diff options
| author | Roger Frank <rfrank@pglaf.org> | 2025-10-15 02:20:15 -0700 |
|---|---|---|
| committer | Roger Frank <rfrank@pglaf.org> | 2025-10-15 02:20:15 -0700 |
| commit | 14b9a2c732da7ba31fea77ca6a75f95e928a63b5 (patch) | |
| tree | 149b288dbacfd6dcefbb15044546b4f3f3641907 /26143-h | |
Diffstat (limited to '26143-h')
| -rw-r--r-- | 26143-h/26143-h.htm | 8075 | ||||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/logo.gif | bin | 0 -> 14010 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/map.jpg | bin | 0 -> 86809 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p005.jpg | bin | 0 -> 133268 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p007.jpg | bin | 0 -> 109999 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p009.jpg | bin | 0 -> 133324 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p018.jpg | bin | 0 -> 118783 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p021.jpg | bin | 0 -> 126058 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p025.jpg | bin | 0 -> 129568 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p031.jpg | bin | 0 -> 124961 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p037.jpg | bin | 0 -> 123932 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p042.jpg | bin | 0 -> 124437 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p045.jpg | bin | 0 -> 129250 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p051.jpg | bin | 0 -> 124740 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p058.jpg | bin | 0 -> 130638 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p063.jpg | bin | 0 -> 126455 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p069.jpg | bin | 0 -> 135806 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p072.jpg | bin | 0 -> 137176 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p078.jpg | bin | 0 -> 129682 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p080.jpg | bin | 0 -> 135038 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p085.jpg | bin | 0 -> 139319 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p088.jpg | bin | 0 -> 138963 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p096.jpg | bin | 0 -> 125285 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p105.jpg | bin | 0 -> 128184 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p109.jpg | bin | 0 -> 124252 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p112.jpg | bin | 0 -> 131459 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p116.jpg | bin | 0 -> 128090 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p117.jpg | bin | 0 -> 109188 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p127.jpg | bin | 0 -> 138722 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p134.jpg | bin | 0 -> 115035 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p138.jpg | bin | 0 -> 123659 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p141.jpg | bin | 0 -> 113612 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p144.jpg | bin | 0 -> 125896 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p150.jpg | bin | 0 -> 114969 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p157.jpg | bin | 0 -> 139660 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p159.jpg | bin | 0 -> 143078 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p166.jpg | bin | 0 -> 128643 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p168.jpg | bin | 0 -> 138400 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p170.jpg | bin | 0 -> 98347 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p180.jpg | bin | 0 -> 127265 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p188.jpg | bin | 0 -> 115755 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p195.jpg | bin | 0 -> 115663 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p199.jpg | bin | 0 -> 120037 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/p202.jpg | bin | 0 -> 109659 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 26143-h/images/titlepage.gif | bin | 0 -> 17171 bytes |
45 files changed, 8075 insertions, 0 deletions
diff --git a/26143-h/26143-h.htm b/26143-h/26143-h.htm new file mode 100644 index 0000000..72f04ae --- /dev/null +++ b/26143-h/26143-h.htm @@ -0,0 +1,8075 @@ + +<!DOCTYPE html +PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd"> + +<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source, using XSLT. If you find any mistakes, please edit the XML source. --> +<html lang="nl-1900"> +<head> +<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=ISO-8859-1"> + +<title>Cesar Cascabel: “De Schoone Zwerfster”</title> +<link rel="schema.DC" href="http://dublincore.org/documents/1998/09/dces/"> +<meta name="author" content="Jules Verne"> +<meta name="DC.Creator" content="Jules Verne"> +<meta name="DC.Title" content="Cesar Cascabel: “De Schoone Zwerfster”"> +<meta name="DC.Date" content="#####"> +<meta name="DC.Language" content="nl-1900"><style type="text/css"> +/* Standard CSS stylesheet */ + + + +body +{ +font: 100%/1.2em "Times New Roman", Times, serif; +margin: 1.58em 16%; +text-align: left; +} + +.titlePage +{ +border: #DDDDDD 2px solid; +margin: 3em 0% 7em 0%; +padding: 5em 10% 6em 10%; +} + +h1.docTitle +{ +font-size:1.6em; +line-height:2em; +} + +h2.byline +{ +font-size:1.1em; +font-weight:normal; +line-height:1.44em; +} + +span.docAuthor +{ +font-size:1.2em; +font-weight:bold; +} + +h2.docImprint +{ +font-size:1.2em; +font-weight:normal; +} + +.transcribernote +{ +background-color:#DDE; +border:black 1px dotted; +color:#000; +font-family:sans-serif; +font-size:80%; +margin:2em 5%; +padding:1em; +} + +.div0 +{ +padding-top: 5.6em; +} + +.div1 +{ +padding-top: 4.8em; +} + +.index +{ +font-size: 80%; +} + +.div2 +{ +padding-top: 3.6em; +} + +.div3, .div4, .div5 +{ +padding-top: 2.4em; +} + +.footnotes .body, +.footnotes .div1 +{ +padding: 0; +} + +h1, h2, h3, h4, h5, h6, .pseudoh1, .pseudoh2, .pseudoh3, pseudoh4 +{ +clear: both; +font-style: normal; +text-transform: none; +} + +h3, .pseudoh3 +{ +font-size:1.2em; +line-height:1.2em; +} + +h3.label +{ +font-size:1em; +line-height:1.2em; +margin-bottom:0; +} + +h4, pseudoh4 +{ +font-size:1em; +line-height:1.2em; +} + +h4.lghead +{ +margin-left:10%; +margin-right:10%; + +} + +.alignleft +{ +text-align:left; +} + +.alignright +{ +text-align:right; +} + +.alignblock +{ +text-align:justify; +} + +p.tb, hr.tb +{ +margin-top: 1.6em; +margin-bottom: 1.6em; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +text-align: center; +} + +p.poetry +{ +margin:0 10% 1.58em; +} + +span.hemistich /* invisible text to achieve visual effect of hemistich indentation. */ +{ +color: white; +} + +p.line +{ +margin:0 10%; +} + +p.argument, p.note, p.tocArgument +{ +font-size:0.9em; +line-height:1.2em; +text-indent:0; +} + +p.argument, p.tocArgument +{ +margin:1.58em 10%; +} + +p.tocChapter +{ +margin:1.58em 0%; +} + +p.tocSection +{ +margin:0.7em 5%; +} + + +div.epigraph +{ +font-size:0.9em; +line-height:1.2em; +width: 60%; +margin-left: auto; +} + +.epigraph .bibl +{ +text-align: right; +} + +.epigraph .poem +{ +margin-left: 0; +} + +.epigraph .line +{ +margin-left: 0; +text-indent: 0; +} + +.trailer +{ +clear: both; +padding-top: 2.4em; +padding-bottom: 1.6em; +} + +.floatLeft +{ +float:left; +margin:10px 10px 10px 0; +} + +.floatRight +{ +float:right; +margin:10px 0 10px 10px; +} + +p.figureHead +{ +font-size:100%; +text-align:center; +} + +.figure p +{ +font-size:80%; +margin-top:0; +text-align:center; +} + +p.smallprint,li.smallprint +{ +color:#666666; +font-size:80%; +} + +span.parnum +{ +font-weight: bold; +} + +.leftnote +{ +font-size:0.8em; +height:0; +left:1%; +line-height:1.2em; +position:absolute; +text-indent:0; +width:14%; +} + +.pagenum +{ +display:inline; +font-size:70%; +font-style:normal; +margin:0; +padding:0; +position:absolute; +right:1%; +text-align:right; +} + +a.noteref +{ +font-size: 80%; +text-decoration: none; +vertical-align: 0.25em; +} + + +.red +{ +color: red; +} + +.displayfootnote +{ +display: none; +} + +div.footnotes +{ +margin-top: 1em; +padding: 0; +} + +hr.fnsep +{ +margin-left: 0; +margin-right: 0; +text-align: left; +width: 25%; +} + +p.footnote +{ +font-size: 80%; +margin-bottom: 0.5em; +margin-top: 0.5em; +} + +p.footnote .label +{ +float: left; +text-align:left; +width:2em; +} + +.footnotes td, .footnotes th, .footnotes .tablecaption +{ +font-size: 80%; +} + +.centertable +{ +/* center the table */ +margin: 0px auto; +} + +.poem +{ +margin-left:5%; +position:relative; +text-align:left; +width:90%; +} + +.poem h4 +{ +font-weight:normal; +margin-left:5em; +} + +.poem .linenum +{ +color:#777; +font-size:90%; +left:-2.5em; +margin:0; +position:absolute; +text-align:center; +text-indent:0; +top:auto; +width:1.75em; +} + +.versenum +{ +font-weight:bold; +} + +/* right aligned page number in table of contents */ +.tocPagenum, .flushright +{ +position: absolute; +right: 16%; +top: auto; +} + +.footnotes .line +{ +font-size:80%; +margin:0 5%; +} + +.poem .i0 +{ +display:block; +margin-left:2em; +} + +.poem .i1 +{ +display:block; +margin-left:3em; +} + +.poem .i2 +{ +display:block; +margin-left:4em; +} + +.poem .i3 +{ +display:block; +margin-left:5em; +} + +.poem .i4 +{ +display:block; +margin-left:6em; +} + +.poem .i5 +{ +display:block; +margin-left:7em; +} + +.poem .i6 +{ +display:block; +margin-left:8em; +} + +.poem .i7 +{ +display:block; +margin-left:9em; +} + +.poem .i8 +{ +display:block; +margin-left:10em; +} + +.poem .i9 +{ +display:block; +margin-left:11em; +} + +span.corr +{ +border-bottom:1px dotted red; +} + +span.abbr +{ +border-bottom:1px dotted gray; +} + +span.measure +{ +border-bottom:1px dotted green; +} + +.letterspaced +{ +letter-spacing:0.2em; +} + +.smallcaps +{ +font-variant:small-caps; +} + + +.caps +{ +text-transform:uppercase; +} + +.fraktur +{ +font-family: 'Walbaum-Fraktur'; +} + +hr +{ +clear:both; +height:1px; +margin-left:auto; +margin-right:auto; +margin-top:1em; +text-align:center; +width:45%; +} + +h2.docImprint,h1.docTitle,h2.byline,h2.docTitle,.aligncenter,div.figure +{ +text-align:center; +} + +h1,h2 +{ +font-size:1.44em; +line-height:1.5em; +} + +h1.label,h2.label +{ +font-size:1.2em; +line-height:1.2em; +margin-bottom:0; +} + +h5,h6 +{ +font-size:1em; +font-style:italic; +line-height:1em; +} + +p,p.initial +{ +text-indent:0; +} + +p.firstlinecaps:first-line +{ +text-transform: uppercase; +} + +p.dropcap:first-letter +{ +float: left; +clear: left; +margin: 0em 0.05em 0 0; +padding: 0px; +line-height: 0.8em; +font-size: 420%; +vertical-align:super; +} + +.poem +{ +padding: .5em 0% .5em 0%; +} + +p.quote,div.blockquote,div.argument +{ +font-size:0.9em; +line-height:1.2em; +margin:1.58em 5%; +} + +.pagenum a, a.noteref:hover, a.hidden:hover, a.hidden +{ +text-decoration:none; +} + + +ul { list-style-type: disc; } +ol { list-style-type: decimal; } +ol.AL { list-style-type: lower-alpha; } +ol.AU { list-style-type: upper-alpha; } +ol.RU { list-style-type: upper-roman; } +ol.RL { list-style-type: lower-roman; } +.lsoff { list-style-type: none; } + +.castlist, .castitem { list-style-type: none; } + + + + + +/* Supplement CSS stylesheet "style/arctic.css.xml +" */ + + + +body +{ +background: #FFFFFF; +font-family: "Times New Roman", Times, serif; +} + +body, a.hidden +{ +color: black; +} + +h1, h2, h3, h4, h5, h6, .pseudoh1, .pseudoh2, .pseudoh3, .pseudoh4 +{ +color: #001FA4; +font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; +} + +p.byline +{ +font-style: italic; +margin-bottom: 2em; +} + +.figureHead, .noteref, span.leftnote, p.legend, .versenum, .stage +{ +color: #001FA4; +} + +.rightnote, .pagenum, .linenum, .pagenum a +{ +color: #AAAAAA; +} + +a.hidden:hover, a.noteref:hover +{ +color: red; +} + +p.dropcap:first-letter +{ +color: #001FA4; +font-weight: bold; +} + + + +</style></head> +<body> + + +<pre> + +The Project Gutenberg EBook of Cesar Cascabel, by Jules Verne + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + + +Title: Cesar Cascabel, Deel 1 + +Author: Jules Verne + +Release Date: July 28, 2008 [EBook #26143] + +Language: Dutch + +Character set encoding: ISO-8859-1 + +*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK CESAR CASCABEL *** + + + + +Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed +Proofreading Team at https://www.pgdp.net/ + + + + + + +</pre> + + +<div class="front"> +<div class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><p class="aligncenter">Cesar Cascabel. + + +</p> +</div> +<div class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/titlepage.gif" alt="Oorspronkelijke titelpagina." width="461" height="720"></div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="xd0e94" href="#xd0e94">4</a>]</span></p> +</div> +<div class="titlePage"> +<h1 class="docTitle">Wonderreizen.</h1> +<h2 class="byline"><span class="docAuthor">Jules Verne</span></h2> +<h1 class="docTitle">Cesar Cascabel</h1> +<h2 class="docTitle">“De Schoone Zwerfster”</h2> +<div class="figure"><img border="0" src="images/logo.gif" alt="Uitgeverslogo." width="192" height="216"></div> +<h2 class="docImprint">Amsterdam<br> +Uitgevers-Maatschappy “Elsevier” +</h2> +</div><div id="toc" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="normal">Inhoud.</h2> +<ol class="lsoff"> +<li> <span class="tocPagenum">Bladz.</span> + + +</li> +<li>I. <a href="#ch1">Een man van fortuin</a> <span class="tocPagenum">1.</span> + +</li> +<li>II. <a href="#ch2">De familie Cascabel</a> <span class="tocPagenum">14.</span> + +</li> +<li>III. <a href="#ch3">De Sierra Nevada</a> <span class="tocPagenum">26.</span> + +</li> +<li>IV. <a href="#ch4">Een gewichtig besluit</a> <span class="tocPagenum">39.</span> + +</li> +<li>V. <a href="#ch5">Op reis</a> <span class="tocPagenum">53.</span> + +</li> +<li>VI. <a href="#ch6">Vervolg van de reis</a> <span class="tocPagenum">64.</span> + +</li> +<li>VII. <a href="#ch7">Dwars door Caribou</a> <span class="tocPagenum">74.</span> + +</li> +<li>VIII. <a href="#ch8">Het “Schurkendorp”</a> <span class="tocPagenum">83.</span> + +</li> +<li>IX. <a href="#ch9">Niemand passeert hier</a> <span class="tocPagenum">92.</span> + +</li> +<li>X. <a href="#ch10">Kayette</a> <span class="tocPagenum">103.</span> + +</li> +<li>XI. <a href="#ch11">Sitka</a> <span class="tocPagenum">119.</span> + +</li> +<li>XII. <a href="#ch12">Van Sitka tot het Fort Youkon</a> <span class="tocPagenum">132.</span> + +</li> +<li>XIII. <a href="#ch13">Een inval van Cornelia Cascabel</a> <span class="tocPagenum">146.</span> + +</li> +<li>XIV. <a href="#ch14">Van Fort Youkon naar Port-Clarence</a> <span class="tocPagenum">162.</span> + +</li> +<li>XV. <a href="#ch15">Port-Clarence</a> <span class="tocPagenum">177.</span> + +</li> +<li>XVI. <a href="#ch16">Vaarwel aan de Nieuwe Wereld</a> <span class="tocPagenum">191.</span></li> +</ol> +</div> +</div> +<div class="body"><span class="pagenum">[<a id="pb1" href="#pb1">1</a>]</span><div id="ch1" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">I.</h2> +<h2 class="normal">Een man van fortuin.</h2> +<p>—Heeft er niemand geld meer bij zich? Komaan kinderen, zoekt eens in uwe zakken! + +</p> +<p>—Hier heb ik nog wat, vader, antwoordde het meisje. + +</p> +<p>Uit haar zak bracht zij een groen papiertje te voorschijn, vierkant, vet en beduimeld. De woorden <i lang="en">United States fractional currency</i> die er op gedrukt stonden als randschrift rondom het borstbeeld van een heer in burgerkleeding, met het cijfer 10 zesmaal +herhaald in de hoeken, waren nauwelijks meer te lezen. Dit beteekende dat het tien Amerikaansche centen, of ongeveer een hollandsch +kwartje waard was. + +</p> +<p>—Hoe komt ge daaraan? vroeg de moeder. + +</p> +<p>—Dat heb ik den laatsten keer opgehaald, was het antwoord van Napoleona. + +</p> +<p>—Hebt gij niets meer, Sander? + +</p> +<p>—Niemendal vader. + +</p> +<p>—En Jan? + +</p> +<p>—Geen cent. + +</p> +<p>—Hoeveel moet ge dan nog hebben Cesar? vroeg Cornelia aan haar man. + +</p> +<p>—Als wij eene ronde som hebben willen, komen er twee centen te kort, verklaarde mijnheer Cascabel. +<span class="pagenum">[<a id="pb2" href="#pb2">2</a>]</span></p> +<p>—Hier zijn ze, patroon, kwam Kruidnagel vertellen terwijl hij een stuk kopergeld, dat hij uit de diepte van een zijner zakken +had opgedoken, door de lucht liet vliegen. + +</p> +<p>—Mooi zoo, Nageltje! riep de kleine meid. + +</p> +<p>—Mooi, nu zijn wij er! liet Cascabel volgen. + +</p> +<p>Inderdaad: »hij was er«, om de woorden van den braven kunstenmaker te gebruiken. In het geheel had hij twee duizend dollars +bijeen, dat is ten naasten bij vijf duizend gulden. + +</p> +<p>Vijf duizend gulden, door eigen talent en vlijt aan de goedgeefschheid van jan en alleman afgedwongen, is dat niet een fortuintje? + +</p> +<p>Cornelia gaf haar man een zoen en al de kinderen volgden een voor een haar voorbeeld. + +</p> +<p>—Nu moeten wij ons eene brandkast aanschaffen, hernam Cascabel, een mooie brandkast met een geheim slot, om onzen schat te +bewaren. + +</p> +<p>—Is dat werkelijk noodig? vroeg Cornelia, altijd een weinig bang voor buitensporige uitgaven. + +</p> +<p>—Cornelia, wij kunnen er niet buiten. + +</p> +<p>—Zou een geldtrommel niet voldoende zijn? + +</p> +<p>—Dat is nu weer zoo’n vrouwenpraatje! riep Cascabel. Een trommel, dat is goed om oorringen en armbanden in te bewaren. Voor +baar geld is eene brandkast noodig of op zijn minst een geldkist, vooral omdat wij met onze vijfduizend gulden eene lange +reis hebben te maken. + +</p> +<p>—Nu, koop dan een geldkist, maar denk er aan dat ge afdingt! waarschuwde de zuinige Cornelia. + +</p> +<p>Het hoofd des gezins opende de deur, die toegang gaf tot het »prachtige en sterke rijtuig«, dat de reizende familie tot woning +diende. Hij stapte de ijzeren trede af die vóór de deur hing en sloeg eene der straten in welke naar het hart der stad Sacramento +voerden. + +</p> +<p>Het kan in de maand Februari koud zijn in den staat Californië, ofschoon die op gelijke aardrijkskundige breedte ligt als +Spanje. Maar gewikkeld in zijn wijden mantel met nagemaakt marterbont gevoerd en met zijne pelsmuts over de ooren, kon mijnheer +Cascabel de koude weinig deren en stapte hij vroolijk voort. Een geldkist, eindelijk een geldkist te bezitten, was iets waar +hij zijn leven lang van gedroomd had. Die droom stond op het punt werkelijkheid te worden! + +</p> +<p>Hetgeen wij bezig zijn te vertellen viel voor in de tweede maand van het jaar 1867. + +</p> +<p>Negentien jaren vóór dat tijdstip was de plek waar tegenwoordig de stad Sacramento staat, nog niets dan eene groote, ledige +vlakte met een fortje in het midden, een soort van versterkt blokhuis, dat <span class="pagenum">[<a id="pb3" href="#pb3">3</a>]</span>door de <i lang="en">Settlers</i> en de eerste reizende kooplieden gebouwd was om tegen de aanvallen der West-Amerikaansche Indianen beveiligd te zijn. Maar +nadat de Amerikanen het land van de Mexicanen afgenomen hadden, die te zwak waren om het naar behooren te verdedigen, was +er in den toestand van Californië spoedig verandering gekomen. Het fortje had plaats gemaakt voor eene stad en die was na +nog geen twintig jaren eene van de aanzienlijkste steden in de Vereenigde Staten geworden, zonder dat herhaalde branden en +overstroomingen in staat waren geweest dien snel wassenden omvang te stuiten. + +</p> +<p>In 1869 had mijnheer Cascabel dus niets meer te vreezen van vijandige Indiaansche stammen. Ook werd de publieke weg niet langer +onveilig gemaakt door roofzuchtige vagebonden uit alle landen der aarde, die in 1849 Californië kwamen overstroomen. In dat +jaar werden de goudmijnen ontdekt, die een weinig meer naar het noordwesten, op de vlakte van Grass-Valley gelegen zijn en +onder welke de beroemde mijn van Allison-Ranch, waarvan het gesteente gemiddeld een halven gulden aan goud op iedere kilogram +erts bevatte, het meest vermaard is geworden. + +</p> +<p>Die tijd, met zijne ongehoorde fortuinmakerij, vaak gevolgd door een nog sneller ondergang, gepaard met de diepste armoede, +was thans voorbij. Geen goudzoeker was er meer te vinden, zelfs niet in het district Caribou, een gedeelte van engelsch Columbia, +noordelijk van het Washington-territorium, waar nog in 1863 de mijnwerkers bij duizenden werden aangetroffen. Geen gevaar +dus dat Cascabel’s spaarduitje, in den letterlijken zin van het woord door hem in het zweet zijns aanschijns bijeengebracht +en nu met zorg in de zakken van zijnen mantel geborgen, hem onderweg ontstolen kon worden. Om de waarheid te zeggen was het +aanschaffen van eene geldkist dan ook voor het veilige bewaren van zijnen schat niet zóó onontbeerlijk als hij voorgaf. Maar +hij hechtte er aan omdat hij voornemens was eene groote reis te ondernemen door de weinig bezochte streken van het verre Westen, +waar het misschien minder veilig zou zijn dan in Californië. Het doel dier reis was naar Europa terug te keeren. + +</p> +<p>Onbekommerd vervolgde mijnheer Cascabel dus zijnen weg door de breede en nette straten van Sacramento. Hij ging over statige +vierkante pleinen, in den zomer beschaduwd door zware boomen die nu hun bladerenkroon misten, omringd van weelderige hôtels +en particuliere huizen, sierlijk en geriefelijk gebouwd, van openbare gebouwen in nieuw-engelschen stijl, van monumentale +kerken vooral, door welk een en ander de hoofdplaats van Californië geheel het <span class="pagenum">[<a id="pb4" href="#pb4">4</a>]</span>voorkomen van eene groote stad heeft. De straten waren vol bedrijvige menschen, kooplieden, reeders, fabrikanten, sommige +het hoofd vol van de scheepsladingen die over de breede rivier of naar den Stillen Oceaan op reis waren, andere op weg naar +den Folson-spoorweg, die de kortste gemeenschap met het hart der Vereenigde Staten vormt. + +</p> +<p>Onder het fluiten van een franschen militairen marsch richtte Cascabel zijne schreden naar de High-Street. Daar had zijn vorschend +oog eenen winkel opgemerkt waar een mededinger van de beroemdste brandkastenmakers der wereld zijne waren te koop bood. Wat +in het magazijn van William J. Morlan verkocht werd, had den naam van goed en niet duur te zijn, in betrekkelijken zin altijd +en in aanmerking genomen den hoogen prijs van alle fabrieks-artikelen in de Vereenigde Staten van Noord-Amerika. + +</p> +<p>William J. Morlan bevond zich in zijn magazijn toen Cascabel daar binnentrad. + +</p> +<p>—Uw dienaar, mijnheer Morlan, begon hij. Ik zou mij wel eene geldkist willen aanschaffen. + +</p> +<p>William Morlan kende Cascabel, even als ieder in Sacramento hem kende. Was hij niet sedert drie weken de beste straatkunstenaar +die zich in de stad bevond! Heel beleefd antwoordde de fabrikant dus: + +</p> +<p>—Eene geldkist mijnheer Cascabel? nu, daar wensch ik u van harte geluk mede. + +</p> +<p>—Hoe bedoelt gij dat? + +</p> +<p>—Wel, omdat iemand die eene geldkist komt koopen, wel eenige zakken dollars te bewaren moet hebben. + +</p> +<p>—Dat zal wel waar zijn, mijnheer Morlan. + +</p> +<p>—Welnu neem dan deze, antwoordde de winkelier, terwijl hij op eene manshooge brandkast wees, die goed op hare plaats geweest +zou zijn in het kantoor van de gebroeders Rothschild of van andere bankiers, die in den regel goed van geld voorzien zijn. + +</p> +<p>—Bedaard wat! hernam Cascabel. Die zou groot genoeg zijn om er mijn geheele gezin in te bergen. Nu is dat wel mijne kostbaarste +bezitting, maar die behoef ik niet achter slot te bewaren. Zeg eens, mijnheer Morlan, hoeveel geld zou er wel in die verbazende +kast gaan? + +</p> +<p>—Eenige millioenen goudgeld. + +</p> +<p>—Eenige millioenen zegt gij? Dan zal ik later wel eens terugkomen als ik die heb. Wat ik zoek is een kleine stevige kist, +die ik onder mijn arm nemen en achter in mijn wagen zetten kan als wij op reis zijn. + +</p> +<p>—Die heb ik ook voor u, mijnheer Cascabel. + +<span class="pagenum">[<a id="pb5" href="#pb5">5</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p005.jpg" alt="Uitstekend, die kist wil ik wel hebben. (Zie bladz. 6.)" width="508" height="720"><p class="figureHead">Uitstekend, die kist wil ik wel hebben. (<span class="corr" id="xd0e360" title="Bron: zie">Zie</span> bladz. <a href="#pb6" class="pageref">6</a>.) +</p> +</div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="pb6" href="#pb6">6</a>]</span></p> +<p>De fabrikant haalde eene geldkist met een veiligheidsslot voor den dag. Het gewicht er van was niet meer dan een pond of twintig. +Van binnen was de kist in laden en loketten verdeeld, evenals de kasten waar geld en geldswaardig papier in de banken in bewaard +wordt. + +</p> +<p>—Bovendien is zij tegen het vuur bestand, waar wij bij den verkoop voor instaan, voegde Morlan er bij. + +</p> +<p>—Uitstekend, uitstekend! hernam Cascabel. Indien gij ook voor de deugdelijkheid van het slot instaat, wil ik die kist wel +hebben. + +</p> +<p>—Het is een slot met geheime sluiting, hernam de koopman, Het bestaat uit vier letters, waarvan uit vier alfabetten een woord +gekozen kan worden, zoodat er bijna vier maal honderd duizend samenvoegingen te bedenken zijn. In den tijd dien een dief noodig +zou hebben om het woord te vinden, zou hij een millioen keeren in de gevangenis gezet kunnen worden. + +</p> +<p>—Een millioen keeren, zegt gij, mijnheer Morlan? Dat is waarlijk verbazend! Maar wat is de prijs er van? Gij begrijpt dat +een geldkist te duur betaald zou zijn wanneer zij meer kostte dan hetgeen iemand er in te bergen heeft. + +</p> +<p>—Volkomen juist, mijnheer Cascabel. Ik vraag er dan ook niet meer dan zes en een halven dollar voor. + +</p> +<p>—Zes en een halven dollar? hernam Cascabel. Dat staat mij maar half aan, die zes en een halve dollar. Komaan mijnheer Morlan, +om zaken te doen moet men wat toegeven. Zullen wij voor vijf dollars den koop sluiten? + +</p> +<p>—Nu dan, omdat gij het zijt, mijnheer Cascabel. + +</p> +<p>Met eenen handslag werd de koop bezegeld. Toen vroeg de fabrikant of hij de kist naar de rollende woning van den kunstenmaker +wilde laten brengen, aangezien het niet te pas kwam dat de eigenaar zelf er mede onder den arm liep. + +</p> +<p>—Hoe heb ik het nu met u, mijnheer Morlan? Een man als ik, die met gewichten van veertig pond speelt alsof het noten waren! + +</p> +<p>—Word maar niet boos. Onder ons gezegd en gebleven, hoeveel wegen eigenlijk uwe gewichten van veertig pond? + +</p> +<p>—Precies vijftien pond, maar vertel het aan niemand anders! antwoordde Cascabel. + +</p> +<p>Lachende en als een paar goede vrienden namen de fabrikant en de kunstenmaker van elkander afscheid<span class="corr" id="xd0e394" title="Niet in bron">.</span> + +</p> +<p>Een half uur later hield de gelukkige bezitter van de geldkist zijnen intocht op het pleintje waar zijn wagen stond. Met niet +weinig zelfvoldoening zette hij »de kas van de firma Cascabel« op hare plaats. + +<span class="pagenum">[<a id="pb7" href="#pb7">7</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p007.jpg" alt="Cesar Cascabel." width="489" height="720"><p class="figureHead"><span class="corr" id="xd0e403" title="Bron: César">Cesar</span> Cascabel. +</p> +</div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="pb8" href="#pb8">8</a>]</span></p> +<p>Wat was het jonge volkje trotsch op het nieuwe meubel! Hoe blijde waren zij er mede! Zij werden niet moede de kist open te +maken en weer te sluiten. De kleine Sander had er wel in willen kruipen om verstoppertje te spelen. Maar dat kon niet want +Sander was te lang en om er krom in te liggen was de kist niet breed genoeg! + +</p> +<p>Kruidnagel verklaarde nooit zoo iets moois gezien te hebben, zelfs niet in zijne droomen. + +</p> +<p>—Wat een moeite moet het kosten om dat ding open te maken, zeide hij. Ten minste als het goed sluit, want anders moet het +heel makkelijk gaan. + +</p> +<p>—Dat is eene waarheid als eene koe, antwoordde de patroon. Op eenen toon van gezag waar niets op te antwoorden viel en met +een <span class="corr" id="xd0e416" title="Bron: veelbeteekend">veelbeteekenend</span> gebaar, waarvan de bedoeling voor niemand twijfelachtig kon zijn, liet hij toen volgen: + +</p> +<p>—Komaan kinderen, neemt uwe beenen op en gaat het een en ander halen waar wij als koningen van smullen kunnen! Hier is een +dollar waar gij voor koopen moogt wat gij wilt. Ik ben de man die van daag trakteert! + +</p> +<p>Alsof de brave kerel niet iederen dag »trakteerde«! Maar dat was een van de grappen die hij het liefst uithaalde en waar hij +zelf het hartelijkst om lachte. + +</p> +<p>In een oogenblik waren Jan, Sander en Napoleona uit zicht, gevolgd door Kruidnagel met eene groote mand onder zijn arm om +alles wat zij gingen aanschaffen te dragen. + +</p> +<p>—Nu zijn wij alleen Cornelia, begon Cascabel. Laat ons nu een oogenblik praten. + +</p> +<p>—Waarover Cesar? + +</p> +<p>—Waarover? Wel over het woord dat wij kiezen moeten om het slot van onze geldkist toe te maken. Niet dat ik de kinderen niet +vertrouw. Lieve hemel dat zijn engelen, en evenmin om dien onnoozelen Kruidnagel, want die is de eerlijkheid in persoon. Maar +zulke woorden moeten toch geheim gehouden worden. + +</p> +<p>—Neem maar een woord dat u het beste voorkomt, antwoordde Cornelia. Wat gij wilt, vind ik goed. + +</p> +<p>—Hebt gij in ’t geheel geene keus? + +</p> +<p>—Och neen. + +</p> +<p>—Ik voor mij zou liefst den naam van iemand nemen. + +</p> +<p>—Ja, ja ..., dat is goed. Den Uwen, Cesar. + +</p> +<p>—Dat kan niet want die is te lang! Het moet een naam zijn van niet meer dan vier letters. + +</p> +<p>—Laat dan eene letter van den uwen weg. Cesar is even goed zonder R, zou ik denken! Wij kunnen immers precies doen wat wij +willen? + +<span class="pagenum">[<a id="pb9" href="#pb9">9</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p009.jpg" alt="Laat ons nu een oogenblik praten, Cornelia. (Zie bladz. 8.)" width="519" height="720"><p class="figureHead">Laat ons nu een oogenblik praten, Cornelia. (<span class="corr" id="xd0e450" title="Bron: zie">Zie</span> bladz. <a href="#pb8" class="pageref">8</a>.<span class="corr" id="xd0e456" title="Niet in bron">)</span></p> +</div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="pb10" href="#pb10">10</a>]</span></p> +<p>—Bravo, Cornelia! Dat is een goede inval, een van die invallen zooals gij er dikwijls hebt. Maar als wij het er over eens +zijn dat wij eene letter uit eenen naam kunnen nemen, zie ik niet in waarom wij er geen vier zouden weglaten en dan uit den +uwen. + +</p> +<p>—Uit mijn naam? + +</p> +<p>—Wel zeker! De laatste vier letters er van: E L I A. Dat klinkt zelfs nog mooier, vind ik. + +</p> +<p>—Hoe bedenkt ge het, Cesar? + +</p> +<p>—Zult ge het niet pleizierig vinden als uw naam de sluiting van onze geldkist wordt? + +</p> +<p>—Zeker, vooral omdat hij in uw hart reeds geschreven staat, antwoordde Cornelia innig en vol geestdrift. + +</p> +<p>Met ongehuichelde verrukking zoende zij haar braven man dat het klapte. + +</p> +<p>Zoodoende gebeurde het dat wie ter wereld het woord ELIA niet kende, er nimmer in slagen zou de geldkist van de familie Cascabel +open te krijgen. + +</p> +<p>Na een half uur kwamen de kinderen terug met mondkost beladen. Het waren heerlijke sneden ham en pekelvleesch, en van die +verbazende groenten zooals de vruchtbare grond van Californië ze voortbrengt, koolen met stronken als boomen, aardappelen +als meloenen, wortelen ter lengte van een halven meter, die met geen andere te vergelijken zijn, was Cascabel gewoon te zeggen, +dan met die welke men onderweg uit den grond trekt zonder de moeite te hebben van ze eerst te planten. Voor de dranken is +er in Californië eene rijke keus uit alles wat eene amerikaansche keel kan streelen. Op het feestmaal der Cascabel’s had ieder +een groot glas schuimend bier tot zijne beschikking en aan het dessert eene fijne flesch sherry voor allen. + +</p> +<p>Cornelia had niet veel tijd noodig om, door Kruidnagel, haar gewonen koksknecht, geholpen, het maal te bereiden. De tafel +werd gedekt in de tweede afdeeling van den reiswagen, gewoonlijk de woonkamer genoemd, waarin eene aangename warmte heerschte +tengevolge van het in de aangrenzende ruimte brandende keukenfornuis. De eetlust van vader, moeder en kinderen, die nooit +te wenschen overliet, was dezen dag buitengewoon. De omstandigheden in aanmerking genomen, was dat geen wonder. + +</p> +<p>Toen het eten afgeloopen was, richtte mijnheer Cascabel tot allen het woord, waarbij hij den plechtigen toon aansloeg waarmede +hij gewoon was het »geëerde publiek« toe te spreken. + +</p> +<p>—Morgen, kinderen, zeide hij, verlaten wij Sacramento, die nobele stad, met hare nobele ingezetenen, over wie wij niet anders +dan <span class="pagenum">[<a id="pb11" href="#pb11">11</a>]</span>roemen kunnen, onverschillig of hunne huid blank, rood of zwart ziet. Maar Sacramento ligt in Californië; Californië is een +stuk van Amerika en Amerika is Europa niet. Een mensch heeft maar één vaderland. Europa, dat is Frankrijk en het is waarlijk +niet te vroeg wanneer wij naar Frankrijk terug verlangen na er zoovele jaren van gescheiden te zijn geweest. Hebben wij in +dien tijd fortuin gemaakt? Om de waarheid te zeggen: neen! Intusschen zijn wij eigenaars van een zeker aantal dollars, die +in onze geldkist een goed figuur zullen maken nadat wij ze in fransch goud- of zilvergeld ingewisseld zullen hebben. Een deel +van dat bedrag zullen wij besteden om den Atlantischen Oceaan over te steken op een der snelvarende stoomschepen van wier +top de driekleur wappert die onze Napoleon weleer in de hoofdsteden aller landen geplant heeft. Cornelia, ik drink op uwe +gezondheid! + +</p> +<p>Moeder Cascabel knikte vriendelijk met het hoofd, in antwoord op deze beleefdheid die haar man haar dikwijls bewees, als wilde +hij zijne dankbaarheid toonen voor de moeite die zij zich gegeven had om hem in de personen zijner kinderen de evenbeelden +van Hercules en Achilles te schenken. + +</p> +<p>Toen sprak hij weder: + +</p> +<p>—Ook drink ik op onze behouden reis! Mogen gunstige winden onze zeilen doen zwellen! + +</p> +<p>Hij zweeg teneinde gelegenheid te hebben allen voor het laatst uit de heerlijke sherry-flesch nog eens in te schenken. + +</p> +<p>—Intusschen, mijn vriend Kruidnagel, zult gij misschien de opmerking maken dat er na het betalen van onze passage niets meer +in de geldkist over zal zijn? + +</p> +<p>—Daar ben ik niet bang voor patroon..... ten minste als de plaatskaart op de booten, gevoegd bij die op de spoorwegen niet +zóóveel kost....... + +</p> +<p>—Wat praat ge van spoorwegen, van <i>rail-roads</i>, zooals de Yankees zeggen, riep Cascabel. Maar onnoozel schepsel, onbekwaam tot eenige redeneering, daar reizen wij niet +mede! Van Sacramento tot New-York reken ik dat het vervoer ons niets kosten zal, want daar gebruiken wij ons huis op wielen +voor. Een honderd of wat mijlen rijdens, daar zal, vermoed ik, de familie Cascabel zich niet door laten afschrikken, zij die +nooit anders gewoon is geweest dan de wereld door te rollen! + +</p> +<p>—Dat spreekt van zelf, bevestigde Jan. + +</p> +<p>—Wat eene vreugde zal het voor ons zijn, Frankrijk terug te zien! zeide moeder Cascabel. + +</p> +<p>—Frankrijk, kinderen, begon haar man weder, dat gij geen van <span class="pagenum">[<a id="pb12" href="#pb12">12</a>]</span>allen kent, want gij zijt in Amerika geboren; het schoone Frankrijk dat gij eindelijk zult aanschouwen. Welk een geluk, Cornelia, +voor u die uit Provence, en voor mij die uit Normandië ben, er weder heen te gaan na eene afwezigheid van twintig jaren! + +</p> +<p>—Ja, Cesar, wat een geluk! + +</p> +<p>—Zie Cornelia, al werd mij nu eene plaats aangeboden in den kunstenmakerstroep van Barnum, ik zou er voor bedanken. Niets +is langer in staat mij hier te houden. Ik wil naar mijn land terug, al moest ik er op mijne handen naar toe loopen. Ik voel +dat ik het heimwee heb, en dat is niet anders te genezen dan door naar het vaderland terug te gaan. Dus moeten wij er zonder +uitstel heen! + +</p> +<p>Wat Cesar Cascabel zeide, was de waarheid. Hij en zijne vrouw dachten aan niets anders meer dan aan hunnen terugkeer naar +Frankrijk. Welk eene zelfvoldoening was het voor beiden, het geld er voor eindelijk bijeen te hebben! + +</p> +<p>—Morgen gaan wij op marsch, zeide Cascabel. + +</p> +<p>—Zou dat misschien onze laatste reis niet kunnen zijn? vroeg Cornelia. + +</p> +<p>—Vrouw, antwoordde haar man met waardigheid, ik ken maar ééne laatste reis, dat is die waarvoor er van onzen Lieven Heer geen +retourbiljet te krijgen is. + +</p> +<p>—Nu ja, Cesar, maar zullen wij niet, vóór dat wij die reis ondernemen, fortuin gemaakt hebben en van het werken kunnen uitrusten? + +</p> +<p>—Rusten, Cornelia? Nooit. Ik wil geen fortuin maken indien het gevolg daarvan moet zijn dat ik stil moet gaan zitten. Gelooft +gij dat ge het recht hebt de talenten ongebruikt te laten waarmede de natuur u zoo mild begiftigd heeft? Denkt gij dat ik +met mijne armen over elkaar zal gaan loopen, op gevaar af dat mijne gewrichten hunne lenigheid verliezen zullen? Kunt gij +het u voorstellen dat Jan zijne kunsten als equilibrist verzaken zal; dat Napoleona zal ophouden te dansen op het gespannen +koord, met of zonder balanceerstok; dat Sander niet langer gezien zal worden als het toppunt der menschen-piramide, en dat +zelfs Kruidnagel niet meer zijn half dozijn muilperen in de minuut zal waarnemen, tot groote verlustiging van het geëerde +publiek? Neen, mijne Cornelia! Zeg mij dat de zon zal worden uitgedoofd door den regen, dat de oceaan verdwijnen zal in de +maag der visschen, maar zeg mij niet dat er een oogenblik komen zal waarop de familie Cascabel rust zal nemen! + +</p> +<p>Zij hadden nu niets anders meer te doen dan alles gereed te maken voor de reis, teneinde den volgenden ochtend, zoodra de +zon boven Sacramento zou opgaan, den tocht te aanvaarden. +<span class="pagenum">[<a id="pb13" href="#pb13">13</a>]</span></p> +<p>De namiddag werd daartoe besteed. Onnoodig te zeggen dat de vermaarde geldkist op eene veilige plek in de achterste afdeeling +van den wagen neergezet was. + +</p> +<p>—Op deze manier, merkte Cascabel op, kunnen wij dag en nacht het oog er op houden. + +</p> +<p>—Ik begin hoe langer hoe meer in te zien dat het eene goede gedachte van u geweest is, Cesar, antwoordde Cornelia. Ik heb +geen spijt van het geld dat wij er voor betaald hebben. + +</p> +<p>—De kist is alleen misschien wat klein, vrouw. Maar als onze »sok« grooter wordt, kunnen wij er altijd eene ruimere aanschaffen. + + + +<span class="pagenum">[<a id="pb14" href="#pb14">14</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch2" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">II.</h2> +<h2 class="normal">De familie Cascabel.</h2> +<p>Cascabel! Die naam was bekend, ja vermaard in alle vijf werelddeelen,—»en in andere plaatsen«, was de man gewoon te zeggen +die de eer had hem te dragen. + +</p> +<p>Cesar Cascabel was afkomstig uit Pontorson in het hart van Normandië, en al de gauwigheid, al de slimme streken, door welke +het Normandische ras beroemd is, waren hem eigen. Maar zoo geslepen en gevat als hij zijn mocht, hij was altijd een eerlijk +man gebleven, en niemand had het recht hem te tellen onder de schurftige schapen van de zwervende kudde der straatkunstenmakers. +Hij was een oppassend huisvader, die door zijne goede eigenschappen als mensch ruimschoots goed maakte wat zijne nederige +afkomst en zijn ongeregeld beroep hem misschien te kort mochten doen komen. + +</p> +<p>Hij was op het tijdstip waarop wij hem leeren kennen, vijf-en-veertig jaren oud en zag er ook uit als een man van dien leeftijd. +Onder den blooten hemel geboren, in letterlijken zin, was de mand, die zijn vader op den rug droeg en waarmede hij de dorpskermissen +en jaarmarkten in Normandië afreisde, zijne wieg geweest. Zijne moeder was kort na zijne geboorte gestorven, eenige jaren +later verloor hij ook zijnen vader en toen had een rondreizende kunstenmakerstroep, die juist voorbijtrok, hem tot zich genomen. +Zoo had hij zijne kinderjaren doorgebracht met op zijn hoofd te staan, op <span class="pagenum">[<a id="pb15" href="#pb15">15</a>]</span>zijne handen te loopen en sprongen in de lucht te maken. Hij werd achtereenvolgens paljas, kunstenmaker in alle vakken en +verdiende met de vlugheid zijner ledematen en de kracht zijner spieren voor zichzelf den kost, tot op het oogenblik toen hij +kennis maakte met de tegenwoordige mevrouw Cascabel, van haarzelve Cornelia Vadarasse genaamd, uit Martigues in Provence geboortig, +die hem achtereenvolgens drie kinderen schonk. Zoo was hij zelf de bestuurder van eenen troep geworden, waarvan zijn gezin +de sujetten leverde. + +</p> +<p>Hij was schrander en vernuftig, sterk en lenig, meer dan de meeste andere menschen; maar zijne zedelijke eigenschappen deden +niet onder voor die van zijn lichaam en verstand. Het is wel waar dat een rollende steen geen blijvende plaats bekomt, maar +onder het schuren tegen de andere steenen en de distelen van den weg wordt hij ten minste glad en glimmend en slijten de scherpe +hoeken er af. In de vijf-en-veertig jaren dat hij aan ’t rollen was, had Cesar Cascabel zooveel geleerd en ondervonden, dat +hij van het leven alles wist wat iemand er van te weten kan komen. Hij verwonderde zich over niets meer en niets was meer +in staat hem van zijn stuk te brengen. Al zwervende van de eene kermis naar de andere in alle landen van Europa, in Amerika +zoowel als in de nederlandsche en spaansche koloniën, had hij bijna alle talen leeren verstaan en wist hij er zich ten naastenbij +ook in verstaanbaar te maken, »zelfs in die welke hij niet sprak« was hij gewoon te beweren. Want als de taal hem in den steek +liet, had hij altijd zijne zeer sprekende gebaren tot zijne beschikking. + +</p> +<p>Cesar Cascabel was iets meer dan middelmatig van lengte, krachtig van lichaamsbouw, goed geëvenredigd van ledematen. Zijn +onderkaak stak een weinig naar voren, hetgeen een teeken van geestkracht is; hij had een stevigen kop, dicht bezet met een +dichten haarbos; zijn gelaat was door de zon verbrand en door den wind verweerd; onder zijn grooten neus droeg hij een knevel +zonder punten en aan zijne gebruinde wangen een paar heele korte bakkebaarden; zijne oogen waren blauw, levendig en doordringend +en hadden eene goedaardige uitdrukking; in zijnen mond ontbrak nog maar één van de drie-en-dertig tanden en kiezen die er +in behoorden. Tegenover het »geëerde publiek« was hij niet zuinig met geweldige gebaren, theatrale houdingen en bluffende +volzinnen; maar in het gewone leven was hij de eenvoud en de natuurlijkheid zelve. Geen huisvader overtrof hem in hartelijke +liefde voor zijn gezin. + +</p> +<p>Van een ijzersterk gestel, bezat hij thans de noodige lenigheid niet meer voor het dansen op de koord of voor de kunsten aan +den rekstok; maar waar het op spierkracht aankwam behoorde hij altijd <span class="pagenum">[<a id="pb16" href="#pb16">16</a>]</span>nog onder de besten in zijn beroep. Buitendien was hij een meester in de edele kunst van buikspreken, eene soort van kermisvertooning +welke reeds van overouden tijd dagteekent, want de kerkvader Eustachius verzekert dat de priesteres van Endor, die voor Saul +waarzegde, niets anders was dan eene buikspreekster. Als Cesar het goedvond, zakten zijne stembanden tot ver beneden zijne +maag. Of hij met zichzelf een duo had kunnen zingen, had hij nog nooit beproefd; maar wie weet of hij er niet toe in staat +ware geweest! + +</p> +<p>Om zijne beeltenis volledig te maken moeten wij hier nog bijvoegen dat Cesar Cascabel een zwak had voor beroemde krijgshelden +en vooral voor Napoleon I. Zoo hoog als hij dien veroveraar vereerde, zoo diep verachtte hij diens beulen, de Engelschen, +die hij allen voor nakomelingen van den gemeenen Hudson Lowe, Napoleon’s gevangenbewaarder op Sint Helena, hield. Hij had +dan ook nooit verkozen te »werken« voor de koningin van Engeland, verzekerde hij, »niettegenstaande die vorstin hem door haren +opperhofmeester persoonlijk had doen uitnoodigen.« Dit laatste had hij zoo dikwijls verteld, dat hij eindelijk zelf geloofde +dat het waar was. + +</p> +<p>Met dat al had Cascabel het nog niet kunnen brengen tot de waardigheid van directeur van een groot paardenspel, zooals een +Franconi, een Carré of een Myers, met heel hunnen stoet van rijders en rijderessen, van clowns en goochelaars. Hij was niets +meer dan een gewone kermisreiziger, die als het mooi weer was op de pleinen en markten in de open lucht, en als het regende +onder eene tent zijne kunsten vertoonde. Met dit beroep, dat hij met zeer afwisselend geluk gedurende het vierde eener eeuw +had uitgeoefend, had hij zooals wij verteld hebben het spaarduitje bijeengegaard dat thans in de kist met het letterslot bewaard +lag. + +</p> +<p>Hoeveel arbeid, hoeveel vermoeienis, hoeveel ellende zelfs, vertegenwoordigde dat beetje geld! Nu echter was het ergste achter +den rug. De familie Cascabel maakte zich gereed naar Europa terug te keeren. Na de Vereenigde Staten over bijna hunne geheele +breedte doorgetrokken te zijn, zouden zij plaats nemen op eene fransche of amerikaansche pakketboot. Van eene engelsche mocht +natuurlijk geen sprake zijn. + +</p> +<p>Cascabel was iemand die op alles raad wist. Hinderpalen kende hij niet; hij beschouwde die op zijn hoogst als moeielijkheden +die overwonnen moesten worden. Zijnen weg door het leven te vinden, beschouwde hij als zijne bestemming. Even als de hertog +van Dantzig, een der maarschalken van zijn keizerlijken held, had hij kunnen zeggen: »Waar een gaatje te vinden is, zal ik +er doorheen kruipen«. +<span class="pagenum">[<a id="pb17" href="#pb17">17</a>]</span></p> +<p>Door hoeveel gaten was hij dan ook in zijn leven niet reeds gekropen! + +</p> +<p>»Mevrouw Cascabel, geboren Cornelia Vadarasse, provençaalsche van het zuiverste bloed, zonder wedergade in het voorspellen +van de toekomst, <i>clairvoyante</i> en <i>somnambule</i>, de koningin aller electrische vrouwen, gesierd door alle bekoorlijkheden harer sekse, bezitster aller deugden die de kroon +uitmaken eener huismoeder, met den krans der overwinning uit den grooten vrouwen-worstelstrijd te Chicago gekomen, waar de +beroemdste vrouwelijke athleten der wereld waren saamgestroomd!« + +</p> +<p>Dit waren de bewoordingen waarmede mijnheer Cascabel gewoon was zijne echtgenoote aan het publiek voor te stellen. Nu twintig +jaar geleden was hij te New-York met haar in het huwelijk getreden. Of hij er aan gedacht had de toestemming van zijnen vader +te vragen vóór dat hij tot dien stap overging? Geen oogenblik, vooreerst, zeide hij, dewijl zijn vader ook hem niet geraadpleegd +had toen hij in het huwelijk trad, en in de tweede plaats dewijl die brave man niet meer leefde. Het geval was doodeenvoudig +in zijn werk gegaan, met minder omslag dan in het achterlijke Europa, waar twee wezens die bestemd schijnen om met elkander +vereenigd te worden, door een aantal formaliteiten daarin belemmerd worden. + +</p> +<p>Op een goeden avond als toeschouwer in het Barnum-theater te New-York zijnde, was Cesar Cascabel levendig getroffen geworden +door de bevalligheid, de lenigheid en de kracht, door eene jeugdige fransche kunstenmaakster, mejuffrouw Cornelia Vadarasse, +aan den rekstok ten toon gespreid. Dit bekoorlijke vrouwspersoon aan zich te verbinden, hun beider levens tot één te maken, +in de toekomst eene reeks van kleine Cascabels te voorschijn te roepen, die hunne ouders in alles waardig zouden zijn, dat +scheen den gemoedelijken straatkunstenaar eene zaak die als van zelve sprak. Gedurende eene pauze snelde hij het tooneel op, +liet zich aan Cornelia Vadarasse voorstellen en gaf haar terstond te verstaan dat zij beiden als franschen bestemd waren, +elkander hart en hand te schenken. Onder de toeschouwers bevond zich een geestelijke; deze werd naar de gezelschapszaal der +artisten getroond en daar werd hem gevraagd op eenen band, die zoo in alle opzichten in den hemel gelegd scheen te zijn, het +zegel der kerk te drukken. In het vrije en gelukkige Amerika bestaat daar geenerlei bezwaar tegen en het geschiedde alzoo. +Zijn zulke met stoom gesloten huwelijken er minder goed om? Dit moge zijn zooals het wil, dat van Cesar Cascabel en Cornelia +Vadarasse was eene der gelukkigste echtverbintenissen, ooit op dit ondermaansche gesloten. + +<span class="pagenum">[<a id="pb18" href="#pb18">18</a>]</span> +</p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p018.jpg" alt="Jan Cascabel." width="504" height="720"><p class="figureHead">Jan Cascabel.</p> +</div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="pb19" href="#pb19">19</a>]</span></p> +<p>De eerstgeborene uit dit huwelijk van twee straatkunstenmakers was Jan, thans negentien jaar oud. Het was alsof hij aan zijne +afkomst ontrouw was geworden wat betreft de sterkte der spieren en den aanleg voor koorddansen, gymnastische toeren of paljas-aardigheden. +Daarentegen was hij uiterst behendig in de handen en had hij eene gave van scherp opmerken, door welke eigenschappen hij het +ver gebracht had in alle kunsten waar handigheid en vlugheid bij te pas kwamen, zonder dat hij zich op dit talent het minste +liet voorstaan. Het was een zachtaardige, stille jongen, bruin van gelaatskleur als zijne moeder, doch met blauwe oogen. Hij +had veel pleizier in lezen en maakte van alle voorkomende gelegenheden gebruik om iets te leeren. Zonder dat hij zich over +het beroep zijner ouders schaamde, geloofde hij toch dat er iets beters voor hem te doen was dan kunsten voor de menschen +te maken en in het geheim koesterde hij de hoop, zoodra hij in Frankrijk teruggekeerd mocht wezen, zijn tegenwoordig bedrijf +te laten varen. Hij hield echter te veel van zijne ouders om zich over dit onderwerp anders dan met de grootste omzichtigheid +uit te laten; trouwens op welke manier hem eene gelegenheid geopend zou kunnen worden om op eene andere wijze door de wereld +te komen, wist hij in de verte niet te zeggen. + +</p> +<p>In leeftijd volgde op den oudste de tweede zoon. Deze was in den volsten zin van het woord een spruit van vader en moeder +Cascabel en voor kunstenmaken in de wieg gelegd. Hij was twaalf jaar oud, zoo lenig als eene kat, zoo vlug als een aap, en +zoo glad als een aal. Hij was nog maar drie voet zes duim lang en niet groot dus voor zijnen leeftijd, maar hij was naar het +zeggen van zijnen vader met éénen luchtsprong in de wereld gekomen en nu reeds een echte clown, daarbij een straatjongen vol +grappen en streken, maar met een goed hart. Een pak slaag verdiende hij af en toe, maar hij nam dat al lachende aan, want +de klappen kwamen zelden hard aan en waren nooit valsch gemeend. + +</p> +<p>Wij hebben reeds gezegd dat de oudste van Cascabel’s kinderen Jan heette. Dien naam had zijne moeder hem gegeven als eene +herinnering aan eenen oud-oom te Marseille, Jan Vadarasse, een zeeman die door menschen-eters heette opgegeten te zijn, iets +waar zijne achternicht niet weinig trotsch op was. Jan’s vader, die zichzelf in den naam Cesar verheugen mocht, had voor zijn +oudsten zoon zeker iets anders verlangd, iets meer in overeenstemming met de bewondering die hij voor beroemde krijgshelden +koesterde, maar hij had bij het kiezen van eenen naam voor hunnen eerstgeborene zijne vrouw niet willen tegenspreken. Daarom +had hij er in toegestemd <span class="pagenum">[<a id="pb20" href="#pb20">20</a>]</span>dat de jongen eenvoudig Jan zou heeten, maar met het stille voornemen om indien hun meer spruiten geschonken werden, zich +voor zijne inschikkelijkheid schadeloos te stellen. + +</p> +<p>Dit gebeurde ook zoodra hem een tweede zoon geboren werd. Na eenigen tijd geaarzeld te hebben tusschen Hamilcar, Attila of +Hannibal, eindigde Cesar met hem Alexander te doen doopen. Bij verkorting werd hij gewoonlijk Sander genoemd. + +</p> +<p>Op de twee jongens volgde mettertijd een meisje. Moeder Cascabel had deze Hersilia willen noemen, maar haar man stond er op +dat zij Napoleona zou heeten als eene hulde aan den martelaar van Sint Helena. + +</p> +<p>Napoleona was nu acht jaar oud. Het was een lief kind dat een mooi meisje beloofde te worden. Zij was blond en had eene frissche +kleur, met een gelaat vol uitdrukking en leven. Bevallig in al hare bewegingen en goed van aanleg, bracht zij het in de edele +kunst van koorddansen spoedig tot eene aanmerkelijke hoogte. Zooals zij met hare welgevormde voetjes over den stijf gespannen +metalen draad zweefde, huppelend en sierlijke passen makend, was het alsof het schepseltje vleugels had om zich recht te houden. + +</p> +<p>Ieder begrijpt dat Napoleona het liefste kind van het gezin was. Zij was aller oogappel en toch geen bedorven kind in den +slechten zin van het woord. Hare moeder koesterde de stille hoop dat haar dochtertje eenmaal een voornaam huwelijk zou doen. +Dat is immers een van die dingen welke in het wisselvallige leven van straatkunstenaars af en toe voorkomen. Waarom zou Napoleona, +volwassen en eene knappe jonge dochter geworden, niet eenen prins of baron kunnen ontmoeten die op haar verlieven en haar +trouwen zou? + +</p> +<p>—Dat gebeurt alleen in sprookjes, meende Cesar, die de zaken kalmer opnam dan zijne vrouw. + +</p> +<p>—Neen Cesar, het gebeurt ook in het werkelijke leven. + +</p> +<p>—Helaas, mijn goede Cornelia, de tijd is voorbij toen koningen herderinnen tot vrouw namen. Trouwens, zooals de zaken tegenwoordig +gesteld zijn, weet ik niet of iedere herderin wel met eenen koning zou willen trouwen. + +</p> +<p>Dit was dus de familie Cascabel, vader, moeder en drie kinderen. Met het oog op de vereischten voor de vertooning eener menschen-pyramide, +waarbij de artisten twee aan twee op elkanders schouders gaan staan, ware het misschien wenschelijk geweest dat er nog een +vierde kind bij was gekomen. Maar nummer vier verkoos niet te komen. + +</p> +<p>Gelukkig hadden zij Kruidnagel. Deze was altijd beschikbaar om bij buitengewone gelegenheden in de bres te springen. + +<span class="pagenum">[<a id="pb21" href="#pb21">21</a>]</span> +</p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p021.jpg" alt="Kruidnagel en Napoleona. (Zie bladz. 20)." width="506" height="720"><p class="figureHead">Kruidnagel en Napoleona. (Zie bladz. <a href="#pb20" class="pageref">20</a>). +</p> +</div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="pb22" href="#pb22">22</a>]</span></p> +<p>Kruidnagel was inderdaad een onmisbaar aanhangsel van de Cascabels en maakte de familie voltallig niettegenstaande hij een +amerikaan van geboorte was. Hij was een dier arme drommels die hunne ouders nooit gekend hebben; die te nauwernood de plek +weten waar zij geboren zijn; die door de liefdadigheid van vreemden groot worden gebracht en te eten krijgen voor zoover er +iets voor hen overblijft; die tot oppassende menschen kunnen opgroeien wanneer hunne inborst goed is, zoodat zij weerstand +weten te bieden aan de slechte voorbeelden en aan de booze inblazingen, waar de armoede maar al te gul mede is. Zulke verwaarloosde +schepsels gaan meestal den verkeerden kant op en komen slecht terecht; maar is er geen reden om medelijden met hen te hebben? + +</p> +<p>Met Ned Harley, die van mijnheer Cascabel den bijnaam Kruidnagel gekregen had, was het goed afgeloopen. Dien bijnaam had hij +te danken aan zijn figuur, want hij was zoo mager als een spijker. Zij hadden hem dus even goed Draadnagel kunnen noemen, +maar Kruidnagel klonk meer uitheemsch en kreeg de voorkeur omdat onwillekeurig de gedachte aan eene afkomst uit de Specery-eilanden +er zich aan verbond. + +</p> +<p>Het was nu twee jaar geleden dat Cascabel op zijne reis door de Vereenigde Staten den armen vondeling ontmoet had. Ned Harley +had op dat tijdstip letterlijk niet meer te eten. De troep kunstenmakers waar hij aan verbonden was, ging uit elkander nadat +de directeur er van op den loop gegaan was. Ned speelde er voor »minstreel«, zooals het in de engelsch sprekende kunstenmakerswereld +heet. Dat is een treurig bestaan, al verdient men er ook ten naaste bij den kost mede. Zich insmeeren met schoensmeer, zich +tot een »neger« maken, zich in een zwarten rok en broek, een wit vest en eene witte das steken, om zoo toegetakeld de malste +liedjes te zingen en op eene akelige viool te krassen, vergezeld en begeleid door nog vier of vijf van zulke hansworsten, +welk eene maatschappelijke bestemming! Deze bestemming was het echter, die Ned Harley tot zijne bittere droefheid kwijt was +op het oogenblik toen hij zoo gelukkig was een reddenden engel te ontmoeten in den persoon van Cesar Cascabel. + +</p> +<p>Deze had juist eenen helper weggestuurd die bij de voorstellingen in den regel voor paljas speelde. Wat dat voor een bedrieger +was, kan iemand zich nauwelijks voorstellen. Verbeeld u dat hij zich voor een amerikaan had uitgegeven terwijl hij een geboren +engelschman was! Een landgenoot van John Bull in eenen troep fransche kunstenmakers! Een afstammeling van dien beul, die Napoleon..... +Wij behoeven er niets bij te voegen om te doen <span class="pagenum">[<a id="pb23" href="#pb23">23</a>]</span>begrijpen hoe Cascabel zich voelde op den dag toen hij te weten kwam wat voor een landsman zijn paljas was. + +</p> +<p>—Mijn goede mijnheer Warburton, voegde hij hem toe, aangezien gij een engelschman zijt, verzoek ik u in den kortst mogelijken +tijd uwe biezen te pakken, indien gij niet wilt dat ik u, in uw paljassenpak zooals gij daar staat, de deur uitsmijt. + +</p> +<p>Mijnheer Warburton maakte dat hij uit de voeten kwam, want hij had anders op het breedste gedeelte van zijne paljassenbroek +eenen schop gekregen die hem het wegloopen al te gemakkelijk gemaakt zou hebben. + +</p> +<p>Kruidnagel kwam dus in zijne plaats. Hij werd aangenomen om van alles te doen, paljasdienst zoowel als het werk van stalknecht +bij de paarden of van keukenjongen als Cornelia hulp noodig had. Natuurlijk sprak hij fransch, maar met een sterken uitheemschen +tongval. + +</p> +<p>Ofschoon reeds om en bij de vijf-en-dertig jaren was het toch nog een onnoozele knaap, uitgelaten genoeg als hij met zijne +potsen het publiek bezig hield, maar in het gewone leven eer droefgeestig van aard. Hij bezag de meeste dingen van den donkeren +kant en goed beschouwd was dat geen wonder, want hij had geene reden om zich onder de troetelkinderen der fortuin te tellen. +Hij was een wonderlijk schepsel, met zijn puntig toeloopend hoofd, zijne geelachtige haren, zijne ronde, domme oogen, zijn +vervaarlijk langen neus, waar hij een half dozijn brillen op wist te zetten hetgeen altijd een groot gelach onder het publiek +deed opgaan, zijne wijd uitstaande ooren, zijn ooievaarshals en zijn mageren romp op een paar spillebeenen. Toch hoorde niemand +hem klagen, ten minste—dit voorbehoud maakte hij gewoonlijk—als het hem niet zóó erg tegenliep dat hij wel klagen moest. Van +het oogenblik af dat hij aan den troep van Cascabel verbonden was geworden, was hij begonnen zich aan het gezin te hechten +en zij hadden het op dit oogenblik nauwelijks meer zonder Kruidnagel kunnen stellen. + +</p> +<p>Hiermede hebben wij, als het geoorloofd is dit te zeggen, alles wat er menschelijks was in den kunstenmakerstroep aan onze +lezers te zien gegeven. + +</p> +<p>Er waren echter ook dierlijke bestanddeelen. In de eerste plaats een patrijshond van het echte ras, goed op de jacht, maar +onmisbaar om op de rollende woning te passen. Vervolgens een poedel, een aardig en vernuftig dier, die zeker, zoodra er eene +academie van geleerde honden gesticht mocht worden, daarin eene plaats zal krijgen. + +</p> +<p>Behalve de beide honden moeten wij nog melding maken van <span class="pagenum">[<a id="pb24" href="#pb24">24</a>]</span>een aap, die als het op potsen maken aankwam alle recht had om met Kruidnagel op ééne lijn gesteld te worden, zóó zelfs dat +de toeschouwers niet zelden aarzelden aan wien van de twee zij de voorkeur moesten geven. Dan was er een Javaansche papegaai, +antwoordende op den naam Jako, die door zijnen vriend Sander vlijtig onderricht werd en dank zij diens lessen, tien uren van +de twaalf snaterde, zong of floot. Eindelijk nog twee paarden, een paar goede beesten, vrij hoog op jaren, die den kermiswagen +voorttrokken. Zij hadden er sedert lang de heugenis van verloren hoeveel honderden mijlen zij met hunne gaandeweg stijf geworden +beenen den wagen reeds over allerlei gebaande of ongebaande wegen hadden voortgezeuld. + +</p> +<p>Is iemand er op gesteld de namen dezer kostelijke dieren te weten? Zij heetten Vermout en Gladiator, naar twee beroemde raspaarden, +die op wedrennen te Parijs op engelsche mededingers den prijs behaald hebben. Maar eenige andere overeenkomst met deze wereldvermaarde +rossen dan die van den naam, vertoonden de geduldige viervoeters, die den wagen der Cascabel’s trokken, niet. + +</p> +<p>Van de twee honden antwoordde de poedel op den naam Marengo en de patrijshond op dien van Wagram. Niemand behoeft te vragen +hoe het kwam dat zij naar deze historische plaatsen vernoemd waren. + +</p> +<p>De aap heette John Bull, welke onderscheiding hij aan zijne buitengewone leelijkheid te danken had. + +</p> +<p>Hieraan kunnen wij niets veranderen; het was een zwak van Cesar Cascabel dat voortsproot uit een loffelijk gevoel van vaderlandsliefde, +al erkennen wij dat zulke gevoelens van haat tegen personen van anderen landaard in onzen tijd eigenlijk niet meer te pas +komen. + +</p> +<p>—Hoe is het mogelijk, zeide hij wel eens, dat iemand geen afgod maakt van dien grooten man, die onder eene hagelbui van kogels +zijne soldaten toeriep: »Volgt de witte pluim op mijnen helm; gij vindt hem altijd in het midden der vijanden!« + +</p> +<p>Iemand had hem eens doen opmerken dat het Hendrik de Vierde en niet Napoleon geweest was, die deze woorden gebruikt had. + +</p> +<p>—Wel mogelijk, antwoordde hij. Maar Napoleon was er de man naar om hetzelfde te zeggen! + +<span class="pagenum">[<a id="pb25" href="#pb25">25</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p025.jpg" alt="Marengo de poedel en John Bull de aap. (Zie bladz. 24)." width="503" height="720"><p class="figureHead">Marengo de poedel en John Bull de aap. (Zie bladz. <a href="#pb24" class="pageref">24</a>). +</p> +</div><p> + + + +<span class="pagenum">[<a id="pb26" href="#pb26">26</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch3" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">III.</h2> +<h2 class="normal">De Sierra Nevada.</h2> +<p>Hoevelen hebben niet wel eens verlangd eene reis te doen in een huis op wielen, op de manier van reizende kunstenmakers! Geen +zorgen te hebben over logement of herberg, over het bed waar men nooit te voren zeker van <span class="corr" id="xd0e683" title="Niet in bron">kan </span>zijn en over het middagmaal waar men nog minder op rekenen kan, ten minste wanneer de reis gaat door een land waar de dorpen +en gehuchten dun gezaaid zijn. Er zijn wel enkele pleizier-reizigers die iets dergelijks doen aan boord van hunne eigen jachten, +waar zij al de geriefelijkheden eener woning op medenemen, maar zeldzaam zijn zij die met een eigen reis-rijtuig een eenigszins +aanmerkelijk eind weegs afleggen. Toch is zulk een reiswagen inderdaad een huis dat zich beweegt. Hoe komt het dan dat het +genoegen van »eene zeereis op vasten wal« tot kermiskunstenaars beperkt blijft? + +</p> +<p>De wagen van zulk een zwerver is inderdaad eene volledige woning, in vertrekken afgedeeld en van meubelen voorzien, een rollend +dag- en nachtverblijf. Die van Cesar Cascabel bevatte alle gemakken die voor zijn zwervend bestaan onontbeerlijk waren. + +</p> +<p>De wagen had eenen naam, <i>De schoone Zwerfster</i>, even alsof het een schip was, en de verschillende tochten door onderscheidene deelen der nieuwe wereld, die zij reeds had +helpen doen, rechtvaardigden die dichterlijke benaming. Drie jaar geleden was het rijtuig nieuw gekocht van de spaarpenningen +die het echtpaar toen <span class="pagenum">[<a id="pb27" href="#pb27">27</a>]</span>had overgegaard. Het had gediend om de oude kar te vervangen, waar zij tot dien tijd zich mede hadden beholpen, een ruw en +hortend ding zonder veeren, alleen maar met een lap geteerd zeildoek overdekt, waaronder het gezin de nachten doorbracht. +Met dit gebrekkige vervoermiddel hadden de Cascabels twintig jaren lang de kermissen en jaarmarkten in de amerikaansche Unie +afgereisd. Het spreekt dus van zelf dat hun nieuwe rijtuig van amerikaansch maaksel was. + +</p> +<p>De <i>Schoone Zwerfster</i> was een wagen op vier wielen, rustende op beste stalen veeren, licht en toch stevig van bouw. Zij werd met zorg onderhouden, +op haar tijd gewasschen, gepoetst en gepolijst, zoodat de met schitterende kleuren, goudgeel en cochenille-rood, beschilderde +wanden in het zonnelicht blonken. Daarop prijkten met groote letters de woorden: <i>Familie Cesar Cascabel</i>. Zij was even lang als de groote reis- en goederenwagens, die gebruikt worden voor tochten door de prairieën in het verre +westen, waar de spoorwegen, die in de richting van San Francisco de beide oceanen verbinden, nog niet met hunne vertakkingen +zijn doorgedrongen. Twee paarden konden niet anders dan in den stap het zware voertuig voortkrijgen. De last dien zij te trekken +hadden, was niet gering. Behalve de reizigers, een zeildoeksche tent met palen, touwen, en toebehooren, die boven op den wagen +geborgen werd, en daar beneden, tusschen de wielen, een kleed van zeildoek, dat onder het rijden heen en weder slingerde en +waarin allerlei geborgen werd, de turksche trom en de roffeltrom, de klephoorn en de trompet, en al de andere benoodigdheden +die voor de vertooningen van kunstenmakers vereischt worden. Daartoe behoorden ook de kostuums voor eene vermaarde pantomime, +genaamd: <i>De roovers van het Zwarte Woud</i>, welke sedert lang den roem der familie Cascabel uitmaakte. + +</p> +<p>Het binnenste van den wagen was zeer doelmatig ingericht en zoo netjes en zindelijk als eene hollandsche boerenwoning, want +Cornelia verstond, waar het op orde en reinheid aankwam, geen gekscheren. + +</p> +<p>Achterin, van de buitenlucht gescheiden door eene glazen schuifdeur, bevond zich de afdeeling voor keuken bestemd, waar het +fornuis stond te branden. Dan kwam het huisvertrek, tevens eetkamer, waar ook de lieden werden ontvangen die zich de toekomst +wilden doen voorspellen. Vervolgens een slaapvertrek, waar de slaapplaatsen twee aan twee tegenover en boven elkaar getimmerd +waren even als de kooien in een schip. Daar sliepen aan den linkerkant de twee jongens en aan de overzijde, door een gordijn +van <span class="pagenum">[<a id="pb28" href="#pb28">28</a>]</span>hen gescheiden, hun zusje. Voorin eindelijk was de slaapkamer van Cascabel en zijne vrouw, wier beddegoed bestond uit een +mooie matras en een veelkleurige gestikte deken. Daar had ook de lang begeerde geldkist nu eene plaats gekregen. In alle hoeken +waren plankjes getimmerd, die opgeslagen en neergelaten konden worden teneinde als tafeltjes te dienen, en kleine kasten tot +berging van de kleederen, de pruiken, de valsche baarden en wat verder bij de pantomime te pas kwam. Aan de zoldering hingen +twee petroleumlampen, die evenals scheepslampen al de bewegingen van het rijtuig op de hobbelige wegen mede maakten. Bij dag +drong het licht naar binnen door een half dozijn in de wanden gemaakte openingen, met in lood gevatte glasruiten gesloten, +waar dunne gordijntjes voor hingen die door gekleurde linten werden opgehouden. Het geheel geleek van binnen op de roef eener +oud-hollandsche trekschuit. + +</p> +<p>Kruidnagel was voor zijn persoon met weinig tevreden. Gewoonlijk sliep hij in de keuken, waar hij des avonds aan twee in de +wanden geslagen haken zijne hangmat ophing, die ’s morgens bij het krieken van den ochtend weder door hem opgerold werd. + +</p> +<p>De twee honden, Wagram en Marengo, die ’s nachts de wacht te houden hadden, sliepen in het dekkleed onder den wagen. De aap +John Bull hield hen daar gezelschap en maakte het hun, met zijne ongepaste aardigheden, wel eens lastiger dan noodig was. +Jako de papegaai eindelijk hing in eene kooi aan de zoldering van het woonvertrek. + +</p> +<p>De paarden, Gladiator en Vermout, werden gewoonlijk in de nabijheid van de <i>Schoone Zwerfster</i> in vrijheid aan het grazen gelaten. Zelden was het noodig ze vast te binden. In de uitgestrekte prairieën vonden zij voedsel +in overvloed, en na zich den buik volgegeten te hebben, behoefden zij maar te gaan liggen om het even goed te hebben als in +eenen stal. + +</p> +<p>Aldus toegerust, met geweren en revolvers onder het bereik der slapenden en met de twee honden als schildwachten, was de <i>Schoone Zwerfster</i> een even veilig als geriefelijk nachtverblijf. + +</p> +<p>Er waren reeds ontelbare mijlen mede afgereisd in de drie jaren dat zij dienst had gedaan. Van New-York naar Albany, van Niagara +naar Buffalo, naar Saint Louis, naar Philadelphia, naar Boston, naar Washington, langs de Mississippi naar Nieuw-Orleans, +langs de spoorweglijn van de Great-Trunk tot het hart van het Rotsachtige Gebergte, in het land der Mormonen en tot achter +in Californië! Het scheen wel voor eene gezondheidsreis te mogen doorgaan, want niemand van den troep was ooit een oogenblik +ziek geweest, alleen de gulzige John Bull uitgezonderd, die nooit eene <span class="pagenum">[<a id="pb29" href="#pb29">29</a>]</span>gelegenheid verzuimde om zich de maag te overladen en daar dan ook de gevolgen van ondervond. + +</p> +<p>Zij stelden zich er heel wat van voor, de <i>Schoone Zwerfster</i> naar Europa te brengen en met dit voertuig over de straatwegen van het vaderland te rijden. Wat een bekijks zouden zij hebben +in geheel Frankrijk, vooral onder de landelijke bevolking. Cesar Cascabel dacht aan niets anders dan aan zijn geliefd geboorteland, +zijn Normandië, dat hij zijn leven lang gehoopt had terug te zien en dat hij nu werkelijk in zijne verbeelding reeds vóór +zich had. + +</p> +<p>Te New-York aankomende, waren zij voornemens den reiswagen uit elkaar te nemen en in te pakken en hem vervolgens als vrachtgoed +met de stoomboot naar Hâvre mede te nemen. Daar kon hij weer op de wielen gezet worden en hoopten zij er de reis door Frankrijk +mede te aanvaarden. + +</p> +<p>Het geheele gezin, man, vrouw en kinderen had slechts éénen wensch: den tocht te beginnen. Het was alsof hunne viervoetige +vrienden hun ongeduld deelden. Den 15<sup>den</sup> Februari, des ochtends heel in de vroegte braken zij dus gezamenlijk van het pleintje te Sacramento op, sommigen te voet, +anderen in den wagen, ieder zooals het hem goed dacht. + +</p> +<p>Het weder was zeer koel, maar mooi. Onnoodig te zeggen dat er gezorgd was voor den noodigen leeftocht, bestaande in ingelegd +vleesch en groenten. Zij rekenden er echter op dat de voorraad in steden en dorpen, welke zij door moesten trekken, aangevuld +zou kunnen worden, en bovendien is er in deze streken overvloed van allerlei wild, bisons, herten, hazen en patrijzen. Jan +was een geoefend schutter en zou zijn geweer niet laten roesten, terwijl hij voor geene jacht-akte <span class="corr" id="xd0e744" title="Bron: behoefte">behoefde</span> te zorgen want in de uitgestrekte prairieën van het verre Westen is er geen koddebeier of veldwachter die u daar naar vraagt. +De poedel Marengo deugde voor dit soort van werk niet, maar de patrijshond Wagram was zoo goed afgericht als de beste jachthond +en nooit beter in zijn schik dan wanneer hij een stuk wild achterna mocht zitten. + +</p> +<p>Buiten Sacramento gekomen, reed de <i>Schoone Zwerfster</i> in de richting van het Noord-Oosten. Zij wilden langs den kortsten weg de grens over en het gebergte der Sierra Nevada doortrekken. +Dit was ongeveer een paar honderd kilometers, tot waar de Sonora-pas tusschen de bergen doorgaat en in de onafzienbare vlakte +aan de oostzijde uitkomt. + +</p> +<p>Deze streek was eigenlijk nog niet wat men het verre Westen noemt. Dáár zijn de dorpen en gehuchten zeldzamer. Het was ook +niet de prairie, met haar onbegrensden gezichteinder, haar eindeloos <span class="pagenum">[<a id="pb30" href="#pb30">30</a>]</span>grasveld, bewoond door zwervende Indiaansche stammen, die naarmate de beschaving voortschrijdt, meer naar de minst bevolkte +gewesten van Noord-Amerika worden teruggedrongen. Bijna dadelijk nadat zij Sacramento achter zich hadden, begon de grond reeds +te rijzen. Dit waren de eerste golvingen der Sierra Nevada, die het rijke Californië omringt met eene aaneengeschakelde reeks +bergen, door donkere dennenwouden overdekt, waarboven hier en daar toppen uitsteken van een vijfduizend meters hoogte. Het +is alsof de natuur dit land, waar zij zoovele schatten verborgen heeft die thans reeds door de op buit beluste hand der menschen +geroofd zijn, achter een zwaar gordijn van eeuwig groen heeft willen verbergen. In de richting welke de <i>Schoone Zwerfster</i> was ingeslagen, kwamen zij langs verscheidene steden van beteekenis, zooals Jackson, Mocquelenne, Placerville, voorposten +als het ware van het goudland en van het district Calavaras. Maar de familie Cascabel hield alleen op waar zij inkoopen had +te doen of waar zij eenen rustigen nacht wilde doorbrengen. Cesar maakte haast om den Nevada-bergketen, vervolgens de woeste +streek van het Groote Zoutmeer en daarna de hooge passen van het Rotsachtige Gebergte door te komen. Gedurende dit gedeelte +van den tocht moest er van het rijtuig en de paarden het meeste gevergd worden. Eenmaal in de nabijheid van Erie of Ontario +gekomen, hadden zij slechts de vlakte door te trekken waar de wielsporen van andere voertuigen en de door de hoeven van andere +paarden platgetreden paden hun van zelf den weg zouden wijzen. + +</p> +<p>Niet dan langzaam kwamen zij in deze bergachtige streek vooruit. Ook hadden zij vrij wat last van koude want de laatste weken +van den winter deden zich terdege voelen, al bevonden zij zich pas op den acht-en-dertigsten breedtegraad, dat is op gelijke +aardrijkskundige hoogte als Sicilië en Spanje in Europa. Zooals bekend is ondervindt Amerika de werking niet van den Golfstroom, +dien warmen zee-arm, die uit de Golf van Mexico komende, zich in oostelijke richting dwars door den oceaan naar Europa wendt. +Hierdoor is het amerikaansche klimaat, op gelijke breedte, veel kouder dan dat der europeesche landen. Dit zou echter nog +slechts eenige weken duren. Dan was de winter voorbij en de vruchtbare bodem van Californië zou zich weder vertoonen in al +zijnen rijkdom, als het land waar het graan een honderdvoudigen oogst brengt, waar alle voortbrengselen der heete zoowel als +der gematigde luchtstreek in weelderigen overvloed tieren, suikerriet, rijst, tabak, oranjeappelen, olijven, citroenen, ananassen, +bananen en andere vruchten. Niet het goud maakt Californië rijk, maar de ongeëvenaarde vruchtbaarheid zijner uitgestrekte +landouwen. + +<span class="pagenum">[<a id="pb31" href="#pb31">31</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p031.jpg" alt="In de Sierra Nevada. (Zie bladz. 30)." width="506" height="720"><p class="figureHead">In de Sierra Nevada. <span class="corr" id="xd0e766" title="Niet in bron">(</span>Zie bladz. <a href="#pb30" class="pageref">30</a>). +</p> +</div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="pb32" href="#pb32">32</a>]</span></p> +<p>—Wij zullen nog wel eens aan dit heerlijke land denken, merkte Cornelia op, die voor eene welvoorziene keuken lang niet onverschillig +was. + +</p> +<p>—Snoepster die gij zijt! antwoordde Cesar. + +</p> +<p>—Ik zeg het niet voor mij, maar voor de kinderen. + +</p> +<p>Menige dag ging voorbij terwijl zij langs den rand der wouden en dwars door de groene vlakten hunnen weg zochten. Ontelbaar +waren de troepen vee die zij in het wild tegenkwamen, en die hier overvloed van voedsel vinden zonder dat op eenige plek het +weelderige grastapijt een spoor vertoont van afgegraasd te zijn. Den onuitputtelijken plantengroei van Californië, die zich +zonder ophouden telkens vernieuwt, kan niemand zich voorstellen die hem niet aanschouwd heeft. Het is de korenschuur van het +land langs den stillen Oceaan; alle handelsvloten, zoo die vereenigd werden om de oogsten er van weg te voeren, zouden niet +in staat zijn de opbrengst uit te putten. De <i>Schoone Zwerfster</i> schreed voort met dezelfde snelheid waarmede zij in den regel hare reizen maakte, dat was eene mijl of zes, zeven daags, +zelden meer. Zoo was zij met haar levenden last reeds in alle staten der Unie geweest en had zij den troep van Cascabel overal +bekend gemaakt, van de monden der Mississippi tot in Nieuw-Engeland. Maar op hare vroegere tochten werd er in iedere stad +halt gehouden teneinde er voorstellingen te geven en geld op te halen. Thans ging het in eene rechte lijn van het Westen naar +het Oosten, zonder dat er moeite gedaan werd om op eenige manier de aandacht der bewoners te trekken. Geene kunstreis deden +zij ditmaal, maar het was in de eerste plaats om het oude Europa te doen en daarna om de vriendelijke dorpen van het goede +Normandië. + +</p> +<p>Het was dan ook een vroolijke tocht en menig stevig gebouwd huis, dat zij tegenkwamen, had den goeden geest die in de voorbijtrekkende +woning op wielen heerschte, kunnen benijden. Er werd heel wat gelachen, gezongen en gekheid gemaakt, ook maakte Sander nu +en dan met zijn klephoorn de vogels aan het schrikken, wier onbezorgdheid voor het overige veel overeenkomst had met de gemoedsstemming +van het zwervende gezin. + +</p> +<p>Dit alles nam echter niet weg dat de dagen, gedurende welke zij op reis waren, niet in ledigheid mochten worden doorgebracht. + +</p> +<p>—Kinderen, zeide Cascabel telkens, wij moeten oppassen dat wij niet verroesten! + +</p> +<p>Zoo dikwijls er halt gemaakt werd om de paarden te laten rusten, was het dus met de rust der reizigers gedaan. Niet zelden +gebeurde het dat er Indianen nieuwsgierig kwamen kijken, terwijl <span class="pagenum">[<a id="pb33" href="#pb33">33</a>]</span>Jan zich in het balanceeren oefende, de kleine Napoleona eenige nieuwe danspassen en toeren probeerde en Sander zijne ledematen +uitrekte en boog alsof ze van guttapercha waren. Dan toonde ook Cornelia de kracht harer spieren en liet haar man de zeldzaamste +geluiden uit zijne buik komen, terwijl Jako zat te snateren in zijne kooi, de twee honden samen allerlei kunsten uitvoerden +en John Bull, door het voorbeeld aangestoken, zijne malste grimassen vertoonde. + +</p> +<p>Hierbij moeten wij echter niet verzuimen te vertellen dat Jan ook op andere wijze den tijd niet ongebruikt voorbij liet gaan. +De enkele boeken die hij in de <i>Schoone Zwerfster</i> bergen kon, werd hij niet moede te lezen en te herlezen. Het waren nieuwe leerboeken voor aardrijkskunde en cijferkunst, +benevens eenige reisbeschrijvingen. Ook hield hij wat op eene zeereis het »Scheepsjournaal« genoemd zou worden en menig reisavontuur +werd op onderhoudende manier daarin verhaald. + +</p> +<p>—Ge zult nog veel te knap worden, zei zijn vader wel eens. Maar ge moogt doen wat ge goed vindt. + +</p> +<p>Het kwam bij Cascabel niet op den leerlust van zijn eerstgeborene tegentegaan. Hij en zijne vrouw waren er in den grond van +hun hart niet weinig trotsch op dat een hunner spruiten een »geleerde« scheen te willen worden. + +</p> +<p>In den namiddag van den 27<sup>sten</sup> Februari bereikte de <i>Schoone Zwerfster</i> den ingang van een der passen door de Sierra Nevada. Daar doorheen te komen was een vermoeiend vooruitzicht en zou wel een +dag of vier duren. Menschen en dieren moesten tot halfweg de hoogte van den berg onafgebroken klimmen. Om den wagen naar boven +te krijgen langs het nauwe pad, dat zich zigzagsgewijs om de wanden van den berg slingerde, moesten de reizigers telkens de +handen aan de wielen slaan. Daarbij kwam dat naarmate zij hooger kwamen, het weer minder gunstig dreigde te worden, al begonnen +zij reeds den invloed van de vroegtijdig invallende Californische lente te gevoelen. Geweldige regens, hagelbuien en sneeuwstormen +maken deze bergpassen dikwijls onveilig, vooral op plaatsen waar de weg, plotseling eenen scherpen hoek makende tusschen hooge +rotsen, als in eenen trechter doordringt. Het hoogste punt der passen ligt boven de grens der nimmer smeltende sneeuw, en +eerst na ruim een paar duizend meters op deze hoogte te zijn voortgeschreden, begint de reiziger in het land der Mormonen +langzaam te dalen. + +</p> +<p>Cascabel was echter voornemens te werk te gaan zooals hij bij dergelijke gelegenheden gewoon was te doen en hulp-paarden te +huren. Die kon hij gewoonlijk in het eene of andere gehucht aan <span class="pagenum">[<a id="pb34" href="#pb34">34</a>]</span>den voet der bergen wel krijgen, evenals een paar mannen, hetzij Indianen of Amerikanen, om als voerlieden dienst te doen. +Dit kostte wel eenig geld, maar het was onvermijdelijk indien hij zijn eigen tweespan niet wilde bederven. + +</p> +<p>Des avonds van den 27<sup>sten</sup> bevonden zij zich bij den ingang van den Sonora-pas. De valleien welke zij tot dusver doorgetrokken waren, hadden geen bijzondere +moeilijkheden opgeleverd en het was dus nog niet noodig geweest de taak van Vermout en Gladiator te verlichten. Maar al ware +het geheele gezelschap hen te hulp gekomen, dan waren hunne vereende krachten nog niet toereikend geweest voor hetgeen hun +thans te doen stond. + +</p> +<p>Op korten afstand van een klein gehucht, verloren te midden der eenzaamheid van het gebergte, werd halt gehouden. Het waren +slechts enkele huizen, en op een paar geweerschoten afstands stond eene landhoeve, waarheen Cascabel plan maakte zich dienzelfden +avond te begeven, teneinde te zien of hij voor den volgenden dag daar paarden kon bekomen om de zijne te helpen. + +</p> +<p>Eerst moesten er echter de noodige maatregelen genomen worden om hier den nacht door te brengen. + +</p> +<p>Nadat alles gereed gemaakt was zooals zij het gewoon waren, gingen er een paar op uit om in het gehucht een en ander te koopen, +spijs voor de menschen en voeder voor het vee. + +</p> +<p>Dien avond was er geen sprake van oefeningen of toeren te maken, want allen waren moede. Het was een zware dag geweest; een +groot gedeelte van den weg hadden zij te voet moeten afleggen teneinde den last voor de paarden te verlichten. Cascabel bepaalde +dus dat ieder rust moest houden en tevens dat daarin geen verandering zou komen zoo lang zij in de Sierra aan het stijgen +waren. + +</p> +<p>Cesar wierp een laatsten blik op de toebereidselen voor den nacht en overtuigde zich dat alles in orde was. Toen vertrouwde +hij de <i>Schoone Zwerfster</i> aan de waakzaamheid van zijne vrouw en kinderen, en sloeg hij met Kruidnagel den weg in naar de hoeve, uit wier schoorsteenen +blauwe rookwolken tusschen de boomen naar boven stegen. + +</p> +<p>De boerderij bleek bewoond te worden door een Californisch gezin, dat de vreemdelingen vriendschappelijk ontving. De eigenaar +beloofde drie paarden met twee geleiders te zullen leveren. De beide mannen zouden tevens als wegwijzers dienen tot aan de +plek waar de helling van het gebergte naar den oostkant eenen aanvang neemt. Van daar af had de <i>Schoone Zwerfster</i> geene hulp meer noodig en de mannen zouden dan de paarden terugbrengen, maar het een en ander zou vrij wat geld kosten. +<span class="pagenum">[<a id="pb35" href="#pb35">35</a>]</span></p> +<p>Cesar <span class="corr" id="xd0e842" title="Bron: Cascabal">Cascabel</span> dong en pingelde als een man die er niet van houdt om zijn geld weg te gooien. In het eind werden zij het eens tot eenen +prijs, die de som niet te boven ging welke hij voor dit gedeelte der reis had bestemd. + +</p> +<p>Den volgenden ochtend te zes uren waren de mannen met de drie paarden op het appèl. De dieren werden vóór Vermout en Gladiator +aangespannen en spoedig was de <i>Schoone Zwerfster</i> in een nauwen bergpas, waarvan de wanden aan weerszijden met dichte bosschen overdekt waren. Een paar uren verder maakte +de weg een scherpen hoek en de weelderige landouwen van Californië, die onze reizigers niet zonder een gevoel van spijt vaarwel +zeiden, verdwenen achter de geweldige berggevaarten der Sierra Nevada. + +</p> +<p>De drie paarden van den Californischen boer waren stevige beesten, op wier trekkracht zij staat konden maken, maar of hunne +geleiders even goed te vertrouwen waren, scheen tamelijk twijfelachtig. + +</p> +<p>Het waren een paar sterke kerels van gemengd bloed, half Indianen en half Engelschen. Had Cascabel dat geweten, hij had hen +zeker zonder verder vragen naar huis gestuurd. + +</p> +<p>Cornelia vond ten minste dat zij er alles behalve eerlijk uitzagen, Jan was het met zijne moeder eens en Kruidnagel stemde +met hen in. Cesar scheen het ditmaal niet gelukkig getroffen te hebben, maar in het ergste geval waren zij toch maar met hun +tweeën en als zij iets kwaads in den zin mochten hebben zouden zij ondervinden dat zij niet met weerlooze lieden te doen hadden. + +</p> +<p>Op het ontmoeten van slecht volk bestond in de Sierra niet veel kans, want de wegen stonden als veilig bekend. De tijd was +voorbij toen de ruwe Californische mijnwerkers, die destijds <i>loafers</i> en <i>rowdies</i> bijgenaamd werden, met allerlei zwervend gespuis, uit alle deelen der wereld derwaarts gekomen, samenspanden om reizigers +en eenzaam wonende lieden te plunderen. De goedgezinde bevolking had zoo dikwijls de lynch-wet op hen toegepast, dat er een +einde was gekomen aan deze straatrooverijen. + +</p> +<p>Intusschen was Cascabel een te voorzichtig man om tegenover de twee vreemden niet op zijne hoede te wezen. + +</p> +<p>Dit viel niet tegen te spreken, dat het een paar flinke karrevoerders waren. De dag liep dan ook zonder eenig ongeval ten +einde en dit was toch maar de hoofdzaak. Hadden zij het ongeluk gehad een wiel te verliezen of eene as te breken, dan zouden +de bewoners van de <i>Schoonste Zwerfster</i>, op zulk eenen afstand van iedere menschelijke woning en zonder gereedschap om eenige avarij van beteekenis <span class="pagenum">[<a id="pb36" href="#pb36">36</a>]</span>te herstellen, in de grootste verlegenheid geraakt zijn. + +</p> +<p>De bergpas was uitermate wild en woest. Aan weerszijden niets dan dennenstammen, bijna zwart van kleur, waartusschen de steenachtige +grond met een dik tapijt van mos bekleed was. Verbazende rotsklompen lagen telkens in den weg en moesten omgetrokken worden. +Vooral was dit het geval langs een der zijtakken van de Walkner-rivier, die zelve haren oorsprong neemt in het meer van dien +naam en wier wateren met geweldige sprongen hunnen weg nemen naar diepe afgronden. In de verte, hoog tusschen de wolken, schemerde +de Castle-piek, een puntige rots, van lagere spitsen omgeven die in de grilligste fatsoenen uit diepe ravijnen oprijzen. + +</p> +<p>Tegen vijf uur des namiddags begon het in den door hooge bergwanden ingesloten bergpas reeds donker te worden. De weg maakte +hier weder een scherpen hoek en de helling was zoo steil dat een gedeelte der lading van den wagen moest genomen worden om +hem te verlichten. Het onderaan hangende dekkleed met al wat er in was en bijna de geheele bovenlast werden voorloopig achtergelaten. + +</p> +<p>Ieder stak zijne handen uit om te helpen en het moest erkend worden dat de twee karrevoerders zich niet lui toonden, waardoor +Cascabel en de zijnen eenigszins terugkwamen van den ongunstigen indruk, dien de mannen aanvankelijk op hen gemaakt hadden. +De tocht door de bergpas zou trouwens nog slechts twee dagen duren, dan zouden zij het hoogste punt bereiken en konden de +hulppaarden met hunne geleiders weder naar de hoeve terugkeeren. + +</p> +<p>Toen er eene geschikte plaats gevonden was om des nachts verblijf te houden, gingen de karrevoerders ook eene plek zoeken +om hunne paarden vast te binden. Terwijl zij hierop uit waren, ging Cascabel met zijne twee zonen en Kruidnagel terug naar +het punt van den weg, waar de afgeladen voorwerpen zoo lang waren neergelegd. + +</p> +<p>Na den vermoeienden dag smaakte het avond-eten dubbel. Niemand talmde lang om te gaan slapen. + +</p> +<p>Cascabel bood de twee vreemden eene slaapplaats aan in eene der afdeelingen van de <i>Schoone Zwerfster</i>, maar daarvan wilden zij niet gediend zijn. Zij zeiden dat zij onder de boomen een beter onderkomen konden vinden om in hunne +dikke dekens gewikkeld tevens de paarden goed onder hun bereik te hebben. + +</p> +<p>Korten tijd nadat dit aldus geregeld was, lag niemand in het kampement meer met open oogen. + +</p> +<p>Zoodra het den volgenden ochtend licht begon te worden waren groot en klein weder op de been. + +<span class="pagenum">[<a id="pb37" href="#pb37">37</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p037.jpg" alt="Wij zijn bestolen. (Zie bladz. 38)." width="502" height="720"><p class="figureHead">Wij zijn bestolen. <span class="corr" id="xd0e897" title="Niet in bron">(</span>Zie bladz. <a href="#pb38" class="pageref">38</a>). +</p> +</div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="pb38" href="#pb38">38</a>]</span></p> +<p>Cascabel met Jan en Kruidnagel kwamen het eerst uit de <i>Schoone Zwerfster</i> voor den dag en gingen den kant op waar Gladiator en Vermout den vorigen avond vastgezet waren. + +</p> +<p>Hunne paarden waren daar ook, maar die van den boer waren nergens te zien. + +</p> +<p>Zij konden echter niet ver afgedwaald wezen en Jan keerde naar den wagen terug om de karrevoerders te gelasten hunne beesten +weder op te zoeken. Maar ook de twee mannen waren niet bij de hand. + +</p> +<p>—Waar zouden zij zitten? vroeg Jan. + +</p> +<p>—Ik denk, zeide Cesar, dat zij er reeds op uit zijn om hunne paarden terug te halen. + +</p> +<p>—Ohé!... Ohé!... riep Kruidnagel met zijne schelle stem, die ver in den bergpas teruggekaatst werd. + +</p> +<p>Er kwam geen antwoord. + +</p> +<p>Nu begonnen Jan en zijn vader samen te schreeuwen zoo hard zij konden, ook gingen zij een eind naar beide kanten den weg op, +heen en weer terug. + +</p> +<p>De twee karrevoerders kwamen niet te voorschijn. + +</p> +<p>—Zouden wij nu toch gelijk gehad hebben toen hun tronie ons zoo weinig aanstond? zeide Cascabel. + +</p> +<p>—Maar wat voor reden zouden zij hebben om ons in den steek te laten? merkte Jan op. + +</p> +<p>—Zeker om ons eene leelijke poets te bakken. + +</p> +<p>—Maar wat hebben zij er aan om van ons van daan te loopen? + +</p> +<p>—Ja, wat hebben zij daar aan?... Wacht eens, misschien kunnen wij er gemakkelijk genoeg achter komen! + +</p> +<p>Door Jan en Kruidnagel gevolgd, snelde Cascabel zoo hard hij loopen kon naar den reiswagen. + +</p> +<p>De trede opvliegen, de deur openstooten, alle vertrekken doorrennen om in het achterste te gaan kijken of de goedbewaakte +geldkist nog op hare plaats stond, was het werk van een oogenblik. Eene seconde later kwam Cesar weder voor den dag, met den +uitroep: + +</p> +<p>—Wij zijn bestolen! + +</p> +<p>—De geldkist? vroeg Cornelia. + +</p> +<p>—De schoeljes hebben die meegepakt! + + + +<span class="pagenum">[<a id="pb39" href="#pb39">39</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch4" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">IV.</h2> +<h2 class="normal">Een gewichtig besluit.</h2> +<p>Zulke schavuiten! + +</p> +<p>Zij verdienden met alle recht dien naam. De familie Cascabel was helaas het slachtoffer van hunne schurkerij. + +</p> +<p>Elken avond was Cesar gewoon zich te overtuigen of de geldkist nog op hare plaats stond... Maar nu herinnerde hij zich dat +hij den vorigen avond, doodmoede van den zwaren tocht en bijna niet meer kunnende zien van slaperigheid, van die gewoonte +was afgeweken. Het was duidelijk dat de twee karrevoerders, gebruik makende van het oogenblik dat Jan en Sander met hun vader, +vergezeld van Kruidnagel, waren teruggeloopen om het goed te halen dat op een lager gedeelte van den weg was achtergelaten, +in het achterste gedeelte van den reiswagen waren doorgedrongen zonder dat iemand dit had opgemerkt. Daar hadden zij zich +van de geldkist meester gemaakt en die tusschen de struiken langs den weg verborgen. Dat was de reden geweest waarom zij den +nacht niet binnen de <i>Schoone Zwerfster</i> hadden willen doorbrengen. Zij hadden gewacht tot alle leden van het gezin in slaap waren en zich toen met de hulp-paarden +uit de voeten gemaakt. + +</p> +<p>Van de spaarpenningen van den troep was geen cent meer over. Alleen had Cascabel zelf nog eenige dollars bij zich. Het was +nog een geluk dat de roovers de paarden, Vermout en Gladiator, ook niet medegevoerd hadden. +<span class="pagenum">[<a id="pb40" href="#pb40">40</a>]</span></p> +<p>De honden, reeds sedert een etmaal gewend de twee kerels te zien komen en gaan, hadden niet aangeslagen. De diefstal was dus +zonder eenige moeite gepleegd. + +</p> +<p>Waar nu de gauwdieven terug te vinden, nu zij zich over de hun bekende bergpaden van de Sierra Nevada uit de voeten gemaakt +hadden? Hoe het geld terug te bekomen? En hoe de reis naar Europa terug te doen, zonder geld om den overtocht te betalen? + +</p> +<p>Allen waren wanhopig, de een barstte in tranen, de ander in verwenschingen los. Cesar Cascabel was bijna razend van woede +en het kostte zijne vrouw en zijne kinderen niet weinig moeite hem tot bedaren te brengen. Maar toen deze eerste opwelling +voorbij was, kreeg hij spoedig zijne tegenwoordigheid van geest terug als een man die niet gewoon was met nuttelooze verwenschingen +zijnen tijd te verspillen. + +</p> +<p>—Die ellendige geldkist! kon Cornelia niet nalaten te zeggen. + +</p> +<p>—Ja, als wij dat ding niet gehad hadden, voegde Jan er bij, zou ons geld....... + +</p> +<p>—Het is waarachtig een mooie inval van mij geweest, riep Cascabel uit, die satansche kist te koopen. Nu zie ik pas in dat +het voorzichtiger is, als men eene geldkist heeft, er niets in te bewaren! Wat geeft het of zoo’n ding tegen het vuur bestand +is, zooals die winkelier in Sacramento mij verzekerd heeft, als het toch door den eersten dief den beste weggekaapt kan worden! + +</p> +<p>Ieder begrijpt welk een harde slag dit voor onze reizigers was en niemand zal er zich over verwonderen dat zij in de eerste +oogenblikken er als door versuft waren. Met zooveel moeite tweeduizend dollars bij elkaar te hebben en ze dan op die manier +te moeten kwijtraken! + +</p> +<p>—Wat moeten wij beginnen? vroeg Jan. + +</p> +<p>—Ja, wat moeten wij beginnen? herhaalde Cascabel, terwijl de woorden met moeite tusschen zijne saamgeklemde tanden doorkwamen, +alsof hij ze kauwde. Het is maar al te duidelijk wat wij beginnen moeten; het is zelfs zóó eenvoudig dat er niets tegen in +te brengen is. Zonder hulp-paarden kunnen wij den berg niet over. Wij kunnen dus niet anders dan naar de boerderij terug. +Misschien vinden wij daar onze twee schobbejakken ook! + +</p> +<p>—Waarschijnlijk zijn zij daar niet heengegaan, merkte Kruidnagel in zijnen eenvoud op. + +</p> +<p>Dat was inderdaad alles behalve waarschijnlijk. Maar er zat niet anders op, Cesar had het terstond begrepen, dan terug te +gaan. Want den tocht bergopwaarts konden zij niet voortzetten. +<span class="pagenum">[<a id="pb41" href="#pb41">41</a>]</span></p> +<p>Vermout en Gladiator werden dus ingespannen en de terugrit door den bergpas naar beneden nam eenen aanvang. + +</p> +<p>Dat ging maar al te gemakkelijk, helaas! Van eene helling af te komen kost niet veel moeite; maar het was een treurige tocht +in alle stilte, die slechts van tijd tot tijd werd afgebroken als Cesar in eenen stroom van verwenschingen zijn gemoed lucht +gaf. + +</p> +<p>Tegen den middag kwam de <i>Schoone Zwerfster</i> aan de hoeve, waar niemand iets van de dieven wist. De eigenaar was woedend toen hij het geval vernam, maar sloeg weinig +acht op hetgeen de familie Cascabel overkomen was. Dat zij bestolen was kon hem niet veel schelen; hijzelf was zijne drie +paarden kwijt! De booswichten waren zeker een eind het gebergte ingevlucht en nu reeds aan de andere zijde van den pas. Hen +na te zetten was niet doenlijk. Het had er iets van alsof de boer zelfs Cascabel nog aansprakelijk wilde stellen voor het +stelen zijner paarden. + +</p> +<p>—Neen maar, die is goed! riep Cesar uit. Waarom hebt ge zoo’n paar schoeljes in dienst, en verhuurt gij ze aan menschen die +hen meenen te kunnen vertrouwen? + +</p> +<p>—Hoe kon ik dat weten? antwoordde de boer. Ik had nooit reden van klagen over hen gehad. Zij kwamen uit engelsch Columbia.... + +</p> +<p>—Wat, waren het engelschen? + +</p> +<p>—Zeker! + +</p> +<p>—In zoo’n geval, mijnheer, waarschuwt men de menschen, schreeuwde Cascabel. Voor zoo iets had ik gewaarschuwd moeten worden! + +</p> +<p>Dit mocht zijn zooals het wilde, de diefstal was in elk geval gepleegd. + +</p> +<p>Moeder Cascabel was volkomen ontroostbaar, maar haar echtgenoot die meer filozoof geworden was op zijne veeljarige omzwervingen, +kreeg betrekkelijk spoedig zijne kalmte terug. + +</p> +<p>Alle leden van het gezin kwamen in de <i>Schoone Zwerfster</i> bijeen teneinde te overleggen wat hun te doen stond. Uit die beraadslaging, zeide mijnheer Cascabel met eene deftigheid die +bewees dat hij reeds de oude weder geworden was, kon niet anders dan »eene allergewichtigste beslissing« voortvloeien. + +</p> +<p>—Kinderen, zeide hij, er komen in het leven omstandigheden voor waarin een verstandig man moet weten wat hem te doen staat, +en ik heb ook opgemerkt dat dit in den regel onaangename omstandigheden zijn. Dat is ook het geval met die waarin wij ons +op het oogenblik bevinden door de schuld van die gemeene smeerlappen van engelschen... <i lang="en">Englishmen</i>, zooals ze zich <span class="pagenum">[<a id="pb43" href="#pb43">43</a>]</span>noemen!... Hierover lang te praten baat echter niets, vooral niet omdat er maar één plan overblijft dat wij kunnen uitvoeren,... +en dat zullen we ook uitvoeren! + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p042.jpg" alt="De terugtocht door den bergpas naar beneden nam een aanvang. (Zie bl. 41)." width="488" height="720"><p class="figureHead">De terugtocht door den bergpas naar beneden nam een aanvang. <span class="corr" id="xd0e1026" title="Niet in bron">(</span>Zie bl. <a href="#pb41" class="pageref">41</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>—Wat is dat dan? vroeg Sander. + +</p> +<p>—Ik zal er terstond toe overgaan u op de hoogte te brengen van hetgeen ik in mijn hoofd heb, antwoordde zijn vader. Maar om +te weten of het uitvoerbaar is, moet Jan beginnen met dat ding voor den dag te halen waar de kaarten in zijn. + +</p> +<p>—Mijn atlas bedoelt gij? + +</p> +<p>—Jawel, jawel, uw atlas. Van aardrijkskunde moet ge meer weten dan een van ons allen. Voor den dag dus met uw atlas. + +</p> +<p>—Ik zal hem krijgen vader. + +</p> +<p>De atlas werd gehaald en op de tafel opengelegd. Toen hervatte papa Cascabel: + +</p> +<p>—Het spreekt van zelf, kinderen, dat ofschoon die fielten van engelschen—dat ik niet aan hun boeventronies gezien heb dat +het engelschen waren!—met onze geldkist op den loop zijn—dat ik ook op het denkbeeld komen moest om er eene geldkist op na +te willen houden!—het spreekt van zelf, herhaal ik, dat wij desniettemin ons plan niet opgeven om naar Europa terugtekeeren.... + +</p> +<p>—Het opgeven?... Dat nooit! bevestigde zijne vrouw. + +</p> +<p>—Goed geantwoord, Cornelia. Wij willen naar Europa en wij zullen er komen! Wij willen Frankrijk terugzien en wij zullen het! +Dat zoo ’n paar bandieten ons bestolen hebben, is geen reden.... Ik tenminste moet naar mijn land terug of ik ga dood.... + +</p> +<p>—Gij moogt niet dood gaan, Cesar! Wij zijn eenmaal op weg naar Europa en wij keeren niet weer terug... + +</p> +<p>—Alles goed en wel, vroeg Jan, maar hoe? Op welke manier zullen wij er komen? + +</p> +<p>—Ja, op welke manier, dat is de vraag... hernam Cascabel, terwijl hij zich achter het oor krabde. Wij kunnen wel, met onderweg +voorstellingen te geven, dagelijks zooveel verdienen als noodig is om te New-York te komen; maar eenmaal met onze <i>Schoone Zwerfster</i> dáár aangeland, hebben wij geen geld om onze plaatsen op de stoomboot te betalen.... En zonder stoomboot zie ik geen kans +om aan den overkant te komen, of het moest zijn door zwemmen. Dit nu lijkt mij nog al bezwaarlijk.... + +</p> +<p>—Dat is inderdaad heel moeielijk, patroon, bevestigde Kruidnagel,... of wij moesten zwemvliezen hebben.... + +</p> +<p>—Welnu, heb jij die? + +</p> +<p>—Zoover ik weet, niet.... + +</p> +<p>—Houd dan je mond en luister. +<span class="pagenum">[<a id="pb44" href="#pb44">44</a>]</span></p> +<p>Daarop richtte hij het woord meer rechtstreeks tot zijn oudsten zoon. + +</p> +<p>—Maak open die atlas, Jan! Laat ons op de kaart zien waar wij zijn! + +</p> +<p>Jan zocht de kaart van Noord-Amerika op en spreidde die uit. Nieuwsgierig keken de anderen, toen hij met den vinger op een +punt in de Sierra Nevada wees, een klein eind oostelijk van Sacramento. + +</p> +<p>—Hier is de plek, zeide hij. + +</p> +<p>—Best, hernam Cesar. Wanneer wij dus onzen tocht over het gebergte hadden voortgezet, zouden wij het geheele grondgebied der +Vereenigde Staten tot New-York toe hebben moeten doortrekken? + +</p> +<p>—Natuurlijk, vader. + +</p> +<p>—Hoeveel mijlen is dat? + +</p> +<p>—Ongeveer dertienhonderd. + +</p> +<p>—Onthoud dat! Vervolgens hadden wij den Oceaan over moeten varen? + +</p> +<p>—Dat kon niet anders. + +</p> +<p>—Hoeveel mijlen varens is dat weer? + +</p> +<p>—Ten naasten bij negenhonderd, tot aan het vasteland van Europa. + +</p> +<p>—En eenmaal in Frankrijk, zouden wij zoo goed als in Normandië geweest zijn, niet waar? + +</p> +<p>—Op eene kleinigheid na. + +</p> +<p>—Hoeveel is dat nu samen? + +</p> +<p>—Tweeëntwintighonderd! riep Napoleona, die het al op hare vingers had uitgerekend. + +</p> +<p>—Kijk zoo’n kleuter! zeide mijnheer Cascabel. Dat kan ook al cijferen..... Is het zoo, twee duizend twee honderd mijlen? + +</p> +<p>—Ten naasten bij vader, bevestigde Jan, en dan rekenen wij ruimschoots. + +</p> +<p>—Welnu kinderen, dat eind zouden wij met onze wakkere <i>Schoone Zwerfster</i> wel kunnen afleggen, als er maar geene zee lag tusschen Amerika en Europa, een eeuwig groote waterplas dien wij over moeten. +Zonder geld, dat wil zeggen zonder stoomboot, komen wij niet aan den overkant.... + +</p> +<p>—Of wij moesten zwemvliezen hebben, viel Kruidnagel in de rede. + +</p> +<p>—Daar heb je hem weer met zijn zwemvliezen! zei Cascabel, terwijl hij zijne schouders ophaalde. + +</p> +<p>—Dus is het duidelijk, merkte Jan op, dat wij den kant van het Oosten onmogelijk op kunnen. + +</p> +<p>—Onmogelijk mijn jongen, ten eenenmale onmogelijk! Maar zouden wij er in westelijke richting niet kunnen komen? + + +<span class="pagenum">[<a id="pb45" href="#pb45">45</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p045.jpg" alt="Jan, laat ons op de kaart zien waar wij zijn. (Zie bladz. 44)." width="507" height="720"><p class="figureHead">Jan, laat ons op de kaart zien waar wij zijn. (Zie bladz. <a href="#pb44" class="pageref">44</a>). +</p> +</div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="pb46" href="#pb46">46</a>]</span></p> +<p>—In westelijke richting? vroeg Jan verbaasd. + +</p> +<p>—Ja zeker! Kijk eens na waar wij terecht zullen komen als wij den kant van het Westen opgaan? + +</p> +<p>—Dan zouden wij eerst Californië en Oregon, en vervolgens het territorium Washington door moeten tot aan de noordelijke grens +van de Vereenigde Staten. + +</p> +<p>—En vervolgens? + +</p> +<p>—Vervolgens door Engelsch Columbia..... + +</p> +<p>—Bah! zeide Cascabel met een vies gezicht. Zit er niets anders op dan dat wij door dat stuk van Engeland trekken? + +</p> +<p>—Onmogelijk, vader. + +</p> +<p>—In <span class="corr" id="xd0e1144" title="Bron: ’shemels">’s hemels</span> naam dan. En verder! + +</p> +<p>—Achter de noordelijke grens van Columbia ligt de provincie Alaska.... + +</p> +<p>—Is die ook al van de engelschen? + +</p> +<p>—Neen, van de russen—ten minste op het oogenblik nog, want er is sprake van haar intelijven. + +</p> +<p>—Bij Engeland? + +</p> +<p>—Neen, bij de Vereenigde Staten. + +</p> +<p>—Dat doet mij pleizier! Wat komt er achter Alaska? + +</p> +<p>—Daar ligt de Behringstraat, die het vasteland van Amerika van dat van Azië scheidt. + +</p> +<p>—Hoeveel mijlen is dat, van de plek waar wij ons thans bevinden tot aan die Behringstraat? + +</p> +<p>—Elfhonderd mijlen. + +</p> +<p>—Onthoud dat, Napoleona. Straks moogt ge weder optellen. + +</p> +<p>—En wat moet ik doen? vroeg Sander. + +</p> +<p>—Je moogt het natellen. + +</p> +<p>—Vertel mij nu eens, Jan, hoe breed de Behringstraat wel zijn kan? + +</p> +<p>—Nagenoeg twintig mijlen, vader. + +</p> +<p>—Twintig mijlen! merkte moeder Cascabel op. + +</p> +<p>—’t Is maar een sloot, Cornelia, niet veel meer ten minste. + +</p> +<p>—Nu ja, een sloot, maar dan toch een breede. + +</p> +<p>—Een sloot, zeg ik. Bovendien Jan, vriest die Behringstraat in den winter niet dicht? + +</p> +<p>—Heelemaal vader. Gedurende vier of vijf maanden is het niets dan een groot ijsveld. + +</p> +<p>—Prachtig! over het ijs te trekken is geen bezwaar. + +</p> +<p>—Wel neen, dat wordt ieder jaar gedaan. + +</p> +<p>—Dat is nog eens een pleizierige straat! + +</p> +<p>—Maar als wij daar overheen zijn, vroeg Cornelia, komt er dan in ’t geheel geen zee meer? +<span class="pagenum">[<a id="pb47" href="#pb47">47</a>]</span></p> +<p>—Neen, moeder. Van de Behringstraat af tot aan het Russische gebied in Europa, ligt niets dan land. + +</p> +<p>—Laat ons dat eens op de kaart zien, Jan. + +</p> +<p>Jan zocht nu in den atlas de algemeene kaart van Azië op en Cascabel bekeek die met aandacht. + +</p> +<p>—Dat ziet er niet kwaad uit, merkte hij op. Er zijn geloof ik niet veel onbewoonde landen daar in Azië? + +</p> +<p>—Niet heel veel, vader. + +</p> +<p>—Maar waar ligt nu Europa? + +</p> +<p>—Hier, antwoordde Jan, terwijl hij met zijnen vinger op het Oeralgebergte wees<span class="corr" id="xd0e1208" title="Niet in bron">.</span> + +</p> +<p>—Hoe ver is het wel van die straat.... hoe heet ze ook weer? ... van die Behringsloot tot aan de Europeesche grens van Rusland? + +</p> +<p>—Dat schat ik op zestienhonderd mijlen. + +</p> +<p>—En van daar tot in Frankrijk? + +</p> +<p>—Nagenoeg zeshonderd. + +</p> +<p>—Hoeveel is nu het totaal van Sacramento af? + +</p> +<p>—Drieduizend driehonderd en twintig mijlen! riepen Sander en Napoleona allebei te gelijk. + +</p> +<p>—Knap gecijferd kinderen, zeide hun vader tevreden. Derhalve naar het Oosten tweeëntwintig honderd mijlen? + +</p> +<p>—Juist vader. + +</p> +<p>—En naar het Westen ongeveer drieëndertig honderd? + +</p> +<p>—Dat maakt elfhonderd mijlen verschil..... + +</p> +<p>—Zooveel is de westelijke weg langer, stemde Cascabel toe, maar dan ligt er geene zee tusschen beide. Als men den eenen kant +niet op kan, kinderen, en er zijn er maar twee, dan kiest men den anderen. Ik stel dood eenvoudig voor dat te doen! + +</p> +<p>—Kijk, dan reizen wij achterste voren, riep Sander. + +</p> +<p>—Niet achterste voren, maar den omgekeerden kant uit. + +</p> +<p>—Heel goed, vader, antwoordde Jan. Maar ik moet u doen opmerken dat als wij den kant van het Westen opgaan, het niet mogelijk +is die zooveel langere reis nog dit jaar afteleggen, en wij dus eerst later in Frankrijk kunnen komen. + +</p> +<p>—Dat zie ik nog niet in. + +</p> +<p>—Wel, elfhonderd mijlen is geen kleinigheid. De <i>Schoone Zwerfster</i> zal het wel uithouden, maar onze paarden? + +</p> +<p>—Welnu kinderen, als wij dit jaar niet in Europa komen, dan komen wij een jaar later, ziedaar alles! En nu ik er aan denk, +zie ik er nog iets beters in. Als wij Rusland doortrekken komen wij te Perm, te Kasan, te Nisjni en op andere plaatsen, waar +ik dikwijls van gehoord heb. Daar zijn overal groote kermissen, <span class="pagenum">[<a id="pb48" href="#pb48">48</a>]</span>wij kunnen er voorstellingen geven en ik sta er voor in dat de <span class="corr" id="xd0e1250" title="Bron: famillie">familie</span> Cascabel een goed figuur zal maken en er niet met ledige beurs van daan zal komen! + +</p> +<p>Iemand die op alles een antwoord heeft, is door geen tegenspraak van zijn denkbeeld terug te brengen. + +</p> +<p>Het gaat met een karakter even als met ijzer. Als het hard geslagen wordt, trekt het zich samen, het wordt vaster, taaier +en steviger. Met onze wakkere kermiskunstenaars ging het niet anders. Jaren achtereen hadden zij een moeielijk bestaan geleid +en allerlei lotgevallen ondervonden; ontelbaar waren de bezwaren die zij overwonnen hadden, maar nooit hadden zij zulk eene +bittere teleurstelling gehad als thans, nu al hunne spaarpenningen in handen van roovers waren gevallen en de terugreis naar +hun land, langs den voorgenomen weg, eene onmogelijkheid geworden was. Maar die laatste harde slag van het noodlot was zoo +ter dege aangekomen, dat zij zich nu ook sterk genoeg voelden om het ergste wat hun nog overkomen kon, te trotseeren. + +</p> +<p>Cornelia Cascabel en de kinderen maakten dus niet het minste bezwaar tegen het plan van het hoofd der familie. Toch was er +moeielijk iets buitensporigers te bedenken, en Cascabel zou zelf aan zoo iets bijna onuitvoerbaars geen oogenblik gedacht +hebben indien zijne begeerte om naar Europa terug te keeren niet om zoo te zeggen een stuk van zijn leven geweest ware. Daarom +zag hij tegen niets meer op. Wat kon het hem schelen of hij heel het Westen van Amerika en vervolgens Siberië van het eene +eind tot het andere door moest, nu dat de eenige weg was die hem openstond om in Frankrijk te komen! + +</p> +<p>—Bravo, bravo! riep Napoleona in de handen klappende uit. + +</p> +<p>—Bis, bis! voegde Sander er bij, die geen ander woord kende om den hoogsten graad van ingenomenheid uit te drukken. + +</p> +<p>—Zeg eens, vader, vroeg de kleine meid, zullen wij nu ook den czaar van Rusland zien? + +</p> +<p>—Zeker kind. Tenminste als Zijne Majesteit naar de kermis te Nisjni-Novogorod komt kijken. + +</p> +<p>—En zullen wij voor hem mogen werken? + +</p> +<p>—Dat kan wel gebeuren, als hij er pleizier in heeft. + +</p> +<p>—Dan krijgt hij van mij een zoen op zijn twee wangen. + +</p> +<p>—Misschien geeft hij er u maar één te zoenen, meidlief. Maar pas dan op, als je hem beetpakt, dat je zijne kroon niet vuil +maakt. + +</p> +<p>Kruidnagel—om van hem niet geheel te zwijgen—dacht bij zichzelf dat er geen grooter genie op de wereld kon zijn dan zijn patroon. +<span class="pagenum">[<a id="pb49" href="#pb49">49</a>]</span></p> +<p>De weg was dus duidelijk aangewezen. De <i>Schoone Zwerfster</i> moest Californië, Oregon en het Washington-territorium door tot aan de grens die het amerikaansche van het engelsche gebied +scheidt. Zij hadden nog een vijftigtal dollars in kas, het eenige losse geld dat gelukkig niet in de rampzalige geldkist geborgen +was. Met dit sommetje konden de dagelijksche uitgaven op reis niet lang bestreden worden, en er werd dus bepaald dat de troep +op ieder dorp en in elke stad, waar zij doortrokken, eene voorstelling geven zou. Hiermede ging eenige tijd verloren, maar +dit kwam er niet op aan want zij moesten in elk geval wachten tot de Behringstraat over hare geheele breedte toegevroren zou +wezen om met den reiswagen er over te kunnen. Dat zou niet het geval zijn vóórdat zij zeven of acht maanden verder waren. + +</p> +<p>—De drommel moge mij halen, zeide Cascabel om de beraadslaging te sluiten, als wij nog niet een aardigen stuiver ophalen vóór +dat wij aan het andere eind van Amerika zijn! + +</p> +<p>Het scheen wel min of meer twijfelachtig of er in de bovenste streken van Alaska, waar niet veel andere bevolking gevonden +wordt dan eenige zwervende Indianen-stammen, veel »stuivers op te halen” zouden zijn. Maar tot aan de westelijke grens der +Vereenigde Staten, een land waar de troep van Cascabel nog nooit zijne kunsten vertoond had, zou het publiek stellig komen +toestroomen, alleen reeds aangetrokken door hun beroemden naam. De kas zou dus niet ongevuld blijven. + +</p> +<p>Eenmaal die grens over zijnde, lag echter het engelsche grondgebied vóór hen. Daar waren steden genoeg, maar Cascabel zou +liever honger geleden hebben dan zich zóó diep te vernederen dat hij engelsche schellingen of stuivers had moeten aannemen. +Het hinderde hem al genoeg, ja hij vond het bijna onverdragelijk dat de <i>Schoone Zwerfster</i> en hare passagiers over eenen afstand van meer dan tweehonderd mijlen eene britsche kolonie door moesten. + +</p> +<p>Op het vaste land van Azië, in Siberië, waar onafzienbare vlakten zonder bewoners zich uitstrekken, konden zij niet veel anders +ontmoeten dan eenige zwervende benden Samojeden en Tchouktchis, die niet dan bij uitzondering zich buiten hun onherbergzaam +geboorteland vertoonen. De kas zou daar dus zeker geen goede zaken maken, maar daar viel eenmaal niets aan te doen. + +</p> +<p>Nadat alles afgesproken was, bepaalde Cesar dat de <i>Schoone Zwerfster</i> reeds den volgenden ochtend vroeg haren tocht hervatten zou. + +</p> +<p>Intusschen was het tijd geworden voor het avond-eten. Cornelia ging met haar gewonen ijver aan den arbeid en terwijl zij aan +het <span class="pagenum">[<a id="pb50" href="#pb50">50</a>]</span>bakken en braden was, zeide zij tegen Kruidnagel, die weder als koksknecht dienst deed: + +</p> +<p>—Dat is toch knap bedacht van mijnheer Cascabel, om langs dien anderen weg in Europa te komen! + +</p> +<p>—Of het, juffrouw. Maar al wat de patroon in zijne braadpan... ik wil zeggen in zijne hersenkas klaar maakt is knap! + +</p> +<p>—Denk eens aan, Nageltje, nu wij de zee niet over moeten, kunnen wij ook niet zeeziek worden.... + +</p> +<p>—Ten minste als het ijs in de Behringstraat niet op en neer gaat.... + +</p> +<p>—Houd je mond, Nagel, of kraak geen kwade noten! + +</p> +<p>In dien tusschentijd voerde Sander eenige luchtsprongen uit tot groote tevredenheid van zijnen vader, en maakte Napoleona +een sierlijken danspas, waarbij de honden haar op hunne achterpooten gezelschap hielden. Er was reden om met nieuwen ijver +aan het leeren te gaan, want de voorstellingen moesten nu weer beginnen. + +</p> +<p>Op eens kwam Sander op eenen inval. + +</p> +<p>—Kijk, nù hebben wij niet eens gevraagd wat de paarden van die groote reis denken. + +</p> +<p>Hij liep op eenen draf naar Vermout, en zeide: + +</p> +<p>—Zeg eens oude heer, wat denk je van zoo’n rit van een duizend mijl of drie? + +</p> +<p>Vervolgens richtte hij tot Gladiator het woord: + +</p> +<p>—Wat zeg jij er van, met je stramme beenen? + +</p> +<p>De twee paarden begonnen allebei te hinniken, hetgeen beschouwd kon worden als een bewijs dat zij het heel pleizierig vonden. + +</p> +<p>Nu was de beurt aan de honden: + +</p> +<p>—Wagram en Marengo, mijne goede vrienden, er is eene aardige wandeling voor u in het verschiet. + +</p> +<p>Kwispelstaartend en blaffend sprong het tweetal tegen den knaap op. Er viel geen <span class="corr" id="xd0e1335" title="Bron: oogenbliik">oogenblik</span> aan te twijfelen: die twee zouden meê loopen, al was het tot het einde der aarde. + +</p> +<p>De aap mocht evenmin vergeten worden. + +</p> +<p>—Komaan mijnheer John Bull, geen vieze gezichten! Je zult vreemde landen te zien krijgen, oude jongen! Als je het te koud +krijgt, zullen we je een pelsjas aantrekken. Kun je nog leelijke tronies trekken? Pas op dat je dat niet afleert! + +</p> +<p>John Bull toonde op hetzelfde oogenblik dat hij die kunst nog verstond, hetgeen de algemeene vroolijkheid nog vermeerderde. + +</p> +<p>Nu bleef alleen de papegaai nog over. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p051.jpg" alt="Cornelia en Kruidnagel in de keuken. (Zie bladz. 50)." width="500" height="720"><p class="figureHead">Cornelia en Kruidnagel in de keuken. (Zie bladz. <a href="#pb50" class="pageref">50</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>—Geachte Jako, begon Sander, je hebt nog geen woord gezegd. <span class="pagenum">[<a id="pb52" href="#pb52">52</a>]</span>Je hebt toch je tong niet verloren? Wij gaan een mooie reis doen Jako! Wat zegt UEdele daarvan? + +</p> +<p>Uit de diepte van Jako’s hoornigen snavel kwamen een aantal raadselachtige geluiden, waarin de r’s ratelden alsof ze door +Cesar Cascabel’s machtige longen werden voortgebracht. + +</p> +<p>—Bravo! riep Sander, Jako geeft zijne tevredenheid te kennen! Hij heeft duidelijk ja gezegd. + +</p> +<p>Met een aantal lucht- en duikelsprongen bekrachtigde Sander deze verzekering, en zijn vader liet niet na hem daarover zijne +tevredenheid te betuigen. + +</p> +<p>Op dit oogenblik hoorden zij Cornelia roepen dat de tafel in den wagen gedekt was. + +</p> +<p>Allen snelden toe; de eetlust had onder het gebeurde in het geheel niet geleden en spoedig was er geen kruimel meer over. + +</p> +<p>Het was alsof zij geen van allen meer aan het ongeluk dachten, toen Kruidnagel op eens zeide: + +</p> +<p>—Daar bedenk ik iets, patroon. Die twee schavuiten zullen leelijk staan te kijken! + +</p> +<p>—Hoe zoo? vroeg Jan. + +</p> +<p>—Wel, zij weten het woord niet Waarmede het letterslot gesloten is en kunnen dus de geldkist niet open krijgen. + +</p> +<p>—Daarom houd ik het er ook stellig voor dat zij het ding weer terug zullen komen brengen, zeide Cascabel met een gullen lach. + +</p> +<p>Een wonderlijke kerel! Hij had het hoofd zoo vol met zijne nieuwe plannen dat hij den diefstal bijna weer vergeten was. + + + +<span class="pagenum">[<a id="pb53" href="#pb53">53</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch5" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">V.</h2> +<h2 class="normal">Op reis!</h2> +<p>Ja, zij waren op reis naar Europa, maar langs een weinig gebruikelijken weg, die zeker niet aan te bevelen is voor reizigers +die haast hebben. + +</p> +<p>—Toch hebben wij ook haast, merkte Cascabel op, maar om weer geld te gaan verdienen! + +</p> +<p>Des ochtends van den 2<sup>den</sup> Maart werden Vermout en Gladiator voor de <i>Schoone Zwerfster</i> gespannen. Moeder Cascabel en haar dochtertje gingen binnen, haar man en de twee knapen volgden te voet, Kruidnagel mende, +John Bull zat boven op den wagen en de honden liepen reeds heen en weer. Voort ging het. + +</p> +<p>Het was heerlijk weder. De vroege lente deed de knoppen aan de heesters openspringen. Het was alsof het voorspel reeds begonnen +was van het verrukkelijke schouwspel, dat het voorjaar in dit gezegende land te zien geeft. Tusschen de twijgen van die boomen +welke ook in den winter hun groen niet verliezen, zaten vogels te zingen. Dat waren steen-eiken, witte eiken en dennen, wier +spitse uiteinden zich wiegden boven het eerste loof der heesters. Hier en daar stonden ook groepjes kleine kastanjeboomen +en enkele manzanilles, waarvan de vrucht op appelen lijkt, waar de Indianen dan ook eene soort appelwijn van maken. + +</p> +<p>Aan Jan was de taak opgedragen om op de kaart den weg te zoeken dien zij aflegden. Maar bovendien rustte op hem in ’t bijzonder +de zorg voor de provisiekamer, in dien zin dat hij maken <span class="pagenum">[<a id="pb54" href="#pb54">54</a>]</span>moest dat er nooit gebrek aan wild was. Marengo deed het zijne om te zorgen dat zijn baas dit niet vergat. Dit was trouwens +niet noodig, want waar iets te schieten valt, zal geen echte jager noch zijn hond het wild met rust laten. Het was dan ook +eene uitzondering wanneer er voor moeder Cascabel niet het een of ander te braden viel, een haas of eene kuif-patrijs, een +korhoen of een koppel van die bergkwakkels, wier schoone veêren het oog bekoren, maar wier sappig vleesch nog streelender +is voor het verhemelte. Bleef het met de jacht zóó voordeelig gaan, ook op de steppen van Alaska tot aan de Behringstraat +toe, dan zouden zij niet veel geld behoeven uittegeven om in hun dagelijksch onderhoud te voorzien. Eenmaal in Azië gekomen, +zouden zij misschien zooveel wild niet meer ontmoeten, maar daar, in de onafzienbare vlakten van het land der Tchouktchis, +zouden zij op andere manieren aan den noodigen leeftocht zien te komen. + +</p> +<p>Voorloopig ging alles dus naar wensch. Cascabel was er de man niet naar om van de gunstige gelegenheid, die weer en wind op +het oogenblik aanboden, geen gebruik te maken. Zoo snel als de paarden wilden, ging het vooruit. In dezen tijd van het jaar +waren de wegen goed, maar na eenige maanden zouden de harde regens in den herfst ze moeilijk begaanbaar maken. Gemiddeld maakten +zij zeven of acht mijlen in het etmaal, met eene poos rust op het midden van den dag om te eten, terwijl er te zes uur des +avonds werd uitgespannen en alles voor den nacht in gereedheid werd gebracht. Men moet niet gelooven dat dit land weinig bewoond +is. Op de akkers waren de landbouwers reeds aan het werk om den vruchtbaren grond gereed te maken voor den najaars-oogst die +hier rijker vruchten afwerpt dan in eenig land ter wereld. Ook trokken zij door een aantal gehuchten, dorpen en kleinere of +grootere steden hetgeen vooral het geval was naarmate de <i>Schoone Zwerfster</i> dichter in de nabijheid bleef van den linker oever der Sacramento-rivier. Dáár toch is de streek, die vroeger als het goudland +bij uitnemendheid bekend stond en die nu nog den veelbeteekenenden naam Eldorado draagt. + +</p> +<p>Overeenkomstig hetgeen Cascabel, als aanvoerder van den troep, bepaald had, werden er overal waar de gelegenheid zich daartoe +aanbood, voorstellingen gegeven. Zij hadden dit gedeelte van Californië nog nooit bezocht en kijkgrage menschen zijn er in +den afgelegensten achterhoek te vinden. Te Placerville, te Aübüry, te Marysville, te Tchama en op andere plaatsen van meer of minder beteekenis, vonden zij eenen bijval die zich uitte in +eenen regen van Amerikaansche centen, welke langzamerhand aangroeiden <span class="pagenum">[<a id="pb55" href="#pb55">55</a>]</span>tot een dozijn of wat dollars. Het publiek begon juist genoeg te krijgen van het onveranderlijke »Amerikaansche paardenspel” +waardoor deze streken aanhoudend afgereisd werden. Napoleona met hare aanvallige vlugheid, Sander met zijne buigzame ledematen, +Jan’s bedrevenheid in het balanceeren, Kruidnagel’s komieke vergissingen en domme streken, dat alles werd door de liefhebbers +naar waarde geschat. Ook in de honden en den aap, John Bull, had ieder pleizier. De oudste leden van den troep, het echtpaar +Cascabel, lieten zich bewonderen, Cesar om zijne groote spierkracht, Cornelia in het worstelen met alle liefhebbers die zich +daartoe genegen toonden, waarbij wel te verstaan alleen de vlakke hand als wapen gebruikt mocht worden. + +</p> +<p>Den 12<sup>den</sup> Maart kwam de <i>Schoone Zwerfster</i> aan in het stadje Shasta, gelegen aan den voet van eenen berg van denzelfden naam die zich tot eene hoogte van veertienduizend +voet boven de vlakte verheft. In het Westen vertoonde zich als een verward gevaarte het gebergte der Coast-Range, dat zij +gelukkig niet over behoefden te trekken om in den Staat Oregon te komen. Het land was echter heuvelachtig genoeg. Tusschen +een grillig net van uitloopers van het gebergte, op te nauwernood gebaande wegen welke niet dan met moeite op de kaart te +vinden waren, kwam de reiswagen uiterst langzaam vooruit. Hier waren ook de dorpen dun gezaaid. De reis zou zeker gemakkelijker +geweest zijn indien zij de kuststreek gevolgd hadden waar het terrein veel minder ongelijk is, maar om dat te doen zouden +zij eerst de Coast-Range achter zich moeten hebben en over dit gebergte leidt bijna geen begaanbare weg. Het was dus beter +nog een eind noordwaarts op te gaan en de laatste golvingen van den bergketen omtetrekken, en zoo in Oregon te komen. + +</p> +<p>Aldus luidde het advies van Jan, die in zaken van aardrijkskunde het meest te vertellen had. Zijn raad werd dan ook gevolgd. + +</p> +<p>Den 19<sup>den</sup> Maart trokken zij voorbij het fort Jones en dienzelfden dag kwam de <i>Schoone Zwerfster</i> in het stadje Yrika. Zij vonden daar een goed onthaal en veel bijval, waardoor de kas weder eenige dollars rijker werd. Het +was de eerste maal dat deze streek door een franschen kunstenmakerstroep bezocht <span class="corr" id="xd0e1434" title="Bron: werdt">werd</span> en in al die afgelegen gewesten van Amerika worden franschen met open armen ontvangen. Het volk mag hen lijden en is zeker +vriendelijker tegen hen gezind dan sommige van Frankrijk’s naaste buren in Europa. + +</p> +<p>In dit plaatsje hadden zij verder gelegenheid tegen een matigen prijs de noodige hulppaarden te huren, zonder welke Vermout +en <span class="pagenum">[<a id="pb56" href="#pb56">56</a>]</span>Gladiator het zware werk, dat zij hier te doen hadden, niet af konden. De <i>Schoone Zwerfster</i> kwam dus zonder ongeval over het noordelijkste uiteinde van den bergketen, ditmaal zonder door gidsen bestolen te worden. + +</p> +<p>—Natuurlijk! merkte Cascabel op. Het waren immers geen engelschen! Daarvan had ik mij wel overtuigd! + +</p> +<p>Men moet hieruit nu niet opmaken dat alles even gemakkelijk en de wagen over eenen zandweg ging. Maar dank zij de genomen +voorzorgen, liep het zonder ongelukken af. + +</p> +<p>Den 27<sup>sten</sup> Maart eindelijk, na eenen afstand van ongeveer vier honderd kilometer afgelegd te hebben van de Sierra Nevada af, ging de +<i>Schoone Zwerfster</i> de grens van Oregon over. In het Oosten werd de gezichteinder hier begrensd door den kalen berg Pitt, welke als een stijl +op eenen zonnewijzer zijne schaduw in de vlakte werpt. + +</p> +<p>Menschen en dieren hadden het hard te verantwoorden gehad, zoodat zij onvermijdelijk te Jacksonville eene poos rust moesten +nemen. Daarna lieten zij zich de Roques-rivier overzetten en volgden van toen af de bochten der kustvlakte, die zich zoo ver +zij zien konden naar het Noorden uitstrekte. + +</p> +<p>Dit is een bergachtig, maar vruchtbaar land, dat alweder veel voor den landbouw belooft. Weilanden en bosschen wisselen elkaâr +af; het landschap gelijkt in zijne hoofdtrekken op het Californische. Nu en dan kwamen zij troepen Sastès- of Umpaquas-indianen +tegen, doch het waren vreedzame lieden, van wie zij niets te vreezen hadden. + +</p> +<p>In deze streek gekomen vond echter Jan, die geen uur verloren liet gaan dat hij met lezen kon doorbrengen, het noodig eene +waarschuwing tot de anderen te richten, die hij in zijne boeken gevonden had. + +</p> +<p>Zij waren nu eenige mijlen voorbij Jacksonville, te midden van dichte bosschen waartusschen het fort Lane, op eenen heuvel +van een paar duizend voet hoogte, verscholen ligt. + +</p> +<p>—Hier moeten wij oppassen, merkte Jan op, want het krioelt in dit land van slangen. + +</p> +<p>—Wat zegt ge, slangen! riep Napoleona verschrikt uit. Dan moeten wij maken dat wij hier van daan komen. + +</p> +<p>—Zacht wat kindlief, antwoordde haar vader. Wij moeten alleen een weinig voorzichtig zijn. + +</p> +<p>—Zijn dat gevaarlijke beesten? vroeg Cornelia. + +</p> +<p>—Erg gevaarlijk, moeder, zeide Jan. Het is eene soort van ratelslangen, die onder de kwaadaardigste van haar geslacht gerekend +worden. Zij vallen niemand aan die niet met haar in aanraking <span class="pagenum">[<a id="pb57" href="#pb57">57</a>]</span>komt; maar zoodra ze bij ongeluk gestooten of getrapt worden, springen zij overeind en bijten, hetgeen in de meeste gevallen +doodelijk is. + +</p> +<p>—Waar houden zij zich meestal op? vroeg Sander. + +</p> +<p>—Gewoonlijk onder droge bladeren, waar ze niet licht in het oog vallen, hernam Jan. Daarentegen verraden zij zich door dat +ze met de ringen, die aan haar staart geplaatst zijn, een ratelend geluid maken als van eene krekel. Zoodra ge dat hoort, +is het zaak te maken dat ge uit den weg komt. + +</p> +<p>—Opgepast dus! zeide Cesar. Ieder moet goed vóór zich kijken en allen moeten wij luisteren. + +</p> +<p>Niet zonder reden had Jan hen hier opmerkzaam op gemaakt, want in alle streken van westelijk Amerika worden slangen in menigte +gevonden. Maar niet alleen slangen, ook tarantula-spinnen, wier steek niet veel minder gevaarlijk is. + +</p> +<p>Behoedzaam vervolgden zij dus hunnen weg en op ieder verdacht geluid werd acht geslagen. Zij moesten bovendien goed op de +paarden passen, want voor deze zijn slangen en ander ongedierte evenzeer te vreezen als voor menschen. + +</p> +<p>Jan had er nog bijgevoegd dat die venijnige beesten niet alleen langs den weg kruipen, maar ook dikwijls in de huizen dringen, +zoodat hun wagen er allerminst veilig voor was. In dit opzicht mochten zij zich dus op de <i>Schoone Zwerfster</i> niet verlaten. + +</p> +<p>Des avonds werd er met grooten ijver onder de bedden en in alle hoeken naar de onwelkome gasten gezocht. Napoleona gilde het +uit van angst zoodra zij iets meende te zien dat haar verdacht voorkwam. Een opgeschoten eind touw zag zij voor eene ratelslang +aan, al lag het ook doodstil en al zat er geen driehoekige kop aan. Met eenen schrik sprong zij dikwijls op als zij, half +slapende, hier of daar eene krekel meende te hooren. Wij moeten er echter bijvoegen dat Cornelia zich niet veel geruster toonde +dan de kleine meid. + +</p> +<p>—Voor den drommel, riep haar man eindelijk uit nadat zij hem een keer of wat aan ’t schrikken gemaakt hadden, gij vrouwen +zijt met uwen angst voor slangen haast even lastig als de slangen zelve! Uw overgrootmoeder Eva was er zoo bang niet voor. +Die praatte er zelfs mêe. + +</p> +<p>—Ja maar dat was in het paradijs, antwoordde Napoleona. + +</p> +<p>—Bovendien had zij beter gedaan met dat achterwege te laten, voegde moeder Cascabel er bij. + + +</p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p058.jpg" alt="In de riviertjes werd menige heerlijke visch gevangen. (Zie bladz. 59)." width="504" height="720"><p class="figureHead">In de riviertjes werd menige heerlijke visch gevangen. (Zie bladz. <a href="#pb59" class="pageref">59</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Kruidnagel moest des nachts de wacht houden. Eerst had hij voorgesteld een groot vuur aan te steken ten einde daarmede de +<span class="pagenum">[<a id="pb59" href="#pb59">59</a>]</span>slangen op eenen afstand te houden; maar hier bracht Jan tegen in dat hierdoor de slangen wel afgeschrikt, maar de tarantula-spinnen +daarentegen aangetrokken zouden worden. + +</p> +<p>Dit alles maakte dat onze reizigers zich alleen op hun gemak voelden wanneer zij in het eene of andere dorp nachtverblijf +konden houden. Daar was het gevaar voor onaangename verrassingen veel minder. + +</p> +<p>Zij trokken nogal eenige kleine plaatsjes door, zooals Canonville aan de Cow-kreek, Roseburg, Rochester, Youcalla enz. Daar +brachten hunne voorstellingen telkens weder eenig geld in het laadje. Als Cesar zijne rekening opmaakte, kostte de reis hem +niets want hij verdiende meer dan hij uitgaf. Gras vonden de paarden in de vlakte, wild was er in overvloed in het woud, en +in de riviertjes werd menige heerlijke visch gevangen. De kas begon weder langzamerhand aantegroeien, maar het was <span class="corr" id="xd0e1514" title="Bron: er er">er</span> nog verre van daan, dat er uitzicht bestond om de tweeduizend dollars terug te verdienen die hun daar ginds in de Sierra +Nevada ontstolen waren. + +</p> +<p>Gelukkig bleven zij allen voor beten of steken van slangen en tarantula’s bewaard, maar daarentegen werden zij na verloop +van eenige dagen door iets anders geplaagd. Dat gaat zoo in de natuur. Die is wel mild, maar zij bezit ook ontelbare manieren +om de menschen het leven onaangenaam te maken. + +</p> +<p>Dit gebeurde nadat onze karavaan, altijd haren weg vervolgende over het Oregon-gebied, de stad Eugène-city doorgetrokken was. +Die naam met zulk een franschen klank had hen allen veel pleizier gedaan en mijnheer Cascabel had dien landgenoot wel willen +kennen, die zeker een van de stichters der stad geweest was en haar zijnen naam gegeven had. Dat kon niet anders dan een brave +man zijn, en al heette hij ook niet zooals een van de fransche koningen, Charles, Louis, François, Henri, Philippe of zelfs +Napoleon, een franschman moest het toch zijn, dat stond als een paal boven water. + +</p> +<p>Achtereenvolgens hadden zij zich opgehouden te Harrisburg, te Albany en te Jefferson. Thans liet de <i><span class="corr" id="xd0e1524" title="Bron: Sehoone">Schoone</span> Zwerfster</i> »haar anker vallen” voor Salem, eene stad van eenigen omvang, de hoofdplaats van den staat Oregon, gelegen aan een der armen +van de Villamette-rivier. + +</p> +<p>Dit was op den 3<sup>den</sup> April. + +</p> +<p>Cascabel bepaalde dat er hier een dag rust gehouden zou worden; dat wil zeggen dat zij niet verder trekken zouden, want op +de markt der stad werd weder eene voorstelling gegeven en over de opbrengst daarvan hadden zij alle reden van tevredenheid. +<span class="pagenum">[<a id="pb60" href="#pb60">60</a>]</span></p> +<p>Toen dit afgeloopen was besloten Jan en Sander in de rivier, die zeer vischrijk heette te zijn, op de vangst uit te gaan. + +</p> +<p>Maar den daarop volgenden nacht kregen vader, moeder en kinderen op eens zoo’n ondragelijke jeuk over het geheele lichaam, +dat zij een oogenblik niet anders dachten of een hunner had de anderen eene poets gebakken, zooals onder kermisklanten wel +eens meer gebruikelijk is. + +</p> +<p>Des ochtends toen het licht geworden was, keken zij elkander echter stom van verbazing aan. + +</p> +<p>—Ik zie zoo rood als eene vrouw van de indiaansche Roodhuiden<span class="corr" id="xd0e1544" title="Niet in bron">,</span> riep Cornelia uit. + +</p> +<p>—Mijn gezicht is een en al blaâr! klaagde Napoleona. + +</p> +<p>—Kijk eens, ik zit van het hoofd tot de voeten vol bulten! kwam Kruidnagel vertellen. + +</p> +<p>—Wat beteekent dat nu? vroeg Cesar. Zou er in dit land de pest heerschen? + +</p> +<p>—Ik geloof dat ik wel weet wat het is, zeide Jan, nadat hij met aandacht de roode vlekken, waarmede zijne armen bedekt waren, +had opgenomen. + +</p> +<p>—Nu, wat is het dan? + +</p> +<p>—Wij zijn door de <i>Yèdre</i> gestoken, zooals de Amerikanen het noemen. + +</p> +<p>—Loop naar de maan met uw <i>Yèdre</i>! vertel me liever wat dat is. + +</p> +<p>—De <i>Yèdre</i>, vader, is eene plant, die men maar even heeft aan te raken, te ruiken, ja zelfs te zien zooals verteld wordt, om er onaangename +gevolgen van te ondervinden. Zij vergiftigt op eenen afstand. + +</p> +<p>—Wat zegt ge daar? riep Cornelia verschrikt uit. Zijn we vergiftigd? + +</p> +<p>—Nu, het is zoo erg niet, haastte Jan zich er bij te voegen. Met wat jeuk en misschien een beetje koorts zijn we er af. + +</p> +<p>Dit was inderdaad het geval. De <i>Yèdre</i> is eene ongezonde en venijnige plant. Het uiterst lichte zaad van dezen heester wordt door den wind voortgedreven en zoodra +het in aanraking komt met de menschelijke huid, wordt die rood en komen er jeukende puisten op. Hoogst waarschijnlijk was +de reiswagen, terwijl zij door de bosschen in den omtrek van Salem trokken, door zulk eenen met <i>Yèdre</i>-zaad bezwangerden luchtstroom gegaan. Gelukkig duurde deze huid-uitslag, waarvan zij geen van allen verschoond bleven, niet +langer dan vierentwintig uren. Dien tijd brachten zij echter door met zich aanhoudend te krabben, zoodat zij allen iets van +John Bull kregen, die in gewone omstandigheden zich met dit bij <span class="pagenum">[<a id="pb61" href="#pb61">61</a>]</span>de apen zoo geliefkoosde tijdverdrijf pleegde bezig te houden. + +</p> +<p>Den 5<sup>den</sup> April schudden de passagiers van de <i>Schoone Zwerfster</i> het Salemsche stof weder van hunne voeten, niet zonder eene jeukende herinnering aan hunnen tocht door het bosch langs de +Villamette-rivier, hetgeen echter niet weg kon nemen dat zij dit een mooien naam, vooral voor fransche ooren vonden. + +</p> +<p>Over Fairfield, Canemah, Oregon-City en Portland, altemaal steden van vrij wat beteekenis, naderde de karavaan den 7<sup>den</sup> April de Columbia-rivier, de grensscheiding van Oregon, in welken Staat zij weder eenen afstand van honderdvijftien mijlen +hadden afgelegd. + +</p> +<p>Naar het noorden strekte zich nu het gebied uit, dat toen nog als het Washington territorium bekend stond, maar sedert onder +de Staten der Unie opgenomen is geworden. Het meest bergachtige gedeelte dezer streek liet de <i>Schoone Zwerfster</i> op haren verderen tocht links liggen, dat is in het Oosten. Hier liggen de uitloopers van een gebergte genaamd Cascade-Ranges, +waaronder toppen gevonden <span class="corr" id="xd0e1604" title="Niet in bron">worden </span>als die van Sint Helena, van Baker en van Bainer, de eerstgenoemde negenduizend zevenhonderd, de twee anderen ongeveer elfduizend +voet hoog. Het is alsof de natuur, na zich een tijdlang rust en aan uitgestrekte vlakten het aanzijn gegeven te hebben, nog +eens hare krachten heeft willen toonen door in het Westen der Nieuwe Wereld eene reeks geweldige hoogten te doen verrijzen. +Als men de geheele landstreek bij eene zee wilde vergelijken, zou men kunnen zeggen, dat die aan den eenen kant zoo effen +ligt als een meer, maar aan den anderen kant door een nimmer ophoudenden stormwind bewogen wordt, waarbij dan de bergruggen +de kruinen der golven zouden wezen. + +</p> +<p>Jan maakte inderdaad deze vergelijking en zijn vader had daar niet weinig schik in. + +</p> +<p>—Juist zoo, zeide hij. Eerst hebben we mooi weer gehad en nu komt er storm. Maar onze <i>Schoone Zwerfster</i> is een kloek zeilschip en gaat niet <span class="corr" id="xd0e1614" title="Bron: ligt">licht</span> naar den kelder. Komaan, kinderen! Aan boord en het anker gelicht! + +</p> +<p>Ieder maakte zich op en de bewegelijke woning ging weder aan ’t »varen” over de onstuimige zee. Gaandeweg—om bij de vergelijking +te blijven—werden de golven echter kleiner en dank zij de goede zorgen harer bemanning, kwam de ark der Cascabels behouden +over de ergste plekken. Wel ging de reis niet altijd even snel, maar het schip liep toch op geen enkele klip of zandbank. + +</p> +<p>Ook vonden zij nog overal een goed onthaal, in de kleine stadjes als Kalmera en Monticello zoowel als in de forten, waar bijna +geen andere bewoners gevonden werden als de manschappen van het <span class="pagenum">[<a id="pb62" href="#pb62">62</a>]</span>garnizoen. De wallen van deze versterkingen bestaan uit niets dan staketsels van zware palen, en de bezettingen zijn niet +talrijk, maar beide zijn voldoende om de zwervende Indianen-stammen die het land doorkruisen in bedwang te houden. + +</p> +<p>Noch de Chinoux, noch de Nesquallys, welke stammen het land Walla-Walla voornamelijk in bezit hebben, deden dus de <i>Schoone Zwerfster</i> eenig kwaad. Tegen den avond kwamen de Indianen dikwijls op den stilstaanden reiswagen af, die hunne nieuwsgierigheid gaande +maakte, maar zonder booze bedoelingen. Het meest stonden zij verbaasd over John Bull en over de malle gezichten die hij trok, +want in dit gedeelte van Amerika zijn in ’t geheel geen apen en sommigen dachten niet anders of het beest was een der leden +van het gezin. + +</p> +<p>Dat vond Sander eene goede gelegenheid om weder eens eene grap te hebben en hij verzekerde hun plechtig dat John Bull zijn +jongste broertje was, maar zijne moeder kwam daar met groote verontwaardiging tegen op. + +</p> +<p>Eindelijk kwamen zij te Olympia, de hoofdstad van het Washington-territorium, en daar werd »op vereerend verlangen” de allerlaatste +voorstelling gegeven, die de troep voornemens was op het grondgebied der Vereenigde Staten te vertoonen. + +</p> +<p>Niet ver van daar ligt de grens der Vereenigde Staten in het noordwesten van Noord-Amerika. + +</p> +<p>Van hier af liep de weg langs de kust van den Stillen Oceaan, of om juister te spreken, zij moesten de talrijke inhammen en +zeeboezems volgen, Sounds genaamd, waar Van Couvereiland en het eiland Queen-Charlotte door worden ingesloten. + +</p> +<p>Voorbij het stadje Steklakoom moesten zij, om te beginnen, de Pagget-Sounds omtrekken. Zoo kwamen zij aan het fort Bettingham, +dicht bij de zeeëngte, door welke de eilanden van het vasteland gescheiden worden. + +</p> +<p>Vervolgens kwam het vlek Whatcome, waar de berg Baker als een reus in de verte boven de wolken uitsteekt en een weinig verder +Srimiahmoo, een plaatsje aan den mond van de Georgia-straat. + +</p> +<p>Den 27<sup>sten</sup> April eindelijk, na ongeveer driehonderdvijftig mijlen sedert Sacramento afgelegd te hebben, bereikte de <i>Schoone Zwerfster</i> de grensscheiding, welke bij het tractaat van 1847 tusschen de republiek der Vereenigde Staten en Britsch-Columbia is vastgesteld. +<span class="pagenum">[<a id="pb63" href="#pb63">63</a>]</span> + + +</p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p063.jpg" alt="Over de Frazer-rivier. (Zie bladz. 67)." width="503" height="720"><p class="figureHead">Over de Frazer-rivier. (Zie bladz. <a href="#pb67" class="pageref">67</a>). +</p> +</div><p> + + +<span class="pagenum">[<a id="pb64" href="#pb64">64</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch6" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">VI<span class="corr" id="xd0e1661" title="Niet in bron">.</span></h2> +<h2 class="normal">Vervolg van de reis.</h2> +<p>Voor de eerste maal in zijn leven zette Cesar Cascabel, de natuurlijke en onverzoenlijke vijand van Groot-Brittannië, den +voet op engelschen bodem! Nog nooit had het stof van dezen grond, dien hij instinktmatig haatte, aan zijne zolen gekleefd. +Onze lezers moeten niet denken dat wij deze overdreven uitdrukkingen billijken, maar op eene andere wijze kunnen wij geen +denkbeeld geven van de vrij belachelijke voorstelling, welke onze kermiskunstenaar zich maakte van de gevoelens die ieder +goed franschman koesteren moet tegenover den zoogenaamden erfvijand van zijn land. Dit was een dwaas vooroordeel en in ’t +geheel niet in overeenstemming met de begrippen van onzen tijd, maar de man was eenmaal niet anders. + +</p> +<p>Hij zag daarbij nog over ’t hoofd dat Columbia geen europeesch land is en dus geen deel uitmaakt van het echte Groot-Brittannië, +bestaande uit Engeland, Schotland en Ierland, waartegen in vroeger tijd de volkshaat der franschen gericht was. Voor Cesar +Cascabel was het genoeg dat de britsche vlag er wapperde, evenals zij bijvoorbeeld wappert boven de Indiën, Australië of Nieuw-Zeeland. + +</p> +<p>Britsch-Columbia is eene provincie van Nieuw-Brittannia, waaronder eene van de belangrijkste koloniale bezittingen der engelschen +verstaan wordt, want de geheele Canada-Dominion, dat is Boven- en Beneden-Canada, alsmede de onmetelijke uitgestrektheden +lands <span class="pagenum">[<a id="pb65" href="#pb65">65</a>]</span>die aan de Hudsonsbaai-compagnie zijn afgestaan, behooren ertoe. Twee oceanen, de Stille en de Atlantische, begrenzen het +aan den West- en den Oostkant. De Zuidergrens vormen de Vereenigde Staten en deze loopt van het Washington-territorium in +het Oosten tot den Staat Maine in het Westen. + +</p> +<p>Er was dus geen mogelijkheid voor onze karavaan om op haren tocht naar het Noorden deze engelsche bezitting te ontwijken. +Wel waren het maar een paar honderd mijlen, want zoo lang is de kortste lijn tot aan de zuidelijke grens van Alaska, waar +het russische gebied in westelijk Amerika eenen aanvang neemt. Maar twee honderd mijlen mochten eene kleinigheid wezen voor +de <i>Schoone Zwerfster</i>, die wel andere reizen achter den rug had, het was toch precies tweehonderd maal meer dan Cesar Cascabel pleizierig vond +in zulk een «vervloekt land” te vertoeven. Hij deed dus wat hij kon om het oponthoud zoo kort mogelijk te doen zijn. + +</p> +<p>Er zou dus nergens halt gehouden worden als alleen om te eten en te rusten. Ook van kunstenmaken, koorddansen of worstelen +mocht niets inkomen. De familie Cascabel zou geen paarlen voor de zwijnen werpen en geen engelsche oogen op hare toeren vergasten<span class="corr" id="xd0e1680" title="Bron: ,">.</span> Voor muntstukken met het borstbeeld van koningin Victoria koesterde zij niets dan minachting en een papieren dollar was haar +meer waard, dan een zilveren kroon of een gouden pond sterling. + +</p> +<p>Met deze voornemens bezield, kozen de passagiers der <i>Schoone Zwerfster</i> hunnen weg zoover mogelijk buiten de steden of dorpen. Als zij onder weg gelegenheid vonden om door de jacht aan leeftocht +te komen, behoefden zij hunne beurs niet open te maken en de winkeliers in dit verafschuwde land geen voordeel van hunne reis +te doen hebben. + +</p> +<p>Niemand verbeelde zich dat dit eene soort van aanstellerij van Cesar Cascabel was, het ging bij hem inderdaad van harte. Kalm +als een wijsgeer had hij zich geschikt in de grievende teleurstelling welke hij ondervonden had; weinige uren waren voldoende +geweest om hem na den schandelijken diefstal zijne opgeruimdheid te doen herkrijgen; maar van het oogenblik af dat hij de +grens van Nieuw-Brittannië overtrok, was hij kregelig en uit zijn humeur. Met een zuur gezicht, het hoofd voorover en zijnen +hoed over de ooren liep hij voort, terwijl hij met stuursche blikken de onschuldige voetgangers, die hij tegenkwam, monsterde. +Hij was niet goed-lachs meer zooals anders en dat ondervond Sander bij eene grap die hij zich veroorloofde, maar die met een +onverwachten uitbrander beloond werd. + +</p> +<p>Op een mooien dag ging die kwajongen opeens achteruit loopen, <span class="pagenum">[<a id="pb66" href="#pb66">66</a>]</span>wel een kwartier lang, waarbij hij de gekste bokkensprongen en grimassen maakte. + +</p> +<p>Knorrig vroeg zijn vader wat het beduidde om zich op die manier veel meer te vermoeien dan noodzakelijk of nuttig was. + +</p> +<p>—Wel, wij reizen immers den verkeerden kant uit! was Sander’s antwoord. + +</p> +<p>Al de anderen schoten in eenen lach, zelfs Kruidnagel, die het een heel geestig gezegde vond... als het tenminste niet uiterst +flauw was. + +</p> +<p>—Sander, klonk het echter op strengen toon uit den mond van het hoofd des gezins, als je weer van die aardigheden verkoopt +op oogenblikken dat het in ’t geheel niet te pas komt, zal ik zoodanig aan je ooren trekken dat ze op je hielen komen te hangen! + +</p> +<p>—Maar vader..... + +</p> +<p>—Mond gehouden! zoo lang wij in dit land van engelschen zijn, wordt er geen gekheid gemaakt. + +</p> +<p>Van dit oogenblik af waagde niemand meer eene grap in tegenwoordigheid van den geweldigen Albion-hater, al voelden de anderen +ook niet zoo ’n heftigen afkeer van engelschen. + +</p> +<p>Dit gedeelte van Britsch-Columbia, dat zich uitstrekt tot aan de kust van den Stillen Oceaan, is zeer ongelijk van bodem. +In het Oosten vormt het Rotsige Gebergte een hoogen scheidsmuur, die zijne vertakkingen tot in de poollanden uitzendt, en +naar het Westen wordt de kust van Bute, die door een aantal <i>fjords</i>, even als de Noorweegsche kust, wordt ingesneden, beheerscht door schilderachtige en hooge rotsgevaarten. Zulke steilten +worden nergens in Europa aangetroffen, zelfs niet in het land der Alpen, terwijl de gletschers in uitgestrektheid en diepte +de Zwitschersche verre overtreffen. Zoo is bij voorbeeld de berg Hocker niet minder dan vijf duizend achthonderd meter hoog, +dat is duizend meter meer dan de Mont Blanc, en is de berg Brun, ofschoon lager dan de eerstgenoemde, toch weder hooger dan +de reus der Alpen. + +</p> +<p>Gelukkig voor onze karavaan ligt er tusschen de gebergten van het Oosten en het Westen eene breede en vruchtbare vallei, waar +open vlakten en trotsche wouden elkander afwisselen. Langs den straatweg, die door dit dal loopt, stroomt eene belangrijke +rivier, de Frazer, die over eene lengte van ongeveer honderd mijlen van Zuid naar Noord stroomt, en zich uitstort in den nauwen +zeearm, welke ingesloten wordt door de kust van Bute, Vancouver-eiland en eene ontelbare menigte kleine eilandjes. + +</p> +<p>Vancouver-eiland is tweehonderd vijftig geografische mijlen lang en drieenzeventig mijlen breed. De portugeezen hebben er +zich <span class="pagenum">[<a id="pb67" href="#pb67">67</a>]</span>eerst meester van gemaakt, maar later zijn deze verdrongen door de Spanjaarden, die er in 1789 bij tractaat bezitters van +werden. Vancouver heeft het eiland driemaal bezocht in den tijd toen het door de inboorlingen nog Noutka geheeten werd; het +heeft een tijdlang den naam van dien engelschen ontdekker en tevens dien van den spaanschen kapitein Quadra gedragen, maar +in de laatste jaren van de achttiende eeuw is het voorgoed in handen van de engelschen overgegaan. + +</p> +<p>De hoofdplaats van het eiland is Victoria, maar Nanaimo is de grootste stad. Vertegenwoordigers van de Hudsonsbaai-compagnie +hebben het eerst de rijke kolenmijnen ontgonnen, die tegenwoordig onder de belangrijkste afvoerbronnen behooren, welke de +drukke scheepvaart tusschen San Francisco en de verschillende punten der Westkust van Noord-Amerika voeden. + +</p> +<p>Een weinig noordelijker dan <span class="corr" id="xd0e1723" title="Bron: Vaucouver">Vancouver</span>-eiland ligt Queen-Charlotte-eiland, het grootste der eilandengroep van dien naam die mede behoort tot Engelands uitgestrekte +bezittingen in dit gedeelte van den Stillen Oceaan. + +</p> +<p>Ieder begrijpt, dat Cascabel er even weinig aan dacht de steden op deze eilanden te gaan bezoeken als hij den voet had willen +zetten in Adelaïde of Melbourne in Australië, of in Madras of Calcutta in Britsch-Indië. Zoo snel zijne paarden voortwilden +trok hij de vallei der Frazer-rivier door en hij zorgde met geen andere bewoners in aanraking te komen dan met de lieden van +het indiaansche ras. + +</p> +<p>Zoolang de reizigers zich in dit dal bevonden, hadden zij geene moeite om aan het noodige wild te komen, dat in de dagelijksche +behoefte der tafel ruimschoots voorzag. Aan herten, hazen en patrijzen was geen gebrek, en die brave beesten—merkte Cesar +op—die zijn oudste zoon met zelden falende hand het lood in het lijf joeg, dienden op die manier ten minste tot voedsel voor +eerlijke lieden. Zij zelven hadden geen droppel engelsch bloed in hunne aderen en ze konden door een franschman opgegeten +worden zonder dat hun vleesch hem walgde! + +</p> +<p>Even voorbij fort Langley reed de reiswagen de diepe kloof der Frazer-vallei binnen. Een eigenlijke rijweg was hier niet; +de grond lag als aan zichzelf overgelaten; op den rechteroever der rivier strekten groote grasvelden zich uit, in het westen +begrensd door dichte wouden, waarboven ver naar achteren de hooge bergen tegen de meestal grijsachtig gekleurde lucht afstaken. + +</p> +<p>Niet ver van New-Westminster, eene van de voornaamste steden in het kustland van Bute, aan de monding der Frazer-rivier gelegen, +<span class="pagenum">[<a id="pb68" href="#pb68">68</a>]</span>was de wagen, op raad van Jan, op eene daar liggende veerpont naar den anderen oever overgezet. Dit was eene goede voorzorg, +want de <i>Schoone Zwerfster</i> had nu slechts de rivier te volgen om langs den kortsten en den gemakkelijksten weg een gedeelte van het russische gebied +van Alaska te bereiken, dat een eind over de grens van Columbia uitsteekt. + +</p> +<p>Bovendien was het toeval Cascabel gunstig geweest en had hij eenen gids ontmoet, die zich bereid verklaard had hem den weg +tot aan de russische grens te wijzen. Dit was een brave indiaan en zij hadden geen reden om spijt te hebben over het vertrouwen +dat zij in hem stelden. Natuurlijk kostte het weder eenig geld, maar het was beter een dollar of wat meer uit te geven dan +zuinig te zijn ten koste van de veiligheid en den spoed. + +</p> +<p>De gids heette Ro-No en behoorde tot een der stammen wier <i>tyhis</i>, dat wil zeggen wier opperhoofden, in levendig verkeer met europeanen zijn. Dit is een geheel ander soort van indianen dan +de Tchilicotten, die tot een valsch, wreedaardig, woest en trouweloos menschenras behooren, en voor wie de reizigers in het +noordwesten van Amerika niet genoeg op hunne hoede kunnen zijn. Nog in 1864 hebben deze straatroovers het geheele personeel, +dat bezig was met opmetingen voor het aanleggen van eenen spoorweg op de kust van Bute, helpen vermoorden. Ook de ingenieur +Wadington, wiens dood in de geheele kolonie betreurd werd, was in hunne handen gevallen en ellendig omgebracht. In dien tijd, +werd er verhaald, hadden de Tchilicotten het hart van een hunner slachtoffers uit zijn lichaam gescheurd en verslonden, zoodat +zij toen nog op ééne lijn stonden met de menscheneters op de afgelegen eilanden in Polynesië. + +</p> +<p>Jan had eene beschrijving van deze wreedheden gelezen in het verhaal der reis van Frederick Whymper door Noord-Amerika en +zijnen vader gewaarschuwd voor eene mogelijke ontmoeting met de Tchilicotten; maar zij hadden samen afgesproken daar niets +van aan de anderen te vertellen, ten einde hen niet noodeloos ongerust te maken. Bovendien waren deze Roodhuiden sedert deze +gebeurtenissen voorgevallen waren, voorzichtig op eenen afstand gebleven, want eenige hunner, van wie bewezen was dat zij +de meeste schuld aan deze euveldaden hadden, waren door beulshanden opgeknoopt. Dit had een heilzamen schrik teweeggebracht +en de gids Ro-No verzekerde ten stelligste dat de karavaan op haren verderen tocht door Britsch-Columbia niets te vreezen +had. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p069.jpg" alt="Ro-No, de gids. (Zie bladz. 68)." width="499" height="720"><p class="figureHead">Ro-No, de gids. (Zie bladz. <a href="#pb68" class="pageref">68</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Het weder bleef bij voortduring gunstig en des middags tusschen twaalven en tweeën begon het reeds ter dege warm te worden. +<span class="pagenum">[<a id="pb70" href="#pb70">70</a>]</span>Aan alle takken prijkten de berstende en met sappen gevulde knoppen; nog een korten tijd en de eerste bladeren en bloemen +zouden het woud met de teedere kleuren der lente sieren. + +</p> +<p>Het landschap vertoonde nu de eigenaardige karaktertrekken aan noordelijke landen eigen. De Frazer-vallei wordt ingesloten +door wouden, waarin de boomsoorten van het Noorden de bovenhand hebben. Dit zijn ceders en dennen, en eene pijnboomsoort, +Douglas genaamd, waaronder stammen gevonden worden van vijftien meters omtrek op den grond en van meer dan honderd voet hoogte. +In bosschen en beemden wemelde het van wild en Jan behoefde niet ver af te dwalen om dagelijks in de behoeften der keuken +te voorzien. + +</p> +<p>Het land was voor het overige niet woest of verlaten. Dikwijls trokken zij dorpen voorbij waar de Indianen het vrij goed met +de engelsche ambtenaren schenen te kunnen vinden. In de rivier vertoonden zich heele vloten van cederhouten vaartuigen die +zich lieten afdrijven op den stroom of er tegen opvoeren met kracht van pagaaien en zeilen. + +</p> +<p>Dikwijls kwamen zij ook troepen Indianen op weg naar het Zuiden tegen. Zij liepen in hunne witte wollen mantels gewikkeld +en wisselden gewoonlijk eenige woorden met mijnheer Cascabel, die hen reeds eenigszins begon te verstaan, want zij spraken +een zonderling mengelmoes van talen, samengesteld uit woorden van franschen en engelschen oorsprong, ofschoon de inlandsche +taal er natuurlijk de grondstof van uitmaakte. + +</p> +<p>—Mooi zoo! riep Cascabel uit. Nu spreek ik al Chinouk! Dat is alweder eene taal, die ik versta, zonder haar ooit geleerd te +hebben. + +</p> +<p>Alle volksstammen in het hooge Westen van Amerika, deelde Ro-No hun mede, spreken de Chinouktaal, die tot in de landen van +Alaska verstaan en gesproken wordt. + +</p> +<p>Onnoodig te zeggen, dat, dank zij de vroege warmte, die dit jaar was ingevallen, de sneeuw overal gesmolten was. Anders blijft +zij somtijds nog in het begin van April liggen. Alles werkte dus samen om hunne reis voorspoedig te maken. Cesar ontzag zooveel +als noodig was zijne paarden, maar zette er toch den meest mogelijken haast achter, ten einde zoo spoedig mogelijk het grondgebied +van Columbia achter den rug te hebben. Het werd voortdurend warmer en dit konden zij ook merken aan het steeds toenemende +aantal muggen, die eindelijk bijna onverdragelijk werden. Het was niet mogelijk de <i>Schoone Zwerfster</i> voor deze beesten gesloten te houden, ook al werd er zoodra het donker begon te worden, in het geheel geen licht meer opgestoken. +<span class="pagenum">[<a id="pb71" href="#pb71">71</a>]</span></p> +<p>—Die satansche beesten! riep Cascabel op eenen avond uit, nadat hij zich te vergeefs in het zweet gewerkt had om ze weg te +jagen. + +</p> +<p>—Ik zou wel eens willen weten waar die ellendige muggen toe dienen, zeide Sander. + +</p> +<p>—Zij dienen... om ons opteëten, antwoordde Kruidnagel. + +</p> +<p>—Maar ook om de engelschen hier in Columbia te verslinden, voegde Cascabel er bloeddorstig bij. Daarom, kinderen, mag er geene +mug meer doodgemaakt worden. Die engelschen kunnen er nooit genoeg last van hebben en dat is het eenige wat mij eenigszins +troost. + +</p> +<p>Met de jacht bleef het steeds voorspoedig gaan. Het wild was zoo overvloedig, dat de herten in het gezicht van den wagen buiten +den zoom van het woud in de vlakte kwamen om in de rivier hunnen dorst te lesschen<span class="corr" id="xd0e1786" title="Niet in bron">.</span> Door Wagram trouw bijgestaan, schoot Jan er verscheidene, zonder zich verder van den wagen te verwijderen dan de voorzichtigheid +toeliet, want zijne moeder was altijd angstig als hij lang uit zicht bleef. Ook Sander ging somtijds mede op de jacht en werd +door zijn ouderen broeder in de eerste beginselen daarvan onderwezen. Het was dikwijls moeilijk uit te maken wie het vlugst +was, de jongste der beide Nimrods of hun jachthond. + +</p> +<p>Het duurde echter lang eer Jan grooter wild wist te bemachtigen dan herten, maar eindelijk kreeg hij een bison onder schot. +Dit was geen gemakkelijke prooi. Bij het eerste schot werd het dier alleen gewond; het kwam woedend op hem af en ofschoon +hij het nog een tweeden kogel in den kop joeg, bleef het doorloopen totdat het vlak bij hem was en de hoorns hem bijna raakten. +Toen eerst viel het neder. Natuurlijk vertelde hij aan de anderen niets van het gevaar dat hij geloopen had, maar het groote +beest, dat met zijn dikke manen veel van een leeuw had en op eenige honderd schreden van de Frazer-rivier gevallen was, woog +zoo zwaar dat zij de paarden van den wagen moesten spannen om het weg te sleepen. + +</p> +<p>De bison is een herkauwend dier, dat door de Indianen op verschillende manieren benuttigd wordt en dat zij met de lans en +met pijlen te lijf gaan. De huid gebruiken zij om op te slapen of als deken, of zij verkoopen die voor een twintigtal piasters. +Het vleesch wordt in de zon gedroogd en daarna in lange repen gesneden, in welken staat het maanden lang bewaard kan blijven +om in tijden van schaarschte tot voedsel te dienen<span class="corr" id="xd0e1793" title="Niet in bron">.</span> + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p072.jpg" alt="Het dier kwam woedend op hem af. (Zie bladz. 71)." width="486" height="720"><p class="figureHead">Het dier kwam woedend op hem af. <span class="corr" id="xd0e1800" title="Niet in bron">(</span>Zie bladz. <a href="#pb71" class="pageref">71</a>)<span class="corr" id="xd0e1806" title="Niet in bron">.</span></p> +</div><p> + + +</p> +<p>Europeanen lusten in den regel van de bison alleen de tong, maar dit is dan ook eene bijzonder fijne lekkernij. Onze reizigers +lieten het echter niet bij de tong. Cornelia wist het vleesch op allerlei <span class="pagenum">[<a id="pb73" href="#pb73">73</a>]</span>manieren te koken, te braden, te roosteren en te stoven, en zoodoende kon het voor verscheidene maaltijden dienen en was ieder +er over uit, dat het best smaakte. Van de tong was er voor allen maar een klein stukje, maar dat werd zoo lekker gevonden, +dat allen betuigden nog nooit iets fijners geproefd te hebben. + +</p> +<p>Gedurende de eerste veertien dagen van den tocht door Columbia gebeurde er niets anders, dat de moeite waard is vermeld te +worden, alleen begon er reeds verandering in het weer te komen. Het zou niet lang meer duren, of hun tocht naar het Noorden +zou door de zware regens zoo niet belet, dan toch bemoeilijkt worden. + +</p> +<p>Onder deze omstandigheden stond het te vreezen dat de Frazer-rivier tengevolge van den aanhoudenden was buiten hare oevers +treden zou, hetgeen voor de <i>Schoone Zwerfster</i> eene ernstige, ja misschien eene onoverkomelijke hinderpaal had kunnen worden. + +</p> +<p>Gelukkig echter rees het water in de rivier tengevolge van den geweldigen regen wel hoog, maar niet ver boven de oevers, zoodat +de vlakte, welke anders ondergeloopen zou zijn tot aan den zoom van het woud dat evenwijdig aan de rivier liep, grootendeels +droog bleef. Niet dan langzaam kwam de wagen vooruit, want de wielen kleefden vast aan den doorweekten grond; maar onder het +waterdichte dak vonden de reizigers eene veilige schuilplaats tegen regen en wind. Het was trouwens niet de eerste maal dat +zij onder soortgelijke omstandigheden de goede eigenschappen van de <i>Schoone Zwerfster</i> op prijs hadden leeren stellen. + + + +<span class="pagenum">[<a id="pb74" href="#pb74">74</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch7" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">VII.</h2> +<h2 class="normal">Dwars door Caribou.</h2> +<p>Hoe jammer, dat onze brave Cascabel niet eenige jaren vroeger het gedeelte van Britsch-Columbia bezocht had, dat zich thans +voor hem uitstrekte! Hoe jammer dat zijn zwervend gelukzoekersleven hem niet derwaarts gevoerd had in eenen tijd, toen de +bodem met goud als bedekt lag en de menschen het slechts hadden opterapen! Waarom was het tafereel, dat Jan zijnen vader schetste +van dien verwonderlijken tijd, een beeld van hetgeen geweest was en niet van het tegenwoordige? + +</p> +<p>—Hier hebben wij nu Caribou, vader, zeide Jan. Maar misschien weet gij niet wat Caribou is? + +</p> +<p>—Ik heb er niet het minste vermoeden van, was Cesar’s antwoord. Is het een beest op twee of op vier pooten? + +</p> +<p>—Wat, een beest? riep Napoleona. Toch geen verscheurend dier? Is het groot en bijt het? + +</p> +<p>—Het is in ’t geheel geen beest, hernam Jan; het is eenvoudig een land dat zoo genoemd wordt, en wel het goudland, Columbisch +Eldorado. Hoeveel schatten er verborgen lagen en hoeveel lieden er rijk geworden zijn.... + +</p> +<p>—En hoeveel anderen er dood-arm werden, viel zijn vader hem in de rede. + +</p> +<p>—Dat is waar, vader, en ik moet er bijvoegen dat dit met de meesten het geval was. Maar er waren toch ook mijnwerkersvereenigingen +<span class="pagenum">[<a id="pb75" href="#pb75">75</a>]</span>die een gewicht van een paar duizend marken aan goud iederen dag uit den grond haalden. In eene der Caribou-valleien, Williams-creek +genaamd, vonden zij het bij handenvol tegelijk! + +</p> +<p>Hoe overvloedig echter het edele metaal in dit goudland opgehoopt lag, de toeloop van menschen om het te plunderen was nog +grooter. Door deze opeenhooping, waaronder zich allerlei gemeen gespuis bevond, werd het leven er uiterst bezwaarlijk en de +prijs van alles verbazend hoog. Eten en drinken waren bijna niet te betalen, een pond brood kostte een dollar. Te midden der +dichte menschenmassa ontstonden allerlei besmettelijke ziekten. Kortom, de meesten die naar Caribou gestroomd waren, vonden +er niets dan ellende en dood. Dat is echter het geval in al die goudlanden, in Californië en Australië zoo goed als hier. + +</p> +<p>—Het zou toch wel aardig zijn, vader, zeide Napoleona, zoo’n bonk goud op den weg te vinden. + +</p> +<p>—Wat zou je daar meê doen, kleuter? + +</p> +<p>—Wat zij er mêe doen zou? vroeg Cornelia. Zij zou het aan haar moedertje geven, die er wel een zak mooie blinkende goudstukken +voor zou weten te krijgen. + +</p> +<p>—Wij moeten maar goed zoeken, zeide Kruidnagel, dan vinden wij stellig iets, of het moest zijn.... + +</p> +<p>—Of het moest zijn dat wij niets vonden, wilt ge zeker zeggen? viel Jan hem in de rede. Dat is het juist wat er gebeuren zal, +want de kas is zoo ledig als eene kas maar bij mogelijkheid zijn kan. + +</p> +<p>—Nu, nu, zeide Sander nog, men kan toch nooit weten! + +</p> +<p>—Heiwat kinderen! begon nu vader Cascabel met zijne meest indrukwekkende stem. Ik verbied u allen op die manier rijk te worden. +Geen goud afkomstig uit een engelschen grond! Foei! Laat ons snel maken dat wij voortkomen en ons niet ophouden om eene klomp +opterapen, al was zij zoo groot als Kruidnagel zijn hoofd! Eenmaal aan de grens, kinderen, al staat daar ook geen bord met +het opschrift: »Voeten vegen s. v. p.,” zullen wij het stof van onze schoenen kloppen, teneinde geen korrel van den Columbiaanschen +grond mêe te dragen. + +</p> +<p>Die Cesar Cascabel bleef in dit opzicht altijd dezelfde! Maar de goede man had ditmaal mooi praten, want er bestond heel weinig +kans dat iemand meer een klompje goud op den weg zou tegenkomen. + +</p> +<p>Dit nam echter niet weg dat er ondanks het strenge verbod nog dikwijls, zoo lang zij in deze streek waren, met onderzoekende +blikken naar den grond gekeken werd. Er lag geen keisteen langs den weg af Napoleona, maar vooral Sander, dacht dat het een +<span class="pagenum">[<a id="pb76" href="#pb76">76</a>]</span>brok goud was. Waarom zou dat niet kunnen? Is Amerika niet van alle landen ter wereld het rijkste aan edel metaal, rijker +dan Australië, Rusland, Venezuela of China? + +</p> +<p>Intusschen was de regentijd ingetreden. Geen dag ging er voorbij of het stortregende. Natuurlijk werden de wegen daar niet +beter op en ging het rijden hoe langer hoe bezwaarlijker. + +</p> +<p>De indiaansche gids drong er op aan dat zij spoed zouden maken want hij vreesde dat de kleine riviertjes of beken, die zich +in de Frazer-rivier storten en die in den zomer bijna droog loopen, tengevolge van den regen ondoorwaadbaar zouden worden. +Gebeurde dit, hoe moesten zij er dan over komen? Er bestond in dat geval veel kans dat de <i>Schoone Zwerfster</i> gedurende al de weken dat de regen aanhield, aan ééne plaats gekluisterd zou blijven. Iedere dag dat zij eerder buiten de +Frazer-vallei kwamen, was dus als winst te beschouwen. + +</p> +<p>Zooals wij reeds verteld hebben had de karavaan van de indiaansche stammen, sedert de roofzuchtige Tchilicotten naar het Oosten +teruggedrongen waren, niets meer te vreezen. Dit was eene reden tot gerustheid, maar daarentegen waren er nog wilde beesten, +onder anderen beren, die in eene afgelegene vallei, aan verschillende zijden door water omringd, als zij door honger gekweld +werden, voor reizigers lastig konden wezen. + +</p> +<p>Zoo iets ondervond Sander bij zekere gelegenheid, toen hij bijna het slachtoffer werd van zijne ongehoorzaamheid aan zijnen +vader. + +</p> +<p>Dit gebeurde in den namiddag van den 17<sup>den</sup> Mei. Zij hadden den wagen doen stil houden op een vijftig schreden van een riviertje dat zij bijna droogvoets waren overgekomen. +Het lag tusschen hooge oevers ingesloten en zou dus een onoverkomelijk beletsel geweest zijn indien het door een plotselingen +was tot eenen stroom was aangezwollen. + +</p> +<p>Zij zouden daar een paar uren rust houden. Jan ging dus vooruit om te zien of hij niet wat schieten kon. Sander kreeg last +bij den wagen te blijven, maar hij stoorde zich daar niet aan, ging de beek weder over zonder dat iemand het merkte en wandelde +den kant op dien zij afgekomen waren, met niets bij zich dan een touw van een voet of twaalf lengte, dat hij als een gordel +om zijn middel gewonden had. + +</p> +<p>De knaap had een plannetje gemaakt. Onder weg had hij eenen vogel met schitterende veeren zien zitten. Dien wilde hij weder +trachten te vinden om zijn nest uittehalen. Het touw had hij medegenomen teneinde het te gebruiken om als het noodig was in +eenen boom te kunnen klimmen. +<span class="pagenum">[<a id="pb77" href="#pb77">77</a>]</span></p> +<p>Dit was lang niet voorzichtig, te meer dewijl het weder er alles behalve gunstig uitzag. Donkere wolken kwamen van alle kanten +opzetten en er was blijkbaar een onweder in aantocht. Maar houd eens een jongen tegen die een vogelnestje wil gaan uithalen! + +</p> +<p>Al voortloopende geraakte Sander spoedig midden in het dichte woud, waarvan de voorste boomen tot aan den linkeroever der +beek stonden. Hij had zijnen vogel weder in het oog gekregen, maar het dier fladderde van den eenen tak naar den anderen, +als wilde het hem steeds verder van den weg lokken. + +</p> +<p>Sander dacht aan niets dan zijne prooi en vergat dat de <i>Schoone Zwerfster</i> reeds over twee uren weder op weg moest. Twintig minuten nadat hij het riviertje <span class="corr" id="xd0e1899" title="Bron: overgegaaan">overgegaan</span> was, bevond hij zich reeds een goede halve mijl in het bosch. Hier was geen spoor van eenen weg meer; tenauwernood een pad +tusschen de dennen- en cederboomen, telkens door kreupelhout versperd. + +</p> +<p>De vogel vloog, luid zingende, tusschen de boomen rond en Sander liep hem na zoo hard hij kon, springende als een jonge kat. +Het baatte echter niets. Eindelijk verloor hij den vogel tusschen het dichte groen uit het oog. + +</p> +<p>—Loop naar de maan! riep hij, ziende dat het nutteloos was zijnen tocht voort te zetten. + +</p> +<p>Nu bemerkte hij eerst dat de lucht geheel met zware wolken overdekt was geworden. Reeds lichtte het van tijd tot tijd te midden +van het dichte groen. + +</p> +<p>Dat was de flikkering der eerste bliksemstralen, die spoedig door het gerommel van den donder gevolgd werden. + +</p> +<p>—Ik moet maken dat ik wegkom; dacht de knaap; maar wat zal vader wel zeggen? + +</p> +<p>Op dit oogenblik werd zijne aandacht getrokken door eenen steen van zonderlingen vorm, zoo groot ongeveer als een pijnappel, +waar zich hier en daar metaalachtige stippen op vertoonden. + +</p> +<p>Dat was genoeg om Sander te doen denken dat het een klomp goud kon zijn, die de goudgravers hier hadden laten liggen. Met +eenen kreet van vreugde raapte hij den steen op, bekeek hem van alle kanten en stak hem in zijn zak, met het stellige voornemen +echter om er niemand iets van te vertellen. + +</p> +<p>—Wij zullen later wel eens zien wat zij zeggen zullen, dacht hij, als ik er klinkende munt voor in de plaats heb gekregen! + +</p> +<p>Nauwelijks had hij zijne kostbare vondst bij zich gestoken of het onweder barstte in volle hevigheid los. Op eens liet zich +tusschen het rommelen der donderslagen, dat van alle zijden door de bergen weerkaatst werd, een hevig gebrul hooren. + +<span class="pagenum">[<a id="pb78" href="#pb78">78</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p078.jpg" alt="De vogel fladderde van den eenen tak naar den anderen. (Zie bl. 77)." width="503" height="720"><p class="figureHead">De vogel fladderde van den eenen tak naar den anderen. (Zie bl. <a href="#pb77" class="pageref">77</a>). +</p> +</div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="pb79" href="#pb79">79</a>]</span></p> +<p>Een twintigtal schreden van Sander af vertoonde zich buiten een kreupelboschje een groote beer, van de soort die in Noord-Amerika +<i>grizzly</i>-beer genoemd worden. + +</p> +<p>Sander was niet bang van aard, maar nu zette hij het toch zoo hard hij kon op een loopen, den kant van het riviertje op. De +beer hem na. Gelukte het den knaap bijtijds aan de beek te komen en den anderen oever te halen, dan was hij in veiligheid. +De anderen zouden den beer wel aan den kant van het riviertje op eenen afstand houden, of indien zij er kans toe zagen hem +neerschieten. Zijne huid was geld waard. + +</p> +<p>Maar het stortregende, de bliksemstralen volgden elkander op, de donder was geen oogenblik van de lucht. Sander was reeds +tot op het lijf toe nat, zijne doorweekte kleederen maakten het loopen hem moeielijk, ieder oogenblik dreigde hij op den glibberigen +grond uitteglijden, en indien hij viel, was de beer hem dadelijk op het lijf. Gelukkig gebeurde dit echter niet. Na bijna +een kwartier loopens kwam hij ademloos aan den oever der beek. + +</p> +<p>Hier echter kon hij niet verder. Het riviertje was in een woesten stroom veranderd, het water tot aan den oeverrand gerezen, +rotsblokken, boomtakken, heele stammen werden in woeste vaart er in medegesleurd. In dien draaikolk te springen, was een wissen +dood te gemoet gaan. Op redding bestond niet de minste kans<span class="corr" id="xd0e1941" title="Niet in bron">.</span> + +</p> +<p>Terugkeeren dorst Sander niet. De beer was hem dicht op de hielen. De reizigers en de <i>Schoone Zwerfster</i>, die hij tusschen de boomen ternauwernood zien kon, kon hij niet te hulp roepen. + +</p> +<p>De zucht tot lijfsbehoud deed hem, bijna zonder er over te denken, het eenige middel aangrijpen waardoor hij misschien behouden +kon blijven. + +</p> +<p>Een pas of vijf van hem vandaan stond een groote cederboom, waarvan de onderste takken over de beek heen hingen. + +</p> +<p>De knaap vloog naar den stam, die gelukkig niet al te dik was. Hij sloeg zijne armen er om heen, trok zich aan de uitstekende +punten in de schors naar boven en kwam zoodoende tot het punt waar de stam zich splitste. Vandaar klom hij tusschen de takken +verder naar boven. Een aap zou het hem niet verbeterd hebben, maar men moet bedenken dat onze jonge kunstenmaker aan zulke +lichaamsoefeningen gewoon was. Nu geloofde hij zich in veiligheid. + +</p> +<p>Daarin vergiste hij zich echter. De beer was eerst eene poos bij den boom blijven staan, maar maakte zich nu ook gereed er +in te klimmen. Hem te ontkomen was moeielijk, want eenmaal aan ’t klauteren, kon het beest evengoed als Sander tusschen de +bovenste takken komen. + + +<span class="pagenum">[<a id="pb80" href="#pb80">80</a>]</span> +</p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p080.jpg" alt="een twintigtal schreden van Sander af, vertoonde zich een groote beer. (Zie bladz. 79)" width="504" height="720"><p class="figureHead">een twintigtal schreden van Sander af, vertoonde zich een groote beer. (Zie bladz. <a href="#pb79" class="pageref">79</a>) +</p> +</div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="pb81" href="#pb81">81</a>]</span></p> +<p>Maar Sander behield zijne tegenwoordigheid van geest. Niet voor niets was hij de zoon van den vermaarden Cascabel en gewend +zich uit allerlei moeilijkheden te redden. + +</p> +<p>Hij moest zien dat hij weer uit den boom en de beek overkwam. Maar hoe? De regen bleef bij stroomen neervallen, ieder oogenblik +wies het water, reeds stond het hooger dan de tegenover liggende oever en stroomde het den kant uit waar de wagen was blijven +staan. + +</p> +<p>Om hulp roepen kon hem niet baten, want er was geen mogelijkheid dat zijne kreten te midden van het geweld van storm, regen +en stroom gehoord werden. Bovendien, wanneer Cascabel, Jan of Kruidnagel op de gedachten mochten zijn gekomen om den afwezige +te gaan zoeken, dan moesten zij den anderen kant opgegaan zijn, maar zouden zij zeker niet de richting der beek gevolgd hebben, +welke zij niet konden weten dat Sander weer overgegaan was. + +</p> +<p>Intusschen was de beer reeds aan ’t klimmen, wel langzaam, maar hij kwam toch vooruit. Reeds was hij bijna aan de splitsing +van den stam. Sander trok zich op naar de hoogere takken. + +</p> +<p>Op eens kreeg de knaap eenen inval. Enkele takken van den cederboom hingen tot op eenen afstand van een voet of tien boven +de beek. Haastig rolde hij het touw los dat hij om zijn middel gebonden had, maakte daar eene lus in en wierp die om het uiteinde +van een der overhangende takken. De lus hield en hij trok den tak naar zich toe, zoodanig dat die overeind kwam te staan. + +</p> +<p>Dat alles gebeurde in weinige oogenblikken, behendig en met slim overleg. + +</p> +<p>Hij had geen tijd te verliezen. Reeds was de beer boven de benedenste takken, reeds klauterde hij van den eenen tak op den +anderen. + +</p> +<p>Toen klemde Sander zich stevig vast aan het uiteinde van den overeindstaanden tak en liet dien daarna terugspringen alsof +het een veer was. Als een steen, die uit een katapult geslingerd wordt, vloog hij over de beek heen. Hij maakte nog eenen +luchtsprong en kwam op den rechteroever te land, terwijl de beer, heelemaal overbluft, zijne prooi die hem door de lucht ontsnapte +nastaarde. + +</p> +<p>—Zoo’n straatjongen! + +</p> +<p>Met deze woorden verwelkomde hem vader Cascabel, die den onvoorzichtigen knaap in alle richtingen tevergeefs gezocht had en +juist op dit oogenblik met Jan en Kruidnagel aan den oever der beek kwam. + +</p> +<p>—Kwajongen, herhaalde hij, wat een angst hebben wij uitgestaan! +<span class="pagenum">[<a id="pb82" href="#pb82">82</a>]</span></p> +<p>—Ja vader, ik heb een pak slaag verdiend, antwoordde Sander. Sla er maar op! + +</p> +<p>Maar Cascabel dacht niet aan slaag. Hij pakte den jongen op en omhelsde hem, terwijl hij zeide: + +</p> +<p>—Pas op dat je het niet weer doet, want dan..... + +</p> +<p>—Dan geeft u me toch wéér een zoen! zei Sander, terwijl hij zelf zijnen vader om den hals pakte. + +</p> +<p>Op eens riep hij: + +</p> +<p>—Kijk dien beer eens! Hij staat te kijken of hij van Lotje getikt is, zoo’n lummel! + +</p> +<p>Jan had wel lust gehad het beest, dat zich langzaam verwijderde, eenen kogel achterna te sturen, maar er viel niet aan te +denken om het te vervolgen. Het water bleef steeds wassen, zij hadden niets beters te doen dan te maken dat zij wegkwamen +en allen keerden dus naar de <i>Schoone Zwerfster</i> terug. + + + +<span class="pagenum">[<a id="pb83" href="#pb83">83</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch8" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">VIII.</h2> +<h2 class="normal">Het “Schurkendorp”.</h2> +<p>Acht dagen later, den 26<sup>den</sup> Mei, kwam de reiswagen in de nabijheid der bronnen van de Frazer. Het was dag en nacht blijven doorregenen, maar nu, meende +de gids te kunnen verzekeren, kon het niet lang meer duren of er moest verandering van weer komen. + +</p> +<p>Zij trokken de rivier bij haren oversprong over, waar het terrein weder in hooge mate golvend was. Daarna gingen zij met de +<i>Schoone Zwerfster</i> recht den kant van het Westen op. + +</p> +<p>Nog een dag of wat rijdens en de karavaan zou aan de grens van Alaska komen. + +</p> +<p>Sedert eene week hadden zij geen dorp of gehucht meer op hunnen weg ontmoet. Over de diensten van den indiaan Ro-No konden +zij niet anders dan tevreden zijn; hij kende het land op een prik. + +</p> +<p>Dien dag waarschuwde de gids Cascabel, dat het misschien niet kwaad zou zijn een etmaal rust te houden in een nabijgelegen +dorp, want dat de paarden zichtbaar moede waren en het dus wel noodig hadden. + +</p> +<p>—Wat is dat voor een dorp? vroeg Cascabel, die alles wat in Britsch-Columbia was nog altijd wantrouwde. + +</p> +<p>—Het heet Schurkendorp, antwoordde de gids. + +</p> +<p>—Wat zeg je, Schurkendorp? + +</p> +<p>—Ja, bevestigde Jan, die naam staat ook op de kaart. Ik denk dat het de verbasterde naam is van een indiaanschen stam, waarvan +de klank min of meer op »schurk” leek. +<span class="pagenum">[<a id="pb84" href="#pb84">84</a>]</span></p> +<p>—Voor mijn part is het een mooie naam, bromde Cascabel. Als er engelschen wonen, al waren het er maar een half dozijn, is +er zeker geen betere te bedenken. + +</p> +<p>Denzelfden avond hield de <i>Schoone Zwerfster</i> dus stil bij de eerste huisjes van het dorp. Nog maar drie dagen en de grens tusschen Britsch-Columbia en de russische bezittingen +zou door hen overschreden worden. + +</p> +<p>Dan zou dus ook Cesar zijne opgeruimdheid terugkrijgen, die hij gemist had zoo lang hij op het gebied Harer britsche Majesteit +vertoefde. + +</p> +<p>Schurkendorp was oorspronkelijk alleen door indianen bewoond geweest. Er bevonden zich echter eenige engelschen, jagers uit +liefhebberij of om den broode, die er slechts gedurende de maanden van het jachtseizoen verblijf hielden. + +</p> +<p>Onder hen waren ook eenige officieren van het garnizoen te Victoria. Een hunner, een baronet, Sir Edward Turner, was een trotsch, +aanmatigend man, een twistzoeker van natuur en bovendien een van die engelschen, die denken dat hun alles geoorloofd is omdat +zij engelschen zijn. Het spreekt van zelf, dat hij aan franschen voor het minst een even grooten hekel had als Cesar Cascabel +aan engelschen. Die twee maakten dus samen een mooi span! + +</p> +<p>Denzelfden avond toen zij in het dorp gekomen waren, terwijl Jan, Sander en Kruidnagel er op uit waren om inkoopen te doen, +hadden de honden van den edelen baronet niet ver van de <i>Schoone Zwerfster</i> eene ontmoeting met Wagram en Marengo, die opgevoed waren in denzelfden volkshaat welken hun meester koesterde. + +</p> +<p>Tusschen den poedel en den patrijshond aan den eenen, en de <i>pointers</i> aan den anderen kant bestond dus reeds dadelijk eene gespannen verhouding. Het kwam tot blaffen, de tanden laten zien, elkander +bijten, totdat eindelijk de wederzijdsche eigenaars op het lawaai afkwamen. + +</p> +<p>Sir Edward Turner woonde in een huis aan het begin van het dorp. Met opgeheven zweep schoot hij op de twee honden van Cascabel +toe. + +</p> +<p>Dit was genoeg voor dezen om tegen den baronet partij te trekken voor zijne viervoetige reisgenooten. + +</p> +<p>Sir Edward Turner, die zeer netjes fransch sprak, zag terstond met wien hij te doen had. Onbeschaamd als hij ten allen tijde +was, vond hij niet de minste reden om den kunstenmaker en diens landgenooten in het algemeen niet »echt engelsch”, uit de +hoogte te behandelen. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p085.jpg" alt="Wagram en Marengo raakten aan het vechten met de jachthonden van den baronet. (Zie bladz. 84)." width="504" height="720"><p class="figureHead">Wagram en Marengo raakten aan het vechten met de jachthonden van den baronet. (Zie bladz. <a href="#pb84" class="pageref">84</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Ieder kan begrijpen hoe Cascabel geneigd was, dat op te nemen. <span class="pagenum">[<a id="pb86" href="#pb86">86</a>]</span>Maar hij wilde zich geen onaangenaamheden op den hals halen, vooral niet op engelsch grondgebied, en geen gevaar loopen vertraging +in zijne reis te ondervinden. Hij hield zich dus in en antwoordde op eenen toon waar niets op aan te merken viel: + +</p> +<p>—Uwe honden zijn begonnen met de mijne aan te vallen, mijnheer. + +</p> +<p>—Uw honden? antwoordde de edelman, koorddansershonden! Die verdienen niets anders dan een knauw of een pak ransel! + +</p> +<p>—Ik moet u doen opmerken, hernam Cesar, onwillekeurig driftig wordende, dat hetgeen gij daar zegt niet te pas komt voor een +<i>gentleman</i>. + +</p> +<p>—Voor een kerel als jij heb ik toch geen ander antwoord. + +</p> +<p>—Mijnheer, ik wil beleefd blijven, maar gij zijt een vlegel! + +</p> +<p>—Weet je wel met wien je te doen hebt? Ik heet Sir Edward Turner, baronet! + +</p> +<p>Cascabel was nu zijne drift niet langer meester. Bleek, met fonkelende oogen en dreigende vuisten kwam hij op den baronet +af, toen Napoleona hem kwam roepen. + +</p> +<p>—Vader, riep zij, moeder vraagt naar u! + +</p> +<p>Cornelia had haar dochtertje gestuurd omdat zij wilde dat haar man naar den wagen terugkeerde. + +</p> +<p>—Ik kom dadelijk, antwoordde hij. Napoleona, zeg aan uwe moeder dat ik eerst een praatje met dien heer heb te houden. + +</p> +<p>Toen hij dien naam hoorde, begon de engelschman verachtelijk te lachen. + +</p> +<p>—Napoleona! zeide hij. Een mooie naam voor zoo’n meid! Die schavuit..... + +</p> +<p>Dat was meer dan Cascabel verdragen kon. Met over de borst gekruiste armen stapte hij vooruit tot vlak bij den engelschman. + +</p> +<p>—Gij beleedigt mij! begon hij. + +</p> +<p>—Zoo, beleedig ik u? + +</p> +<p>—Dat niet alleen, maar gij beleedigt een groot man, die uw heele eiland ingepakt zou hebben als hij goedgevonden had er heen +te gaan. + +</p> +<p>—Ei, ei! + +</p> +<p>—Hij zou het ingeslikt hebben als een oester! + +</p> +<p>—Onbeschaamde praatjesmaker! + +</p> +<p>De engelschman was een weinig teruggegaan en stelde zich in postuur als een bokser, gereed om van zich afteslaan. + +</p> +<p>—Mijnheer de baronet, gij hebt mij beleedigd en zult mij daar rekenschap van geven! +<span class="pagenum">[<a id="pb87" href="#pb87">87</a>]</span></p> +<p>—Rekenschap geven aan een kunstenmaker! + +</p> +<p>—Door hem te beleedigen zijt gij zijns gelijke geworden. Wij zullen vechten zooals gij verkiest, met den degen, het pistool, +den sabel of de vuist. + +</p> +<p>—Waarom niet met een paar varkensblazen, spotte de baron, als paljassen voor eene tent! + +</p> +<p>—Verdedig u! + +</p> +<p>—Wie gaat er nu vechten met een kermisklant? + +</p> +<p>—Ja zeker, schreeuwde Cascabel, buiten zichzelven van woede, met zoo’n kermisklant zal je vechten,... of je krijgt van hem +een pak slaag! + +</p> +<p>Zonder er aan te denken dat de engelschman hem wel eens de baas kon zijn in het boksen, waar deze soort van heeren zich van +hunne jeugd af in oefenen, zou Cesar hem te lijf gegaan zijn, ware niet Cornelia in persoon komen toesnellen om hem tegen +te houden. + +</p> +<p>Op hetzelfde oogenblik kwamen eenige officieren, wapenbroeders en jachtgezellen van sir Edward Turner, op het standje af. +Zij wilden niet toelaten dat iemand van zijnen stand zijne handen vuil zou maken aan zoo’n »kerel” en scholden de geheele +familie Cascabel uit voor al wat leelijk is. Van die scheldwoorden trok de vastberadene Cornelia zich echter niets aan—ten +minste zij deed alsof zij ze niet hoorde. Alleen wierp zij sir Edward Turner eenen blik toe, die dezen, indien hij haar beter +gekend had, niet bijzonder gerust zou hebben doen zijn over den afloop van het geval. + +</p> +<p>Intusschen waren ook Jan, Kruidnagel en Sander komen aanloopen en er scheen kans te bestaan op eene algemeene kloppartij, +maar ook dit voorkwam moeder Cascabel, door op bevelenden toon te zeggen: + +</p> +<p>—Kom meê, Cesar, en jullie allemaal marsch! Naar de <i>Zwerfster</i>! Niemand heeft hier iets te maken! + +</p> +<p>Niet een kreeg het in zijn hart om een woord tegen te spreken. + +</p> +<p>Hoe Cascabel dien avond in zijn humeur was, behoeven wij niet te zeggen. Dat hij persoonlijk beleedigd was, kwam er minder +op aan, maar dat zoo’n engelschman het gewaagd had zijn grootsten held te bespotten! Hij wilde hem te lijf, hij zou hem op +zijn gezicht slaan, hem en al zijne kameraads, al de schurkachtige bewoners van Schurkendorp. De jongens wilden niets liever +dan met hun vader meê van leer te trekken. En Kruidnagel, die zwoer dat hij den engelschman zijn neus zou afbijten..... of +als het niet anders kon, dan maar een oor! + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p088.jpg" alt="Cornelia had vrij wat moeite om al de driftkoppen tot bedaren te brengen. (Zie bladz. 87)." width="505" height="720"><p class="figureHead">Cornelia had vrij wat moeite om al de driftkoppen tot bedaren <span class="corr" id="xd0e2156" title="Niet in bron">te </span>brengen. (Zie bladz. <a href="#pb87" class="pageref">87</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Cornelia had vrij wat moeite om al die driftkoppen tot bedaren te brengen. Te meer dewijl zij erkennen moest dat het ongelijk +geheel <span class="pagenum">[<a id="pb89" href="#pb89">89</a>]</span>aan den kant van sir Edward Turner was en dat zoowel haar man als de geheele troep behandeld was op eene manier zooals de +ergste vagebonden het elkander niet doen zouden. + +</p> +<p>Maar Cornelia vond dat hun toestand al zorgelijk genoeg was en zij niet noodig hadden dien nog erger te maken. Toen haar man +er op staan bleef dat hij den baronet eene rammeling moest gaan toedienen, beet zij hem eindelijk toe: + +</p> +<p>—Dat zul je laten Cesar! Ik verkies het niet! + +</p> +<p>Daar was Cascabel niet tegen opgewassen. Als zijne vrouw op dien toon sprak, gaf hij haar altijd gelijk. + +</p> +<p>Cornelia had rust noch duur zoo lang zij het verwenschte dorp niet achter den rug hadden. Waren zij eerst maar een mijl of +wat noordelijker, dan kon zij weder gerust ademhalen. Teneinde overtuigd te zijn dat niemand gedurende den nacht buiten den +wagen kwam, sloot zij niet alleen zelve de deur aan den binnenkant, maar bleef zij den geheelen nacht buiten de <i>Schoone Zwerfster</i> de wacht houden. + +</p> +<p>Den volgenden ochtend, dat was den 27<sup>sten</sup> Mei, maakte Cornelia te drie uur den geheelen troep wakker. Uit overmaat van voorzichtigheid wilde zij vóór het aanbreken +van den dag op weg, zoodat geen mensch, geen engelschman, geen indiaan, iets van hun vertrek kon merken. Dat was zeker het +beste middel om alle verdere onaangenaamheden te voorkomen, maar zelfs toen maakte de anders zoo bedaarde vrouw een haast +onbegrijpelijken spoed. Zij verkeerde in eenen toestand van zeldzame opgewondenheid, keek aanhoudend met onderzoekende blikken +rond, was overal bij en kon geen woorden genoeg vinden om haren man, hare zonen en Kruidnagel, die geen van allen haast genoeg +naar haren zin maakten, hunne langzaamheid te verwijten. + +</p> +<p>—Hoeveel dagen hebben wij nog noodig om over de grens te komen? vroeg zij hunnen gids. + +</p> +<p>—Een dag of drie, antwoordde Ro-No. + +</p> +<p>—Opgepakt dan! hernam Cornelia. Vóór alles is het noodig, dat wij niet meer gezien worden. + +</p> +<p>Intusschen moet niemand zich verbeelden, dat Cesar de beleediging van den vorigen dag vergeten had. Deze plek te verlaten, +zonder dat hij den baronet zijne onbeschoftheid betaald had gezet, was een hard gelag voor onzen vurigen franschman, die daarenboven +nog al de koppigheid van een echten normandiër bezat. + +</p> +<p>—Dat komt er van, schold hij, als men eenmaal den voet zet in zoo’n smeerlappenland! + +</p> +<p>Meer dan eens voelde hij nog lust den kant van het dorp uittegaan, in de hoop, dat het toeval hem sir Edward Turner weder +<span class="pagenum">[<a id="pb90" href="#pb90">90</a>]</span>zou doen ontmoeten. Hij keek met vurige blikken naar de gesloten vensterblinden van het huis waar de baronet woonde, maar +hij dorst zich niet te verwijderen buiten de oogen der waakzame Cornelia, die hem geen oogenblik aan zichzelf overliet. + +</p> +<p>—Waar ga je naar toe, Cesar?... Blijf bij mij, Cesar! Ik verkies niet dat je van den wagen afkomt, Cesar! + +</p> +<p>Zoo ging het aanhoudend door. Nog nooit, zoolang hij getrouwd geweest was, had Cascabel zich met zulke onverbrekelijke boeien +aan zijne dierbare wederhelft vastgeklonken gevoeld. + +</p> +<p>Dank zij al dit drijven en jagen werd er meer dan gewoonlijk haast gemaakt en stonden de paarden spoedig voor den wagen. Te +vier uur ’s nachts zat al wat leven had, de honden, de aap en de papegaai, het hoofd van het gezin met zijne zonen en zijn +dochtertje, binnen in de <i>Schoone Zwerfster</i> opgesloten. Cornelia ging zelve op den bok zitten, Kruidnagel en de gids vatten de paarden bij den teugel en voort ging het. + +</p> +<p>Een kwartier later was er van Schurkendorp niets meer te zien te midden van het dichte groen der boomen, die het aan alle +zijden omringden. Het begon pas eenigszins licht te worden; alles was doodstil. Op de onafzienbare vlakte, die zich vóór hen +naar het Noorden uitstrekte, was geen levend wezen te bespeuren. + +</p> +<p>Toen eerst, toen zij niet de geringste vrees meer behoefde te koesteren dat iemand in het dorp iets van hunnen aftocht bemerkt +had, en toen Cornelia er gerust op meende te mogen rekenen dat geen indiaan of engelschman haar iets in den weg zou kunnen +leggen, begon zij weder haar gewone vriendelijke gezicht te toonen. Dat maakte haren man in den grond van zijn hart een weinig +gemelijk. + +</p> +<p>—Voor dat volk daar ginder moet ge dan toch al heel erg bang geweest zijn, Cornelia, merkte hij op. + +</p> +<p>—Erg bang, was al wat zijne vrouw antwoordde. + +</p> +<p>In de drie dagen, die volgden, gebeurde er niets bijzonders. Toen eindelijk, zooals de gids voorspeld had, kwamen zij op de +uiterste grens van Britsch-Columbia. + +</p> +<p>De <i>Schoone Zwerfster</i> reed tot aan gene zijde der grenslijn. Daar hield zij op het grondgebied van Alaska stil. + +</p> +<p>Zij hadden nu niets anders meer te doen dan afterekenen met Ro-No, die hen ijverig en trouw gediend had. Hij werd bedankt +voor zijne diensten en nam toen van het reisgezelschap afscheid, na hun den laatsten weg gewezen te hebben in de richting +van Sitka, de hoofdstad der russische bezittingen in Noord-Amerika. + +</p> +<p>Nu hij eindelijk niet meer onder het britsche gezag ademde, <span class="pagenum">[<a id="pb91" href="#pb91">91</a>]</span>zou men misschien denken dat Cesar Cascabel zijn goede humeur dadelijk terugkreeg. Het had er echter niets van. Drie dagen +waren er reeds voorbij sedert hij in Schurkendorp de ontmoeting met den engelschman gehad had, maar nog altijd brandde de +ondervonden beleediging hem op het hart. Hij kon dan ook niet nalaten tot Cornelia te zeggen: + +</p> +<p>—Dat ge mij ook niet hebt laten gaan om dien lord zijne bekomst te geven! + +</p> +<p>—Dat was al gebeurd Cesar, zeide moeder Cascabel op den eenvoudigsten toon ter wereld. + +</p> +<p>Het was werkelijk gebeurd, en goed ook! + +</p> +<p>Laat in den avond, toen allen in den wagen gerust lagen te slapen en de deur zorgvuldig op het slot was, had Cornelia zich +naar de woning van den baronet begeven. Juist stapte hij de deur uit om naar de plek, waar de jagers samen moesten komen, +te gaan. Zij volgde hem een tijd lang in het eenzame bosch. Toen had zij hem ingehaald en daar, met niemand tot getuige dan +de zwijgende boomen, had «de eerste worstelares van den prijskamp te Chicago” den edelman een pak ransel toegediend, waar +hij in eerste uren niet van kon opstaan. Eerst den volgenden ochtend kwam sir Edward Turner weer op de been, maar met pijn +in al zijne ledematen. Nog een heelen tijd droeg zijn lichaam de sporen van zijne ontmoeting met deze beminnelijke vrouw. + +</p> +<p>—O Cornelia! riep haar man, toen hij dit uit haren mond vernam, u dank ik het dat mijne eer gewroken is! Niemand is waardiger +den naam Cascabel te dragen dan gij! + + + +<span class="pagenum">[<a id="pb92" href="#pb92">92</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch9" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">IX.</h2> +<h2 class="normal">Niemand passeert hier!</h2> +<p>Alaska is het verste uiteinde van het noordwestelijke deel van Noord-Amerika. Het strekt zich uit van den tweeënvijftigsten +tot den tweeënzeventigsten graad noorderbreedte en wordt dus in de dwarste doorsneden door den Noordpoolcirkel, welke ook +over de Behringstraat heen ligt. + +</p> +<p>Wie de kaart van dit gedeelte der nieuwe wereld voor zich neemt, bespeurt spoedig dat de kust <span class="corr" id="xd0e2247" title="Bron: eeniszins">eenigszins</span> den vorm heeft van een scherp geteekend menschengezicht. Tusschen kaap Lisburne en Barrow-punt ligt het voorhoofd; de oogholte +wordt gevormd door de baai van Kotzebue; het naar den prins van Wales genoemde schiereiland is de neus, Nortonbaai de mond +en het schiereiland Alaska strekt zich uit als een eerwaardige baard, verlengd door de tot ver in den Stillen Oceaan uitgestrooide +eilanden van den Aleoeten-archipel. Het hoofd loopt uit in den bergketen der Coast-Range, waarvan de buitenste rijen door +de IJszee bespoeld worden. + +</p> +<p>In dit land had de <i>Schoone Zwerfster</i> eenen afstand van ongeveer zeshonderd mijlen af te leggen. + +</p> +<p>Wij behoeven niet te zeggen dat Jan op zijne kaart den geheelen weg, dien zij volgen moesten, had nagegaan, met alle bergen, +waterloopen en andere bijzonderheden van het terrein. Van dit alles had hij de anderen ook op de hoogte gebracht, waartoe +zij op een bepaald uur bijeen gekomen waren en waarin alles, wat hij verhaalde, met groote belangstelling aangehoord werd. +<span class="pagenum">[<a id="pb93" href="#pb93">93</a>]</span></p> +<p>Hierdoor wist nu iedereen, zelfs Kruidnagel daaronder begrepen, dat deze noordwestelijke uithoek van Amerika het eerst bezocht +was door de russen, vervolgens door den franschman Lapérouse en den engelschman Van Couver, en het laatst door den amerikaan +Mac Clure, toen deze was uitgegaan om sir John Franklin op te zoeken. + +</p> +<p>Het land was nu, voor een deel althans, bekend en in kaart gebracht, dank zij de tochten van Frederick Whymper en van kolonel +<span class="corr" id="xd0e2262" title="Bron: Bulxby">Bulkley</span> in 1865 toen er sprake was van het leggen van een onderzeeschen telegraafkabel tusschen de oude en de nieuwe wereld, onder +de Behringstraat door. Vóór dat tijdstip was Alaska bijna niet anders bereisd geworden dan door de vertegenwoordigers van +handelshuizen, die er huiden en pelterijen kwamen koopen. + +</p> +<p>In dat jaar was er in de internationale politiek weder herhaaldelijk sprake geweest van de bekende Munroe-leer, welke hierop +neerkomt dat in Amerika niemand anders iets te zeggen mag hebben, dan Amerikanen. Aan inlijving der britsche koloniën, Columbia +namelijk en Canada, viel in den eersten tijd nog niet te denken; maar misschien bestond er mogelijkheid dat Rusland geneigd +bevonden zou worden Alaska, dat wil zeggen een land van vijfenveertigduizend vierkante mijlen oppervlakte, aan de republiek +aftestaan. Hierover werden ernstige onderhandelingen met de russische regeering geopend. + +</p> +<p>In de Vereenigde Staten werd aanvankelijk de draak gestoken met den Staatssecretaris Steward, toen deze voor den dag kwam +met zijn plan om Walrussia, dat wil zeggen »robbenland”, in bezit te krijgen. Wat moesten de Vereenigde Staten daarmede aanvangen? +Maar de minister Steward hield met al de hardnekkigheid van eenen yankee aan zijn denkbeeld vast, en in 1867 scheen het niet +veel te schelen of de zaak kreeg haar beslag. Er was nog wel geen verdrag tusschen Amerika en Rusland tot stand gekomen, maar +dit kon toch ieder oogenblik gebeuren. + +</p> +<p>Des avonds van den 31<sup>sten</sup> Mei had de familie Cascabel dichtbij de grens haar kwartier opgeslagen onder het lommer van eenige zware boomen. De <i>Schoone Zwerfster</i> bevond zich nu wel en deugdelijk op het gebied van Alaska, onder het gezag van den Keizer aller Russen. Met Britsch-Columbia +had zij niet het geringste meer te maken, daar kon Cascabel gerust op zijn. + +</p> +<p>Hij was dan nu ook weder opgeruimd gestemd, zóó opgeruimd dat zijn goede luim zich aan het geheele gezelschap mededeelde. +Zij behoefden thans geen oogenblik meer het russische grondgebied te verlaten om aan de westelijke grens van dit ontzaglijke +rijk in <span class="pagenum">[<a id="pb94" href="#pb94">94</a>]</span>Europa te komen. Alaska, Siberië of Europeesch Rusland, het maakte geen onderscheid, alles stond onder den schepter van den +Czaar. + +</p> +<p>De avonddisch was vroolijk en gezellig. Jan had een vetten haas geschoten dien Wagram tusschen het kreupelhout had opgejaagd. +En wat nog pleizieriger was, het was een onvervalschte russische haas! + +</p> +<p>—Nu trekken wij ook eens een lekkere flesch open, zeide Cascabel. Op mijn woord, het is mij of ik ruimer ademhaal nu ik over +de grens ben. Ruikt ge het niet kinderen, het is hier amerikaansche lucht, alleen met een kleinigheid van Rusland er in! Steekt +er dus je neus maar in, en jij ook Kruidnagel, al is die van jou ook een el lang! Bah! Vijf weken lang heb ik het benauwd +gehad in dat ellendige Columbia! + +</p> +<p>Toen het avondeten op en de lekkere flesch leeg was, ging ieder spoedig naar binnen en naar bed. Des nachts gebeurde er niets +bijzonders. Geen verscheurende dieren of zwervende indianen lieten zich zien. Toen het dag werd, zagen de honden en paarden +er ook weer frisch en opgewekt uit. + +</p> +<p>Zoodra het licht geworden was braken zij op en werd alles gereed gemaakt voor den verderen tocht in het gastvrije Rusland, +»Frankrijks zuster,” zooals Cascabel goedvond te zeggen. De klok had nog geen zes geslagen toen de <i>Schoone Zwerfster</i> in noordelijke richting verder trok, naar de Simpson-rivier die zij in de veerpont hoopten over te steken. + +</p> +<p>Het grondgebied van Alaska loopt hier in eene punt naar het Zuiden, welk uiteinde den naam Thlinkiten draagt. De westkust +wordt omgeven door een aantal afzonderlijke eilanden of groepen, zooals de Prince-of-Wales, de Croozer-, de Kuju-, de Sitka-, +de Baranow-eilanden enz. + +</p> +<p>Te Sitka of Nieuw-Archangel, de hoofdplaats van Russisch-Amerika, was Cascabel voornemens zich eenige dagen optehouden, teneinde +eene poos uitterusten en tevens de noodige toebereidselen te maken voor het afleggen van hetgeen er nog overbleef van het +eerste gedeelte hunner reis. Aan gene zijde van de Behringstraat moest het tweede gedeelte beginnen. + +</p> +<p>Hun weg voerde hen langs de grillig uitgeholde kust, over eene strook laag land die door het gebergte begrensd wordt. + +</p> +<p>De karavaan ging dus op marsch, maar had nog geene mijl afgelegd toen er iets in den weg kwam. Dat was een hinderpaal die +al den schijn had van onoverkomelijk te zullen wezen. + +</p> +<p>Het gastvrije Rusland, Frankrijk’s zuster, toonde zich in het geheel <span class="pagenum">[<a id="pb95" href="#pb95">95</a>]</span>niet gezind om zijne fransche bloedverwanten, die zich Cascabel noemden, gastvrij te ontvangen. + +</p> +<p>Het vertoonde zich namelijk in de gedaante van drie beambten der grenspolitie, forsche kerels, met groote hoofden, lange baarden, +wipneuzen en kalmukken-gezichten. Zij droegen de donkere uniform der moskovieten en hun schedel werd bedekt door de welbekende +platte pet, voor welke een aantal millioenen menschen een onbegrensden eerbied koesteren. + +</p> +<p>Een der agenten stak zijne hand op, de <i>Schoone Zwerfster</i> bleef stil staan, Kruidnagel, die mende, riep zijnen patroon. + +</p> +<p>Mijnheer Cascabel, gevolgd door zijne vrouw en kinderen, vertoonde zich in de deur van den wagen. Min of meer ongerust op +het zien der uniformen, kwamen allen het trapje af. + +</p> +<p>—Waar zijn uwe paspoorten? begon de agent in het russisch, welke taal Cascabel bij deze gelegenheid maar al te goed bleek +te verstaan. + +</p> +<p>—Paspoorten? vroeg hij. + +</p> +<p>—Ja zeker! Zonder paspoort komt er geen mensch op het grondgebied van den Czaar. + +</p> +<p>—Maar mijn goede mijnheer, zei Cascabel zoo onderdanig mogelijk, die hebben wij niet. + +</p> +<p>—Dan wordt gij hier ook niet toegelaten. + +</p> +<p>Dat was zoo duidelijk en onverbiddelijk alsof er eene deur voor hun neus werd toegeslagen. + +</p> +<p>Cascabel trok een leelijk gezicht. Hij wist dat er met de bevelen der machthebbenden in Rusland niet te spotten viel en had +weinig hoop om het op een akkoordje te kunnen gooien. Dat hij die agenten juist ontmoeten moest op het oogenblik nu hij met +de <i>Schoone Zwerfster</i> de grens overschreed, was het ergste wat hem overkomen kon. + +</p> +<p>Cornelia en Jan waren even weinig op hun gemak. In angstige spanning wachtten zij af waar het gesprek op uit zou loopen. + +</p> +<p>—Brave dienaren van den Czaar, begon Cesar weder op eenen toon vol nadruk en met welsprekende gebaren, om aan zijne woorden +meer kracht bijtezetten,—wij zijn franschen en reizen niet alleen voor ons genoegen maar ook voor dat van anderen, in het +bijzonder van de edele russen die ons de eer willen aandoen onze vertooningen met hunne aanwezigheid opteluisteren. Wij hebben +gedacht dat het eene onnoodige moeite was ons van papieren te voorzien, nu wij ons op het grondgebied van zijne majesteit +den keizer aller Russen gingen begeven..... + +<span class="pagenum">[<a id="pb96" href="#pb96">96</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p096.jpg" alt="Zonder paspoort komt er geen mensch op het grondgebied van den Czaar! (Zie bladz. 95)." width="501" height="720"><p class="figureHead">Zonder paspoort komt er geen mensch op het grondgebied van den Czaar! (Zie bladz. <a href="#pb95" class="pageref">95</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>—Niemand komt zonder bijzondere vergunning over de grens, <span class="pagenum">[<a id="pb97" href="#pb97">97</a>]</span>werd hem geantwoord. Dat is nog nooit gebeurd en zal nimmer gebeuren. + +</p> +<p>—Zou het voor dezen keer niet mogen? vroeg Cascabel met zijne vriendelijkste stem. Gij kunt er op rekenen dat wij nooit weer +terugkomen. + +</p> +<p>—Er komt niets van in, antwoordde de politieman zoo beslist mogelijk. Geen praatjes dus en de grens weer over! + +</p> +<p>—Maar, hernam de ander, hoe kom ik aan paspoorten? + +</p> +<p>—Dat is uwe zaak. + +</p> +<p>—Indien gij ons vergunnen wilt naar Sitka te gaan, zullen wij door tusschenkomst van den franschen consul..... + +</p> +<p>—Er is geen fransche consul te Sitka. Maar waar komt gij eigenlijk van daan? + +</p> +<p>—Van Sacramento. + +</p> +<p>—Dan hadt gij u te Sacramento van paspoorten moeten voorzien. Het is niet noodig er verder op aan te dringen. + +</p> +<p>—Dat is integendeel hoogst noodig, want wij zijn op onze terugreis naar Europa..... + +</p> +<p>—Naar Europa? Gaat gij dan dezen kant op? + +</p> +<p>Cascabel begreep dat hij een onvoorzichtig antwoord gegeven had, want de weg dien hij volgde was zeker niet de meest gewone +om in Europa te komen. + +</p> +<p>—Ja, hernam hij, tengevolge van bijzondere omstandigheden zijn wij genoodzaakt eenen omweg te maken..... + +</p> +<p>—Het kan mij niets schelen, viel de agent hem in de rede. Niemand reist op russisch grondgebied zonder een paspoort. + +</p> +<p>—Als het alleen te doen is om het eene of andere inkomende recht te betalen, kunnen wij misschien wel tot eene schikking komen, +zeide Cascabel, terwijl hij den agent eenen oogwenk vol beteekenis toewierp. + +</p> +<p>Maar ook op die manier schenen de russen niet tot andere gedachten te brengen. + +</p> +<p>—Geachte vrienden, hernam Cesar, die niet meer wist wat hij zeggen moest, gij hebt toch zeker wel eens hooren spreken van +de familie Cascabel. + +</p> +<p>Dit zeide hij op eenen toon alsof Cascabel een naam was, in Rusland zoo bekend als die der Romanoff’s. + +</p> +<p>Het een hielp even weinig als het ander. Er viel niets aan te doen, zij moesten terug. Zelfs dreven de politiemannen hunne +gestrengheid zoo ver dat zij zelven de <i>Schoone Zwerfster</i> tot aan de grens brachten, onder streng verbod dat niemand van de reizigers het in zijn hart mocht krijgen om er weder over +te komen. Het <span class="pagenum">[<a id="pb98" href="#pb98">98</a>]</span>treurige gevolg daarvan was dat Cesar Cascabel, geheel uit het veld geslagen, binnen weinige oogenblikken weder op engelschen +grond kwam te zitten. + +</p> +<p>Ieder begrijpt hoe onaangenaam hem dit was, maar hun toestand was bovendien hoogst zorgelijk. Al hunne plannen waren nu verijdeld. +De richting welke zij met zooveel moed waren ingeslagen, bracht hen niet waar zij wezen wilden. Zonder paspoorten was de weg +naar het Westen, door Aziatisch Rusland heen naar Europa, voor hen afgesneden. Zij konden nu wel dwars door het verre Westen +heen met den reiswagen tot New-York komen, maar eenmaal daar, konden zij den Atlantischen Oceaan niet anders over dan per +stoomboot, en daarop zouden zij niet worden toegelaten indien zij geen geld hadden om den overtocht te betalen. + +</p> +<p>Ook viel er niet aan te denken om onder weg op hunne voorstellingen zulk eene som bij elkaar te krijgen, al namen zij den +tijd er nog zoo ruim voor. Zij konden zich niet ontveinzen dat de troep van Cascabel in de Vereenigde Staten een weinig afgezaagd +begon te worden. Sedert een jaar of twintig zwierven zij er rond, geen stad of dorp in den omtrek van den grooten trunk-spoorweg +of zij waren er geweest. Zooveel dollars als zij vroeger ophaalden, zooveel centen zouden er nu <span class="corr" id="xd0e2392" title="Bron: tenauwenood">tenauwernood</span> in de kas vloeien. Gingen zij dus den oostkant weder op, dan was er geen einde aan de reis te zien en zouden er misschien +jaren mede gemoeid gaan vóór dat zij de middelen bijeen hadden om naar Europa scheep te gaan. Tot elken prijs moest er een +plan bedacht worden om met de <i>Schoone Zwerfster</i> althans te Sitka te komen. Dit was de slotsom waar alle redeneeringen der reisgenooten toe voerden, nadat de russische politiedienaren +hen aan hun lot hadden overgelaten. + +</p> +<p>—’t Is een mooie uithoek waar wij hier zitten! merkte Cornelia hoofdschuddende op. + +</p> +<p>—Was het nog maar een uithoek! antwoordde haar man. Maar wij kunnen er niet uit. Het is een slop! + +</p> +<p>Zou de oude worstelaar die zooveel hinderpalen en tegenstanders op zijnen weg ter aarde had geworpen, hier het hoofd stooten? +Zou ditmaal het noodlot sterker zijn dan zijn gespierde vuist? Zou zulk een kunstenmaker als hij hier geen gat vinden om door +te kruipen? Zou zijn vruchtbare hersenkas hem geen middel aan de hand doen, om ondanks alle kwade kansen toch te komen waar +hij wilde? + +</p> +<p>—Cesar, hervatte Cornelia, met die ellendige kerels van agenten valt niets aantevangen. Maar misschien, als wij ons tot hun +chef wenden..... +<span class="pagenum">[<a id="pb99" href="#pb99">99</a>]</span></p> +<p>—Hun chef, viel Cascabel haar in de rede. Een mooi ding, zoo’n chef! Dat is zeker een russische kolonel, nog veel taaier dan +zijne ondergeschikten. Die zal zeggen dat wij naar den duivel mogen loopen. + +</p> +<p>—Bovendien bevindt hij zich zeker te Sitka, meende Jan, en zij verkiezen juist niet dat wij daarheen gaan. + +</p> +<p>—Misschien, bracht Kruidnagel vrij snugger in het midden, misschien zouden die grensbeambten er niets tegen hebben dat iemand +van ons zich onder hun geleide naar den gouverneur begaf. + +</p> +<p>—Dat is zoo kwaad niet bedacht, antwoordde Cascabel. Het zou te probeeren zijn.... + +</p> +<p>—Wanneer ik het ten minste niet heelemaal mis heb, voegde Kruidnagel er met zijne gewone bescheidenheid bij. + +</p> +<p>—Vóór dat wij op onze schreden terugkeeren, moeten wij het beproeven, zeide Jan. Als gij het goed vindt vader, zal ik.... + +</p> +<p>—Neen, het is beter dat ik zelf ga, hernam Cesar. Hoe ver is het van de grens tot Sitka? + +</p> +<p>—Ongeveer honderd mijlen. + +</p> +<p>—Welnu, dan kan ik binnen een dag of tien heen en terug wezen. Wij zullen tot morgen wachten en dan zien of het gaan wil. + +</p> +<p>Zoodra de dag aanbrak, ging Cesar er dus op uit om de politieagenten weder op te zoeken. Dat kostte hem weinig moeite, want +zij waren niet ver van de <i>Schoone Zwerfster</i> in hinderlaag blijven liggen. + +</p> +<p>—Zijt gij daar weer? werd hem op barschen toon toegeroepen. + +</p> +<p>—Om u te dienen, antwoordde onze vriend, met het vriendelijkste gezicht dat hij trekken kon. + +</p> +<p>Met eenen vloed van mooie en onderdanige woorden gaf hij nu aan de heeren grensbewakers te kennen, dat hij bij zijne excellentie +den gouverneur van Alaska wenschte toegelaten te worden. Gaarne wilde hij de reis- en verblijfkosten betalen voor den »achtenswaardigen +dienaar van den gerechte”, die hem vergezellen zou, en ook toonde hij zich niet afkeerig van het betalen eener groote fooi +aan dien achtenswaardigen en welwillenden man.... enzoovoorts enzoovoorts. + +</p> +<p>Het was echter praten in den wind en het vooruitzicht op eene fooi had zelfs eene geheel tegenovergestelde uitwerking, want +de politiemannen, uit hunnen aard achterdochtig, begonnen nu te vermoeden dat er heel iets bijzonders stak achter het verlangen +van een kermiskunstenaar om tot elken prijs over de grens van Alaska te komen. Hun aanvoerder sloeg dan ook nu een anderen +toon <span class="pagenum">[<a id="pb100" href="#pb100">100</a>]</span>aan. Hij herhaalde het bevel om terstond weder terug te gaan en voegde er dreigend bij: + +</p> +<p>—Als gij het nog eens wagen durft om eenen voet op ons gebied te zetten, brengen wij u niet naar Sitka, maar naar het naastbijgelegene +russische fort. En wie daar eenmaal in zit, kan nooit weten hoe of wanneer hij er weder uitkomen zal! + +</p> +<p>Op alles behalve vriendelijke wijze werd mijnheer Cascabel dus naar de <i>Schoone Zwerfster</i> teruggebracht. Aan zijn bedrukt gezicht was duidelijk genoeg te merken dat hij geen wil van zijnen tocht gehad had. + +</p> +<p>Het begon er nu uit te zien alsof de rollende woning der Cascabels in eene vaste verblijfplaats veranderen zou. Tot op de +grens tusschen Columbia en Alaska had het vaartuig, dat Cesar en zijne fortuin droeg, hen gebracht; maar hier scheen het te +zullen stranden als een schip dat door den oceaan, bij het terugloopen der ebbe, tusschen de rotsen droog wordt gelaten. + +</p> +<p>Verscheidene dagen gingen er voorbij, waarin het teleurgestelde gezin niet tot een besluit wist te komen. Niemand behoeft +te vragen of dat treurige dagen waren. + +</p> +<p>Een geluk was het dat zij geen gebrek aan leeftocht hadden. Er was nog een goede voorraad ingelegde groenten en andere voedingsmiddelen, +dien zij te Sitka weder hoopten aan te vullen, maar bovendien was er in de streek, waar zij zich bevonden, overvloed van wild. +Alleen droeg Jan zorg dat hij noch zijn hond zich aan gene zijde van de russische grens waagde, want bij het in beslag nemen +van zijn jachtgeweer en het opleggen eener zware boete ten behoeve der schatkist van het Czarenrijk, zou het niet eens gebleven +zijn. + +</p> +<p>Dit nam echter niet weg dat Cascabel en zijne huisgenooten niets op hun gemak waren en het was zelfs alsof de dieren in den +wagen hunne bedruktheid deelden. Jako babbelde niet zoo druk als naar gewoonte, de honden liepen druipstaartende rond en lieten +af en toe een mistroostig gehuil hooren. John Bull vertrok geen gezicht en rekte zich zelfs van verveling nauwelijks meer +uit. De eenigen die zich in het geval goed konden schikken, waren de paarden, Vermout en Gladiator. Die hadden het gras voor +het eten en geen voet te verzetten. + +</p> +<p>—Wij moeten toch tot een besluit komen! mompelde Cascabel dikwijls, terwijl hij met over de borst gekruiste armen heen en +weer liep. + +</p> +<p>Dat was gemakkelijk gezegd en eigenlijk ook gemakkelijk te doen, want hij had in het geheel niet te kiezen. De weg voorwaarts +was <span class="pagenum">[<a id="pb101" href="#pb101">101</a>]</span>hem afgesneden; wat kon hij dus anders doen dan rechtsomkeert maken? De moedig ondernomen tocht naar het Westen moest hier +een einde nemen. Die verwenschte rit door Britsch-Columbia moest van voren af aan hervat worden, daarna zouden de eindelooze +prairieën van het verre Westen zich voor hen openen en ten laatste zouden zij aan de kust van den Atlantischen Oceaan terecht +komen! Eenmaal te New-York, wat dan? Afwachten of er misschien medelijdende menschen te vinden zouden zijn, die eene inschrijving +zouden willen openen om de fransche zwervers naar hun vaderland terug te helpen? Welk eene vernedering voor zulke wakkere +en hooghartige lieden, die altijd eerlijk hun brood verdiend en nooit de hand voor eene aalmoes uitgestoken hadden! O die +schurken, die hen in den bergpas der Sierra Nevada laaghartig beroofd hadden van het beetje geld dat zij bezaten! + +</p> +<p>—Als die fielten in Amerika niet opgehangen, of in Spanje niet gewurgd, in Turkije niet gespietst, of in Frankrijk niet geguillotineerd +worden, zeide Cesar, terwijl hij ieder dier strafoefeningen met een afzonderlijk gebaar aanduidde, mag ik lijden dat er nooit +meer een schurk zijn gerechte straf oploopt! + +</p> +<p>Eindelijk kwam hij tot een besluit. + +</p> +<p>—Morgen, bepaalde hij des avonds van den 4<sup>den</sup> Juni, gaan wij weder op marsch. Wij trekken terug naar Sacramento en vervolgens..... + +</p> +<p>Hij voegde er geen woord meer bij. Te Sacramento zouden zij verder zien. Toebereidselen voor hunnen aftocht hadden zij niet +te maken, als de paarden waren ingespannen, behoefden zij hunne koppen maar naar het Zuiden toe te draaien. + +</p> +<p>Dit was de mistroostigste avond dien zij nog op de grens van Alaska hadden doorgebracht. Ieder zat in eenen hoek, niemand +sprak een woord. Het was een donkere nacht, de lucht vol grauwe wolken, her- en derwaarts drijvende, als ijsschotsen, die +door den wind met vaart naar het Oosten gejaagd werden. Geen ster was er te zien; de dunne schijf der wassende maan was achter +de hooge bergen, die den gezichteinder vormden, vroeg in den avond verdwenen. + +</p> +<p>Te ongeveer negen uur gaf Cascabel last dat ieder naar bed moest gaan, met het plan den volgenden dag, zoodra het licht werd, +de reis te aanvaarden. Denzelfden weg dien de <i>Schoone Zwerfster</i> van Sacramento af gevolgd had, zouden zij weder inslaan; zij hadden geenen gids noodig om dien te vinden. Eerst zouden zij +de richting volgen naar de bronnen van de Frazer-rivier, en deze zou hen van zelve geleiden tot op het territorium van Washington. +<span class="pagenum">[<a id="pb102" href="#pb102">102</a>]</span></p> +<p>Kruidnagel had juist de honden vastgelegd en was bezig de buitendeur te sluiten, toen er op korten afstand een geweerschot +viel. + +</p> +<p>—Wat heeft dat te beteekenen? riep Cascabel. + +</p> +<p>—Daar wordt geschoten! zeide Jan. + +</p> +<p>—Zeker een jager, meende Cornelia. + +</p> +<p>—Een jager? In zulk een donkeren nacht en zoo laat? hernam Jan. Dat lijkt mij niet waarschijnlijk. + +</p> +<p>Op hetzelfde oogenblik viel er een tweede schot en hoorden zij tegelijk om hulp roepen. + + + +<span class="pagenum">[<a id="pb103" href="#pb103">103</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch10" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">X.</h2> +<h2 class="normal">Kayette.</h2> +<p>Zonder zich lang te bedenken liepen Jan en Sander met hun vader en Kruidnagel den wagen uit. + +</p> +<p>—In die richting moet het zijn! riep Jan, terwijl hij naar den zoom van het woud wees dat zich langs de grens uitstrekte. + +</p> +<p>—Laat ons nog een oogenblik luisteren, zeide Cascabel. + +</p> +<p>Er volgde echter niets meer. Het scheen bij die twee schoten te zullen blijven, en of er werkelijk om hulp geroepen was hadden +zij niet stellig gehoord. + +</p> +<p>—Zou er een ongeluk gebeurd zijn? vroeg Sander, + +</p> +<p>—In elk geval, meende Jan, zou er niet geroepen zijn wanneer de persoon die riep zich niet in gevaar bevonden had. + +</p> +<p>—Dan moeten wij hem gaan helpen, zeide Cornelia. + +</p> +<p>—Ja kinderen, hernam Cascabel, maar laat ons wapenen medenemen. + +</p> +<p>Er kon even goed een ongeluk gebeurd zijn als dat de eene of andere reiziger in deze eenzame streek met kwaad volk te doen +gehad had. Er bestond dus alle reden tot voorzichtigheid, zoowel om zichzelf te verdedigen als wanneer zij de partij van anderen +wilden opnemen. + +</p> +<p>Spoedig kwamen Cascabel en Jan met hunne geweren, Sander en Kruidnagel met revolvers gewapend weder uit de <i>Schoone Zwerfster</i> te voorschijn. Cornelia met de twee honden bleef achter om op den wagen te passen. +<span class="pagenum">[<a id="pb104" href="#pb104">104</a>]</span></p> +<p>Zij liepen eenige minuten voort, den zoom van het woud langs. Nu en dan bleven zij staan om te luisteren, maar er werd geen +geluid meer gehoord. Toch hadden zij duidelijk genoeg in die richting en op geen grooten afstand de schoten hooren vallen. + +</p> +<p>—Het is toch niet mogelijk dat wij ons vergist hebben? vroeg Cascabel. + +</p> +<p>—Neen vader, antwoordde Jan, daar ben ik zeker van. Maar luister! Hoor ik daar niet iets? + +</p> +<p>Ditmaal was het duidelijk genoeg. Er werd om hulp geroepen, niet door eenen man zooals de eerste keer, maar door eene vrouw +of door een kind. + +</p> +<p>Het was een donkere nacht en tusschen de boomen konden zij nauwelijks eenige ellen voor zich uitzien. Kruidnagel had een van +de rijtuiglantarens mede willen nemen, maar Cascabel meende dat het voorzichtiger was dit niet te doen. Het was beter dat +zij niet gezien konden worden. + +</p> +<p>Zij hoorden andermaal roepen en ditmaal zoo duidelijk dat zij er gemakkelijk hunne schreden naar konden richten. Ook scheen +het geluid niet uit het dichtste gedeelte van het bosch te komen. + +</p> +<p>Een minuut of vijf verder kwamen zij met hun vieren bij eene open plek in het woud. Daar vonden zij twee mannen op den grond +liggen en bij hen eene vrouw, die op hare knieën liggende, het hoofd van den een met hare armen ondersteunde. + +</p> +<p>Het hulpgeroep dat zij het laatst gehoord hadden, was van deze vrouw afkomstig. In de Indiaansche Chinouk-taal, die Cascabel +reeds ten naastenbij verstond, riep zij nu weder: + +</p> +<p>—Kom hierheen!.... Zij hebben hem vermoord! + +</p> +<p>Jan snelde naar haar toe. Uit de borst van den gewonde stroomde het bloed, dat de geknielde vrouw tevergeefs trachtte te stelpen. + +</p> +<p>—Hij haalt nog adem! riep Jan. + +</p> +<p>—Maar de ander? vroeg zijn vader. + +</p> +<p>—Dat weet ik niet, antwoordde Sander die ook naderbij gekomen was. + +</p> +<p>Cascabel boog zich over den verslagene heen en onderzocht of hij nog ademhaalde, of eenig ander teeken van leven gaf. + +</p> +<p>—Ik geloof dat hij dood is, zeide hij. + +</p> +<p>Zoo was het inderdaad. Een geweerkogel had hem in het hoofd getroffen en ontzield doen nederstorten. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p105.jpg" alt="Eene vrouw ondersteunde het hoofd van den gewonde. (Zie bladz. 104)." width="502" height="720"><p class="figureHead">Eene vrouw ondersteunde het hoofd van den gewonde. (Zie bladz. <a href="#pb104" class="pageref">104</a><span class="corr" id="xd0e2560" title="Niet in bron">).</span></p> +</div><p> + + +</p> +<p>Wie was deze vrouw, wier taal verraadde dat zij tot het Indiaansche ras behoorde? Of zij oud of jong was konden zij niet onderscheiden, +want haar gelaat was onder eene kap gedeeltelijk verborgen. Dat zou echter later wel opgehelderd worden als zij vertellen +<span class="pagenum">[<a id="pb106" href="#pb106">106</a>]</span>kon waar zij van daan kwam en wat er gebeurd was. Voor het oogenblik kwam het er op aan den man, die nog adem haalde, in veiligheid +te brengen en door spoedige hulp te trachten zijn leven te redden. Het lijk van zijnen reisgenoot konden zij den volgenden +dag op dezelfde plaats begraven. + +</p> +<p>Door Jan geholpen, nam Cascabel den gewonde bij de schouders op, terwijl Sander en Kruidnagel zijne beenen optilden. Toen +wendde Cesar zich tot de vrouw en wenkte haar dat zij hen moest volgen. + +</p> +<p>Zonder te aarzelen voegde zij zich bij hen. Met eene doek trachtte zij voortdurend, terwijl zij naast hen liep, het bloed +uit de wonde tegen te houden. + +</p> +<p>Niet dan langzaam kwamen zij vooruit, want de gekwetste was een zware man en zij deden hun best om hem niet te veel te doen +schudden. Cascabel wilde alles doen wat hij konde om hem levend in de <i>Schoone Zwerfster</i> te brengen. + +</p> +<p>Zij hadden dus wel twintig minuten werk om daar te komen. Onderweg bespeurden zij niets verdachts. + +</p> +<p>Cornelia en Napoleona verkeerden in doodelijke ongerustheid, want zij wisten niet wat er gebeurd was en vreesden voor een +ongeluk. + +</p> +<p>—Maak voort, Cornelia, riep Cascabel zoodra hij haar zag. Breng wat water en een paar linnen zwachtels om het bloed te stelpen. +Anders loopen wij gevaar den ongelukkige in onze armen te zien sterven. + +</p> +<p>—Jawel, jawel, antwoordde zijne vrouw, ik weet wel wat er noodig is Cesar. Laat mij maar begaan en maak geen overbodige drukte! + +</p> +<p>Cornelia had verstand genoeg van wonden, want zij had op hunne zwerftochten meer dan eens een verband moeten leggen. + +</p> +<p>De gewonde werd neergelegd op eene matras, die Kruidnagel in het achterste gedeelte van den wagen spreidde. De lamp die aan +de zoldering hing, verspreidde een flauw licht over het doodsbleeke gelaat van den vreemdeling en over de Indiaansche vrouw +die weder naast hem neergeknield was. + +</p> +<p>Dit bleek een jong meisje te zijn, niet ouder dan vijftien of zestien jaren. + +</p> +<p>—Wat is dat voor een meisje? vroeg Cornelia. + +</p> +<p>—Zij bevond zich bij den gewonde en wij hoorden haar om hulp roepen, antwoordde Jan. + +</p> +<p>De gekwetste mocht een man van een jaar of vijfenveertig wezen. Zijne haren en baard begonnen reeds te grijzen, hij had een +gespierd <span class="pagenum">[<a id="pb107" href="#pb107">107</a>]</span>lichaam en was van meer dan middelbare lengte. Zijne gelaatstrekken waren innemend en vastberaden, niettegenstaande de doodelijke +bleekheid die zijn gelaat overdekte. Zijne oogen hield hij gesloten als een stervende, een zucht ontsnapte van tijd tot <span class="corr" id="xd0e2598" title="Bron: tot">tijd</span> aan zijne lippen, maar hij liet geen woord hooren waaruit zij hadden kunnen opmaken uit welk land hij afkomstig was. + +</p> +<p>Toen zijne kleederen losgemaakt waren, bevond Cornelia dat hij tusschen de derde en vierde ribbe eenen stoot met een dolkmes +bekomen had. Of de wond doodelijk was had alleen een geneeskundige kunnen zeggen, maar dat zij hoogst ernstig was, daaraan +viel geen oogenblik te twijfelen. + +</p> +<p>Geneeskundige hulp was echter onder deze omstandigheden niet te krijgen. Zij moesten zich dus tevreden stellen met hetgeen +de bedrevene hand van Cornelia doen kon en met de geneesmiddelen die in de reis-apotheek, welke zij bij zich hadden, voorhanden +waren. + +</p> +<p>Het noodige werd terstond gedaan om verder bloedverlies te voorkomen, waardoor het leven van den gewonde in gevaar gebracht +kon worden. Later zouden zij zien of het mogelijk was den onbekende, in den staat van volkomen uitputting waarin hij verkeerde, +naar de naastbijzijnde bewoonde plaats over te brengen. In dit geval kon het Cascabel weinig schelen of de bewoners engelschen +of russen waren. + +</p> +<p>Cornelia waschte eerst de wond met koud water en legde er toen compressen van arnica op. Het bloedverlies werd hierdoor tot +staan gebracht, doch de man had sedert het oogenblik waarop hij gewond was tot dat waarop hij verbonden kon worden, reeds +veel bloed verloren. + +</p> +<p>—Wat moeten wij nu verder beginnen, Cornelia? vroeg Cascabel. + +</p> +<p>—Wij moeten den lijder op ons eigen bed leggen, antwoordde zijne vrouw, en ik zal bij hem waken teneinde de compressen zoo +dikwijls te vernieuwen als noodig is. + +</p> +<p>—Wij zullen elkander met waken aflossen, zeide Jan. Wij zouden toch niet kunnen slapen en bovendien is het noodig dat wij +op alles voorbereid blijven, want de moordenaars zwerven misschien hier in den omtrek. + +</p> +<p>De patiënt werd nu door Cascabel, Jan en Kruidnagel opgetild en naar het voorste gedeelte van den wagen gebracht, waar zij +hem op hun bed legden. + +</p> +<p>Cornelia bleef de eerste uren waken, zonder dat de onbekende man eenig teeken van bewustzijn gaf. In dien tusschentijd verhaalde +het Indiaansche meisje hare geschiedenis, die Cascabel zonder veel moeite verstond. +<span class="pagenum">[<a id="pb108" href="#pb108">108</a>]</span></p> +<p>Zij behoorde tot een der volksstammen die het schiereiland Alaska oorspronkelijk bewoond hebben. Ten Noorden en ten Zuiden +van de rivier de Youkon, die dit land van het Oosten naar het Westen doorloopt, worden nog verschillende van die stammen aangetroffen, +in zwervenden of in gevestigden staat. Het zijn de Co-Yoûkons, de talrijkste en misschien de meest barbaarsche van allen, +de Newi-cargoûts, de Tananas, de Kotcho-a-Koutchens, en meer in den omtrek van den mond der rivier, de Pastoliks, de Haveacks, +de Primskes, de Mélomûts en de Indgelètes. + +</p> +<p>De jonge Indiaansche behoorde tot den laatstgenoemden stam. Zij heette Kayette. + +</p> +<p>Kayette was eene wees, ook bezat zij geene andere bloedverwanten. Het komt meer voor onder de inboorlingen van Alaska, niet +alleen dat er geslachten uitsterven, maar dat er van geheele stammen eindelijk geen enkel lid meer overblijft. + +</p> +<p>Dat is onder anderen het geval geweest met een van de voornaamste stammen, die vroeger ten Noorden van de Youkon zijne woonplaats +had. + +</p> +<p>Kayette, geheel alleen op de wereld achtergebleven, was op reis getogen naar het Zuiden, door eene streek welke zij goed kende +dewijl zij er op de zwerftochten van haren stam meermalen was doorgetrokken. Zij was voornemens zich naar de hoofdstad Sitka +te begeven en daar bij een van de russische ambtenaren eenen dienst te zoeken. Haar eerlijk, zacht en innemend voorkomen was +wel in staat haar eene vriendelijke ontvangst te verzekeren. Zij zag er goed uit; haar gelaatskleur was te nauwernood lichtbruin; +hare zwarte oogen, door lange wimpers omlijst, hadden eene zachte uitdrukking; hare weelderige bruine lokken kwamen nu en +dan te voorschijn onder de kap van bont, die zij op haar hoofd droeg. + +</p> +<p>Zij was middelmatig van lengte, maar lenig en bevallig in hare bewegingen, zelfs in den wijden pelsrok waarin zij gekleed +was en die met draagbanden boven hare schouders vastgemaakt was. + +</p> +<p>Het is eene eigenaardigheid der noord-amerikaansche indianenrassen dat de jongens en meisjes vroeg volwassen en levendig en +vroolijk van aard zijn. Op hun tiende jaar hanteeren de knapen den bijl en het geweer reeds met behendigheid. Op haar vijftiende +jaar trouwen de meisjes en nemen zij hare moederlijke plichten onberispelijk waar. Kayette was dus ernstiger en bedachtzamer +dan haar leeftijd medebracht, en de groote reis welke zij ondernomen had, bewees dat zij karakter had. Zij was reeds eene +maand onder weg in zuidwestelijke richting en had nu de smalle kuststreek bereikt in wier nabijheid de eilanden liggen waarop +de hoofdstad van Alaska <span class="pagenum">[<a id="pb110" href="#pb110">110</a>]</span>gelegen is. Den zoom van het woud volgende, had zij op eenige honderden schreden afstands twee schoten hooren vallen en daarna +een angstig geroep om hulp vernomen. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p109.jpg" alt="Kayette. (Zie bladz. 108)." width="503" height="720"><p class="figureHead">Kayette. (Zie bladz. <a href="#pb108" class="pageref">108</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Ditzelfde hadden ook onze reizigers in de <i>Schoone Zwerfster</i> gehoord. + +</p> +<p>Zonder zich door vrees te laten weerhouden, was Kayette op het geluid afgekomen. + +</p> +<p>Er viel niet aan te twijfelen of hare nadering had de moordenaars op de vlucht gejaagd, want zij had nog even twee mannen +tusschen het kreupelhout zien verdwijnen. De booswichten hadden echter spoedig gemerkt dat zij zich schrik aan hadden laten +jagen door een kind. Zij kwamen reeds naar de plek terug waar zij hunne misdaad gepleegd hadden, met het voornemen hunne slachtoffers +te plunderen, toen de komst van Cascabel en de zijnen hen opnieuw had doen afdeinzen en ditmaal voorgoed. + +</p> +<p>Zoodra Kayette de twee mannen op den grond had vinden liggen, waarvan de een reeds een lijk was, doch de ander nog teekenen +van leven gaf, was zij om hulp gaan roepen. Wat er verder gebeurd was, hebben wij reeds gezien. De eerste kreten, die de Cascabels +vernomen hadden, waren door de aangevallen reizigers geuit. Wat zij later hoorden, was het hulpgeschrei der Indiaansche. + +</p> +<p>De nacht ging verder ongestoord voorbij. De moordenaars hadden waarschijnlijk hunne biezen gepakt, althans in de nabijheid +van de <i>Schoone Zwerfster</i> vertoonden zij zich niet meer. + +</p> +<p>Den volgenden ochtend was er nog geene verandering bij den gekwetste te bespeuren. Zijn toestand scheen even verontrustend. + +</p> +<p>Kayette toonde nu hare schranderheid door eenige kruiden te gaan zoeken, waarvan zij de heilzame werking op verwondingen kende. +Zij liet die aftrekken en er werden zwachtels in het aftreksel gedoopt, welke vervolgens op de wond gelegd werden. Er kwam +volstrekt geen bloed meer uit te voorschijn. + +</p> +<p>In den loop van den voormiddag werd het duidelijk dat de lijder gemakkelijker begon adem te halen. Intusschen deed hij nog +niets dan zuchten of zacht kreunen. Geen woord kwam over zijne lippen en zij bleven dus in het onzekere wie hij zijn kon, +waar hij van daan kwam of heenging, waarom hij zich hier op de grens van Alaska bevond, wie hem overvallen hadden of wat voor +redenen zijne aanranders hadden kunnen hebben om hem en zijnen reisgenoot van kant te maken. + +</p> +<p>Indien echter het doel der moordenaars was geweest den reiziger te bestelen, dan was hun, toen zij bij de nadering van het +Indiaansche meisje het op een loopen zetten, een schoone buit ontgaan, <span class="pagenum">[<a id="pb111" href="#pb111">111</a>]</span>zooals zij in deze schaars bezochte streek er zeker niet licht een tweeden zouden aantreffen. + +</p> +<p>Dit bleek toen Cascabel de kleederen van den onbekende uittrok. In een lederen gordel, die om zijn middel bevestigd was, werden +een aantal amerikaansche en russische gouden muntstukken gevonden, een en ander tot een bedrag van ongeveer vijftienduizend +franken. Dit geld werd dadelijk op eene veilige plaats geborgen om het den eigenaar zoodra mogelijk terug te geven. Papieren +werden er echter niet aangetroffen, met uitzondering van een klein zakboekje met aanteekeningen, deels in het russisch deels +in het fransch. Er waren dus geene gegevens om te kunnen raden wie de vreemdeling zijn kon. + +</p> +<p>Tegen negen uur ’s ochtends kwam Jan zijnen vader herinneren dat zij nog eenen plicht te vervullen hadden ten opzichte van +het lichaam van den verslagene, dat onbegraven in het bosch was blijven liggen. + +</p> +<p>—Dat is goed Jan, was het antwoord, laat ons dadelijk op weg gaan. Misschien vinden wij ook nog papieren bij hem, waar wij +het een en ander uit te weten kunnen komen. Kruidnagel moet ook mee en laat hem eene schop en eene spade medenemen. + +</p> +<p>Zij voorzagen zich bovendien van wapenen en gingen met hun drieën denzelfden kant als den vorigen dag op, langs den zoom van +het woud. + +</p> +<p>Weinige minuten waren voldoende om hen op de plaats te doen komen waar de moord bedreven was. + +</p> +<p>Het bleek duidelijk dat de twee reizigers het voornemen gehad hadden op deze plek den nacht door te brengen. Het vuur waarbij +zij gerust hadden, rookte zelfs nog. Aan den voet van een zwaren denneboom hadden zij een hoop droog gras bijeengezocht om +er op te liggen. Misschien waren zij zelfs in hunnen slaap overvallen. + +</p> +<p>Het lijk van den vermoorde had reeds de stijfheid, die het kenmerk van den dood is. + +</p> +<p>Het was gemakkelijk te zien dat de overledene een dienstbode geweest was van den anderen reiziger. Zijne gelaatskleur was +donker, zijne handen waren ruw, zijne kleeding van grove stof. Hij kon een jaar of dertig oud zijn. + +</p> +<p>Jan zocht in zijne zakken, maar vond geene papieren of geld. In zijnen gordel stak eene amerikaansche revolver, nog met zes +kogels geladen. De ongelukkige had geen tijd gehad die af te schieten. + +</p> +<p>De aanslag kon dus niet anders dan onverwachts en verraderlijk geschied zijn. Beide slachtoffers waren op hetzelfde oogenblik +gevallen. + +<span class="pagenum">[<a id="pb112" href="#pb112">112</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p112.jpg" alt="Het lijk werd in den kuil gelegd en deze met aarde dichtgeworpen. (Zie bladz. 113)." width="502" height="720"><p class="figureHead">Het lijk werd in den kuil gelegd en deze met aarde dichtgeworpen<span class="corr" id="xd0e2695" title="Niet in bron">.</span> <span class="corr" id="xd0e2698" title="Niet in bron">(</span>Zie bladz. <a href="#pb113" class="pageref">113</a>). +</p> +</div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="pb113" href="#pb113">113</a>]</span></p> +<p>In den omtrek van de plek in het woud was geen mensch of dier te bekennen, waar Jan zich opzettelijk van ging overtuigen. +Ook waren de moordenaars zeker niet meer op de plaats hunner misdaad geweest, want in dat geval zouden zij het lichaam wel +van de kleederen beroofd, of voor het minst de revolver uit den gordel genomen hebben. + +</p> +<p>Intusschen had Kruidnagel eenen kuil gegraven van zoodanige diepte dat de dieren van het woud niet in staat konden zijn het +lijk optegraven. Het lichaam werd daar in gelegd en vervolgens de kuil zorgvuldig met aarde dichtgeworpen. + +</p> +<p>Zonder dralen keerde Cascabel met Jan en Kruidnagel naar de <i>Schoone Zwerfster</i> terug. Terwijl Kayette de zorg voor den gewonde een oogenblik op zich nam, beraadslaagden Jan en zijne ouders over hetgeen +hun verder te doen stond. + +</p> +<p>—Het schijnt buiten twijfel, begon Cesar, dat als wij de terugreis naar Californië ondernemen, onze gewonde niet levend daar +komen zal, want het is een rit van eenige honderden mijlen. Het beste zou dus wezen naar Sitka te gaan, waar wij binnen een +dag of vier kunnen komen; maar die Satansche grensbewakers verkiezen niet dat wij een voet in hun land zetten. + +</p> +<p>—Het is toch noodig, zeide Cornelia op vasten toon, dat wij naar Sitka koers zetten, en naar Sitka zullen wij gaan ook! + +</p> +<p>—Maar hoe? Vóór dat wij eene mijl ver zijn, zullen zij ons tegenhouden. + +</p> +<p>—Dat kan mij niets schelen, Cesar! Wij moeten opbreken en niet talmen ook! Komen wij de agenten weer tegen, dan zullen wij +hun vertellen wat er gebeurd is, en misschien vergunnen zij dien armen man wel hetgeen zij niet verkozen hebben ons toetestaan. + +</p> +<p>Mijnheer Cascabel schudde twijfelachtig het hoofd. + +</p> +<p>—Ik ben het met moeder eens, zeide Jan. Wij moeten te Sitka zien te komen en geen moeite doen om toestemming van de politie +te bekomen, want die zullen zij ons toch niet geven. Dat zou dus maar tijdverlies zijn. Bovendien zullen zij misschien denken +dat wij reeds naar Sacramento terug zijn gekeerd en verder zijn gegaan. Sedert vierentwintig uren hebben wij niets van hun +gemerkt en zelfs op het schieten van gisteren avond zijn zij niet afgekomen. + +</p> +<p>—Dat is waar, stemde Cascabel toe, en het is dus best mogelijk dat zij er niet meer zijn..... + +</p> +<p>—Ten minste..... viel Kruidnagel, die zich bij de anderen gevoegd had hem in de rede. + +</p> +<p>—Jawel, als het ten minste niet precies andersom is. Dat weten wij al van ouds! +<span class="pagenum">[<a id="pb114" href="#pb114">114</a>]</span></p> +<p>Hetzij Jan gelijk had of niet, de kans diende in elk geval gewaagd te worden. + +</p> +<p>Binnen een kwartier stonden Vermout en Gladiator voor den wagen. Zij waren terdege uitgerust en konden op den eersten dag +een heel eind afleggen. De <i>Schoone Zwerfster</i> werd dus in beweging gezet. Niet weinig verheugd was Cascabel, dat hij het gebied van Britsch-Columbia weder vaarwel mocht +zeggen. + +</p> +<p>—Kinderen, zeide hij, uitkijken en oppassen is de boodschap! Geen schot mag er gedaan worden, Jan, want het is minst genomen +onnoodig dat iemand iets van ons merkt. + +</p> +<p>—Voor de keuken hebben wij trouwens voorraad genoeg, voegde Cornelia er bij. + +</p> +<p>Het terrein is hier ten Noorden van Columbia wel tamelijk heuvelachtig, maar toch niet moeilijk begaanbaar. Zij volgden de +talrijke bochten die het strand maakt, terwijl in de zee langs de kust een aantal eilanden verspreid liggen. Ver aan den gezichteinder +vertoonden zich eenige hooge bergen. Op groote afstanden zagen zij nu en dan eene eenzame landhoeve liggen van welke de karavaan +voorzichtig een goed eind weg bleef. Jan had de kaart van het land nauwkeurig geraadpleegd en hoopte ook zonder wegwijzer +geene moeite te hebben om te Sitka te komen. + +</p> +<p>Het voornaamste was echter dat zij niemand van de politie tegenkwamen, zoo min in de onmiddellijke nabijheid der grens als +meer het land in. Dien eersten dag was het alsof niemand de <i>Schoone Zwerfster</i> iets in den weg verkoos te leggen en zij rijden kon waarheen zij goed vond. Cascabel verbaasde zich hierover wel, maar het +deed hem nog meer pleizier. + +</p> +<p>Cornelia schreef dit toe aan eene bijzondere bescherming der Voorzienigheid en haar man dacht er ongeveer even zoo over. Jan +hield het er echter voor dat de russische politiebeambten om de eene of andere onbekende reden hare waakzaamheid langs de +grens hadden opgegeven. + +</p> +<p>Den 6<sup>den</sup> en 7<sup>den</sup> Juni werd de tocht ongestoord voortgezet, zij kwamen reeds in de nabijheid van Sittin en misschien waren zij er reeds geweest +indien Cornelia niet, om de gekwetste het te harde schokken te besparen, op voorzichtig rijden had aangedrongen. Met Kayette +bleef zij den lijder verplegen. Eene moeder of eene dochter had hem niet zorgvuldiger op kunnen passen. Beiden waren even +bezorgd dat hij het doel der reis niet zou kunnen bereiken. Zijn toestand was zeker niet erger geworden, maar ongelukkig viel +er ook niet op veel beterschap te roemen. De schraal voorziene reis-apotheek en de zorgen die de twee vrouwen aan den lijder +<span class="pagenum">[<a id="pb115" href="#pb115">115</a>]</span>konden besteden, waren niet voldoende om, bij zulk eene ernstige verwonding het gemis van eenen geneeskundige goed te maken. +Goede verpleging kan veel doen, maar niet alles en dat was jammer genoeg, want de twee vrouwen waren zorgzaam als een paar +zusters van liefdadigheid. Het goede hart en het doorzicht van het jonge Indiaansche meisje toonde zich bij iedere gelegenheid. +Het was ook alsof zij reeds een lid der familie geworden was en alsof er voor moeder Cascabel eene tweede dochter uit den +hemel was komen vallen. + +</p> +<p>In den namiddag van den 7<sup>den</sup> trokken zij met de <i>Schoone Zwerfster</i> op eene doorwaadbare plaats door de Stekin-rivier, die uitloopt in een der nauwe zee-armen welke tusschen het vasteland en +het eiland Baranow doorstroomen, op weinige mijlen afstand van Sitka. + +</p> +<p>Dienzelfden avond hoorden zij den gewonde voor het eerst eenige woorden stamelen. + +</p> +<p>—Mijn vader! mompelde hij.... Ginds zal ik hem weerzien! + +</p> +<p>Dit werd in het russisch gezegd en Cesar Cascabel verstond het duidelijk. + +</p> +<p>Ook noemde de vreemdeling eenen naam, Iwan, dien hij verscheidene malen herhaalde. + +</p> +<p>Daarmede bedoelde hij ongetwijfeld den dienstbode, dien zij bij zijnen meester ontzield hadden vinden liggen. + +</p> +<p>Hieruit viel met vrij veel zekerheid op te maken dat beiden russen waren. + +</p> +<p>Dit zou spoedig opgehelderd worden nu de lijder zijne spraak en zijn bewustzijn teruggekregen had. Hij zou zijne redders wel +dadelijk op de hoogte brengen van hetgeen er gebeurd was. + +</p> +<p>Dien dag kwam de <i>Schoone Zwerfster</i> aan deze zijde van het nauwe vaarwater dat zij over moesten om op het eiland Baranow te komen. Zij moesten dus naar eenen +schipper omzien, teneinde den overtocht te bewerkstelligen. Dit kon echter moeilijk gebeuren zonder dat zij vertelden waar +zij van daan kwamen en Cascabel was niet weinig bevreesd dat er weder dadelijk naar zijne paspoorten gevraagd zou worden. + +</p> +<p>—Welnu, zeide hij, dit moge zijn zoo als het wil, onze russische vriend zal dan alvast te Sitka wezen. Noodzaakt de politie +ons weder de grens over te gaan, dan zullen zij hunnen landsman toch wel bij zich houden. Wij hebben hem het leven gered en +het is hunne zaak hem verder te genezen. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p116.jpg" alt="De rus staarde verwonderd om zich heen. (Zie bladz. 117)." width="502" height="720"><p class="figureHead">De rus staarde verwonderd om zich heen. (Zie bladz<span class="corr" id="xd0e2797" title="Niet in bron">.</span> <a href="#pb117" class="pageref">117</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Daar viel zeker veel voor te zeggen, maar hunne ongerustheid over hetgeen er met henzelven gebeuren zou, werd er niet door +<span class="pagenum">[<a id="pb117" href="#pb117">117</a>]</span>weggenomen. Eenmaal te Sitka gekomen, zou het nog harder voor hen wezen den tocht naar New-York te moeten hervatten. + +</p> +<p>Terwijl de wagen aan den waterkant stond te wachten, ging Jan er op uit om de veerschippers te zoeken teneinde zonder uitstel +scheep te kunnen gaan. + +</p> +<p>—Onze zieke is weder geheel bij kennis, waarschuwde Cornelia. Hij heeft weer gesproken, Cesar. Gij moet maar eens komen hooren +wat hij te vertellen heeft. + +</p> +<p>De rus lag met open oogen en staarde verwonderd om zich heen. Blijkbaar begreep hij volstrekt niet waar hij zich bevond. Van +tijd tot tijd liet hij eenige onsamenhangende woorden hooren. + +</p> +<p>Op zwakken toon, zoodat het nauwelijks te verstaan was, vroeg hij naar Iwan, zijnen bediende. + +</p> +<p>—Mijnheer, zeide Cascabel, uw bediende is hier niet, maar zeg ons wat gij hebben wilt. + +</p> +<p>Dit werd in het fransch gezegd. De vreemdeling antwoordde terstond in dezelfde taal. + +</p> +<p>—Waar ben ik? + +</p> +<p>—Gij zijt bij lieden die u tot dusver verpleegd hebben. + +</p> +<p>—Maar in welk land? + +</p> +<p>—In een land waar gij niets te vreezen kunt hebben, indien gij tenminste een rus zijt....... + +</p> +<p>—Jawel, ik ben een rus. + +</p> +<p>—Welnu gij bevindt u in de provincie Alaska, eenige mijlen van de hoofdstad...... + +</p> +<p>—In Alaska.... fluisterde de gewonde. + +</p> +<p>Het was alsof die naam hem eenigszins angstig maakte. + +</p> +<p>—In eene russische kolonie, hernam hij. + +</p> +<p>—Neen, in eene amerikaansche bezitting, viel Jan hem in de rede, die juist was binnengekomen. + +</p> +<p>Om zijne woorden te bevestigen, <span class="corr" id="xd0e2842" title="Bron: maakt">maakte</span> Jan een van de raampjes in de <i>Schoone Zwerfster</i> open en wees hij met de hand naar de amerikaansche vlag, die boven eenen wachtpost aan het strand wapperde. + +</p> +<p>Het was zooals hij zeide. Sedert luttele dagen was Alaska geen russisch gewest meer. Drie dagen geleden was het tractaat geteekend +waarbij het geheele land aan de Vereenigde Staten werd afgestaan. Daaruit volgde natuurlijk dat de familie Cascabel van geen +russische politie iets meer te vreezen had. Zij bevond zich weder op amerikaansch grondgebied. + +<span class="pagenum">[<a id="pb118" href="#pb118">118</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p117.jpg" alt="Jan wees naar de amerikaansche vlag, die boven eenen wachtpost aan het strand wapperde. (Zie bladz. 117)." width="502" height="720"><p class="figureHead">Jan wees naar de <span class="corr" id="xd0e2855" title="Bron: amerikaansghe">amerikaansche</span> vlag, die boven eenen wachtpost aan het strand wapperde. (Zie bladz. <a href="#pb117" class="pageref">117</a>). +</p> +</div><p> + + +<span class="pagenum">[<a id="pb119" href="#pb119">119</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch11" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">XI.</h2> +<h2 class="normal">Sitka.</h2> +<p>Sitka, of Nieuw-Archangel, ligt op het eiland Baranow op de westkust van Amerika. Het is niet alleen de hoofdplaats van dit +eiland, maar de hoofdstad der geheele provincie welke nu aan de regeering der Vereenigde Staten afgestaan was. Het is tevens +de eenige stad van eenigen omvang in dit gewest, waar voor het overige niets dan vlekken, of onbeduidende dorpen, op grooten +afstand van elkander worden aangetroffen. Eigenlijk zouden deze nederzettingen beter factorijen of posten genoemd worden, +want het zijn meerendeels kantoren van amerikaansche handelsvennootschappen of van de engelsche Hudsonsbaai-compagnie. Het +is dus licht te begrijpen dat de middelen van gemeenschap tusschen deze posten veel te wenschen overlaten, vooral in den winter +wanneer Alaska door hevige stormen geteisterd wordt. + +</p> +<p>Eenige jaren geleden was ook Sitka nog eene weinig bezochte handelsplaats, waar eene russisch-amerikaansche handelsvereeniging +zich van bontwerk en pelterijen voorzag. Langzamerhand is echter de geheele provincie meer bekend geworden bij de reizigers, +die hunne onderzoekingen uitstrekken tot in de poolstreek, waar het land aan grenst. Onder haar tegenwoordig bestuur zal de +stad ongetwijfeld spoedig eene eervolle plaats gaan innemen onder de hoofdsteden van de Staten der amerikaansche Unie. + +</p> +<p>Toenmaals vond men te Sitka reeds eenige gebouwen, die eene plaats <span class="pagenum">[<a id="pb120" href="#pb120">120</a>]</span>het karakter van eene stad geven. Er was eene luthersche kerk, een eenvoudig gebouw, maar dat uitwendig toch eenige vertooning +maakte; eene grieksche kerk met een koepeldak, dat eenigszins zonderling afstak tegen de grauwe wolken die gewoonlijk het +zwerk bedekten, geheel andere dan in het Oosten waar deze gebouwen thuis behooren; verder eene club en eene openbare wandelplaats, +waar inwoners en vreemdelingen tevens koffiehuis hielden, verschillende hotels en gaarkeukens, kegelbanen en andere plaatsen +van bijeenkomst, nog eene club voor ongetrouwde heeren alleen, eene school en een hospitaal, benevens verscheidene aanzienlijke +huizen en buitenplaatsen die op en tusschen de heuvels in den omtrek verstrooid lagen. De stad wordt omsloten door een woud +van denneboomen, waarin zij als tusschen een kleed van altijd durend groen verscholen ligt. In de verte steken de spitsen +van hooge bergen daarboven uit. De meest bekende is de berg Edgecumbe op het eiland Crouze, noordelijk van Baranow, waarvan +de kruin zich ongeveer achtduizend voeten boven het vlak der zee verheft. + +</p> +<p>De weersgesteldheid is te Sitka niet bijzonder ruw. De thermometer daalt er zelden beneden de zeven of acht graden Celsius, +hetgeen zeker niet koud is als men in aanmerking neemt dat de stad op 56 graden noorderbreedte ligt. Daarentegen zou zij gevoegelijk +eene »waterstad” genoemd kunnen worden, want het regent er bijna altijd, alleen afgewisseld door sneeuw. Het was dus niets +bijzonders dat onze karavaan, na met paarden en al in de veerpont te zijn overgezet, onder eene slagregen haren intocht te +Sitka hield. Daarover klaagde Cascabel echter niet. Hij was veel te blijde dat hij, na zoo lang in de nabijheid van het beloofde +land te zijn opgehouden, er nu zonder paspoort of formaliteit in mocht. + +</p> +<p>—Ik heb al meer dan eens in mijn leven een buitenkansje gehad, zeide hij; maar zoo iets buitengewoons is mij nog nooit overkomen. +Daar stonden wij voor eene deur die wij niet open konden krijgen, en zie, op eens heeft zij zich van zelve voor ons geopend! + +</p> +<p>Het was zeker wel toevallig dat het tractaat, waarbij Alaska in andere handen was overgegaan, juist op het geschikte oogenblik +geteekend was om de <i>Schoone Zwerfster</i> toe te laten, ongehinderd over de grens te komen. Aan deze zijde daarvan vond zij nu niet meer van die onhandelbare ambtenaren +of zulk eenen overvloed van formaliteiten, door welke de russische overheid berucht is. + +</p> +<p>Het zou nu het eenvoudigste zijn den gewonden rus naar het hospitaal ter verdere verpleging te vervoeren of naar een logement, +<span class="pagenum">[<a id="pb121" href="#pb121">121</a>]</span>waar hij geneeskundige hulp had kunnen krijgen. Maar toen Cascabel hem dit voorstelde, had hij er geen zin in. + +</p> +<p>—Ik voel mij volmaakt wel, mijn vriend, zeide hij. Als ik u dus geen overlast aandoe..... + +</p> +<p>—Overlast? vroeg Cornelia, wat bedoelt gij daarmede, mijnheer? + +</p> +<p>—Gij zijt bij ons zoo goed als of gij thuis waart, voegde haar man er bij, en als gij meent..... + +</p> +<p>—Wel, ik ben van meening dat het voor mij het beste is te blijven bij de lieden aan wier zorgen ik mijn leven te danken heb..... + +</p> +<p>—Spreek daar niet van, mijnheer, hernam Cascabel. Maar het zou toch wenschelijk zijn dat er spoedig een dokter naar u kwam +kijken..... + +</p> +<p>—Zou die niet hier kunnen komen? + +</p> +<p>—Wel zeker. Ik zal er terstond op uitgaan om te vernemen, wie de knapste dokter in de stad is. + +</p> +<p>De <i>Schoone Zwerfster</i> had dicht bij de eerste huizen van Sitka, aan het einde eener met boomen beplante wandelplaats die uitloopt op een uitgestrekt +woud, halt gehouden. Daar kwam dokter Harry, dien Cesar als de voornaamste in de stad had hooren noemen, den rus bezoeken. + +</p> +<p>Na de wond nauwkeurig onderzocht te hebben, zeide de arts dat zij niet bijzonder gevaarlijk was geweest, daar het dolkmes +op eene ribbe was afgestuit zoodat er geen van de voornaamste levensorganen getroffen was. Dank zij de compressen met koud +water en de kruiden die het Indiaansche meisje had doen trekken, had het litteeken zich goed gevormd en zou de genezing spoedig +zoo ver gevorderd wezen dat de lijder na eenige dagen weder zou mogen opstaan. Zijn toestand was dus zoo gunstig mogelijk. +Reeds nu begonnen zijne krachten, door het versterkende voedsel dat hij gebruikte, weder aan te komen. Maar dit nam niet weg +dat als Kayette hem niet had vinden liggen en moeder Cascabel door hare goede zorgen het verdere bloedverlies niet voorkomen +had, hij binnen weinige uren nadat de aanslag op hem gepleegd was, den geest gegeven zou hebben. + +</p> +<p>Dokter Harry hield het er voor dat deze moord het werk moest wezen van booswichten, behoorende tot de rooverbende van Karnof +of van Karnof zelven, die in het oostelijke gedeelte der provincie rondzwierf. Dit was een boosdoener uit Rusland, of juister +uit Siberië afkomstig, die over eenen troep deserteurs het bevel voerde, zooals er overal in de russische bezittingen in Azië +en Amerika worden aangetroffen. De politie had te vergeefs hare beste speurhonden op hen afgestuurd en groote belooningen +uitgeloofd voor <span class="pagenum">[<a id="pb122" href="#pb122">122</a>]</span>ieder die de benden wist te vatten. De vermetele schurken waren het nog altijd ontkomen en verspreidden door de diefstallen +en moorden die zij pleegden, schrik in het geheele land, voornamelijk op de zuidelijke grens der provincie. De veiligheid +van het verkeer, de ruilhandel in pelterijen, alles werd door deze roovers gestoord en <span class="corr" id="xd0e2914" title="Bron: ook "></span>aan hen moest zonder twijfel ook de aanslag op de beide reizigers worden toegeschreven. + +</p> +<p>Het bezoek van den arts gaf dus aan de familie Cascabel alle reden tot tevredenheid over den toestand van haar zieken gast. + +</p> +<p>Cascabel was altijd van plan geweest te Sitka eenige dagen rust te nemen, want de karavaan had daar, na eenen tocht van bijna +zevenhonderd mijlen van de Sierra Nevada af, groote behoefte aan. Bovendien hoopte hij in deze stad een twee- of drietal vertooningen +te geven, waarvan de opbrengst hem weder goed te stade zou komen. + +</p> +<p>—Wij zijn nu niet meer in Engeland, zeide hij, maar in Amerika. Voor Amerikanen, kinderen, mogen wij weer toonen wat wij kunnen. + +</p> +<p>Mijnheer Cascabel twijfelde geen oogenblik of de roem van zijnen naam moest tot de bevolking van Alaska doorgedrongen zijn. +Ieder te Sitka had zeker reeds tot zijnen buurman gezegd: + +</p> +<p>—De familie Cascabel bevindt zich in ons midden! + +</p> +<p>In deze plannen werd echter eenige verandering gebracht tengevolge van een gesprek dat Cascabel twee dagen later met den vreemdeling +voerde. Eenige dagen rust bleven, na de vermoeiende reis die zij achter den rug hadden, onontbeerlijk. De russische heer, +die in de oogen van Cornelia voor niets minder dan een prins doorging, had nu vernomen dat de brave lieden, wien hij het behoud +van zijn leven verschuldigd was, slechts arme kermisreizigers waren. Alle leden van het gezin waren aan hem voorgesteld, evenals +Kayette, de Indiaansche, zijne redster. + +</p> +<p>Op eenen avond toen de geheele familie bijeen was, vertelde hij hun van zijne levensgeschiedenis zooveel als voor het oogenblik +noodig was dat zij wisten. Hij drukte zich met veel gemak in het fransch uit, bijna alsof het zijne moedertaal was, alleen +liet hij zijne r’s een weinig vallen, hetgeen aan het fransch, zooals het door russen gesproken wordt, iets krachtigs en nadrukkelijks +geeft waardoor het oor niet onaangenaam wordt aangedaan. + +</p> +<p>Wat hij te verhalen had, was zeer eenvoudig en er liep weinig avontuurlijks of van romanesken aard onder. + +</p> +<p>De naam van den rus was Sergius Wassiolowitch, en voortaan noemden allen hem, met zijne toestemming, Mijnheer Sergius. Hij +had geen andere bloedverwanten dan zijn vader, die in het gouvernement <span class="pagenum">[<a id="pb123" href="#pb123">123</a>]</span>Perm, niet ver van de stad van dien naam, woonachtig was. Gedreven door reislust en door liefhebberij voor aardrijkskundige +ontdekkingen en onderzoekingen, had mijnheer Sergius drie jaar geleden zijn vaderland verlaten. Hij had de landen in den omtrek +der Hudsonsbaai doorreisd en was thans voornemens eenen tocht door Alaska te doen, langs de Youkon-rivier tot aan de Poolzee. +De omstandigheden onder welke hij door roovers overvallen werd, waren de volgende. + +</p> +<p>Hij en zijn knecht Iwan hadden des avonds van den 4<sup>den</sup> Juni een nachtkwartier bij de grens gezocht, toen zij in hun eersten slaap door moordenaars overvallen werden. Twee mannen +wierpen zich op hen; zij ontwaakten, sprongen overeind en poogden zich te verdedigen, maar de ongelukkige Iwan stortte bijna +terstond ter aarde, door eenen kogel in het hoofd getroffen. + +</p> +<p>—Het was een trouwe en eerlijke bediende, voegde mijnheer Sergius er bij. Sedert tien jaren leefden wij te samen, hij hield +veel van mij en ik betreur in hem een oprechten vriend. + +</p> +<p>Mijnheer Sergius deed geene moeite om zijne aandoening te verbergen en zoo dikwijls hij over Iwan sprak, kon men aan zijne +vochtige oogen zien dat zijne smart niet voorbijgaand van aard was. + +</p> +<p>Hij verhaalde verder dat hij zelf in de borst verwond geworden en zijn bewustzijn kwijt geraakt was. Van hetgeen er verder +gebeurd was, wist hij niets tot op het oogenblik toen hij, weder bij kennis komende, niet had kunnen begrijpen waar hij zich +bevond, maar alleen dat hij met vriendelijke en medelijdende menschen te doen had. + +</p> +<p>Cascabel verhaalde hem dat de aanslag voor het werk gehouden werd van Karnof of van een paar kerels zijner bende. Dit achtte +mijnheer Sergius ook waarschijnlijk, want hij had reeds vroeger hooren zeggen dat die roovers de grensstreek onveilig maakten. + +</p> +<p>—Zooals gij ziet, dus eindigde hij, is er niet veel bijzonders aan mijne lotgevallen en zeker minder dan aan de uwe. <span class="corr" id="xd0e2951" title="Bron: Naar">Na</span> mijne onderzoekingsreis door Alaska volbracht te hebben, was ik voornemens naar Rusland en mijnen vader terug te keeren en +het ouderlijke huis nooit meer te verlaten. Maar vertel mij nu ook eens iets van uwe geschiedenis, en in de eerste plaats +hoe het komt dat een gezelschap fransche reizigers hier in dit afgelegen gedeelte van Amerika komt te zwerven? + +</p> +<p>—Kermiskunstenaars, mijnheer Sergius, trekken immers overal heen, antwoordde Cascabel. + +</p> +<p>—Ja, dit weet ik wel, maar ik ben er toch over verbaasd dat ik u hier aan het andere einde der wereld aantref! +<span class="pagenum">[<a id="pb124" href="#pb124">124</a>]</span></p> +<p>—Jan, hervatte Cascabel, vertel gij maar eens aan mijnheer Sergius hoe het komt dat wij hier zijn en hoe wij ons reisplan +naar Europa gemaakt hebben. + +</p> +<p>Jan verhaalde nu alles wat aan de bewoners der <i>Schoone Zwerfster</i> overkomen was sedert hun vertrek uit Sacramento. Teneinde ook door Kayette verstaan te worden, sprak hij Engelsch, dat mijnheer +Sergius zooveel noodig aanvulde met eenige woorden in de Chinouksche taal. Het indiaansche meisje luisterde met de meeste +aandacht. Zij kwam nu te weten wie de familie Cascabel was, aan welke zij zich reeds zeer gehecht voelde. Jan verhaalde hoe +de reizigers van al hun geld bestolen waren in een der bergpassen van de Sierra Nevada, dien zij doortrokken om naar de kuststreek +van den Atlantischen Oceaan koers te zetten. Hoe zij, de middelen niet meer hebbende om hunne plannen ten uitvoer te brengen, +besloten hadden in de richting naar het Oosten denzelfden tocht te doen, dien zij naar het Westen hadden willen volbrengen. +Hoe zij den voorkant hunner rollende woning naar het Oosten gewend hadden en den Staat Californië, Oregon, het Washington-territorium +en Britsch-Columbia doorgetrokken, maar op de grens van Alaska, tot staan gebracht waren. Hoe de russische grensbewakers hun +onverbiddelijk den toegang geweigerd hadden, hetgeen echter door de uitkomst eene gelukkige omstandigheid gebleken was, dewijl +zij tengevolge van dit oponthoud in de gelegenheid geweest waren mijnheer Sergius te hulp te komen. Hoe het dus kwam dat fransche +kermisreizigers, en wel Normandiërs, indien men hen naar het hoofd van het gezin mocht noemen, zich nu te Sitka bevonden, +waar alleen de inlijving van Alaska bij de Vereenigde Staten het hun mogelijk gemaakt had te komen. + +</p> +<p>Mijnheer Sergius vernam met groote belangstelling alles wat hem verteld werd, maar hij kon zijne verwondering niet verbergen +toen hij te weten kwam dat zij plan hadden met de Karavaan geheel Siberië door te trekken, teneinde langs dien weg in het +Oosten van Europa aan te landen. De anderen begrepen echter niet waarom hij zich daarover verbaasde. + +</p> +<p>—Alzoo, mijne vrienden, begon hij, toen Jan uitgesproken had, is het uwe bedoeling, als gij Sitka verlaat, uwen weg naar de +Behringstraat te nemen? + +</p> +<p>—Gewis mijnheer Sergius, antwoordde Jan, en zoodra die zeeëngte toegevroren zal zijn, trekken wij haar over. + +</p> +<p>—Dat is een lange en bezwaarlijke tocht dien gij ondernemen gaat, mijnheer Cascabel. + +</p> +<p>—Lang is hij zeker, mijnheer Sergius, en bezwaarlijk zal hij <span class="pagenum">[<a id="pb125" href="#pb125">125</a>]</span>ook wel wezen. Maar wat zullen wij doen? Wij hebben geen keus. Wij kunstenmakers geven voor het overige niet om wat moeite +en zijn gewoon in de geheele wereld rond te zweven. + +</p> +<p>—Ik vermoed, dat gij er niet op rekent om op die manier dit jaar nog in Rusland te komen? + +</p> +<p>—Dat kan niet, antwoordde Jan, want de Behringstraat kunnen wij niet over vóór de eerste dagen van October. + +</p> +<p>—In elk geval, hernam Sergius, is het een avontuurlijk en stoutmoedig plan. + +</p> +<p>—Dat is mogelijk, zeide Cascabel, maar er was geen ander te bedenken. Gij moet weten, mijnheer Sergius, dat wij allen aan +heimwee lijden. Wij willen en zullen naar Frankrijk terug! Onze weg voert langs <span class="corr" id="xd0e2986" title="Bron: Nisjini">Nisjni</span> en langs Perm, in den tijd dat daar kermis gehouden wordt, en wij zullen ons best doen om er geen kwaad figuur te maken. + +</p> +<p>—Maar welke middelen hebt gij tot uwe beschikking? + +</p> +<p>—Wij hebben op weg hierheen reeds iets verdiend en hier te Sitka, waar wij eenige voorstellingen hopen te geven, denken wij +onze spaarpot weder te zien aangroeien. Er is juist feest ter eere van de inlijving bij Amerika en ik houd het er voor, dat +het geëerde publiek over de familie Cascabel te vreden zal zijn. + +</p> +<p>—Gaarne zoude ik mijne beurs met u deelen, antwoordde de rus, wanneer ik ook niet bestolen was... + +</p> +<p>—Maar dat zijt ge niet, mijnheer Sergius, viel Cornelia hem in de rede. + +</p> +<p>—Zij hebben u geen halven roebel afgenomen, voegde Cesar er bij. + +</p> +<p>Hij verwijderde zich een oogenblik en kwam terug met den gordel, waarin al het geld was dat de gewonde bij zich had gehad. + +</p> +<p>—Nu het zoo gelegen is, mijne vrienden, wilt gij toch wel eenig geld van mij wilt aannemen..... + +</p> +<p>—In geenen deele, mijnheer Sergius, antwoordde Cascabel. Ik wil volstrekt niet, dat gij ons helpt ten koste misschien van +u zelven. + +</p> +<p>—Verkiest gij dus niet met mij te deelen? + +</p> +<p>—Zoo stellig mogelijk: neen! + +</p> +<p>—Gij zijt echte Franschen! zeide Sergius, terwijl hij hen hartelijk de hand drukte. + +</p> +<p>—Leve Rusland! riep de kleine Sander. + +</p> +<p>—En leve Frankrijk! antwoordde Sergius. + +</p> +<p>Het was zeker voor het eerst, dat die dubbele uitroep in dit afgelegen gedeelte van Amerika vernomen werd. +<span class="pagenum">[<a id="pb126" href="#pb126">126</a>]</span></p> +<p>—Maar nu hebt gij genoeg gepraat, kwam Cornelia tusschen beide. Mijnheer Sergius, de dokter heeft u bevolen u kalm en rustig +te houden en een zieke mag nooit verzuimen te doen wat zijn geneesheer zegt. + +</p> +<p>Ik wil mij gaarne aan u onderwerpen; mevrouw Cascabel, antwoordde de rus. Maar ééne vraag, of liever één verzoek heb ik nog +te doen. + +</p> +<p>—Zeg ons wat gij verlangt, mijnheer Sergius. + +</p> +<p>—Ik heb u zelfs eene gunst te vragen.... + +</p> +<p>—Welke gunst? + +</p> +<p>—Gij begeeft u dus naar de Behringstraat. Wilt gij mij vergunnen u tot daar te vergezellen? + +</p> +<p>—Verlangt gij met ons te reizen? + +</p> +<p>—Ja, ik was immers voornemens geheel Alaska in oostelijke richting door te trekken. + +</p> +<p>—Nu wij kunnen niet anders zeggen, dan dat het ons groot genoegen zal doen, mijnheer Sergius, antwoordde Cascabel. + +</p> +<p>—Op ééne voorwaarde echter, zeide Cornelia. + +</p> +<p>—Wat is dat? + +</p> +<p>—Dat gij alles doen zult om heelemaal beter te worden, en zonder tegen te spartelen. + +</p> +<p>—Ook ik heb nog eene voorwaarde, namelijk, dat als ik met u mede ga, ik ook mijn deel in de reiskosten zal betalen. + +</p> +<p>—Daarmede kunt gij doen zooals gij verkiest, mijnheer Sergius, <span class="corr" id="xd0e3046" title="Bron: antwoorde">antwoordde</span> Cascabel. + +</p> +<p>Alles was nu tot wederzijdsch genoegen geschikt, maar het hoofd van den troep meende niet af te mogen zien van zijn voornemen +om op de groote markt te Sitka eenige voorstellingen te geven. Hij hoopte daarmede eer en voordeel te behalen, want in de +geheele provincie heerschte eene feestelijke stemming, tengevolge der inlijving en de <i>Schoone Zwerfster</i> had op geen gunstiger oogenblik in de hoofdstad kunnen komen. + +</p> +<p>Zooals van zelf sprak, had Cascabel van den moord-aanslag op den rus en diens bediende aangifte bij de politie gedaan. Het +gevolg hiervan was dat er terstond bevelen gegeven werden om de bende van Karnof op de grens van <span class="corr" id="xd0e3056" title="Bron: Britisch Columbia">Britsch-Columbia</span> nog ijveriger te vervolgen. + +</p> +<p>Den zeventienden Juni mocht Sergius voor de eerste maal uit. Hij voelde zich veel beter en dank zij de zorgen van dokter Harry +was zijne wond zoo goed als genezen. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p127.jpg" alt="Den zeventienden Juni mocht Sergius voor het eerst uit. (Zie bladz. 126)." width="504" height="720"><p class="figureHead">Den zeventienden Juni mocht Sergius voor het eerst uit. (Zie bladz. <a href="#pb126" class="pageref">126</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Hij maakte nu ook kennis met de andere leden van het gezelschap, met de honden die vroolijk tegen hem opsprongen, met <span class="pagenum">[<a id="pb128" href="#pb128">128</a>]</span>Jako, wien Sander geleerd had: »Hoe vaart mijnheer Sergius?» te zeggen, en met John Bull, die zijn vriendelijksten grijns +tegen hem trok. Ook de twee trouwe oude paarden, Vermout en Gladiator, hinnikten van pleizier toen hij ze op een stuk suiker +trakteerde. Sergius was nu voorgoed in het gezin opgenomen even als <span class="corr" id="xd0e3073" title="Bron: Kaijette">Kayette</span>. Hij had reeds het degelijke karakter, het goede verstand en het streven naar kundigheden boven zijnen stand opgemerkt, waar +de oudste zoon zich door onderscheidde. Sander en Napoleona had hij lief om hunne vroolijkheid. Kruidnagel, goedhartig en +dom als die was, mocht hij gaarne lijden. Voor mijnheer Cascabel en zijne vrouw koesterde hij eene oprechte hoogachting, want +hij had hen als brave lieden leeren kennen. + +</p> +<p>Intusschen hielden zij zich ijverig bezig met de toebereidselen voor hun aanstaand vertrek. Er mocht niets verzuimd worden +om den goeden uitslag van hunne reis, over eene uitgestrektheid van vijfhonderd mijlen tot aan de Behringstraat, te verzekeren. +Het land, ofschoon weinig bekend, was niet onveilig. Wilde beesten of kwaadwillige Indianen, hetzij zwervende of vast gevestigde, +werden er niet gevonden. Zonder eenig bezwaar konden zij in de verschillende factorijen, waar de beambten der pelterij-compagnieën +verblijf hielden, de noodige rust nemen. Het voornaamste was dat zij zich van alle noodzakelijke levensbehoeften voorzagen +op eene reis door een land waar zoo goed als niets te krijgen was, behalve hetgeen de jacht hen opleverde. + +</p> +<p>Over al deze punten werd dus op zekeren dag, in tegenwoordigheid van Sergius, beraadslaagd. + +</p> +<p>—In de eerste plaats, begon Cascabel, hebben wij in aanmerking te nemen dat wij niet gedurende het ruwste gedeelte van het +jaar onzen tocht ondernemen. + +</p> +<p>—Dat is gelukkig ook, merkte Sergius op, want hier in Alaska, zoo dicht bij den poolcirkel, zijn de winters niet om mede te +spotten. + +</p> +<p>—Bovendien gaan wij niet blindelings op weg, zeide Jan, vooral niet nu wij zulk een bekwaam aardrijkskundige als mijnheer +Sergius bij ons hebben. + +</p> +<p>—Nu, wat dat betreft, antwoordde Sergius, een aardrijkskundige is niet slimmer dan een ander mensch, wanneer hij zijnen weg +heeft te zoeken in een land waar hij niet bekend is. Met ons beiden echter, Jan, en met behulp van uwe kaarten, waar gij zoo +goed thuis op zijt, zullen wij ons wel redden. Bovendien heb ik nog een plan waar ik u later wel eens over zal spreken.... + +</p> +<p>Als Sergius een plan had, kon het niet anders dan goed wezen. <span class="pagenum">[<a id="pb129" href="#pb129">129</a>]</span>Daarvan hielden allen zich overtuigd en zij lieten hem dus met rust om er op zijn gemak over te kunnen denken. + +</p> +<p>Zij hadden nu geld genoeg bijeen en Cascabel deed een goeden voorraad op van meel, reuzel, rijst, tabak en vooral thee, welke +in Alaska in verbazende hoeveelheid gebruikt wordt. Ook kocht hij hammen, vleesch in blikken, beschuit en eenige potten ingelegd +vleesch van eene russisch-amerikaansche maatschappij. Aan water behoefden zij geen gebrek te hebben als zij de Youkon-rivier +en hare zijtakken volgden, maar om het smakelijker te maken voorzagen zij zich van suiker en cognac, of eigenlijk <i>Vodka</i>, eene soort van brandewijn dien de russen drinken en die bij hen voor eene lekkernij doorgaat. In de bossen konden zij brandhout +genoeg vinden, maar toch werd de <i>Schoone Zwerfster</i> beladen met eene ton beste Vancouver-kolen. Meer dan eene ton mocht niet, want het was zaak den wagen niet al te zwaar te +belasten. + +</p> +<p>Intusschen hadden zij in het tweede vertrek van het rijtuig eene tijdelijke slaapplaats ingericht, waar Sergius gebruik van +zou maken, met goed beddegoed er in. Er werden ook de noodige dekens gekocht even als hazenvellen, die de Indianen des winters +gebruiken om zich te verwarmen. Voor het geval dat zij onderweg nog in de noodzakelijkheid mochten komen om het een en ander +aan te koopen, nam Sergius een kleinen voorraad glazen sieraden, katoenen stoffen en goedkoope messen en scharen meê, waar +de ruilhandel met de inboorlingen mede gedreven wordt. + +</p> +<p>Voor de jacht was het vooruitzicht gunstig, want er is in dit land overvloed van grof wild, zooals herten en rendieren, en +van kleiner, zooals hazen, korhoenders, patrijzen en wilde ganzen. Kruit en lood werden dus naar behoefte ingeslagen en Sergius +kocht bovendien nog twee geweren en eene karabijn, waarmede het arsenaal van de <i>Schoone Zwerfster</i> verrijkt werd. Hij zelf was een ervaren schutter en stelde er zich veel van voor, gezamenlijk met zijnen vriend Jan op de +jacht te kunnen gaan. + +</p> +<p>Dit was te meer nuttig dewijl in den omtrek van Sitka het land misschien onveilig werd gemaakt door de bende van Karnof en +het dus te pas kon komen dat zij in staat waren die roovers naar verdienste te onthalen. + +</p> +<p>—Als die schavuiten, wier voornaamste eigenschap het niet is bescheiden te zijn, ons het een of ander komen vragen, merkte +Cascabel op, weet ik geen beter antwoord dan een kogel in hun ribbenkast.... + +</p> +<p>—Of het moest zijn in hun hersenpan, voegde Kruidnagel er zeer bedachtzaam bij. +<span class="pagenum">[<a id="pb130" href="#pb130">130</a>]</span></p> +<p>Om kort te gaan, onze reizigers waren in de gelegenheid in de hoofdstad van Alaska, waar een drukke handel gedreven werd met +verschillende steden in Columbia en met de zeehavens aan den Stillen Oceaan, zich van alles te voorzien wat zij voor eene +langdurige reis in een schaars bewoond land noodig konden hebben, en dat wel zonder buitensporige prijzen te betalen. + +</p> +<p>Eerst in de voorlaatste week van juni waren al deze toebereidselen afgeloopen. Het vertrek werd bepaald op den 26<sup>sten</sup>. Vóórdat de Behringstraat geheel toegevroren lag, kon er aan geen overtocht gedacht worden, zoodat zij al den tijd hadden +om de reis te ondernemen. Maar er moest ook gerekend worden op onvoorziene hinderpalen en oorzaken van oponthoud, zoodat het +beter was een weinig te vroeg op te breken dan te laat. Te Port-Clarence, gelegen aan het strand der zeeëngte, konden zij +desnoods rust houden en het geschikte oogenblik afwachten om naar de Aziatische kust over te steken. + +</p> +<p>Wat voerde intusschen het Indiaansche meisje uit? Dat is spoedig genoeg te vertellen: zij hielp met overleg moeder Cascabel +bij alles wat zij voor den tocht in orde te brengen had. De brave vrouw had voor de vreemdelinge eene genegenheid opgevat +alsof zij hare dochter was; zij hield bijna even veel van haar als van Napoleona en voelde iederen dag hare gehechtheid sterker +worden. Zij hadden trouwens allen Kayette hartelijk lief en dit goede kind smaakte zonder twijfel een geluk dat zij nooit +gekend had zoolang zij met haren stam rondzwierf. Het oogenblik dat zij van de familie Cascabel gescheiden zou worden, werd +dus door ieder met leedwezen tegemoet gezien. Toch kon dat niet anders. Zij stond alleen op de wereld en was naar Sitka gekomen +met het plan daar eene plaats als dienstbode te zoeken om, misschien onder treurige omstandigheden, haar brood te verdienen. + +</p> +<p>—Daarom, zeide Cascabel nu en dan, heb ik mij wel eens afgevraagd of onze Kayette,—ik zou haar wel mijn vogeltje willen noemen—als +zij lust en aanleg had om dansen te leeren, niet wat beters kon beginnen. Wat zou zij eene knappe balletdanseres kunnen worden! +Of indien zij smaak had in paardrijden, wat zou zij een goed figuur maken in een paardenspel! Ik ben zeker dat zij te paard +zou zitten als een Centaurus! + +</p> +<p>Mijnheer Cascabel geloofde in allen ernst dat de centaurussen mannen te paard waren geweest en niemand had hem dat uit zijn +hoofd kunnen praten. + +</p> +<p>Maar Jan schudde het hoofd als hij zijnen vader zoo hoorde praten en Sergius begreep wel dat de bedachtzame en stille knaap +<span class="pagenum">[<a id="pb131" href="#pb131">131</a>]</span>heel anders dan zijn vader dacht over de genoegens en voordeelen van koorddansen, paardrijden en andere kermiskunsten. + +</p> +<p>Er werd dus veel over Kayette gedacht en gesproken, over hare toekomst en over hetgeen haar te Sitka te wachten stond. Dit +baarde hen allen veel zorg, maar den avond vóór hun vertrek kwam Sergius, met het Indiaansche meisje aan de hand, in den kring +van het gezin. + +</p> +<p>—Mijne vrienden, zeide hij, ik heb geene kinderen, maar nu bezit ik tenminste eene aangenomen dochter. Kayette heeft er niets +tegen, mij als haar vader te beschouwen en ik kom voor haar een plaatsje vragen in de <i>Schoone Zwerfster</i>. + +</p> +<p>Met vreugdekreten werd dit nieuws begroet en het »vogeltje” werd met liefkozingen overladen. Het meisje had met dankbaarheid +het aanbod van Sergius aangenomen, en mijnheer Cascabel kon niet nalaten, terwijl zijne stem van ontroering trilde, te zeggen: + +</p> +<p>—Mijnheer Sergius, dat is braaf van u! + +</p> +<p>—Wat is er voor bijzonders aan? vroeg de rus. Gij hebt toch niet vergeten hoeveel verplichting ik aan Kayette heb? Zonder +haar was ik niet meer in leven; wat is dus natuurlijker dan dat ik haar als kind aanneem? + +</p> +<p>—Welnu, hernam Cascabel, laat ons dan samen deelen. Wees gij haar vader mijnheer Sergius; maar ik ben haar oom! + + + +<span class="pagenum">[<a id="pb132" href="#pb132">132</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch12" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">XII.</h2> +<h2 class="normal">Van Sitka tot het Fort Youkon.</h2> +<p>Den 26<sup>sten</sup> Juni met het aanbreken van den dag »lichtte de zegekar der Cascabels haar anker.” Dit was eene soort van valsche beeldspraak +waar haar aanvoerder zich niet zelden aan te buiten ging. In denzelfden trant had hij er nog bij kunnen voegen dat de wagen +nu misschien »ging varen op eenen vulkaan.” En dit zou niet eens heelemaal onjuist geweest zijn, want niet alleen beloofde +de weg moeilijk te zullen worden, maar ook zijn uitgedoofde of nog in werking zijnde vuurspuwende bergen aan de zuidkust van +de Behringzee niet zeldzaam. + +</p> +<p>De <i>Schoone Zwerfster</i> liet de hoofdstad van Alaska achter zich, vergezeld van talrijke wenschen voor hare behouden reis en aankomst. Want zij had +zich vele vrienden verworven, die niet karig waren geweest met hunne roebels en hunne toejuichingen zoolang de troep voor +de poorten van Sitka verblijf had gehouden. + +</p> +<p>Dit woord »poorten” is juister dan men oppervlakkig denken zou. De geheele stad is omringd door een stevig rasterwerk van +palen, waarbinnen slechts enkele openingen toegang geven, die iemand niet gemakkelijk zou doorkomen als het hem belet werd. + +</p> +<p>De russen hebben zich door deze voorzorgen moeten beveiligen tegen den aanhoudenden toevloed van Kaluche-Indianen, die gewoonlijk +in de nabijheid van Nieuw-Archangel, tusschen de rivieren Stekine en Tchilcot, hunne legerplaats opslaan. Daar bouwen zij +<span class="pagenum">[<a id="pb133" href="#pb133">133</a>]</span>hunne hutten, die zoo eenvoudig mogelijk zijn ingericht. Eene lage deur geeft toegang tot een cirkelvormig vertrek, dat somtijds +in twee afdeelingen gescheiden is, en alleen licht ontvangt door eene opening in het dak, welke tevens de rook uit de stookplaats +gelegenheid geeft te ontsnappen. Deze buurt van Indiaansche hutten vormt eene soort van voorstad van Sitka, binnen welke stad +geen enkele inboorling na zonsondergang verblijf mag houden. Dit verbod vindt zijnen grond in de somtijds alles behalve vriendschappelijke +verhouding tusschen de Roodhuiden en de Bleekgezichten. + +</p> +<p>Buiten Sitka moest de <i>Schoone Zwerfster</i> beginnen met eenige nauwe zeearmen in daartoe ingerichte ponten overtesteken alvorens zij eene uitstekende punt aan een bochtigen +zeeboezem, Lyan-baai genaamd, bereikten. + +</p> +<p>Hier bevonden zij zich weder op het vasteland. + +</p> +<p>Het reisplan en de te volgen weg waren met zorg door Sergius en Jan vastgesteld op de uitvoerige kaarten welke zij zich zonder +veel moeite in de club te Sitka hadden aangeschaft. Kayette, die met het land goed bekend was, vroegen zij bij deze gelegenheid +om raad. Vlug van begrip als zij was, had zij spoedig genoeg wijs leeren worden uit de kaarten die zij haar te zien hadden +gegeven. Zij sprak de inlandsche taal met Russisch vermengd, en veel van hetgeen zij wist te vertellen kwam bij het maken +van de plannen goed te pas. Het was zaak niet uitsluitend den kortsten, maar ook den gemakkelijksten weg te zoeken om naar +Port Clarence, dat op de oostkust van de Straat gelegen is, te komen. Zij kwamen daarom overeen dat de <i>Schoone Zwerfster</i> dadelijk op de groote Youkon-rivier aan zou houden, ter plaatse waar het fort gelegen is dat naar dien breeden stroom genoemd +wordt. Dit was ongeveer halfweg, met andere woorden nagenoeg tweehonderdvijftig mijlen van Sitka af. Op deze manier ontweken +zij de moeilijkheden welke zij ontmoet zouden hebben indien zij de kust dichter gevolgd hadden, dewijl deze voor een gedeelte +met bergen bedekt is. Daarentegen loopt de Youkon-vallei in eene breede vlakte, tusschen eene verwarde reeks van bergketenen +in het Westen en het Rotsachtige gebergte door, welk laatste de scheiding vormt <span class="corr" id="xd0e3180" title="Bron: tussschen">tusschen</span> Alaska en de Mackenzie-vallei eener- en Nieuw-Brittannië anderzijds. + +</p> +<p>Eenige dagen na hun vertrek verloren de reizigers in het zuidwesten de puntige bergspitsen aan de kust uit het oog. Het langst +bleven de hooge bergen Fairweather en Elias in het zicht. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p134.jpg" alt="Buiten Sitka moest de Schoone Zwerfster eenige malen in ponten worden overgezet. (bladz. 133)" width="503" height="720"><p class="figureHead">Buiten Sitka moest de <i>Schoone Zwerfster</i> eenige malen in ponten worden overgezet. (bladz. <a href="#pb133" class="pageref">133</a>) +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>De eenmaal zorgvuldig vastgestelde indeeling der uren waarin gereden en die waarop gerust moest worden, werd streng in acht +genomen. Er was niet ééne reden om haast te maken ten einde <span class="pagenum">[<a id="pb135" href="#pb135">135</a>]</span>spoedig aan de Behringstraat te komen, en langzaam maar zeker mocht dus hunne leuze zijn. Vóór alles kwam het er op aan hunne +paarden te ontzien, want kwamen die te bezwijken dan konden ze niet dan gebrekkig misschien vervangen worden door een span +rendieren. Dat moest dus tot elken prijs voorkomen worden. Daarom werd er iederen middag, nadat zij te zes uur ’s morgens +op weg gegaan waren, twee uren halt gehouden; vervolgens reden zij weder zes uren en daarna werd er den geheelen nacht gerust. +Op die manier legden zij iederen dag gemiddeld vijf of zes mijlen af. + +</p> +<p>Hadden zij in den nacht willen doorreizen, dan ware hun dit gemakkelijk gevallen, want, zeide Cascabel, in Alaska bleef de +zon niet langer dan noodig was in haar bed. + +</p> +<p>—Nauwelijks is zij ondergegaan of zij komt weer op, vervolgde hij. Drie en twintig uren in een etmaal is het hier licht en +dat kost u niemendal! + +</p> +<p>Op deze hooge breedte namelijk en gedurende het tijdvak van den zonnestilstand of daaromtrent verdwijnt de zon des avonds +te elf uur zeventien minuten en komt ze te elf uur negen en veertig minuten weder voor den dag, zoodat zij slechts gedurende +twee en dertig minuten onzichtbaar blijft. De schemering na den zonsondergang vermengt zich dan ook zonder dat het duister +wordt met die welke den zonsopgang voorafgaat. + +</p> +<p>De temperatuur was daarbij warm, dikwijls zelfs broeiig en in deze omstandigheden zou het erger dan onvoorzichtig geweest +zijn indien zij gedurende de uren der grootste middaghitte niet halt gehouden hadden. Menschen en dieren hadden veel van deze +geduchte warmte te lijden. Het is bijna niet te gelooven dat zoo dicht bij den poolcirkel, de thermometer somtijds tot dertig +graden boven nul van de honderddeelige schaal rijst. Toch is dat het geval. + +</p> +<p>De reis vorderde dus geregeld en zonder bezwaren, maar Cornelia, die veel hinder van de brandende hitte had, klaagde daarover +niet weinig. + +</p> +<p>—Geduld, vermaande haar Sergius. Er zal spoedig een tijd komen dat gij terugverlangt naar hetgeen u nu zoo hindert. + +</p> +<p>—Naar zulk eene warmte? vroeg zij. Dat nooit! + +</p> +<p>—Gij zult toch nog meer te lijden hebben van de koude, moeder, zeide Jan, als wij de Behringstraat over zijn en door de uitgestrekte +vlakten van Siberië trekken. + +</p> +<p>—Ik twijfel niet aan hetgeen mijnheer Sergius zegt, hernam Cascabel, maar tegen de warmte valt hoegenaamd niets aan te vangen +en tegen de koude kan men zich ten minste met vuur en warme kleederen wapenen. +<span class="pagenum">[<a id="pb136" href="#pb136">136</a>]</span></p> +<p>—Dit is zoo mijn vriend, was het antwoord, en dat is gelukkig ook, want over weinige maanden zult gij het ondervinden hoe +bitter koud het daar ginds is. Reken daar maar op! + +</p> +<p>Na een tijdlang haren weg vervolgd te hebben in de <i>Canons</i>, dat zijn passen welke met grillige bochten tusschen de heuvels van middelmatige hoogte, die het land bedekken, doorloopen, +kreeg de <i>Schoone Zwerfster</i> eene onafzienbare vlakte tegenover zich, hier en daar alleen afgewisseld door bosschen van matigen omvang. + +</p> +<p>Dit was de 3<sup>de</sup> Juli. Dien dag trokken zij langs het kleine Dease-meer, waar de Lewis, een der hoofdtakken van de Youkon, in ontspringt. + +</p> +<p>Kayette was hier meer geweest en zeide: + +</p> +<p>—Jawel, dit is de Cargout, die in onze groote rivier uitkomt. + +</p> +<p>Zij legde aan Jan uit dat <i>Cargout</i> in de Alaskische taal wil zeggen »kleine rivier.” + +</p> +<p>Niemand moet denken dat de leden van den troep van Cascabel op dit gedeelte hunner reis, dat evenmin vermoeiend als bezwaarlijk +was, verzuimden de lenigheid hunner ledematen, de kracht hunner spieren en de geoefendheid hunner handen door voortdurende +oefeningen te onderhouden. Zoo dikwijls de hitte het niet geheel onmogelijk maakte, werd iederen avond hunne legerplaats veranderd +in eene kermistent, waarin Sergius en Kayette de eenige toeschouwers waren. Zij sloegen beide de kunsten van het werkzame +gezin belangstellend gade, Kayette niet zonder eenige verwondering, Sergius vriendelijk als altijd. + +</p> +<p>Cascabel en zijne vrouw oefenden zich beurtelings in het oplichten van gewichten en in het werken met de halters; Sander wrong +zijn lichaam in allerlei bochten, eene kunst waarvoor hij vermaard was; Napoleona huppelde over het tusschen twee bokken gespannen +koord en probeerde nieuwe passen; Kruidnagel verkocht al zijne grappen aan een publiek dat alleen in zijne verbeelding bestond. + +</p> +<p>Jan zou zeker liever bij zijn boeken gebleven zijn, of gepraat hebben met Sergius, van wien hij veel leeren kon, of Kayette +eene les gegeven hebben in het fransch waarin zij snelle vorderingen maakte. Maar zijn vader stond er op dat hij zijne behendigheid +als equilibrist niet mocht verliezen en om zijnentwil werkte hij dus met glazen, ringen, ballen, messen en stokjes, zoodat +er niets op aan te merken viel. Maar in zijn hart dacht hij aan heel andere dingen. + +</p> +<p>Intusschen deed het hem genoegen dat er niets kon komen van de plannen zijns vaders om Kayette tot kunstenmaakster opteleiden. +Nu het meisje als dochter aangenomen was door Sergius, een vermogend en beschaafd man die tot den deftigen stand behoorde, +<span class="pagenum">[<a id="pb137" href="#pb137">137</a>]</span>was hare toekomst verzekerd en behoefde zij niet te werken voor haar brood. Dat maakte den goeden Jan in zijn hart gelukkig, +al kon hij er niet zonder smart aan denken dat Kayette nu ook, als zij aan de Behringstraat gekomen waren, afscheid van hen +zou moeten nemen. Had zij deel van den troep uitgemaakt als balletdanseres, dan zou dit niet noodig geweest zijn. + +</p> +<p>Maar Jan hield te veel van haar om niet blijde te wezen dat Sergius zich met de zorg voor het meisje belast had. Hijzelf voelde +immers ook eene levendige begeerte om van beroep te kunnen veranderen. Vol verlangen naar eene edeler bestemming, achtte hij +zich weinig geschikt voor het beroep van kunstenmaker en niet zelden was het hem gebeurd dat hij zich inwendig schaamde over +de toejuichingen, die hem op pleinen en markten om zijne groote behendigheid ten deel vielen. + +</p> +<p>Op zekeren avond met Sergius wandelende, maakte hij dezen deelgenoot van al zijne wenschen en van zijn heimelijk verdriet. +Hij kwam er voor uit dat hij eene, naar het hem voorkwam, rechtmatige eerzucht koesterde om vooruit komen. Misschien zouden +zijne ouders er in slagen, door de kermissen af te reizen en hun beroep van kunstenmakers te blijven uitoefenen, nog eenige +clowns en andere sujetten aan zich te verbinden en mettertijd een klein fortuin te verzamelen. Maar als dat gebeuren mocht, +zou het voor hem toch te laat wezen om eene meer eervolle loopbaan te zoeken. + +</p> +<p>—Ik schaam mij niet over mijne ouders, mijnheer Sergius. Ik zou ondankbaar zijn als dat het geval was. Zij zijn goed voor +hunne kinderen en wat zij in de mogelijkheid waren voor mij te doen, hebben zij gedaan. Maar ik voel dat ik aanleg genoeg +heb om eene fatsoenlijke betrekking met eer te vervullen, en ik zie geen kans iets anders te worden dan een arme kunstenmaker. + +</p> +<p>—Mijn vriend, antwoordde Sergius, ik begrijp volkomen uwe bedoeling. Laat mij u echter zeggen dat onverschillig welk beroep +iemand uitoefent, het altijd lof verdient, als hij op eerlijke manier door de wereld komt. Kunt gij u braver lieden voorstellen +dan uw vader en uwe moeder zijn? + +</p> +<p>—Zeker niet, mijnheer Sergius. + +</p> +<p>—Welnu, blijf hen dan hoogachten even als ik het doe. Het strekt u tot eer dat gij zulk eene loffelijke eerzucht koestert +en wie weet wat er in de toekomst nog voor u kan zijn weggelegd. Houd moed mijn jongen en reken er op dat ik voor u doen zal +wat ik kan. Gij kunt er van verzekerd zijn dat ik nimmer vergeten zal wat uwe ouders voor mij gedaan hebben. Indien ik er +ooit toe in staat ben, dan zal ik ongetwijfeld.......... + +<span class="pagenum">[<a id="pb138" href="#pb138">138</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p138.jpg" alt="Houd moed mijn jongen! (bladz. 137.)" width="505" height="720"><p class="figureHead">Houd moed mijn jongen! (bladz. <a href="#pb137" class="pageref">137</a>.) +</p> +</div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="pb139" href="#pb139">139</a>]</span></p> +<p>Terwijl Sergius zoo sprak, bemerkte Jan dat er als eene wolk over zijn gelaat trok en dat zijne stem eenigszins haperde. Het +was alsof hijzelf niet gerust was over zijne toekomst. Beiden zwegen een oogenblik; toen hervatte Jan het gesprek. + +</p> +<p>—Nu wij toch samen den tocht naar Port-Clarence doen, mijnheer Sergius, begrijp ik niet waarom gij niet verder met ons medegaat? +Gij hebt ons immers gezegd dat gij voornemens zijt naar Rusland en naar uwen vader terugtekeeren? + +</p> +<p>—Dat kan niet Jan, antwoordde Sergius. De onderzoekingen die ik in het verre Westen van Amerika heb aangevangen, zijn nog +niet ten einde gebracht. + +</p> +<p>—En blijft Kayette dan bij u? vroeg de ander. + +</p> +<p>Dit zeide hij op zulk een treurigen toon dat Sergius er onwillekeurig door getroffen werd. + +</p> +<p>—Nu ik eenmaal de zorg voor hare toekomst op mij genomen heb, zeide hij, dient zij ook in mijne nabijheid te blijven. + +</p> +<p>—Als gij met ons medegingt, behoefde zij u niet te verlaten en eenmaal in uw vaderland...... + +</p> +<p>—Mijne plannen zijn nog niet voorgoed vastgesteld. Meer kan ik u er op het oogenblik niet van zeggen. Te Port-Clarence zullen +wij nader overleggen. Het is niet onmogelijk dat ik dan uw vader iets anders zal voorstellen en van zijn antwoord zal het +afhangen wat er verder gebeurt. + +</p> +<p>Opnieuw bespeurde Jan dezelfde aarzeling in de woorden van den Rus. Hij wilde niet verder aandringen dewijl hij begreep dat +hij dan onbescheiden zou worden, maar na dit gesprek ontstond er tusschen hen beiden eene nog vriendschappelijker verhouding. +Sergius had het oprechte, degelijke en in alle opzichten voortreffelijke karakter van den flinken jongen op prijs leeren stellen. +Hij spaarde dus geen moeite om hem te helpen in zijne studiën en hem den weg te wijzen dien de jonge man zoo gaarne op wilde. +Wat vader en moeder Cascabel betreft, zij zagen met groote voldoening dat een man als Sergius hunnen zoon zooveel belangstelling +waardig keurde. + +</p> +<p>Te midden van dit alles liet Jan het jagersbedrijf echter niet rusten. Sergius was een hartstochtelijk liefhebber en vergezelde +hem gewoonlijk op zijne tochten. Dit gaf hun gelegenheid tot menig ernstig en leerzaam gesprek. Aan wild was in deze streek +geen gebrek en er liepen hazen genoeg rond om tien karavanen als de hunne van het noodige te voorzien. Bovendien was dit wild +niet alleen nuttig voor de keuken, maar ook in andere opzichten had het waarde. + +</p> +<p>—Kijk eens, zeide Cascabel, zulk een beest geeft ons een lekkeren <span class="pagenum">[<a id="pb140" href="#pb140">140</a>]</span>schotel, maar bovendien loopt het rond met een bonten mantel, een mof, een boa of een deken aan zijn lijf. + +</p> +<p>—Daar hebt gij groot gelijk in, mijn vriend, antwoordde Sergius, want nadat zij eenmaal hun dienst aan onze maag bewezen hebben, +kunnen zij met even veel voordeel in de kleerenkast gebruikt worden. Voor eene koude zooals gij in Siberië zult ondervinden +kunt gij geen voorzorgen genoeg nemen. + +</p> +<p>De hazenvellen werden dus zorgvuldig bewaard en het vleesch, dat niet dadelijk verbruikt kon worden, werd ingezouten om te +dienen in den winter, als het wild door de koude uit de poollanden wordt verjaagd. + +</p> +<p>Gebeurde het echter eene enkele maal dat de jagers geen haas of patrijs thuis brachten, dan ontzag Cornelia zich niet, op +de manier der Indianen een kraai of een raaf in den ketel te doen. Zulk eene soep smaakte niet minder goed. + +</p> +<p>Nu en dan kwam Jan of Sergius ook wel van de jacht terug met een prachtig koppel korhoenders. Bij zulk eene gelegenheid maakten +zij goede sier en werd er een waar feestmaal aangericht. + +</p> +<p>Er bestond dus niet het minste gevaar dat onze karavaan van honger zou omkomen, maar het was ook nog slechts het minst moeielijke +gedeelte van de gevaarvolle reis welke zij ondernomen hadden, waar zij op het oogenblik aan bezig waren. + +</p> +<p>Een van de ongemakken die zij te verduren hadden, en dat wel een van de ergste soort, waren de steken der muskieten. Nu hij +zich niet meer op engelschen grond bevond, verwenschte Cascabel dit hinderlijke gedierte uit den grond van zijn hart. De plaag +zou inderdaad niet te verduren geweest zijn indien de zwaluwen niet zulk eene geweldige hoeveelheid muskieten verslonden hadden. +Maar de zwaluwen zouden spoedig naar zuidelijker gelegen landen verhuizen, want in den omtrek der poollanden vertoeven zij +slechts korten tijd. + +</p> +<p>Den 9<sup>den</sup> Juli kwam de <i>Schoone Zwerfster</i> aan de samenvloeiing van twee rivieren, waarvan de eene zich in de andere stort. Dit is de Lewis-rivier, wier linkeroever +eerst eene wijde bocht beschrijft en vervolgens geheel in de Youkon overgaat. Kayette maakte hen opmerkzaam dat het bovengedeelte +dezer rivier ook onder den naam van Pelly-rivier bekend is. Voorbij de plek waar de Lewis zich met haar vereenigt, keert de +stroom zich recht naar het noordwesten. Een eind verder wordt zijne richting westelijk, waarna hij spoedig zijne wateren in +een ruimen inham van de Behringzee uitstort. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p141.jpg" alt="Fort Selkirk. (bladz. 142)." width="501" height="720"><p class="figureHead">Fort Selkirk<span class="corr" id="xd0e3323" title="Niet in bron">.</span> (bladz. <a href="#pb142" class="pageref">142</a>)<span class="corr" id="xd0e3329" title="Niet in bron">.</span></p> +</div><p> + + + +</p> +<p>Bij de samenvloeiing van de Lewis en de Youkon ligt weder <span class="pagenum">[<a id="pb142" href="#pb142">142</a>]</span>eene factory, het fort Selkirk, dat echter van minder beteekenis is dan het fort Youkon. Dit laatste ligt ongeveer honderd +mijlen verder naar beneden, op den rechteroever der rivier. + +</p> +<p>De jonge Indiaansche had aan de karavaan na het vertrek van Sitka goede diensten bewezen en zich bij menige gelegenheid een +vertrouwbare gids getoond. Vroeger met haren stam in deze streek rondtrekkende, had zij aan de oevers van de grootste rivier +in Alaska geruimen tijd doorgebracht. Sergius verlangde in bijzonderheden alles te weten wat op hare kindsheid betrekking +had. Dit was grootendeels eene ware lijdensgeschiedenis, een leven vol ontbering en gevaar, terwijl de stam der Indgeletés +eerst her en derwaarts trok, steeds kleiner werd en eindelijk geheel wegsmolt, zoodat er van haar familie ten laatste niemand +meer overbleef. Het eenige wat zij toen nog kon beproeven, was zich als dienstbode te gaan verhuren bij den een of anderen +ambtenaar of koopman te Sitka. Meer dan eens hoorde Jan haar dit treurige verhaal doen en telkens voelde hij het diepste medelijden +met de arme verlatene. + +</p> +<p>In de nabijheid van het fort Selkirk, aan den oever van de Youkon-rivier, ontmoetten zij eenige zwervende Indianen, behoorende +tot den stam der Birch-, of zooals Kayette het vertaalde, der Berk-indianen. Behalve de pijnboomen, de Douglas-dennen en de +ahornboomen, worden er namelijk in het binnenland van Alaska ook vele berkenboomen gevonden, naar welke deze inboorlingen +hunnen naam dragen. + +</p> +<p>Het fort Selkirk wordt bewoond door eenige beambten van de russisch-amerikaansche handelmaatschappij. Het is eigenlijk niets +dan eene stapelplaats van bont en pelterijen, waar de kooplieden der kuststreek op vaste tijden hunne inkoopen komen doen. + +</p> +<p>Deze lieden waren blijde dat er eenige afwisseling in hun eentonig bestaan kwam en haalden dus de <i>Schoone Zwerfster</i> met groote ingenomenheid in. Cascabel was daarom te eerder geneigd hier een etmaal te vertoeven. + +</p> +<p>Zij besloten echter op dit punt den reiswagen naar de overzijde der rivier te doen brengen, dewijl anders de overtocht misschien +op eene andere plek onder minder gunstige omstandigheden had moeten plaats hebben. De stroom wordt namelijk breeder en sneller +naarmate hij eene meer westelijke richting neemt en dichter bij de monding komt. + +</p> +<p>Dit geschiedde op raad van Sergius, die den loop der Youkon op de kaart nagegaan en bevonden had dat zij op dit punt van hunne +reis nog tweehonderd mijlen van Port Clarence verwijderd waren. + +</p> +<p>De <i>Schoone Zwerfster</i> werd dus met eene pont naar den rechteroever <span class="pagenum">[<a id="pb143" href="#pb143">143</a>]</span>overgezet. Daarbij verleenden niet alleen de bewoners van het fort hunne hulp, maar ook de in den omtrek gelegerde Indianen +die zich met de vischvangst op de rivier bezig houden. + +</p> +<p>De komst der karavaan was voor hen eene heugelijke gebeurtenis, want in ruil voor hunne hulp bij het overvaren, waren de reizigers +in staat den Indiaanschen stam een gewichtigen dienst te bewijzen, waar zij niet weinig dankbaar voor waren. + +</p> +<p>Hun opperhoofd lag op dat oogenblik gevaarlijk ziek, ten minste het had er allen schijn van. Hij had echter geen andere geneeskundige +hulp en geen medicijnen onder zijn bereik dan de geestenbezweerder van den stam en de middelen die bij deze soort van lieden +sedert onheugelijke tijden in gebruik zijn. Sedert eenige dagen hadden zij het opperhoofd midden op het dorpsplein nedergelegd, +waar dag en nacht een groot vuur brandende gehouden werd. De Indianen zaten in eenen kring rondom hem en zongen in koor een +smeekgebed aan den grooten Manitou, hun oppersten god, terwijl de geestenbezweerder al zijne kunsten in het werk stelde om +den boozen geest, die in het lichaam van den lijder gevaren was, daaruit te verjagen. Teneinde zekerder van zijne zaak te +zijn, beproefde hij zelfs dien geest in zijn eigen lichaam te doen overgaan, maar het bleek een koppige geest te zijn, die +zijne verblijfplaats niet verkoos te verlaten. + +</p> +<p>Gelukkig bezat Sergius eenige kennis van de geneeskunde. Door zijn hulp kwamen zij in het bezit van doeltreffende middelen +om den zieke beter te maken. + +</p> +<p>Nadat Sergius den lijder onderzocht had, kwam hij er spoedig achter wat hem schortte. Uit de reisapotheek der <i>Schoone Zwerfster</i> haalde hij een krachtig braakmiddel, dat beter werkte dan al de bezweringen van een geestenbanner ooit hadden kunnen doen. + +</p> +<p>De waarheid was dat het Indiaansche opperhoofd zijne maag overladen had. De thee, die hij sedert twee dagen bij kommen vol +inzwolg, was niet in staat geweest dit te verhelpen. + +</p> +<p>Tot groote voldoening van zijnen stam, schoot hij er dus het leven niet bij in. Dit beroofde de familie Cascabel van het schouwspel +der plechtigheden, waarmede de begrafenis van een Indiaanschen potentaat vergezeld gaat. Het woord begrafenis is hier echter +niet juist gekozen, want de Indianen zijn niet gewoon de lijken onder den grond te verbergen; maar hangen ze eenige voeten +boven de aarde in de vrije lucht op. Teneinde hun hiernamaals van dienst te kunnen zijn, leggen zij in de doodkist de pijp +van den overledene, zijnen boog, zijne pijlen, zijne sneeuwschoenen en de bonte kleedingstukken van meer of minder waarde +die hij des winters gewoon <span class="pagenum">[<a id="pb145" href="#pb145">145</a>]</span>was te dragen. Aldus toegerust wordt hij door den wind, gelijk een kind in zijne wieg, in den eeuwigen slaap heen en weder +geschommeld. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p144.jpg" alt="Zij hadden het zieke opperhoofd op het dorpsplein nedergelegd waar dag en nacht een groot vuur brandende gehouden werd. (bladz. 143.)" width="508" height="720"><p class="figureHead">Zij hadden het zieke opperhoofd op het dorpsplein nedergelegd waar dag en nacht een groot vuur brandende gehouden werd. (bladz. +<a href="#pb143" class="pageref">143</a>.) +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Na een verblijf van vier-en-twintig uren te Selkirk namen de Cascabels weder afscheid van de bewoners en de Indianen. Hun +eerste oponthoud aan den oever der rivier had hun niet kwaad bevallen. Zij moesten nu de Pelly-rivier langs trekken over eenen +hobbeligen oever die het de paarden soms lastig genoeg maakte. Eindelijk den 27<sup>sten</sup> Juli, zeventien dagen na hun vertrek van fort Selkirk, kwam de <i>Schoone Zwerfster</i> in het fort Youkon aan. + + +<span class="pagenum">[<a id="pb146" href="#pb146">146</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch13" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">XIII.</h2> +<h2 class="normal">Een inval van Cornelia Cascabel.</h2> +<p>Dit gedeelte der reis tusschen de forten Selkirk en Youkon had de <i>Schoone Zwerfster</i> op den rechteroever der rivier afgelegd. Zij waren echter op ongelijken afstand van den waterkant gebleven, teneinde niet +al de talrijke bochten, welke de rivier maakt en die soms door onbegaanbare moerassen omgeven worden, te moeten omtrekken. +Dit laatste is alleen het geval aan deze zijde, want op den linkeroever verheffen zich eenige <span class="corr" id="xd0e3402" title="Bron: heuvelreien">heuvelrijen</span> van matige hoogte, die naar het noordwesten uitloopen. In een anderen tijd van het jaar hadden zij moeite kunnen hebben om +sommige zijtakken van de Youkon over te komen, zooals de Stewart-rivier, waar geen overzetveer op onderhouden wordt. Maar +in den zomer staat er op de droogste plekken zoo weinig water dat deze kleine stroomen doorwaad kunnen worden. Toch zouden +zij nog dikwijls in verlegenheid verkeerd hebben als zij Kayette niet bij zich gehad hadden, die in de vallei goed thuis was +en hun de doorwaadbare plaatsen aan wist te wijzen. + +</p> +<p>Het was dus waarlijk gelukkig voor hen dat het Indiaansche meisje als gids dienst kon doen. Zij was zelve blijde als zij hare +vrienden op de eene of andere wijze nuttig kon zijn; zij voelde zich tevreden te midden dier lieden die als het ware hare +bloedverwanten vervangen hadden, en boven alles was de moederlijke zorg, die Cornelia haar toonde en die het arme meisje zoo +lang gemist had, haar onuitsprekelijk veel waard. +<span class="pagenum">[<a id="pb147" href="#pb147">147</a>]</span></p> +<p>Het land was hier en daar nog met bosschen bedekt en op verschillende plaatsen heuvelachtig. Maar over het algemeen vertoonde +het landschap zich reeds anders dan in den omtrek van Sitka. + +</p> +<p>De weersgesteldheid, die gedurende acht maanden van het jaar met den winter der poollanden gelijk staat, is oorzaak dat de +plantengroei hier niet tot groote ontwikkeling komen kan. Behalve hier en daar eenige populieren, waarvan de toppen boogvormig +gekromd zijn, behooren er in deze landstreek geene andere soorten van boomen thuis dan dennen en berken. Wat er voor het overige +nog gevonden wordt, zijn armoedige wilgeboomen, schraal van loof en fletsch van kleur, die door de scherpe winden, welke over +de IJszee komen aangieren, vroegtijdig van hunne bladeren beroofd worden. + +</p> +<p>Op de reis van fort Selkirk naar fort Youkon had de jacht voortdurend zooveel opgeleverd dat het niet noodig was geweest den +voorraad ingemaakte voedingsmiddelen aan te roeren om dagelijks de tafel van het noodige te voorzien. Er werden zooveel hazen +geschoten dat onze reizigers er eindelijk bijna beu van werden, al werd de hazenpeper, de hazensoep, de gebraden haas en de +hazenpastei ook nu en dan afgewisseld door eenden en ganzen, en door de eieren dier vogels, welke Sander en Napoleona goed +slag hadden om uit de holten, waarin ze verstopt lagen, te voorschijn te halen. Cornelia was eene volleerde keukenprinses +in het op verschillende wijze klaarmaken van eieren en andere dagelijks voorkomende spijzen, en liet zich daarop heel wat +voorstaan. Aan eetlust was bovendien nooit gebrek. + +</p> +<p>—Dit is nu toch eens een goed land om in te leven! riep Kruidnagel bij zekere gelegenheid uit, toen hij aan het afkluiven +van eene overheerlijke ganzenbout was. Jammer dat het niet meer in het midden van Europa of Amerika ligt. + +</p> +<p>—Lag het tusschen bewoonde landen, merkte Sergius op, dan zou er vermoedelijk zooveel wild niet zijn. + +</p> +<p>—Ten minste.... wilde Kruidnagel antwoorden. + +</p> +<p>Een blik van Cesar legde hem het zwijgen op en deed hem begrijpen dat hetgeen hij zeggen ging, onzin was. + +</p> +<p>Was het land wildrijk, in de beken en riviertjes die zich in de Youkon uitstortten, wemelde het van visschen. Sander en Kruidnagel +hengelden ijverig en brachten menig heerlijk zoodje thuis, vooral snoeken van de beste soort. Zij mochten vrij den hengel +uitwerpen waar zij goedvonden, want naar eene visch-akte kwam niemand hen vragen, zoodat het hen niets kostte dan de moeite +van het vangen. +<span class="pagenum">[<a id="pb148" href="#pb148">148</a>]</span></p> +<p>Voor kosten maken was trouwens de kleine Sander minder bevreesd dan iemand anders. Hij hield zich overtuigd dat, dank zij +hem, de toekomst der familie Cascabel voor altijd verzekerd was. Hij bezat immers dien geweldigen klomp goud, dien hij in +de Caribou-vallei opgeraapt en zorgvuldig in eenen hoek van den wagen verstopt had, verzekerd als hij was dat het een steen +was van onschatbare waarde. Hij had zijn geheim zorgvuldig bewaard en wachtte geduldig het oogenblik af waarop hij zijnen +schat in klinkende munt zou kunnen omwisselen. Wat een vreugde zou dat geven als hij plotseling zóó rijk werd! Niet voor zichzelf: +de goedhartige knaap dacht er niet aan, het geld voor zich te houden. Zijnen vader en zijne moeder wilde hij er gelukkig mede +maken en hen op die manier ruimschoots schadeloos stellen voor den laaghartigen diefstal, waar zij de slachtoffers van waren. + +</p> +<p>Toen de <i>Schoone Zwerfster</i> na ettelijke smoorheete dagen eindelijk te Youkon aankwam, waren al de reizigers uitgeput van vermoeienis. Er werd dus besloten +dat zij hier niet minder dan eene week vertoeven zouden. + +</p> +<p>—Gij kunt dat te geruster doen, zeide Sergius, dewijl dit fort slechts op een paar honderd mijlen afstands van Port-Clarence +ligt. Het is van daag eerst de 27<sup>ste</sup> Juli, en niet dan over twee of misschien drie maanden kan het ijs in de Behringstraat sterk genoeg wezen om den wagen te +dragen. + +</p> +<p>—Dat is zoo klaar als de dag, stemde Cascabel toe. Wij hebben dus den tijd om eene poos uit te blazen. + +</p> +<p>Dit was een welkom bericht, zoowel voor het tweehandige als voor het viervoetige personeel der <i>Schoone Zwerfster</i>. + +</p> +<p>Het fort Youkon is in het jaar 1847 opgericht. Het is de meest westelijke vestiging van de Hudsonsbaai-compagnie en ligt bijna +op den poolcirkel. Dewijl het fort tot het grondgebied van Alaska behoort, is de Hudsonsbaai-compagnie verplicht jaarlijks +eene schadeloosstelling te betalen aan de concurreerende vennootschap, de Russisch-Amerikaansche handelsvereeniging. + +</p> +<p>Niet vóór 1864 werden de gebouwen gezet waar de vestiging thans uit bestaat. Zij werden met eene palissadeering omringd en +waren juist gereed gekomen toen de troep van Cascabel in het fort aankwam, met het voornemen er eenige dagen te vertoeven. + +</p> +<p>De beambten boden hun gastvrij een verblijf binnen het fort aan, want in de loodsen en pakhuizen was plaats genoeg om hen +te herbergen; maar Cascabel bedankte met eenige sierlijke en klinkende volzinnen voor hunne uitnoodiging. Hij was aan de geriefelijkheden +van de <i>Schoone Zwerfster</i> gewend en wilde die niet missen. +<span class="pagenum">[<a id="pb149" href="#pb149">149</a>]</span></p> +<p>De bevolking van het fort bestond uit een twintigtal beambten der compagnie, meerendeels amerikanen, met eenige indiaansche +bedienden. In de nabijheid van het fort waren echter ettelijke honderden inboorlingen gelegerd. + +</p> +<p>De oorzaak daarvan was dat het fort Youkon de voornaamste verzamelplaats in Alaska is voor den handel in bontwerk en pelterijen. +Daar komen al de inlandsche stammen van het gewest bijeen, de Kotch-à-Koutchins, de An-Koutchins, de Tatantchoks, de Tananas +en voornamelijk de talrijkste aller stammen, de Co-Youkons, die het meest in de nabijheid der groote rivier gevestigd zijn. + +</p> +<p>Het fort is bijzonder gunstig voor dezen ruilhandel gelegen, want het is gebouwd in eenen hoek, dien de <span class="corr" id="xd0e3460" title="Bron: Youcon">Youkon</span> bij hare samenvloeiing met de Porcupine maakt. De rivier splitst zich op deze hoogte in vijf armen, langs welke de handelaars +gemakkelijk tot in het binnenland kunnen doordringen en zelfs over de Mackenzie-rivier met de Eskimo’s in aanraking kunnen +komen om met deze handel te drijven. + +</p> +<p>Dit net van waterwegen is dan ook vol vaartuigen die zich voor den stroom laten afdrijven of er tegen oproeien. Dit zijn vooral +de zoogenaamde <i>baïdarres</i>, lichte sloepjes van geöliede beestenvellen gemaakt, die op de naden met vet worden bestreken om ze beter waterdicht te maken. +Met deze broze vaartuigen zien de Indianen niet tegen groote watertochten op, terwijl zij hunne schuitjes uit het water nemen +en op hunnen rug verder dragen zoodra het varen door stroomversnellingen of watervallen onmogelijk wordt gemaakt. + +</p> +<p>Intusschen is het vervoer te water slechts gedurende drie maanden van het jaar open, want al de overige maanden liggen de +wateren met eene dikke ijskorst bedekt. De <i>baïdarre</i> verandert dan van bestemming en wordt eene slede. Het voertuig, van voren uitloopend in eene omgebogen punt als de voorsteven +eener schuit, wordt met riemen van elandenvel bijeengehouden; een span honden of rendieren trekt het en het vliegt met groote +snelheid voort. Voetgangers met hunne lange sneeuwschoenen aan de voeten, komen echter nog vlugger vooruit. + +</p> +<p>Cesar Cascabel mocht weder van geluk spreken! Hij kwam juist op het geschikte tijdstip te fort Youkon, terwijl de pelterijenhandel +het levendigst was. De Indianen hadden bij honderden in den omtrek der factory hun kamp opgeslagen. + +</p> +<p>—De drommel moge mij halen, riep Cesar uit, als wij daar niet een voordeeltje van hebben. Het is hier eene echte kermis; wij +zijn kermiskunstenaars; wat is dus natuurlijker dan dat wij onze kunsten eens vertoonen? Wat zegt gij er van, mijnheer Sergius? + +<span class="pagenum">[<a id="pb150" href="#pb150">150</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p150.jpg" alt="Eene baïdarre, of sloep van geoliede beestenvellen. Zie bl. 149." width="505" height="720"><p class="figureHead">Eene baïdarre, of sloep van geoliede beestenvellen. Zie bl. <a href="#pb149" class="pageref">149</a>. +</p> +</div><p> + +<span class="pagenum">[<a id="pb151" href="#pb151">151</a>]</span></p> +<p>—Ik heb er niets tegen mijn vriend, maar ik twijfel of de opbrengst veel te beteekenen zal nebben. + +</p> +<p>—In elk geval maken wij toch onze kosten goed, want die bedragen niemendal. + +</p> +<p>—Dat moge waar zijn, antwoordde Sergius, maar ik zou toch wel eens van u willen hooren hoe die eenvoudige inlanders hunne +plaats moeten betalen, want zij hebben evenmin Amerikaansch als Russisch geld. + +</p> +<p>—Welnu dan betalen zij met muskusrattenvellen, met beverhuiden, weet ik het, met alles wat zij hebben! In het ergste geval +zullen deze vertooningen het goede gevolg hebben dat wij er onze spieren weder eens mede uitrekken, want ik ben altijd maar +bang dat onze ledematen door gebrek aan oefening zullen achteruitgaan. Wij moeten nog voorstellingen geven, te Perm, te <span class="corr" id="xd0e3495" title="Bron: Nischni">Nisjni</span> en op andere plaatsen en ik verkies geen dwaas figuur met mijnen troep te maken als wij op uw geboortegrond komen werken. +Zoo iets zou ik niet overleven mijnheer Sergius, ik verzeker u dat ik er dood van zou gaan! + +</p> +<p>Het fort Youkon is de voornaamste nederzetting in deze streek en op een ruim terrein aan den rechteroever der rivier gelegen. +Het heeft de gedaante van een langwerpigen vierhoek, op de hoeken versterkt door vierkante torens, die vrij veel overeenkomst +hebben met de molens op een bewegelijk bovenstuk, zooals die in het Noorden van Europa worden aangetroffen. Binnen het fort +staan verscheidene gebouwen, dienende tot woonplaatsen voor de beambten der compagnie en hunne gezinnen; verder twee groote +afgesloten loodsen, die als bergplaatsen dienen voor pelterijen en waar altijd een voorraad huiden van marters, bevers en +zwarte of zilvergrijze vossen gevonden wordt, benevens verschillende vellen van minder waarde. + +</p> +<p>Het is niet alleen een eentonig, maar ook een treurig leven dat door de bewoners van het fort geleid wordt. Hun voornaamste +voedsel is elandenvleesch, gebraden, geroosterd, gekookt of gestoofd, eene enkele maal afgewisseld door rendierenvleesch. +Alle andere benoodigdheden moeten zij doen komen uit de factorij York, aan de Hudsonsbaai, op zes of zevenhonderd mijlen afstands +gelegen. Het spreekt dus van zelf dat de gemeenschap met die afgelegen plaats niet druk is. + +</p> +<p>In den namiddag nadat zij de <i>Schoone Zwerfster</i> onder dak gebracht hadden, ging Cascabel met zijn gezin een bezoek brengen aan de tusschen de Youkon en de Porcupine gelegerde +Indianen. + +</p> +<p>De tijdelijke woningen waarin deze inboorlingen verblijf hielden, <span class="pagenum">[<a id="pb152" href="#pb152">152</a>]</span>verschilden naarmate van den stam waartoe zij behoorden. Het waren hutten van boomschors of van dierenvellen, steunende op +palen en met bladeren overdekt; of tenten van eene katoenen stof die door de Indianen geweven wordt; of ook planken loodsen +die in en uit elkaar genomen kunnen worden naarmate het noodig is. + +</p> +<p>Wat eene vermakelijke verscheidenheid ook in de kleederen! Sommigen droegen ze van dierenvellen, anderen van lijnwaad; als +hoofddeksel gebruikten zij allen eenen krans van bladeren, tevens een voorbehoedmiddel tegen de muggenbeten. De vrouwen droegen +eene wijde jurk en sieraden van schelpen aan neus, lippen en ooren. De mannen pronkten met eene soort van nestels, waarvan +de naalden dienden om des winters hun lange overjas van elandenvel, met het bont binnenwaarts gekeerd, vast te maken. Mannen +en vrouwen waren bovendien niet weinig trotsch op hunne snoeren valsche paarlen, die meer op prijs gesteld worden naarmate +ze grooter zijn. Onder de verschillende stammen waren de Tananas gemakkelijk te onderscheiden aan hunne met allerlei kleuren +beschilderde gezichten, en aan de vederen die zij op hun hoofd droegen en die met stukken roode klei overeind gehouden werden. +Zij hadden een lederen vest en een broek van rendierenvel aan, waren met vuursteengeweren gewapend en voorzien van kruithoorns, +die zij met veel smaak weten uit te snijden en te versieren. + +</p> +<p>Bij wijze van geld gebruiken deze Indianen schelpen van eene soort, <i>dentalium</i> geheeten, die ook bij de stammen op Vancouver-eiland in gebruik zijn. Zij dragen die bevestigd aan het kraakbeen van hun +neus en nemen er zooveel af als noodig is als zij iets te betalen hebben. + +</p> +<p>—Dat is een goedkoope portemonnaie, merkte Cornelia op, en zij loopen geen gevaar die te verliezen. + +</p> +<p>—Ten minste als hun neus niet afvalt, meende de snuggere Kruidnagel. + +</p> +<p>—Als het ’s winters erg koud is, kon dat wel eens gebeuren, antwoordde Cascabel. + +</p> +<p>De legerplaats der Indianen gaf een zonderling en woelig tafereel te zien. + +</p> +<p>Onnoodig te zeggen dat Cascabel spoedig een gesprek met eenige inboorlingen had aangeknoopt. Hunne taal, die veel overeenkomst +met het chinouk heeft, verstond hij ten naastenbij en Sergius die russisch met hen sprak, diende voor zooveel noodig als tolk. + +</p> +<p>De eerste dagen werd er tusschen de inlandsche kooplieden en de beambten der russische compagnie druk handel gedreven, en +de troep van Cascabel vond toen geene gelegenheid om eene voorstelling voor het publiek te geven. +<span class="pagenum">[<a id="pb153" href="#pb153">153</a>]</span></p> +<p>De Indianen waren intusschen te weten gekomen dat zij eenen troep fransche kunstenmakers in hun midden hadden, die een grooten +naam hadden wegens hunne vlugheid en hunne behendigheid in het koorddansen en duikelen. Iederen avond kwamen zij in grooten +getale de <i>Schoone Zwerfster</i> aangapen. Nog nooit hadden zij zulk een prachtig beschilderd rijtuig onder de oogen gehad. Wat zij er vooral aardig aan vonden, +was dat het zulk eene gemakkelijk verplaatsbare verblijfplaats was, want bij het nomadenleven dat zij leidden, moest hun dit +bijzonder geriefelijk voorkomen. Wie weet of ook de Indianen nog niet eens op de gedachte zullen komen om hunne hutten op +wielen te zetten. Dat zullen dan geen rollende woningen, maar rijdende dorpen wezen! + +</p> +<p>Onder deze omstandigheden voelde Cascabel zich hoe langer hoe meer geprikkeld om eene buitengewone voorstelling te geven. +Er werd dus afgesproken dat de vertooning zou plaats hebben »op algemeen en vereerend verlangen der Indianen van het fort +Youkon”! + +</p> +<p>Een van de inboorlingen waarmede Cascabel terstond na zijne aankomst kennis gemaakt had, was een <i>tyhi</i>, dat wil zeggen het opperhoofd van eenen stam. Dit was een man met een knap uiterlijk, een jaar of vijftig oud, snugger en +zelfs met iets geslepens in zijne trekken. Meermalen was hij in de <i>Schoone Zwerfster</i> te gast geweest en telkens had hij te kennen gegeven dat de lieden van zijnen stam uiterst benieuwd waren om den franschen +troep aan het werk te zien. + +</p> +<p>Gewoonlijk had de <i>tyhi</i> een Indiaan van een dertig jaren bij zich, Fir-Fu genaamd, met een fijn en innemend gelaat. Dit was de toovenaar van den +stam, een behendig goochelaar, die overal in den omtrek van de Youkon wegens deze eigenschappen bekend was. + +</p> +<p>—Dat is dus een broeder in de kunst, zeide Cascabel toen de <i>tyhi</i> hem zijnen vriend voorstelde. + +</p> +<p>Zij bezegelden hunne kennismaking met een hartelijken dronk en rookten toen met hun drieën de vriendschapspijp. + +</p> +<p>Na verschillende gesprekken waarin de <i>tyhi</i> telkens er op aangedrongen had dat de Cascabels eene voorstelling zouden geven, werd die bepaald op den 3<sup>den</sup> Augustus. Zij spraken ook af dat de Indianen daarbij zouden medewerken, want deze waren er op gesteld te doen zien dat zij +voor geen europeanen in sterkte, behendigheid en vlugheid onderdeden. + +</p> +<p>Dit is licht te begrijpen wanneer men weet dat de Indianen in Alaska en overal in het verre Westen groote liefhebbers zijn +van lichaamsoefeningen en van kunstenmaken, waarbij zij allerlei grappen en potsen verkoopen. +<span class="pagenum">[<a id="pb154" href="#pb154">154</a>]</span></p> +<p>Op den bepaalden dag en uur was er een talrijk publiek saamgestroomd en kwamen er ook een half dozijn Indianen voor den dag, +die groote houten maskers met afschuwelijke monstergezichten voor hadden. Mond en oogen dier maskers konden door middel van +draden bewogen worden, zoodat het was alsof de leelijke tronies leefden. De meeste gezichten liepen uit in eene punt als de +snavel van eenen vogel en men kan zich nauwelijks voorstellen hoe ontzettend zij grijnsden. John Bull, de aap, had bij hen +in de leer kunnen gaan. + +</p> +<p>Het spreekt van zelf dat vader en moeder Cascabel, Jan, Sander, Napoleona en Kruidnagel voor deze plechtige gelegenheid zich +in hunne kermispakken gestoken hadden. + +</p> +<p>De plaats der voorstelling was een groot weiland, met boomen omringd en de <i>Schoone Zwerfster</i> op den achtergrond, alsof er eene tooneelvertooning gegeven moest worden. Op de voorste plaatsen zaten de europeesche beambten +van het fort met hunne vrouwen en kinderen. Aan weerszijden waren eenige honderden Indiaansche mannen en vrouwen in een halven +kring geschaard. Er werd menige pijp gerookt in afwachting dat de voorstelling beginnen zou. + +</p> +<p>De gemaskerde inboorlingen, die ook hunne kunst zouden vertoonen, stonden op eenigen afstand. + +</p> +<p>Toen het oogenblik daar was, vertoonde Kruidnagel zich op het plat van den reiswagen en hield zijne gebruikelijke aanspraak +tot het »geëerd publiek”. + +</p> +<p>—Mijneheeren Indianen en Indiaansche dames, nu zult gij komen te zien wat er te kijken is.... + +</p> +<p>Maar Kruidnagel sprak de taal der Indianen niet, zoodat er alle waarschijnlijkheid bestond dat zijne welsprekendheid te eenenmale +hare werking miste. + +</p> +<p>Wat echter ieder begreep, dat waren de muilperen die hij als naar gewoonte van zijnen patroon opliep en de schoppen tegen +zijn achterste welke hij, mede als naar gewoonte, in ontvangst nam met de gelatenheid van een hansworst, wiens bestemming +het is zich daarvoor te laten gebruiken. + +</p> +<p>Toen Kruidnagel uitgesproken had, nam Cesar het woord. + +</p> +<p>Hij maakte eene buiging voor het publiek en gaf het kommando: De beesten op het appèl! + +</p> +<p>De twee honden, Wagram en Marengo, werden op de opene plaats vóór den wagen gebracht en vertoonden hunne kunsten, tot groot +vermaak der Indianen die nog nooit zulke proeven van dressuur gezien hadden. Daarna kwam John Bull, de aap, over den rug van +den windhond en den poedel buitelen, wat hij zoo vlug en met <span class="pagenum">[<a id="pb155" href="#pb155">155</a>]</span>zulke malle bewegingen deed, dat het ernstige Indiaansche publiek schudde van lachen. + +</p> +<p>Al dien tijd blies Sander met de volle kracht zijner longen in de klephoorn, roffelde Cornelia op de kleine en Kruidnagel +op de groote trom. Als de inboorlingen door deze muziek geen juist denkbeeld gekregen hebben van een europeesch orkest, heeft +het alleen aan hun muzikaal gehoor gelegen. + +</p> +<p>De gemaskerde Indianen zagen dit alles aan zonder een vin te verroeren. Klaarblijkelijk achtten zij het oogenblik nog niet +gekomen om handelend op te treden en bewaarden zij hunne krachten. + +</p> +<p>—De jongejuffrouw Napoleona op de gespannen koord! riep Kruidnagel door eenen roeper. + +</p> +<p>Door haren vader begeleid, maakte de kleine meid een sierlijk compliment voor de menigte. + +</p> +<p>Eerst danste zij op den grond, bevallig en vlug, tot groote tevredenheid der toeschouwers, die echter hunnen bijval niet toonden +door in de handen te klappen maar door telkens goedkeurend met hunne hoofden te knikken. Dit verminderde niet toen zij op +het koord sprong dat tusschen de twee bokken gespannen was en zij daarover huppelde, sprong en danste met eene lichtheid, +die voornamelijk de bewondering der Indiaansche vrouwen opwekte. + +</p> +<p>—Nu is het mijne beurt! riep Sander toen zijn zusje gedaan had. Daar kwam hij aan, maakte eene buiging, buitelde over zijn +hoofd, liep op zijne handen, duikelde weder, wrong zijne ledematen in allerlei bochten, zoodat nu eens zijne armen als beenen +en dan weder zijne voeten als handen dienst deden, of zijn hoofd onder zijn bovenlijf door kwam kijken. Met een vervaarlijken +luchtsprong bekroonde hij zijne vertooning. + +</p> +<p>Ook Sander vond bijval, zooals trouwens altijd het geval was. Maar hij had tenauwernood tijd gehad om het publiek te bedanken +door zijn voorhoofd tot op den grond te doen nederbuigen, of daar kwam een Indiaansche knaap, van Sander’s leeftijd, uit het +zestal te voorschijn. Zijn masker had hij afgezet. + +</p> +<p>Al de kunsten die de jonge Cascabel verricht had, deed de wilde hem na en dat met zulk eene vlugheid en zoo gemakkelijk dat +de beste acrobaat het niet had kunnen verbeteren. Misschien deed hij het niet zoo bevallig als Sander, maar in geoefendheid +stond hij zeker niet bij dezen achter. De toekijkende Indianen knikten dan ook met nog grooter ingenomenheid hunnen landsman +toe. + +</p> +<p>Natuurlijk waren alle leden van den troep van Cascabel beleefd genoeg om hunne toejuichingen aan die van het publiek te paren. +Maar hun aanvoerder wilde niet dat zij het onderspit zouden delven. <span class="pagenum">[<a id="pb156" href="#pb156">156</a>]</span>Daarom gaf hij Jan een teeken om zijne kunsten te vertoonen waarin hij meende dat niemand hem kon overtreffen. + +</p> +<p>Jan begreep dat hij de eer der familie op te houden had. Aangemoedigd door een goedkeurend gebaar van Sergius en een vriendelijk +knikje van Kayette, bracht hij achtereenvolgens zijne flesschen, borden, ballen, messen, schijven en stokjes op het tapijt. +Door eerzucht geprikkeld, overtrof hij bij deze gelegenheid zichzelf. + +</p> +<p>Vader Cascabel kon niet nalaten de gemaskerde Indianen een uitdagenden en zelfvoldanen blik toe te werpen, als wilde hij hun +toeroepen: + +</p> +<p>—Welnu, wat zegt ge daarvan? Doet dat eens na als ge kunt!” + +</p> +<p>Blijkbaar namen de gemaskerden het ook zoo op, want nadat de <i>tyhi</i> een teeken gegeven had, trad een hunner naar voren en wierp zijn masker af. + +</p> +<p>Dit was Fir-Fu, de toovenaar van den stam. Ook hij had zijnen naam op te houden en tevens de eer van het Indiaansche ras te +handhaven. + +</p> +<p>Al de voorwerpen waarmede Jan gewerkt had, nam de Indiaan achtereenvolgens ter hand. De een na de ander deed hij al de kunsten +van den jongen Cascabel na. Messen en flesschen, schijven en ringen, ballen en stokken, hij liet ze allen over en door elkaar +buitelen dat het een lust was en het moest erkend worden dat hij het niet minder sierlijk, vlug en onberispelijk deed als +Jan. + +</p> +<p>Kruidnagel, die niet gewoon was iemand anders te zien werken dan de leden der familie Cascabel, stond beteuterd. Wijd spalkte +hij zijne oogen open en zijn mond bleef eindelijk geopend staan van verbazing. + +</p> +<p>Ditmaal was het alleen uit beleefdheid en om zich goed te houden, dat Cascabel hielp toejuichen. + +</p> +<p>—’t Is wat moois, mompelde hij, met die Roodhuiden. Wie had dat ooit kunnen denken! Waar hebben de kerels het geleerd? Maar +wij mogen ons niet laten overbluffen! + +</p> +<p>In den grond van zijn hart zat hij deerlijk in de klem. Hier waar hij als een wonder dacht aangegaapt te zullen worden, vond +hij mededingers die tegen hem opgewassen waren. En wat voor mededingers? Inboorlingen van Alaska, niet veel beter dan wilden! +Wat eene vernedering voor zijne kunstenaars-ijdelheid! Men is kunstenmaker met hart en ziel, of men is het in het geheel niet! + +</p> +<p>—Komaan kinderen, riep hij met eene stentorstem, vooruit met de menschen-pyramide. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p157.jpg" alt="Fir-Fu, de Indiaansche kunstenmaker. Zie bl. 156." width="502" height="720"><p class="figureHead">Fir-Fu, de Indiaansche kunstenmaker. Zie bl. <a href="#pb156" class="pageref">156</a>. +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>In een oogwenk stormden zij allen naar hem toe en klommen tegen hem op. Hij had zijne voeten stevig op den grond gezet, <span class="pagenum">[<a id="pb158" href="#pb158">158</a>]</span>wijdbeens, de lendenen strak, de borstkas zoo wijd mogelijk uitgezet. Vlug als een eekhoorn was Jan op zijnen rechterschouder +gesprongen. Daar gaf hij de hand aan Kruidnagel, die op den linkerschouder post had gevat. Sander stond op het hoofd van zijnen +vader en boven op Sander was Napoleona geklommen, die van deze verhevene standplaats kushanden aan de menigte toewierp. + +</p> +<p>Maar de fransche pyramide stond te nauwernood, of tegenover haar verrees de Indiaansche. Zonder hunne maskers af te leggen +hadden de inboorlingen eenen toren van menschen gevormd, niet van vijf maar van zeven geledingen, zoodat zij met eene verdieping +boven die der Cascabels uitstak. De eene pyramide tegenover de andere! + +</p> +<p>Ditmaal konden de toeschouwers zich niet inhouden, maar barstten zij in daverende toejuichingen ter eere hunner landslieden +los. Het oude Europa was overwonnen door het jonge Amerika! En nog wel een jong Amerika van Co-Youkons, van Tananas en van +Tatanchoks! + +</p> +<p>Cesar Cascabel zonk bijna door den grond van ergernis. Het scheelde weinig of eene onhandige beweging, die hij niet inhouden +kon, had zijn geheelen menschenlast tegen den grond doen tuimelen. + +</p> +<p>—Die beroerde kerels! mompelde hij, nadat zijne pyramide weder afgetuigd was. + +</p> +<p>Tevergeefs poogde Sergius hem te troosten, door op te merken dat het de moeite niet waard was om het zich aan te trekken. + +</p> +<p>—De moeite niet waard? Ik kan wel merken dat gij geen kunstenaar zijt. + +</p> +<p>Toen wendde hij zich tot zijne vrouw. + +</p> +<p>—Komaan Cornelia, riep hij, laat hun eens zien wat voor klappen met de vlakke hand gij geven kunt! Het zal mij toch benieuwen +of er onder die wilden een is die de »overwinnares van Chicago” aandurft. + +</p> +<p>Maar moeder Cascabel kwam niet van hare plaats. + +</p> +<p>—Welnu Cornelia? + +</p> +<p>—Neen Cesar! + +</p> +<p>—Wat, wilt gij die apen geen lesje geven en meteen de eer van onze familie weder herstellen? + +</p> +<p>—Die zal ik herstellen, antwoordde Cornelia bedaard. Laat mij maar begaan. Ik heb mijn plan in mijn hoofd. + +</p> +<p>Nu was het zoo gesteld, dat als deze buitengewone vrouw een plan had, men het best deed met zich daarmede in het geheel niet +te bemoeien en alles stil aan haar over te laten. Het ergerde haar niet minder dan haar man dat de Indianen hen de baas waren, +<span class="pagenum">[<a id="pb160" href="#pb160">160</a>]</span>en als zij er kans toe zag zou zij zeker niet nalaten hen op hare manier dat in te peperen. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p159.jpg" alt="De fransche en de indiaansche pyramide. Zie bl. 158." width="500" height="720"><p class="figureHead">De fransche en de indiaansche pyramide. Zie bl. <a href="#pb158" class="pageref">158</a>. +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Zonder iets meer te zeggen was Cornelia in den reiswagen verdwenen. Ongerust en niet wetende wat hij er van denken moest, +hoeveel vertrouwen hij ook in zijne vrouw stelde, oogde Cascabel haar na. + +</p> +<p>Na een oogenblik oponthoud kwam moeder Cascabel weer voor den dag. Zij plaatste zich tegenover de Indiaansche kunstenmakers, +die zich in eene groep om haar heen schaarden. + +</p> +<p>Toen verzocht zij den voornaamsten beambte van het fort, hetgeen zij te zeggen had aan de inboorlingen te vertolken. + +</p> +<p>Ziehier hetgeen zij woord voor woord liet overbrengen in onberispelijke Alaska’sche taal: + +</p> +<p>—Indiaansche mannen en vrouwen, in de lichaamsoefeningen die kracht en vlugheid vereischen, hebt gij talenten aan den dag +gelegd die niet onbeloond mogen blijven. Ik kom u uwe belooning aanbieden.... + +</p> +<p>Het publiek luisterde met onverdeelde aandacht. + +</p> +<p>—Ziet hier mijne handen, vervolgde Cornelia. De hoogstgeplaatste personen in Europa hebben die meermalen gedrukt! Ziet hier +mijne wangen. De machtigste souvereinen van de oude wereld hebben het zich eene eer gerekend die te mogen kussen! Welnu, deze +handen, deze wangen, ik bied ze u aan! Indianen van Amerika, drukt en kust ze! + +</p> +<p>De inlanders lieten zich niet lang bidden. Eene gelegenheid als deze, om eene hand en eenen zoen te krijgen van zulk eene +kranige vrouw, werd hun niet iederen dag geboden. + +</p> +<p>Een hunner, een knappe kerel van den Tanana-stam, wilde de hand, die Cornelia hem toestak, grijpen. Maar op dat oogenblik +ontving hij eenen schok, die hem deed opspringen als eene veer. Hij gaf een schreeuw van ontzetting en deinsde terug. + +</p> +<p>—O Cornelia! riep Cascabel uit. Nu begrijp ik alles. Hoe kan ik u genoeg bewonderen! + +</p> +<p>Sergius, Jan, Sander, Napoleona en Kruidnagel hielden zich den buik vast van het lachen over het koopje dat de slimme vrouw +de wilden leverde. + +</p> +<p>—Komaan, hernam zij, terwijl zij hare armen weder uitgestrekt hield. Wie heeft er lust? + +</p> +<p>Maar de Indianen waren bang geworden. Zij geloofden dat er eene bovennatuurlijke macht in het spel was. + +</p> +<p>Na eene poos vatte echter de <i>tyhi</i> moed. Langzaam stapte hij op Cornelia toe, bleef op twee passen van haar af staan en nam hare indrukwekkende persoonlijkheid +op met oogen, die van niets minder dan gerustheid getuigenis gaven. +<span class="pagenum">[<a id="pb161" href="#pb161">161</a>]</span></p> +<p>—Komaan oude! riep Cesar Cascabel. Wees niet bang! Geef mijne vrouw een zoen! Ik verzeker u dat het niet moeilijk, maar heel +pleizierig is! + +</p> +<p>De <i>tyhi</i> stak schuchter de hand uit en raakte even eenen vinger van de schoone Europeesche aan. + +</p> +<p>Ook hij kreeg een schok en viel bijna onderste boven. Hij brulde van schrik en het geheele publiek stond verbaasd. Indien +het zoo gevaarlijk was de hand van Cornelia te beroeren, wat zou er dan niet gebeuren als iemand probeerde hare wangen aan +te raken, »die de machtigste potentaten van Europa gekust hadden!” + +</p> +<p>Het duurde eene poos, maar eindelijk kwam er toch een die het wilde wagen. Dat was de toovenaar Fir-Fu. Als er iemand was +die zich boven duivelskunstenarijen verheven mocht achten, dan was hij het. Onbeschroomd ging hij vlak tegenover Cornelia +staan. Hij beschreef eenen kring om haar heen, liet zich door het geschreeuw der inboorlingen moed inspreken, vatte haar toen +met zijne armen aan en gaf haar tegelijk midden op haar gelaat een zoen die klapte. + +</p> +<p>Maar ditmaal was het niet een, maar eene reeks buitelingen die de waaghals maakte. De toovenaar veranderde opeens in een acrobaat! +Zonder er iets tegen te kunnen doen maakte hij een paar luchtsprongen en kwam te midden zijner ontzette landslieden terecht. + +</p> +<p>Dien raadselachtigen invloed oefende Cornelia op den toovenaar en op degenen, die hem voorgegaan waren, eenvoudig uit door +op het knopje te drukken van eene kleine draagbare electrische batterij, die zij in hare zak verborgen had, en met behulp +waarvan zij anders de »electrische vrouw” vertoonde. + +</p> +<p>—Vrouw, vrouw! riep haar man uit, terwijl hij voor de oogen der verbaasde Indianen haar in zijne armen sloot zonder dat het +hem iets deerde. Hoe slim bedacht! Hoe.... + +</p> +<p>—Even slim als electrisch! zeide Sergius. + +</p> +<p>De inboorlingen konden niet anders denken dan dat dit wonderdadige vrouwspersoon de macht had om den donder te doen gehoorzamen +aan haren wil. Wie haar maar even aanraakte, werd immers tegen den grond geslagen! Blijkbaar kon zij niemand minder wezen +dan de gemalin van den Grooten Geest, die zich verwaardigd had op de aarde af te dalen en mijnheer Cascabel voor tweeden man +te nemen. + + + +<span class="pagenum">[<a id="pb162" href="#pb162">162</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch14" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">XIV.</h2> +<h2 class="normal">Van Fort Youkon naar Port-Clarence.</h2> +<p>Dien avond, terwijl het geheele gezin bijeen was, werd er na eenige beraadslaging besloten dat de karavaan twee dagen na deze +gedenkwaardige voorstelling, van fort Youkon zou opbreken. + +</p> +<p>Het was duidelijk—dit was de slotsom van eenige zeer verstandige opmerkingen van mijnheer Cascabel—dat indien het hem te doen +ware geweest om nieuwe leden voor zijnen troep aan te werven, hij die onder de inboorlingen van Alaska voor het kiezen zou +gehad hebben. Al kostte het hem eenige moeite het te erkennen, hij moest toegeven dat deze Indianen een buitengewonen aanleg +voor het vak van kunstenmaker aan den dag legden. In het turnen, in de oefeningen op het koord, als goochelaars of als equilibristen, +onverschillig op welk deel der kunst zij zich toe wilden leggen, zij zouden het er altijd ver in kunnen brengen. Men mocht +veronderstellen dat hunne verkregene behendigheid voor een goed deel de vrucht van oefening was; maar de natuur had toch nog +meer voor hen gedaan, want zij waren van hunne geboorte af gespierd, lenig en vlug. Hij kon zonder onbillijk te zijn niet +ontkennen dat zij zich op gelijken voet met de familie Cascabel hadden gemeten. Het was een geluk dat de laatstgenoemde het +veld had kunnen behouden, dank zij de vindingrijkheid van »de koningin aller electrische vrouwen.” + +</p> +<p>Wij mogen niet verzwijgen dat de beambten van het fort, voor het meerendeel weinig ontwikkelde lieden die nooit iets van de +<span class="pagenum">[<a id="pb163" href="#pb163">163</a>]</span>wereld gezien hadden, even verbaasd als de inboorlingen hadden gestaan over hetgeen er onder hunne oogen was voorgevallen. +Maar er werd na overleg besloten dat ook hun het geheim niet geopenbaard zou worden, teneinde den geheimzinnigen stralenkrans +van Cornelia’s verborgen talenten niet te doen verflauwen. Het gevolg daarvan was dat de bewoners van het fort den volgenden +dag, toen zij als naar gewoonte een praatje kwamen maken in de <i>Schoone Zwerfster</i>, zich niet al te dicht dorsten te wagen in de nabijheid der vrouw, die iemand aan zulke schokken bloot kon stellen, niettegenstaande +zij hen thans met haar innemendsten glimlach ontving. Niet zonder eenige aarzeling staken zij haar de hand toe. Ook de <i><span class="corr" id="xd0e3762" title="Bron: tihy">tyhi</span></i> en de toovenaar kwamen weder schuchter te voorschijn. Dolgraag hadden zij willen weten wat er eigenlijk achter stak, want +met dit geheim hadden zij hun voordeel kunnen doen en hun aanzien onder de lieden van hunnen stam zou er niet weinig door +verhoogd zijn. Maar het werd hun niet geopenbaard. + +</p> +<p>Alle toebereidselen voor de afreis waren nu afgeloopen. Des ochtends van den 6<sup>den</sup> Augustus namen de Cascabels van hunne gastheeren afscheid en de karavaan, terdege van de vermoeienissen der reis uitgerust, +hervatte haren tocht langs den rechteroever der rivier in de richting van het Westen. + +</p> +<p>De kaart van het terrein was door Sergius en Jan zorgvuldig geraadpleegd, waarbij Kayette hun weder eenige nuttige inlichtingen +gaf. De meeste dorpen, waar zij door moesten, had zij vroeger bezocht en zij verzekerde hun dat er niet eene rivier van eenige +beteekenis op hunnen weg lag. + +</p> +<p>In den eersten tijd behoefden zij er nog niet aan te denken om de Youkon-vallei te verlaten. Den rechteroever der rivier volgende +tot aan den post Nelu, zouden zij eerst aan het dorp Nuclakayette komen. Van daar tot het fort Noulato hadden zij nog ongeveer +tachtig mijlen af te leggen. Daar zouden zij de Youkon-rivier verlaten en in recht Westelijke richting verder gaan. + +</p> +<p>De tijd van het jaar was nog altijd gunstig, de warmte over dag dragelijk, maar des nachts werd het merkbaar koeler. Kwam +er niets in den weg, dan mocht Cascabel er zeker van zijn dat hij te Port-Clarence kon wezen vóór dat de winter hem het voorttrekken +onmogelijk maakte. + +</p> +<p>Het zal misschien iemand verwonderen dat de geheele reis tot dusver zoo zonder onoverkomelijke moeielijkheden werd afgelegd. +Maar men dient in aanmerking te nemen dat de tocht ging door een tamelijk vlak land, in het goede seizoen, terwijl de dagen +op hun langst waren en het weer niets te wenschen overliet. Naderhand, <span class="pagenum">[<a id="pb164" href="#pb164">164</a>]</span>aan gene zijde van de Behringstraat, als de onafzienbare vlakten van Siberië, door stormen geteisterd en diep met sneeuw bedekt, +vóór hen zouden liggen, stond hun heel wat anders te wachten. Over al deze gevaren, die zij te gemoet gingen, liep op zekeren +avond hun gesprek. + +</p> +<p>—Ik ben er niet bang voor, zeide Cascabel, die nooit den moed verloor. Wij zullen er ons wel doorheen slaan. + +</p> +<p>—Ik help het u wenschen, antwoordde Sergius. Maar ik raad u, zoodra gij den voet op den Siberischen grond gezet hebt, terstond +in zuid-westelijke richting verder te trekken, zóó dat gij spoedig op zuidelijker breedte komt waar gij met de <i>Schoone Zwerfster</i> minder van de koude te lijden zult hebben. + +</p> +<p>—Dat was ook ons voornemen, mijnheer Sergius, stemde Jan toe. + +</p> +<p>—Gij kunt dat te veiliger doen, dewijl gij van de Siberische bevolking niets te duchten hebt, ten minste—zou Kruidnagel zeggen—indien +gij niet te midden der meer noordelijk rondzwervende stammen terecht komt. Uw ergste vijand zal de koude zijn. + +</p> +<p>—Wij zullen op onze hoede wezen, zeide Cascabel en ik twijfel niet of wij zullen het er goed afbrengen. Alleen spijt het ons, +mijnheer Sergius, dat gij de verdere reis niet met ons medemaakt. + +</p> +<p>—Ja, zeker spijt ons dat! voegde Jan er met eenen zucht bij. + +</p> +<p>Sergius merkte niet zonder ontroering op hoe zij allen aan hem gehecht waren en omgekeerd was dit met hem niet minder het +geval. Naarmate zij langer in elkanders gezelschap verkeerden, werd de vriendschap tusschen hen inniger. Voor allen zou de +scheiding smartelijk wezen, en wie weet of het hun gegeven zou zijn, bij eene zoo uiteenloopende bestemming als de hunne, +elkander ooit terug te zien? Daar kwam nog bij dat Sergius Kayette zou medenemen en het was hem niet ontgaan dat Jan’s broederlijke +genegenheid voor het jonge meisje eigenlijk een anderen naam verdiende. Of Cascabel reeds iets gemerkt had van hetgeen er +in het gemoed van zijnen zoon omging, wist Sergius niet, maar wat Cornelia betreft, aangezien deze verstandige vrouw het niet +dienstig oordeelde er iets van te zeggen, wilde ook hij er niet over beginnen. Eene verklaring zou trouwens tot niets hebben +kunnen leiden, want als de aangenomen dochter van Sergius ging het meisje eene andere toekomst tegemoet en Jan gaf zich dus +over aan verwachtingen die toch niet verwezenlijkt schenen te kunnen worden. + +</p> +<p>Zonder ernstige hinderpalen en zonder overgroote vermoeienis, werd de reis voortgezet. Vóór dat het ijs in de Behringstraat +zich vastgezet had zou de <i>Schoone Zwerfster</i> te Port Clarence zijn. Daar zou zij stellig nog verscheidene weken hebben te wachten en <span class="pagenum">[<a id="pb165" href="#pb165">165</a>]</span>er was dus niet de minste reden om van menschen of paarden buitengewone inspanning te vorderen. + +</p> +<p>Intusschen kon alles van eene onvoorziene kleinigheid afhangen. Werd een van de paarden ziek of gewond, of brak er een wiel, +dan zouden zij zich in groote moeielijkheid bevinden. De grootste voorzichtigheid bleef dus wenschelijk. + +</p> +<p>De eerste drie dagen volgden zij eenvoudig den loop der rivier, recht westelijk; maar toen de Youkon eene richting naar het +Zuiden begon te nemen, vonden zij het geraden niet van den vijfenzestigsten breedtegraad af te wijken<a class="noteref" id="xd0e3808src" href="#xd0e3808">1</a>. + +</p> +<p>De rivier maakt hier vele bochten door eene steeds nauwer wordende vallei, tusschen eenige rijen heuvelen van matige hoogte, +welke op de kaart »wallen” genoemd worden dewijl ze in hunnen vorm veel overeenkomst met borstweringen hebben. + +</p> +<p>Het ging niet heel gemakkelijk om door dit heuvelachtige terrein heen te komen, te meer dewijl zij alle voorzorgen moesten +gebruiken om geen ongeluk aan hun voertuig te krijgen. Waar de weg te steil was, werd de wagen voor een gedeelte afgeladen +en hielpen zij allen de wielen voortduwen, hetgeen te meer raadzaam was, merkte Cascabel op, »dewijl waarschijnlijk niemand +in dit land iets van een wagenmaker vernomen had.” + +</p> +<p>Zij hadden ook enkele riviertjes door te trekken, zooals de Nocolocargout, de Shetehaut en de Klakencot. Gelukkig stond er +in dezen tijd van het jaar niet veel water en het viel hun nergens moeilijk eene doorwaadbare plek te vinden. + +</p> +<p>Indianen worden er tegenwoordig weinig meer aangetroffen in dit gedeelte van het land, dat vroeger nog doorkruist werd door +eenige stammen, die thans bijna geheel uitgestorven zijn. Nu en dan kwamen zij een enkel troepje tegen dat op weg was naar +de kuststreek in het zuidwesten, om daar in het najaar op de visscherij uit te gaan. + +</p> +<p>Ook ontmoetten zij eenige handelaars die van de monding der Youkon-rivier kwamen en naar de verschillende nederzettingen der +russisch-amerikaansche handelsvereeniging bestemd waren. Niet zonder verwondering staarden deze reizigers het helbeschilderde +rijtuig en zijne passagiers aan. Er werd een groet en een »goede reis!” gewisseld en daarna ging ieder zijns weegs. + +</p> +<p>Den 13<sup>den</sup> Augustus kwam de <i>Schoone Zwerfster</i> in het fort Nuclakayette, op honderd-twintig mijlen afstands van fort Youkon. Dit is niets dan een kantoor voor den pelterijenhandel; +de beambten komen er zelden buiten. Uit verschillende punten van Aziatisch-Rusland <span class="pagenum">[<a id="pb167" href="#pb167">167</a>]</span>en van het noordelijk deel van Amerika komen zij daar bijeen en drijven er handel ten spijt van hunne concurrenten, de lieden +van de Hudsonsbaai-compagnie. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p166.jpg" alt="Intusschen werd de jacht niet door Sergius en Jan verzuimd. Zie bl. 167." width="504" height="720"><p class="figureHead">Intusschen werd de jacht niet door Sergius en Jan verzuimd. Zie bl. <a href="#pb167" class="pageref">167</a>. +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Nuclakayette is dus ook voor de inboorlingen eene verzamelplaats waar zij de pelterijen, die zij gedurende den winter machtig +hebben weten te worden, afgeven. + +</p> +<p>Nadat zij een eindweegs de rivier op zijde hadden laten liggen teneinde niet al hare bochten te moeten medemaken, waren zij +nu den stroom weder genaderd, ter plaatse waar dit dorp vriendelijk te midden van lage heuvels en groene boschjes gelegen +is. Het fort is omringd van eene omrastering en daar buiten staan eenige houten hutten. Door het malsche weiland stroomden +murmelende beekjes en een drietal vaartuigen lagen in de Youkon aan den oever vastgemaakt. Het geheel bood een aangenaam tafereel +aan, dat tot rust scheen uit te noodigen. De hier verblijf houdende Indianen behoorden tot den Tanana-stam. Dat is, zegt men, +het mooiste inboorlingen-type van noordelijk Alaska. + +</p> +<p>Zoo uitlokkend als het er echter uitzag, de <i>Schoone Zwerfster</i> vertoefde er toch niet langer dan een etmaal, want de paarden hadden geen behoefte aan meer rust. Cascabel was voornemens +zich langer op te houden te Noulato, wat eene vrij aanzienlijke plaats is en waar meer gelegenheid bestond om nog het een +en ander aan te schaffen dat zij voor hunne reis door Siberië noodig zouden hebben. + +</p> +<p>Natuurlijk werd intusschen de jacht niet door Sergius en Jan verzuimd. Soms namen zij Sander op hunne tochten mede. Het groote +wild bestond nog altijd uit elanden en rendieren, die onbeschroomd over de vlakten draafden, of zich in de boschjes en boomgroepen, +welke tamelijk schaars hier aangetroffen worden, ophielden. Op de moerassige plekken hadden zij gelegenheid tot menig mooi +schot op ganzen, watersnippen, langstaart-eenden, gewone wilde eenden en maakten zij ook enkele reigers buit, die echter om +te eten niet veel waarde hebben. + +</p> +<p>Toch beweerde Kayette dat de Indianen veel van reigervleesch houden, voornamelijk echter wanneer zij niets anders op schotel +hebben. Den 13<sup>den</sup> Augustus werd daarmede de proef genomen aan het ontbijt, maar al de ervaring en het talent van Cornelia waren niet in staat +te beletten dat het een taai en droog eten gevonden werd. Alleen Wagram en Marengo hadden er vrede meê en die knaagden dan +ook het laatste vezeltje van het karkas af. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p168.jpg" alt="Soms namen zij Sander mee. (Zie bl. 167)." width="501" height="720"><p class="figureHead">Soms namen zij Sander mee. (Zie bl. <a href="#pb167" class="pageref">167</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>In tijden van gebrek worden trouwens ook uilen, valken en zelfs marters niet door de Indianen versmaad. Maar zij nemen <span class="pagenum">[<a id="pb169" href="#pb169">169</a>]</span>daartoe toch alleen hunne toevlucht wanneer zij niets anders hebben. + +</p> +<p>Den 14<sup>den</sup> Augustus moest de <i>Schoone Zwerfster</i> door eene bochtige kloof tusschen steile heuvelen, die den oever der rivier vormen, heengeholpen worden. Ditmaal was het +pad zoo ongebaand en hobbelig alsof het de uitgedroogde bedding eener beek was, en ondanks alle genomen voorzorgen gebeurde +er een klein ongeval. Gelukkig brak er alleen een van de lamoenen van den wagen en geen wiel, zoodat de breuk met touwen tijdelijk +weder te heelen was en zij geen langdurig oponthoud ondervonden. + +</p> +<p>Nadat zij achtereenvolgens de dorpen Suquongilla en Newicargout, aan het riviertje van dien naam, voorbijgetrokken waren, +werd de weg verder op minder bezwaarlijk. Zij hadden nu de heuvels achter den rug en zoo ver het oog reikte zagen zij niets +dan eene vlakte vóór zich. Een viertal kleine rivieren liepen er doorheen, doch in dezen tijd des jaars waren hare beddingen +geheel droog. In het seizoen der stortregens en sneeuwstormen had de karavaan onmogelijk deze richting kunnen volgen. + +</p> +<p>Toen zij een dezer kreekjes, de Milo-cargout, waar nauwelijks een voet water stond, doorwaadden, merkte Cascabel op dat er +een dam dwars door de rivier gelegd was. + +</p> +<p>—Kijk, zeide hij, nu er toch een dam in dit water gebouwd werd, hadden zij ook even goed eene brug er over kunnen leggen, +hetgeen met hoog water gemakkelijker wezen zou. + +</p> +<p>—Dat is zeker vader, antwoordde Jan, maar de werklieden die dezen dam gemaakt hebben, zouden niet in staat zijn geweest eene +brug te bouwen. + +</p> +<p>—Waarom niet? + +</p> +<p>—Omdat het werklieden zijn op vier pooten, anders gezegd bevers. + +</p> +<p>Jan’s vermoeden was juist en zij hadden gelegenheid het vernuft dezer nijvere dieren te bewonderen, die bij het leggen hunner +dammen zorgvuldig rekening houden met de richting van den stroom, en ze tevens hoog genoeg maken om boven den hoogsten waterstand +uit te steken. Ook de helling der zijden van zulk eenen dam wordt nauwkeurig zóó gemaakt dat die het best aan de persing van +het water weerstand kunnen bieden. + +</p> +<p>—Dat hebben die bevers toch niet op school kunnen leeren! riep Sander uit. + + +</p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p170.jpg" alt="Door eene bochtige kloof tusschen steile heuvelen. (Zie bl. 169.)" width="510" height="720"><p class="figureHead">Door eene bochtige kloof tusschen steile heuvelen<span class="corr" id="xd0e3894" title="Niet in bron">.</span> (Zie bl. <a href="#pb169" class="pageref">169</a>.) +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>—Zij behoefden er ook niet voor school te gaan, antwoordde Sergius. Schoolgeleerdheid, die het niet altijd bij het rechte +eind heeft, is niet noodig om te leeren wat men door instinct weet, en dit vergist zich nimmer. De bevers hebben dezen dam +opgeworpen zoo als de mieren hunne nesten, zooals de spinnen hunne webben en <span class="pagenum">[<a id="pb171" href="#pb171">171</a>]</span>zooals de bijen de cellen in hunne woningen maken. Ook de boomen en kruiden brengen hunne bloesems en vruchten voort bij instinct. +Zij maken nooit eene fout, maar gaan ook nooit vooruit en in het werk, dat zij te verrichten hebben, is ook geen vooruitgang +mogelijk. De bever bouwt in onzen tijd even zorgvuldig als de eerste bever die ooit op den aardbol gezien werd. Ontwikkeling +ligt niet in de bestemming der dieren; deze is den mensch voorbehouden en hij alleen is in staat, van trap tot trap zich te +verheffen, zoowel waar het de kunst, als de nijverheid of de wetenschap betreft. Het bewonderenswaardige instinct der dieren, +dat hen in staat stelt zoo vernuftig te werk te gaan, perst ons rechtmatige bewondering af, maar wij mogen uit die wonderen +der natuur geen gevolg trekken voor hetgeen ons menschen te doen staat. + +</p> +<p>—Ik begrijp volkomen uwe bedoeling, mijnheer Sergius, antwoordde Jan. Dat is het onderscheid tusschen instinct en rede. Al +staat de rede bloot aan dwalingen, toch moet zij op hooger prijs geschat worden. + +</p> +<p>—Dat valt niet tegen te spreken, zeide Sergius. Al onze dwalingen, die wij mettertijd leeren inzien en verbeteren, vormen +den weg van den vooruitgang. + +</p> +<p>—Maar in elk geval, hield Sander vol, blijf ik bij hetgeen ik gezegd heb. Die bevers hebben niet school behoeven te gaan. + +</p> +<p>—Zeker niet, maar menschen die geen onderwijs genoten hebben, zijn ook niets meer dan beesten, was Sergius antwoord. + +</p> +<p>—Maar nu wat anders, kwam Cornelia tusschenbeide, die altijd een oog had op den practischen kant der dingen. Kan men die bevers +eten? + +</p> +<p>—Zonder twijfel, antwoordde Kayette. + +</p> +<p>—Ik heb zelfs ergens gelezen, voegde Jan er bij, dat een beverstaart een lekkere schotel is. + +</p> +<p>Zij waren niet in de gelegenheid zich daarvan te overtuigen, want op dit oogenblik waren er geen bevers in de kreek te zien. + +</p> +<p>Na de Milo-cargout te zijn overgetrokken, hield de <i>Schoone Zwerfster</i> op het dorp Sacherteloutain, een van de voornaamste vestigingen der Co-Youkon-Indianen aan. Op raad van Kayette namen zij +eenige voorzorgen tegen deze van nature zeer diefachtige wilden. Zij kwamen nieuwsgierig naar den wagen kijken, maar er werd +goed opgepast dat niet een er in kwam. Uit vrije beweging werden er echter eenige kralen en andere snuisterijen aan de voornaamsten +van den stam ten geschenke gegeven, hetgeen een goeden indruk maakte zoodat beide partijen in vrede van elkaar scheidden. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p134.jpg" alt="Na de Milo-cargout te zijn overgetrokken. (Zie bl. 171)." width="503" height="720"><p class="figureHead">Na de Milo-cargout te zijn overgetrokken. (Zie bl. <a href="#pb171" class="pageref">171</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Langs den smallen voet der walachtige heuvels gaande, werd <span class="pagenum">[<a id="pb173" href="#pb173">173</a>]</span>hun tocht weder een weinig moeilijker, maar zij konden geen anderen weg kiezen zonder op een nog bergachtiger terrein te komen. + +</p> +<p>Het ging dus nu langzamer vooruit en toch begon het zaak te worden om niet onnoodig te talmen. Hoewel het overdag nog altijd +zacht bleef, werd het des nachts hoe langer hoe kouder. Zij konden trouwens niets anders verwachten, want zij bevonden zich +nu reeds op korten afstand van de Poolstreek. + +</p> +<p>De karavaan was hier op eene plek gekomen waar de Youkon-rivier met eenen vrij scherpen hoek zich naar het Noorden keert. +Zij moesten nog den oever houden tot waar de Co-Youkon, die zich in twee bochtige armen splitst, hare wateren in de Youkon +uitstort en zij hadden bijna eenen dag noodig om eene doorwaadbare plaats te vinden, want Kayette was niet in staat, dewijl +het water reeds merkbaar gerezen was, die terstond aantewijzen. + +</p> +<p>Voorbij deze laatste hindernis konden zij met de <i>Schoone Zwerfster</i> recht Zuid op, totdat zij door een weder tamelijk heuvelachtige streek in het fort Noulato aankwamen. + +</p> +<p>Dit is voor de <span class="corr" id="xd0e3949" title="Bron: russsisch">russisch</span>-amerikaansche handelsvereeniging eene belangrijke nederzetting. Het is de noordelijkste factorij in het Westen van Amerika. +Volgens de waarnemingen van den reiziger <span class="corr" id="xd0e3952" title="Bron: Frederik">Frederick</span> Whymper, ligt zij op 64° 42′ noorderbreedte en 155° 36′ <span class="corr" id="xd0e3955" title="Bron: -lengte">westerlengte</span>. + +</p> +<p>Toch zou niemand op het eerste gezicht vermoed hebben dat hij zich in dit gedeelte van Alaska zoo dicht bij het pool-ijs bevond. + +</p> +<p>De bodem is hier ontegenzeggelijk vruchtbaarder dan in den omtrek van fort Youkon. Overal ziet men hoog opgaande boomen, overal +malsche groene weilanden, zonder nog te spreken van de uitgestrekte vlakten die voor den landbouw groote waarde zouden hebben, +want er ligt eene dikke laag teelaarde op den vetten kleibodem. Aan water is ook geen gebrek: de Noulato loopt met een aantal +bochten in zuidwestelijke richting en een geheel net van kreeken, of <i>Cargout’s</i>, stroomt naar het noordoosten. De plantengroei bepaalt zich echter, behalve de straks bedoelde boomen, tot eenige heestergewassen, +die wilde bessen voortbrengen en aan de natuur overgelaten blijven. + +</p> +<p>Het fort Noulato bestaat weder uit verscheidene gebouwen, ingesloten door eene omrastering, versterkt met twee torens. De +Indianen mogen des nachts in het geheel niet en over dag nooit in grooten getale binnenkomen. Binnen het omrasterde gedeelte +staan hutten, loodsen en houten pakhuizen; in plaats van glasruiten zijn de vensters voorzien van robbenblazen. Al deze afgelegen +posten in <span class="pagenum">[<a id="pb174" href="#pb174">174</a>]</span>het verre Westen van Amerika zijn zoo eenvoudig en armoedig mogelijk. + +</p> +<p>Cascabel en zijn gezin werden er dan ook met vreugde ontvangen. Verloren in eene eenzame wildernis en van alle geregelde gemeenschap +met de buitenwereld verstoken, is het voor de bewoners niet alleen eene welkome afleiding maar een waar feest als er eens +bezoekers komen. Zoo lang kunnen zij niet onder weg geweest zijn, of het nieuws dat zij medebrengen is altijd versch. + +</p> +<p>De ingezetenen van het fort Noulato waren een twintigtal russische of amerikaansche beambten. Zij verklaarden zich terstond +bereid de reizigers alles te bezorgen wat zij noodig konden hebben. De handelsvereeniging voorziet hen van alle levensbehoeften, +maar bovendien gaan zij in den zomer druk op de elanden- en de rendierenjacht en visschen zij geregeld in de Youkon. Deze +is tamelijk vischrijk, vooral wordt er ééne soort veel gevangen, die <i>naliena</i> genaamd en in den regel als voedsel aan de honden gegeven wordt. De <i>naliena</i>-lever wordt echter voor degenen die er aan gewend zijn, voor een goed eten gehouden. Het spreekt van zelf dat de bewoners +van Noulato vreemd stonden te kijken toen zij de <i>Schoone Zwerfster</i> zagen aankomen. Nog meer verbaasd waren zij echter toen zij van Cascabel’s voornemen hoorden om door Siberië naar Europa +te trekken. Van zoo iets hadden zij nog nooit gehoord. Dat konden alleen franschen bedenken! Zij bevestigden echter dat het +gedeelte der reis tot Port-Clarence geen bezwaar zou opleveren en dat de reizigers dit achter den rug konden hebben vóór dat +de grond in Alaska met de langdurige sneeuw van den winter bedekt zou zijn. + +</p> +<p>Op raad van Sergius werd er overgegaan tot het aankoopen van verschillende benoodigdheden voor den tocht over de steppen. +In de eerste plaats eenige brillen die onmisbaar zijn voor een langen tocht over sneeuwvelden. De Indianen stonden hen voor +eenige kralen een dozijn van die toestellen af. Het waren houten brillen zonder glazen, of eigenlijk oogkleppen die het geheele +oog bedekken, met eene nauwe spleet om doorheen te zien. Dit weinige is genoeg om zooveel gewaar te worden als men noodig +heeft om te zien waar men loopt; ware het oog onbedekt of de spleet wijder, dan zou de felle weerkaatsing der sneeuw onvermijdelijk +eene ontsteking te weeg brengen. Alle leden van ons reisgezelschap moesten die oogkleppen aanpassen, en het bleek dat zij +er spoedig aan gewennen zouden. + +</p> +<p>Na aldus het gezicht beveiligd te hebben, moest er ook aan hunne voeten gedacht worden. Want met gelakte schoenen of zelfs +<span class="pagenum">[<a id="pb175" href="#pb175">175</a>]</span>met gewone laarzen is het niet mogelijk in den winter over de siberische steppen te trekken. + +</p> +<p>In het pakhuis te Noulato was een voorraad laarzen van robbenvel voorhanden. Dezen worden ingesmeerd met eene laag vet en +zijn dan volkomen waterdicht, zoodat ze voor eene lange voetreis over sneeuw en ijs het best geschikt zijn. + +</p> +<p>Cascabel maakte bij deze gelegenheid weder eene zeer verstandige opmerking. + +</p> +<p>—Het is altijd het doelmatigst, zich te kleeden op de manier van de dieren in het land waar men zich bevindt. In Siberië hooren +robben thuis; niets natuurlijker dus dan dat wij ons als robben toetakelen. + +</p> +<p>—Als robben met brillen op! kwam Sander vertellen en deze bijvoeging droeg de hooge goedkeuring van zijnen vader weg. + +</p> +<p>Twee dagen vertoefde de karavaan te Noulato en dit was voldoende om het trouwe span paarden te doen uitrusten. Zij hadden +haast om te Port-Clarence te komen. Den 21<sup>sten</sup> Augustus in de ochtendschemering ging de <i>Schoone Zwerfster</i> weder op marsch. Van nu af lieten zij den rechteroever der Youkon voorgoed achter zich liggen. + +</p> +<p>Deze groote rivier buigt zich namelijk op dit punt naar het zuidwesten om zich een eind verder in de Norton-golf uit te storten. +Met den oever verder te volgen zouden zij zonder eenig nut hunne reis langer gemaakt hebben, want de riviermonding is beneden +de Behringstraat gelegen. Zij zouden dus van daar verder noordwaarts op Port-Clarence hebben moeten trekken, over een strand +vol kreeken, inhammen en moerassen, dat voor de paarden hoogst vermoeiend geweest zou zijn<span class="corr" id="xd0e4006" title="Niet in bron">.</span> + +</p> +<p>Het begon nu reeds fijn koud te worden. De zonnestralen vallen hier in zeer schuinsche richting op de aarde en geven veel +licht maar weinig warmte. Veeltijds hingen er groote grijze wolken, die er uitzagen alsof zij spoedig als sneeuw zouden neerkomen. +Er werd niet veel klein wild meer gezien en de trekvogels begonnen reeds een milder verblijf in zuidelijker streken op te +zoeken. + +</p> +<p>Tot dusverre mocht ons reisgezelschap van geluk spreken dewijl het nog zoo weinig hinder van de vermoeienissen der reis gehad +had. Dit hadden zij echter zeker ook te danken aan hunne ijzersterke gestellen, een gevolg van hun leven in de open lucht +onder de meest verschillende klimaten, en van de gehardheid die zij door aanhoudende lichaamsoefening gekregen hadden. Zij +mochten dus de verwachting koesteren dat zij behouden en wel te Port-Clarence zouden komen. +<span class="pagenum">[<a id="pb176" href="#pb176">176</a>]</span></p> +<p>Dit gebeurde dan ook op den 5<sup>den</sup> September. Zij hadden toen ruim vijfhonderd mijlen afgelegd sedert Sitka en ruim elfhonderd van de Sacramento tot daar, in +het geheel dus ongeveer zeventien honderd mijlen. Zij hadden daar zeven maanden over gedaan en waren nu het Westen van Amerika +in zijne volle lengte doorgetrokken. + + + +<span class="pagenum">[<a id="pb177" href="#pb177">177</a>]</span></p> +<div class="footnotes"> +<hr class="fnsep"> +<p class="footnote"><span class="label"><a class="noteref" href="#xd0e3808src" id="xd0e3808">1</a></span> Dit is dezelfde breedte als Drontheim in Noorwegen. +</p> +</div> +</div> +<div id="ch15" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">XV.</h2> +<h2 class="normal">Port-Clarence.</h2> +<p>Port-Clarence is het meest noordwestelijk gelegen punt dat door de Vereenigde Staten aan de Behringstraat bezeten wordt. Het +ligt ten Zuiden van Kaap Prins-van-Wales, in een kleinen inham op dat gedeelte der kust, dat den neus vormt van het menschengezicht +waar de geheele strandlijn van Alaska op lijkt. De haven heeft een uitmuntenden ankergrond en wordt daarom op hoogen prijs +gesteld door de scheepsgezagvoerders, voornamelijk door die der walvischvaarders die in de Noordelijke IJszee hunne prooi +komen achtervolgen. + +</p> +<p>Voor de <i>Schoone Zwerfster</i> werd een kwartier uitgezocht nabij de binnenzijde der haven, niet ver van de plek waar een riviertje uitwatert, beschut door +hooge rotsen, op wier top eenige magere berken hunne wortels in den harden steengrond hebben weten te doen dringen. Hier zouden +zij het langste oponthoud der geheele reis hebben, want zij moesten er vertoeven zoo lang de Behringstraat nog niet geheel +toegevroren en het ijs over de geheele breedte nog niet dik genoeg was om den wagen te dragen. + +</p> +<p>Er kon geen sprake van zijn om den reiswagen met een der vaartuigen, die tusschen Port-Clarence en de overzijde heen en weer +varen, over te zetten, want dit zijn slechts visscherschuiten van geringen diepgang. Er was dus geen ander middel om op de +kust van <span class="corr" id="xd0e4034" title="Bron: Azie">Azië</span> te komen dan te wachten tot de geheele zeeëngte in een onafzienbaar ijsveld veranderd zou zijn. +<span class="pagenum">[<a id="pb178" href="#pb178">178</a>]</span></p> +<p>De lange rust die zij gedwongen waren te nemen, kwam hun goed te pas nu zij op het punt stonden aan het tweede gedeelte hunner +reis te beginnen, waar de groote moeielijkheden eerst recht eenen aanvang zouden nemen en waar zij met felle koude en zware +sneeuwstormen te kampen zouden krijgen, althans zoo lang de <i>Schoone Zwerfster</i> niet in het mildere klimaat van Zuidelijk Siberië aangekomen zou zijn. Vóór dat zij daar konden zijn, moesten zij eenige +zeer moeilijke weken, misschien maanden doorworstelen en zij mochten het als een geluk beschouwen dat hun de noodige tijd +gelaten werd om aan de toebereidselen voor dien zwaren tocht de laatste hand te leggen. Wel hadden zij het een en ander aangeschaft +bij de Indianen in het fort Noulato, maar er ontbraken toch nog verschillende zaken die Cascabel bij de handelaars te Port-Clarence +of bij de inboorlingen hoopte te kunnen krijgen. + +</p> +<p>Het was dus voor ieder een aangenaam oogenblik toen hun aanvoerder het gebruikelijke commando hooren liet: + +</p> +<p>—Op de plaats: rust! + +</p> +<p>Dit bevel, dat ook door soldaten op marsch of bij militaire manoeuvres het liefst gehoord wordt, liet Sander altijd volgen +door den uitroep: + +</p> +<p>—Verbreekt de gelederen! + +</p> +<p>Zij wachtten dan ook geen oogenblik langer om her- en derwaarts te gaan kijken wat er op de plaats te zien was. + +</p> +<p>Natuurlijk had ook de <i>Schoone Zwerfster</i> te Port-Clarence bij hare nadering niet weinig de aandacht getrokken. Nog nooit had zulk eene rollende woning zich zoo ver, +tot aan de uiterste spits van Noord-Amerika, gewaagd. Voor de eerste maal kregen de verbaasde inboorlingen eenen troep fransche +kunstenmakers te zien. + +</p> +<p>Op dat oogenblik bevonden zich te Port-Clarence, behalve de gewone bevolking van Eskimo’s en kooplieden, eenige russische +ambtenaren. Deze hadden tot dusver in Alaska dienst gedaan maar tengevolge der inlijving bij de Vereenigde Staten last gekregen +naar het schiereiland der Tchouktchis op de aziatische kust of naar Petropavlovk, de hoofdstad van Kamschatka, te vertrekken. +Deze ambtenaren bleven bij de andere bewoners niet achter om de <i>Schoone Zwerfster</i> welkom te heeten, maar vooral de Eskimo’s ontvingen de reizigers met groote ingenomenheid. + +</p> +<p>Dit waren dezelfde Eskimo’s welke de beroemde zeevaarder Nordenskjöld twaalf jaren later in deze streken ontmoette, toen hij +zijn vermaarden tocht deed waarbij hij den noordoostelijken doortocht tusschen Azië en Amerika ontdekte. Bij die gelegenheid +vond hij sommige dier inboorlingen reeds gewapend met revolvers en achterlaadgeweren, <span class="pagenum">[<a id="pb179" href="#pb179">179</a>]</span>de eerste vruchten der van elders ingevoerde beschaving. + +</p> +<p>Aangezien de zomer pas ternauwernood geëindigd was, hadden ook de inboorlingen te Port-Clarence hunne winterkwartieren nog +niet betrokken. Zij hielden verblijf onder kleine, sierlijke tenten, vervaardigd van zware katoenen stof in verschillende +kleuren, welke met gevlochten stroo aaneengehecht was. Allerlei keukengereedschap van kokosnoten vervaardigd, werd in die +tenten gebruikt. + +</p> +<p>Dit maakte dat Kruidnagel, toen hij die voorwerpen voor het eerst zag, uitriep: + +</p> +<p>—Er groeien dus kokosboomen in de bosschen van dit Eskimo-land! + +</p> +<p>—Ten minste.... verbeterde Sergius, als die noten niet met walvischvaarders uit de Stille Zuidzee-eilanden zijn aangevoerd +en hier te Port-Clarence in betaling gegeven. + +</p> +<p>Dit was inderdaad het geval. Er bestond op dit tijdstip reeds een levendig verkeer tusschen de amerikanen en de inboorlingen, +waarvan de invloed op de manieren der Eskimo’s duidelijk merkbaar was. + +</p> +<p>Het is hier de plaats om op te merken, hetgeen ook later blijken zal, dat er niet de geringste overeenkomst in uiterlijk of +in zeden bestaat tusschen de Eskimo’s van de amerikaansche kust en de inboorlingen van Siberië. Zelfs verstaan de stammen +in Alaska de taal niet, welke aan de westzijde van de Behringstraat gesproken wordt. Hunne eigen taal is vol engelsche en +russische uitdrukkingen, zoodat het niet moeilijk viel hen te verstaan. + +</p> +<p>Reeds in de eerste dagen nadat zij te Port-Clarence hunnen intrek genomen hadden, geraakten de Cascabels in kennis met de +inboorlingen dier plaats. Zij werden gastvrij door deze lieden in hunne tenten ontvangen en maakten dan ook geen zwarigheid +hen in de <i>Schoone Zwerfster</i> toe te laten, waarvan zij geen oogenblik spijt behoefden te hebben. + +</p> +<p>Deze Eskimo’s zijn over het algemeen veel beschaafder dan men gewoonlijk denkt. Veelal stelt men zich voor dat het eene soort +van pratende robben zijn, half visch half vleesch, maar met menschengezichten, en deze verkeerde voorstelling wordt in de +hand gewerkt door de kleederen die zij dragen, vooral in den winter. Maar het heeft er niets van. Te Port-Clarence zien de +lieden van den Eskimo-stam er uit als gewone menschen en kan men zeer goed met hen omgaan. Er zijn er zelfs die zoo op het +navolgen der Europeesche dracht gesteld zijn, dat zij naar de laatste mode gekleed gaan. Allen hebben echter eene zekere mate +van behaagzucht, hetgeen te merken is aan de manier waarop zij hunne kleederen van rendieren- en robbenvel, of van marmotten-bont +dragen, en aan <span class="pagenum">[<a id="pb181" href="#pb181">181</a>]</span>het tatoueeren van hun gezicht, dat gedaan wordt door eenige lichte lijnen in den omtrek der kin te trekken. De mannen hebben +niet veel baard. Aan de hoeken der lippen hebben zij kunstig drie gaatjes geboord, waarin zij ringetjes van uitgesneden been +dragen. Ook het neusbeentje versieren zij daarmede. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p180.jpg" alt="Zij werden gastvrij door de Eskimo’s ontvangen. Zie bl. 179." width="502" height="720"><p class="figureHead">Zij werden gastvrij door de Eskimo’s ontvangen. Zie bl. <a href="#pb179" class="pageref">179</a>. +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>De Eskimo’s met welke onze reizigers kennis maakten, hadden geen ongunstig uiterlijk, heel anders dan de meeste Samojeden +en andere inboorlingen van de aziatische noordkust. De jonge meisjes droegen paarlsnoertjes in hare ooren en armbanden van +koper of ijzer, die met vrij veel kunstvaardigheid bewerkt waren. + +</p> +<p>Ook mag hier bijgevoegd worden dat het eerlijke lieden waren, trouwhartig in het doen van zaken, ofschoon zij geweldig overvroegen +en lieten afdingen. Maar men zou niet met andere kooplieden bekend moeten zijn, indien men dit deze bewoners der poolstreek +kwalijk wilde nemen. + +</p> +<p>Onder de Eskimo’s bestaat de meest volkomen gelijkheid. Zij hebben zelfs geene stamhoofden. Het zijn heidenen; zij vereeren +bij wijze van afgoden houten palen met gebeeldhouwde en rood beschilderde koppen, welke vogels voorstellen, die hunne vleugels +waaiervormig achter zich uitspreiden. Hunne zeden zijn zuiver; het familieleven is bij hen zeer hartelijk, zij hebben grooten +eerbied voor hunne ouders, houden veel van hunne kinderen, en vereeren zorgvuldig hunne dooden, die in de open lucht te kijk +worden gelegd, gekleed in feestgewaad en met hunne wapenen bij zich. + +</p> +<p>De dagelijksche bezoeken die de Cascabels bij de inboorlingen aflegden, waren voor hen eene bron van veel genoegen. Ook gingen +zij dikwijls in eene oude traankokerij, door amerikanen opgericht, welke destijds nog in werking was, een kijkje nemen. + +</p> +<p>Het land is niet geheel van boomen ontbloot en de plantengroei is veel weelderiger dan die welke op het Tchouktchi-schiereiland, +aan de overzijde der straat, wordt aangetroffen. Dit komt doordien de amerikaansche kust bespoeld wordt door een warmen stroom, +welke uit de zuidelijke streken der Stille Zuidzee derwaarts loopt. Langs het Siberische strand daarentegen vloeit alleen +het koude water dat uit de noordelijke poolzee aangevoerd wordt. + +</p> +<p>Het behoeft nauwelijks gezegd te worden dat Cascabel er niet aan dacht om te Port-Clarence zijne kunsten te vertoonen. Hij +was niet zonder reden bevreesd dat hij misschien hier even als bij de Youkon-Indianen weer duikelaars, springers en acrobaten +zou aantreffen, die van hem niets te leeren zouden hebben. Den goeden naam van zijnen troep wilde hij dus niet voor de tweede +maal aan eene nederlaag wagen. +<span class="pagenum">[<a id="pb182" href="#pb182">182</a>]</span></p> +<p>Intusschen verliep de eene dag na den anderen en zij hadden reeds langer gerust dan noodig ware geweest. Na een oponthoud +van eene week te Port-Clarence behoefden zij zekerlijk niet meer tegen de vermoeienissen van eenen tocht door Siberië op te +zien. + +</p> +<p>Maar de <i>Schoone Zwerfster</i> kon de Behringstraat nog niet over. Zij waren nu in de laatste dagen van September en ofschoon de thermometer thans, even +als altijd omstreeks dezen tijd en op die aardrijkskundige breedte, voortdurend beneden het vriespunt wees, lag de zee-arm +die Amerika van Azië scheidt, nog niet dicht. De zee was echter reeds vol ijsschotsen, die buiten de straat in het ruime sop +van de Behringzee gevormd worden en die langs de kust van Alaska, voortgestuwd door den uit den Stillen Oceaan komenden stroom, +naar het Noorden drijven. Wachten bleef voor alsnog de boodschap, wachten tot al die schotsen samengesmolten zouden zijn tot +één ontzaglijk ijsveld, onbewegelijk en sterk genoeg om eene berijdbare oppervlakte tusschen de beide werelddeelen te vormen. + +</p> +<p>Heeft deze ijsvlakte zich eenmaal gezet, dan neemt zij binnen korten tijd zoodanig in dikte toe dat zij desnoods eenen geschuttrein +zou kunnen dragen. Geen nood dus dat de <i>Schoone Zwerfster</i> en hare passagiers het geringste gevaar zouden loopen van door het ijs te zakken. De geheele ijsmassa op het smalste gedeelte +van den zeearm tusschen Kaap Prins-van-Wales, even beneden Port-Clarence, en de kleine haven van Numana op de Siberische kust, +is voor het overige niet meer dan een twintigtal mijlen lang. + +</p> +<p>—Weet ge wat jammer is? zeide Cascabel op zekeren dag. Dat de amerikanen hier geene brug gelegd hebben. + +</p> +<p>—Eene brug van twintig mijlen? vroeg Sander. + +</p> +<p>—Waarom niet? meende Jan. In het midden van de straat ligt het eilandje Diomedes, waar de brug op zou kunnen rusten. + +</p> +<p>—Onmogelijk zou het niet zijn, zeide Sergius, en wij mogen aannemen dat het ook eenmaal gebeuren zal want het menschelijke +vernuft deinst voor niets terug. + +</p> +<p>—Er wordt immers ook wel over gedacht om eene brug over het engelsche kanaal te leggen, hernam Jan. + +</p> +<p>—Daar is inderdaad sprake van, stemde Sergius toe. Maar het valt niet te ontkennen dat eene brug over de Behringstraat minder +nuttig zou wezen dan eene van Dover naar Calais, en dat zij stellig hare kosten niet goed zou maken. + +</p> +<p>—Al was zij dan ook niet nuttig voor het reizigersverkeer in ’t algemeen, meende Cornelia, zou zij ons ten minste nu van dienst +wezen. +<span class="pagenum">[<a id="pb183" href="#pb183">183</a>]</span></p> +<p>—Eigenlijk hebben wij er toch ook geen behoefte aan, zeide Cascabel. Gedurende acht maanden van het jaar ligt er immers eene +brug, eene van ijs, zoo sterk als eene brug van ijzer of steen bij mogelijkheid gemaakt kan worden. Moeder natuur bouwt die +ieder jaar weder op en heft niet eens tol! + +</p> +<p>Vader Cascabel was gewoon de dingen van den besten kant op te nemen en in den grond der zaak had hij dikwijls gelijk. Waartoe +eene brug die millioenen kosten zou, wanneer zij slechts op het geschikte tijdstip behoefden te wachten om den overtocht, +te voet of per as, naar verkiezing te kunnen doen? + +</p> +<p>Het kon nu niet heel lang meer duren. Hun geduld zou op geen al te lange proef gesteld worden. + +</p> +<p>Den 7<sup>den</sup> October behoefden zij er niet meer aan te twijfelen of de winter was, op deze hooge breedte, voorgoed ingetreden. Alle spoor +van plantengroei was verdwenen, het sneeuwde dikwijls, de enkele boomen langs de kust waren met ijzel overdekt. Van de schrale +planten die in de poollanden nog tieren willen, en van de harstachtige gewassen die in het Noorden van Scandinavië aangetroffen +worden en zich tot den poolcirkel voortzetten, was nu niets meer te zien. + +</p> +<p>Nog altijd werden de ijsschotsen door den snellen stroom de <span class="corr" id="xd0e4149" title="Bron: zeeengte">zeeëngte</span> doorgejaagd, maar zij begonnen breeder en dikker te worden. Evenals eene korte, maar felle hitte voldoende is om metalen +aan elkaar te smelten, zoo was hier nog slechts eene geweldige koude noodig om van de ijsklompen een ijsveld te maken. Zij +konden er staat op maken dat het den eenen of anderen dag gebeuren zou. + +</p> +<p>Zoo vurig onze reizigers echter naar het oogenblik wenschten dat de zee begaanbaar zou worden, zoo verlangend zij waren om +Port-Clarence te verlaten en den voet op de Oude Wereld te zetten, toch had dat aangename vooruitzicht ook zijne keerzijde. +Dan immers, zou ook het oogenblik van scheiden daar zijn. Wel zouden zij Alaska den rug toekeeren, maar Sergius zou daar achter +blijven, want er was geen sprake van dat hij zijne reis verder naar het Westen zou voortzetten. Na het einde van den winter +was hij voornemens zijne onderzoekingstochten in dit gedeelte van Amerika te hervatten, en wilde hij de landstreek ten Noorden +van de Youkon en aan genen kant der bergen gaan opnemen. + +</p> +<p>Het vooruitzicht dier scheiding was voor allen even smartelijk. De genegenheid die zij in korten tijd voor elkander hadden +opgevat, was tot eene oprechte en hartelijke vriendschap aangegroeid. + +</p> +<p>Wie het zich het meest aantrok, was Jan. Hij kon er nauwelijks <span class="pagenum">[<a id="pb184" href="#pb184">184</a>]</span>aan denken dat Sergius ook Kayette zou medenemen. Het was immers in het belang van het meisje zelve, dat haar aangenomen vader +de zorg voor hare toekomst geheel op zich nam. Zij kon aan geen betere handen dan die van Sergius worden toevertrouwd; deze +zou haar medenemen naar Europa, waar hij haar eene zorgvuldige opvoeding zou doen geven en haar in eenen stand zou inleiden, +oneindig beter dan die van arme kermiskunstenmakers. Waar zulke voordeelen voor het grijpen lagen, viel er niet te aarzelen. +Jan kon dat niet ontkennen en was de eerste om het in te zien. Maar hij dacht er niettemin aan met eene steeds toenemende +beklemdheid, welke hij niet bij machte was van zich af te zetten. Het was om allen moed te verliezen wanneer hij er aan dacht +dat hij van Kayette zou moeten scheiden en haar nimmer terug zou zien. In zedelijken en in stoffelijken zin zou er tusschen +hen beiden een afgrond zich openen wanneer zij in den kring der bloedverwanten van Sergius werd opgenomen. Het was hun beiden +tot eene aangename gewoonte geworden samen te praten, samen te werken en altijd bij elkander te wezen. Hetgeen Jan voor Kayette +voelde was eene oprechte liefde, welke zich uitte in eene bezorgdheid voor haar, die zich geen oogenblik verloochende, en +in zijne ontroering wanneer hij met haar sprak. En misschien beantwoordde Kayette die liefde reeds, al gaf zij zich zelve +daar nog geen rekenschap van. Dat alles moest dan verbroken worden door eene scheiding welke naar alle waarschijnlijkheid +voor altijd zou wezen! + +</p> +<p>Jan voelde zich dus inderdaad ongelukkig, maar ook zijne ouders, zijn broeder en zijne zuster hielden veel van Kayette, konden +zich niet gewennen aan het denkbeeld dat zij haar moesten verliezen, en dachten ook niet zonder smart aan het oogenblik dat +zij van Sergius afscheid zouden moeten nemen. Zij zouden er heel wat voor over hebben, betuigde Cascabel meer dan eens, wanneer +Sergius voorloopig slechts wilde toestemmen om met hen de reis voort te zetten. Eenige maanden duurde hun tocht nog; daarna +konden zij altijd nog zien wat hun te doen stond. + +</p> +<p>Wij hebben reeds gezegd dat de bewoners van Port-Clarence onze reizigers een goed hart toedroegen. Niet zonder bezorgdheid +zagen zij het oogenblik naderen waarop de karavaan zich in de Siberische steppen zou gaan wagen, waar haar ernstige gevaren +te wachten stonden. Die in eenzaamheid levende lieden stelden belang in deze vreemdelingen die van zoo verre kwamen en nog +zulk een verren tocht vóór zich hadden. Maar met geheel andere oogen sloegen de russische ambtenaren, die eerst sedert kort +hier aan het strand verblijf hielden, het reisgezelschap gade. Vooral <span class="pagenum">[<a id="pb185" href="#pb185">185</a>]</span>op Sergius hadden zij hunne bijzondere aandacht gevestigd. + +</p> +<p>Wij hebben verhaald dat deze ambtenaren, die zich op dat tijdstip te Port-Clarence bevonden, in Alaska dienst gedaan hadden +en tengevolge der inlijving van dat gewest verplicht waren naar Siberië terug te keeren. + +</p> +<p>Onder hen bevonden zich twee politie-beambten, die in de gewezen russische bezitting met eene bijzondere opdracht belast waren +geweest. Zij hadden namelijk tot taak gehad het oog te houden op de politieke vluchtelingen, die in Nieuw-Brittannië eene +schuilplaats vonden, maar somtijds poogden over de grens van Alaska weder op russisch grondgebied te komen. Nu had Sergius, +als een rus, die zich bij eenen troep fransche kunstenmakers bevond en die juist op eene plaats, waar de grenzen van het Czarenrijk +eenen aanvang namen, niet verder verkoos te reizen, terstond hunne achterdocht gaande gemaakt. Zij hielden dus het oog op +hem, maar voorzichtig en met beleid, zóódat niemand het merkte. + +</p> +<p>Sergius kon dus ook niet vermoeden dat hij den argwaan der politiebeambten had opgewekt. Hij dacht, evenals de Cascabels, +alleen aan hunne ophanden zijnde scheiding. Het was alsof hij geslingerd werd tusschen het vooruitzicht om zijne reis door +westelijk Amerika te hervatten, en zijnen lust om daarvan aftezien en den tocht naar Europa mede te maken. Wat er eigenlijk +bij hem omging kon niemand met zekerheid zeggen, maar Cascabel besloot, dewijl hij hem dikwijls in gepeins verzonken zag, +op eene verklaring aan te dringen. + +</p> +<p>Des avonds van den 11<sup>den</sup> October, nadat het avondeten afgeloopen was, sprak Cascabel hem dus aan alsof er plotseling eene gedachte bij hem opkwam. + +</p> +<p>—Wat ik zeggen wilde, mijnheer Sergius, het zal nu niet lang meer duren of wij gaan op weg naar uw land. + +</p> +<p>—Zeker mijn vriend, dat is afgesproken. + +</p> +<p>—Ja, wij gaan dus naar Rusland. Wij komen dan ook te Perm, waar, als ik mij wel herinner, uw vader woont. + +</p> +<p>—Dat is zoo, en ik wil wel bekennen dat ik u niet zie heengaan zonder grooten lust om u te vergezellen. + +</p> +<p>—Maar mijnheer Sergius, vroeg Cornelia, denkt gij nog lang in Amerika te blijven? + +</p> +<p>—Lang? Dat weet ik nog niet. + +</p> +<p>—En op welke manier zijt gij voornemens naar Europa terug te keeren? + +</p> +<p>—Dwars door het verre Westen. In die richting hervat ik mijne reis en hoop zoodoende eindelijk te New-York te <span class="pagenum">[<a id="pb186" href="#pb186">186</a>]</span>komen, waar ik scheep zal gaan en Kayette medenemen. + +</p> +<p>—Met Kayette dus? vroeg Jan zacht, terwijl hij het meisje aanzag dat de oogen neersloeg. + +</p> +<p>Allen zwegen eenige oogenblikken. Toen vervolgde Cascabel, terwijl zijne stem eenigszins haperde: + +</p> +<p>—Kijk eens mijnheer Sergius, ik wilde u met uw verlof wel eens iets voorstellen. Ik weet heel goed dat het eene bezwaarlijke +onderneming is, Siberië van het eene eind tot het andere door te trekken. Maar met moed en eenen vasten wil hopen wij toch..... + +</p> +<p>—Mijn waarde vriend, viel Sergius hem in de rede, wees overtuigd dat noch het gevaarlijke, noch het vermoeiende der reis mij +af zou schrikken. Gaarne zoude ik dat alles met u deelen, maar... + +</p> +<p>—Maar wat belet u dan samen met ons onzen tocht voort te zetten? vroeg Cornelia. + +</p> +<p>—Dat zou aardig zijn! voegde Sander er bij. + +</p> +<p>—Als gij het doet krijgt ge een zoen van mij, riep Napoleona uit. + +</p> +<p>Jan noch Kayette hadden een woord gezegd, maar het was hun aan te zien dat zij in angstige spanning verkeerden. + +</p> +<p>—Mijn waarde Cascabel, zeide Sergius na eenige oogenblikken nagedacht te hebben, ik zou met u en uwe vrouw gaarne eens willen +praten. + +</p> +<p>—Wij zijn tot uwen dienst, terstond zoo gij wilt. + +</p> +<p>—Neen, liever morgen ochtend! + +</p> +<p>Er werd toen verder niet over gesproken en spoedig gingen allen, benieuwd naar hetgeen er gebeuren zou, naar bed. + +</p> +<p>Wat was de bedoeling van Sergius met dit gesprek? Was hij besloten verandering in zijne plannen te brengen, of wilde hij alleen +aan Cascabel de middelen verschaffen om in gunstiger omstandigheden de reis te doen, door hem opnieuw geld aantebieden? + +</p> +<p>Kayette en Jan waren het meest in spanning. Zij deden geen van beiden dien nacht een oog toe. + +</p> +<p>Den daarop volgenden ochtend had het onderhoud plaats. Niet omdat hij de kinderen niet vertrouwde, maar dewijl hij vreesde +beluisterd te worden door de inboorlingen en andere bezoekers die af en aan liepen, wenschte Sergius dat Cascabel en zijne +vrouw zich met hem op eenigen afstand van den wagen zouden verwijderen. Hetgeen hij hun te zeggen had was van groot belang, +en hij wilde het voor anderen zorgvuldig geheim houden. + +</p> +<p>Zij wandelden dus met hun drieën het strand op, den kant uit van de traankokerij. Onder de hand leidde Sergius het gesprek +in. +<span class="pagenum">[<a id="pb187" href="#pb187">187</a>]</span></p> +<p>—Mijne vrienden, zeide hij, luistert goed en denkt rijpelijk na vóór dat gij antwoordt op hetgeen ik u ga voorstellen. Ik +heb uwe goedhartigheid op prijs leeren stellen en ondervonden wat gij voor uwe vrienden overhebt. Maar vóór dat gij een gewichtig +besluit gaat nemen, moet gij eerst weten wie ik ben. + +</p> +<p>—Wie gij zijt? vroeg Cascabel. Wel voor den drommel, gij zijt een braaf man, dat is al wat ik noodig heb te weten. + +</p> +<p>—Nu ja, een braaf man, antwoordde Sergius, maar juist omdat ik dat ben, past het mij niet de ernstige gevaren, die gij in +Siberië zult gaan loopen, nog te vermeerderen. + +</p> +<p>—Waarom zou uwe tegenwoordigheid voor ons een gevaar kunnen opleveren, mijnheer Sergius? vroeg Cornelia. + +</p> +<p>—Omdat mijn ware naam is: graaf Sergius Narkine en ik een staatkundige banneling ben. + +</p> +<p>Hij vertelde hen nu in korte bewoordingen zijne geschiedenis. + +</p> +<p>Graaf Sergius Narkine was uit een vermogend geslacht in het gouvernement Perm gesproten. Bezield met warme belangstelling +voor wetenschappelijke en aardrijkskundige onderzoekingen, bracht hij de jaren zijner jeugd grootendeels door met het doen +van reizen in alle deelen der wereld. + +</p> +<p>Die reizen hadden hem een beroemd man kunnen maken, maar ongelukkig bepaalde hij zich niet daartoe. Hij raakte in staatkundige +beroeringen verwikkeld en werd in 1857 lid van een geheim genootschap, waar zijne vrienden hem toe overhaalden. Niet lang +daarna werden alle leden dezer vereeniging gevangen genomen en met al de gestrengheid, waarvoor de russische regeering berucht +is, vervolgd en gestraft. De meesten werden veroordeeld tot levenslange ballingschap in Siberië. + +</p> +<p>Dit was ook het lot van graaf Sergius Narkine, wien de stad Jakoutsk tot verblijfplaats werd aangewezen. De eenige bloedverwant +dien hij verplicht was achter te laten, was zijn vader, prins Wassili Narkine, thans een tachtigjarige grijsaard. Deze bleef +op zijne landgoederen te Walska, nabij Perm, verblijf houden. + +</p> +<p>Na vijf jaren te Jakoutsk gesleten te hebben, gelukte het den veroordeelde naar Okhotsk, aan den zeeboezem van dien naam, +te ontkomen. Daar vond hij een schip dat zeilreê lag en hem medenam naar eene haven in Californië. Sedert dien tijd had graaf +Sergius Narkine zeven jaren lang in de Vereenigde Staten of in Nieuw-Engeland geleefd, altijd in de nabijheid der grenzen +van Alaska, waar hij heen hoopte te gaan zoodra het gewest bij de Vereenigde Staten werd ingelijfd. In het geheim koesterde +hij de hoop door Siberië heen naar Europa terug te keeren en dus juist te doen wat <span class="pagenum">[<a id="pb189" href="#pb189">189</a>]</span>Cascabel ondernomen had. Het is licht te begrijpen met welk eene ontroering hij dus vernam dat dezelfde lieden, wien hij het +behoud van zijn leven verschuldigd was, voornemens waren de Behringstraat over en Siberië door te trekken. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p188.jpg" alt="Mijn ware naam is: Graaf Sergius Narkine. (Zie bl. 187)." width="504" height="720"><p class="figureHead">Mijn ware naam is: Graaf Sergius Narkine. (Zie bl. <a href="#pb187" class="pageref">187</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Natuurlijk zou hij niets liever gewild hebben dan hen te vergezellen, maar hij zag er tegen op zijne vrienden aan den toorn +der onbarmhartige russische regeering bloot te stellen. Wat zouden de gevolgen zijn als het ontdekt werd dat zij een staatkundig +veroordeelde weder over de russische grenzen hadden helpen komen? Toch zou hij zijn hoogbejaarden vader zoo gaarne willen +terugzien.... + +</p> +<p>—Als ik u was, mijnheer Sergius, ging ik eenvoudig met ons mede, zeide Cornelia hartelijk. + +</p> +<p>—Maar mijne goede vrienden, als het uitkomt is uwe vrijheid, ja misschien uw leven er mede gemoeid. + +</p> +<p>—Wat komt dat er op aan, mijnheer Sergius? zeide Cascabel. Van ieder mensch wordt hiernamaals de rekening opgemaakt van hetgeen +hij goeds en kwaads in zijn leven gedaan heeft. Dus is het zaak er zooveel mogelijk goede posten op te brengen, om tegen de +kwade optewegen! + +</p> +<p>—Mijn waarde Cascabel, bedenk.... + +</p> +<p>—Bovendien mijnheer Sergius, zal niemand u immers herkennen? Wij zijn bij de hand genoeg, wees daar zeker van en de drommel +moge mij halen als wij met ons allen niet in staat zijn de russische politie-speurhonden bij den neus te hebben! + +</p> +<p>—Evenwel ... drong Sergius weder aan. + +</p> +<p>—Als het niet anders kan, steekt gij u desnoods in een kunstenmakerspak, wanneer gij ten minste u daar niet voor schaamt.... + +</p> +<p>—Hoe kunt gij zoo iets denken, mijn vriend? + +</p> +<p>—Wie zal dan ooit op het denkbeeld komen dat er een graaf Narkine in den troep van Cascabel verscholen zit? + +</p> +<p>—Nu dan, mijne vrienden, ik neem het aan en weest overtuigd dat ik er u dankbaar voor ben.... + +</p> +<p>—Jawel, jawel, viel Cascabel hem in de rede, laat dat maar blijven. Hadt gij er dan aan getwijfeld dat wij iets voor u over +zouden hebben? Derhalve, mijnheer de graaf.... + +</p> +<p>—Noem mij niet bij mijnen titel of naam. Voor ieder blijf ik eenvoudig Sergius, zelfs voor de kinderen.... + +</p> +<p>—Ja, het is beter dat zij er niets van weten. Het blijft dus afgesproken, mijnheer Sergius, dat wij u medenemen. Ik mag geen +Cesar Cascabel heeten als ik u niet behouden en wel te Perm breng. Gelukte mij dat niet, dan zou ik voor het eerst iets dat +ik op mij <span class="pagenum">[<a id="pb190" href="#pb190">190</a>]</span>genomen heb in den steek laten, en dan was ik voorgoed mijn goeden naam als artist kwijt! + +</p> +<p>Met welke vreugdekreten Sergius begroet werd toen hij in de <i>Schoone Zwerfster</i> terugkwam en Jan, Kayette, Sander, Napoleona en Kruidnagel te weten kwamen dat hij met hen naar Europa ging, kan ieder gemakkelijk +raden. Daarvan vertellen wij dus niets. + + +<span class="pagenum">[<a id="pb191" href="#pb191">191</a>]</span></p> +</div> +<div id="ch16" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#toc">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">XVI.</h2> +<h2 class="normal">Vaarwel aan de Nieuwe Wereld.</h2> +<p>Het kwam er dus nu alleen op aan, het ontworpen plan om naar Europa terugtekeeren uittevoeren. + +</p> +<p>Alles goed beschouwd, stonden de kansen van slagen niet kwaad. Het wisselvallige kunstenmakersleven bracht de Cascabels er +nu eenmaal toe dat zij door Rusland moesten trekken en wel door het gouvernement Perm. Wat kon graaf Narkine dus veiliger +doen dan zich, indien hij ook daarheen wilde, bij hen aansluiten? Niemand kon immers vermoeden dat de politieke veroordeelde, +die indertijd uit Jakoutsk gevlucht was, zich bij eenen kunstenmakerstroep bevond? Werd het geheim niet verraden, dan moest +het plan stellig gelukken, en eenmaal te Perm gekomen, kon de graaf, nadat hij zijnen vader teruggezien had, handelen zooals +hem het best toescheen. Hij zou Azië dan achter den rug en nergens een spoor van zijn verblijf achtergelaten hebben, zoodat +hij naar de omstandigheden te werk zou kunnen gaan. + +</p> +<p>Daar stond wel tegenover dat indien hij, tegen alle waarschijnlijkheid in, op hunnen tocht door Siberië ontdekt werd, zulks +zeer ernstige gevolgen hebben kon, niet alleen voor hem maar ook voor degenen die hem vergezelden. Hierover verkozen echter +Cascabel en zijne vrouw zich niet ongerust te maken, en zeker is het dat indien zij hunne kinderen hadden kunnen raadplegen, +deze het volkomen met hen eens geweest zouden zijn. Maar het was zaak het geheim van graaf Narkine zorgvuldig te bewaren. +Niemand <span class="pagenum">[<a id="pb192" href="#pb192">192</a>]</span>mocht dus iets anders vermoeden dan dat hun reisgenoot eenvoudig Sergius heette. + +</p> +<p>Wel nam graaf Narkine zich stellig voor om later de edelmoedige toewijding dezer brave lieden naar verdienste te beloonen, +maar Cascabel rekende op geene andere belooning dan dat hij zijnen vriend eenen dienst mocht bewijzen en tegelijkertijd de +russische politie eene kool stoven. + +</p> +<p>Ongelukkig was er iets dat zij geen van beiden konden vermoeden, namelijk dat hun voornemen van den aanvang af gevaar liep +te mislukken. Zoodra zij de zeeëngte over zouden zijn, hadden zij groote kans terstond door de russische politie in Siberië +te worden aangehouden. + +</p> +<p>Men moet weten dat den dag nadat hunne afspraak gemaakt was, twee mannen op eene afgelegene plek aan de haven, waar niemand +hen beluisteren kon, in druk gesprek heen en weer liepen. + +</p> +<p>Dat waren de twee politiebeambten van wie wij reeds gesproken hebben, wier aandacht door de aanwezigheid van Sergius onder +de passagiers van de <i>Schoone Zwerfster</i> zoo bijzonder getrokken was. + +</p> +<p>Gedurende een aantal jaren te Sitka geplaatst en belast met de staatkundige politie in het gouvernement Alaska, was het hunne +taak geweest, zooals onze lezers zich herinneren zullen, bijzonder het oog te houden op het doen en laten der vluchtelingen +die zich op de grens van Columbia ophielden, den gouverneur daarvan te onderrichten en allen die het waagden op russisch grondgebied +te komen, te doen aanhouden. Wat nu het geval bedenkelijk maakte, was dat zij graaf Narkine wel niet persoonlijk kenden, maar +toch in het bezit van zijn signalement waren, dat overal was heengezonden toen hij uit de vesting Jakoutsk gevlucht was. Zoodra +de troep van Cascabel te Port-Clarence aankwam, viel het hun bijzonder op dat zij eenen rus bij zich hadden die noch de manieren +noch het uiterlijk van eenen kunstenmaker had. Hoe kwam het dat deze zich bij een gezelschap bevond, dat zulk een wonderlijken +weg gebruikte om van Sacramento naar Europa terug te keeren? + +</p> +<p>Zoodra hunne achterdocht eenmaal gewekt was, gingen zij op den loer liggen en aan ’t afluisteren, maar zoo voorzichtig dat +niemand het bemerkte. Zij vergeleken het signalement van graaf Narkine met Sergius en kregen zoodoende spoedig zekerheid dat +hij het was. + +</p> +<p>—Het is niemand anders dan graaf Narkine, zeide de een. Stellig heeft hij al eene poos op de grens van Alaska gezworven in +afwachting dat het land ingelijfd zou worden; toen heeft hij zeker <span class="pagenum">[<a id="pb193" href="#pb193">193</a>]</span>dien koorddanserstroep ontmoet die hem waarschijnlijk den een of anderen dienst heeft bewezen, en zoo komt het dat hij nu +met hen naar Siberië wil oversteken. + +</p> +<p>Dit alles was juist zooals zij dachten. Wel was Sergius aanvankelijk niet voornemens geweest verder te gaan dan Port-Clarence, +maar het verwonderde de agenten volstrekt niet toen zij te weten kwamen dat hij het plan had opgevat met de <i>Schoone Zwerfster</i> naar den overkant te gaan. + +</p> +<p>—Dat is een buitenkansje voor ons, zeide de eene agent. Ware de graaf hier op amerikaanschen bodem gebleven, dan hadden wij +het recht niet gehad hem aan te houden. + +</p> +<p>—Daarentegen, antwoordde de eerste, is hij over de russische grens zoodra hij aan de overzijde der Behringstraat komt. Daar +zal hij ons niet ontsnappen, want wij zullen hem behoorlijk opwachten! + +</p> +<p>—Met zulk eene vangst kunnen wij eer inleggen en goed wat verdienen, hernam de ander. Het is een mooi ding om mee te beginnen. +Maar hoe leggen wij het aan? + +</p> +<p>—Eenvoudig genoeg. De Cascabels zullen wel spoedig vertrekken en zeker langs den kortsten weg, dat is recht naar Numana aan +den overkant. Wij hebben dus slechts te zorgen dat wij tegelijk of even vóór hen daar zijn, en dan kunnen wij graaf Narkine +terstond te pakken krijgen. + +</p> +<p>—Het lijkt mij nog beter toe als wij eenigen tijd vóór hen te Numana kunnen wezen en de politie daar van het geval onderrichten, +zoodat die ons zoo noodig helpen kan. + +</p> +<p>—Als dat mogelijk is zullen wij het zeker doen, was het antwoord. De Cascabels moeten in elk geval wachten tot het ijs zoo +sterk is dat zij er met hunnen wagen over kunnen, maar wij kunnen heel gemakkelijk vroeger gaan. Wij moeten dus voorloopig +hier te Port-Clarence blijven en graaf Narkine in het oog houden zonder dat hij er iets van merken mag, want misschien begrijpt +hij wel dat hij op zijne hoede moet zijn tegenover de russische ambtenaren die uit Alaska terugkeeren, maar hij moet niet +kunnen vermoeden dat wij weten wie hij is. Hij moet dus zonder achterdocht van hier gaan, wij zullen hem te Numana aanhouden +en dan brengen wij hem onder goed geleide naar Jakoutsk of naar Petropavlovk. + +</p> +<p>—Maar als die kunstenmakers zich daar eens tegen verzetten, bracht de andere politieman in het midden. + +</p> +<p>—Dan zullen zij ondervinden wat het zeggen wil, dat zij een politieken banneling in Rusland helpen terugkeeren! + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p195.jpg" alt="Aan de overzijde is hij over de russische grens. (Zie bl. 192)" width="499" height="720"><p class="figureHead">Aan de overzijde is hij over de russische grens. (Zie bl. <a href="#pb192" class="pageref">192</a>) +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Dit plan, zoo eenvoudig als het was, had alle kans van slagen, <span class="pagenum">[<a id="pb195" href="#pb195">195</a>]</span>want graaf Narkine kon niet weten dat iemand hem herkend had en de Cascabels vermoedden niet dat er bijzonder op hen gelet +werd. De reis, die onder zulke goede vooruitzichten ondernomen scheen te worden, kon dus heel slecht voor Sergius en zijne +vrienden afloopen. + +</p> +<p>Terwijl er achter hunnen rug zulke booze plannen tegen hen gesmeed werden, verheugden zij zich in het vooruitzicht van niet +van elkander gescheiden te zullen worden en gezamenlijk naar Rusland te mogen trekken. Vooral Jan en Kayette waren in de wolken +van blijdschap. + +</p> +<p>De twee agenten hadden het geheim, waar zij achter gekomen waren, zorgvuldig voor zich gehouden, en niemand te Port Clarence +koesterde het minste vermoeden dat er onder de passagiers van de <i>Schoone Zwerfster</i> zulk een gewichtig persoon zich bevond als graaf Sergius Narkine. + +</p> +<p>Intusschen was de dag van vertrek nog niet vast bepaald kunnen worden. Met ongeduld sloegen zij de wisselvallige aanwijzingen +van den thermometer gade. Het was zooals Cascabel zeide: nog nooit hadden zij zoo vurig gewenscht dat het zou gaan vriezen +dat het kraakte. + +</p> +<p>Het was voor hen hoogst wenschelijk dat zij aan den overkant kwamen vóór dat de winter in zijne volle strengheid ingetreden +zou zijn. Dit kon eerst het geval wezen in de eerste weken van November en de <i>Schoone Zwerfster</i> zou dus den tijd hebben om in het zuidelijke gedeelte van Siberië te komen, waar zij op de eene of andere bewoonde plaats +het gunstige jaargetijde konden afwachten om den tocht in de richting van het Oeralgebergte te ondernemen. + +</p> +<p>Als het niet tegenliep konden zij met hun tweespan, Vermout en Gladiator, zonder al te groote inspanning, de Siberische steppen +doorkomen, en kon de karavaan bij tijds te Perm wezen om aan de kermis aldaar, in Juli van het volgende jaar, te kunnen deelnemen. + +</p> +<p>Maar nog altijd bleven de ijsschotsen, voortgejaagd door den warmen stroom uit den Stillen Oceaan, naar het Noorden voorbijdrijven. +Nog altijd hielden zij het gezicht op bewegelijke ijsklompen die zich maar niet verkozen vast te zetten tot een onbewegelijk +en stevig ijsveld. + +</p> +<p>Den 13<sup>den</sup> October was het echter alsof het drijfijs langzamer voorbij begon te trekken. Waarschijnlijk had het zich in het Noorden +ergens vastgezet, zoodat de stroom daar gestuit werd. Aan den gezichteinder vertoonde zich eene doorloopende reeks witte bergspitsen, +een bewijs dat de Poolzee reeds in eene ijsvlakte herschapen was. Ook liet zich in de lucht de heldergrauwe weerschijn eener +onafzienbare <span class="pagenum">[<a id="pb196" href="#pb196">196</a>]</span>ijsmassa zien. Het kon nu niet lang meer duren of de geheele zeeëngte zou toevriezen. + +</p> +<p>Van tijd tot tijd raadpleegden Sergius en Jan de visschers te <span class="corr" id="xd0e4386" title="Bron: Port Clarence">Port-Clarence</span>. Zij beiden hadden reeds meer dan eens gedacht dat de overtocht wel te doen was, maar de ervaren zeelieden raadden het hun +af. + +</p> +<p>—Overhaast u niet, waarschuwden zij, en wacht totdat de vorst haar werk gedaan heeft. Het heeft nog niet hard genoeg gevroren +om een goed ijsveld te maken. En al lag alles ook toe aan dezen kant van de kust, dan volgt daar nog niet uit dat hetzelfde +het geval zal wezen aan de overzijde, vooral niet in den omtrek van het eilandje Diomedes. + +</p> +<p>Dit was een verstandige raad. + +</p> +<p>—Het is toch dit jaar geen vroege winter, zeide Sergius tegen een der oudste visschers. + +</p> +<p>—Ja, het is later dan gewoonlijk, antwoordde deze. Dat is eene reden te meer om u niet op het ijs te wagen vóór dat gij zekerheid +hebt dat het sterk genoeg is. Ook moet gij in aanmerking nemen dat uw reiswagen zwaarder weegt dan een voetganger en dus dikker +ijs noodig heeft. Wacht eerst tot er een goed pak sneeuw gevallen is, waardoor de oneffenheden tusschen de ijsschotsen opgevuld +zullen worden. Dan kunt gij er over rijden alsof het een straatweg is en zult gij spoedig den tijd, dien gij hier wachtende +doorbrengt, ingehaald hebben zonder dat gij gevaar loopt midden in de straat te blijven steken. + +</p> +<p>Deze raad van lieden die met de ervaring vertrouwd waren, mocht niet in den wind geslagen worden en Sergius deed dan ook al +wat hij kon om Cascabel, die het ongeduldigst van den troep was, geduld te doen oefenen. Het verkeerdste wat zij doen konden, +was door eene onbedachtzame handeling hunne veiligheid in de waagschaal te stellen en hunne reis te doen mislukken. + +</p> +<p>—Houd u een weinig bedaard, vermaande hij. De <i>Schoone Zwerfster</i> is geene boot; als zij in eene scheur in het ijs blijft steken, zinkt zij als een steen. Het zou eene al te mooie reclame +voor den troep van Cascabel zijn, als hij met heel zijn toebehooren in de diepte van de Behringstraat verdween. + +</p> +<p>—Toch zou het onzen naam vereeuwigen! antwoordde de roemzuchtige Cesar. + +</p> +<p>Cornelia kwam echter spoedig tusschenbeide en verklaarde dat zij niet op roekelooze ondernemingen gesteld was. + +</p> +<p>—Ik wil haast maken, mijnheer Sergius, maar meest om uwentwil, zeide Cascabel. +<span class="pagenum">[<a id="pb197" href="#pb197">197</a>]</span></p> +<p>—Dat is goed en wel, antwoordde de graaf, maar ik wil geen onbedachtzame haast, en wel om uwentwil. + +</p> +<p>Allen waren ongeduldig, maar Jan en Kayette vonden niet dat de dagen lang duurden. Jan gaf haar geregeld les en zij maakte +daar zoo goed gebruik van dat zij reeds vlot Fransch sprak en alles in die taal verstond. Zij beiden hadden van het begin +af geen moeite gehad om elkander te begrijpen. Bovendien voelde Kayette zich gelukkig in den schoot van het gezin en gestreeld +door de zorgvuldigheid, waarmede Jan op al hare wenschen lette. Cascabel en zijne vrouw hadden met blindheid geslagen moeten +zijn indien zij niet opgemerkt hadden wat er tusschen hunnen zoon en het Indiaansche meisje gaande was, en zij begonnen er +zich eenigszins ongerust over te maken. Zij alleen wisten wie Sergius eigenlijk was en dus welke toekomst Kayette wachtte. +Zij was nu geen verlaten kind van een inlandschen stam, die te Sitka eene plaats als dienstbode wilde gaan zoeken, maar zij +was de aangenomen dochter van graaf Narkine. Indien Jan het oog op haar vallen liet, kon daar niets dan teleurstelling voor +hem op volgen. + +</p> +<p>—Wat gaat het ons echter aan? zeide Cascabel. Mijnheer Sergius ziet alles wat er voorvalt; hij is schrander genoeg om te begrijpen +wat het geval is. Indien hij er dus niets van zegt, Cornelia, kunnen wij gerust zwijgen. + +</p> +<p>Op eenen avond vroeg Jan: + +</p> +<p>—Doet het u pleizier, Kayette, om naar Europa te gaan? + +</p> +<p>—Naar Europa? Zeker, maar ik zou het nog pleizieriger vinden om naar Frankrijk te gaan. + +</p> +<p>—Daar hebt ge wel gelijk in, want het is een mooi en een goed land. Mocht het ooit uw vaderland worden, zou het er u stellig +goed bevallen. + +</p> +<p>—Het zal mij overal bevallen, Jan, waar uwe familie is en ik wensch niets liever dan u allen nooit te verlaten. + +</p> +<p>—Dat is lief van u, Kayette. + +</p> +<p>—Is Frankrijk heel ver hier van daan? + +</p> +<p>—Alles is ver, Kayette, als iemand haast heeft om er te komen. Maar wij zullen er wel komen,..... vroeger misschien dan ons +lief is..... + +</p> +<p>—Hoe zoo, Jan? + +</p> +<p>—Omdat gij met mijnheer Sergius in Rusland achterblijft. Al blijven wij voor het oogenblik nog bij elkaar, daar ginds zullen +wij toch afscheid moeten nemen. Mijnheer Sergius zal u bij zich houden, Kayettelief, hij zal eene jonge dame van u willen +maken en ons zult gij nimmer terugzien. +<span class="pagenum">[<a id="pb198" href="#pb198">198</a>]</span></p> +<p>—Hoe kunt gij dat weten, Jan? Mijnheer Sergius is een goed mensch en zeker niet ondankbaar. Niet ik heb zijn leven gered, +maar gij met de anderen, want wanneer ik het geluk niet gehad had u te ontmoeten, wat had ik dan voor hem kunnen doen? Dat +hij dus leeft, dankt hij uwe moeder en u allen. Denkt gij dat mijnheer Sergius dat ooit zal vergeten? Wat voor reden hebt +gij om te gelooven dat wij niet alleen gescheiden zullen worden, maar voor altoos? + +</p> +<p>—Ik wilde wel dat ik het niet behoefde te gelooven, Kayettelief, antwoordde Jan die zijne ontroering niet meer meester was. +Maar ik ben er bang voor! Zie Kayette, als ik u niet meer zien mocht, weet ik niet wat er van mij worden zou! Maar ik zou +u niet alleen willen zien.... Waarom zou ons gezin de plaats niet kunnen innemen van uwe bloedverwanten die gij verloren hebt? +Vader en moeder houden zooveel van u.... + +</p> +<p>—Zij kunnen niet meer van mij houden, Jan, dan ik van hen houd. + +</p> +<p>—En mijn broer en mijn zusje ook! Ik zou zoo graag willen dat zij u als eene zuster mochten beschouwen.... + +</p> +<p>—Zij zijn het reeds Jan. Maar hoe is het met u zelf? + +</p> +<p>—Ik, Kayettelief? Zeker wil ik uw broeder zijn, maar een die veel meer, veel inniger van u houdt..... + +</p> +<p>Jan bleef in zijne woorden steken. Hij had de hand van Kayette gevat en drukte die teeder. Toen stond hij plotseling op, als +vond hij het beter niets meer te zeggen. Kayette voelde haar hart kloppen van eene ontroering waar zij zich geen rekenschap +van wist te geven. Een traan blonk in haar oog. + +</p> +<p>Den 15<sup>den</sup> October kwamen de visscherlieden en zeelui te Port-Clarence Sergius waarschuwen dat de karavaan zich gereed kon maken tot +het vertrek. Sedert eenige dagen was het veel kouder geworden en het kwik in den thermometer bleef thans gemiddeld beneden +de tien graden onder het vriespunt van de honderddeelige schaal. Het ijsveld lag onbewegelijk zoo ver men zien kon. Het eigenaardige +kraken, dat vernomen wordt zoo lang de geheele massa nog niet volkomen één geworden is, liet zich niet meer hooren. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p199.jpg" alt="Jan had de hand van Kayette gevat. (Zie bl. 198.)" width="503" height="720"><p class="figureHead">Jan had de hand van Kayette gevat. (Zie bl. <a href="#pb198" class="pageref">198</a>.) +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Waarschijnlijk zou het nu niet lang meer duren of van den overkant zouden er inboorlingen uit Siberië aankomen. Dezen trekken +in den winter de zeeëngte somtijds over en drijven op die manier een kleinen handel tusschen Numana en Port-Clarence, welke +plaatsen dientengevolge een vrij levendig verkeer met elkander hebben. Niet zelden komen er sleden, met honden of rendieren +bespannen, van het eene werelddeel naar het andere. De twintig mijlen <span class="pagenum">[<a id="pb200" href="#pb200">200</a>]</span>afstands tusschen de twee dichtst bij elkander gelegen punten van de kust aan weerszijden der Behringstraat leggen zij in +twee of drie dagen af. Dit is dus een door de natuur gelegde weg, welke langer dan zes maanden des jaars open blijft, van +het begin van den winter tot het aanbreken van den zomer. Maar het is niet raadzaam den overtocht te vroeg of te laat in het +seizoen te ondernemen, want indien de ijsvlakte op de eene of andere plaats plotseling los raakte, zouden de reizigers gevaar +loopen ellendig om te komen. + +</p> +<p>Teneinde behoorlijk uitgerust te zijn voor eene reis door de onbewoonde streken van Siberië tot aan de eene of andere plaats +waar de <i>Schoone Zwerfster</i> kon overwinteren, had Sergius te Port-Clarence verschillende voorwerpen doen aanschaffen die in de felle koude te pas konden +komen. Daartoe behoorden ook eenige paren sneeuwschoenen, die de inboorlingen bij wijze van schaatsen aan hunne voeten bevestigen +en met behulp waarvan zij in korten tijd groote afstanden over het ijs en de sneeuw afleggen. Onnoodig te zeggen dat onze +kunstenmakers niet veel tijd noodig hadden om daarmede te leeren omgaan. Na eenige dagen oefenens op de toegevroren waterplassen +langs de kust, hadden Jan en Sander met de vlugste sneeuwschoenen-loopers eenen wedloop kunnen houden. + +</p> +<p>Ook had Sergius den voorraad pelsjassen en ander bont, dien zij in het fort Youkon aangekocht hadden, nog aanmerkelijk uitgebreid. +Zij moesten niet alleen goed tegen de koude gewapend zijn wat hun lichaam betreft, maar de <i>Schoone Zwerfster</i> moest van binnen geheel met bont bekleed worden. Alle slaapplaatsen werden van bonten dekens voorzien, de deuren en vensters +werden met strooken bont dicht gemaakt en de vloeren er mede belegd, teneinde de kachelwarmte zooveel mogelijk binnen de vertrekjes +te houden. Het plan van Cascabel was echter, zooals wij reeds opgemerkt hebben en ook zeer noodzakelijk was, eerst de zeeëngte +over te trekken en vervolgens de strengste wintermaanden te gaan doorbrengen in eene der vele bewoonde plaatsen welke men +meer in het Zuiden van Siberië aantreft. + +</p> +<p>Het vertrek werd eindelijk bepaald op den 21<sup>sten</sup> October. Nadat er gedurende twee etmalen een zware mist gehangen had, was deze in sneeuw overgegaan die in weinige uren de +uitgestrekte ijsvlakte in een sneeuwveld herschiep. Te Port-Clarence verzekerden de visschers dat het ijs nu van den eenen +tot den ander oever ontwijfelbaar vast en dik genoeg moest wezen. + +</p> +<p>Zij kregen daarvan spoedig zekerheid toen er eenige kooplieden uit het tegenoverliggende zeestadje Numana aankwamen, die bevestigden +<span class="pagenum">[<a id="pb201" href="#pb201">201</a>]</span>dat de overtocht zonder eenige moeite of hindernis te doen was. + +</p> +<p>Den 19<sup>den</sup> had Sergius ook reeds vernomen dat twee van de russische ambtenaren, die zich te Port-Clarence bevonden, niet langer hadden +verkozen te wachten en reeds naar de Siberische kust waren overgestoken. Dien morgen waren zij op weg gegaan, met het plan +op het eilandje Diomedes eene poos te rusten en den tweeden dag daarna te Numana aan te komen. + +</p> +<p>Toen Cascabel dit hoorde, verwonderde het hem zeer. + +</p> +<p>—Die twee lui, zeide hij, schijnen nog meer haast dan wij gehad te hebben! Wat drommel, waarom hebben zij niet op ons gewacht? +Het ware wel zoo gezellig geweest samen te reizen. + +</p> +<p>Bij nader inzien kwam hij echter tot de slotsom dat de twee russen zeker bang geweest waren onder weg vertraging te ondervinden, +want de <i>Schoone Zwerfster</i> kon niet dan langzaam op het sneeuwveld vooruit komen. + +</p> +<p>Vermout en Gladiator waren voor den rit over het ijs van gescherpte hoeven voorzien. Dit nam echter niet weg dat de zware +reiswagen noodzakelijk, met inbegrip van den verplichten rusttijd op het eiland Diomedes, verscheidene dagen over den tocht +van den eenen oever naar den anderen werk moest hebben. + +</p> +<p>Onze lezers kunnen licht vermoeden waarom de twee russische politieagenten er op gesteld waren vroeger aan te komen. Zij wilden +alle maatregelen nemen om graaf <span class="corr" id="xd0e4506" title="Bron: Markine">Narkine</span> dadelijk bij zijne komst te kunnen aanhouden. + +</p> +<p>Met het aanbreken van den dag was er afgesproken dat onze karavaan vertrekken zou. De weinige uren van den dag, waarin de +zon nog licht verspreidde, moesten benuttigd worden. Nog zes weken en het tijdstip van zonnestilstand, de 21<sup>ste</sup> December, was daar. Van dien dag af zou de lange nacht, die de Poollanden maanden achtereen in duisternis hult, eenen aanvang +nemen. + +</p> +<p>Den dag vóór hun vertrek bood Cascabel met zijne vrouw aan de ingezetenen van Port-Clarence, de ambtenaren en visschers, alsmede +aan eenige Eskimo-gezinnen van welke onze reizigers vriendelijkheid genoten hadden, eene theepartij aan in eene voor dit feest +ingerichte loods. Het was een vroolijke partij en Kruidnagel gaf eenige van zijne grappigste liedjes ten beste. Cornelia had +eene kom met gloeiende punch gereed gemaakt, waarin zij met de suiker zuinig, maar met den rum en den brandewijn mild geweest +was. De gasten hadden zich daaraan zooveel te meer te goed gedaan, dewijl zij wisten, als het feest afgeloopen en het uur +van naar huis gaan geslagen was, in eene felle koude te zullen komen. Het was een van die winternachten <span class="pagenum">[<a id="pb203" href="#pb203">203</a>]</span>waarin het is alsof de koude uit de hoogste streken van den ijzigen hemel komt nederdalen. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p202.jpg" alt="Nog een paar minuten en de sneeuwlaag kraakte onder de wielen. (Bl. 203.)" width="505" height="720"><p class="figureHead">Nog een paar minuten en de sneeuwlaag kraakte onder de wielen. (Bl. <a href="#pb203" class="pageref">203</a>.) +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>De amerikanen stelden eenen feestdronk in op de franschen en de franschen deden hetzelfde op de amerikanen. Daarna namen zij +afscheid van elkander met tal van hartelijke handdrukken, die bewezen dat de Cascabels bij de lieden te Port-Clarence in een +goed blaadje stonden. + +</p> +<p>Te acht uur van den volgenden ochtend werden de beide paarden voor den wagen gespannen. John Bull, de aap, zat reeds in het +dekkleed, tot boven zijn neus in het bont bedolven. Wagram en Marengo, de honden, sprongen vroolijk in het rond. Binnen de +<i>Schoone Zwerfster</i>, die zorgvuldig gesloten was, waren Cornelia, Napoleona en Kayette aan hare gewone huiselijke bezigheden, zooals den wagen +schoonmaken, den pot koken, het vuur aanhouden enz. Sergius en Cascabel, Jan, Sander en Kruidnagel liepen vooruit of leidden +de paarden bij den teugel, teneinde voor alles wat er gebeuren mocht bij de hand te zijn en de moeilijkste plekken zooveel +mogelijk te vermijden. + +</p> +<p>Eindelijk werd het teeken om te vertrekken gegeven. Op hetzelfde oogenblik weerklonk er een hoera, dat de ingezetenen van +Port-Clarence hen ten afscheid nazonden. + +</p> +<p>Nog een paar minuten en de harde sneeuwlaag die het gladde ijsveld overdekte, kraakte onder de wielen van de <i>Schoone Zwerfster</i>. + +</p> +<p>Sergius en de familie Cascabel hadden het vasteland van Amerika voorgoed achter zich. + +<span class="pagenum">[<a id="pb204" href="#pb204">204</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/map.jpg" alt="Reis van Cesar Cascabel" width="458" height="720"><p class="figureHead">Reis van Cesar Cascabel</p> +<p>1<sup>ste</sup> kaart. +</p> +</div><p> + + + + +</p> +</div> +</div> +<div class="back"> +<div class="transcribernote"> +<h2>Colofon</h2> +<h3>Beschikbaarheid</h3> +<p>Dit eBoek is voor kosteloos gebruik door iedereen overal, met vrijwel geen beperkingen van welke soort dan ook. U mag het +kopiëren, weggeven of hergebruiken onder de voorwaarden van de Project Gutenberg Licentie bij dit eBoek of on-line op <a href="https://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>. + +</p> +<p>Dit eBoek is geproduceerd door Jeroen Hellingman en het on-line gedistribueerd correctie team op <a href="https://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>. + +</p> +<p lang="en">This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give +it away or re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included with this eBook or online at <a href="https://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>. + +</p> +<p lang="en">This eBook is produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed Proofreading Team at <a href="https://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>. + +</p> +<h3>Codering</h3> +<p>Dit bestand is in een verouderde spelling. Er is geen poging gedaan de tekst te moderniseren. Afgebroken woorden aan het einde +van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel zijn gecorrigeerd. Dergelijke correcties zijn +gemarkeerd met het corr-element. + +</p> +<p>Hoewel in het origineel laag liggende aanhalingstekens openen gebruikt, zijn deze in dit bestand gecodeerd met “. Geneste +dubbele aanhalingstekens zijn stilzwijgend veranderd in enkele aanhalingstekens. + +</p> +<p>De advertenties aan het begin en einde van dit boek zijn weggelaten. Zij zullen verschijnen bij het tweede deel van Cesar +Cascabel, waarin dezelfde advertenties nogmaals zijn opgenomen. + +</p> +<h3>Documentgeschiedenis</h3> +<ol class="lsoff"> +<li>2008-07-25 Begonnen. + +</li> +</ol> +<h3>Externe Referenties</h3> +<p>Dit Project Gutenberg eBoek bevat externe referenties. Het kan zijn dat deze links voor u niet werken.</p> +<h3>Verbeteringen</h3> +<p>De volgende verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p> +<table width="75%"> +<tr> +<th>Plaats</th> +<th>Bron</th> +<th>Verbetering</th> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e360">Bladzijde 4</a></td> +<td width="40%">zie</td> +<td width="40%">Zie</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e394">Bladzijde 6</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e403">Bladzijde 6</a></td> +<td width="40%">César</td> +<td width="40%">Cesar</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e416">Bladzijde 8</a></td> +<td width="40%">veelbeteekend</td> +<td width="40%">veelbeteekenend</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e450">Bladzijde 8</a></td> +<td width="40%">zie</td> +<td width="40%">Zie</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e456">Bladzijde 8</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">)</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e683">Bladzijde 26</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">kan </td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e744">Bladzijde 29</a></td> +<td width="40%">behoefte</td> +<td width="40%">behoefde</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e766">Bladzijde 30</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">(</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e842">Bladzijde 35</a></td> +<td width="40%">Cascabal</td> +<td width="40%">Cascabel</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e897">Bladzijde 36</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">(</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1026">Bladzijde 43</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">(</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1144">Bladzijde 46</a></td> +<td width="40%">’shemels</td> +<td width="40%">’s hemels</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1208">Bladzijde 47</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1250">Bladzijde 48</a></td> +<td width="40%">famillie</td> +<td width="40%">familie</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1335">Bladzijde 50</a></td> +<td width="40%">oogenbliik</td> +<td width="40%">oogenblik</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1434">Bladzijde 55</a></td> +<td width="40%">werdt</td> +<td width="40%">werd</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1514">Bladzijde 59</a></td> +<td width="40%">er er</td> +<td width="40%">er</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1524">Bladzijde 59</a></td> +<td width="40%">Sehoone</td> +<td width="40%">Schoone</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1544">Bladzijde 60</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">,</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1604">Bladzijde 61</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">worden </td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1614">Bladzijde 61</a></td> +<td width="40%">ligt</td> +<td width="40%">licht</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1661">Bladzijde 64</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1680">Bladzijde 65</a></td> +<td width="40%">,</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1723">Bladzijde 67</a></td> +<td width="40%">Vaucouver</td> +<td width="40%">Vancouver</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1786">Bladzijde 71</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1793">Bladzijde 71</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1800">Bladzijde 71</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">(</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1806">Bladzijde 71</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1899">Bladzijde 77</a></td> +<td width="40%">overgegaaan</td> +<td width="40%">overgegaan</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e1941">Bladzijde 79</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2156">Bladzijde 87</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">te </td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2247">Bladzijde 92</a></td> +<td width="40%">eeniszins</td> +<td width="40%">eenigszins</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2262">Bladzijde 93</a></td> +<td width="40%">Bulxby</td> +<td width="40%">Bulkley</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2392">Bladzijde 98</a></td> +<td width="40%">tenauwenood</td> +<td width="40%">tenauwernood</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2560">Bladzijde 104</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">).</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2598">Bladzijde 107</a></td> +<td width="40%">tot</td> +<td width="40%">tijd</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2695">Bladzijde 111</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2698">Bladzijde 111</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">(</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2797">Bladzijde 115</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2842">Bladzijde 117</a></td> +<td width="40%">maakt</td> +<td width="40%">maakte</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2855">Bladzijde 117</a></td> +<td width="40%">amerikaansghe</td> +<td width="40%">amerikaansche</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2914">Bladzijde 122</a></td> +<td width="40%">ook </td> +<td width="40%"> +[<i>Verwijderd</i>] + +</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2951">Bladzijde 123</a></td> +<td width="40%">Naar</td> +<td width="40%">Na</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e2986">Bladzijde 125</a></td> +<td width="40%">Nisjini</td> +<td width="40%">Nisjni</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3046">Bladzijde 126</a></td> +<td width="40%">antwoorde</td> +<td width="40%">antwoordde</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3056">Bladzijde 126</a></td> +<td width="40%">Britisch Columbia</td> +<td width="40%">Britsch-Columbia</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3073">Bladzijde 128</a></td> +<td width="40%">Kaijette</td> +<td width="40%">Kayette</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3180">Bladzijde 133</a></td> +<td width="40%">tussschen</td> +<td width="40%">tusschen</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3323">Bladzijde 140</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3329">Bladzijde 140</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3402">Bladzijde 146</a></td> +<td width="40%">heuvelreien</td> +<td width="40%">heuvelrijen</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3460">Bladzijde 149</a></td> +<td width="40%">Youcon</td> +<td width="40%">Youkon</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3495">Bladzijde 151</a></td> +<td width="40%">Nischni</td> +<td width="40%">Nisjni</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3762">Bladzijde 163</a></td> +<td width="40%">tihy</td> +<td width="40%">tyhi</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3894">Bladzijde 169</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3949">Bladzijde 173</a></td> +<td width="40%">russsisch</td> +<td width="40%">russisch</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3952">Bladzijde 173</a></td> +<td width="40%">Frederik</td> +<td width="40%">Frederick</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e3955">Bladzijde 173</a></td> +<td width="40%">-lengte</td> +<td width="40%">westerlengte</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e4006">Bladzijde 175</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e4034">Bladzijde 177</a></td> +<td width="40%">Azie</td> +<td width="40%">Azië</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e4149">Bladzijde 183</a></td> +<td width="40%">zeeengte</td> +<td width="40%">zeeëngte</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e4386">Bladzijde 196</a></td> +<td width="40%">Port Clarence</td> +<td width="40%">Port-Clarence</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#xd0e4506">Bladzijde 201</a></td> +<td width="40%">Markine</td> +<td width="40%">Narkine</td> +</tr> +</table> +</div> +</div> + + + + + + + +<pre> + + + + + +End of the Project Gutenberg EBook of Cesar Cascabel, by Jules Verne + +*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK CESAR CASCABEL *** + +***** This file should be named 26143-h.htm or 26143-h.zip ***** +This and all associated files of various formats will be found in: + https://www.gutenberg.org/2/6/1/4/26143/ + +Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed +Proofreading Team at https://www.pgdp.net/ + + +Updated editions will replace the previous one--the old editions +will be renamed. + +Creating the works from public domain print editions means that no +one owns a United States copyright in these works, so the Foundation +(and you!) can copy and distribute it in the United States without +permission and without paying copyright royalties. Special rules, +set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to +copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to +protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark. Project +Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you +charge for the eBooks, unless you receive specific permission. If you +do not charge anything for copies of this eBook, complying with the +rules is very easy. You may use this eBook for nearly any purpose +such as creation of derivative works, reports, performances and +research. They may be modified and printed and given away--you may do +practically ANYTHING with public domain eBooks. Redistribution is +subject to the trademark license, especially commercial +redistribution. + + + +*** START: FULL LICENSE *** + +THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE +PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK + +To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free +distribution of electronic works, by using or distributing this work +(or any other work associated in any way with the phrase "Project +Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project +Gutenberg-tm License (available with this file or online at +https://gutenberg.org/license). + + +Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm +electronic works + +1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm +electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to +and accept all the terms of this license and intellectual property +(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all +the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy +all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession. +If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project +Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the +terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or +entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8. + +1.B. "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be +used on or associated in any way with an electronic work by people who +agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few +things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works +even without complying with the full terms of this agreement. See +paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project +Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement +and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic +works. See paragraph 1.E below. + +1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation" +or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project +Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual works in the +collection are in the public domain in the United States. If an +individual work is in the public domain in the United States and you are +located in the United States, we do not claim a right to prevent you from +copying, distributing, performing, displaying or creating derivative +works based on the work as long as all references to Project Gutenberg +are removed. Of course, we hope that you will support the Project +Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by +freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of +this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with +the work. You can easily comply with the terms of this agreement by +keeping this work in the same format with its attached full Project +Gutenberg-tm License when you share it without charge with others. + +1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern +what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in +a constant state of change. If you are outside the United States, check +the laws of your country in addition to the terms of this agreement +before downloading, copying, displaying, performing, distributing or +creating derivative works based on this work or any other Project +Gutenberg-tm work. The Foundation makes no representations concerning +the copyright status of any work in any country outside the United +States. + +1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg: + +1.E.1. The following sentence, with active links to, or other immediate +access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently +whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the +phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project +Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed, +copied or distributed: + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + +1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived +from the public domain (does not contain a notice indicating that it is +posted with permission of the copyright holder), the work can be copied +and distributed to anyone in the United States without paying any fees +or charges. If you are redistributing or providing access to a work +with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the +work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1 +through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the +Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or +1.E.9. + +1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted +with the permission of the copyright holder, your use and distribution +must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional +terms imposed by the copyright holder. Additional terms will be linked +to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the +permission of the copyright holder found at the beginning of this work. + +1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm +License terms from this work, or any files containing a part of this +work or any other work associated with Project Gutenberg-tm. + +1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this +electronic work, or any part of this electronic work, without +prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with +active links or immediate access to the full terms of the Project +Gutenberg-tm License. + +1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary, +compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any +word processing or hypertext form. However, if you provide access to or +distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than +"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version +posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org), +you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a +copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon +request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other +form. Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm +License as specified in paragraph 1.E.1. + +1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying, +performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works +unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9. + +1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing +access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided +that + +- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from + the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method + you already use to calculate your applicable taxes. The fee is + owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he + has agreed to donate royalties under this paragraph to the + Project Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments + must be paid within 60 days following each date on which you + prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax + returns. Royalty payments should be clearly marked as such and + sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the + address specified in Section 4, "Information about donations to + the Project Gutenberg Literary Archive Foundation." + +- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies + you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he + does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm + License. You must require such a user to return or + destroy all copies of the works possessed in a physical medium + and discontinue all use of and all access to other copies of + Project Gutenberg-tm works. + +- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any + money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the + electronic work is discovered and reported to you within 90 days + of receipt of the work. + +- You comply with all other terms of this agreement for free + distribution of Project Gutenberg-tm works. + +1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm +electronic work or group of works on different terms than are set +forth in this agreement, you must obtain permission in writing from +both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael +Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the +Foundation as set forth in Section 3 below. + +1.F. + +1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable +effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread +public domain works in creating the Project Gutenberg-tm +collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic +works, and the medium on which they may be stored, may contain +"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or +corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual +property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a +computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by +your equipment. + +1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right +of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project +Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project +Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all +liability to you for damages, costs and expenses, including legal +fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT +LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE +PROVIDED IN PARAGRAPH F3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE +TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE +LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR +INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH +DAMAGE. + +1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a +defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can +receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a +written explanation to the person you received the work from. If you +received the work on a physical medium, you must return the medium with +your written explanation. The person or entity that provided you with +the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a +refund. If you received the work electronically, the person or entity +providing it to you may choose to give you a second opportunity to +receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy +is also defective, you may demand a refund in writing without further +opportunities to fix the problem. + +1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth +in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER +WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO +WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE. + +1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied +warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages. +If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the +law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be +interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by +the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any +provision of this agreement shall not void the remaining provisions. + +1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the +trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone +providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance +with this agreement, and any volunteers associated with the production, +promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works, +harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees, +that arise directly or indirectly from any of the following which you do +or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm +work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any +Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause. + + +Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm + +Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of +electronic works in formats readable by the widest variety of computers +including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists +because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from +people in all walks of life. + +Volunteers and financial support to provide volunteers with the +assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's +goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will +remain freely available for generations to come. In 2001, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure +and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations. +To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation +and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4 +and the Foundation web page at https://www.pglaf.org. + + +Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive +Foundation + +The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit +501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the +state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal +Revenue Service. The Foundation's EIN or federal tax identification +number is 64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at +https://pglaf.org/fundraising. Contributions to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent +permitted by U.S. federal laws and your state's laws. + +The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S. +Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered +throughout numerous locations. Its business office is located at +809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email +business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact +information can be found at the Foundation's web site and official +page at https://pglaf.org + +For additional contact information: + Dr. Gregory B. Newby + Chief Executive and Director + gbnewby@pglaf.org + + +Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation + +Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide +spread public support and donations to carry out its mission of +increasing the number of public domain and licensed works that can be +freely distributed in machine readable form accessible by the widest +array of equipment including outdated equipment. Many small donations +($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt +status with the IRS. + +The Foundation is committed to complying with the laws regulating +charities and charitable donations in all 50 states of the United +States. Compliance requirements are not uniform and it takes a +considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up +with these requirements. We do not solicit donations in locations +where we have not received written confirmation of compliance. To +SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any +particular state visit https://pglaf.org + +While we cannot and do not solicit contributions from states where we +have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition +against accepting unsolicited donations from donors in such states who +approach us with offers to donate. + +International donations are gratefully accepted, but we cannot make +any statements concerning tax treatment of donations received from +outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff. + +Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation +methods and addresses. Donations are accepted in a number of other +ways including including checks, online payments and credit card +donations. To donate, please visit: https://pglaf.org/donate + + +Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic +works. + +Professor Michael S. Hart was the originator of the Project Gutenberg-tm +concept of a library of electronic works that could be freely shared +with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project +Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support. + + +Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed +editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S. +unless a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily +keep eBooks in compliance with any particular paper edition. + + +Most people start at our Web site which has the main PG search facility: + + https://www.gutenberg.org + +This Web site includes information about Project Gutenberg-tm, +including how to make donations to the Project Gutenberg Literary +Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to +subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks. + + +</pre> + +</body> +</html> diff --git a/26143-h/images/logo.gif b/26143-h/images/logo.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..23b49ff --- /dev/null +++ b/26143-h/images/logo.gif diff --git a/26143-h/images/map.jpg b/26143-h/images/map.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..cca0e63 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/map.jpg diff --git a/26143-h/images/p005.jpg b/26143-h/images/p005.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..822cb50 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p005.jpg diff --git a/26143-h/images/p007.jpg b/26143-h/images/p007.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..dc27e97 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p007.jpg diff --git a/26143-h/images/p009.jpg b/26143-h/images/p009.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..79817cb --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p009.jpg diff --git a/26143-h/images/p018.jpg b/26143-h/images/p018.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..6a9019e --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p018.jpg diff --git a/26143-h/images/p021.jpg b/26143-h/images/p021.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..fe83594 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p021.jpg diff --git a/26143-h/images/p025.jpg b/26143-h/images/p025.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..4e34acc --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p025.jpg diff --git a/26143-h/images/p031.jpg b/26143-h/images/p031.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..dd13c4c --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p031.jpg diff --git a/26143-h/images/p037.jpg b/26143-h/images/p037.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..6ff237c --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p037.jpg diff --git a/26143-h/images/p042.jpg b/26143-h/images/p042.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..67dc937 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p042.jpg diff --git a/26143-h/images/p045.jpg b/26143-h/images/p045.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..c19954f --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p045.jpg diff --git a/26143-h/images/p051.jpg b/26143-h/images/p051.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..52fb088 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p051.jpg diff --git a/26143-h/images/p058.jpg b/26143-h/images/p058.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..31026b3 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p058.jpg diff --git a/26143-h/images/p063.jpg b/26143-h/images/p063.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..f7619a3 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p063.jpg diff --git a/26143-h/images/p069.jpg b/26143-h/images/p069.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..20d7657 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p069.jpg diff --git a/26143-h/images/p072.jpg b/26143-h/images/p072.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..9cd0ce2 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p072.jpg diff --git a/26143-h/images/p078.jpg b/26143-h/images/p078.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..5e7dda2 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p078.jpg diff --git a/26143-h/images/p080.jpg b/26143-h/images/p080.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..0968d1d --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p080.jpg diff --git a/26143-h/images/p085.jpg b/26143-h/images/p085.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..d159548 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p085.jpg diff --git a/26143-h/images/p088.jpg b/26143-h/images/p088.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..ed30f69 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p088.jpg diff --git a/26143-h/images/p096.jpg b/26143-h/images/p096.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..62b950c --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p096.jpg diff --git a/26143-h/images/p105.jpg b/26143-h/images/p105.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..c9ff8d6 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p105.jpg diff --git a/26143-h/images/p109.jpg b/26143-h/images/p109.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..1a9d898 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p109.jpg diff --git a/26143-h/images/p112.jpg b/26143-h/images/p112.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..f980261 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p112.jpg diff --git a/26143-h/images/p116.jpg b/26143-h/images/p116.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..639e96b --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p116.jpg diff --git a/26143-h/images/p117.jpg b/26143-h/images/p117.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..9aad597 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p117.jpg diff --git a/26143-h/images/p127.jpg b/26143-h/images/p127.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..e6fb17a --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p127.jpg diff --git a/26143-h/images/p134.jpg b/26143-h/images/p134.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..220a94d --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p134.jpg diff --git a/26143-h/images/p138.jpg b/26143-h/images/p138.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..687d5f6 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p138.jpg diff --git a/26143-h/images/p141.jpg b/26143-h/images/p141.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..6c84582 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p141.jpg diff --git a/26143-h/images/p144.jpg b/26143-h/images/p144.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..fa07ac5 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p144.jpg diff --git a/26143-h/images/p150.jpg b/26143-h/images/p150.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..9ba551a --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p150.jpg diff --git a/26143-h/images/p157.jpg b/26143-h/images/p157.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..aa80d8f --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p157.jpg diff --git a/26143-h/images/p159.jpg b/26143-h/images/p159.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..3f5101e --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p159.jpg diff --git a/26143-h/images/p166.jpg b/26143-h/images/p166.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..b96ecba --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p166.jpg diff --git a/26143-h/images/p168.jpg b/26143-h/images/p168.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..8b0a753 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p168.jpg diff --git a/26143-h/images/p170.jpg b/26143-h/images/p170.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..3f7cf2c --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p170.jpg diff --git a/26143-h/images/p180.jpg b/26143-h/images/p180.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..3f05bd9 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p180.jpg diff --git a/26143-h/images/p188.jpg b/26143-h/images/p188.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..700f0aa --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p188.jpg diff --git a/26143-h/images/p195.jpg b/26143-h/images/p195.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..cd920d4 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p195.jpg diff --git a/26143-h/images/p199.jpg b/26143-h/images/p199.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..61facac --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p199.jpg diff --git a/26143-h/images/p202.jpg b/26143-h/images/p202.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..12307a3 --- /dev/null +++ b/26143-h/images/p202.jpg diff --git a/26143-h/images/titlepage.gif b/26143-h/images/titlepage.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..6e2817a --- /dev/null +++ b/26143-h/images/titlepage.gif |
