοηθήση, ούτε να υπερασπίση δύναται.
+
+Φαίδρος
+   Και ταύτα ορθώς έχουσι λεχθή από σε.
+
+Σωκράτης
+   Τι δε; Βλέπομεν άλλον λόγον, γνήσιον αδελφόν του γραπτού κατά ποίον
+   τρόπον γεννάται και κατά πόσον είναι εκ φύσεως καλύτερος και
+   δυνατώτερος τούτου;
+
+Φαίδρος
+   Ποίον λόγον λέγεις, και πώς γεννάται;
+
+Σωκράτης
+   O λόγος ο οποίος γράφεται μετ' επιστήμης εις την ψυχήν του
+   μανθάνοντος και είναι δυνατόν να βοηθήση τον εαυτόν του, και ο
+   οποίος γνωρίζει καλώς προς ποίους πρέπει να λέγη και προς ποίους να
+   σιωπά.
+
+Φαίδρος
+   Λέγεις τον λόγον του επιστήμονος τον ζώντα και τον έμψυχον, του
+   οποίου ομοίωμα ηδύνατο δικαίως να κληθή ο γραπτός.
+
+Σωκράτης
+   Εντελώς αυτόν λέγω. Αλλά τούτο λοιπόν συ ειπέ μου· ο φρόνιμος
+   γεωργός, δι' όσα σπαρτά φροντίζει και θέλει να καρποφορήσωσι, τι εκ
+   των δύο, θα τα έσπερνε σοβαρώς εις ώραν θέρους εις τους Αδώνιδος
+   κήπους (75) και θα έχαιρε παρατηρών ότι εις οκτώ ημέρας έγιναν
+   ωραία φυτά; ή εάν τούτο έκαμνε, θα το έκαμνε χάριν διασκεδάσεως ή
+   εις ευκαιρίαν εορτής; δι' εκείνα δε τα σπαρτά εις τα οποία είχεν
+   ασχοληθή σπουδαίως μεταχειριζόμενος την γεωργικήν τέχνην και
+   σπείρας εις κατάλληλον έδαφος, θα ηυχαριστείτο κατά τον όγδοον μήνα
+   ν' αυξηθώσι;
+
+Φαίδρος
+   Ούτω πως, καλά λέγεις Σωκράτη, θα έκαμνε διά τα μεν σοβαρώς, διά τα
+   άλλα αλλέως.
+
+Σωκράτης
+   Ο δε ασχολούμενος εις τας επιστήμας των δικαίων, των ωραίων ή των
+   αγαθών θα είπομεν ότι είναι ολιγώτερον σοφός του γεωργού εις τα
+   ιδικά του σπέρματα;
+
+Φαίδρος
+   Καθολοκληρίαν όχι βεβαίως.
+
+Σωκράτης
+   Όχι λοιπόν σπουδάζων θα γράψη τα σπέρματα των ιδεών του εις ύδωρ
+   μέλαν, σπείρων αυτά διά καλάμου μετά λόγων αδυνάτων μεν να βοηθώσι
+   τους εαυτούς των, αδυνάτων δε ικανώς να διδάξωσι τ' αληθή.
+
+Φαίδρος
+   Τούτο δεν είναι το πιθανόν.
+
+Σωκράτης
+   Όχι βεβαίως· αλλ' όταν συγγράφη, τους μεν κήπους των γραμμάτων, ως
+   φαίνεται, χάριν διασκεδάσεως και θα σπείρη και θα γράψη θησαυρίζων
+   υπομνήματα και διά τον εαυτόν του, εάν φθάση εις το γήρας το
+   εξασθενίζον την μνήμην, και διά πάντα όστις ακολουθεί τα αυτά ίχνη,
+   και θα ευχαριστηθή θεωρών τους κήπους τούτους των γραμμάτων να
+   φυτρώνουν απαλοί, όταν δε οι άλλοι διασκεδάσεις άλλας
+   απολαμβάνουσιν εντρυφώντες εις συμπόσια και εις άλλας ηδονάς,
+   αδελφάς τούτων, τότε εκείνος, ως φαίνεται, αντί τούτων των ηδονών,
+   παίζων με τας συγγραφάς, τας οποίας λέγω, θα περνά τον καιρόν του.
+
+Φαίδρος
+   Η παιδιά, την οποίαν λέγεις, Σωκράτη, είναι ευγενεστάτη και όχι
+   φαύλη, το να δύναται κανείς δηλαδή να παίζη με τους λόγους και να
+   πλάττη αλληγορίας περί δικαιοσύνης και περί άλλων τα οποία
+   ανέφερες.
+
+Σωκράτης
+   Το πράγμα τοιουτοτρόπως βέβαια έχει, φίλε Φαίδρε· αλλά κατά πολύ,
+   νομίζω, καλυτέρα σπουδή τούτων γίνεται, όταν κανείς
+   μεταχειριζόμενος την διαλεκτικήν τέχνην παραλάβη ψυχήν γόνιμον και
+   φυτεύη και σπείρη εις αυτήν επιστημονικούς λόγους, οι οποίοι είναι
+   ικανοί και τον εαυτόν των και τον φυτεύσαντα να βοηθώσι, αλλ'
+   έχοντες σπέρμα, εξ ου άλλοι λόγοι εις άλλας καρδίας φυτρώνουν,
+   συντελούν ώστε αιωνίως ν' απαθανατίζεται τούτο το πρώτον σπέρμα,
+   και τον έχοντα αυτό κάμνουσιν ευδαίμονα εις τον ανώτατον βαθμόν τον
+   δυνατόν εις άνθρωπον.
+
+Φαίδρος
+   Βεβαίως αυτή η σπουδή που λέγεις είναι πολύ καλυτέρα ακόμη.
+
+Σωκράτης
+   Τώρα λοιπόν, Φαίδρε, αφού εσυμφωνήσαμεν εις ταύτα, δυνάμεθα εκείνα
+   πλέον να κρίνωμεν;
+
+Φαίδρος
+   Τα ποία;
+
+Σωκράτης
+   Περί των οποίων θελήσαντες να ίδωμεν, εφθάσαμεν έως εδώ ίνα
+   εξετάσωμεν την κατά του Λυσίου μομφήν περί της των λόγων γραφής,
+   και εν γένει αυτούς τους λόγους οι οποίοι γράφονται μετά ή άνευ
+   τέχνης. Και όσον μεν διά τους κανόνας του εντέχνου λόγου μου
+   φαίνεται ότι καλώς είναι εξηγημένοι.
+
+Φαίδρος
+   Πραγματικώς φαίνεται· αλλ' ενθύμισέ μου τα συμπεράσματά μας.
+
+Σωκράτης
+   Πριν ή δυνηθή τις να γνωρίση την αληθή φύσιν εκάστου αντικειμένου
+   περί του οποίου λέγει ή γράφει, και πριν γίνη ικανός να δίδη περί
+   αυτού γενικόν ορισμόν, και μετά τον ορισμόν πάλιν να διαιρή κατ'
+   είδη μέχρι του αδιαιρέτου· πριν ή κατά τον αυτόν τρόπον εμβαθύνων
+   εις την φύσιν της ψυχής, και ευρίσκων το αρμόζον είδος του λόγου
+   εις εκάστην φύσιν, τοιουτοτρόπως συνθέτη και διακοσμή τον λόγον
+   του, εις μεν την ποικίλην ψυχήν ποικίλους και παναρμονίους παρέχων
+   λόγους, εις δε την απλήν απλούς· είναι αδύνατον πρότερον να
+   χειρισθή μετά τέχνης το γένος των λόγων, καθόσον η φύσις επιτρέπει,
+   ούτε διά να διδάξη ούτε διά να πείση, καθώς όλος ο ανωτέρω λόγος
+   μου έχει μαρτυρήσει.
+
+Φαίδρος
+   Εντελώς μεν λοιπόν κατ' αυτόν τον τρόπον απεδείχθη τούτο.
+
+Σωκράτης
+   Το δε πάλιν περί του αν είναι καλόν ή αισχρόν το να μεταχειρίζεται
+   κανείς τον προφορικόν ή τον γραπτόν λόγον και περί του τρόπου καθ'
+   ον τούτο γιγνόμενον θα ελέγετο ότι είναι άξιον ονειδισμού ή
+   τουναντίον, αρά γε τα ολίγον ανωτέρω λεχθέντα δεν έχουσι φανερώσει;
+
+Φαίδρος
+   Τα ποία;
+
+Σωκράτης
+   Ότι δηλαδή αν είτε ο Λυσίας είτε άλλος τις συνέγραψεν ή θα συγγράψη
+   είτε ιδιαιτέρως είτε δημοσία νομοθετών, με το να γράφη σύγγραμμα
+   προωρισμένον διά τους πολίτας και με το να θεωρή ότι εις αυτό
+   υπάρχει μεγάλη τις βεβαιότης και σαφήνεια, κατ' αυτόν τον τρόπον
+   όνειδος προσάπτει εις τον εαυτόν του, έστω και αν τις συμφωνή μαζί
+   του ή όχι· διότι το να αγνοή κανείς είτε έξυπνος είτε ονειρευόμενος
+   περί των δικαίων και αδίκων, και περί των καλών και αγαθών δεν
+   διαφεύγει, μα την αλήθειαν, από το να μην είναι άξιος ονειδισμού,
+   ουδέ αν όλος ο όχλος επαινέση την άγνοιάν του αυτήν.
+
+Φαίδρος
+   Χωρίς άλλο.
+
+Σωκράτης
+   Εκείνος δε ο οποίος νομίζει ότι είναι ανάγκη πολύ το παιγνιώδες να
+   υπάρχη εις τον λόγον τον γραμμένον περί εκάστου θέματος, και ότι
+   ουδείς ποτε έως τώρα λόγος έμμετρος ή πεζός άξιος μεγάλης
+   σπουδαιότητος εγράφη, ουδέ ελέχθη, όπως ελέχθησαν οι συρραπτόμενοι
+   αυτοσχεδίως, άνευ ερεύνης και διδαχής, μόνον διά να πείσωσι, αλλ' ο
+   οποίος γνωρίζει, ότι τω όντι οι κάλλιστοι εκ των λόγων εγράφησαν
+   προς υπόμνησιν των προγνωριζόντων αυτούς, και ότι το σαφές και το
+   τέλειον και το σπουδαίον ενυπάρχει εις μόνους τους διδασκομένους
+   λόγους και τους λεγομένους χάριν μαθήσεως και όντως γραφομένους
+   εντός των ψυχών και διαλαμβάνοντας περί δικαίων και αγαθών, και ο
+   οποίος νομίζει ότι οι τοιούτοι λόγοι αυτού πρέπει να καλούνται ότι
+   είναι τρόπον τινά γνήσιοι αυτού υιοί, πρώτον μεν ο εντός της ιδίας
+   του ψυχής λόγος, εάν ευρεθή ενυπάρχων, έπειτα δε εάν τινες άλλοι
+   λόγοι απόγονοι και αδελφοί του πρώτου συγχρόνως εις άλλων άλλας
+   ψυχάς εγεννήθησαν, και ο οποίος τους άλλους τους παραιτά να
+   χαίρωσιν, ούτος ο τοιούτος ανήρ, Φαίδρε, πλησιάζει να είν' εκείνος
+   προς τον οποίον όμοιοι θα ηυχόμεθα και συ κ' εγώ να γίνωμεν.
+
+Φαίδρος
+   Εντελώς εγώ τουλάχιστον και θέλω και εύχομαι όσα λέγεις.
+
+Σωκράτης
+   Λοιπόν αρκετά πλέον ας είναι όσα επαίξαμεν περί της τέχνης των
+   λόγων· και συ πήγαινε κ' εξήγησε εις τον Λυσίαν ότι ημείς
+   καταβάντες εις την πηγήν των Νυμφών και το ενδιαίτημα, ηκούσαμεν
+   λόγους παραγγέλλοντας να λέγωμεν και εις τον Λυσίαν και εις
+   οιονδήποτε άλλον εκ των λογογράφων, και εις τον Όμηρον και εις
+   οιονδήποτε άλλον πάλιν εκ των επικών ή λυρικών ποιητών, τρίτον δε
+   εις τον Σόλωνα και εις τον συγγραφέα πολιτικών λόγων, τους οποίους
+   επονομάζει νόμους, ότι εάν μεν γνωρίζων πώς έχει η αλήθεια
+   συνέγραψε ταύτα, και εάν δύναται να βοηθή εαυτόν αγόμενος εις
+   έλεγχον περί όσων έχει γράψει, και αν δύναται ν' αποδείξη μικράς
+   αξίας τα γεγραμμένα απέναντι των όσων προφορικώς λέγει, δεν πρέπει
+   να καλήται διά της επωνυμίας του λογογράφου, ποιητού και νομοθέτου,
+   αλλά διά της επωνυμίας ήτις αρμόζει εις τας σπουδαίας εκείνας
+   επιστήμας του.
+
+Φαίδρος
+   Ποίας επωνυμίας εις αυτόν απονέμεις;
+
+Σωκράτης
+   Το όνομα του σοφού μεν, Φαίδρε, μου φαίνεται μέγα, και εις τον θεόν
+   μόνον αρμόζει, μάλλον δε του φιλοσόφου ή παρόμοιόν τι αρμόζει εις
+   αυτόν και είναι μάλλον ανάλογον εις την ασθενή φύσιν του.
+
+Φαίδρος
+   Και καθόλου παραλόγως.
+
+Σωκράτης
+   Αλλ' εκείνον λοιπόν, ο οποίος δεν έχει άλλα πολυτιμότερα από όσα
+   συνέθηκεν ή συνέγραψεν άνω κάτω στρέφων και κολλών τα μέρη αυτών
+   μεταξύ των και αφαιρών, δικαίως θα τον επονομάσης ποιητήν ή
+   λογογράφον ή νομογράφον;
+
+Φαίδρος
+   Βεβαίως.
+
+Σωκράτης
+   Ταύτα λοιπόν εις τον φίλον σου Λυσίαν εξήγει.
+
+Φαίδρος
+   Τι δε; συ πώς θα κάμης; διότι δεν πρέπει καθόλου να ξεχάσης τον
+   ιδικόν σου φίλον.
+
+Σωκράτης
+   Ποίον;
+
+Φαίδρος
+   Τον ωραίον Ισοκράτην· (76) εις τον οποίον τι θα είπης, Σωκράτη; πώς
+   θα χαρακτηρίσωμεν αυτόν;
+
+Σωκράτης
+   Νέος είναι ακόμη, Φαίδρε, ο Ισοκράτης· εν τούτοις θα σου είπω
+   εκείνο το οποίον μαντεύω περί αυτού.
+
+Φαίδρος
+   Το ποίον λοιπόν;
+
+Σωκράτης
+   Μου φαίνεται ότι είναι ως εκ των φυσικών του προτερημάτων καλύτερος
+   ή ώστε να συγκριθή με τον Λυσίαν [εις την ρητορικήν] και κατά τον
+   χαρακτήρα γενναιότερος· ώστε ουδόλως θα ήτο θαυμαστόν αν,
+   προχωρούσης της ηλικίας, εις αυτούς τους λόγους που ασχολείται
+   τώρα, ήθελε διακριθή μεταξύ πάντων εκείνων, όσοι μέχρι σήμερον
+   επεχείρησαν να κάμωσι λόγους περισσότερον παρά εάν ήσαν παιδιά,
+   προσέτι δε εάν αρκεσθή εις αυτά, θα τον φέρη εις μεγαλυτέρας
+   επιτυχίας, τάσις θειοτέρα· διότι εκ φύσεως, φίλε μου, ενυπάρχει
+   κάποια φιλοσοφία εις την διάνοιαν του ανδρός [αυτού]. Αυτά λοιπόν
+   εγώ μεν παρά των εδώ θεών θ' αναγγείλω εις τον αγαπώμενον από εμέ
+   Ισοκράτην, συ δε εκείνα ανάγγειλε εις τον υπό σου αγαπώμενον
+   Λυσίαν.
+
+Φαίδρος
+   Αυτά θα γίνουν· αλλ' ας αναχωρήσωμεν, επειδή και ο καύσων έχει
+   γίνει ηπιώτερος.
+
+Σωκράτης
+   Λοιπόν δεν πρέπει να προσευχηθώμεν εις τους θεούς εδώ και ν'
+   αναχωρήσωμεν;
+
+Φαίδρος
+   Βεβαίως.
+
+Σωκράτης
+   Ω αγαπητέ Παν και άλλοι θεοί όσοι λατρεύεσθε εδώ, χαρίσατέ μου την
+   εσωτερικήν της ψυχής καλλονήν· τα δε εξωτερικά αγαθά όσα έχω κάμετε
+   να είναι εις αρμονικήν σχέσιν προς την εσωτερικήν μου ωραιότητα.
+   Πλούσιον δε είθε να νομίζω [μόνον] τον σοφόν· είθε δε να έχω τόσον
+   πλήθος χρυσού, όσον θα ήτο αρκετόν να φέρη και να μεταχειρίζεται
+   όχι άλλος άνθρωπος ή ο σώφρων. — Έχομεν ακόμη ανάγκην και άλλου
+   τινός, Φαίδρε; Διότι εγώ μεν έχω ευχηθή αρκετά.
+
+Φαίδρος
+   Και δι' εμέ κάμε τας αυτάς ευχάς· διότι είναι κοινά τα των φίλων (77).
+
+
+
+Τ Ε Λ Ο Σ
+
+
+
+Η Σειρά των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, των Εκδόσεων Φέξη, υπήρξεν
+ένας σταθμός στα ελληνικά χρονικά. Για πρώτη φορά προσφερόταν
+συστηματικά στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, η αρχαία ελληνική σκέψη
+(Ιστορία, φιλοσοφία, ποίηση, δράμα, δικανικός και πολιτικός λόγος)
+σε δημιουργικές μεταφορές της, από τους άριστους μεταφραστές του
+τόπου, στην πιο σύγχρονη μορφή που πήρε εξελισσόμενο το γλωσσικό
+της όργανο. Ο Όμηρος, οι Τραγικοί κι ο Αριστοφάνης, ο Ηρόδοτος, ο
+Θουκυδίδης, ο Πλάτων, ο Ξενοφών, ο Αριστοτέλης, ο Θεόκριτος, ο
+Θεόφραστος, ο Επίκτητος, ο Πλούταρχος, ο Λουκιανός κλπ.
+προσφέρονται και σήμερα, στις κλασικές πια μεταφράσεις των Πολυλά,
+Ραγκαβή, Μωραϊτίδη, Κονδυλάκη, Ποριώτη, Γρυπάρη, Τανάγρα, Πολέμη,
+Καμπάνη, Καζαντζάκη, Βάρναλη, Αυγέρη, Βουτιερίδη, Ζερβού,
+Φιλαδελφέως, Τσοκόπουλου, Σιγούρου, Κ. Χρηστομάνου κλπ, σε μια
+σύγχρονη σειρά εκδόσεων βιβλίου τσέπης, πράγμα που επίσης γίνεται
+για πρώτη φορά, συστηματικά, στην Ελλάδα.
+
+ΦΑΙΔΡΟΣ Περιμάχητος διάλογος, που από την αρχαιότητα κιόλας πότε
+προκαλούσε τον έπαινο και πότε την επίκριση για τις παράτολμες περί
+ηθικής ιδέες του, οι οποίες αναπτύσσονται τεχνικώτατα και με
+παραστατικό λυρισμό. Πραγματεύεται τον έρωτα, το κάλλος και όλα τ'
+ανάλογα ψυχικά συναισθήματα, ανακρούοντας και συμπληρώνοντας έναν
+σχετικό λόγο του Λυσίου κι αποδείχνωντας, ταυτόχρονα, πως η
+ρητορική μόνο με τη φιλοσοφία μπορεί ν' αναχθή σε τέχνη.
+
+Η «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ» ΑΝΑΤΥΠΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ
+ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ.
+ΑΘΗΝΑΙ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 36 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΤΣΙΜΙΣΚΗ 61
+
+ΤΙΜΗ ΤΟΜΟΥ ΔΡΑΧΜΕΣ 10
+
+
+***
+
+1) Ο μοναδικός ούτος Έλλην πλατωνιστής καινοτομεί εις την εξέτασιν
+των διαλόγων αποδίδων πολύ ορθώς μεγάλην προσοχήν εις την πολιτικήν
+και ηθικήν ατμόσφαιραν επί Πλάτωνος. Ελαττώνει όμως υπέρ το δέον
+την αξίαν της γλωσσικής εξετάσεως ως πηγής εις την χρονικήν
+κατάταξιν των έργων, την οποίαν ακολουθούσιν οι λεγόμενοι
+στατιστικοί (εν Αγγλία και Γερμανία). Η κυριωτάτη καινοτομία του κ.
+Σ. Μωραΐτου είναι η άρνησις της γνησιότητος του Παρμενίδου,
+Σοφιστού, Πολιτικού, εις το οποίον όμως σπουδαίοι ξένοι πλατωνισταί
+δεν συμφωνούσι. Και ο νεαρός φιλόσοφος κ. Δ. Γληνός ασχοληθείς με
+την ηθικήν τον Πλάτωνος ηρεύνησε τον φιλόσοφον επί των νέων
+ερευνών.
+
+2) Στηρίζεται και εις το χωρίον τον Φαίδρον 376 D. Αι εκδόσεις του
+κ. Σ. Μωραΐτου εις την Ζωγράφειον Βιβλιοθήκην.
+
+3) Marcel Renault. Platon. Paris. Βιβλιογραφίαν περί Πλάτωνος εν
+τη Ελληνική μεταφράσει της ιστορίας της Αρχαίας Ελληνικής
+Λογοτεχνίας τον Κρίστ. Βιβλιοθήκη Μαρασλή.
+
+4) Γ. Κωνσταντινίδης, Περί του χρόνου της συγγραφής του Φαίδρου.
+
+5) Ως ανέγνωσα παρά Μ. Πανταζή.
+
+6) Οι Έρωτες του Λουκιανού μας παρέχουν εικόνα των ερωτικών παθών
+των αρχαίων.
+
+7) Henri de Weindel et F. P. Ficher. — L' homosexualité en
+Allemagne. Paris. Felix. Juven. Ενταύθα η σχετική βιβλιογραφία.
+
+8) Μακράν ανάλυσιν ο Θ. Καρούσος, εν τη Πανδώρα.
+
+9) Ο Λυσίας εκ των δέκα Αττικών ρητόρων εγεννήθη εν Συρακούσαις
+κατά τινας το 459, απέθανε δε το 379. Οι δικανικοί του λόγοι
+εθεωρούντο υπόδειγμα καθαρού αττικισμού.
+
+10) Ο Ακουμενός ήτον ιατρός ως και ο υιός του Ερυξίμαχος (πρόσωπο
+του Συμποσίου).
+
+11) Οι τόποι ούτοι εκαλούντο δρόμοι.
+
+12) Ο Λυσίας διέμενεν εις τον Πειραιά (ιδέ λόγον του κατ'
+Ερατοσθένους).
+
+13) Δημαγωγός και πολίτης φαύλος.
+
+14) Ο Μόρυχος ήτο Αθηναίος γνωστός ως γαστρίμαργος.
+
+15) Ίσθμιον. I. εν αρχή.
+
+16) Και ο Λυσίας ήτο εκ των φίλων του Σωκράτους.
+
+17) Ο Σωκράτης επαγγέλλεται εις τον Ερυξίμαχον εν τω Συμποσίω του
+Αγάθωνος τον γνώστην των ερωτικών. [Συμπ. V. 177. D]
+
+18) Ειρωνεύεται τους δημαγωγούς ρήτορας.
+
+19) Ιατρός Σηλυμβριανός θεραπεύων διά πορειών έξω του τείχους.
+
+20) Ίνα μη λαμβάνωσι το όνομα του Θεού επί ματαίω οι αρχαίοι
+επενόησαν τύπον όρκου ομοίως απηχούντα, δηλαδή αντί του μα τον
+Ζήνα, έλεγον μα τον κύνα ή μα τον χήνα.
+
+21) Ως θα ίδωμεν κατωτέρω είναι ακριβής η απεικόνισις αύτη του
+χαρακτήρος του Φαίδρου.
+
+22) Ενταύθα βλέπει τις απόπειραν φυσικής εξηγήσεως των μύθων από
+του Αναξαγόρου αρχίσασαν.
+
+23) Γνώθι σαυτόν ήτο γεγραμμένον εις το προπύλαιον του ιερού εν
+Δελφοίς.
+
+24) Ο Τύφων ήτο τέρας συμμιγές από άνθρωπον και θηρία. Από τους
+ώμους του εφύοντο εκατόν κεφαλαί όφεων κατά τον Ησίοδον.
+
+25) Η Σαπφώ και ο Ανακρέων αναφέρονται εδώ διότι έγραψαν ερωτικά
+ποιήματα.
+
+26) Ούτοι ωρκίζοντο εάν συλληφθώσι παρανομούντες, να στείλωσιν εις
+τον Απόλλωνα το άγαλμά των χρυσούν.
+
+27) Ούτοι επανακτήσαντες την τυραννικήν των αρχήν εν Κορίνθω
+αφιέρωσαν εις την Ολυμπίαν χρυσούν ανδριάντα του Διός.
+
+28) Παράγει τον έρωτα εκ της ρώμης, δι' ης ερρωμένως ρωσθείσα η
+επιθυμία προς το κάλλος ετράπη.
+
+29) Υπήρχεν αρχαία παιδιά, καθ' ην οι παίδες εχωρίζοντο εις δύο,
+ανέριπτον όστρακον, όπερ ήτο εκ του ενός μέρους μέλαν και εκ του
+άλλου λευκόν, και αναλόγως της πλευράς με την οποίαν έπιπτε το
+όστρακον κατεδίωκεν η μία ομάς την ετέραν ίνα την συλλάβη.
+
+30) Μίμησις του Ομηρικού στίχου της Ιλιάδος Χ 264.
+
+31) Ο Σιμμίας και ο Κέβης, οι Θηβαίοι, ήσαν μαθηταί του Σωκράτους.
+
+32) Το χωρίον τούτο ομιλεί περί του περιφήμου &δαιμονίου& του
+Σωκράτους, το οποίον, ως διαίσθησιν τινά ζωηράν αποτρέπουσαν από
+πράξεις, τας οποίας, ως μη τέλειος επιστήμων, δεν ηδύνατο να κρίνη
+ασφαλώς, πρέπει να ορίσωμεν. Η αρνητική αύτη θυμοσοφία του
+Σωκράτους φαίνεται ότι εθεωρείτο υπ' αυτού ως αποκάλυψίς τις θεία
+εντός του.
+
+33) Ποιητής εκ των καλών χωρικών, καταγόμενος εκ Ρηγίου.
+
+34) Λέγεται ότι ο Όμηρος (ο μη ορών) ετυφλώθη διότι κατηγόρησε την
+Ελένην. Φέρονται και άλλαι παραδόσεις περί της τυφλώσεώς του.
+
+35) Ο Στησίχορος, λυρικός ποιητής ζήσας περί το 640 — 555,
+κατήγετο εκ Λοκρικής τινος πόλεως, αλλ' επειδή το πλείστον του βίου
+του επέρασεν εις την Ιμέραν της Σικελίας, εθεωρείτο Ιμεραίος.
+
+36) Δηλαδή ανθρώπου &Φαιδρού διά επιδείξεις&, υιού του &φήμας
+δόξης ζητούντος&, εκ πατρίδος δεικνυούσης αβράν δίαιταν &εντός
+Μυρσινών&.
+
+37) Δηλαδή του &στήνοντος χορούς& εις τους θεούς, υιού του
+&Ευσεβούς&, του καταγομένου εκ της πόλεως, &ήτις Ίμερον& εμβάλλει.
+
+38) Της θεάς Ανάγκης.
+
+39) Ομηρίδαι μιμηταί ή θαυμασταί του Ομήρου.
+
+40) Βάκχαι, θεότητες διονυσιακαί.
+
+41) Γανυμήδης, παις αρπαγείς υπό του Διός μεταμορφωθέντος εις
+αετόν.
+
+42 ) Εν τοις Ολυμπιακοίς αγώσιν ο παλαιστής τρις καταβαλών τον
+αντίπαλον ανεκηρύσσετο νικητής. Αι τρεις χιλιετοίς περίοδοι (περί
+ων ανωτέρω διηγείται) της φιλοσόφου ψυχής παραβάλλονται προς τα
+τρία ολυμπιακά παλαίσματα.
+
+43) Κατά τον Σχολιαστήν του Πλάτωνος, εννέα χιλιάδας είπεν, επειδή
+εν τη πρώτη γενέσει η περίοδος η από του νοητού επί τα τήδε
+ουδεμίαν κάκωσιν έχει.
+
+44) Τέλος του δευτέρου λόγου του Σωκράτους και του πρώτου μέρους
+του διαλόγου.
+
+45) Λογογράφοι (κατασκευασταί λόγων) εκαλούντο οι επί μισθώ
+γράφοντες λόγους εις τα δικαστήρια. Σχολιαστής.
+
+46) Γλυκύς αγκών, ω Φαίδρε, λέληθέ σε [ότι από του μακρού αγκώνος
+του κατά Νείλον εκλήθη· και προς το αγκώνι λανθάνει σε] ότι κ.τ.λ.
+Το εντός αγκυλών, όπερ παρελείψαμεν, προδήλως έχει προστεθή υπό
+αντιγραφέως, πειρωμένου να εξηγήση την φράσιν «Γλυκύς αγκών>. Κατά
+τον σχολιαστήν η φράσις λέγεται ειρωνικώς κατ' ευφημισμόν.
+
+47) Τύπος ψηφισμάτων. Ος είπε = ούτος εγνωμάτευσε.
+
+48) Η βουλή και ο δήμος είναι οι προτασσόμενοι επαινέται.
+
+49) Έκφρασις κατά τον Ομηρικόν στίχον: απόβλητ' εστί θεών ρικυδέα
+δώρα [Ιλιάς: Γ: 65]
+
+50) Παροιμιώδης έκφρασις των αρχαίων επί των μηδενός αξίων
+[Σχολιαστής].
+
+51) Ρήτωρ.
+
+52) Η έκφρασις, εκ του έργου του Ερμού, όστις ήτο ψυχαγωγός.
+
+53) Τον Γοργίαν παρομοιάζει με τον Νέστορα επειδή μετριόφρων ήτο
+και εις μεγάλην ηλικίαν έφθασε. Τον Θρασύμαχον με τον Οδυσσέα
+επειδή ήτο δεινός. Τον δε Ζήνωνα τον εξ Ελέας φιλόσοφον προς τον
+πολυμήχανον Παλαμήδην, διότι ήτο τεχνικός.
+
+54) Ιδέ υποσημ. 53
+
+55) Να διακρίνωμεν τους μετά τέχνης λέγοντας και τους μη.
+[Σχολιαστής].
+
+56) Πρβλ. Οδυσ. Ε. 193 και Ζ. 38.
+
+57) Θρασύμαχος ο Καλχηδόνιος, εγεννήθη περί το 455 — 445 π. Χ.,
+δεινός διδάσκαλος της σοφιστικής ρητορικής, άγαν φιλοχρήματος.
+
+58) Θεόδωρος ο Βυζάντιος, ρήτωρ τεχνικός, σύγχρονος Λυσίου.
+
+59) Θεόδωρος ο Βυζάντιος, ρήτωρ τεχνικός, σύγχρονος Λυσίου.
+
+60) Εύηνος ο Πάριος, ρήτωρ, ποιητής και της αρετής διδάσκαλος.
+
+61) Τεισίας ή Τισίας ο Συρακόσιος διάδοχος του πρώτου ιδρυτού της
+ρητορικής Κόρακος, διδάσκαλος του Λυσίου εν Θουρίοις της Ιταλίας.
+
+62) Γοργίας ο Λεοντίνος, εγεννήθη περί το 483 και απέθανε το 375,
+ρήτωρ, σοφιστής και διδάσκαλος της ρητορικής εν Αθήναις όπου
+διέμενε.
+
+63) Πρόδικος ο Κείος, σοφιστικός ρήτωρ, έχων γλωσσικήν μόρφωσιν
+μεγάλην.
+
+64) Ιππίας ο Ήλειος, ως ο Πρόδικος, ο Γοργίας και ο Πρωταγόρας,
+εδίδασκεν επί χρήμασι την ρητορικήν εις τας διαφόρους Ελληνικάς
+πόλεις. Επηγγέλλετο τον πανεπιστήμονα.
+
+65) Πώλος ο Ακραγαντίνος, μαθητής του Γοργίου, περιωρίζετο μόνον
+εις την διδασκαλίαν της ρητορικής.
+
+66) Λικύμνιος, μαθητής του Γοργίου.
+
+67) Πρωταγόρας ο Αβδηρίτης, ακμάσας περί το 444 — 440 π. Χ. Ο
+πρώτος καλέσας εαυτόν &Σοφιστήν& και &παιδεύσεως και αρετής
+διδάσκαλον&.
+
+68) Του Θρυσυμάχου.
+
+69) Άδραστος, ο βασιλεύς του Άργους.
+
+70) Αναξαγόρας ο Κλαζομένιος, γεννηθείς περί τα 500 π. Χ., πολυμαθής
+και υψηλός φιλόσοφος.
+
+71) Υπαινιγμός Αισωπείου μύθου.
+
+72) Πόλις Ελληνική εις το δέλτα του Νείλου.
+
+73) Θαμούν — Άμμων, ενταύθα ίσως εννοεί βασιλεύοντα θεόν, διότι
+δεν ηδύνατο άνθρωπος να αντιλέγη προς θεόν.
+
+74) Πόλις Ελληνική εις το δέλτα του Νείλου.
+
+75) Θεόκριτος XV. Η φράσις λέγεται επί των προσκαίρων.
+
+76) Ισοκράτης ο Αθηναίος, ρήτωρ, μαθητής του Γοργίου. Εγεννήθη τω
+436 και απέθανεν τω 329 π.Χ
+
+77) Παροιμία, η οποία, λέγουσιν, ότι έχει την αρχήν από της εποχής
+καθ' ην ο Πυθαγόρας έπειθε τους κατοίκους της Μεγάλης Ελλάδος
+«αδιανέμητα πάντα κεκτήσθαι».
+
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Phaedrus, by Plato
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK PHAEDRUS ***
+
+***** This file should be named 35604-0.txt or 35604-0.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        https://www.gutenberg.org/3/5/6/0/35604/
+
+Produced by Sophia Canoni. Book provided by Iason Konstntinides.
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License (available with this file or online at
+https://gutenberg.org/license).
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation web page at https://www.pglaf.org.
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
+https://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at
+809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
+business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
+information can be found at the Foundation's web site and official
+page at https://pglaf.org
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit https://pglaf.org
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including including checks, online payments and credit card
+donations.  To donate, please visit: https://pglaf.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart was the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     https://www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.