initial commit of ebook 22580HEADmain

294 files changed, 21863 insertions, 0 deletions

diff --git a/.gitattributes b/.gitattributes
new file mode 100644
index 0000000..6833f05
--- /dev/null
+++ b/.gitattributes
@@ -0,0 +1,3 @@
+* text=auto
+*.txt text
+*.md text
diff --git a/22580-8.txt b/22580-8.txt
new file mode 100644
index 0000000..0c33f20
--- /dev/null
+++ b/22580-8.txt
@@ -0,0 +1,10577 @@
+The Project Gutenberg EBook of Het Geheimzinnige Eiland, by Jules Verne
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Het Geheimzinnige Eiland
+       De Verlatene
+
+Author: Jules Verne
+
+Release Date: September 11, 2007 [EBook #22580]
+
+Language: Dutch
+
+Character set encoding: ISO-8859-1
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK HET GEHEIMZINNIGE EILAND ***
+
+
+
+
+Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed
+Proofreading Team at http://www.pgdp.net/
+
+
+
+
+
+
+
+
+						 WONDERREIZEN.
+
+
+						  JULES VERNE
+
+
+				   HET GEHEIMZINNIGE EILAND.
+						 DE VERLATENE.
+
+
+			  NAAR DE 20STE FRANSCHE UITGAVE DOOR
+
+						 GERARD KELLER.
+
+
+
+						   AMSTERDAM
+				UITGEVERS-MAATSCHAPPY "ELSEVIER"
+							 1915.
+
+
+
+
+
+
+
+I.
+
+	De winter.--Bereiding van de wol.--De molen.--Een plan van
+	Pencroff.--De baleinen.--Waartoe een albatros kan dienen.--De
+	brandstof der toekomst.--Top en Jup.--Stormen.--Verwoesting
+	onder het pluimgedierte.--Een uitstapje naar het moeras.--Cyrus
+	Smith alleen.--Onderzoek van de put.
+
+
+Met de maand Juni, die in de zuidpoolstreken gelijk staat met onze
+maand December, brak de winter aan en de voornaamste bezigheid was
+het vervaardigen van ferme, warme kleederen.
+
+De muffeldieren van de kraal waren van hun wol ontdaan, en nu men deze
+kostelijke weefbare stof bezat, moest men ze nog slechts bereiden,
+om warmer kleederen te verkrijgen.
+
+Het spreekt van zelf dat Cyrus Smith kaarden noch wolkam, glanzer noch
+trekker, scheerder noch andere werktuigen had om de wol te spinnen
+en geen ramen om ze te weven; hij moest dus op eenvoudiger wijze te
+werk gaan om het spinnen en weven te vervangen. Hij stelde zich dan
+ook voor gebruik te maken van de eigenschap der wol, die, wanneer men
+ze zeer sterk perst, alleen door het in elkander warren zich hecht,
+een geheel uitmaakt en de stof vormt, welke men vilt noemt. Dit vilt
+kon men dus verkrijgen door de wol samen te drukken, een bewerking,
+die wel is waar veel van de lenigheid doet verloren gaan, maar de
+eigenschap van de warmte te behouden zeer vermeerdert. De wol, die
+door de muffeldieren verschaft werd, bestond juist uit die korte haren,
+welke voor het vilt zoo geschikt zijn.
+
+De ingenieur begon, bijgestaan door zijn lotgenooten, waaronder
+ook Pencroff--deze moest nog eenmaal zijn scheepsarbeid staken!--de
+voorafgaande bewerking die leidde tot het zuiveren van de wol van
+die vette, olieachtige bestanddeelen, waarvan zij doortrokken is
+en die men wolvet noemt. Deze ontvetting had plaats in kuipen, die
+met water, van een temperatuur van zeventig graden, gevuld waren, en
+waarin men de wol gedurende vier en twintig uur laat staan; zij wordt
+vervolgens ten tweeden male gewasschen in soda-water. Toen de wol
+eindelijk genoegzaam door persing gedroogd was, was zij in staat om
+gevuld te worden, dat is te zeggen, er een vaste stof van te maken,
+die wel is waar grof was en voor de Europeesche en Amerikaansche
+beschaving van geen waarde zou zijn, maar die op de markt van het
+eiland Lincoln een grooten aftrek had.
+
+Men begrijpt dat deze stof reeds in de vroegste tijden bekend heeft
+moeten zijn, en de eerste kleedingstukken zijn dan ook op dezelfde
+wijze vervaardigd als Cyrus Smith nu volgde.
+
+Zijn kennis als ingenieur kwam toen uitmuntend te pas bij het
+vervaardigen van de machine om de wol samen te persen, want hij wist
+gebruik te maken van de kracht van het water uit de beek, die tot
+nog toe niet aangewend was, om een persmolen in beweging te brengen.
+
+De bewerking, door Cyrus Smith geleid, slaagde naar wensch. De wol,
+vooraf bestreken met een oplossing van zeep, die eensdeels bestemd
+was om het glijden en het zachter worden te bevorderen en anderdeels
+om te voorkomen, dat het door het stampen uiteengerukt werd, kwam
+uit den molen te voorschijn in den vorm van een dik vilten kleed.
+
+De oneffenheden, die aan de wolvezels eigen zijn, hadden zich zoo
+goed gehecht en geward dat zij een effen stof vormden waarvan men
+kleederen en dekens maken kon. Het was wel is waar noch merinos,
+noch neteldoek, noch cachemir, noch rips, noch satijn, noch alpaca,
+noch laken, noch flanel maar het was "Lincolnsch vilt" en het eiland
+Lincoln telde een industrie meer.
+
+De kolonisten hadden nu goede kleederen en dikke dekens en konden
+zonder vrees den winter van 1866-67 te gemoet gaan.
+
+Tegen den 20sten Juni deed zich dan ook reeds de groote koude gevoelen
+en Pencroff moest tot zijn spijt het bouwen van zijn schip staken,
+dat nochtans voor de volgende lente gereed zou zijn.
+
+Het vaste plan van den zeeman was een ontdekkingstocht naar het
+eiland Tabor te doen, hoewel Cyrus Smith niet vóór deze reis was,
+die geheel uit nieuwsgierigheid zou geschieden, want er was immers
+toch geen hulp te vinden op die verlaten, onvruchtbare rots. Een
+reis van honderd vijftig mijlen, op een betrekkelijk klein schip,
+door onbekende stroomen, moest hem wel eenige vrees inboezemen. Wat
+zou er van hen worden te midden van die Stille Zee, waarop zoo menig
+schip verging, wanneer hun vaartuig in het volle sop was, Tabor niet
+kon bereiken en evenmin naar het eiland Lincoln kon terugkeeren?
+
+Cyrus Smith sprak dikwijls met Pencroff over dit plan en hij vond
+bij hem een zonderlinge hardnekkigheid om deze reis te maken, een
+hardnekkigheid, waarvan hij zichzelf misschien niet bewust was.
+
+"Beste vriend, ik moet je toch eens doen opmerken," zeide de ingenieur
+op een morgen tot hem, "dat gij, na zooveel goed van het eiland Lincoln
+gezegd te hebben en zoo dikwijls te hebben verklaard dat het u spijten
+zou dit eiland te verlaten, nu de eerste zijt die het verlaten wilt."
+
+"Slechts voor eenige dagen verlaten," antwoordde Pencroff, "voor eenige
+dagen slechts, mijnheer Cyrus! De tijd om te gaan en terug te komen,
+en te zien wat dat voor een eiland is."
+
+"Maar het kan niet zoo goed zijn als het eiland Lincoln!"
+
+"Daar ben ik van overtuigd!"
+
+"Waarom u dan zoo bloot te stellen!"
+
+"Om te weten wat er op Tabor voorvalt."
+
+"Maar er valt niets voor! er kan niets voorvallen!"
+
+"Wie weet?"
+
+"En indien gij door storm overvallen wordt!"
+
+"Die is in het goede jaargetijde niet te vreezen!" antwoordde
+Pencroff. "Maar mijnheer Cyrus, daar men steeds op het ergste moet
+bedacht zijn, zal ik uw toestemming vragen om slechts Harbert met
+mij op die reis mede te nemen."
+
+"Pencroff," antwoordde de ingenieur, terwijl hij zijn hand op den
+schouder van den zeeman legde, "wanneer u of dit kind, dat het toeval
+tot onzen zoon gemaakt heeft, een ongeluk overkwam, gelooft gij dat
+wij er ons ooit over zouden troosten?"
+
+"Mijnheer Cyrus," antwoordde Pencroff vol vertrouwen, "wij zullen
+u dat verdriet niet berokkenen. Wij zullen nog wel eens nader over
+deze reis spreken, wanneer de tijd daartoe gekomen is. Ik stel mij
+overigens voor, dat wanneer gij ons schip geheel gereed en opgetuigd
+zult gezien hebben, wanneer gij bemerkt hebt hoe flink het zee bouwt,
+wanneer wij ons eiland omgezeild zullen hebben--want dat zullen
+wij te zamen doen--dan stel ik mij voor, zeg ik, dat gij niet zult
+aarzelen om mij te laten vertrekken! Ik zeg niet eens dat uw schip
+een prachtstuk zal zijn!"
+
+"Laten wij ten minste zeggen: ons schip, Pencroff!" antwoordde de
+ingenieur, die voor het oogenblik ontwapend was.
+
+Dit gesprek eindigde toen om eenigen tijd later weder te beginnen
+zonder den zeeman noch den ingenieur te overtuigen.
+
+Op het einde van Juni begon de sneeuw te vallen. De kraal was van te
+voren van alles ruim voorzien en eischte niet dat men er dagelijks
+heen ging, maar men besloot nooit een week te laten voorbijgaan zonder
+ze te bezoeken.
+
+De vallen werden opnieuw gezet en men beproefde de toestellen, door
+Cyrus Smith vervaardigd. De gebogen baleinen, door een buis van ijs
+omsloten en onder een dikke laag vet verborgen, werden aan den zoom
+van het bosch gelegd op de plaats waar de dieren in troepen voorbij
+kwamen om naar het meer te gaan.
+
+Tot groote voldoening van den ingenieur slaagde deze uitvinding
+uitmuntend. Een twaalftal vossen, eenige wilde zwijnen, en zelfs een
+jaguar werden gevangen en men vond ze dood en de maag doorboord van
+de ontdooide baleinen.
+
+Er werd thans een poging gedaan, die verdient vermeld te worden,
+omdat het de eerste was welke door de kolonisten gedaan werd om met
+hun medemenschen in betrekking te komen.
+
+Gideon Spilett had er reeds verscheidene malen aan gedacht om,
+hetzij in een flesch het bericht te sluiten en die aan de golven
+toe te vertrouwen in de hoop dat de golven haar op een bewoonde kust
+zouden werpen, of wel duiven er mede te belasten. Maar hoe kon men
+hopen dat duiven of een flesch den afstand zouden afleggen die het
+eiland van elk land scheidde en twaalfhonderd mijlen bedroeg? Dat
+ware een dwaasheid geweest.
+
+Maar den 30sten Juni ving men, niet zonder moeite, een reiger die door
+een geweerschot van Harbert licht aan zijn poot gewond was. Het was een
+prachtige vogel van die soort hoogvliegers, waarvan de vlucht tien voet
+bedroeg en die zeeën even breed als de Stille Zee kunnen oversteken.
+
+Harbert had gaarne dien prachtigen vogel, wiens wond spoedig genas,
+willen behouden en tam maken, maar Gideon Spilett bracht hem aan
+het verstand, dat men de gelegenheid, om door dien koerier bericht
+te geven aan een der vastelanden aan de Stille Zee, niet mocht laten
+voorbijgaan, en Harbert moest toegeven, want indien de stormvogel uit
+bewoonde streken was gekomen, zou hij er voorzeker weder terugkeeren
+wanneer hij in vrijheid gesteld was.
+
+Mogelijk speet het Gideon Spilett niet, bij wien de reporter nu en
+dan boven kwam, om op goed geluk af een boeiend artikel betreffende de
+lotgevallen van de kolonisten op het eiland Lincoln af te zenden! Welk
+een succes voor den correspondent van den _New-York-Herald_ en voor
+het nommer, waarin het verslag zou gedrukt staan, indien het ooit
+aan het adres mocht terecht komen van zijn directeur, den bekenden
+John Bennett!
+
+Gideon Spilett stelde een beknopt verslag op, dat in een geolieden
+linnen zak werd gesloten, met het dringende verzoek, aan dengeen,
+die het mocht vinden, het te doen toekomen aan het bureel van den
+_New-York-Herald_. Dit pakje werd aan den hals van den stormvogel
+gebonden, en niet aan zijn poot, want deze vogels hebben de gewoonte om
+op de oppervlakte van de zee te rusten; vervolgens werd dien vluggen
+koerier de vrijheid gegeven, en niet zonder eenige aandoening zagen
+de kolonisten hem in de nevels van het westen verdwijnen.
+
+"Waar gaat hij thans heen?" vroeg Pencroff.
+
+"Naar Nieuw-Zeeland," antwoordde Harbert.
+
+"Goede reis!" riep de zeeman uit, die, wat hem betreft, niet veel
+van deze nieuwe soort correspondentie verwachtte.
+
+Met den winter was ook de arbeid binnen het Rotshuis weder begonnen,
+het verstellen der kleederen, het maken van de noodige nieuwe en
+onder anderen ook het vervaardigen der zeilen voor het schip, die
+uit den reusachtigen ballon gemaakt werden.
+
+Gedurende de maand Juni was het vinnig koud, maar men spaarde hout
+noch steenkolen. Cyrus Smith had een tweeden schoorsteen gebouwd in
+de groote zaal, en daar bracht men de lange avonden door. Onder het
+werken praatte men en in de vrije uren werd er gewoonlijk gelezen;
+de tijd snelde voorbij.
+
+Het was een waar genot voor de kolonisten om, 's avonds na een
+diné, wanneer zij, in de helder verlichte en goed verwarmde zaal
+zaten, met een warme kop koffie en onder het rooken van een pijp,
+den storm daar buiten hoorden loeien! Zij zouden volmaakt gelukkig
+zijn geweest, indien dit mogelijk geweest ware voor hen, die, ver
+van hun medemenschen verwijderd, met dezen geen gemeenschap konden
+hebben! Zij spraken altijd over hun vaderland, over de vrienden die zij
+achter gelaten hadden, over de grootheid der Amerikaansche republiek,
+waarvan de macht steeds moest vermeerderen, en Cyrus Smith, die zeer
+van nabij betrokken was geweest bij de politieke zaken der Unie,
+boezemde zijn hoorders groot belang er voor in door zijn verhalen,
+opmerkingen en voorspellingen.
+
+Gideon Spilett vroeg eens met betrekking daartoe aan hem:
+
+"Maar, mijn waarde Cyrus, loopt deze vooruitgang op het gebied van
+handel en nijverheid, waaraan gij zulk een groote toekomst voorspelt,
+geen gevaar om vroeg of laat geheel gestaakt te worden?"
+
+"Gestaakt? En waardoor?"
+
+"Maar door gebrek aan die kolen, die men terecht de kostbaarste
+delfstof kan noemen!"
+
+"Ja, wel de kostbaarste," antwoordde de ingenieur, "en het schijnt
+dat de natuur er het bewijs van heeft willen geven, door den diamant
+voort te brengen, die slechts zuiver gekristalliseerde kool is."
+
+"Gij wilt toch niet beweren, mijnheer Cyrus, dat men diamant kan
+branden in plaats van steenkolen om ovens te verwarmen?"
+
+"Neen, Pencroff," antwoordde Cyrus Smith.
+
+"Toch beweer ik dit," hernam Gideon Spilett. "Gij ontkent toch niet
+dat de bron van steenkolen eenmaal geheel uitgeput zal zijn?"
+
+"O! er zijn nog een menigte kolenlagen en de honderd duizend arbeiders,
+die er jaarlijks honderd millioen quintalen uit putten, zijn nog niet
+aan het eind."
+
+"Met het toenemend verbruik van steenkolen," antwoordde Gideon Spilett,
+"kan men voorzien dat die honderd duizend arbeiders weldra twee honderd
+duizend zullen zijn en de opbrengst tweemaal grooter zal worden."
+
+"Zeker; maar na de kolenlagen van Europa, waarin nieuwe werktuigen
+weldra nog dieper zullen dringen, zullen de steenkool-aderen van
+Amerika en Australië nog langen tijd voorraad verschaffen aan de
+behoefte der nijverheid."
+
+"Hoe lang?" vroeg de reporter.
+
+"Minstens twee honderd vijftig of drie honderd jaar."
+
+"Dat is voor ons voldoende," antwoordde Pencroff, "maar verontrustend
+voor onze achter-kleinkinderen!"
+
+"Men zal dan iets anders vinden," zeide Harbert.
+
+"Men moet het hopen," antwoordde Gideon Spilett, "want zonder
+steenkolen geen machines, zonder machines geen spoorwegen, geen
+stoombooten, geen fabrieken, niets van dat alles, dat door den
+vooruitgang van den tegenwoordigen tijd vereischt wordt!"
+
+"Maar wat zal men dan gebruiken?" vroeg Pencroff. "Kunt gij het u
+voorstellen, mijnheer Cyrus?"
+
+"Ten naasten bij, mijn vriend."
+
+"Wat zal men dan in plaats van steenkolen branden?"
+
+"Water," antwoordde Cyrus Smith.
+
+"Water!" riep Pencroff uit. "Water om stoombooten en locomotieven te
+stoken. Water om water te verwarmen!"
+
+"Ja, maar water dat in zijn bestanddeelen ontbonden is," antwoordde
+Cyrus Smith, "en waarschijnlijk ontbonden door electriciteit,
+die dan een groote en leidbare kracht zal zijn geworden, want alle
+groote ontdekkingen schijnen door een onverklaarbare wet, op het
+geschikte oogenblik te komen en volmaakt te worden. Ja, vrienden,
+ik geloof dat het water eenmaal tot brandstof zal dienen, dat
+waterstof en zuurstof, waaruit het bestaat, alleen of verbonden,
+een onuitputtelijke bron van warmte en licht zullen verschaffen,
+van grooter kracht dan steenkolen. Niets is dus te vreezen. Zoolang
+deze aarde bewoond zal zijn, zal zij in de behoefte van hare bewoners
+voorzien en het zal hun nooit aan licht noch warmte ontbreken, evenmin
+als het hun zal ontbreken aan voortbrengselen van het planten-, dieren-
+of delfstoffenrijk. Ik geloof dus dat, wanneer de kolenlagen uitgeput
+zullen zijn, men water zal stoken en er zich mede verwarmen. Het
+water is de steenkool der toekomst!"
+
+"Dat zou ik wel eens willen beleven," zeide de zeeman.
+
+"Gij zijt te vroeg opgestaan, Pencroff," antwoordde Nab, die slechts
+door een dergelijk gezegde aan het gesprek deel nam.
+
+Het waren echter niet de woorden van Nab, die het gesprek afbraken,
+maar het blaffen van Top, die weder op dezelfde zonderlinge wijze
+jankte, waarop reeds meermalen de aandacht van den ingenieur gevallen
+was. Top draaide ter zelfder tijd om de opening van den put heen.
+
+"Waarom blaft Top toch zoo?" vroeg Pencroff.
+
+"En waarom bromt Jup zoo?" voegde Harbert er bij.
+
+De aap had zich inderdaad bij den hond gevoegd en legde zeer duidelijk
+zijn onrust aan den dag en, wat vooral merkwaardig was, de beide
+dieren schenen eer ongerust dan nijdig.
+
+"Het is zeer duidelijk," merkte Gideon Spilett op, "dat deze put
+onmiddellijk in verband staat met de zee en dat het een of andere
+zeemonster van tijd tot tijd aan den bodem van den put verschijnt."
+
+"Zeer duidelijk," antwoordde de zeeman, "er is geen andere uitlegging
+aan te geven...."
+
+"Stil, Top," voegde Pencroff er bij, "en Jup naar je kamer!"
+
+De aap en de hond zwegen. Jup ging slapen, maar Top bleef in de kamer
+en liet den geheelen avond zijn dof gebrom hooren.
+
+Er werd niet meer over het voorval gesproken, maar blijkbaar was de
+ingenieur er geheel mede vervuld.
+
+Het bleef de maand Juli regenachtig en koud. De temperatuur daalde
+niet zoo sterk als den vorigen winter en het laagste was acht graden
+Fahrenheit, maar was het dien winter al minder koud, de stormen en
+windvlagen waren heviger.
+
+Gedurende die stormen was het moeielijk zich op de wegen van het eiland
+te wagen, zelfs gevaarlijk, want er vielen onophoudelijk boomen. De
+kolonisten lieten echter nooit een week voorbijgaan zonder de kraal te
+bezoeken. Gelukkig werd deze door den berg Franklin beschut en leed
+zij weinig van de stormen. Het pluimgedierte op de bergvlakte was
+echter minder veilig, daar het blootgesteld was aan den oostenwind;
+het dak van de duiventil werd afgerukt door een windvlaag en een
+muur neergeslagen. Alles moest hersteld worden, maar steviger, want
+men zag wel in, dat Lincoln in een van de meest woeste streken der
+Stille Zee gelegen was.
+
+In de eerste week van Augustus bedaarde de storm en de dampkring
+herkreeg die kalmte, welke zij voor altijd scheen verloren te
+hebben. De temperatuur werd echter tegelijkertijd lager, het werd
+vinnig koud en de thermometer wees acht graden onder nul.
+
+Op den 3den Augustus ondernam men een tocht, waarvan reeds lang sprake
+was geweest, naar het zuidoosten van het eiland. Een groot aantal
+watervogels, die daar hun winterverblijf hielden, lokten de jagers
+tot de jacht uit, en men besloot daar een geheelen dag aan te geven.
+
+Niet alleen Gideon Spilett en Harbert, maar ook Pencroff en Nab
+namen aan den tocht deel. Cyrus Smith was alleen thuis gebleven,
+onder voorwendsel van werk en voegde zich niet bij hen; hij bleef in
+het Rotshuis achter.
+
+Zoodra de jagers met Top en Jup over de brug van de Mercy waren,
+trok de ingenieur haar op en keerde terug, met het voornemen om een
+plan ten uitvoer te brengen, waarvoor hij alleen wilde zijn.
+
+Dit plan was om nauwkeurig dien onderaardschen put te onderzoeken,
+waarvan de opening in het Rotshuis uitkwam, en die met de zee in
+verband stond, omdat hij vroeger diende tot uitweg van het water uit
+het meer.
+
+Waarom draaide Top zoo dikwijls om deze opening? Waarom liet hij zulk
+een zonderling gekef hooren, wanneer zekere onrust hem naar dien put
+dreef? Waarom voegde Jup zich bij Top? Had deze put andere vertakkingen
+dan de loodrechte gemeenschap met de zee? Ziedaar hetgeen Cyrus Smith
+vooreerst slechts wilde weten. Hij had dus besloten, om gedurende de
+afwezigheid van zijn lotgenooten, een poging aan te wenden om de put
+te onderzoeken en de gelegenheid bood zich er toe aan.
+
+Het was gemakkelijk er in af te dalen door de touwladder te
+gebruiken, die geen dienst meer deed en lang genoeg was. Dit deed de
+ingenieur. Hij sleepte de ladder naar de opening, waarvan de middellijn
+zes voet bedroeg, liet haar afzakken na ze vooraf van boven stevig
+vastgemaakt te hebben. Hij daalde de eerste treden van de ladder af
+nadat hij een lantaarn aangestoken had en tot wapens een revolver en
+een kort mes bij zich had gestoken.
+
+De muur was overal vlak; maar van afstand tot afstand staken eenige
+rotsblokken uit en door middel van deze blokken kon het een vlug en
+behendig man inderdaad gelukt zijn tot aan de opening van den put
+te klimmen.
+
+Dit merkte de ingenieur op; hij bekeek met zijn lantaarn elke rotspunt,
+maar zag geen enkel spoor, geen indruk, waaruit men zou kunnen opmaken
+dat ze in vroeger of later tijd tot trap hadden gediend.
+
+Cyrus Smith daalde dieper af en liet zijn lantaarn overal rondgaan.
+
+Hij zag niets dat hem verdacht voorkwam.
+
+Toen de ingenieur op de laatste sport stond raakte hij de oppervlakte
+van het water, dat toen volkomen kalm was; noch op den bodem noch
+in een ander gedeelte van den put bevond zich een pad. De muur,
+waartegen Cyrus Smith met het heft van zijn mes sloeg klonk dof. De
+vraag waar dit kanaal uitkwam, aan welke zijde van de kust en hoe
+diep onder het vlak der zee, kon niet beantwoord worden.
+
+Cyrus Smith had zijn onderzoek volbracht, klom naar boven, trok de
+ladder op, bedekte de opening van den put en keerde, in gedachten
+verzonken, naar de groote zaal van het Rotshuis terug, bij zich
+zelven mompelende:
+
+"Ik heb niets gezien, en toch is er iets!"
+
+
+
+
+
+II.
+
+	Het schip wordt getuigd.--Een aanval van chilische
+	honden.--Jup gewond.--Het schip wordt voltooid.--Overwinning
+	van Pencroff.--De Bonadventure.--Eerste tocht ten zuiden van
+	het eiland.--Een onverwacht stuk.
+
+
+Dienzelfden avond kwamen de jagers terug met een groote vangst, en
+letterlijk met wild beladen, zij droegen zooveel als vier man konden
+dragen. Top had een krans van eenden om zijn hals en Jup zijn gordel
+vol snippen.
+
+"Zie eens mijnheer," riep Nab uit, "nu kunnen wij onzen tijd
+besteden! Konserf en pâté! Wat zullen wij een heerlijken voorraad
+krijgen! Maar iemand moet mij helpen. Ik reken op u, Pencroff."
+
+"Neen, Nab," antwoordde de zeeman. "Ik moet bij mijn schip zijn,
+en gij zult het zonder mij moeten doen."
+
+"En gij, mijnheer Harbert?"
+
+"Ik, Nab? Ik moet morgen naar de kraal," antwoordde de knaap.
+
+"Zult gij mij dan helpen, mijnheer Spilett?"
+
+"Om je te dienen, Nab," antwoordde de reporter, "maar ik waarschuw je,
+wanneer gij mij met uwe recepten bekend maakt, dat ik ze uitgeef."
+
+"Zooals gij wilt, mijnheer Spilett," antwoordde Nab, "zooals gij wilt!"
+
+En zoo werd Gideon Spilett, als helper van Nab, den volgenden morgen,
+in diens werkplaats gebracht. De ingenieur had hem echter eerst den
+uitslag medegedeeld van zijn ontdekkingstocht, dien hij den vorigen
+dag gemaakt had, en de reporter deelde in dit opzicht de meening van
+Cyrus Smith, dat er, hoewel hij niets gevonden had, toch een geheim
+te ontdekken bleef.
+
+De koude hield nog een week aan en de kolonisten verlieten het Rotshuis
+slechts om voor hun gevogelte te zorgen. Een heerlijke geur steeg
+uit de keuken op door de spijzen die Nab en de reporter bereidden;
+maar niet al het wild dat den vorigen dag gevangen was werd tot pâté
+gemaakt, en daar het gedurende die koude zich goed hield, werden de
+wilde eenden en andere op de oude manier toebereid, en volgens de
+kolonisten waren het de fijnste watervogels ter wereld.
+
+Die week werkte Pencroff, bijgestaan door Nab, die handig de zeilen
+naaide, met zulk een ijver dat deze geheel gereed kwamen. Eenigen
+tijd later was het schip getuigd en zeevaardig. Pencroff heesch zelf
+de vlag van blauw, rood en wit, waarvan de kleuren verschaft waren
+door verfplanten, die zeer overvloedig op het eiland groeiden. Hij
+had slechts bij de zeven en dertig sterren, die de zeven en dertig
+Vereenigde Staten vertegenwoordigden een acht en dertigste gevoegd,
+de ster van "Staat Lincoln," want hij beschouwde zijn eiland als
+reeds aan de groote republiek gehecht.
+
+"En het is het van harte, zoo het dit nog niet feitelijk is."
+
+De vlag werd intusschen voor het middelste raam van het Rotshuis
+geplant en de kolonisten begroetten haar met een driedubbel hoezee.
+
+Het koude jaargetijde zou spoedig achter den rug zijn en het scheen
+dat deze tweede winter voorbij zou gaan zonder gewichtige gebeurtenis,
+toen in den nacht van 11 Augustus de bergvlakte door een algeheele
+verwoesting bedreigd werd.
+
+Na een drukken dag sliepen de kolonisten gerust, toen zij tegen vier
+uur in den morgen plotseling door het blaffen van Top gewekt werden.
+
+Deze keer blafte de hond niet bij de opening van den put, maar op
+den drempel van de deur, waartegen hij opsprong als wilde hij haar
+openstooten. Ook Jup uitte schelle kreten.
+
+"Wat is er, Top!" riep Nab, die het eerste wakker werd.
+
+Maar de hond blafte nog harder.
+
+"Wat is er dan?" vroeg Cyrus Smith.
+
+En allen snelden in haast gekleed naar de vensters van hun kamer,
+die zij openden.
+
+Voor zich hadden zij een dikke laag sneeuw, nauwelijks zichtbaar in
+dezen stikdonkeren nacht. De kolonisten zagen niets, maar zij hoorden
+een zonderling gehuil in de duisternis. Blijkbaar waren er een groot
+aantal dieren aan de kust, die men nu niet zien kon.
+
+"Wat is dat?" riep Pencroff uit.
+
+"Wolven, jaguars of apen!" antwoordde Nab.
+
+"Te drommel! Maar zij kunnen toch niet op de bergvlakte komen!" zeide
+de correspondent.
+
+"En ons gevogelte," riep Harbert, "en onze planten?..."
+
+"Hoe zijn zij daar dan gekomen?" vroeg Pencroff.
+
+"Zij zullen over de brug zijn gegaan," antwoordde de ingenieur,
+"die een van ons waarschijnlijk vergeten heeft op te halen."
+
+"'t Is waar ook," riep Spilett uit, "ik herinner mij haar open gelaten
+te hebben."
+
+"Dat is een mooie trek, dien gij ons daar gespeeld hebt, mijnheer
+Spilett!" zeide de zeeman.
+
+"Wat gebeurd is, is gebeurd," antwoordde Cyrus Smith. "Laten wij
+liever nagaan wat ons te doen staat."
+
+Dit waren de vragen en antwoorden die tusschen Cyrus Smith en zijn
+lotgenooten gewisseld werden. Het was zeker, dat de dieren over de
+brug gekomen waren en dat zij, door den linkeroever van de Mercy te
+houden, bij de bergvlakte konden komen. Men moest hun dus den pas
+afsnijden en des noods ze aanvallen.
+
+"Maar wat zijn het voor dieren?" werd ten tweede male gevraagd,
+toen zich nogmaals dat vreemde geluid deed hooren.
+
+Harbert verschrikte toen hij dat geluid hoorde en herinnerde zich het
+reeds gehoord te hebben de eerste maal dat zij bij de bronnen van de
+Roode Beek waren.
+
+"Dat zijn chilische honden, dat zijn vossen!" zeide hij.
+
+"Voorwaarts!" riep de zeeman.
+
+En allen stoven voorwaarts met bijlen, karabijnen en revolvers
+gewapend.
+
+De chilische honden zijn gevaarlijke dieren wanneer zij in grooten
+getale en uitgehongerd zijn. De kolonisten aarzelden echter niet
+hen aan te vallen, en hunne eerste revolverschoten verlichtten de
+duisternis en deden de bende terugdeinzen.
+
+Het was vooral van belang om deze stroopers in de eerste plaats
+te verhinderen de bergvlakte te bereiken, want het bouwland
+en het gevogelte zou dan in hun macht zijn en zij zouden daar
+groote, misschien onherstelbare schade, vooral aan het korenveld,
+veroorzaken. Maar daar zij niet dan langs den linkeroever van de Mercy
+de vlakte konden bereiken, was het voldoende om een onoverkomelijken
+hinderpaal aan deze vossen te stellen op dat smalle gedeelte van den
+oever tusschen de rivier en de rots.
+
+Allen begrepen dit, en op bevel van Cyrus Smith, gingen zij naar de
+aangewezen plaats, terwijl de vossen in de duisternis voortsnelden.
+
+Cyrus Smith, Gideon Spilett, Harbert, Pencroff en Nab stelden zich
+naast elkander om den weg te versperren. Top ging, met open bek,
+vooruit en werd door Jup gevolgd, met een dikken knuppel gewapend,
+dien hij als een knots rondzwaaide.
+
+Het was stikdonker. Slechts bij het afvuren der revolvers kon men de
+roofdieren zien, welke minstens honderd in getal moesten zijn en wier
+oogen als kolen vuur gloeiden.
+
+"Zij mogen er niet door!" riep Pencroff uit.
+
+"En zij zullen er niet door!" antwoordde de ingenieur.
+
+Dat zij er niet doorkwamen, was niet omdat zij er geen pogingen
+toe hadden aangewend De achterste rijen drongen de voorste vooruit,
+en het was een onophoudelijke strijd met revolvers en bijlen. Vele
+lijken van vossen moesten reeds over den grond verspreid liggen,
+maar de troep verminderde niet merkbaar en men zou gezegd hebben,
+dat zij steeds van achter aangroeide.
+
+Weldra moesten de kolonisten lijf tegen lijf strijden en zij kregen
+verscheiden wonden, die gelukkig niet van ernstigen aard waren. Harbert
+had met een revolverschot Nab bevrijd, op wiens rug een van die
+honden zich als een tijgerkat vastgeklampt had. Top streed met woede,
+sprong den vossen naar de keel en worgde ze onmiddellijk. Jup sloeg
+met zijn stok als een razende rond en men trachtte te vergeefs hem
+tegen te houden. Waarschijnlijk was hij met zulk een scherp gezicht
+begaafd, dat hij in deze duisternis kon zien, en hij bleef steeds
+in het dichtst van het gevecht, uitte van tijd tot tijd een schellen
+kreet, die bij hem het teeken van groote vreugde was. Op een gegeven
+oogenblik waagde hij zich zelfs zoo ver, dat men hem bij het licht
+van een revolverschot door vijf of zes groote vossen omringd zag,
+waartegen hij met onbegrijpelijke koelbloedigheid worstelde.
+
+De strijd zou echter een gunstigen afloop hebben voor de kolonisten
+maar eerst nadat zij twee uur gevochten hadden! Waarschijnlijk trokken
+de vossen wegens het aanbreken van den dag af; zij richtten zich naar
+het noorden om de brug over te trekken, die Nab onmiddellijk ophaalde.
+
+Toen het licht genoeg was om het terrein op te nemen, telden de
+kolonisten een vijftigtal lijken die langs den oever verspreid lagen.
+
+"En Jup!" riep Pencroff uit. "Waar is Jup dan?"
+
+Jup was verdwenen. Zijn vriend Nab riep hem en voor de eerste maal
+antwoordde Jup niet op het roepen van zijn vriend.
+
+Allen begonnen naar Jup te zoeken, vreezende hem dood te zullen
+vinden. De lijken wier bloed de sneeuw roodkleurde, werden weggeruimd,
+en Jup gevonden te midden van een hoop vossen, wier gekneusde ledematen
+en gebroken lendenen genoeg aanduidden dat zij met den vreeselijken
+knuppel van het onverschrokken dier te doen hadden gehad. De arme
+Jup hield nog een stuk van zijn gebroken knuppel vast; maar van zijn
+wapen beroofd, kon hij zijn tegenpartij niet meer aan en had diepe
+wonden in zijn borst ontvangen.
+
+"Hij leeft nog!" riep Nab uit, die zich over hem heen gebogen had.
+
+"En wij zullen hem redden," antwoordde de zeeman, "wij zullen hem
+als een der onzen verzorgen!"
+
+Het scheen dat Jup hem begreep, want hij boog zijn kop naar den
+schouder van Pencroff, als om hem te danken. De zeeman was zelf gewond,
+maar zijn wonden waren, even als die zijner metgezellen, onbeduidend;
+want, dank zij hunne vuurwapens, hadden zij die bloeddorstige dieren
+altijd op zekeren afstand kunnen houden. Slechts de toestand van den
+aap was van bedenkelijken aard.
+
+Jup werd door Nab en Pencroff naar huis gedragen en nu en dan
+ontsnapte hem een nauwelijks hoorbare kreet. Men bracht hem zoo
+voorzichtig mogelijk in het Rotshuis. Daar werd hij op een matras
+uit een der bedden neergelegd, en zijn wonden werden met de grootste
+zorg gewasschen. Geen der edele organen scheen getroffen, maar Jup
+was zeer verzwakt door bloedverlies en de koorts kwam hevig op.
+
+Nadat hij verbonden was bracht men hem in bed en legde hem streng
+dieet op, "evenals aan een heuzig mensch" zooals Nab zeide. Hij dronk
+eenige kopjes van een verfrisschenden drank, die door de genezende
+kruiden van het Rotshuis verschaft werd.
+
+Jup sliep eerst onrustig in; maar zijn ademhaling werd langzamerhand
+geregeld en eindelijk sliep hij kalm. Van tijd tot tijd kwam Top
+als het ware "op zijn teenen" binnen, om zijn vriend te bezoeken en
+scheen dankbaar voor de zorg die men aan zijn vriend besteedde. Een
+hand van Jup hing buiten zijn bed en Top lekte hem zachtjes.
+
+Dien zelfden morgen begon men de lijken op te ruimen, zij werden
+naar het Verre Westen van het bosch gesleept en diep onder den grond
+begraven.
+
+Deze aanval, die ernstiger gevolgen had kunnen hebben, was een goede
+les voor de kolonisten, en voortaan begaf men zich niet te rusten,
+voordat een van hen zich overtuigd had dat alle bruggen opgehaald
+waren en geen inval mogelijk was.
+
+Slechts weinige dagen had men voor het leven van Jup gevreesd, maar
+diens krachtige natuur behield de overhand. De koorts verminderde
+langzamerhand en Gideon Spilett, die een weinig dokter was, verklaarde
+hem spoedig buiten gevaar. Den 16den Augustus kon Jup weder eten. Nab
+maakte lekkere zoete kostjes voor hem klaar, waaraan de zieke smulde,
+want als hij een gebrek had, dan was het dat van een lekkerbek te
+zijn en Nab had nooit pogingen aangewend om hem daarvan te genezen.
+
+"Och, ziet gij," antwoordde hij aan Gideon Spilett, die hem dikwijls
+verweet dat hij den aap bedierf, "hij heeft geen ander genot dan
+zijn smaak, die arme Jup en ik ben maar al te blij op deze wijs zijn
+diensten eenigszins te kunnen vergoeden."
+
+Tien dagen nadat hij zijn wonden bekomen had, mocht Jup het bed
+verlaten. Als alle herstellenden, had hij een verslindenden honger en
+de reporter liet hem eten zooveel hij verkoos. Nab was buiten zichzelf
+van vreugde, toen hij den eetlust van zijn leerling terug zag komen.
+
+"Eet maar, Jup," zeide hij tot hem, "en laat het u aan niets
+ontbreken! Je hebt je bloed voor ons vergoten en het minste wat ik
+voor je doen kan is wel je te helpen om het terug te krijgen."
+
+Den 25sten Augustus hoorde men Nab zijn metgezellen toeroepen:
+
+"Mijnheer Cyrus, mijnheer Gideon, mijnheer Harbert, Pencroff, komt
+eens hier! komt eens hier!"
+
+De kolonisten die in de groote zaal bijeen waren, stonden op en gingen
+naar Nab, die in de voor Jup ingerichte kamer was.
+
+"Wat is er?" vroeg de reporter.
+
+"Zie eens!" antwoordde Nab, terwijl hij in lachen uitbarstte.
+
+Wat zag men? Jup, die kalm en ernstig als een Turk zat te rooken op
+den drempel van het Rotshuis?
+
+"Mijn pijp!" riep Pencroff. "Hij heeft mijn pijp genomen! Mijn beste
+Jup, ik geef je ze present! Rook, mijn jongen, rook maar!"
+
+En Jup blies dikke rookwolken uit en scheen daarin het grootste genot
+te vinden.
+
+Cyrus Smith toonde zich in het minst niet verwonderd over dit feit,
+en hij haalde verscheiden voorbeelden aan van tamme apen, die aan
+het gebruik van tabak gewoon waren.
+
+Maar van dat oogenblik af had Jup zijn eigen pijp, de afgedankte
+van Pencroff, die in zijn kamer opgehangen werd, bij zijn voorraad
+tabak. Hij stopte ze zelf, stak ze aan een kooltje vuur aan en scheen
+het gelukkigste vierhandige wezen ter wereld te zijn. Men begrijpt
+dat deze overeenkomst van smaak den vriendschapsband tusschen Jup en
+Pencroff nog nauwer toehaalde.
+
+"Het is misschien een mensch," zeide Pencroff soms tegen Nab. "Zou
+het je verwonderen als hij op een mooien dag met ons begon te praten?"
+
+"Waarachtig niet," antwoordde Nab. "Het verwondert mij juist dat hij
+nog niet spreekt, want er ontbreekt hem anders niets!"
+
+"Ik zou het toch drommels aardig vinden," hernam de zeeman, "als hij
+op een mooien dag tot mij zeide: "Als we eens van pijp verwisselden,
+Pencroff?"
+
+"Ja," beaamde Nab. "Wat een ongeluk dat hij stom geboren is."
+
+Met de maand September was de winter voorbij en men hervatte met
+ijver den arbeid.
+
+Het schip vorderde snel. Het was reeds geheel getuigd en alleen het
+inwendige moest nog afgemaakt worden.
+
+Daar het niet aan hout ontbrak, stelde Pencroff den ingenieur voor
+om den romp met een tweede laag hout te voeren, die de hechtheid van
+het schip zou verhoogen.
+
+Cyrus Smith, die niet wist wat er kon gebeuren, was het met den zeeman
+eens om het schip zoo sterk mogelijk te bouwen.
+
+Den 15den September was het binnenwerk en het dek gereed.
+
+Het tusschendek was in tweeën verdeeld en vormde twee hutten, waarin
+twee banken stonden, die tevens tot koffers dienden.
+
+Pencroff koos in het bosch een jongen den uit, die als mast zou
+gebruikt worden. Verder werd alles wat gesmeed moest worden naar de
+smederij van de Schoorsteenen gebracht. In de eerste week van October
+was alles gereed en men kwam overeen het schip op een reis om het
+eiland te probeeren, ten einde te weten te komen hoe het zich in zee
+hield en in hoeverre men er op kon vertrouwen.
+
+Het overige werk werd echter in dien tusschentijd niet verzuimd. De
+kraal was vergroot, want onder de muffeldieren en geiten telde men
+een zeker aantal jongen die een hok en voedsel moesten hebben. De
+kolonisten waren zoowel in het kamp als bij de oesterbank geweest,
+zij hadden evenmin de konijnenfokkerij als de steenkolen- en ijzerlaag
+vergeten en waren zelfs gaan jagen in een nog onbezocht gedeelte van
+het bosch, waar zeer veel wild was.
+
+Er werden nog eenige inheemsche planten gevonden, die, hoewel nog niet
+van onmiddellijk belang, toch zouden bijdragen om in de groenten van
+het Rotshuis een weinig afwisseling te brengen.
+
+Den 10den October liep het schip van stapel. Pencroff was
+verrukt. Alles ging naar wensch. Het schip was geheel getuigd op rollen
+naar de kust gebracht, het werd door den vloed opgenomen en danste
+op de golven onder het gejuich der kolonisten, vooral van Pencroff,
+die op dat oogenblik zijn gewaarwordingen niet bedwingen kon. Maar
+voor zijn ijdelheid was nog een schooner oogenblik weggelegd; na zijn
+schip gebouwd te hebben, zou hij als gezagvoerder optreden. De rang
+van kapitein werd hem met algemeene stemmen toegekend.
+
+Om kapitein Pencroff te voldoen moest men in de eerste plaats het schip
+een naam geven en na lang beraad, stemden allen voor Bonadventure,
+den doopnaam van den braven zeeman.
+
+Zoodra de Bonadventure door den vloed in het ruime sop gebracht was,
+kon men zien dat zij zeer goed zee hield en naar alle bewegingen van
+het roer stipt luisterde.
+
+Dienzelfden dag zou men er de proef van nemen op een reisje rondom het
+eiland. Het was prachtig weer, de wind was gunstig, de zee kalm, vooral
+aan de zuidkust, want reeds een uur lang was het noord-westen wind.
+
+"Aan boord! aan boord!" riep kapitein Pencroff.
+
+Maar men moest eerst flink ontbijten en het kwam den kolonisten zelfs
+niet onraadzaam voor om provisie aan boord te nemen, voor het geval
+dat de tocht tot den avond mocht duren.
+
+Cyrus Smith wilde eveneens spoedig het vaartuig probeeren, waarvan hij
+het ontwerp had gemaakt, maar dat gebouwd was op raad van den zeeman;
+hij stelde er echter niet het vertrouwen in dat Pencroff had en daar
+deze niet meer van de reis naar Tabor sprak, hoopte Cyrus Smith zelfs,
+dat de zeeman dit voornemen had opgegeven. Het zou hem inderdaad leed
+gedaan hebben twee of drie van zijn metgezellen zich op dat vaartuig
+te zien wagen, dat toch maar zwak was en slechts vijftien ton meette.
+
+Tegen half elf waren allen aan boord, zelfs Jup en Top. Nab en Harbert
+lichtten het anker, dat bij den mond van de Mercy in het zand lag;
+de zeilen werden geheschen, en de Lincolnsche vlag wapperde van den
+mast! De Bonadventure, door Pencroff bestuurd, koos zee.
+
+Om de Unie-baai uit te komen moest men eerst voor den wind zeilen
+en bij deze beweging kwam men tot de overtuiging, dat het schip een
+voldoende snelheid had.
+
+Toen de passagiers op drie à vier mijlen van de kust verwijderd waren
+en langs de Ballonhaven voeren, kregen zij een geheel nieuw overzicht
+van hun eiland.
+
+"Dat is prachtig!" riep Harbert uit.
+
+"Ja, ons eiland is mooi en goed," antwoordde Pencroff. "Ik houd er
+van als van mijn goede moeder. Het heeft ons arm en van alles ontbloot
+ontvangen, en wat ontbreekt er nu nog aan zijn vijf kinderen die uit
+de lucht zijn gevallen?"
+
+"Niets!" antwoordde Nab, "niets, kapitein!"
+
+En er ging een luid hoezee ter eere van het eiland op!
+
+Gideon Spilett teekende onderwijl aan den voet van den mast het
+panorama dat zich voor hem ontrolde.
+
+Cyrus Smith stond peinzend voor zich uit te staren.
+
+"Welnu, mijnheer Cyrus," zeide Pencroff, "wat zegt ge van ons schip?"
+
+"Het schijnt in alle opzichten voldoende," antwoordde de ingenieur.
+
+"Goed! En gelooft gij nu ook dat het een reis van langen duur zou
+kunnen ondernemen?"
+
+"Welke reis, Pencroff?"
+
+"Naar het eiland Tabor, bijvoorbeeld?"
+
+"Vriendlief," antwoordde Cyrus Smith, "ik geloof dat wij in een
+dringend geval niet moeten aarzelen ons op de Bonadventure te
+vertrouwen, zelfs voor een langeren duur; maar gij weet, het zou mij
+leed doen u naar het eiland Tabor te zien vertrekken, daar niets er
+u toe noodzaakt."
+
+"Men kent gaarne zijn buren," antwoordde Pencroff, die bij zijn
+denkbeeld bleef. "Het eiland Tabor is onze naaste buur, het is onze
+eenige! De beleefdheid eischt, dat men er ten minste een bezoek
+brengt!"
+
+"Drommels!" zeide Gideon Spilett, "vriend Pencroff is op zijn
+stokpaardje als hij over de vormen begint!"
+
+"Ik ben nergens over op mijn stokpaardje," zeide de zeeman, die door
+den tegenstand van den ingenieur knorrig was geworden, maar die hem
+toch niet wilde grieven.
+
+"Vergeet niet," antwoordde Cyrus Smith, "dat gij niet alleen naar
+het eiland Tabor kunt gaan."
+
+"Eén metgezel is voldoende."
+
+"Goed," antwoordde de ingenieur. "Maar gij stelt de kolonie van het
+eiland Lincoln bloot, twee van de vijf kolonisten te verliezen."
+
+"Van de zes!" antwoordde Pencroff. "Gij vergeet Jup."
+
+"Van de zeven!" voegde Nab er bij. "Top rekent even goed als een
+ander!"
+
+"Maar er is geen gevaar, mijnheer Cyrus," hernam Pencroff.
+
+"Dat is wel mogelijk, Pencroff; maar ik herhaal het, het is zonder
+noodzaak zich blootstellen."
+
+De koppige zeeman antwoordde niet en bracht het gesprek op een ander
+onderwerp, hoewel hij zich vast voorgenomen had, er weer op terug te
+komen. Maar hij was er in het minst niet van bewust dat er iets zou
+gebeuren, dat hem te hulp kwam, en hetgeen slechts een gril was in
+een menschlievend werk zou veranderen.
+
+Nadat men in volle zee had rondgedobberd, richtte men de Bonadventure
+naar de Ballonhaven.
+
+Zij waren nog slechts een halve mijl van de kust verwijderd en moesten
+laveeren om wind te krijgen. De Bonadventure liep met halve snelheid,
+omdat de bries gedeeltelijk terug gehouden werd door het hoogland,
+en de zeilen hingen slap; slechts nu en dan rimpelde de zee zich,
+maar overigens was zij spiegelglad.
+
+Harbert stond op den steven, toen hij eensklaps uitriep:
+
+"Loeven, Pencroff, loeven!"
+
+"Wat is er dan?" vroeg de zeeman, terwijl hij opstond. "Een rots?"
+
+"Neen.... wacht eens," zeide Harbert.... "ik kan niet goed
+zien.... loef nog meer.... goed.... haal bij...."
+
+Dit zeggende dompelde Harbert, die over boord hing, zijn arm in het
+water, haalde hem er uit en zeide:
+
+"Een flesch!"
+
+Hij hield een gesloten flesch in zijn hand, die hij op een paar
+kabellengten van de kust gegrepen had.
+
+Cyrus Smith nam de flesch. Zonder een woord te zeggen deed hij
+er de kurk af en haalde er een vochtig papier uit waarop stond:
+Schipbreukeling... Eiland Tabor: 153° w.-lengte--37° 11' z.-breedte.
+
+
+
+
+
+III.
+
+	Tot het vertrek wordt
+	besloten.--Onderstellingen.--Toebereidselen.--De
+	drie passagiers.--Eerste nacht.--Tweede nacht.--Het
+	eiland Tabor.--Onderzoek van de kust.--Het bosch wordt
+	doorzocht.--Niemand.--Dieren.--Planten.--Een verlaten hut.
+
+
+"Een schipbreukeling!" riep Pencroff uit, "op eenige honderden mijlen
+van ons, op het eiland Tabor! O! mijnheer Cyrus, nu zult gij u toch
+niet meer tegen mijn reisplan verzetten!"
+
+"Neen, Pencroff," antwoordde Cyrus Smith, "en gij moet zoo spoedig
+mogelijk vertrekken."
+
+"Morgen?"
+
+"Morgen."
+
+De ingenieur hield het papier, dat hij uit de flesch gehaald had,
+in zijn hand. Hij dacht eenige oogenblikken na en zeide toen:
+
+"Uit dit papier, vooral uit den vorm waarin het gesteld is, kan men
+opmaken: in de eerste plaats, dat de schipbreukeling van het eiland
+Tabor een man is, die genoegzame kennis heeft van de zeevaart, omdat
+hij dezelfde lengte en breedte van het eiland opgeeft, welke wij
+gevonden hebben; in de tweede plaats is hij Engelschman of Amerikaan,
+daar het stuk in de Engelsche taal geschreven is."
+
+"Dat is zeer waar," antwoordde Gideon Spilett, "en de tegenwoordigheid
+van den schipbreukeling verklaart ook het aanspoelen van de kist op de
+kust van het eiland. Er is een schipbreukeling, alzoo moet er ook een
+schipbreuk geweest zijn. Wat deze laatste betreft, het is gelukkig
+voor hem, dat Pencroff op het denkbeeld is gekomen om een schip te
+bouwen en het juist vandaag te probeeren, want een dag later had de
+flesch op de klippen verbrijzeld kunnen worden."
+
+"Het is inderdaad bijzonder gelukkig," zeide Harbert, "dat de
+Bonadventure hier passeerde juist toen de flesch nog dreef!"
+
+"Komt u dat niet zonderling voor?" vroeg Cyrus Smith aan Pencroff.
+
+"Het komt mij gelukkig voor, ziedaar alles," antwoordde de
+zeeman. "Ziet gij hier iets buitengewoons in, mijnheer Cyrus? Die
+flesch moest toch ergens heen en waarom niet hier en wel ergens
+anders."
+
+"Gij hebt misschien gelijk, Pencroff," antwoordde de ingenieur,
+"en toch...."
+
+"Maar," merkte Harbert op, "bewijst niets dat deze flesch reeds lang
+op zee drijft?"
+
+"Niets," antwoordde Gideon Spilett, "en zelfs het stuk komt mij voor
+nog maar kort geleden geschreven te zijn. Wat denkt gij daarvan,
+Cyrus?"
+
+"Dat is moeilijk uit te maken, en wij zullen het bovendien spoedig
+te weten komen!" antwoordde Cyrus Smith.
+
+Pencroff had intusschen de Bonadventure gewend. Ieder dacht aan
+den schipbreukeling van het eiland Tabor. Was het nog tijd om
+hem te redden? Het was een groote gebeurtenis in het leven van de
+kolonisten. Zij zelf waren slechts schipbreukelingen, maar het was
+te vreezen, dat anderen het minder gunstig getroffen hadden, en het
+was hun plicht om den ongelukkige te hulp te komen.
+
+Tegen vier uur lag de Bonadventure aan den mond van de Mercy.
+
+Dienzelfden avond werd alles geregeld voor de nieuwe onderneming. Het
+kwam allen het best voor, dat Pencroff en Harbert, die met het besturen
+van een schip bekend waren, alleen de reis zouden ondernemen. Als
+zij den volgenden morgen, 11 October, vertrokken, konden zij in
+den loop van den 13den Tabor bereiken, want met den heerschenden
+wind had men slechts acht en veertig uur noodig om dezen tocht van
+honderd vijftig mijlen af te leggen. Een dag op het eiland, drie of
+vier dagen voor de heen en terugreis, maken vier of vijf dagen zoodat
+men den 17den op het eiland Lincoln terug kon zijn. Het was prachtig
+weer; de barometer steeg geregeld; de wind scheen gunstig te zullen
+blijven; alle kansen waren dus in het voordeel dezer moedige mannen,
+die door een menschlievenden plicht zich genoopt voelden zich ver
+van hun eiland te wagen.
+
+Het was eerst bepaald dat Cyrus Smith, Nab en Gideon Spilett in het
+Rotshuis zouden blijven; maar Gideon Spilett die zijn betrekking van
+reporter van de _New-York-Herald_ niet kon vergeten, kwam er tegen
+op en verklaarde, dat hij eer het schip zou nazwemmen, dan zulk een
+mooie gelegenheid voorbij te laten gaan; hem werd dan ook toegestaan
+om aan de reis deel te nemen.
+
+In den avond bracht men bedden, werktuigen, wapenen, munitie, een
+kompas en voor acht dagen levensmiddelen aan boord.
+
+Den volgenden morgen om vijf uur nam men niet zonder aandoening van
+weerszijden afscheid. Pencroff heesch de zeilen en richtte zijn weg
+naar het zuidwesten.
+
+De Bonadventure was reeds een kwart mijl van de kust verwijderd, toen
+de passagiers op de hoogte van het Rotshuis twee mannen bemerkten,
+die hun een afscheidsgroet toewuifden. Het waren Cyrus Smith en Nab.
+
+"Onze vrienden!" riep Gideon Spilett uit. "Dat is onze eerste scheiding
+sedert vijftien maanden!...."
+
+Pencroff, de reporter en Harbert beantwoordden het laatst vaarwel
+van hunne lotgenooten en het Rotshuis verdween weldra achter de
+hooge bergen.
+
+Harbert verving Pencroff nu en dan aan het roer, en de hand van den
+jongeling was zoo vast, dat de zeeman er niets op had aan te merken.
+
+Gideon Spilett sprak dan met den een dan met den ander en zelfs
+hielp hij somtijds, wanneer dit noodig was. Kapitein Pencroff was
+bijzonder ingenomen met zijn bemanning en beloofde niets minder dan
+een "extra oorlam."
+
+De nacht was donker, maar vol sterren en beloofde nog een prachtigen
+dag.
+
+Voorzichtigheidshalve liet Pencroff de bramzeilen strijken, daar hij
+niet door een windvlaag overvallen wilde worden met bovenzeilen op. Het
+was misschien te veel voorzorg voor een kalmen nacht, maar Pencroff
+was een voorzichtig zeeman, en men kon het hem niet ten kwade duiden.
+
+De reporter sliep een deel van den nacht. Pencroff en Harbert
+wisselden elkander om de twee uur aan het roer af. De zeeman stelde
+evenveel vertrouwen in Harbert als in zich zelven en dat vertrouwen
+werd gerechtvaardigd door de koelbloedigheid en het verstand van den
+knaap. Pencroff gaf hem het roer in handen als een commandant aan
+zijn roerganger en Harbert liet de Bonadventure geen steek uit haar
+richting loopen.
+
+De zee, waarop het vaartuig dreef, was geheel verlaten. Nu en dan kwam
+er een groote stormvogel of een fregatvogel binnen het bereik van
+het geweer en Gideon Spilett vroeg zich af of hij mogelijk niet aan
+een van deze hoogvliegers zijn bericht aan den _New-York-Herald_ had
+toevertrouwd. Deze vogels waren de eenige wezens, welke dit gedeelte
+van den Oceaan, tusschen het eiland Tabor en het eiland Lincoln,
+schenen te bezoeken.
+
+"En toch," merkte Harbert op, "zijn wij nu juist in den tijd dat
+de walvischvaarders gewoonlijk hunne vaartuigen naar het zuidelijk
+gedeelte van de Stille Zee richten. Ik geloof werkelijk dat er geen
+zee zoo verlaten is als deze."
+
+"Zij is niet zoo geheel verlaten!" antwoordde Pencroff.
+
+"Hoe meent gij dat?" vroeg de correspondent.
+
+"Maar wij zijn er toch. Houdt gij ons schip dan voor een wrak en ons
+zelven voor bruinvisschen?"
+
+Dien avond schatten zij dat de Bonadventure een afstand van honderd
+twintig mijlen had afgelegd, sedert haar vertrek van het eiland
+Lincoln, dat is te zeggen in zes en dertig uur, hetgeen een snelheid
+van drie en een derde mijl in het uur gaf. De wind was zwak en zou
+weldra geheel gaan liggen. Men mocht in ieder geval hopen, indien men
+goed gerekend had en de richting juist was geweest, bij het aanbreken
+van den volgenden dag het eiland Tabor te zullen bereiken.
+
+Gideon Spilett, noch Harbert, noch Pencroff sliepen dien nacht. In
+afwachting van den volgenden morgen konden zij hunne aandoening niet
+meester blijven. Er was zooveel onzekerheid in de onderneming, die zij
+gewaagd hadden! Waren zij dicht bij het eiland Tabor? Was dat eiland
+nog door dien schipbreukeling bewoond, dien zij nu te hulp kwamen? Wat
+was deze voor een man? Zou zijn tegenwoordigheid, de kleine kolonie,
+die tot nog toe zoo eensgezind was geweest, niet storen? Zou hij
+er in toestemmen zijn gevangenis voor een andere te ruilen? Al deze
+vragen, die zeker den volgenden dag beantwoord zouden worden, hielden
+hen uit hun slaap en bij de eerste ochtendschemering richtten zij
+achtereenvolgens hun blik naar elk punt van den westelijken horizon.
+
+"Land!" riep Pencroff tegen zes uur in den morgen.
+
+En daar het niet aan te nemen was, dat Pencroff zich vergiste, was
+men zeker land voor zich te hebben.
+
+Men oordeele over de vreugde van de kleine bemanning van de
+Bonadventure!
+
+Binnen weinige uren zouden zij op de kust van het eiland zijn!
+
+Men was nog slechts vijftien mijlen van het eiland Tabor verwijderd,
+dat een lage kust had, welke nauwelijks boven de golven uitstak.
+
+De steven van de Bonadventure, die een weinig ten zuiden van het eiland
+wees, werd nu daarheen gericht en naarmate de zon in het oosten steeg,
+kreeg men ook hier en daar eenige toppen in het gezicht.
+
+"Het is een eilandje van veel minder belang dan het eiland Lincoln,"
+merkte Harbert op. "Het is waarschijnlijk eveneens ontstaan door een
+onderzeesche beweging."
+
+Om elf uur was de Bonadventure er nog slechts twee mijlen van
+verwijderd en Pencroff zocht een plaats om te landen, maar ging in
+deze onbekende streken uiterst voorzichtig te werk.
+
+Men kon toen het eiland in zijn geheel overzien, waarop eenige
+groenende struiken wiesen en enkele groote boomen van dezelfde soort
+als op Lincoln groeiden.
+
+Maar zonderling genoeg, nergens zag men een rookwolk opstijgen, die
+aantoonde dat het eiland was bewoond; geen spoor hiervan was er op
+eenig punt van de kust te zien.
+
+Het stuk was nochtans duidelijk geweest; er was een schipbreukeling
+en die schipbreukeling moest toch op den uitkijk zijn!
+
+De Bonadventure waagde zich echter in de grillige passen, die
+tusschen de klippen stroomden, en Pencroff nam de onbeduidendste
+bochten nauwkeurig op. Hij had Harbert aan het roer gezet en aan den
+voorsteven nam hij het water waar, gereed om zeil te reven, waarvan hij
+het touw in de handen hield. Gideon Spilett ging met zijn verrekijker
+de geheele kust na, zonder dat hij iets bespeurde.
+
+Eindelijk tegen twaalf uur, stootte de Bonadventure met haar voorsteven
+op de zandkust. Het anker werd geworpen, de zeilen werden gestreken
+en de bemanning van het kleine vaartuig ging aan wal.
+
+Er viel niet te twijfelen of het was het eiland Tabor, omdat er,
+volgens de laatst uitgegeven kaarten, geen ander eiland in dit
+gedeelte van de Stille Zee tusschen Nieuw-Zeeland en de Amerikaansche
+kust bestond.
+
+Het schip werd stevig vastgemeerd om te voorkomen dat het door den
+vloed meegenomen werd; en na zich goed gewapend te hebben, begaf
+Pencroff zich met zijn beide metgezellen op weg naar een kleinen
+bergtop van ongeveer twee honderd vijftig à drie honderd voet hoogte,
+op een halve mijl afstands.
+
+"Van den top van dezen heuvel," zeide Gideon Spilett, "zullen wij
+zonder twijfel het eiland kunnen overzien, hetgeen onze nasporingen
+veel gemakkelijker zal maken."
+
+"Wij moeten hier doen," antwoordde Harbert, "wat mijnheer Cyrus het
+eerst op het eiland Lincoln gedaan heeft, toen hij den berg Franklin
+besteeg."
+
+"Precies hetzelfde," antwoordde de reporter, "en dit is de beste
+manier om te beginnen."
+
+Al pratende volgden zij den zoom van een grasvlakte, die zich tot
+aan den voet van den heuvel uitstrekte. Een groot aantal rotsduiven
+en zeezwaluwen, van dezelfde soort als op Lincoln vlogen bij hun
+nadering op. In het bosch, aan de linkerzijde van de weide, hoorden
+zij ritselen in het kreupelhout en zagen zij het gras bewegen,
+hetgeen wel bewees dat er zeer schuwe beesten verblijf hielden;
+maar nog niets duidde aan dat het eiland bewoond was.
+
+Pencroff, Harbert en Gideon waren weldra op den top van den berg en
+hun blik kon vrij langs alle punten van den horizon weiden.
+
+Zij waren op een eiland, dat niet meer dan zes mijlen omtrek had en
+langwerpig rond van vorm was. Rondom was de zee geheel verlaten en
+smolt aan den horizon met de lucht samen. Er was geen land, geen zeil
+in het gezicht.
+
+Dit eiland, dat geheel begroeid was, leverde niet zulk een afwisseling
+op als Lincoln, waarvan een gedeelte onvruchtbaar en wild was en een
+ander vruchtbaar en weelderig. Hier was het een onafgebroken massa
+groen, waarboven twee of drie heuvels uitstaken. Dwars door een groote
+weide liep een kleine beek, die zich aan de westkust door een nauwen
+mond in zee stortte.
+
+"Het is een zeer beperkt gebied," zeide Harbert.
+
+"Ja," antwoordde Pencroff, "het zou voor ons wel wat te klein zijn
+geweest."
+
+"En erger," zeide de reporter, "het schijnt onbewoond."
+
+"Waarlijk," antwoordde Harbert, "niets duidt de aanwezigheid van
+menschen aan."
+
+"Laten wij naar beneden gaan en zoeken," gaf Pencroff te raad.
+
+De zeeman en zijn beide metgezellen keerden naar de kust terug, naar
+de plaats waar zij de Bonadventure hadden achtergelaten. Zij hadden
+besloten om te voet een tocht om het eiland te maken, vóor zich in het
+binnengedeelte te wagen, zoodat er niets aan hun onderzoek kon ontgaan.
+
+Men kon gemakkelijk de kust volgen, welke op enkele punten slechts
+door groote rotsen afgebroken werd, die men echter kon omtrekken. De
+verkenners richtten zich naar het zuiden; een groot aantal watervogels
+en zeehonden vluchtten bij hun nadering, reeds wanneer zij hen van
+verre zagen komen.
+
+"Het is niet voor de eerste maal," merkte de reporter op, "dat deze
+dieren menschen zien. Zij vreezen hen en dus kennen zij hen."
+
+Een uur na hun vertrek kwamen zij bij de zuidelijke punt van het eiland
+en keerden zij langs de westkust naar het noorden terug. Ook deze
+kust bestond uit zand en rotsen en was door dichte bosschen begrensd.
+
+Nergens was een spoor te ontdekken van bewoners, nergens over de
+geheele oppervlakte van het eiland, dat zij in vier uur geheel
+doorkruist hadden, was de indruk van een voetstap te vinden.
+
+Het was zeer zonderling en men moest gelooven dat het eiland Tabor
+niet of niet meer bewoond was.
+
+Misschien was het geschrift in de flesch reeds maanden of jaren oud
+en was het in dit geval mogelijk, dat de schipbreukeling naar zijn
+land teruggekeerd of van ellende omgekomen was.
+
+Pencroff, Gideon Spilett en Harbert gebruikten onder druk gesprek
+hun middagmaal aan boord van de Bonadventure, om zoo mogelijk hun
+verkenning tot den nacht voort te zetten.
+
+Tegen vijf uur in den avond waagden zij zich in het bosch.
+
+Ook daar jaagden zij menig dier op, maar vooral, men zou zelfs kunnen
+zeggen, uitsluitend geiten en varkens, die men aanstonds als van
+europeesch ras herkende.
+
+Een walvischvaarder had ze ongetwijfeld op het eiland ontscheept,
+waar zij zich spoedig vermenigvuldigd hadden. Harbert nam zich voor
+eenigen daarvan levend te vangen om ze naar Lincoln over te brengen.
+
+Het viel dus niet meer te betwijfelen, dat te eeniger tijd menschen
+dit eiland bezocht hadden. Men was er nog meer van overtuigd, toen
+men dwars door het bosch gebaande wegen zag en zelfs boomstammen,
+die met een bijl geveld waren, en overal sporen van menschenarbeid;
+maar deze boomen, die reeds tot vermolmen overgingen, waren vele jaren
+geleden geveld: de inkervingen van de bijl waren met mos overdekt,
+en het lange gras groeide in overvloed op de paden, zoodat men ze
+nauwelijks terug kon vinden.
+
+"Maar," merkte Gideon Spilett op, "dit bewijst dat hier niet alleen
+menschen aan wal zijn geweest, maar dat zij het zelfs gedurende
+eenigen tijd bewoond hebben."
+
+Wie waren deze menschen? Hoeveel waren er? Hoeveel zijn er nog?
+
+"Het geschrift," zeide Harbert, "spreekt slechts van één
+schipbreukeling."
+
+"Welnu, indien er nog éen is," antwoordde Pencroff, "dan moeten wij
+hem ook volstrekt vinden!"
+
+Men zette dus de verkenning voort.
+
+De zeeman en zijn metgezellen volgden natuurlijk den weg, die het
+eiland dwars doorsneed, en hielden dus den oever van de rivier,
+welke naar zee voerde.
+
+Gaven dieren van Europeeschen oorsprong en eenige sporen van
+menschenarbeid reeds onbetwistbaar te kennen, dat er menschen op dit
+eiland geweest waren, verscheiden eigenaardigheden in het plantenrijk
+bewezen dit niet minder. Op enkele open plaatsen in het bosch zag
+men dat er moeskruiden geplant waren geweest in een waarschijnlijk
+lang verleden tijdperk.
+
+De vreugde van Harbert was onbeschrijfelijk, toen hij aardappelen,
+cichorei, zuring, wortelen, kool en knollen vond, waarvan hij het
+zaad slechts behoefde te nemen om er den bodem van Lincoln mede
+te verrijken!
+
+"Goed zoo, goed!" zeide Pencroff. "Dat is iets voor Nab. Vinden
+wij den schipbreukeling niet, dan zal onze reis ten minste niet te
+vergeefs zijn geweest en God zal ons beloond hebben!"
+
+"Voorzeker," antwoordde Gideon Spilett; "maar te oordeelen naar den
+staat, waarin deze moestuinen verkeeren, moet men vreezen dat het
+eiland sedert lang niet meer bewoond is."
+
+"Waarlijk," antwoordde Harbert, "een bewoner, wie hij ook zij, zou
+zulke onmisbare planten niet zoo verwaarloosd hebben!"
+
+"Ja," zeide Pencroff, "die schipbreukeling is weg!... Dat moeten
+wij aannemen...."
+
+"Men moet dus aannemen dat het papier in de flesch reeds van ouden
+datum is?"
+
+"Natuurlijk."
+
+"En dat deze flesch het eiland Lincoln eerst bereikt heeft na langen
+tijd op zee te hebben rondgezworven?"
+
+"Waarom niet?" antwoordde Pencroff.--"Maar de nacht valt in," voegde
+hij er bij, "en ik geloof, dat het beter is ons onderzoek te schorsen."
+
+"Laten wij aan boord gaan; morgen kunnen wij weer beginnen," zeide
+de reporter.
+
+Dit was het verstandigste en zijn raad werd opgevolgd, toen Harbert
+op een verwarde massa tusschen de boomen wees en uitriep:
+
+"Een woning!"
+
+Allen richtten zich onmiddellijk naar de aangewezen plaats. Bij de
+schemering kon men nog zien dat de woning uit planken bestond en door
+een dik geteerd zeil overtrokken was.
+
+De deur, die aanstond, werd door Pencroff opengestooten, die snel
+binnentrad.... De woning was ledig!
+
+
+
+
+
+VI.
+
+	Inventaris.--De nacht.--Eenige letters.--Voortzetting van
+	het onderzoek.--Planten en dieren.--Harbert in gevaar.--Aan
+	boord.--Vertrek.--Slecht weer.--Een vonk van instinct verdoold
+	op zee.--Een vuur te rechter tijd.
+
+
+Pencroff, Harbert en Gideon Spilett stonden sprakeloos te midden
+der duisternis.
+
+Pencroff riep met luider stem.
+
+Geen antwoord.
+
+De zeeman sloeg vuur en stak een tak in zijn nabijheid aan. Dit
+licht verspreidde gedurende korten tijd zijn gloed in een klein
+vertrek, dat geheel verlaten scheen. Op den achtergrond was een ruwe
+stookplaats, met eenige koude asch, waarbij nog een kleine voorraad
+hout lag. Pencroff wierp er den brandenden tak op; het hout vatte
+vlam en gaf een helder licht.
+
+De zeeman en zijn metgezellen zagen toen een ordeloos bed, waarvan de
+gele en vochtige dekens bewezen, dat het sedert lang niet gebruikt
+was; in een hoek bij den schoorsteen twee verroeste ketels en een
+omvergeworpen pan; een kast met eenige half vergane zeemanskleederen;
+op tafel lag een tinnen lepel en vork en een bijbel, die van vocht
+doortrokken was; in een hoek zagen zij werktuigen, een schop, een
+houweel, een pook, twee jachtgeweren, waarvan een was gebroken; op
+een plank stond een ongeschonden vaatje kruit, kogels en een doos
+percussies; alles was met een laag stof bedekt, die jaren noodig had
+gehad om zulk een dikte te verkrijgen.
+
+"Er is niemand," zeide de reporter.
+
+"Niemand!" herhaalde Pencroff.
+
+"Het is lang geleden, dat deze kamer bewoond werd," merkte Harbert op.
+
+"Zeer lang!" beaamde de reporter.
+
+"Mijnheer Spilett," zeide Pencroff, "ik geloof, dat het beter is den
+nacht in deze woning door te brengen, in plaats van naar boord terug
+te keeren."
+
+"Gij hebt gelijk, Pencroff," antwoordde Gideon Spilett, "en indien
+de eigenaar terugkomt, welnu! hij zal zich misschien niet beklagen
+zijn plaats ingenomen te vinden!"
+
+"Hij zal niet terugkomen!" zeide de zeeman, het hoofd schuddende.
+
+"Gelooft gij dat hij het eiland verlaten heeft?" vroeg de reporter.
+
+"Wanneer hij het eiland verlaten heeft, had hij zijn wapens
+en werktuigen meegenomen," zeide Pencroff. "Gij weet hoezeer
+schipbreukelingen aan deze voorwerpen hechten, die de laatste
+overblijfsels van een schipbreuk zijn. Neen! neen!" herhaalde de zeeman
+op stelligen toon, "neen! hij heeft het eiland niet verlaten! Indien
+hij op een door hem vervaardigde boot gevlucht was, dan zou hij zeker
+deze onmisbare voorwerpen niet achtergelaten hebben! Neen, hij is op
+het eiland!"
+
+"Levend?...." vroeg Harbert.
+
+"Levend of dood. Maar als hij gestorven is dan heeft hij zich zelf
+niet begraven, denk ik," antwoordde Pencroff; "en wij zullen ten
+minste zijn geraamte vinden!"
+
+Men besloot dus den nacht in de verlaten woning door te brengen, die
+voldoende verwarmd zou worden door den voorraad hout, welke nog in een
+hoek lag. Toen de deur gesloten was bleven Pencroff, Harbert en Gideon
+Spilett op een bank zitten; soms spraken zij, maar meestal waren zij
+in gepeins verzonken. Zij bevonden zich in een toestand waarin zij
+zich alles konden voorstellen, evenals zij alles konden verwachten,
+en zij luisterden gretig naar elk geluid daar buiten. Was de deur
+plotseling opengegaan, had er een man voor hen gestaan, het zou hen
+niet verwonderd hebben, niettegenstaande alles in de hut genoeg bewees,
+dat zij verlaten was, en hunne handen waren gereed de handen te drukken
+van dien man, van dien schipbreukeling, van dien onbekenden vriend,
+die door vrienden verwacht werd!
+
+Maar zij hoorden niets; de deur bleef gesloten en de uren gingen
+alzoo voorbij.
+
+Wat scheen die nacht lang voor den zeeman en zijn metgezellen! Alleen
+Harbert had twee uur geslapen, want op zijn jaren is slaap een
+behoefte. Zij verlangden alle drie hun onderzoek van den vorigen
+avond voort te zetten en dat eiland tot in de kleinste hoeken te
+onderzoeken! Hetgeen Pencroff verondersteld had, was volkomen juist
+en het was bijna zeker, dat de bewoner van de hut, daar deze verlaten
+was en het huisraad, het gereedschap en de wapenen daar nog gevonden
+werden, moest zijn omgekomen. Men moest zijn overschot dus zoeken om
+het althans te begraven.
+
+De dag brak aan, Pencroff en zijn metgezellen begonnen onmiddellijk
+met het onderzoek in de hut.
+
+Zij was waarlijk onder gunstige omstandigheden gebouwd, tegen een
+kleinen heuvel, die door vijf of zes prachtige gomboomen beschut
+werd. Voor de hut waren de boomen met een bijl omgehakt, zoodat men
+vrij in zee kon zien. Een klein grasperk, dat door een houten heining
+was omgeven, leidde naar de kust, nabij de monding van de beek.
+
+De hut zelf bestond uit planken en men kon gemakkelijk zien dat deze
+planken van de kiel of van het dek van een schip afkomstig waren. Het
+was dus waarschijnlijk dat een onttakeld schip op de kust van het
+eiland was geworpen, dat er minstens één man van de bemanning gered
+was en dat die man met behulp van het wrak deze woning gebouwd had,
+daar hij werktuigen tot zijn beschikking had.
+
+Zij werden in deze meening nog meer overtuigd toen Gideon Spilett bij
+het omloopen van de hut een plank zag--waarschijnlijk een, die tot
+den voorsteven van het schip behoord had--waarop deze nog nauwelijks
+leesbare letters stonden:
+
+
+						_BR.TAN..A_.
+
+
+"Britannia!" riep Pencroff uit, die door den reporter geroepen was,
+"dat is de naam van vele schepen, en ik zou niet kunnen zeggen of
+dit een Engelsche of een Amerikaansche bodem geweest is!"
+
+"Het doet er weinig toe, Pencroff."
+
+"Dat is waar," antwoordde de zeeman, "en wij zullen den overgeblevene
+van de bemanning redden, indien hij nog leeft, tot welk land hij
+ook behoore! Maar laten wij, voordat wij ons onderzoek voortzetten,
+eerst naar boord van de Bonadventure terugkeeren!"
+
+Zekere onrust omtrent zijn schip had zich van Pencroff meester
+gemaakt. Wanneer het eiland toch eens bewoond ware en wanneer een van
+zijn bewoners zich eens meester had gemaakt.... Maar hij haalde zijn
+schouders op over zulk eene onwaarschijnlijke veronderstelling.
+
+In ieder geval verlangde de zeeman aan boord te gaan ontbijten. De
+gebaande weg was niet lang,--nauwelijks een mijl. Men ging dus op
+weg en keek ondershands in het bosch en tusschen het kreupelhout,
+waarin geiten en varkens bij honderden de vlucht namen.
+
+Twintig minuten, nadat zij de hut verlaten hadden, kregen Pencroff
+en zijn metgezellen de kust in het gezicht en de Bonadventure, die
+door haar anker, dat diep in het zand lag, werd vastgehouden.
+
+Pencroff kon een zucht van voldoening niet onderdrukken. Dit schip
+toch was zijn kind, en het is het recht van den vader dikwijls zonder
+reden ongerust te zijn.
+
+Men ging aan boord en nam een goed ontbijt, zoodat men eerst zeer laat
+een middagmaal behoefde te gebruiken; toen men genoeg versterkt was,
+werd de verkenning met de meeste nauwgezetheid hervat en voortgezet.
+
+Het zou toch zeer natuurlijk zijn dat de eenige bewoner van het
+eiland omgekomen was. Pencroff en zijne gezellen zochten ook eer naar
+een lijk, dan naar een levend mensch. Maar hunne nasporingen waren
+vruchteloos en er ging een halve dag voorbij, dat zij te vergeefs
+tusschen het dicht geboomte van het eiland zochten. Men moest toen
+wel aannemen dat, indien de schipbreukeling gestorven was en nu geen
+spoor van zijn lijk meer overbleef, het een of ander verscheurend
+dier het tot de laatste beenderen had verslonden.
+
+"Wij zullen morgen met het aanbreken van den dag vertrekken," zeide
+Pencroff tot Harbert en Gideon Spilett, die zich tegen twee uur in
+den middag in de schaduw van een boschje te slapen legden, om eenige
+oogenblikken uit te rusten.
+
+"Ik geloof dat wij gerust de werktuigen en wapens kunnen medenemen,
+die aan den schipbreukeling behoord hebben," zeide Harbert.
+
+"Ik geloof het ook," antwoordde Gideon Spilett, "en deze wapens en
+gereedschappen zullen het materiaal van het Rotshuis aanvullen. Als
+ik mij niet vergis is de voorraad kruit en lood vrij aanzienlijk."
+
+"Ja," antwoordde Pencroff, "maar laten wij niet vergeten een of
+twee paar van die zwijnen mede te nemen, die hier op het eiland in
+overvloed zijn."
+
+"En eenige van die zaden eveneens," voegde Harbert er bij, "waardoor
+wij alle groenten van het oude en nieuwe vasteland zullen verkrijgen."
+
+"Het zou dan misschien niet kwaad zijn om een dag langer op het eiland
+Tabor te vertoeven, om alles te verzamelen, wat ons van dienst zou
+kunnen zijn."
+
+"Neen, mijnheer Spilett," antwoordde Pencroff, "ik moet u verzoeken
+morgen bij het aanbreken van den dag te vertrekken. Het komt mij voor,
+dat de wind naar het westen zal omslaan en nadat wij een gunstige
+bries hebben gehad om hierheen te komen, zullen wij een niet minder
+gunstigen wind hebben om terug te keeren."
+
+"Laten wij dan geen tijd verloren laten gaan!" zeide Harbert terwijl
+hij opstond.
+
+"Ja, laten wij geen tijd verloren laten gaan," herhaalde
+Pencroff. "Harbert, gij kent de kruiden beter dan wij, gij moet ze
+dus verzamelen. In dien tijd zullen mijnheer Spilett en ik op de
+zwijnenjacht gaan, en zelfs zonder Top, hoop ik mij toch van eenige
+stuks meester te maken!"
+
+Harbert nam het pad, dat naar het bebouwde gedeelte van het eiland
+leidde, terwijl de zeeman en de reporter het bosch ingingen.
+
+Menig zwijn sprong voor hunne voeten op en die dieren, die bijzonder
+vlug waren, schenen er niets op gesteld, dat men hen naderde. Na
+een half uur gejaagd te hebben, hadden de beide mannen zich meester
+gemaakt van een paar dat tusschen het kreupelhout gedoken zat,
+toen zij eensklaps luide noodkreten hoorden op een paar honderd pas
+afstand in het noordelijk gedeelte van het eiland. Bij deze kreten
+vernam men nog een rauw brullen, dat niets menschelijks had.
+
+Pencroff en Gideon Spilett sprongen op en de zwijnen maakten van die
+beweging gebruik om te ontvluchten, juist op het oogenblik dat de
+zeeman touwen gereed maakte om hen te binden.
+
+"Dat is de stem van Harbert!" zeide de reporter.
+
+"Spoedig naar hem toe," riep Pencroff.
+
+De zeeman en Gideon Spilett begaven zich, zoo snel hunne beenen hen
+dragen konden, naar de plaats vanwaar zij de kreten gehoord hadden.
+
+En het was hoog tijd dat zij kwamen, want op een open plek in het
+bosch zagen zij den knaap op den grond liggen onder een wild schepsel,
+een reusachtige aap ongetwijfeld, die hem geheel in zijne macht had.
+
+Op het dier toe te springen, het op zijn beurt op den grond te
+werpen, Harbert te verlossen en hun vijand stevig vast te houden,
+was voor Pencroff en Gideon Spilett het werk van een oogenblik. De
+zeeman was een Herkules en de reporter had ook spieren van ijzer, en
+hoewel het monster krachtig tegenstand bood, werd het vastgebonden,
+zoodat het geen beweging meer kon maken.
+
+"Zijt gij niet gewond, Harbert?" vroeg Gideon Spilett.
+
+"Neen, neen!"
+
+"Als hij u eens gewond had, die aap!...." riep Pencroff uit.
+
+"Maar het is geen aap!" antwoordde Harbert.
+
+Pencroff en Spilett namen toen het zonderlinge wezen dat op den grond
+lag, nauwkeuriger op.
+
+Inderdaad, het was geen aap! Het was een menschelijk wezen, het was
+een man! Maar welk een man! Een wilde, in de vreeselijkste beteekenis
+van het woord, daar hij tot den laatsten graad van verdierlijking
+vervallen scheen!
+
+Ordelooze haren, langen baard, die tot op zijn borst neerviel, bijna
+geheel naakt lichaam, behalve een oud kleedingstuk dat zijn lendenen
+bedekte, woeste oogen, groote handen, met onnatuurlijk lange nagels,
+donkere huid en voeten die even hard als hoorn waren geworden: ziedaar
+een schets van het ellendige schepsel, dat men toch een mensch moest
+noemen! Maar men had wel recht zich af te vragen of er nog een ziel
+in dat lichaam huisde of dat het dierlijk instinct alleen daarin
+was overgebleven!
+
+"Zijt gij wel zeker dat het een mensch is of geweest is?" vroeg;
+Pencroff aan den reporter.
+
+"Het valt, helaas, niet meer te betwijfelen," antwoordde deze.
+
+"Zou dit dan de schipbreukeling zijn?" vroeg Harbert.
+
+"Ja," antwoordde Gideon Spilett, "maar de ongelukkige heeft niets
+menschelijks meer!"
+
+Wat de correspondent zeide was waar. Mocht de schipbreukeling ooit
+een beschaafd wezen geweest zijn, hij was door volkomen afzondering
+een wilde, ja erger misschien, een boschjesman geworden. Rauwe
+kreten stegen er uit zijn keel op, tusschen zijn tanden, die even
+scherp waren geworden als van vleeschetende dieren, die slechts rauw
+voedsel eten. Zijn geheugen moest hem ook sedert lang begeven hebben
+en langen tijd had hij zich niet meer kunnen bedienen van zijn wapenen
+en werktuigen en kon hij geen vuur meer maken! Men zag dat hij sterk
+en lenig was, maar dat alle lichamelijke hoedanigheden zich bij hem
+ontwikkeld hadden ten koste van zijn geestelijke vermogens.
+
+Gideon Spilett sprak tot hem. Hij scheen hem niet te begrijpen, zelfs
+niet te verstaan.... En toch meende de reporter te bemerken toen hij
+hem goed in de oogen zag, dat niet alle verstand in hem was uitgedoofd.
+
+De gevangene verweerde zich intusschen niet en trachtte evenmin zijn
+boeien te verbreken. Was hij vernietigd door de tegenwoordigheid van
+menschen, wier gelijke hij was geweest? Vond hij in zijn hersens een
+vluchtige herinnering die hem tot de menschheid terugbracht? Indien
+hij vrij ware geweest, zou hij dan getracht hebben te ontvluchten
+of zou hij gebleven zijn? Men wist het niet, maar nam er ook niet
+de proef van, en na de ellendige nauwkeurig opgenomen te hebben,
+zeide Gideon Spilett:
+
+"Wie hij zij, wie hij geweest mag zijn en wat hij moge worden, het
+is onze plicht hem met ons mede te nemen naar het eiland Lincoln!"
+
+"Ja! ja!" antwoordde Harbert, "en misschien zal men door zorgvuldige
+verpleging nog een weinig verstand in hem opwekken!"
+
+"De ziel sterft niet," zeide de reporter, "en het zou voor ons een
+groote voldoening zijn dit schepsel van God aan de verdierlijking
+te ontrukken!"
+
+Pencroff schudde ongeloovig het hoofd.
+
+"Men moet het in ieder geval beproeven," antwoordde de reporter,
+"en de liefde voor onze naasten gebiedt het ons."
+
+Het was inderdaad hun plicht als beschaafde christenen. Alle drie
+begrepen dit en zij wisten wel dat Cyrus Smith het goed zou vinden,
+wanneer zij aldus handelden.
+
+"Zullen wij hem geboeid laten?" vroeg de zeeman.
+
+"Misschien loopt hij, wanneer men zijn voeten vrij laat," zeide
+Harbert.
+
+"Laten wij het beproeven."
+
+De touwen, die om de voeten van den gevangene waren, werden losgemaakt,
+maar zijn armen bleven stevig gebonden. Hij stond zelf op en legde
+niet het minste verlangen aan den dag om te ontvluchten. Hij wierp
+een doordringenden blik op de drie mannen, die naast hem liepen en
+niets duidde aan, dat hij zich herinnerde hun gelijke te zijn of ten
+minste het geweest te zijn. Een aanhoudend fluiten kwam over zijn
+lippen en zijn uiterlijk was woest, maar hij bood geen weerstand.
+
+Op raad van den reporter bracht men den ongelukkige in zijn
+woning. Mogelijk zou het gezicht van voorwerpen, die hem toebehoorden,
+eenigen indruk op hem maken! Mogelijk was éen vonkje voldoende om zijn
+beneveld verstand te doen herleven, om zijn verdoofde ziel weder op
+te wekken!
+
+De woning was niet ver af. Binnen weinige minuten hadden zij haar
+bereikt; maar daar herkende de gevangene niets, en hij scheen het
+besef van alles verloren te hebben.
+
+Wat kon men nog afleiden uit dezen lagen graad van verdierlijking
+waartoe deze ongelukkige vervallen was? Niets dan dat zijn
+gevangenschap op het eiland reeds van langen duur moest zijn geweest,
+en dat hij door afzondering tot dien toestand vervallen was, nadat
+hij als een redelijk wezen op het eiland was gekomen?
+
+De reporter kwam toen op het denkbeeld, dat vuur misschien eenigen
+indruk op hem zou maken, en binnen weinige oogenblikken knapperde in
+den haard een van die heldere vuren, die zelfs dieren tot zich lokken.
+
+Het gezicht van vlammen scheen eerst de aandacht van den ongelukkige
+te trekken; maar weldra trok hij zich terug en zijn blik verdoofde.
+
+Op dit oogenblik kon men niets anders met hem doen, dan hem aan boord
+van de Bonadventure brengen, hetgeen geschiedde en waar hij onder
+toezicht van Pencroff bleef.
+
+Harbert en Gideon Spilett keerden naar het eiland terug om hun
+inzameling voort te zetten en eenige uren later scheepten ook zij
+zich in met de wapenen en gereedschappen, een voorraad zaad, eenige
+stukken wild en twee paar zwijnen.
+
+Alles was gereed en de Bonadventure zou het anker lichten zoodra de
+vloed den volgenden morgen opkwam.
+
+De gevangene was in een der hutten gebracht, waar hij kalm,
+onbeweeglijk, doof en stom tegelijk, bleef zitten.
+
+Pencroff bood hem te eten, maar hij wees het gebraden vleesch af
+dat hem aangeboden was en dat zeker niet in zijn smaak viel. Toen
+de zeeman hem een van de eenden voorhield, die Harbert gedood had,
+wierp hij er zich op als een dier en verslond haar.
+
+"Gelooft gij dat hij ooit veranderen zal?" zeide Pencroff, terwijl
+hij het hoofd schudde.
+
+"Misschien," antwoordde de reporter. "Het is niet onmogelijk dat wij er
+door groote zorg in slagen hem te veranderen, want hij is zoo geworden
+door de eenzaamheid en voortaan zal hij niet meer alleen zijn!"
+
+"Die arme man verkeert zeker sedert langen tijd in dezen
+toestand!" zeide Harbert.
+
+"Misschien," antwoordde Gideon Spilett.
+
+"Hoe oud zou hij zijn?"
+
+"Dat is moeilijk te bepalen," antwoordde de reporter, "want men
+kan zijn gelaatstrekken niet zien onder den zwaren baard, die zijn
+gezicht bedekt, maar hij is niet jong meer, en ik veronderstel,
+dat hij minstens vijftig jaar moet zijn."
+
+"Hebt gij wel opgemerkt, mijnheer Spilett, hoe diep zijn oogen in
+hunne kassen verborgen zijn?" vroeg Harbert.
+
+"Ja, Harbert, maar ik zag ook dat zij menschelijker zijn dan men wel
+zou verwachten bij het zien van zijn lichaam."
+
+"Wij moeten afwachten," zeide Pencroff, "en ik ben nieuwsgierig het
+oordeel van mijnheer Smith omtrent onzen wilde te vernemen. Wij gingen
+een menschelijk wezen halen en wij brengen een monster te huis! Maar
+men doet wat men kan!"
+
+De nacht ging voorbij en de gevangene sliep of waakte, men wist
+het niet, maar in ieder geval hij bewoog zich niet, ofschoon men
+zijn boeien had losgemaakt. Hij was als de gevangen wilde dieren,
+die onder den indruk zijn van den eersten tijd hunner opsluiting en
+later weder wild worden.
+
+Bij het aanbreken van den volgenden dag--15 October--was het
+weer veranderd, zooals Pencroff voorzien had. De wind was naar
+het noordwesten gedraaid, en begunstigde den terugtocht van de
+Bonadventure; maar hij stak ter zelfder tijd heftiger op en maakte
+de vaart moeielijker.
+
+Tegen vijf uur in den morgen werd het anker gelicht.
+
+De eerste dag van den overtocht ging voorbij zonder dat er iets van
+belang voorviel.
+
+Den volgenden dag werd de wind sterker en keerde nog meer naar
+het noorden en kreeg bijgevolg een minder gunstige richting voor de
+Bonadventure, die op de golven danste. Wanneer de wind niet veranderde,
+zou men langer tijd noodig hebben om Lincoln te bereiken, dan voor
+de reis naar Tabor.
+
+17 en 18 October gingen voorbij zonder dat men land in het gezicht
+kreeg. De zee was onstuimig en eenmaal werd de Bonadventure zelfs
+voor een oogenblik onder een golf bedolven.
+
+De toestand bleef hachelijk en de zeeman begon zelfs te gelooven
+dat hij op dezen onmetelijken oceaan verdwaald was, zonder dat er
+mogelijkheid bestond den weg terug te vinden.
+
+De nacht van 18 op 19 October was donker en koud. Tegen elf uur
+bedaarde de wind en werd de zee kalmer; de Bonadventure werd minder
+geslingerd en ging zeer snel vooruit. Zij had overigens uitmuntend
+zee gehouden.
+
+Noch Pencroff, noch Gideon Spilett, noch Harbert dachten er aan om te
+gaan slapen. Zij waakten met de grootste oplettendheid, want óf Lincoln
+kon niet ver verwijderd zijn en men zou het bij het aanbreken van
+den dag in het gezicht hebben, òf de Bonadventure was door den stroom
+medegesleept en door den wind uit haar koers geraakt, zoodat het bijna
+onmogelijk was geworden haar weder in de goede richting te brengen.
+
+Pencroff, hoewel ongerust, wanhoopte niet; aan zijn beproefden moed
+was dat gevoel vreemd; aan het roer gezeten, trachtte hij onafgebroken
+de dichte duisternis die hem omhulde te doordringen.
+
+Tegen twee uur in den morgen stond hij plotseling op en riep:
+
+"Een vuur! een vuur!"
+
+Men zag inderdaad op twintig mijlen in het noordoosten een helder
+vuur. Daar lag het eiland Lincoln en dit vuur, waarschijnlijk door
+Cyrus Smith ontstoken, gaf hun den weg aan, dien zij moesten volgen.
+
+Pencroff, die te veel naar het noorden had aangehouden, veranderde
+van koers en wendde den steven naar dat vuur, dat als een ster van
+de eerste grootte aan den horizon schitterde.
+
+
+
+
+
+V.
+
+	De terugkomst.--Onderling overleg.--Cyrus Smith en de
+	onbekende.--De ballonhaven.--Tranen.--De derde oogst.--Een
+	windmolen.--Het eerste meel en het eerste brood.--Opoffering
+	van den ingenieur.--Een treffende ontdekking.
+
+
+Den volgenden dag--20 October--tegen zeven uur in den morgen liep de
+Bonadventure, na een reis van vier dagen, den mond van de Mercy binnen.
+
+Cyrus Smith en Nab waren reeds vroeg in den morgen naar de bergvlakte
+gegaan, daar zij zeer ongerust waren over het ongunstige weer en het
+lang uitblijven van hunne makkers; eindelijk hadden zij het vaartuig
+in het gezicht gekregen waarnaar zij zoo lang hadden uitgezien!
+
+"God zij gedankt! Daar zijn zij!" riep Cyrus Smith uit.
+
+Nab sprong, draaide op zijn hielen rond en klapte in zijn handen van
+plezier onder het roepen van: "O! mijn meester!" deze pantomime was
+welsprekender dan het mooiste betoog!
+
+De eerste gedachte van den ingenieur, toen hij de personen telde die
+hij op het dek van de Bonadventure bespeurde, was dat Pencroff den
+schipbreukeling van het eiland Tabor niet had kunnen vinden of dat
+deze ongelukkige geweigerd had zijn eiland te verlaten en en zijn
+gevangenis met een andere te verwisselen.
+
+Pencroff, Gideon Spilett en Harbert stonden inderdaad alleen op het
+dek van de Bonadventure.
+
+De ingenieur en Nab wachtten aan de kust toen het vaartuig landde en
+nog voordat de passagiers voet aan wal hadden, zeide Cyrus Smith:
+
+"Wat zijn wij ongerust over uw lang uitblijven geweest, vrienden! Is
+u een ongeluk overkomen?"
+
+"Neen," antwoordde Gideon Spilett, "alles is integendeel goed
+afgeloopen. Wij zullen u alles vertellen."
+
+"Gij zijt echter niet geslaagd in uwe nasporingen, daar er slechts,
+evenals bij het uitzeilen, drie man aan boord zijn?"
+
+"Neem mij niet kwalijk, mijnheer Cyrus, wij zijn met ons
+vieren!" antwoordde de zeeman.
+
+"Gij hebt den schipbreukeling dus gevonden?"
+
+"Ja."
+
+"En gij hebt hem meegebracht?"
+
+"Ja."
+
+"Levend?"
+
+"Ja."
+
+"Waar is hij? Wie is hij?"
+
+"Het is, of liever het was een man!" antwoordde de reporter. "Dit is
+alles wat wij u kunnen zeggen, Cyrus!"
+
+De ingenieur werd spoedig op de hoogte gebracht van alles wat er
+gedurende de reis was voorgevallen. Men vertelde hem onder welke
+omstandigheden de nasporingen hadden plaats gehad, hoe de eenige
+woning van het eiland sedert lang verlaten was, hoe men eindelijk
+een schipbreukeling had gevonden, die niet meer tot het menschelijk
+geslacht scheen te behooren."
+
+"En ik weet zelfs niet," voegde Pencroff er bij, "of wij goed gehandeld
+hebben met hem hierheen te voeren.
+
+"Zeer zeker hebt gij goed gehandeld, Pencroff," antwoordde de
+ingenieur levendig.
+
+"Maar deze ongelukkige is van zijn verstand beroofd."
+
+"Dat is wel mogelijk," antwoordde Cyrus Smith, "maar nauwelijks
+eenige maanden geleden was hij een mensch, zooals gij en ik. En wie
+weet wat er van de laatstoverlevende van ons zal worden, na een lange
+afzondering op dit eiland? Wee hem! die alleen is, vrienden. Gelooft
+vrij, dat de eenzaamheid spoedig het verstand uitdooft. Dit blijkt
+weder uit den ongelukkige, dien gij in zulk een toestand gevonden
+hebt!"
+
+"Maar, mijnheer Cyrus," vroeg Harbert, "waarom gelooft gij dat de
+verdierlijking van dit rampzalige wezen slechts van eenige maanden is?"
+
+"Omdat het bericht, dat wij gevonden hebben, eerst kort geleden
+geschreven was," antwoordde de ingenieur, "en dat alleen de
+schipbreukeling dit stuk heeft kunnen schrijven."
+
+"Wanneer het ten minste niet opgesteld is door een lotgenoot van dien
+man, welke na dien tijd gestorven is," merkte Gideon Spilett op.
+
+"Dat is niet mogelijk, mijn waarde Spilett."
+
+"Waarom?" vroeg de reporter.
+
+"Omdat het stuk van twee schipbreukelingen gesproken zou hebben,"
+hernam Cyrus Smith, "en er wordt slechts van éen melding gemaakt."
+
+Harbert verhaalde in weinige woorden wat er gedurende den tocht was
+voorgevallen.
+
+De schipbreukeling van het eiland Tabor werd vervolgens uit de hut
+van de Bonadventure gehaald en toen hij aan wal stond, toonde hij
+groote neiging om te ontvluchten.
+
+Cyrus Smith naderde hem en legde de hand op zijn schouder, met een
+gebaar van gezag, terwijl hij hem vriendelijk in de oogen blikte. De
+ongelukkige werd, onder den indruk dier plotselinge overmacht,
+langzamerhand kalmer; hij sloeg de oogen neder, boog het hoofd en
+verzette zich niet meer.
+
+"Arme verlatene!" mompelde de ingenieur.
+
+Er werd besloten, dat de onbekende--want met dezen naam duidden zijn
+lotgenooten hem voortaan aan--een van de kamers van het Rotshuis
+krijgen zou, waaruit hij niet kon ontsnappen. Hij liet er zich zonder
+tegenstand heen brengen en wanneer men hem met groote zorg behandelde,
+misschien zou men dan eenmaal een kolonist meer mogen tellen op het
+eiland Lincoln.
+
+Onder een flink ontbijt, dat Nab spoedig gereed had gemaakt,--de
+reporter, Harbert en Pencroff waren uitgehongerd,--liet Cyrus Smith
+zich de reis naar het eiland tot in de kleinste bijzonderheden
+vertellen. Hij was het met zijn vrienden op dat punt eens,
+dat de onbekende een Engelschman of een Amerikaan moest zijn,
+want de naam Britannia gaf alle reden dit te vermoeden en onder
+dien verwaarloosden baard en dat verwarde haar meende de ingenieur
+overigens het Anglo-Saxische type te herkennen.
+
+"Maar gij hebt ons nog niet verteld, Harbert," zeide Gideon Spilett,
+"op welke manier gij dezen wilde ontmoet hebt en wij weten niet anders,
+dan dat hij u geworgd zou hebben, wanneer wij niet bij tijds waren
+gekomen om je te verlossen!"
+
+"Dat is zoo," antwoordde Harbert, "maar ik weet waarlijk zelf niet
+goed meer hoe alles is toegegaan. Ik was, geloof ik, bezig planten
+te verzamelen toen ik geluid hoorde als van een sneeuwklomp die uit
+een zeer hoogen boom viel.... Die ongelukkige, die waarschijnlijk
+in een boom verscholen zat, had zich op mij geworpen, binnen korter
+tijd dan ik noodig heb het te vertellen en zonder mijnheer Spilett
+en Pencroff...."
+
+"Jongenlief!" zeide Cyrus Smith, "gij hebt daar inderdaad een groot
+gevaar geloopen, maar zonder dat zou dit arme wezen misschien nooit
+door u gevonden zijn en zouden wij niet een metgezel meer kunnen
+tellen."
+
+"Gij hoopt dus, Cyrus, er in te slagen weer een mensch van hem te
+maken?" vroeg de reporter.
+
+"Ja," antwoordde de ingenieur.
+
+De geheele lading van de Bonadventure werd aan wal gebracht. De
+vaatjes kruit en lood waren zeer welkom. Men besloot zelfs een klein
+kruitmagazijn aan te leggen, hetzij buiten het Rotshuis hetzij in
+een van de kelders waar geen ontploffing te vreezen was.
+
+Toen alles ontladen was zeide Pencroff:
+
+"Mijnheer Cyrus, ik geloof dat het voorzichtig zou zijn onze
+Bonadventure op een veilige plaats te brengen."
+
+"Is zij dan niet goed in den mond van de Mercy?" vroeg Cyrus Smith.
+
+"Neen, mijnheer Cyrus," antwoordde de zeeman. "Zij wordt bijna
+onophoudelijk op het zand heen en weer geworpen, en dat schaadt haar
+te veel. Het is een goed schip, ziet u, dat zich uitmuntend gehouden
+heeft in den storm, waartegen wij op onze terugkomst hevig te kampen
+hebben gehad."
+
+"Zou men haar niet in de rivier kunnen laten liggen?"
+
+"Zeker zou dat kunnen, mijnheer Cyrus, maar die mond levert in het
+minst geen schuilplaats, en bij oostenwind zou de Bonadventure veel
+van de golven te lijden hebben."
+
+"Maar waar wilt gij haar dan brengen, Pencroff?"
+
+"Naar de Ballonhaven," antwoordde hij. "Die kleine kreek, rondom
+door rotsen besloten, komt mij voor juist de haven te zijn, die wij
+noodig hebben."
+
+"Is zij niet wat te ver af?"
+
+"Kom, niet meer dan drie mijlen van het Rotshuis, en wij hebben een
+rechten weg om er haar naar toe te voeren!"
+
+"Het is goed, Pencroff, breng uw Bonadventure er heen," antwoordde
+de ingenieur, "en toch had ik haar liever meer in onze nabijheid om
+haar in het oog te houden. Wanneer wij tijd hebben moesten wij er
+een kleine haven voor trachten te maken.
+
+"Lieve Hemel!" riep Pencroff uit. "Een haven met een baak, een hoofd
+en een dok! Met u wordt alles gemakkelijk!"
+
+Harbert en de zeeman scheepten zich opnieuw in, het anker van de
+Bonadventure werd gelicht, de zeilen geheschen en een goede bries
+bracht hen binnen twee uur in de Ballonhaven.
+
+De schipbreukeling toonde zich in het begin onwillig en soms vreesde
+men, dat hij door een van de vensters van het Rotshuis naar het strand
+zou vluchten. Maar hij werd langzamerhand bedaarder en men kon hem
+meer vrijheid laten.
+
+Men kreeg reeds meer en meer hoop. Hij legde zelfs zijn instinct
+van vleeschetend dier af en nam ook minder het dierlijk voedsel aan,
+dat hij op het eiland gebruikte; hij had niet zulk een afkeer meer
+van gebraden vleesch dan hij aan boord van de Bonadventure getoond had.
+
+Cyrus Smith had gebruik gemaakt van des vreemdelings slaap om hem zijn
+haren en zijn ordeloozen baard af te snijden, die als manen om zijn
+hoofd hingen. Hij had hem ook beter gekleed, nadat hij hem de lompen,
+waarmede hij bedekt was, had afgenomen. Het gevolg van die zorgen was,
+dat de onbekende er menschelijker uitzag, en het scheen zelfs, dat
+zijn blik zachter werd. Het was zeker, dat het gelaat van dien man
+schoon moest zijn geweest toen het nog door verstand verhelderd werd.
+
+Cyrus Smith bracht iederen dag eenige uren in zijn gezelschap door. Hij
+kwam bij hem werken en deed allerlei dingen om zijn aandacht te
+trekken. Een vonk, een herinnering kon inderdaad voldoende zijn om
+deze ziel te doen herleven, om het verstand weder op te wekken!
+
+De ingenieur sprak ook dikwijls zeer luid om ter zelfder tijd
+door de organen van het gehoor en van het gezicht dat verdoofde
+verstand te treffen. Nu en dan voegde er een van zijn metgezellen,
+soms ook allen zich bij hem. Zij spraken dan meestal over de zee
+en de zeevaart, die in de eerste plaats de aandacht van een zeeman
+moesten trekken. Soms luisterde de onbekende vaag naar hetgeen er
+gesproken werd en de kolonisten kwamen weldra tot de overtuiging,
+dat hij hen gedeeltelijk begreep. Enkele keeren was de uitdrukking
+van zijn gelaat zeer somber en kon men zien, dat hij innerlijk leed;
+maar hij sprak niet, hoewel men verscheiden malen meende te bespeuren,
+dat er woorden over zijn lippen zouden komen.
+
+De kolonisten volgden met ware belangstelling elke vordering van Cyrus
+Smith op dezen ongelukkige. Ook hielpen zij hem in dit menschlievend
+werk en allen, behalve misschien de ongeloovige Pencroff, deelden
+weldra zijn hoop en geloof.
+
+De onbekende was zeer kalm en had voor den ingenieur, onder wiens
+invloed hij zichtbaar stond, een soort van gehechtheid. Cyrus Smith
+wilde hem op de proef stellen door hem in een andere omgeving te
+brengen, bij dien Oceaan, waarop hij vroeger altijd had gestaard en
+aan den zoom van de bosschen, die hem moesten herinneren aan die,
+waarin hij zooveel jaren zijn leven had doorgebracht!
+
+"Maar," zeide Gideon Spilett, "mogen wij hopen dat hij niet ontvluchten
+zal, zoodra hij vrij is?"
+
+"Dat moeten wij afwachten," antwoordde de ingenieur.
+
+"Goed!" zeide Pencroff. "Wanneer die snuiter zich vrij gevoelt en die
+groote ruimte voor zich ziet, dan zal hij zoo hard mogelijk wegloopen!"
+
+"Ik geloof het niet," antwoordde Cyrus Smith.
+
+"Laten wij het beproeven."
+
+"Wij zullen het beproeven."
+
+Dit gesprek werd gehouden op den 30sten October en bij gevolg negen
+dagen nadat de schipbreukeling van het eiland Tabor in het Rotshuis
+gevangen was. Het was warm en de zon scheen helder op het eiland.
+
+Cyrus Smith en Pencroff gingen naar de kamer van den onbekende, dien
+zij naast zijn venster vonden liggen, terwijl hij naar de lucht keek.
+
+"Ga mede, mijn vriend," zeide de ingenieur tot hem.
+
+De onbekende stond oogenblikkelijk op. Zijn blik richtte zich op
+Cyrus Smith en hij volgde hem, terwijl de zeeman achter hem liep,
+die weinig vertrouwen stelde in den uitslag van deze proef.
+
+Weldra was men aan de kust, waar Nab, Harbert en Gideon Spilett
+wachtten.
+
+De kolonisten verwijderden zich een weinig van den onbekende om hem
+eenige vrijheid te laten.
+
+Hij deed eenige stappen naar de zee en zijn blik schitterde
+met buitengewonen glans, maar hij trachtte volstrekt niet te
+ontsnappen. Hij sloeg de kleine golfjes gade die op het land
+wegstierven.
+
+"Dit is nog slechts de zee," merkte Gideon Spilett op, "en het schijnt
+dat deze hem niet op de gedachte brengt om te vluchten."
+
+"Ja," antwoordde Cyrus Smith, "wij moeten hem naar de bergvlakte,
+bij den zoom van het bosch brengen. Daar zullen wij duidelijker
+bewijzen krijgen."
+
+"Hij kan ook niet ontsnappen," merkte Nab op, "want al de bruggen
+zijn opgehaald."
+
+"Nu," zeide Pencroff, "hij is er wel de man naar, om zich aan een
+beek, zoo als de Glycerine-rivier is, te storen! In een sprong was
+hij er over!"
+
+"Wij zullen zien," antwoordde Cyrus Smith slechts, wiens blik den
+krankzinnige niet verlaten had.
+
+Deze werd vervolgens naar den mond van de Mercy gebracht en allen
+bereikten langs den linkeroever van de rivier de bergvlakte.
+
+Op de plek gekomen, waar de eerste prachtige boomen van het bosch
+groeiden, wier bladeren zachtkens, door den wind bewogen werden,
+scheen de onbekende den doordringenden geur, waarmede de dampkring
+vervuld was, met genot in te ademen en een diepe zucht ontsnapte aan
+zijn borst!
+
+De kolonisten bleven een weinig achter, gereed om hem te vatten,
+indien hij een beweging maakte om te ontvluchten!
+
+Het arme wezen was inderdaad op het punt om zich in de rivier te
+werpen, die hem van het bosch scheidde, en hij boog de knieën als stond
+hij gereed een sprong te nemen. Maar bijna terzelfder tijd bedwong
+hij zich, zonk ineen en groote tranen biggelden langs zijn wangen.
+
+"O!" riep Cyrus Smith uit, "gij zijt weder mensch geworden, daar gij
+tranen hebt gestort!"
+
+
+
+
+
+VI.
+
+	Een geheim, dat moet ontraadseld worden.--De eerste woorden van
+	den onbekende.--Twaalf jaar op het eiland.--Bekentenissen.--De
+	verdwijning.--Vertrouwen van Cyrus Smith.--De molen.--Het
+	eerste brood.--Een opoffering.--De eerlijke handen.
+
+
+Ja, de rampzalige had geschreid! Waarschijnlijk was er eene herinnering
+in hem opgekomen en volgens de uitdrukking van Cyrus Smith was hij
+weder mensch geworden door de tranen die hij gestort had.
+
+De kolonisten lieten hem eenigen tijd op de bergvlakte en verwijderden
+zich zelfs een weinig, opdat hij zich nog meer vrij zou gevoelen,
+maar hij dacht er niet aan om van deze vrijheid misbruik te maken, en
+Cyrus Smith besloot weldra hem weder naar het Rotshuis terug te voeren.
+
+Twee dagen na dit voorval scheen de onbekende meer en meer aan het
+gemeenschappelijke leven te willen deelnemen. Hij hoorde en begreep
+blijkbaar, maar bleef er bij volharden om niet tot de kolonisten te
+spreken, want eens, dat Pencroff 's avonds aan de deur van zijn kamer
+luisterde, hoorde hij deze woorden over zijn lippen komen.
+
+"Neen! hier! ik! nooit!"
+
+De zeeman bracht deze woorden aan zijn metgezellen over.
+
+"Daar schuilt eenig treurig geheim achter!" zeide Cyrus Smith.
+
+De onbekende was gebruik gaan maken van de werktuigen en arbeidde
+in den moestuin. Als hij met zijn arbeid ophield, hetgeen dikwijls
+gebeurde, dan bleef hij in gedachten verzonken; maar op aanraden van
+den ingenieur eerbiedigde men de afzondering waarin hij scheen te
+willen blijven. Indien een van de kolonisten hem naderde, week hij
+ter zijde en een zucht ontvlood aan zijn borst, alsof zijn gemoed
+vol was. Was het berouw dat hem zoo deed handelen? Dit zou men bijna
+gelooven, en Gideon Spilett maakte zeer terecht deze opmerking:
+
+"Indien hij niet spreekt, is dit, geloof ik, omdat hij ernstige dingen
+te zeggen heeft!"
+
+Men moest geduld hebben en wachten.
+
+Toen de onbekende eenige dagen later, 3 November, op de bergvlakte
+werkte, liet hij plotseling zijn bijl op den grond vallen; Cyrus Smith,
+die hem van ter zijde gade sloeg, zag ten tweeden male groote tranen
+over zijn wangen biggelen. Een onwederstaanbaar medelijden voerde
+hem tot den ongelukkige en, diens arm licht aanrakende, zeide hij:
+
+"Vriend!"
+
+De blik van den onbekende trachtte hem te ontwijken, en toen Cyrus
+Smith zijn hand wilde vatten trad hij plotseling terug.
+
+"Zie mij aan," zei Cyrus Smith op gebiedenden toon, "ik eisch het!"
+
+De onbekende zag den ingenieur aan en scheen geheel onder diens
+invloed, even als een gemagnetiseerde onder den invloed van zijn
+magnetiseur. Maar toen had er eensklaps een geheele verandering in
+zijn gelaat plaats. Zijn blik schoot vlammen. De woorden trachten zijn
+lippen te ontsnappen. Hij kon zich niet langer inhouden!.... Eindelijk
+kruiste hij zijn armen en zeide op doffen toon:
+
+"Wie zijt gij?"
+
+"Schipbreukelingen evenals gij," antwoordde de ingenieur diep
+ontroerd. "Wij hebben u hierheen gevoerd, onder uw gelijken."
+
+"Mijn gelijken!.... Ik heb er geen!"
+
+"Gij zijt te midden van vrienden...."
+
+"Vrienden!.... ik! vrienden!" riep de onbekende uit, het hoofd in zijn
+beide handen verbergende.... "Neen.... nooit.... laat mij! laat mij!"
+
+Met deze woorden ontvluchtte hij en bleef langen tijd onbeweeglijk
+op de vlakte die uitzicht gaf op de zee.
+
+Cyrus Smith was naar zijn metgezellen gegaan en vertelde hun hetgeen
+voorgevallen was.
+
+"Ja! er is een geheim in het leven van dien man," zeide Gideon Spilett,
+"en het schijnt dat hij niet dan door de stem des berouws tot de
+menschheid is teruggekeerd."
+
+"Ik begrijp niet recht, welk soort van mensch wij hebben meegebracht,"
+zeide de zeeman. "Hij heeft geheimen...."
+
+"Die wij zullen eerbiedigen," antwoordde Cyrus Smith levendig. "Heeft
+hij een misdaad begaan, dan heeft hij er wel voor geboet, en in onze
+oogen is hij vergeven."
+
+Twee uur lang bleef de onbekende alleen op het strand, zichtbaar onder
+den invloed der herinneringen, die hem zijn geheele verleden voor
+den geest riepen,--voorzeker een vreeselijk verleden--en zonder hem
+uit het oog te verliezen, stoorden de kolonisten zijn afzondering niet.
+
+Na twee uur scheen hij echter een besluit genomen te hebben en kwam
+hij bij Cyrus Smith.
+
+Zijn oogen waren rood door de tranen die hij had gestort, maar hij
+weende niet meer. Zijn gelaat drukte de grootste onderwerping uit. Hij
+scheen bevreesd, beschaamd, gedrukt en zijn blik bleef onafgebroken
+op den grond gericht.
+
+"Mijnheer," zeide hij tot Cyrus Smith, "zijt gij en uwe metgezellen
+Engelschen?"
+
+"Neen," antwoordde de ingenieur, "wij zijn Amerikanen."
+
+"O!" zeide de onbekende, en hij mompelde:
+
+"Dat is mij ook liever!"
+
+"En gij, vriend?" vroeg de ingenieur.
+
+"Engelschman," antwoordde hij snel.
+
+En alsof deze woorden hem benauwd hadden, verwijderde hij zich en
+liep vervolgens heen en weer onder de grootste gemoedsbeweging.
+
+Toen hij in de nabijheid van Harbert kwam, stond hij stil en vroeg
+hem met gesmoorde stem:
+
+"Welke maand?"
+
+"December," antwoordde Harbert.
+
+"Welk jaar?"
+
+"1866."
+
+"Twaalf jaar! twaalf jaar!" riep hij uit.
+
+Toen verliet hij hem plotseling.
+
+Harbert vertelde aan zijn metgezellen wat de onbekende gevraagd had.
+
+"Die ongelukkige wist dus niet in welk jaar en in welke maand wij
+waren," merkte Gideon Spilett op.
+
+"Ja," voegde Harbert er bij, "en hij bracht reeds twaalf jaar door
+op het eiland, waar wij hem gevonden hebben!"
+
+"Twaalf jaar!" herhaalde Cyrus Smith. "Twaalf jaar van afzondering,
+misschien na een ellendig leven, kunnen het verstand van een mensch
+wel verwoesten!"
+
+"Ik zou bijna gelooven," zeide Pencroff, "dat deze man niet op het
+eiland Tabor is gekomen door een schipbreuk, maar dat hij ten gevolge
+van een misdaad, daarop is achtergelaten."
+
+"Gij kunt gelijk hebben, Pencroff," antwoordde de reporter, "en indien
+het waar is, dan is het niet onmogelijk dat zij, die hem op het eiland
+hebben achtergelaten, hem eenmaal terug komen halen!"
+
+"En zij zullen hem niet meer vinden!" merkte Harbert op.
+
+"Maar," zeide Pencroff, "dan moeten wij terugkeeren en...."
+
+"Vrienden," viel Cyrus Smith in, "laten wij dit punt niet behandelen
+voor wij weten waaraan wij ons te houden hebben. Ik geloof dat deze
+ongelukkige geleden heeft, dat hij voor zijn fouten geboet heeft, welke
+deze ook wezen mogen, en dat hij groote behoefte heeft om zijn gemoed
+lucht te geven. Laten wij hem niet dwingen zijn levensgeschiedenis
+te verhalen! Hij zal ons die ongetwijfeld vertellen, en wanneer wij
+alles weten, dan zullen wij zien wat ons te doen staat. Hij alleen
+kan ons overigens zeggen of hij nog hoop, of hij zekerheid heeft om
+eenmaal naar zijn vaderland terug te keeren, maar ik twijfel er aan!"
+
+"En waarom?" vroeg de reporter.
+
+"Omdat, ingeval hij zeker was van te eeniger tijd verlost te worden,
+hij het uur zijner bevrijding zou hebben afgewacht en niet dat stuk in
+zee zou hebben geworpen. Neen, het is eerder waarschijnlijk, dat hij
+veroordeeld was om op het eiland te sterven en zijn gelijken nooit
+weder te zien!"
+
+"Maar," merkte de zeeman op, "er is nog iets dat ik niet begrijp."
+
+"Wat dan?"
+
+"Als het twaalf jaar geleden is dat deze man op het eiland Tabor is
+achtergebleven, kan men toch veronderstellen dat hij reeds verscheiden
+jaren in den verwilderden toestand verkeert, waarin wij hem hebben
+gevonden!"
+
+"Dat is waarschijnlijk," zeide Cyrus Smith.
+
+"Dan zouden er bijgevolg ook verscheiden jaren verstreken zijn,
+dat hij dit stuk geschreven heeft!"
+
+"Zeker.... en toch scheen het kort geleden geschreven!...."
+
+"Hoe wil men ook aannemen dat de flesch, waarin het stuk gesloten was,
+verscheiden jaren noodig zou hebben gehad om van het eiland Tabor
+naar het eiland Lincoln te komen."
+
+"Dat is niet geheel onmogelijk," zeide de reporter. "Kon zij niet
+reeds lang in de nabijheid van het eiland drijven?"
+
+"Neen," zeide Pencroff, "want zij dreef nog. Men kan niet
+veronderstellen, dat zij, na langen tijd op de kust te hebben gelegen,
+weder door de zee is opgenomen, want de zuidkust bestaat geheel uit
+rotsen en zij zou zonder twijfel daarop zijn verbrijzeld!"
+
+Gedurende de volgende dagen sprak de onbekende geen woord en verliet
+evenmin de bergvlakte. Hij werkte op het land, zonder een oogenblik
+verloren te laten gaan, zonder eenige rust te nemen, maar altijd
+buiten het gezicht van zijn redders. Bij het middagmaal kwam hij niet
+in het Rotshuis terug, hoewel het hem dikwijls gevraagd was, en hij at
+slechts rauwe groenten. 's Nachts ging hij niet naar de kamer, welke
+voor hem bestemd was, maar bleef onder eenige boomen, of wanneer het
+slecht weer was, schuilde hij onder uitstekende rotsen. Zoo leefde
+hij voort als in den tijd, toen hij nog geen ander onderkomen had
+dan de bosschen van het eiland Tabor, en daar alle pogingen om hem
+zijn leven te doen veranderen vruchteloos waren geweest, besloten de
+kolonisten geduldig te wachten. Maar eindelijk zou het oogenblik komen,
+dat zijn geweten hem dwingen zou een vreeselijke bekentenis te doen.
+
+In den avond van 10 November, toen de duisternis reeds begon te vallen,
+vertoonde de onbekende zich plotseling bij de kolonisten, die onder
+hun veranda zaten. Zijn oogen schitterden zonderling, en zijn geheele
+uiterlijk was weder even verwilderd als in de eerste dagen.
+
+Cyrus Smith en zijn metgezellen waren verbaasd, toen zij zagen dat
+zijn tanden koortsachtig op elkander klapperden als onder den invloed
+van een heftige aandoening. Wat deerde hem? Was het gezicht van zijn
+gelijken hem ondraaglijk? Had hij genoeg van dit bestaan te midden
+van eerlijke lieden? Had hij heimwee naar dien vroegeren toestand van
+verdierlijking? Men moest het wel gelooven, toen men hem de volgende
+onsamenhangende zinnen hoorde uitbrengen:
+
+"Waarom ben ik hier?.... Met welk recht hebt gij mij van mijn eiland
+gehaald?... Kan er een band tusschen u en mij bestaan?... Weet gij wie
+ik ben.... wat ik gedaan heb.... waarom ik daar was.... alleen? En
+wie zegt u dat men er mij niet heeft achtergelaten.... dat
+ik niet veroordeeld was om daar te sterven?.... Kent gij mijn
+verleden?.... weet gij zeker dat ik niet gestolen of gemoord
+heb.... dat ik geen ellendeling ben.... geen vervloekte.... goed om als
+een wild dier te leven.... verre van allen.... zeg!.... weet gij dat?"
+
+De kolonisten luisterden zonder den onbekende te storen, aan wien deze
+halve bekentenis als het ware onwillekeurig ontsnapte. Cyrus Smith
+wilde hem toen gerust stellen en naderde hem, maar de ongelukkige
+deinsde snel terug.
+
+"Neen! neen!" riep hij uit. "Een enkel woord slechts.... Ben ik vrij?"
+
+"Gij zijt vrij," antwoordde de ingenieur.
+
+"Vaartwel dan!" riep hij uit en hij ontvluchtte als een razende.
+
+Nab, Pencroff en Harbert snelden oogenblikkelijk naar den zoom van
+het bosch.... maar zij kwamen alleen terug.
+
+"Men moet hem laten begaan!" zeide Cyrus Smith.
+
+"Hij zal nooit terugkomen!...." riep Pencroff uit.
+
+"Hij zal terugkomen," antwoordde de ingenieur.
+
+Er verliepen vele dagen; maar Cyrus Smith--was het een
+voorgevoel?--bleef bij zijne meening, dat de ongelukkige vroeg of
+laat terug zou komen.
+
+"Het is de laatste maal dat deze ruwe natuur in opstand komt," zeide
+hij, "hij heeft berouw gekregen; hij zou een tweede afzondering niet
+kunnen doorstaan."
+
+Alle werken werden intusschen voortgezet, zoowel op de bergvlakte
+als in de kraal, waar Cyrus Smith een boerderij wilde aanleggen. De
+zaden die Harbert van Tabor had medegebracht, werden gezaaid. De
+bergvlakte was een groote moestuin, goed onderhouden en verzorgd en
+die den kolonisten onophoudelijk werk gaf.
+
+Den 15den November had de derde oogst plaats. De vrienden hadden nu
+in overvloed koren, en de laatste helft van de maand werd besteed
+om brood te maken. Men had wel koren maar nog geen meel en er moest
+dus een molen vervaardigd worden. Den 1sten December was men er mede
+gereed en men wachtte slechts een gunstigen wind af om te beginnen.
+
+Eenige dagen later riep Harbert uit:
+
+"Nu is de wind uitmuntend, hij is noordoost en komt ons goed van pas!"
+
+Dien dag werden de eerste maten koren in den molen gebracht en den
+volgenden morgen stond er bij het ontbijt een heerlijk brood op de
+tafel van het Rotshuis.
+
+De onbekende was intusschen nog niet teruggekomen. Gideon Spilett en
+Harbert hadden reeds verscheiden malen het bosch in den omtrek van het
+Rotshuis doorkruist, zonder hem te zien, zonder een spoor van hem te
+ontdekken. Zij waren zeer ongerust over deze plotselinge verdwijning;
+Cyrus Smith bleef echter volhouden dat de vluchteling zou terugkeeren.
+
+"Ja! hij zal terugkeeren!" herhaalde hij met een vertrouwen dat
+zijn metgezellen niet konden deelen. "Toen deze ongelukkige op het
+eiland Tabor was, wist hij dat hij alleen was! Hier weet hij dat zijn
+gelijken hem wachten! Hij heeft een gedeelte van zijn leven verraden;
+die berouwvolle zondaar zal het overige komen mededeelen, en van dien
+dag af zal hij tot de onzen behooren!"
+
+De woorden van Cyrus Smith werden bewaarheid.
+
+Harbert had op 3 December de bergvlakte verlaten en was op weg naar
+het meer om te gaan visschen. Hij was ongewapend en had tot nog toe
+geen reden gehad die voorzorg te nemen, omdat er geen gevaarlijke
+dieren op dat gedeelte van het eiland verschenen.
+
+Pencroff en Nab werkten bij het gevogelte, terwijl Cyrus Smith en de
+reporter bezig waren in de schoorsteenen soda te bereiden, daar de
+voorraad zeep uitgeput raakte.
+
+Plotseling hoorde men roepen:
+
+"Hulp! hulp!"
+
+Cyrus Smith en de reporter waren te ver verwijderd om dit geroep te
+vernemen. Pencroff en Nab snelden in allerijl naar het meer.
+
+Maar vóór hen was de onbekende wiens aanwezigheid niemand bemerkt had,
+over de beek gesprongen, die de bergvlakte van het bosch scheidde en
+snelde van den anderen kant op Harbert toe.
+
+Harbert stond tegenover een grooten jaguar, die veel overeenkomst had
+met dien, welken zij kort geleden gedood hadden. Daar hij plotseling
+overvallen was stond hij roerloos voor een boom, terwijl het beest
+gedoken zat en gereed was hem aan te vallen... Maar de onbekende
+wierp zich, zonder ander wapen dan zijn mes, op het geduchte roofdier,
+dat zich toen tegen zijn nieuwen tegenstander keerde.
+
+De strijd was kort. De onbekende, die meer dan menschelijke kracht en
+behendigheid bezat, had den jaguar bij de keel gegrepen en zonder zich
+te bekommeren om diens klauwen, die zijn vleesch verscheurden, woelde
+hij met zijn mes in het hart van het dier. Toen hij het gedood had,
+schopte hij het van zich weg en wilde ontvluchten op het oogenblik,
+dat de kolonisten op de plaats van het onheil kwamen; maar Harbert
+hield hem vast en riep uit:
+
+"Neen! neen! ga niet weg!"
+
+Cyrus Smith ging naar den onbekende, die zijn wenkbrauwen fronste
+toen hij hem zag naderen. Het bloed liep langs zijn schouders onder
+zijn gescheurde jas, maar hij lette daar niet op.
+
+"Vriend," zeide Cyrus Smith, "door deze daad hebt gij aanspraak
+op onze dankbaarheid verkregen. Om ons kind te redden, hebt gij uw
+leven gewaagd!"
+
+"Mijn leven!" mompelde de onbekende. "Wat is dat waard? Minder
+dan niets!"
+
+"Zijt gij gewond?"
+
+"Wat doet dat er toe?"
+
+"Wilt gij mij de hand reiken."
+
+Toen Harbert de hand wilde vatten die hem gered had, kruiste de
+onbekende zijn armen; zijn borst hijgde, zijn blik verduisterde en
+hij scheen te willen vluchten; maar een krachtige poging op zich zelf
+doende, zeide hij op norschen toon:
+
+"Wie zijt gij? en wat beweert gij voor mij te zijn?"
+
+Hij vroeg voor de eerste maal de geschiedenis der kolonisten. Mogelijk
+zou hij zijn levensloop verhalen wanneer die geschiedenis verteld was.
+
+Cyrus Smith deelde in weinige woorden alles mede wat er gebeurd was
+sedert hun vertrek van Richmond, hoe zij zich gered hadden en welke
+middelen nu tot hun dienst stonden.
+
+De onbekende luisterde met onafgebroken aandacht.
+
+Toen verhaalde de ingenieur wie Gideon Spilett, Harbert, Pencroff,
+Nab en hij waren, en voegde er bij dat het hun gelukkigste oogenblik
+gedurende hun verblijf op Lincoln was geweest toen zij van het eiland
+Tabor terugkeerden en hoopten een metgezel meer te kunnen tellen.
+
+Bij deze woorden boog de ongelukkige het hoofd; het bloed steeg naar
+zijn wangen en zijn geheele persoon gaf de grootste verlegenheid
+te kennen.
+
+"En nu gij ons kent," voegde Cyrus Smith er bij, "wilt gij ons nu de
+hand reiken?"
+
+"Neen," antwoordde de onbekende op doffen toon, "neen! Gij zijt
+eerlijke lieden! En ik!...."
+
+
+
+
+
+VII.
+
+	Altijd afgezonderd.--Een verzoek van den onbekende.--De
+	hut in de kraal.--Twaalf jaar geleden.--De bootsman van de
+	Britannia.--Op het eiland Tabor gezet.--De hand van Cyrus
+	Smith.--Het geheimzinnige bericht.
+
+
+Deze laatste woorden rechtvaardigden het vermoeden van de
+kolonisten. Hij had een treurig verleden, was mogelijk in het oog van
+anderen vergeven, maar zijn geweten liet hem nog niet met rust. Maar de
+schuldige had in ieder geval berouw en zijn nieuwe vrienden zouden de
+hand, die zij hem vroegen, hartelijk gedrukt hebben, maar hij achtte
+zich niet waardig haar aan eerlijke lieden te reiken! Hij keerde
+echter na de ontmoeting met den jaguar niet meer naar het bosch terug,
+en van dien dag af verliet hij zijn medemenschen niet.
+
+Wat was het geheim van zijn leven? Zou de onbekende eenmaal
+spreken? Dat zou de toekomst leeren. In ieder geval werd er besloten
+dat men hem nooit zijn geheim zou vragen en dat men met hem zou omgaan
+alsof men nooit iets vermoed had.
+
+Gedurende eenige dagen ging het leven op denzelfden voet voort. Cyrus
+Smith en Gideon Spilett werkten samen, nu als scheikundigen, dan weer
+als werktuigkundigen. De reporter verliet den ingenieur niet dan om
+met Harbert te jagen, want het zou niet voorzichtig zijn geweest om den
+knaap alleen in het bosch rond te laten dwalen, en men moest op alles
+bedacht zijn. Nab en Pencroff hadden, behalve het werk in het Rotshuis,
+nog vele bezigheden in den stal, bij het gevogelte of in de kraal.
+
+De onbekende werkte in afzondering; hij had zijn vroegere gewoonten
+weder aangenomen, woonde het middagmaal niet bij, sliep onder de boomen
+en voegde zich nooit bij zijn metgezellen. Het scheen inderdaad dat
+de nabijheid van zijn redders hem ondraaglijk was!
+
+"Maar waarom heeft hij dan de hulp van zijn medemenschen
+ingeroepen?" merkte Pencroff op. "Waarom heeft hij die flesch in
+zee geworpen?"
+
+"Hij zal het ons zeggen," zeide Cyrus Smith overtuigd.
+
+"Wanneer?"
+
+"Misschien eerder dan gij denkt, Pencroff."
+
+Inderdaad de dag, waarop hij tot volledige bekentenis zou komen,
+was nabij.
+
+Den 10den December, een week nadat hij in het Rotshuis terug was
+gekomen, kwam de onbekende naar Cyrus Smith toe en zeide op kalmen
+onderworpen toon:
+
+"Mijnheer, ik heb u iets te vragen."
+
+"Spreek," antwoordde de ingenieur; "maar laat mij u eerst een vraag
+doen."
+
+Bij deze woorden bloosde de onbekende en was hij op het punt om te
+ontvluchten. Cyrus Smith begreep echter wat er in de ziel van den
+schuldige omging, die waarschijnlijk vreesde dat men hem over zijn
+verleden zou ondervragen; hij hield hem bij de hand terug en zeide:
+
+"Vriend, wij zijn niet alleen metgezellen voor u, maar wij zijn
+vrienden. Dit wilde ik u slechts zeggen; nu luister ik naar hetgeen
+gij mij wilt vragen."
+
+De onbekende streek met zijn hand over zijn oogen. Hij beefde en liet
+eenige oogenblikken voorbijgaan zonder te kunnen spreken.
+
+"Mijnheer," zeide hij eindelijk, "ik kom u verzoeken mij een gunst
+toe te staan."
+
+"Welke?"
+
+"Gij hebt op vier of vijf mijlen van hier, aan den voet van den berg,
+een kraal voor uwe huisdieren. Deze dieren moeten verzorgd worden. Wilt
+gij mij toestaan daar met hen te leven?"
+
+Cyrus Smith zag den ongelukkige eenige oogenblikken met diep medelijden
+aan. Toen zeide hij:
+
+"Vriend, in de kraal zijn slechts stallen, die nauwelijks voor die
+beesten goed zijn...."
+
+"Zij zijn goed genoeg voor mij, mijnheer."
+
+"Vriend," hernam Cyrus Smith, "wij zullen u nooit in iets
+tegenwerken. Gij wilt in de kraal leven. Het zij zoo. Gij zult
+echter altijd welkom zijn in het Rotshuis. Maar daar gij in de kraal
+wilt leven, zullen wij alles regelen, opdat zij goed voor u worde
+ingericht."
+
+"Het zal daar in ieder geval goed voor mij zijn."
+
+"Vriend," antwoordde Cyrus Smith, die hem opzettelijk met dit woord
+aansprak, "gij moet het aan ons overlaten hoe wij in dit opzicht
+zullen handelen!"
+
+"Dank u, mijnheer," antwoordde de onbekende, terwijl hij heenging.
+
+De ingenieur deelde zijn metgezellen mede wat hem was gevraagd en
+er werd besloten, dat men in de kraal een houten huis zou bouwen,
+dat dan zoo gemakkelijk mogelijk zou worden ingericht.
+
+Binnen een week was het huis gereed om zijn bewoner te ontvangen. Er
+werden meubels, een bed, een tafel, een bank, een kast gemaakt en
+men bracht er wapenen, munitie en werktuigen in.
+
+De onbekende was niet naar zijn nieuwe woning gaan zien maar had op
+de bergvlakte gearbeid, zoodat het land op nieuw bezaaid kon worden,
+zoodra het tijd daartoe zou zijn.
+
+Den 20sten deelde de ingenieur den onbekende mede, dat hij zijn woning
+kon betrekken en deze antwoordde, dat hij nog dienzelfden nacht er
+wilde slapen.
+
+Dien avond waren de kolonisten in de zaal van het Rotshuis bijeen. Het
+was acht uur--het uur waarop hun metgezel hen zou verlaten. Om het
+hem niet lastig te maken, hadden zij hem alleen gelaten en waren zij
+naar het Rotshuis teruggekeerd.
+
+Reeds eenigen tijd zaten zij daar, toen er aan de deur geklopt
+werd. Bijna oogenblikkelijk daarna trad de onbekende binnen en zeide:
+
+"Mijne heeren, voor dat ik u verlaat, is het goed dat gij mijn
+geschiedenis kent."
+
+Deze weinige woorden maakten een diepen indruk op Cyrus Smith en
+zijn lotgenooten.
+
+De ingenieur was opgestaan.
+
+"Wij vragen u niets, mijn vriend," zeide hij. "Het is uw recht te
+zwijgen...."
+
+"Het is mijn plicht te spreken."
+
+"Ga dan zitten."
+
+"Ik zal blijven staan."
+
+"Wij zijn gereed u aan te hooren," antwoordde Cyrus Smith.
+
+De onbekende stond in een hoek van de zaal, een weinig in de
+schaduw. Zijn hoofd was ontbloot, zijn armen had hij over zijn borst
+gekruist, en in deze houding sprak hij op doffen toon, als iemand
+die zich geweld aandoet om te spreken. Hij deed het volgende verhaal,
+waarin hij geen enkel maal door zijn hoorders gestoord werd:
+
+"Den 20sten December 1854, wierp een plezierjacht, de Duncan geheeten,
+het anker voor kaap Bernouilli; het behoorde aan een schotsch
+edelman, lord Glenarvan. Aan boord van dit jacht bevonden zich lord
+Glenarvan, zijn vrouw, een majoor van het engelsche leger, een fransch
+aardrijkskundige, een jong meisje en een knaap. Deze laatsten waren
+de kinderen van kapitein Grant, wiens schip, de Britannia, een jaar
+te voren geheel vergaan was. De Duncan stond onder bevel van kapitein
+John Mangles en had een bemanning van vijftien koppen.
+
+"Dit jacht bevond zich in dien tijd op de kust van Australië om de
+volgende reden.
+
+"Zes maanden geleden had men in de Iersche Zee een flesch gevonden
+waarin een stuk besloten was dat in het Engelsch, Fransch en Duitsch
+was gesteld; de Duncan had deze flesch opgevischt. In dit stuk werd
+medegedeeld, dat nog drie personen in leven waren van de schipbreuk der
+Britannia; dat die overlevenden waren de kapitein Grant en twee van
+zijn manschappen, en dat zij een schuilplaats hadden gevonden in een
+land, waarvan de breedtegraad in het stuk vermeld stond, maar waarvan
+de lengte door het zeewater uitgewischt en niet meer leesbaar was.
+
+"De breedte was 37° 11' ten zuiden. De lengte was dus onbekend, maar
+volgde men den zeven en dertigsten zuider-breedtegraad over land en
+zee, dan was men zeker op de plek te komen die door kapitein Grant
+en zijn lotgenooten bewoond werd.
+
+"Toen de engelsche admiraliteit aarzelde dit onderzoek te ondernemen,
+besloot lord Glenarvan alles te beproeven om den kapitein terug te
+vinden. Mary en Robert Grant waren met hem in kennis gebracht. Het
+jacht de Duncan werd voor een langen tocht uitgerust, waaraan de
+familie van den lord en de kinderen van den kapitein wilden deelnemen;
+de Duncan verliet Glasgow, richtte zich naar den Atlantischen Oceaan,
+zeilde door straat Magelaan en kwam vervolgens door de Stille Zee in
+Patagonië, waar men door het stuk kon veronderstellen, dat de kapitein
+gevangen was door de inboorlingen.
+
+"De Duncan ontscheepte hare passagiers op de westkust van Patagonië
+en vertrok om hen op de oostkust weder in te nemen.
+
+"Lord Glenarvan trok dwars door Patagonië en volgde daarbij den zeven
+en dertigsten graad; toen hij geen spoor van den kapitein gevonden
+had, ging hij den 18den November weder aan boord om zijn onderzoek
+op den Oceaan weder voort te zetten.
+
+"Het voornemen van lord Glenarvan was om Australië door te trekken even
+als hij Amerika had gedaan, en hij verliet weder zijn schip. Op eenige
+mijlen van de kust bevond zich een hut, die aan een Ier behoorde;
+deze bood den reizigers een onderkomen. Lord Glenarvan deelde den
+Ier mede waarom hij in deze streken gekomen was en vroeg hem, of
+hij niet gehoord had dat een Engelsche driemaster, de Britannia,
+nog geen twee jaar geleden op de westkust van Australië was vergaan.
+
+"De Ier had nooit van deze schipbreuk hooren spreken; maar tot groote
+verwondering van de omstanders zeide een van zijn ondergeschikten:
+
+""Mylord, loof en dank den Heer. Indien kapitein Grant nog leeft dan
+leeft hij op Australischen bodem."
+
+""Wie zijt gij?" vroeg lord Glenarvan.
+
+""Een Schot, evenals gij, mylord," antwoordde deze man, "en ik ben een
+van de lotgenooten van kapitein Grant, een van de schipbreukelingen
+van de Britannia."
+
+"Die man heette Ayrton. Hij was inderdaad de bootsman van de Britannia,
+zooals zijn papieren ook getuigden. Maar, van den kapitein gescheiden,
+op het oogenblik dat het schip op de klippen verbrijzelde, had hij
+tot nog toe gedacht, dat zijn kapitein met de geheele bemanning was
+omgekomen en dat hij, Ayrton, de eenige overlevende van de Britannia
+was.
+
+"Het is echter niet op de westkust maar op de oostkust van Australië
+dat de Britannia verging en indien kapitein Grant nog leeft, zooals
+het stuk beweert, dan is hij gevangen door de inboorlingen en moet
+gij hem op de andere kust zoeken."
+
+"Deze man scheen oprecht en met kennis van zaken te spreken. Men
+kon aan zijn woorden niet twijfelen. De Ier, die hem sedert een
+jaar in dienst had, stond voor hem in. Lord Glenarvan geloofde
+aan de eerlijkheid van dien man en besloot om, volgens zijn raad,
+Australië door te trekken en daarbij steeds den zeven en dertigsten
+graad te volgen. Lord Glenarvan, zijn vrouw, de twee kinderen, de
+majoor, de Franschman, kapitein Mangles en eenige matrozen stelden
+zich onder het geleide van Ayrton; terwijl de Duncan, onder bevel
+van den eersten stuurman Tom Austin, naar Melbourne zou stevenen,
+waar zij op nadere bevelen van lord Glenarvan moest wachten.
+
+"Zij vertrokken den 23sten December 1854.
+
+"Deze Ayrton was echter een schurk.
+
+"Hij was wel is waar bootsman van de Britannia geweest, maar
+tengevolge van oneenigheid met zijn kapitein, had hij getracht de
+bemanning in opstand te brengen en zich van het schip meester te
+maken; kapitein Grant had hem den 8sten April 1852 op de westkust
+van Australië ontscheept, was vertrokken en had hem achtergelaten,
+hetgeen rechtvaardig was.
+
+"Deze ellendeling wist dus niets van de schipbreuk van de
+Britannia. Hij vernam die slechts door het verhaal van lord
+Glenarvan! Sedert men hem achtergelaten had, was hij, onder den naam
+van Ben Joyce, opperhoofd geworden der ontsnapte gedeporteerden,
+en indien hij onbeschaamd volhield dat de schipbreuk op de oostkust
+plaats had gehad en lord Glenarvan noopte die richting te volgen,
+was dit slechts, omdat hij hoopte hem van zijn schip te scheiden,
+zich van de Duncan meester te maken en van dit jacht een kaperschip
+in de Stille Zee te maken."
+
+Hier zweeg de onbekende een oogenblik. Zijn stem beefde, maar hij
+hervatte:
+
+"De expeditie begaf zich op weg en trok Australië door. Zij slaagde
+natuurlijk niet, daar Ayrton of Ben Joyce, hoe men hem noemen wil,
+haar leidde, dan eens voorgegaan, dan weder gevolgd door zijn bende
+ontsnapte veroordeelden, die met het plan in kennis waren gesteld.
+
+"De Duncan lag intusschen voor Melbourne. Men moest nu van lord
+Glenarvan het bevel zien te verkrijgen, dat de Duncan naar de oostkust
+van Australië terug zou keeren, waar men er zich dan gemakkelijk van
+kon meester maken. Na de expeditie dicht bij deze kust te hebben
+gebracht, dwars door ondoordringbare bosschen, nam Ayrton op zich
+een brief te bezorgen aan den eersten stuurman van de Duncan, waarin
+lord Glenarvan aan het jacht bevel gaf zich onmiddellijk naar de
+oostkust te begeven, naar de baai van Twofold, dat is te zeggen, een
+paar dagreizen van de plaats waar de expeditie halt gemaakt had. Daar
+was het dat Ayrton zich met zijn medeplichtigen zou vereenigen.
+
+"Op het oogenblik dat hij den brief zou ontvangen, werd de schurk
+ontmaskerd en bleef hem slechts de vlucht over. Maar hij zou tot
+elken prijs dien brief weten te verkrijgen waardoor hij de Duncan
+kon vermeesteren. Ayrton slaagde daarin en twee dagen later kwam hij
+te Melbourne.
+
+"Tot nog toe was de ellendeling in al zijn misdadige plannen
+geslaagd. Hij zou de Duncan naar de baai van Twofold kunnen brengen,
+waar het aan zijn bende niet moeielijk zou vallen het vaartuig te
+bemachtigen en wanneer de bemanning omgebracht zou zijn, was Ben
+Joyce meester op zee. Maar God zou het ten uitvoer brengen van deze
+heillooze plannen beletten.
+
+"Toen Ayrton te Melbourne kwam gaf hij den brief aan den eersten
+stuurman, Tom Austin, die aanstonds de bevelen nakwam.
+
+"Men stelle zich echter de teleurstelling en woede van Ayrton voor
+toen hij den volgenden morgen vernam, dat de stuurman zijn schip niet
+naar de oostkust van Australië, naar de baai van Twofold voerde, maar
+naar de oostkust van Nieuw-Zeeland. Hij wilde er zich tegen verzetten,
+Austin toonde hem den brief!.... En, inderdaad door een vergissing
+van den franschen aardrijkskundige, die den brief gesteld had, was
+de oostkust van Nieuw-Zeeland aangegeven als bestemmingsplaats.
+
+"Alle plannen van Ayrton vielen in duigen. Hij wilde zich
+verzetten. Men sloot hem op. Hij werd medegenomen naar de kust van
+Nieuw-Zeeland, niet wetende wat er van zijn medeplichtigen zou worden,
+noch hoe lord Glenarvan zich zou redden.
+
+"De Duncan bleef tot den 3den Maart op de kust kruisen. Dien dag hoorde
+Ayrton kanonschoten. Het waren de kanonnen van de Duncan, die vuur
+gaven, en weldra bevonden lord Glenarvan en de zijnen zich aan boord.
+
+"Ziehier wat er gebeurd was.
+
+"Na duizend gevaren en vermoeienissen te hebben doorstaan kwam
+lord Glenarvan eindelijk op de oostkust van Australië in de baai van
+Twofold. Geen Duncan! Hij telegrafeerde naar Melbourne. Men antwoordde:
+"Duncan sedert den 18den vertrokken, bestemmingsplaats onbekend.
+
+"Lord Glenarvan dacht niet anders dan dat het jacht in handen van
+Ben Joyce gevallen en een kaperschip geworden was!
+
+De lord wilde zijn voornemen echter niet opgeven. Hij was een dapper
+en ondernemend man. Hij scheepte zich op een koopvaardijschip in en
+liet zich naar de westkust van Nieuw-Zeeland brengen, volgde weder
+den zeven en dertigsten graad, zonder een spoor van kapitein Grant
+te vinden; maar tot zijn groote verwondering vond hij op de oostkust
+de Duncan onder bevel van den eersten stuurman, die sedert vijf weken
+op hem wachtte!
+
+"Het was 3 Maart 1855. Lord Glenarvan was aan boord van de Duncan,
+maar Ayrton was er ook. Hij verscheen voor den lord, die alles van
+hem te weten wilde komen wat hij van kapitein Grant wist. Ayrton
+weigerde te spreken. Lord Glenarvan dreigde toen, dat men hem bij
+de eerstvolgende landingsplaats, aan de engelsche autoriteiten zou
+overleveren. Ayrton bleef zwijgen.
+
+"De Duncan volgde weder den zeven en dertigsten graad. Lady
+Glenarvan nam intusschen op zich den weerstand van den bandiet te
+overwinnen. Ayrton werd door haar toedoen overgehaald te spreken
+en stelde lord Glenarvan voor, hem niet aan de engelsche autoriteit
+over te leveren, maar op een der eilanden in de Stille Zee achter te
+laten in ruil voor hetgeen hij hem zou kunnen zeggen. Lord Glenarvan,
+die alles wilde aanwenden om iets omtrent kapitein Grant te vernemen,
+stemde er in toe.
+
+"Ayrton vertelde zijn geheelen levensloop en daarbij ook, dat hij
+niets van kapitein Grant wist van den dag af dat deze hem op de kust
+van Australië had ontscheept.
+
+"Lord Glenarvan hield echter zijn eens gegeven woord. De Duncan
+vervolgde haar weg en kwam bij het eiland Tabor. Daar zou Ayrton worden
+achtergelaten en daar vond men ook, door een wonder, kapitein Grant en
+zijn lotgenooten juist op den zeven en dertigsten graad. De misdadiger
+zou hen op het verlaten eiland vervangen, en op het oogenblik dat
+Ayrton het jacht verliet sprak lord Glenarvan:
+
+""Ayrton, hier zult gij van elk land verwijderd zijn, en elke
+gemeenschap met uw gelijken is hier onmogelijk. Gij zult niet kunnen
+vluchten van dit eiland, waar de Duncan u achterlaat. Gij zult er
+alleen zijn, onder het oog van God, die tot in het diepst der harten
+leest, maar gij zult er niet zijn even als kapitein Grant zonder dat
+iemand het weet. Hoe onwaardig gij ook zijn moogt om in de herinnering
+der menschen te leven, toch zullen zij zich uwer herinneren. Ik
+weet waar gij zijt, Ayrton, ik weet waar u te vinden. Ik zal het
+nooit vergeten!"
+
+"En de Duncan koos weder zee en verdween weldra.
+
+"Het was den 18den Maart 1855.
+
+"Ayrton was alleen, maar het ontbrak hem noch aan munitie, noch aan
+wapenen, noch aan werktuigen, noch aan zaad. Het huis van kapitein
+Grant stond tot zijn beschikking. Hij moest slechts voortleven en
+door zijn eenzaamheid voor de misdaden boeten, die hij bedreven had.
+
+"Hij had berouw, hij schaamde zich over zijn misdaden en was zeer
+ongelukkig! Hij nam zich voor om, wanneer men hem eenmaal van het
+eiland mocht komen verlossen, waardig te zijn onder de menschen te
+leven! Wat leed hij, die rampzalige! Hoe werkte hij, om zich door
+arbeid te veredelen! Hoe vurig bad hij om herboren te worden door
+het gebed.
+
+"Zoo ging het voort gedurende twee, drie jaar; maar Ayrton werd door
+de afzondering ondermijnd, hij keek altijd uit of nog geen schip
+zijn eiland naderde en vroeg zich af of zijn tijd van boete nog niet
+verloopen was; hij leed zooals men nog nooit geleden had! O! hoe hard
+viel die eenzaamheid voor een ziel die door berouw gekweld werd!
+
+"Maar de hemel achtte hem voorzeker nog niet genoeg gestraft, want hij
+voelde meer en meer dat hij aan een wilde gelijk werd! Hij bemerkte
+dat hij meer en meer verdierlijkte! Hij zou u niet kunnen zeggen of
+het na twee dan wel na vier jaar afzondering was, maar eindelijk werd
+hij de rampzalige, dien gij gevonden hebt!
+
+"Ik behoef u niet te zeggen dat Ayrton, Ben Joyce en ik dezelfde zijn!"
+
+Cyrus Smith en zijn metgezellen waren bij het eind van het verhaal
+opgestaan. Zij waren allen diep getroffen! Zij hadden zooveel ellende,
+zooveel smart en zooveel wanhoop voor zich!
+
+"Ayrton," zeide Cyrus Smith, "gij zijt een groot misdadiger geweest,
+maar de hemel heeft u voorzeker vergeven! Hij heeft het bewezen door
+u weder onder uw gelijken te brengen. Ayrton, gij zijt vergeven! Wilt
+gij nu onze metgezel zijn?"
+
+Ayrton was teruggedeinsd.
+
+"Daar is mijn hand!" zeide de ingenieur.
+
+Ayrton greep hartstochtelijk de hand die hem was toegestoken, en
+groote tranen biggelden langs zijn wangen.
+
+"Wilt gij met ons leven?" vroeg Cyrus Smith.
+
+"Mijnheer Smith, laat mij nog eenigen tijd alleen," antwoordde Ayrton,
+"laat mij alleen in die woning in de kraal!"
+
+"Zooals gij wilt, Ayrton," antwoordde Cyrus Smith.
+
+Ayrton wilde zich verwijderen toen de ingenieur hem nog een vraag
+wilde doen.
+
+"Een woord nog, mijn vriend. Daar uw plan was alleen te leven, waarom
+hebt gij dan die flesch met dat bericht in zee geworpen, dat ons uw
+spoor heeft doen kennen?"
+
+"Een bericht?" antwoordde Ayrton, die niet scheen te weten wat men
+bedoelde.
+
+"Ja, dat bericht in die flesch, die wij gevonden hebben en dat de
+juiste ligging aangaf van het eiland Tabor?"
+
+Ayrton streek met zijn hand over het voorhoofd. Na een oogenblik te
+hebben nagedacht, zeide hij:
+
+"Ik heb nooit een bericht in zee geworpen!"
+
+"Nooit?" riep Pencroff uit.
+
+"Nooit!"
+
+Ayrton groette, ging naar de deur en verdween.
+
+
+
+
+
+VIII.
+
+	Een gesprek.--Cyrus Smith en Gideon Spilett.--Een
+	plan van den ingenieur.--De electrische telegraaf.--De
+	draden.--De palen.--Het schoone jaargetijde.--Welvaart der
+	kolonie.--Photographie.--Een uitwerking van de sneeuw.--Twee
+	jaar op het eiland Lincoln.
+
+
+"De arme man," zeide Harbert, die, nadat hij naar de deur was gesneld,
+terug kwam en Ayrton langs de koord naar beneden zag glijden en te
+midden der duisternis verdwijnen.
+
+"Hij zal wel terugkomen," zeide Cyrus Smith.
+
+"Wat wil dat zeggen, mijnheer Cyrus?" riep Pencroff uit. "Wat! Zou
+het Ayrton niet wezen, die de flesch in zee had geworpen? Maar,
+wie dan anders?"
+
+Ongetwijfeld was deze vraag, zoo ooit een vraag gedaan moest worden,
+de eenig mogelijke.
+
+"Hij was het," antwoordde Nab, "maar de ongelukkige was reeds half
+krankzinnig."
+
+"Ja," antwoordde Harbert, "en hij wist volstrekt niet meer wat
+hij deed."
+
+"Wij kunnen het alleen op die wijze verklaren, vrienden," viel Cyrus
+Smith hun levendig in de rede, "en ik begrijp thans hoe Ayrton de
+juiste ligging van het eiland Tabor heeft kunnen aanduiden, daar de
+gebeurtenissen zelf, die zijn komst op het eiland zijn voorafgegaan,
+hem er mede bekend maakten."
+
+"Toch," merkte Pencroff op, "zoo hij nog niet krankzinnig was op het
+oogenblik toen hij zijn brief opstelde, en zoo het zeven of acht jaar
+geleden is dat hij die in zee geworpen heeft, hoe is het dan mogelijk
+dat die papieren niets van de vocht geleden hebben?"
+
+"Dat bewijst," antwoordde Cyrus Smith, "dat Ayrton zijn verstand nog
+niet sinds zoolang, als hij zelf zegt, verloren heeft."
+
+"Het moet wel zoo wezen," zeide Pencroff, "want anders zou de zaak
+onverklaarbaar zijn."
+
+"Onverklaarbaar inderdaad," antwoordde de ingenieur, die dit gesprek
+niet gaarne scheen voort te zetten.
+
+"Maar heeft Ayrton waarheid gesproken?" vroeg de matroos.
+
+"Ja," antwoordde de reporter. "Hetgeen hij verteld heeft is volkomen
+waar. Ik herinner mij zeer goed dat de dagbladen de poging van lord
+Glenarvan en den uitslag dien hij verkreeg, hebben medegedeeld."
+
+"Ayrton heeft waarheid gesproken," voegde Cyrus Smith er bij, "daar
+behoeft ge niet aan te twijfelen, Pencroff, want het kostte hem genoeg
+moeite. Men spreekt waarheid, wanneer men zich zelf zoo beschuldigt!"
+
+Den anderen dag--21 December--gingen de kolonisten naar het strand,
+maar toen zij de vlakte overstaken, was er niets meer van Ayrton te
+vinden. Deze had dien nacht zijn kraal betrokken, en de kolonisten
+achtten het beter hem niet met hun tegenwoordigheid lastig te
+vallen. De tijd zou ongetwijfeld doen wat hun opbeurende woorden niet
+hadden kunnen bewerken.
+
+Harbert, Pencroff en Nab begonnen toen hun dagelijksch werk weer. Juist
+dien dag hadden Cyrus Smith en de reporter denzelfden arbeid in de
+schoorsteenen te verrichten.
+
+"Weet ge wel, Cyrus," zeide Gideon Spilett, "dat ik met de verklaring,
+die gij gisteren van die flesch gegeven hebt, het volstrekt niet eens
+ben! Hoe kunt gij aannemen dat die ongelukkige kon schrijven en die
+flesch daarop in zee heeft geworpen, zonder eenige herinnering daarvan
+behouden te hebben?"
+
+"Hij is het ook niet, die haar in zee heeft geworpen, beste Spilett."
+
+"Dus, gij gelooft nog...."
+
+"Ik geloof niets en ik weet niets!" antwoordde Cyrus Smith, den
+reporter in de rede vallende. "Ik stel mij tevreden, met deze
+gebeurtenis te rangschikken onder die, welke mij tot nog toe
+onverklaarbaar zijn gebleken!"
+
+"Wezenlijk, Cyrus," zeide Gideon Spilett, "die dingen zijn
+ongeloofelijk. Uw redding, de kist die wij op het strand vonden, de
+avonturen van Top en eindelijk die flesch.... Zullen wij dan nooit
+den sleutel vinden, om die raadsels op te lossen?"
+
+"Zeker!" antwoordde de ingenieur op levendigen toon, "zoo ik dit
+eiland tot in zijn ingewanden kon onderzoeken."
+
+"Het toeval zal ons misschien eenmaal den sleutel geven."
+
+"Het toeval! Spilett! Ik geloof volstrekt niet aan het toeval, evenmin
+als ik aan geheimen in deze wereld geloof. Er is een oorzaak voor deze
+onverklaarbare dingen, en die oorzaak zal ik ontdekken. Maar laten
+wij intusschen alles aandachtig gadeslaan en onzen arbeid voortzetten."
+
+De maand Januari brak aan. Het was het jaar 1867 dat nu begon. Zij
+gingen met hun zomerwerk ijverig voort. Gedurende de dagen, die
+nu volgden, begaven zich Harbert en Gideon Spilett naar de kraal,
+en overtuigden zich dat Ayrton van de woning, die zij hem gemaakt
+hadden, bezit had genomen. Hij was den ganschen dag bezig met de
+dieren, welke zij onder zijn hoede hadden gesteld, te verzorgen,
+en hij bespaarde dus aan zijn makkers de moeite om elke twee of
+drie dagen de kraal te komen bezoeken. Maar toch moesten zij, om
+Ayrton niet te lang alleen te laten, hem menigmaal gezelschap gaan
+houden. Het was bovendien van belang--in verband met het vermoeden,
+hetwelk Gideon Spilett met den ingenieur deelde--dat dit gedeelte van
+het eiland beschermd werd, en Ayrton, wanneer hem iets overkwam, niet
+verzuimen zou de bewoners van het Rotshuis er mede bekend te maken.
+
+Maar het geval kon zich voordoen dat de ingenieur er ten spoedigste
+mede bekend moest gemaakt worden. Zelfs buiten die zaken, welke op
+het geheimzinnige van het eiland Lincoln betrekking hadden, konden
+er zich andere voordoen, zoodat een spoedige hulp der kolonisten
+van het grootste belang zou wezen, wanneer er bijvoorbeeld een schip
+voorbijkwam of in het gezicht der westelijke kust was, een schipbreuk
+of een landing van zeeroovers, enz. enz.
+
+Cyrus Smith besloot dan ook om de kraal in onmiddellijke verbinding
+te brengen met het Rotshuis.
+
+Het was de 10de Januari dat hij dit plan aan zijn vrienden mededeelde.
+
+"Zoo, zoo, hoe wilt gij dat dan doen, mijnheer Cyrus?" vroeg
+Pencroff. "Denkt ge er misschien aan om een telegraaf te maken?"
+
+"Juist," antwoordde de ingenieur.
+
+"Een electrische?" riep Harbert uit.
+
+"Een electrische," antwoordde Cyrus Smith. "Wij bezitten alle noodige
+elementen om een batterij te maken, maar moeielijker zal het wezen
+om het ijzerdraad te trekken; maar dat zullen we ook wel klaar spelen."
+
+"Eerlijk gezegd," merkte Pencroff op, "nu twijfel ik er niet meer
+aan of eenmaal zal er ook een spoorweg loopen!"
+
+Zij gingen dus aan het werk, en begonnen met het moeielijkste,
+dus met het ijzerdraad, want zoo dit mislukte, was het onnoodig
+de batterij en de andere benoodigdheden te vervaardigen. Gelukkig
+werden hun pogingen met een goeden uitslag bekroond en verkregen zij
+ijzerdraden van veertig à vijftig voet lengte, die zij gemakkelijk
+aan elkander konden hechten en tusschen een afstand van vijf mijlen
+spannen, welke de kraal van het Rotshuis scheidde.
+
+Slechts eenige dagen hadden zij noodig om dit ten uitvoer te brengen,
+en zelfs zoodra de machine klaar was, liet Cyrus Smith aan zijn
+vrienden het draadtrekken over en zorgde zelf voor het maken der
+batterij.
+
+Zij moesten een batterij hebben met een onafgebroken stroom. Men weet
+dat de elementen der tegenwoordige batterijen gewoonlijk samengesteld
+zijn uit kool, zink en koper. Het koper ontbrak den ingenieur geheel,
+die ondanks zijn vele onderzoekingen geen enkel spoor er van op het
+eiland Lincoln gevonden had; hij moest dit dus vervangen. De kool,
+dat is te zeggen, die harde stof, graphiet geheeten, die men vindt in
+de gasbuizen, wanneer de steenkool van haar waterdeelen bevrijd is,
+had men kunnen verkrijgen, maar dan zou men bijzondere toestellen
+daartoe noodig hebben gehad, en dit ware een zware taak geweest.
+
+Wat het zink betreft, men herinnert zich dat de kist, welke zij op
+de kust gevonden hadden, van een deksel van dat metaal voorzien was,
+die hun bij deze gelegenheid zeer goed te stade kwam.
+
+Cyrus Smith besloot dus, nadat hij alles ernstig overwogen had, een
+zeer eenvoudige batterij te maken, welke veel geleek op die welke
+in 1820 door Becquerel werd uitgevonden, en waarin slechts het zink
+gebruikt werd. Wat de andere zelfstandigheden betrof, als salpeterzuur
+en potasch, dat alles was ter zijner beschikking.
+
+Den 6den Februari werden de palen opgericht, voorzien van glazen
+isolators en bestemd om den draad te steunen, die den weg naar
+de kraal volgen moest. Eenige dagen later was de draad gespannen
+en gereed om met een snelheid van honderd duizend kilometers in de
+seconde den electrischen stroom voort te planten, terwijl de aarde
+zich belastte hem terug te brengen naar zijn uitgangspunt.
+
+Twee batterijen hadden zij gemaakt, de eene voor het Rotshuis en de
+andere voor de kraal, want de kraal moest in verbinding staan met
+het Rotshuis, maar ook kon het omgekeerde hen van veel nut wezen.
+
+Den 12den Februari was alles gereed. Dien dag bracht Cyrus Smith
+den stroom door den draad en vroeg of alles in de kraal in orde was;
+eenige oogenblikken later kwam er een bevestigend antwoord van Ayrton.
+
+Pencroff was buiten zich zelf van geluk, en iederen ochtend en avond
+zond hij een telegram naar de kraal, waarop hij steeds een antwoord
+ontving.
+
+Deze wijs van met elkander gemeenschap te hebben, had twee wezenlijke
+voordeelen, in de eerste plaats konden zij zich overtuigen dat Ayrton
+aanwezig was, en in de tweede plaats was hij nu niet geheel van hen
+afgezonderd. Toch liet Cyrus Smith nooit een week voorbijgaan zonder
+Ayrton te bezoeken, en deze kwam van tijd tot tijd in het Rotshuis,
+waar hem steeds een hartelijke ontvangst wachtte.
+
+Het mooie jaargetijde spoedde onder dit drukke werk ten einde. Hun
+voorraad levensmiddelen groeide met den dag aan en de planten, welke
+zij van het eiland Tabor hadden overgebracht waren zeer weelderig
+opgekomen. De vlakte het Verre Uitzicht leverde een aangenaam
+schouwspel op. De vierde korenoogst was prachtig en zooals men
+begrijpen kan, viel het niemand in om de vier honderd milliarden
+graantjes van dien oogst te tellen. Toch kwam Pencroff op de gedachte
+om dit te doen, maar Cyrus Smith zeide hem, dat al telde hij drie
+honderd graantjes in de minuut, of achttien duizend in het uur, hij
+toch ruim twee duizend vijf honderd jaar noodig zou hebben om zijn
+telling te volbrengen, en de zeeman besloot dus zijn plan op te geven.
+
+In dien tijd was de kleine kolonie zeer gelukkig. Het pluimgedierte
+vermeerderde zeer en men voedde zich met hetgeen te veel was, want men
+moest het getal tot een zekere hoeveelheid beperken. Er waren reeds
+een menigte biggen en, zooals men denken kan, vergden deze dieren
+veel tijd aan Nab en Pencroff. De onagga's hadden ook twee jongen
+ter wereld gebracht, die meestal door Gideon Spilett en Harbert
+bereden werden, want de laatste was onder leiding van den reporter
+een uitstekend ruiter geworden. Ook spande men ze voor den wagen,
+hetzij om hout en steenkolen naar het Rotshuis te brengen, of om de
+verschillende delfstoffen te halen, welke de ingenieur noodig had.
+
+Gedurende hun onderzoekingstochten zorgden de kolonisten steeds
+gewapend te zijn, want dikwijls ontmoetten zij wilde zwijnen waartegen
+zij duchtig moesten strijden.
+
+In dien tijd hadden zij ook menigmaal met de tijgerkatten oorlog
+te voeren. Gideon Spilett had hun een onverzoenlijken haat
+gezworen, en zijn leerling Harbert stond hem altijd dapper ter
+zijde. Gewapend zooals zij waren, behoefden zij een ontmoeting
+met wilde dieren volstrekt niet te vreezen. De stoutmoedigheid
+van Harbert was bewonderenswaardig, en de koelbloedigheid van den
+reporter verbazend. Ook versierden eenige prachtige huiden de groote
+zaal van het Rotshuis, en indien dit zoo voortging, zou het ras der
+jaguars spoedig geheel op het eiland uitgeroeid zijn, en naar dit
+doel streefden allen.
+
+Soms nam de ingenieur deel aan die tochten, welke gewoonlijk in
+een onbekend oord van het eiland plaats hadden, en welke hij dan
+met aandacht volgde. Andere sporen dan die van dieren zocht hij in
+de dichtste wouden, maar nooit trof eenig verdacht voorwerp zijn
+opmerkzaamheid. Noch Top, noch Jup, die hem vergezelden, verrieden
+door hun houding dat zij een besef van iets buitengewoons hadden en
+toch meer dan eens blafte de hond aan de opening van den put, dien de
+ingenieur zonder eenig gevolg onderzocht had. Het was in dien tijd
+dat Gideon Spilett, bijgestaan door Harbert, de schilderachtigste
+landschappen opnam door middel van zijn photographischen toestel
+die ook in de kist was gevonden, maar dien zij tot nog toe nooit
+gebruikt hadden.
+
+De reporter en zijn medestanders werden dus in weinig tijd volmaakte
+photografen en zij verkregen de prachtigste gezichten; ook hadden zij
+het geheele overzicht van het eiland op het Verre Uitzicht genomen,
+waarvan de horizon, door den berg Franklin gevormd werd; voorts de
+monding der Mercy, welke zoo schilderachtig omlijst werd door de hooge
+rotsen, de open plaats en de kraal, waarachter de eerste bergen zich
+verhieven, de zoo merkwaardige vorm van kaap Klauw en het uiteinde
+van de Wrakkust. Ook vergaten de photografen niet om de portretten
+van alle bewoners van het eiland, niemand uitgezonderd, te maken.
+
+"Dat vult!" zeide Pencroff.
+
+Den matroos deed het genoegen zijn eigen beeld, zoo getrouw
+weergegeven, tegen den muur van het Rotshuis te zien hangen, en hij
+stond gaarne daar tegenover stil, zooals hij voor de prachtigste
+winkels van Broadway zou gedaan hebben. Maar het moet gezegd worden,
+het best gelijkend portret was dat van Jup. De heer Jup had met den
+meesten ernst geposeerd en zijn beeltenis was sprekend!
+
+"Men zou zeggen dat hij op het punt stond een zijner kluchtige sprongen
+te doen!" riep Pencroff uit.
+
+Als Jup niet tevreden geweest was, moest hij wel zeer moeielijk wezen,
+maar hij was het en hij beschouwde zijn portret met een gevoelvollen
+blik, die niet geheel vrij was van zekere verwaandheid.
+
+Den 21sten Maart waren de eerste sneeuwvlokken gevallen. Harbert
+stond dien ochtend aan het venster en riep:
+
+"Zie eens, het eilandje is met sneeuw bedekt!"
+
+"Nu reeds sneeuw!" antwoordde de reporter, en voegde zich bij den
+knaap.
+
+Spoedig kwamen de anderen ook naderbij en zagen dat niet alleen het
+eilandje, maar het geheele strand beneden het Rotshuis met een laag
+sneeuw bedekt waren.
+
+"Het is sneeuw!" zeide Pencroff.
+
+"Ja, het heeft er tenminste veel van," antwoordde Nab.
+
+"Maar de thermometer wijst acht en vijftig graden!" merkte Gideon
+Spilett op.
+
+Cyrus Smith uitte bij het zien van deze witte vlakte geen enkel
+woord, want hij wist niet op welke wijs dit natuurverschijnsel in
+dit jaargetijde en met zulk een temperatuur te verklaren.
+
+"Duizend duivels!" riep Pencroff uit, "onze planten zullen bevriezen!"
+
+De matroos maakte zich gereed om naar beneden te gaan, maar Jup,
+die zich tot op den grond liet neerglijden, was hem voor.
+
+De aap had echter den grond nog niet aangeraakt, of de geheele
+sneeuwvlaag vloog in de lucht en verspreidde zich in tallooze vlokken,
+zoodat voor een oogenblik het licht der zon verduisterd werd.
+
+"Het zijn vogels!" riep Harbert.
+
+Het waren inderdaad een zwerm zeevogels, met prachtig witte veeren. Zij
+waren bij duizenden op het eilandje en de kust neergestreken,
+en verdwenen spoedig in de verte, de verbaasde kolonisten achter
+latende, alsof zij van een _dissolving view_ getuigen waren
+geweest; alsof de winter door den zomer was opgevolgd, evenals in
+een toovervoorstelling. Ongelukkig genoeg had die verandering zoo
+plotseling plaats gegrepen, dat noch de reporter, noch de knaap er
+in slaagden een dezer vogels te dooden, waarvan zij onmogelijk het
+soort konden herkennen.
+
+Eenige dagen later, den 26sten Maart, was het twee jaar geleden dat
+de luchtschipbreukelingen op het eiland Lincoln waren geworpen.
+
+
+
+
+
+IX.
+
+	Herinnering aan het vaderland.--Kansen der toekomst.--Plan
+	tot een verkenning.--Vertrek op 16 April.--Het
+	schiereiland.--Hagedis in zee gezien.--Het basalt op de
+	westkust.--Slecht weer.--De nacht valt.--Een nieuw voorval.
+
+
+Reeds twee jaar! En in die twee jaar hadden de kolonisten geen
+omgang gehad met hun gelijken! Zij wisten niets van hetgeen er in de
+beschaafde wereld plaats had gegrepen, en leefden geheel verlaten op
+dit eiland alsof zij zich op een der onbekende planeten bevonden.
+
+Gedurende die twee jaar was er op het eiland geen schip in het gezicht
+geweest; geen zeil hadden zij kunnen ontdekken. Het was duidelijk dat
+het eiland Lincoln niet in den koers lag die gewoonlijk gevolgd werd,
+en zelfs dat het geheel onbekend was--hetgeen de kaarten bovendien ook
+bewezen--want ofschoon het geen haven bezat, zou zijn water de schepen
+hebben aangetrokken, die hun voorraad daarvan wilden vernieuwen. Maar
+de zee, die het omringde, was altijd, zoo ver men zien kon, geheel
+verlaten en de kolonisten hadden slechts op zich zelven te rekenen,
+zoo zij naar hun vaderland mochten willen terugkeeren. Toch bleef
+hun nog een kans over, en die werd juist in de eerste week van April
+besproken, toen zij met elkander in het Rotshuis gezeten waren.
+
+"Wij hebben bepaald maar één middel," zeide Gideon Spilett, "een
+enkel slechts waardoor wij het eiland Lincoln kunnen verlaten, en dat
+bestaat hierin: zulk een groot schip te bouwen, dat het gedurende
+eenige honderden mijlen zee kan houwen. Mij dunkt, wanneer men een
+sloep gemaakt heeft, dat men dan ook een schip klaar zal krijgen."
+
+"En dat wij wel naar Pomotou kunnen gaan," voegde Harbert er bij,
+"nu wij eenmaal op het eiland Tabor geweest zijn."
+
+"Ik zeg geen neen," antwoordde Pencroff, die altijd een beslissende
+stem had in de zaken die zijn vak betroffen, "ik zeg geen neen,
+hoewel het volstrekt niet hetzelfde is om naar een dichtbijzijnde
+of verafgelegen plaats over te steken! Zoo onze sloep, toen wij naar
+Tabor voeren, door de een of andere windvlaag bedreigd ware geworden,
+dan wisten wij, dat de haven aan beide zijden niet ver verwijderd was;
+maar om twaalf honderd mijlen af te leggen, dat is geen kleinigheid,
+en het naaste land is toch op zulk een afstand!"
+
+"Maar wanneer het nu eens een dringende noodzakelijkheid was, Pencroff,
+zoudt ge het dan nog niet wagen?" vroeg de reporter.
+
+"Ik zal alles ondernemen wat ge maar wilt, mijnheer Spilett,"
+antwoordde de matroos, "en ge weet wel, dat ik nu juist de man niet
+ben, die ergens tegen opziet!"
+
+"Bedenk ook wel, dat wij op een zeeman méer kunnen rekenen," merkte
+Nab op.
+
+"Wie dan?" vroeg Pencroff.
+
+"Ayrton."
+
+"Dat is waar," antwoordde Harbert.
+
+"Zoo hij er in toestemt om hier te komen," zeide Pencroff.
+
+"Ei, ei," antwoordde de correspondent, "gelooft ge dan, dat wanneer
+het jacht van lord Glenarvan op het eiland Tabor was gekomen, Ayrton
+geweigerd zou hebben mede te gaan?"
+
+"Gij vergeet, vrienden," merkte Cyrus Smith op, "dat Ayrton gedurende
+de laatste jaren van zijn verblijf op het eiland krankzinnig was. Maar
+dat is nu de vraag niet. Het komt er op aan, of we ook kunnen rekenen
+op de terugkomst van het Schotsche vaartuig. Daar lord Glenarvan
+aan Ayrton beloofd heeft, hem van het eiland Tabor te komen halen,
+wanneer hij meent dat zijn misdaden genoeg vergeten zijn, geloof ik
+wel, dat hij terug zal keeren."
+
+"Ja," zeide de reporter, "en ik voeg er bij, dat hij weldra terug
+zal wezen, want het is reeds twaalf jaar geleden dat hij Ayrton hier
+achtergelaten heeft."
+
+"Ja, ik ben het ook met u eens," zeide Pencroff, "dat hij zal
+terugkeeren en wel spoedig ook. Maar waar zal hij ankeren? Op het
+eiland Tabor, en niet op Lincoln."
+
+"Dat is zooveel te zekerder, daar het eiland Lincoln niet eens op de
+kaart vermeld is," zeide Harbert.
+
+"Daarom, vrienden, moeten wij de noodige maatregelen nemen," was de
+meening van den ingenieur, "dat ons verblijf en dat van Ayrton op
+het eiland Lincoln geweten wordt op het eiland Tabor."
+
+"Zeker," antwoordde de reporter, "en niets is gemakkelijker dan om in
+de hut, die kapitein Grant en Ayrton bewoond hebben, een bericht te
+plaatsen, waar de ligging van ons eiland op aangegeven is, een bericht
+dat lord Glenarvan of een zijner mannen terstond vinden moeten."
+
+"Het is zelfs jammer," merkte de matroos op, "dat wij niet reeds bij
+ons eerste bezoek, op het eiland Tabor, die voorzorg genomen hebben."
+
+"En waarom zouden wij dat gedaan hebben?" vroeg Harbert. "Wij kenden
+toen de geschiedenis van Ayrton niet; wij wisten niet dat men hem
+ooit weer zou komen afhalen, en al hadden wij dat alles geweten,
+het jaargetijde was toch reeds te ver gevorderd om toen nog naar
+Tabor terug te kunnen keeren."
+
+"Ja," antwoordde Cyrus Smith, "het was reeds te laat, en wij moeten
+dien tocht tot het voorjaar uitstellen."
+
+"Maar zoo het Schotsche jacht eens in dien tusschentijd kwam?" vroeg
+Pencroff.
+
+"Dat is niet waarschijnlijk," antwoordde de ingenieur, "want
+lord Glenarvan zal juist den winter niet uitkiezen om zich op die
+uitgestrekte zeeën te wagen. Of hij is reeds op het eiland Tabor
+geweest in den tijd dat Ayrton zich bij ons bevindt, dat is te zeggen,
+in die vijf maanden en hij is weer vertrokken; of hij komt eerst later
+en dan is het in de eerste helft van October tijds genoeg het eiland
+Tabor te bezoeken en daar ons bericht te plaatsen."
+
+"Ik moet toch bekennen," zeide Nab, "dat het jammer zou wezen als de
+Duncan eenige maanden geleden zich in deze zeeën bevonden had."
+
+"Ik hoop dat het niet gebeurd is," antwoordde Cyrus Smith.
+
+"Ik geloof," sprak Gideon Spilett, "dat wij in elk geval zullen
+weten wat ons te doen staat wanneer wij weder op het eiland Tabor
+zijn teruggekeerd, want zoo de Schotten het bezocht hebben, moeten
+zij noodzakelijk eenig spoor hebben achtergelaten."
+
+"Dat is zeer waarschijnlijk," antwoordde de ingenieur. "Dus vrienden,
+nu wij die kans nog over hebben om naar ons vaderland terug te keeren,
+is het best die geduldig af te wachten, en zoo zij ons ook mocht
+ontsnapt zijn, dan zullen we verder zien wat ons te doen staat."
+
+"In elk geval," zeide Pencroff nog, "wanneer wij op de een of andere
+wijs het eiland Lincoln verlaten, zal het niet wezen, omdat wij het
+hier slecht hebben!"
+
+"Neen, Pencroff," gaf de ingenieur ten antwoord, "dan zal het
+wezen omdat we verre zijn van alles wat de mensch liefheeft, zijn
+bloedverwanten, vrienden en geboorteland!"
+
+Nu zij eenmaal hiertoe besloten hadden, was er ook geen sprake meer
+van om een schip te bouwen dat zich op de golven zou durven wagen,
+en zij hielden zich thans slechts bezig met hun gewone werk daar
+zij nu een derden winter in het Rotshuis zouden doorbrengen. In elk
+geval kwamen zij overeen dat de sloep gebruikt zou worden om nog,
+voor het slechte weer inviel, een tocht om het eiland te doen. De
+kust was hun nog niet geheel bekend en de kolonisten konden zich nog
+maar een onvolledig denkbeeld vormen van de west- tot de noordkust;
+van den mond der Valrivier tot aan de kapen Mandibule, even als van de
+enge baai, die zich daar tusschen uitstrekte als de bek van een haai.
+
+Dit plan werd door Pencroff het eerst geopperd, en Cyrus Smith was
+er zeer mede ingenomen, want hij wilde met eigen oogen dat geheele
+gedeelte van zijn bezitting aanschouwen.
+
+Den 16den April zou de reis ondernomen worden met de Bonadventure,
+die geheel tot zulk een tocht werd uitgerust.
+
+Ook hadden zij Ayrton met hun plan bekend gemaakt en hem voorgesteld
+met hen mede te gaan, maar deze wilde liever op het eiland blijven;
+zij besloten dus, dat hij, gedurende hun afwezigheid, met Jup het
+Rotshuis zou bewonen.
+
+Tegen den nacht hadden zij het Voorgebergte bereikt. De passagiers,
+uitgezonderd Pencroff, sliepen dien nacht, misschien minder goed aan
+boord van de Bonadventure dan in hun slaapkamers in het Rotshuis,
+maar toch genoten zij eenigen tijd rust.
+
+Zij bereikten tegen den middag de zuidkust van het eiland. Cyrus Smith
+en zijn vrienden stonden verbaasd over de geheel verschillende natuur,
+welke deze kust hun te aanschouwen gaf. In plaats van de weelderige
+streek, waarin zij zich gevestigd hadden, bevonden zij zich hier te
+midden der meest woeste natuur, van alle zijden omringd door rotsen,
+die de grilligste vormen vertoonden. Sprakeloos stonden zij bij
+het gezicht dier ontzagwekkende steenmassa, maar zoo allen zwegen,
+ontzag Top zich toch niet, om zijn luid geblaf te doen hooren, dat
+de duizenden echo's van den basaltmuur weerkaatsten. De ingenieur
+merkte zelfs op dat zijn geblaf anders klonk dan gewoonlijk en veel
+geleek op het geluid dat hij bij de opening van den put hooren liet.
+
+"Laten wij hier aan wal gaan," zeide hij.
+
+Misschien was er in den omtrek een grot die zij moesten
+onderzoeken. Maar Cyrus Smith zag niets, geen grot, geen enkel hol
+dat tot schuilplaats van een of ander wezen zou kunnen dienen, want
+de voet der rotsen werd hier door het water bespoeld. Spoedig zweeg
+ook Top en zij staken weder van wal.
+
+Toen de avond inviel had de Bonadventure een kleinen inham der kust
+bereikt, waar zij het raadzaam achtten den nacht door te brengen.
+
+Den anderen ochtend konden zij gemakkelijk de kust bereiken en gingen
+Gideon Spilett en Harbert eenige uren op jacht. Zij keerden met een
+goeden voorraad gevogelte terug. Top had zijn best gedaan en geen
+enkel stuk wild was hem ontsnapt, dank zij zijn vlugheid en ijver.
+
+Ten acht ure 's morgens stevende de Bonadventure naar de kapen
+Mandibule; zij hadden den wind achter en een frissche bries versnelde
+haar gang.
+
+"Het zou mij niet verwonderen," zeide Pencroff, "zoo er een storm uit
+het westen kwam opzetten. Gisteren is de zon zeer rood ondergegaan
+en wanneer de zeemeeuwen zoo vliegen, voorspellen zij weinig goeds."
+
+"Welnu," zeide Cyrus Smith toen, "laten wij alle zeilen bijzetten en
+een schuilplaats zoeken in de Haaiengolf. Ik denk dat de Bonadventure
+daar wel veilig zal wezen."
+
+"Heel goed," antwoordde Pencroff, "bovendien is de noordkust ook
+slechts door kale duinen gevormd die niets bijzonders opleveren."
+
+"Het zal mij ook niet spijten, om niet alleen den nacht, maar ook den
+volgenden dag in die baai door te brengen, want die is wel de moeite
+waard nauwkeuriger te worden onderzocht," voegde de ingenieur er bij.
+
+"Ik geloof dat wij er wel toe genoodzaakt zullen zijn, of we willen of
+niet," antwoordde Pencroff, "want reeds heeft de horizon een dreigend
+aanzien in het westen. Zie eens hoe de wolken zich daar samenpakken!"
+
+"In elk geval hebben we nu een goeden wind om kaap Mandibule te
+bereiken," merkte de reporter op.
+
+"Een zeer goede wind," antwoordde de matroos, "maar toch om de golf
+binnen te loopen moeten wij laveeren, en ik wil in die onbekende
+streken goed uitzien."
+
+"Ja, want er moeten daar veel klippen zijn, te oordeelen naar de
+zuidkust bij de Haaiengolf."
+
+"Pencroff," zeide toen de ingenieur, "wij verlaten ons op u."
+
+"Hoe laat is het?" vroeg Pencroff.
+
+"Tien uur," antwoordde Gideon Spilett.
+
+"Hoe ver zijn wij van de kaap verwijderd, mijnheer Cyrus?"
+
+"Ongeveer vijf mijlen."
+
+"Binnen twee uur zullen wij de kaap bereikt hebben. Ongelukkig hebben
+wij wind en stroom tegen en zullen wij moeite hebben te landen."
+
+"Te meer," zeide Harbert, "omdat wij nieuwe maan hebben."
+
+"Was er maar een vuurbaak op deze kust; dit zou voor ons zeevaarders
+van grooten dienst zijn."
+
+"En ditmaal is er ook geen ingenieur die een vuur op de rots aanlegt."
+
+"Dat is waar ook, Cyrus," riep Spilett uit, "daar hebben we u nog
+nooit voor bedankt, want zonder het vuur zouden we niet gemakkelijk
+de kust bereikt hebben."
+
+"Een vuur?" vroeg Cyrus Smith, zeer verwonderd over die woorden van
+den reporter.
+
+"Wel ja," hernam Pencroff, "zonder die voorzorg, die gij in den nacht
+van 19 op 20 October genomen hebt, om op het Rotshuis een vuur te
+maken, zouden wij dit niet hebben gezien."
+
+"Ja, ja.... dat was een goede inval, dien ik toen gehad heb," sprak
+de ingenieur.
+
+"Ditmaal zou er niemand zijn om ons dien kleinen dienst te bewijzen,
+of het moest Ayrton zijn."
+
+"Neen, niemand," herhaalde Cyrus Smith.
+
+Eenige oogenblikken daarna toen hij zich op de plecht van het vaartuig
+met den reporter alleen bevond, fluisterde hij hem in het oor:
+
+"Als er één ding hier op aarde zeker is, Spilett, dan is het dit,
+dat ik nooit in den nacht van 19 op 20 October een vuur heb aangelegd,
+noch bij het Rotshuis, noch in eenig ander gedeelte van het eiland."
+
+
+
+
+
+X.
+
+	Een nacht op zee.--De haaiengolf.--Vertrouwelijk
+	gesprek.--Toebereidselen voor den winter.--Vroege
+	winter.--Groote koude.--Werk binnen 's huis.--Na zes
+	maanden.--Een photographische proef.--Een onverwachte
+	gebeurtenis.
+
+
+Het gebeurde zooals Pencroff voorzien had, want zijn voorgevoel kon
+hem niet bedriegen. De wind stak op, en de boot liep met een snelheid
+van veertig à vijf en veertig mijlen in het uur. Toch kon Pencroff, hoe
+gaarne hij het ook gewild had, de monding der Mercy niet binnenloopen
+en wachtte dus geduldig den dag af.
+
+Gedurende dien nacht hadden Cyrus Smith en Gideon Spilett geen
+gelegenheid eenige woorden met elkaar te wisselen, en toch waren de
+woorden, die den ingenieur de reporter influisterde, van genoegzaam
+belang om nogmaals den geheimzinnigen invloed, die het eiland Lincoln
+scheen te beheerschen, te bespreken. Gideon Spilett dacht gedurig
+aan die onverklaarbare gebeurtenis, een vuur op de kust gezien te
+hebben. Hij had dit vuur bepaald gezien! Zijn vrienden, Harbert en
+Pencroff hadden het met hem aanschouwd! Dat vuur was hun behulpzaam
+geweest om in dien stikdonkeren nacht de ligging van het eiland te
+verkennen, en zij twijfelden toen niet of het was de hand van den
+ingenieur die het aangestoken had, en nu verklaarde Cyrus Smith toch
+plechtig, dat hij dit niet gedaan had!
+
+Gideon Spilett was voornemens om zoodra de Bonadventure was
+teruggekeerd, op deze gebeurtenis terug te komen en Cyrus Smith aan
+te sporen om zijn vrienden met deze zonderlinge gebeurtenissen bekend
+te maken. Misschien zouden zij dan besluiten om gemeenschappelijk
+een volledig onderzoek van het eiland Lincoln in te stellen.
+
+Hoe het ook zij, dien avond was er geen vuur op de onbekende plaats
+zichtbaar, die den ingang van de baai vormde, en het kleine vaartuig
+bleef den geheelen nacht op een afstand van de kust.
+
+Bij het aanbreken van den dag waagden zij zich weder op die wateren,
+welke door die merkwaardige lava-kusten omsloten waren.
+
+"Wat vooral zonderling is," merkte Cyrus Smith op, "is dat de golf
+gevormd wordt door twee lava-oevers, door den vulkaan uitgeworpen,
+en die door onophoudelijke uitbarstingen zijn opeen gehoopt."
+
+Tegen vier uur in den middag liet Pencroff de punt van het eilandje
+links liggen, en liep het kanaal binnen, dat het van de kust scheidde,
+en ten vijf ure liet de Bonadventure het anker vallen bij de monding
+der Mercy.
+
+Drie dagen was het geleden dat de kolonisten hun woning verlaten
+hadden. Ayrton wachtte hen op het strand en Jup liep hen tegemoet,
+terwijl hij een zacht gebrom liet hooren dat zijn blijdschap te kennen
+moest geven.
+
+Zij hadden dus de geheele kust van het eiland onderzocht, maar niets
+verdachts had hun aandacht getroffen. Zoo een geheimzinnig wezen er
+zich op bevond, kon het slechts in die ondoordringbare wouden wezen
+van het Slangen-schiereiland; tot zoover hadden de kolonisten hun
+onderzoek nog niet uitgestrekt.
+
+Gideon Spilett onderhield zich hierover met den ingenieur, en er werd
+besloten dat zij ook de aandacht van hun metgezellen zouden vestigen
+op die vreemde voorvallen die nu en dan op het eiland plaats grepen,
+en waarvan het laatste vooral een der onverklaarbaarste was.
+
+Cyrus Smith kon niet nalaten, toen zij het onderwerp weder bespraken
+dat een vuur door een onbekende hand zou zijn aangestoken, voor de
+twintigste maal tot den reporter te herhalen:
+
+"Hebt ge inderdaad dat vuur gezien? Was het geen uitwerping van een
+vulkaan, of een meteoor?"
+
+"Neen, Cyrus," antwoordde de reporter, "het was een vuur door een
+menschenhand aangestoken. Vraag het Pencroff en Harbert. Zij hebben
+het gezien evenals ik, en zullen mijn woorden bevestigen."
+
+Cyrus Smith besloot eindelijk eenige dagen later, den 25sten April,
+toen allen in de zaal van het Rotshuis bijeen waren, het woord op
+te nemen:
+
+"Vrienden," zeide hij, "ik moet uw aandacht vestigen op eenige
+feiten die hier op het eiland hebben plaats gegrepen, en waarover
+ik gaarne uw oordeel zou vernemen. Die feiten zijn om zoo te zeggen
+bovennatuurlijk...."
+
+"Bovennatuurlijk!" riep de matroos uit en blies een breede wolk rook
+uit. "Zou het kunnen zijn, dat ons eiland bovennatuurlijk is?"
+
+"Neen Pencroff, maar wel geheimzinnig," gaf de ingenieur ten antwoord;
+"zoo gij ons ten minste geen verklaring kunt geven van datgene,
+waarvan Spilett en ik ons geen denkbeeld kunnen vormen!"
+
+"Spreek, mijnheer Cyrus," antwoordde de matroos.
+
+"Welnu, hebt gij het dan begrepen," zeide toen de ingenieur, "hoe
+het gebeurd is, dat ik na in zee gevallen te zijn, een vierde mijl
+landwaarts in ben teruggevonden, en dat zonder dat ik eenig bewustzijn
+van mijn verplaatsing heb gehad?"
+
+"Zoo gij ten minste niet buiten kennis waart...." zeide Pencroff.
+
+"Dat is niet denkbaar," antwoordde de ingenieur. "Maar laten wij
+verder gaan. Hebt gij begrepen hoe Top uw schuilplaats heeft ontdekt,
+op vijf mijl afstands van de grot waarin ik lag?"
+
+"Het instinct van een hond...." antwoordde Harbert.
+
+"Een zonderling instinct!" merkte de reporter op, "daar, ondanks
+regen en wind, Top dien nacht droog in de schoorsteenen aankwam!"
+
+"Laten wij ook dit onderwerp verder onaangeroerd. Hebt gij begrepen
+hoe onze hond zoo zonderling uit het meer werd geworpen, na dien
+strijd met de zeekoe?"
+
+"Neen, niet goed, dat erken ik," antwoordde Pencroff, en de wond die
+de koe in de zijde vertoonde, had den schijn alsof zij met een scherp
+wapen was toegebracht en dat begrijp ik nog veel minder."
+
+"Nog iets," hernam Cyrus Smith. "Hebt gij begrepen, beste vrienden,
+hoe dat hageltje in het lichaam van het konijn gekomen is, zonder dat
+wij eenig spoor van een schipbreuk gevonden hebben; hoe die flesch,
+waarin die documenten lagen, ons juist bijtijds in handen is gekomen;
+hoe onze boot, nadat zij zich van haar touwen had losgerukt op het
+goede oogenblik de Mercy afzakte; hoe na de bestorming der apen, de
+ladder op een geschikt oogenblik weder boven uit het Rotshuis kwam,
+en eindelijk hoe het bericht dat Ayrton beweert nooit geschreven te
+hebben, in onze handen is gevallen."
+
+Cyrus Smith noemde ze allen op, zonder een enkel te vergeten van de
+feiten die op het eiland hadden plaats gegrepen. Harbert, Pencroff
+en Nab zagen elkaar aan, en wisten niet wat te antwoorden, want de
+reeks dezer gebeurtenissen, voor de eerste maal aldus gerangschikt,
+verbaasde hen in de hoogste mate.
+
+"Op mijn woord," zeide Pencroff eindelijk, "gij hebt gelijk, mijnheer
+Cyrus, en het is moeielijk die zaken te verklaren."
+
+"Welnu, mijn vrienden," hernam de ingenieur, "er is nog een derde
+feit bijgekomen, en dat is niet minder onverklaarbaar."
+
+"Welk dan, mijnheer Cyrus?" vroeg Harbert levendig.
+
+"Toen gij van het eiland Tabor terug zijt gekomen, Pencroff," zeide
+de ingenieur, "hebt ge een vuur op het eiland Lincoln gezien?"
+
+"Zeker," antwoordde de matroos.
+
+"Gij zijt vast overtuigd het gezien te hebben?"
+
+"Even zeker als ik u nu zie."
+
+"Gij ook, Harbert?"
+
+"Wel, mijnheer Cyrus!" riep Harbert uit, "het vuur schitterde als
+een ster in haar volle pracht."
+
+"Maar was het geen ster?" vroeg de ingenieur dringend.
+
+"Neen," antwoordde Pencroff, "want het was een bewolkte hemel, en
+een ster zou in elk geval niet zoo laag kunnen staan. Maar mijnheer
+Spilett heeft het evenals wij gezien en kan onze woorden bevestigen."
+
+"Ik voeg er bij," zeide de reporter, "dat het een helder vuur was en
+dat electrieke stralen wierp."
+
+"Ja juist...." riep Harbert, "en het was boven het Rotshuis."
+
+"Welnu, mijne vrienden," antwoordde Cyrus Smith, "in dien nacht van 19
+op 20 October hebben noch Nab, noch ik een vuur op de kust aangelegd."
+
+"Hebt gij niet?...." riep Pencroff uit, ten toppunt van verbazing,
+zoodat hij zelfs den zin niet kon voleinden.
+
+"Wij hebben het Rotshuis niet verlaten," antwoordde de ingenieur,
+"en zoo gij een vuur op de kust gezien hebt, dan heeft een andere
+hand dan de onze het aangestoken!"
+
+Pencroff, Harbert en Nab stonden hierover versteld. Het kon geen
+verbeelding geweest zijn, en zeer zeker hadden zij in dien nacht van
+19 en 20 October een vuur gezien.
+
+Ja, zij moesten het wel erkennen dat er een geheim bestond! Een
+onverklaarbare invloed, die de kolonisten zeer gunstig was, maar
+die in de hoogste mate hun nieuwsgierigheid opwekte, beheerschte het
+eiland Lincoln. Was er dan eenig wezen verborgen in de meest afgelegen
+schuilplaatsen? Dit moesten zij weten, het mocht kosten wat het wilde.
+
+Cyrus Smith herinnerde ook zijn vrienden aan het zonderlinge gedrag
+van Top en Jup, toen zij bij de opening van den put kwamen, die het
+Rotshuis in gemeenschap brengt met de zee, en deelde hun mede dat
+hij dien put onderzocht had, maar niets verdachts had ontdekt. Zij
+eindigden met het voornemen om het geheele eiland weer te onderzoeken,
+zoodra het goede seizoen was aangebroken.
+
+Pencroff was dien dag telkens in gepeins verzonken. Het eiland dat
+hij dacht met zijn vrienden te bezitten, scheen hem niet meer geheel
+te behooren en het was of hij het met een ander moest deelen, aan wien
+hij, of hij wilde of niet, zich onderworpen moest gevoelen. Nab en hij
+spraken menigmaal over die onverklaarbare dingen; beiden geloofden
+gaarne aan wonderen, en aarzelden dus niet lang om te verklaren dat
+het eiland door een bovennatuurlijke macht beheerscht werd.
+
+Het slechte weer brak met de maand Mei aan--die de Novembermaand
+in het noorden is. Het scheen een strenge en lange winter te zullen
+worden. Zij begonnen dan ook spoedig met hun winter-arbeid.
+
+De kolonisten waren echter op dien winter voorbereid, hoe streng hij
+ook wezen mocht. Het ontbrak hun niet aan vilten kleeren en de schapen
+hadden hen van de noodige wol voorzien, waarvan zij warme kleeren
+konden vervaardigen. Het spreekt van zelf, dat zij ook Ayrton niet
+vergeten hadden. Cyrus Smith bood hem aan om het koude jaargetij in
+het Rotshuis te komen doorbrengen, waar hij een beter verblijf zou
+vinden dan in de kraal, en Ayrton beloofde dit te doen, zoodra zijn
+werk in de kraal zou zijn afgeloopen.
+
+Hij kwam die belofte dan ook spoedig na. Sedert dien tijd maakte
+Ayrton een deel van het gezin uit en was hij hun in vele opzichten
+behulpzaam; maar hij bleef altijd onderworpen en somber en nam nooit
+deel aan de kleine genoegens die de kolonisten zich verschaften.
+
+Het grootste gedeelte van dien derden winter, welken zij op het
+eiland Lincoln doorbrachten, sleten de kolonisten in het Rotshuis. Er
+waren hevige stormen en regenbuien, die de rotsen deden schudden
+op hun grondvesten. Gedurende dien tijd waagden zich tot tweemaal
+toe een paar jaguars en andere viervoetige dieren tot aan de grens
+der bergvlakte, en het was altijd te vreezen, dat de vlugsten en de
+moedigsten, door den honger gedreven, de gracht zouden oversteken, die
+bovendien, wanneer zij bevroren was, hun een gemakkelijken overtocht
+zou aanbieden. De planten en huisdieren zouden, zonder hun goede
+zorg, dan ook veel kans geloopen hebben geheel vernield te worden,
+en dikwijls moesten zij een schot lossen om die gevaarlijke bezoekers
+op een eerbiedigen afstand te houden.
+
+Aan werk ontbrak het den kolonisten overigens niet, want behalve
+hetgeen zij buiten te verrichten hadden, leverde het meubelen van
+het Rotshuis hun een voortdurenden arbeid op.
+
+Het jagen werd gedurende de vier strenge wintermaanden niet
+vergeten. Maar het Rotshuis had weinig van die koude te lijden,
+evenals de kraal, daar beiden niet zoo open lagen als de vlakte en
+voor een groot gedeelte door den berg Franklin beschut werden. Er
+werd daar dus weinig schade aangericht en de vlugge hand van Ayrton
+was voldoende om alles weder te herstellen, toen hij in de tweede
+helft van October eenige dagen in de kraal ging doorbrengen.
+
+Gedurende dien winter had er geen enkel onverklaarbaar feit
+plaats. Niets vreemds gebeurde er, hoewel Pencroff en Nab er op uit
+waren om aan de meest onbeteekenende zaak een geheimzinnig tintje te
+geven. Top en Jup dwaalden niet meer om den put en gaven ook geen enkel
+bewijs van ongerustheid. Het scheen dus, dat er een einde was gekomen
+aan die bovennatuurlijke voorvallen, hoewel zij 's avonds, wanneer ze
+allen in het Rotshuis vereenigd waren, nog menigmaal er over spraken,
+en het hun plan nog altijd was om het eiland in zijn meest afgelegen
+gedeelten weer te onderzoeken. Maar een zeer gewichtige gebeurtenis,
+die noodlottige gevolgen kon hebben, deed alle plannen van Cyrus
+Smith en zijn vrienden plotseling in duigen vallen.
+
+Men was in de maand October. Spoedig zou het goede jaargetij weer
+aanbreken. Men herinnert zich dat Gideon Spilett en Harbert dikwijls
+een photographie genomen hadden van verschillende punten van het eiland
+Lincoln. Het was den 17den October, en tegen drie uur 's middags kwam
+Harbert op het denkbeeld, daar het zulk een heldere hemel was, een
+photographie van de Uniebaai te gaan nemen, die tegenover de vlakte
+het Verre Uitzicht lag, van kaap Mandibule tot kaap Klauw.
+
+Hij plaatste zijn toestel aan een der vensters van de groote zaal in
+het Rotshuis, zoodat het strand en de baai vlak voor hem lagen. Harbert
+ging hiermede zooals gewoonlijk te werk, en toen hij zijn negatief had
+verkregen, ging hij dit fixeeren door middel van de chemische stoffen,
+welke in een donker vertrek van het Rotshuis bewaard werden. Toen hij
+weder in het licht kwam, bezag hij het aandachtig. Harbert ontdekte op
+zijn beeld een bijna onzichtbaar vlekje aan den horizon der zee. Hij
+beproefde dit uit te wisschen, maar slaagde daarin niet.
+
+"Zeker zit het in het glas," dacht hij.
+
+Hij wilde toen door een lens zien, wat er aan het glas faalde.
+
+Maar nauwelijks had hij het bekeken of hij uitte een kreet en liet
+bijna de photographie uit zijn handen vallen.
+
+Terstond snelde hij naar de kamer van Cyrus Smith, liet hem zijn
+photographie door de lens zien, en wees hem het vlekje.
+
+De ingenieur beschouwde het aandachtig; daarop greep hij zijn
+verrekijker en snelde naar het venster.
+
+Nadat hij langzaam met zijn verrekijker den geheelen horizon was
+afgeloopen, hield hij hem eindelijk bij dat punt stil en uitte slechts
+één woord: "Een schip!"
+
+En inderdaad een schip was in het gezicht van het eiland Lincoln.
+
+
+
+
+
+XI.
+
+	Verloren of gered.--Ayrton ontboden.--Gewichtig onderhoud.--Het
+	is de Duncan niet.--Een verdacht vaartuig.--Voorzorgen.--Het
+	schip nadert.--Een kanonschot.--De brik laat het anker
+	vallen.--De nacht breekt aan.
+
+
+Het was twee en een half jaar geleden dat de luchtschipbreukelingen
+op het eiland Lincoln waren geworpen en tot nog toe hadden zij niets
+van de beschaafde wereld gehoord. Eens had de reporter gepoogd om
+eenige gemeenschap aan te knoopen, door aan een vogel het papier toe
+te vertrouwen, dat het verhaal van hun toestand bevatte; maar dit was
+een zeer gewaagd middel, waarop zij toch niet konden rekenen. Ayrton
+alleen, en in welke omstandigheden weet men, had zich bij de kleine
+kolonie gevoegd. En dien dag nu--den 17den October--waren onverwachts
+andere menschen in het gezicht van het eiland, op die zee, die tot
+nog toe altijd verlaten was geweest!
+
+Zij konden er niet meer aan twijfelen! Er lag daar een schip! Maar
+zou het voorbijgaan of het anker laten vallen. Binnen weinige uren
+zouden de kolonisten weten wat hun te doen stond.
+
+Cyrus Smith en Harbert riepen terstond Gideon Spilett, Pencroff en Nab
+in de groote zaal van het Rotshuis, en stelden hen op de hoogte van
+het gebeurde. Pencroff greep den verrekijker, doorliep den geheelen
+horizon, hield hem op het aangeduide punt stil, dat is te zeggen,
+daar waar het vlekje op de photographie zichtbaar was, en riep:
+
+"Duizend duivels! Het is een schip!" Hij zeide dit op een toon,
+die zijn groote vreugde verried.
+
+"Komt het hierheen?" vroeg Gideon Spilett.
+
+"Ik kan het nog niet met zekerheid zeggen," gaf Pencroff ten antwoord;
+"want alleen zijn mast is pas zichtbaar, en men ziet niets van
+den romp."
+
+"Wat moeten wij doen?" vroeg de knaap.
+
+"Wachten," antwoordde Cyrus Smith.
+
+Eenige oogenblikken heerschte er een diepe stilte in de zaal; allen
+waren met hun eigen gedachten, aandoeningen, vrees en hoop, die uit
+deze gebeurtenis moesten voortspruiten, te zeer vervuld; het was het
+gewichtigste voorval dat sedert hun verblijf op het eiland Lincoln
+had plaats gegrepen.
+
+De kolonisten bevonden zich niet in dien toestand, waarmede
+schipbreukelingen welke op een onvruchtbaar eiland geworpen zijn,
+te kampen hebben, en die hun ellendig bestaan betwisten aan een
+woeste natuur en voortdurend gekweld worden door de behoefte om de
+bewoonde landen terug te zien. Pencroff en Nab vooral, die zich hier
+zoo gelukkig en rijk gevoelden, zouden niet dan met spijt het eiland
+verlaten. Zij waren gewend aan dit nieuwe leven, te midden van het
+grondgebied dat, als het ware door hun eigen verstand, gevormd was
+geworden! Maar in elk geval bracht dit schip hun toch eenig nieuws
+van het vasteland; misschien was het een deel van hun vaderland, dat
+hun hier tegemoet kwam! Het bracht hun menschen als zij, en men kan
+begrijpen dat hun hart, bij het gezicht hiervan, van genot sidderde!
+
+Van tijd tot tijd ging Pencroff met den verrekijker voor het venster
+staan. Hij beschouwde dan met aandacht het schip, dat twintig mijlen
+oostwaarts van hen verwijderd was. De kolonisten hadden dus nog geen
+enkel middel om de opvarenden met hun verblijf bekend te maken. Een
+vlag zouden zij niet bespeuren; een geweerschot zou niet gehoord
+worden, en een vuur zouden zij niet zien.
+
+Toch kon het eiland met zijn berg Franklin niet aan de bemanning
+ontgaan zijn. Maar waarom zou het schip hier ankeren? Was het niet het
+toeval dat hen in dit gedeelte van den Stillen Oceaan bracht? Geen
+enkele kaart toch gewaagde in deze streek van een land, behalve het
+eiland Tabor, dat zelfs buiten de richting der scheepvaart in den
+Polynesischen Archipel lag. Op deze vraag die een ieder aan zichzelven
+deed, gaf Harbert plotseling het antwoord:
+
+"Zou het de Duncan niet wezen?"
+
+De Duncan, men zal het zich herinneren, was het jacht van lord
+Glenarvan, die Ayrton op het eilandje had achtergelaten en die hem
+nu misschien kwam afhalen. Het eilandje was nu zoover niet van het
+eiland Lincoln verwijderd, dat een schip, welks koers daarheen was,
+niet in het gezicht kon komen van het andere eiland. Honderd vijftig
+mijlen slechts was het in de lengte verwijderd en vijf en zeventig
+mijlen in de breedte.
+
+"Wij moeten Ayrton waarschuwen," zeide Gideon Spilett, "en hem
+onmiddellijk hier laten komen. Hij alleen kan ons zeggen of het de
+Duncan is."
+
+Dit was ook de meening der overigen, en de reporter ging naar de
+telegraaf, en zond het volgende telegram:
+
+"Kom terstond!"
+
+Eenige oogenblikken later kreeg hij het antwoord:
+
+"Ik kom."
+
+Nu gingen de kolonisten weder voort met het schip gade te slaan.
+
+"Als het de Duncan is," zeide Harbert, "zal Ayrton haar terstond
+herkennen, daar hij eenigen tijd aan boord geweest is."
+
+"En zoo hij haar herkent," antwoordde Pencroff, "dan zal dat een
+hevige aandoening bij hem opwekken."
+
+"Ja," zeide Cyrus Smith, "maar thans is Ayrton waardig om weder
+aan boord van de Duncan te komen, en ik hoop dat 't het jacht van
+lord Glenarvan wezen zal; want elk ander schip zou mij verdacht
+toeschijnen! Deze zeeën worden weinig bezocht, en ik vrees altijd
+nog dat ons eiland door maleische zeeroovers overvallen zal worden."
+
+"Wij zouden het verdedigen!" riep Harbert uit.
+
+"Zeker, beste jongen," antwoordde de ingenieur glimlachend, "maar
+beter is het, wanneer we het niet behoeven te verdedigen."
+
+"Een eenvoudige opmerking," zeide Gideon Spilett. "Het eiland Lincoln
+is aan de zeelieden niet bekend, daar het zelfs niet op de laatste
+kaarten is aangegeven. Vindt gij dus niet, Cyrus, dat dit juist een
+reden is dat een schip, zich zoo plotseling in het gezicht bevindende
+van een nieuw land, dit eerder zal bezoeken, dan ontvluchten?"
+
+"Zeker," antwoordde Pencroff.
+
+"Ik geloof het ook," zeide Cyrus Smith. "Men kan zelfs beweren dat
+het de plicht van een kapitein is om elk land, dat nog niet bekend is,
+te bezoeken, en het eiland Lincoln bevindt zich in dat geval."
+
+"Welnu," zeide Pencroff toen, "dat dit schip hier zijn anker late
+vallen, maar wat zullen wij dan doen?"
+
+Die vraag bleef eerst onbeantwoord. Maar toen antwoordde Cyrus Smith,
+nadat hij een oogenblik had nagedacht, op zijn gewonen kalmen toon:
+
+"Wat wij doen zullen, mijn vrienden, is dit: Wij zullen onze
+tegenwoordigheid melden, aan boord gaan en het eiland verlaten, nadat
+wij er bezit van hebben genomen in naam der Vereenigde Staten. Daarop
+zullen wij, met ieder die ons volgen wil, terugkeeren om het te
+koloniseeren, en wij zullen de amerikaansche Republiek deze nuttige
+haven in dit gedeelte van den Stillen Oceaan bezorgen."
+
+"Hoezee!" riep Pencroff, "en het is geen klein geschenk dat wij ons
+land geven! De kolonisatie is bijna geheel voltooid; aan elk gedeelte
+van het eiland hebben wij reeds een naam gegeven; er is een haven,
+een waterleiding, wegen, een telegraaflijn, een timmerwerf en een
+gasfabriek; er is dus niets anders te doen, dan het eiland Lincoln
+op de kaarten te teekenen!"
+
+"Maar zoo anderen het gedurende onze afwezigheid in bezit nemen,"
+merkte Gideon Spilett op.
+
+"Duizend duivels," riep de matroos uit, "liever blijf ik dan hier
+geheel alleen om het te bewaren; zoo waar ik Pencroff heet, zal men
+het mij niet ontrooven, zoo min als mijn horloge."
+
+Een uur lang was het hun onmogelijk te zeggen of het schip zijn koers
+al dan niet naar het eiland richtte. Wel was het naderbij gekomen,
+maar onder welke vlag voer het? Dat kon Pencroff niet ontdekken. Maar
+daar de wind uit het noordoosten woei, was het wel waarschijnlijk
+dat het schip over stuurboord lag; de wind was bovendien zoo, dat
+het schip het land kon naderen, zonder het nog te zien, en met zulk
+een kalme zee bestond niet het minste gevaar om te ankeren, hoewel
+de diepte der zee nog niet op de kaarten aangegeven was.
+
+Tegen vier uur--een uur nadat zij geseind hadden--kwam Ayrton in het
+Rotshuis. Hij trad de zaal binnen, met de woorden:
+
+"Ik ben tot uw orders, mijne heeren!"
+
+Cyrus Smith stak hem, zooals altijd, de hand toe en geleidde hem naar
+het venster.
+
+"Ayrton," zeide hij, "wij lieten u hier komen, omdat we een zeer
+ernstig onderwerp te bespreken hadden. Er is een schip in het gezicht."
+
+Een oogenblik verbleekte Ayrton en sloot hij zijn oogen. Daarop keek
+hij uit het venster; doorliep den horizon, maar hij zag niets.
+
+"Neem den verrekijker," zeide Gideon Spilett, "en let dan goed op,
+Ayrton, want het zou mogelijk kunnen wezen dat het de Duncan was,
+die in deze zeeën gekomen is om u weder naar uw vaderland te brengen."
+
+"De Duncan," mompelde Ayrton, "nu reeds!"
+
+De laatste woorden ontsnapten hem onwillekeurig, en Ayrton liet het
+hoofd in de handen zakken.
+
+Twaalf jaar op een verlaten eiland te hebben doorgebracht, schenen
+hem dus nog geen voldoend tijdsverloop toe? De berouwvolle misdadiger
+scheen zich dus nog geen vergiffenis waardig te keuren, zoo min in
+zijn eigen oogen, als in die van anderen.
+
+"Neen," zeide hij, "neen! het kan de Duncan niet zijn."
+
+"Zie goed, Ayrton," zeide toen de ingenieur, "want het is van het
+hoogste belang dat wij weten, waaraan we ons te houden hebben."
+
+Ayrton nam den verrekijker en hield hem in de aangewezen
+richting. Eenige oogenblikken beschouwde hij roerloos den horizon,
+zonder een woord te uiten. Daarop antwoordde hij:
+
+"Waarlijk, het is een schip; maar ik geloof niet dat het de Duncan is."
+
+"Waarom zou zij het niet wezen?" vroeg Gideon Spilett.
+
+"Omdat de Duncan een stoomjacht is, en ik volstrekt geen rook bespeur,
+noch boven noch in den omtrek van het schip."
+
+"Misschien voert het thans enkel zeilen?" merkte Pencroff op. "De wind
+is goed naar het schijnt voor de richting, die het schip volgen wil,
+en het heeft er belang bij, dunkt me, zijn kolen te sparen, daar het
+zoover van elk land verwijderd is."
+
+"Het is mogelijk dat ge gelijk hebt, Pencroff," antwoordde Ayrton,
+"en dat het schip zijn vuren heeft gebluscht. Laten wij dus wachten
+tot het de kust genaderd is, en spoedig zullen wij dan weten waaraan
+wij ons te houden hebben."
+
+Bij deze woorden ging Ayrton in een hoek der zaal zitten, zonder
+verder een woord te uiten. De kolonisten spraken nog een tijd lang
+over het onbekende schip, maar Ayrton nam aan het gesprek geen deel.
+
+Allen bevonden zich in een toestand, waarin zij onmogelijk tot
+werken geschikt zouden zijn. Gideon Spilett en Pencroff waren
+bijzonder zenuwachtig, zij liepen heen en weer en konden onmogelijk
+op dezelfde plaats blijven. Harbert kon zijn nieuwsgierigheid niet
+beheerschen. Nab alleen behield zijn gewone kalmte. Was zijn vaderland
+niet daar, waar zijn meester was? Wat den ingenieur betrof, deze was
+in gepeins verzonken en in zijn binnenste was hij meer met vrees,
+dan met hoop vervuld.
+
+Het schip was in dien tusschentijd het eiland een weinig genaderd. Met
+behulp van den verrekijker was het hun mogelijk geweest te ontdekken
+dat het een koopvaardijschip was, en niet een van die maleische
+prauwen welke de zeeroovers uitrusten wanneer zij den Stillen Oceaan
+bevaren. Het was dus te voorzien dat de vrees van den ingenieur niet
+verwezenlijkt zou worden, en dat de komst van een schip bij het eiland
+Lincoln geen gevaar voor hen zou opleveren. Pencroff was, nadat hij
+nogmaals den horizon aandachtig had gadegeslagen, van oordeel dat het
+een brik was en dat het rechtstreeks op de kust aankwam, hetgeen door
+Ayrton ook bevestigd werd.
+
+"Wat zullen wij doen wanneer de avond invalt?" vroeg Gideon
+Spilett. "Zullen wij een vuur aansteken zoodat men met onze
+tegenwoordigheid op deze kust bekend worde?"
+
+Dit was een gewichtige vraag, en toch, hoewel de ingenieur altijd
+nog van zijn voorgevoel geen afstand had kunnen doen, werd deze vraag
+bevestigend beantwoord. Gedurende den nacht kon het schip verdwijnen,
+voor altijd zich verwijderen, en wanneer dit gebeurde, zou er dan
+ooit weer een ander in de nabijheid van Lincoln komen? Maar wie kon
+voorzien wat de toekomst hun nog zou opleveren?
+
+"Ja," zeide de reporter, "wij moeten dat schip laten weten, op welke
+wijs ook, dat het eiland bewoond is. Wanneer we die goede gelegenheid
+thans voorbij lieten gaan, zouden we ons misschien veel verdriet
+berokkenen!"
+
+Er werd dus besloten dat Nab en Pencroff naar de Ballonhaven zouden
+gaan, en zoodra de nacht was aangebroken een groot vuur zouden
+aanleggen, dat ongetwijfeld de aandacht der bemanning van de brik
+moest trekken.
+
+Maar op het oogenblik dat Nab en de matroos op het punt stonden het
+Rotshuis te verlaten, veranderde het schip zijn koers en maakte zich
+gereed de Uniebaai binnen te loopen. De brik was een goede zeiler,
+want zij naderde snel. Pencroff en Nab zagen dus van hun vertrek af,
+en overhandigden den verrekijker aan Ayrton, zoodat hij zich terstond
+kon overtuigen of het al dan niet de Duncan was. Het schotsche jacht
+was ook als brik getuigd. De vraag was nu, of zich tusschen de twee
+masten van het schip, dat nog slechts twee mijlen verwijderd was,
+een schoorsteen verhief.
+
+De horizon was nog helder. Zij konden dus alles gemakkelijk
+onderscheiden, en Ayrton legde spoedig zijn verrekijker neer met
+de woorden:
+
+"Het is de Duncan niet! Zij kon het niet wezen!...."
+
+"Een half uur later zullen we weten welk schip het dan is," antwoordde
+de reporter. "Bovendien is het zeer waarschijnlijk, dat de kapitein
+van plan is hier te ankeren, en dus zoo niet van daag, zullen wij
+morgen toch met hem kennis maken."
+
+"Het doet er niet toe!" zeide Pencroff. "Het is beter dat wij weten
+met wien we te doen hebben, en ik wil gaarne weten, onder welke vlag
+het vaart!"
+
+Zoo pratende, hield de matroos steeds zijn verrekijker op het schip
+gericht.
+
+"Het is geen amerikaansche vlag," zeide Pencroff van tijd tot tijd,
+"noch een engelsche, want het rood zouden wij gemakkelijk kunnen
+onderscheiden, noch zijn het de fransche of duitsche kleuren en evenmin
+is het de witte vlag der Russen, noch de gele der Spanjaarden.... Men
+zou zeggen dat het één kleur is.... Laat eens zien.... in deze
+zeeën.... wat zou het dan wezen?.... de chilische vlag?.... maar die is
+driekleurig.... braziliaansche?.... die is groen.... japaneesche? die
+is wit met een roode schijf.... terwijl deze...."
+
+Op dit oogenblik deed een koeltje de onbekende vlag uitwaaien.
+
+Ayrton greep den verrekijker dien de matroos had nedergelegd, keek
+er door en sprak toen op somberen toon:
+
+"Het is de zwarte vlag!"
+
+Inderdaad woei deze doodsche kleur boven de brik, en men kon nu met
+alle recht zeggen dat het een verdacht schip was. De ingenieur was dus
+in zijn voorgevoel niet bedrogen. Was het een schip met zeeroovers? Wat
+kwam dit op de kust van het eiland Lincoln zoeken? Zag het daarin een
+onbekend land, dat zeer goed tot bewaarplaats van hun gestolen goederen
+kon dienen? Kwam men hier gedurende de wintermaanden een schuilplaats
+zoeken? Was dus die bezitting der kolonisten bestemd om een schandelijk
+toevluchtsoord te worden--een soort van hoofdplaats--der zeeroovers
+van den Stillen Oceaan?
+
+Al deze gedachten maakten zich van de kolonisten meester. Er viel niet
+meer aan te twijfelen, daar zij de vlag geheschen hadden. Het was die
+der zeeschuimers! Het was die, welke de Duncan zou gevoerd hebben,
+zoo de misdadigers in hun slechte plannen waren geslaagd!
+
+Zij verloren geen tijd met hierover te praten.
+
+"Vrienden," zeide Cyrus Smith, "misschien wil dit schip slechts de
+kust van het eiland verkennen? Misschien zal de bemanning niet aan
+wal gaan? Dat is de eenigste kans. Hoe het ook zij, wij moeten alles
+beproeven om onze tegenwoordigheid te verbergen. De molen, welke
+op het Verre Uitzicht staat, is te gemakkelijk te bespeuren. Laten
+Ayrton en Nab de wieken er af nemen. Laten wij ook de vensters van
+het Rotshuis met takkenbossen verbergen. Laten alle vuren worden
+uitgedoofd. Dat niets de tegenwoordigheid van den mensch verrade!"
+
+"En ons vaartuig?" vroeg Harbert.
+
+"O," antwoordde Pencroff, "dat ligt goed in de Ballonhaven bezorgd,
+en ik twijfel er aan of de roovers het ooit kunnen vinden."
+
+De bevelen van den ingenieur werden onmiddellijk ten uitvoer
+gebracht. Nab en Ayrton begaven zich naar de vlakte en namen daar
+de noodige maatregelen, opdat hun verblijf niet zou ontdekt kunnen
+worden. Terwijl zij hiermede bezig waren, gingen hun metgezellen naar
+den zoom van het boomkruipersbosch en brachten vandaar een aantal
+slingerplanten en takken mede, die voorloopig hun verblijfplaats
+moesten verbergen. Ook brachten zij hun wapenen in orde, zoodat zij,
+wanneer het noodig was, die terstond bij de hand zouden hebben.
+
+Toen al deze voorzorgen genomen waren, zeide Cyrus Smith:
+
+"Vrienden," en men bespeurde aan den toon waarop hij deze woorden
+sprak, dat hij aangedaan was, "zoo die ellendelingen zich van het
+eiland Lincoln willen meester maken, zullen wij ons verdedigen,
+niet waar?"
+
+"Ja, Cyrus," antwoordde de reporter, "en zoo het moet, zullen wij
+ons leven geven om het te verdedigen!"
+
+De ingenieur stak zijn vrienden de hand toe, die hem met hartelijkheid
+drukten.
+
+Ayrton was in zijn hoek gebleven en had zich dus niet bij de kolonisten
+gevoegd. Misschien gevoelde hij, de voormalige balling, zich nog niet
+waardig daartoe.
+
+Cyrus Smith begreep wat er in de ziel van Ayrton moest omgaan, hij
+ging dus naar hem toe met de woorden:
+
+"En gij, Ayrton, wat zult gij doen?"
+
+"Mijn plicht," antwoordde deze.
+
+Daarop plaatste hij zich bij het venster en keek naar buiten. Het was
+toen half acht. De zon was reeds eenigen tijd achter het Rotshuis
+ondergegaan. De brik naderde steeds meer en meer. Nog slechts acht
+mijlen was zij van het land verwijderd.
+
+Nu was de vraag: zou het schip de baai binnenloopen, en zoo het dit
+al deed, zou het dan zijn anker laten vallen? Of zou het misschien
+zich tevreden stellen de kust in oogenschouw te nemen, en daarop weder
+zee kiezen? Binnen het uur zouden zij dit alles weten. De kolonisten
+moesten dus tot zoolang geduld hebben.
+
+Cyrus Smith had niet zonder angst het verdachte schip zijn zwarte vlag
+zien hijschen. Was dit niet een bepaalde bedreiging tegen het werk dat
+zijn vrienden en hij hadden tot stand gebracht? De zeeroovers--men
+kon er niet meer aan twijfelen of de bemanning der brik bestond uit
+die wezens--hadden dit eiland dus reeds meermalen bezocht, daar zij,
+toen ze in het gezicht waren gekomen, hun vlag geheschen hadden? Hadden
+zij vroeger een landing hier gedaan, wat verscheidene bijzonderheden,
+die tot nog onverklaarbaar schenen, zouden hebben opgelost? Leefde
+er in die gedeelten, welke zij nog niet doorzocht hadden, een wezen,
+dat gereed was zich met hen in betrekking te stellen? Op al deze
+vragen, die zij zich zelven onwillekeurig deden, wist Cyrus niet wat
+te antwoorden; maar wel begreep hij dat de toestand der kolonie door
+de komst van de brik in groot gevaar verkeerde.
+
+Het was nacht geworden. Men kon niets meer van het schip onderscheiden.
+
+"Wel, wie weet," zeide Pencroff eensklaps, "of dat ellendige schip
+misschien zijn koers gedurende den nacht niet verandert en wij het
+bij het aanbreken van den dag niet weder zullen zien."
+
+Maar plotseling, alsof het een antwoord was op de woorden van den
+matroos, zagen zij een hel licht en hoorden zij een kanonschot.
+
+Het schip was er dus nog altijd en men had geschut aan boord.
+
+Zes seconden waren er verstreken tusschen het zien van het licht en
+het geluid van het schot. De brik was dus op een en een kwart mijl
+van de kust verwijderd.
+
+En op hetzelfde oogenblik hoorden zij het rinkelen van kettingen die
+door de kluisgaten liepen. Het schip ankerde dus voor het Rotshuis.
+
+
+
+
+
+XII.
+
+	Beraad.--Voorgevoel.--Een voorstel van Ayrton.--Men neemt
+	het aan.--Ayrton en Pencroff op het eilandje.--Boeven uit
+	Norfolk.--Hun plannen.--Heldhaftige pogingen van Ayrton.--Zijn
+	terugkomst.--Zes tegen vijftig.
+
+
+Er viel dus niet meer te twijfelen aan de plannen der zeeroovers. Zij
+hadden het anker op korten afstand van het eiland geworpen, en het
+was blijkbaar, dat zij den anderen morgen met hun sloepen zich aan
+wal zouden begeven.
+
+Cyrus Smith en zijn metgezellen stonden dus gereed om te handelen,
+maar, hoe vast besloten zij ook waren, moesten zij de voorzichtigheid
+toch niet uit het oog verliezen.
+
+Misschien konden zij hun tegenwoordigheid nog verbergen, ingeval de
+zeeroovers zich mochten bepalen de kust te onderzoeken, zonder tot
+het binnengedeelte van het eiland door te dringen. Het kon inderdaad
+zeer goed wezen, dat zij geen ander plan hadden dan water in te nemen,
+en het was niet onmogelijk dat de brug, op ongeveer anderhalve mijl
+afstand van de monding, en de verschillende werkplaatsen bij de
+schoorsteenen aan hun oog ontsnapten.
+
+Maar waarom hadden zij die vlag geheschen? Waartoe dat
+kanonschot? Niets dan bluf, zoo het ten minste niet het teeken was van
+het inbezitnemen van het eiland! Cyrus Smith wist thans, dat het schip
+goed gewapend was. En wat hadden de kolonisten van het eiland Lincoln
+om het kanonschot der zeeschuimers te kunnen beantwoorden? Niets dan
+eenige geweren.
+
+"In elk geval," merkte Cyrus Smith op, "bevinden wij ons in
+een onoverwinlijke positie. De vijand kan de opening van de
+uitloozingsplaats niet ontdekken, daar die thans onder takkenbossen
+en groen verborgen is, en dientengevolge is het hem ook onmogelijk
+het Rotshuis binnen te dringen."
+
+"Maar onze tuinen! ons pluimgedierte, onze kraal, ja alles!" riep
+Pencroff uit, terwijl hij met den voet stampte. "Zij kunnen alles
+verwoesten, en alles in weinige uren vernielen!"
+
+"Alles, Pencroff, en wij kunnen het hun volstrekt niet
+verhinderen!" antwoordde de ingenieur.
+
+"Zijn er veel? Dit is nu nog de vraag," merkte de reporter op. "Zoo
+het slechts een dozijn is, kunnen wij ze wel weerhouden, maar veertig,
+vijftig, misschien wel meer....!"
+
+"Mijnheer Cyrus," zeide Ayrton toen tot den ingenieur, "wilt ge mij
+één ding toestaan?"
+
+"Wat dan, mijn vriend?"
+
+"Dat ik naar het schip ga en zie hoe sterk zijn bemanning is."
+
+"Maar, Ayrton...." antwoordde de ingenieur aarzelend, "gij waagt
+uw leven...."
+
+"Waarom, mijnheer Cyrus?"
+
+"Het is meer dan uw plicht."
+
+"Ik moet ook meer dan mijn plicht doen," antwoordde Ayrton.
+
+"Gij wilt met onze prauw naar het schip gaan?" vroeg Gideon Spilett.
+
+"Neen, mijnheer, ik zal er heen zwemmen. De prauw kan niet daar komen,
+waarheen een mensch zijn weg vindt."
+
+"Weet ge wel dat de brik een en een kwart mijl van de kust verwijderd
+is," merkte Harbert op.
+
+"Ik ben een goed zwemmer, Harbert."
+
+"Gij zet uw leven op het spel," hernam de ingenieur.
+
+"Het doet er niet toe," antwoordde Ayrton. "Mijnheer Cyrus het is een
+weldaad, die ik u verzoek. Misschien is het een middel om mij in mijn
+eigen oog een weinig te verheffen!"
+
+"Ga, Ayrton," gaf de ingenieur ten antwoord, die gevoelde dat, zoo
+hij weigerde, dit den vroegeren misdadiger, die thans eerlijk man
+was geworden, zou grieven.
+
+"Ik zal u vergezellen," zeide Pencroff.
+
+"Gij vertrouwt mij niet!" riep Ayrton getroffen uit; daarop voegde
+hij er onderworpen bij: "Helaas!"
+
+"Neen, neen Ayrton," sprak Cyrus Smith levendig, "neen Ayrton,
+Pencroff wantrouwt u niet, gij hebt zijn woorden verkeerd begrepen."
+
+"Inderdaad," zeide de matroos, "ik stel Ayrton slechts voor hem
+tot het eilandje te vergezellen, het kan zijn, hoewel het niet
+waarschijnlijk is, dat eenige van die schelmen op de kust zwerven,
+en twee mannen zijn dan niet te veel, om te waarschuwen. Ik zal dus
+op het eilandje wachten en hem alleen naar het schip laten gaan,
+daar, hij zelf aangeboden heeft dit te doen."
+
+Toen de zaak alzoo geschikt was, nam Ayrton de noodige maatregelen tot
+zijn vertrek. Zijn plan was gevaarlijk, maar hij kon slagen, daar het
+een zeer donkere nacht was. Wanneer hij eenmaal het schip had bereikt,
+zou hij wel een middel vinden om het aantal zeeschuimers te verkennen,
+en misschien ook wel iets omtrent hunne plannen te vernemen.
+
+Ayrton en Pencroff begaven zich naar de kust, gevolgd door hun
+vrienden. Ayrton ontkleedde zich, wreef zijn lichaam met vet in,
+waardoor hij minder van de temperatuur, die toch nog vrij koud was,
+zou te lijden hebben. Het was zeer wel mogelijk, dat hij verscheidene
+uren in het water zou moeten doorbrengen.
+
+Pencroff en Nab gingen in dien tusschentijd de prauw halen, die
+eenige honderden schreden hooger lag en toen zij terug kwamen, was
+Ayrton gereed.
+
+Zij wierpen een deken over zijn schouders en de kolonisten drukten
+hem de hand.
+
+Ayrton scheepte zich met Pencroff in.
+
+Het was toen half elf; hun makkers begaven zich naar de Schoorsteenen
+om daar hun terugkomst af te wachten.
+
+Zij hadden spoedig het kanaal overgestoken en de prauw had nu den
+tegenovergestelden oever van het eilandje bereikt. Zij moesten
+nu voorzichtig te werk gaan, want het kon zeer wel wezen dat de
+roovers zich in dit gedeelte bevonden. Maar toen zij alles aandachtig
+hadden gadegeslagen, bleek het duidelijk dat het eilandje verlaten
+was. Ayrton en Pencroff legden snel den weg af, daarop wierp de eerste
+zich zonder aarzelen in zee, en zwom onhoorbaar in de richting van
+het schip, hetwelk hij, doordat zij licht ontstoken hadden, goed kon
+zien. Pencroff verborg zich tusschen een der klippen en wachtte daar
+de terugkomst van zijn makker af. Ayrton zwom flink door. Zijn hoofd
+was ternauwernood zichtbaar, en zijn oogen waren steeds op de brik
+gevestigd, waarvan de lichten zich in de golven weerkaatsten. Hij
+dacht aan niets dan aan den plicht, dien hij beloofd had te vervullen,
+en geenszins aan het gevaar dat hij liep, niet alleen aan boord van
+het schip, maar ook in deze wateren, waarin het wemelde van haaien. De
+stroom voerde hem mede, en hij verwijderde zich snel van de kust.
+
+Een half uur later had Ayrton, zonder gehoord noch gezien te zijn,
+den boegspriet bereikt. Hij haalde toen diep adem, hief zich tusschen
+de kettingen op, en slaagde er zoo in het uiteinde van de plecht te
+naderen. Daar hingen eenige broeken van de matrozen te drogen. Hij
+trok er een aan en luisterde toen met ingehouden adem. Men sliep nog
+niet aan boord van de brik. Integendeel. Hij hoorde praten, zingen
+en lachen. Vooral de volgende woorden, die met menigen vloek gepaard
+gingen, trokken zijn aandacht.
+
+"Onze brik is een goede aanwinst!"
+
+"De Speedy loopt goed. Zij doet haar naam eer aan!"
+
+"Alle matrozen van Norfolk kunnen ons gerust nazetten! Zij komen toch
+te laat!"
+
+"Hoezee voor onzen kapitein Bob Harvey!"
+
+Men kan zich voorstellen welk een gevoel zich van Ayrton meester
+maakte bij het hooren van dit gesprek, toen hij in Bob Harvey een
+zijner oude makkers uit Australië herkende, een stoutmoedig zeeman,
+die met zijn misdadige plannen was voortgegaan. Bob Harvey had zich,
+terwijl hij zich op het eiland Norfolk bevond, meester gemaakt
+van de brik, die goed voorzien was van wapenen, krijgsvoorraad en
+nog andere voorwerpen en op het punt stond haar koers naar een der
+Sandwich-eilanden te richten. De geheele bende was aan boord gekomen.
+
+De zeeschuimers spraken op luiden toon; zij vertelden van hun
+rooverijen, terwijl zij overmatig dronken, en ziehier wat Ayrton er
+van begreep:
+
+De bemanning van de Speedy bestond geheel uit engelsche gevangenen,
+die te Norfolk ontsnapt waren.
+
+Dit eiland Norfolk, in het oosten van Australië gelegen, is
+het verblijf van de grootste en meest onhandelbare engelsche
+misdadigers. Er wonen er daar ongeveer vijf honderd, die onder de
+strengste discipline staan, en bewaakt worden door honderd vijftig
+soldaten en honderd vijftig ambtenaren, welke onder een gouverneur
+staan. Het is onmogelijk zich een vereeniging voor te stellen die uit
+grooter boeven is samengesteld dan deze. Soms, hoewel zeer zelden en
+ondanks het toezicht, maken zij zich van schepen meester, waarmede
+zij dan den Polynesischen Archipel doorkruisen. Dit was aan Bob
+Harvey en zijn makkers ook gelukt. Dit had Ayrton vroeger ook willen
+doen. Bob Harvey had zich van de Speedy meester gemaakt, en een jaar
+lang was dit het schip der zeeschuimers, onder bevel van Bob Harvey,
+die Ayrton uit vroeger dagen kende.
+
+De roovers waren voor het grootste gedeelte vereenigd in de kajuit,
+het achterste gedeelte van het schip, maar sommigen lagen nog op het
+dek te praten. De gesprekken gingen altijd gepaard met schreeuwen
+en de ruwste vloeken. Ayrton vernam dat het toeval de Speedy in de
+nabijheid van Lincoln gevoerd had. Bob Harvey had er nog nooit den
+voet gezet, maar het voorgevoel van Cyrus Smith werd bewaarheid:
+nu zij dit onbekende land, waarvan geen kaart melding maakte,
+op hun weg ontmoetten, hadden zij het plan gevormd dit eiland te
+bezoeken, en ingeval het hun beviel zouden zij de brik in de haven
+laten liggen. Maar wat het hijschen van de vlag en het lossen van
+een kanonschot betrof, dit hadden zij uit louter pocherij gedaan,
+uit zucht tot navolging der oorlogsschepen. Het was geen signaal en
+geen gemeenschap bestond er tusschen de ontsnapten van Norfolk en
+het eiland Lincoln.
+
+De woonplaats der kolonisten verkeerde dus in groot gevaar. Het eiland
+met zijn haven, zijn verschillende werkplaatsen en levensbehoeften,
+het Rotshuis eindelijk waren een uitmuntende schuilplaats voor de
+misdadigers. Zeker zouden zij het leven van de kolonisten niet ontzien,
+en zou de eerste zorg van Bob Harvey en zijn makkers wezen hen om te
+brengen. Cyrus Smith en de zijnen hadden dus niet eens de kans om te
+kunnen ontvluchten of zich in het binnengedeelte van het eiland te
+verbergen, daar de roovers er hun zetel wilden vestigen, en zoo de
+Speedy al vertrok om op buit uit te gaan, zouden toch zeker eenigen
+van de bemanning achterblijven, ten einde alles in orde te maken. Zij
+moesten dus strijden, zij moesten al die schelmen tot den laatsten
+toe dooden, geen medelijden hebben, en elk middel zou goed wezen,
+waardoor dit doel kon worden bereikt. Zoo dacht Ayrton en hij wist
+dat Cyrus Smith van dezelfde meening was.
+
+Maar de tegenstand, en in het laatste geval, de overwinning, waren
+die mogelijk? Dit hing af van de wapenen, die de brik tot haar dienst
+had en van het aantal koppen, die zij voerde.
+
+Dit besloot Ayrton, het mocht kosten wat het wilde, te weten te komen,
+en toen zij, nadat er een uur verstreken was, langzamerhand kalmer
+werden en de meeste bandieten in slaap waren gevallen, waagde Ayrton
+het tot het dek van de Speedy door te dringen, maar daar de lichten
+waren uitgegaan, heerschte er diepe duisternis.
+
+Hij klom dus over de verschansing, langs den boeg, en bereikte toen
+het voordek. Daar sloop hij tusschen de slapende roovers door en deed
+zoo de ronde van het schip; hij ontdekte spoedig dat het gewapend
+was met vier kanonnen, die kogels van acht à tien pond konden schieten.
+
+Een tiental mannen lagen op het dek te slapen, maar het was zeer wel
+mogelijk, dat zich een grooter aantal in de kajuit bevond. Bovendien
+had Ayrton gemeend te verstaan, dat zij met hun vijftigen waren. Dit
+was zeer veel tegenover de zes kolonisten! Maar gelukkig zou Cyrus
+Smith, dank zij de toewijding van Ayrton, niet onverhoeds overvallen
+worden; hij zou weten, hoe sterk zijn vijanden waren en zou in verband
+hiermede de noodige maatregelen kunnen nemen.
+
+Er bleef nu voor Ayrton niets anders over dan terug te keeren en zijn
+vrienden in kennis te stellen met hetgeen hij gehoord en gezien had,
+en hij stond op het punt weder naar het voorste gedeelte van het
+schip te gaan, om weer weg te zwemmen. Maar toen nam de man, die
+besloten had meer dan zijn plicht te doen, plotseling een heldhaftig
+besluit. Hij wilde zijn leven opofferen, om dat der kolonisten te
+redden. Cyrus Smith zou zeker aan vijftig man geen weerstand kunnen
+bieden. Toen kwamen zijn redders hem voor den geest, zij die van hem
+weder een eerlijk man hadden gemaakt, aan wie hij alles verplicht
+was; zij zouden zonder mededoogen gedood worden, hun werk vernield,
+en hun eiland veranderd worden in een roofnest! Hij zeide tot zich
+zelf, dat hij, Ayrton, de oorzaak van al deze rampen was, daar zijn
+oude makker Bob Harvey slechts zijn eigen plannen had verwezenlijkt,
+en een gevoel vol afschuw maakte zich van hem meester. Toen kwam een
+onwederstaanbare lust bij hem op, om de brik en allen die er op waren
+in de lucht te doen springen. Ayrton zou wel is waar hierbij ook zijn
+leven verliezen, maar hij zou zijn plicht doen.
+
+Hij aarzelde dus niet. Het ruim te bereiken waar het kruit geborgen
+lag, was zeer gemakkelijk. Kruit zou er op zulk een schip stellig in
+overvloed wezen en hij had slechts een lont noodig om het schip in een
+oogwenk te vernietigen. Ayrton sloop behoedzaam naar het tusschendek,
+waar velen lagen te slapen, of liever in een roes gedompeld waren. Er
+brandde een licht aan den voet van den grooten mast, waaraan een
+wapenrek was bevestigd, dat een aantal vuurwapenen bevatte.
+
+Ayrton nam een revolver en overtuigde zich dat deze goed geladen
+was. Meer had hij niet noodig om zijn verdelgingsplan te volvoeren. Hij
+begaf zich dus naar het achtergedeelte, waar zich de kruitkamer
+bevond. Toch was het moeilijk om zich in dat gedeelte een weg te
+banen, zonder een enkele half ingeslapen zeeroover te raken. Nu
+eens kreeg hij een vloek, dan een trap. Ayrton was meer dan eens
+genoodzaakt stil te staan. Maar eindelijk bereikte hij de deur van
+de achterkajuit en vond hij den toegang tot de kruitkamer. Hij moest
+die open breken. Hij kon de deur niet openen zonder eenig gedruisch
+te maken. Maar met zijn krachtige hand slaagde hij er in; het slot
+sprong.... de deur was geopend....
+
+Op hetzelfde oogenblik voelde Ayrton een hand op zijn schouder.
+
+"Wat doet gij daar?" vroeg op ruwen toon een man van reusachtige
+gestalte, die plotseling uit de schaduw te voorschijn trad en het
+licht van een lantaarn op Ayrton's gelaat deed schijnen.
+
+Ayrton sprong achteruit. Plotseling had hij bij het schijnsel van
+den lantaarn zijn ouden medegevangene Bob Harvey herkend, maar deze
+had zich zijner zeker niet herinnerd, daar hij dacht dat Ayrton reeds
+sedert lang dood was.
+
+"Wat doet gij daar?" zeide Bob Harvey en greep hem bij den riem dien
+hij om zijn middel had.
+
+Maar Ayrton gaf geen antwoord, rukte zich van den hoofdman los en
+wierp zich in de kajuit. Eén pistoolschot onder die vaten kruit,
+en alles was geschied....
+
+"Overal mannen!" schreeuwde Bob Harvey.
+
+Twee of drie roovers waren op dit geroep ontwaakt, snelden naar
+Ayrton en trachtten hem op den grond te werpen. De krachtige Ayrton
+rukte zich los. Tweemaal loste hij een schot en twee roovers stortten
+neder, maar een stoot met een mes, dien hij niet had kunnen ontwijken,
+trof hem in den schouder.
+
+Ayrton begreep thans dat hij zijn besluit niet kon volvoeren.
+
+Bob Harvey had de deur gesloten, en hij hoorde reeds op het
+tusschendek een luid gestommel, veroorzaakt door het ontwaken der
+overige roovers. Hij moest zich zelf sparen om aan de zijde van Cyrus
+Smith te kunnen strijden. Er schoot hem dus niets anders over dan te
+vluchten! Maar was dit nog mogelijk? Dit was zeer onzeker, hoewel
+hij tot het uiterste in staat was om zich weder bij zijn vrienden
+te voegen.
+
+Nog viermaal kon hij schieten. Twee keer loste hij een schot,
+beiden op Bob Harvey gemikt, maar geen een trof hem, althans niet
+ernstig. Ayrton maakte dus gebruik van een oogenblik rust, snelde naar
+de trap en bereikte op die wijze het dek. Toen hij het licht genaderd
+was, sloeg hij dit uit en een volslagen duisternis omringde hem,
+waardoor zijn vlucht begunstigd werd. Twee of drie roovers, ontwaakt
+door het gedruisch, kwamen op dit oogenblik de trap af. Een vijfde
+pistoolschot van Ayrton wierp een van hen naar beneden; de andere
+hierdoor verschrikt, deinsde terug, niets begrijpende van hetgeen er
+gebeurde. Ayrton was in twee sprongen op het dek, en drie seconden
+later, nadat hij eerst nog zijn revolver gelost had op een der roovers,
+die hem bij den hals greep, sprong hij over de borstwering en wierp
+zich in zee.
+
+Hij had nog geen zes slagen gedaan, of reeds regende het kogels om
+hem heen.
+
+Welke aandoening moest zich van Pencroff meester maken, die verlaten
+op een rots zat, en van Cyrus Smith, den reporter, Harbert en Nab
+in de Schoorsteenen, toen zij die schoten aan boord van het schip
+hoorden. Zij waren naar het strand gesneld, hielden hun geweren gereed,
+om elken aanval af te weren. Voor hen bestond er niet de minste twijfel
+meer! Ayrton, overvallen door de roovers, was door hen omgebracht,
+en misschien zouden die ellendelingen van den nacht gebruik maken om
+een aanval op het eiland te wagen!
+
+Een half uur verliep er. Het schieten was geëindigd, maar noch
+Ayrton noch Pencroff keerden terug. Had de landing dan reeds plaats
+gehad? Moesten zij Ayrton en Pencroff niet ter hulp snellen? Maar
+hoe? De zee was op dit oogenblik hoog; het kanaal konden zij dus niet
+oversteken. Zij hadden de prauw niet tot hunne beschikking. Men kan
+dus begrijpen in welk een stemming de kolonisten verkeerden.
+
+Tegen half een bereikte een prauw den oever. Het was Ayrton, die
+licht gewond en Pencroff, die heelhuids bij hun vrienden terugkeerden.
+
+Terstond begaven allen zich naar de Schoorsteenen. Daar vertelde Ayrton
+het voorgevallene en verborg ook zijn plan niet om de brik in de lucht
+te doen springen. Allen drukten Ayrton de hand, die niet ontveinsde
+dat hun toestand van zeer ernstigen aard was. De roovers waren nu
+gewaarschuwd. Zij wisten dat het eiland Lincoln bewoond was. Zij
+zouden nu in grooter getale en beter gewapend aan wal gaan. Zij
+zouden niets ontzien. Wanneer de kolonisten in hun macht vielen,
+hadden zij niet het minste medelijden te verwachten!
+
+"Welnu, wij zullen weten hoe te sterven," zeide de reporter.
+
+"Laten wij naar binnen gaan en op onze hoede wezen," antwoordde
+de ingenieur.
+
+"Bestaat er eenige kans om ons er uit te redden, mijnheer Cyrus?" vroeg
+de matroos.
+
+"Ja, Pencroff."
+
+"Zoo, zoo; zes tegen vijftig."
+
+"Ja! zes!.... zonder te rekenen op...."
+
+"Waarop?" vroeg Pencroff.
+
+Cyrus antwoordde niet, maar hij hief zijn hand ten hemel.
+
+
+
+
+
+XIII.
+
+	De nevel trekt op.--Maatregelen van den ingenieur.--Drie
+	posten.--Ayrton en Pencroff.--De eerste stap.--Twee
+	landingssloepen.--Op het eilandje.--Zes veroordeelden
+	aan land.--De brik licht het anker.--De kogels der
+	Speedy.--Wanhopende toestand.--Onverwachte ontknooping.
+
+
+De nacht ging verder rustig voorbij. De kolonisten waren op hun hoede
+en verlieten hun post bij de Schoorsteenen niet. De roovers schenen
+geen poging tot ontscheping te doen. Nadat zij het laatste schot,
+hetwelk op Ayrton gericht was, hadden gelost, vernamen zij niet het
+minste geraas, dat de tegenwoordigheid van het schip in den omtrek
+van het eiland verraadde. Des noods zou men zelfs kunnen denken dat
+men het anker gelicht had, omdat men met een te sterke tegenpartij
+meende te doen te hebben, en dat men zich uit deze streken had
+verwijderd. Maar dit was toch niet zoo: toen de dageraad aanbrak,
+konden de kolonisten door den optrekkenden nevel duidelijk een dichte
+massa onderscheiden. Het was de Speedy.
+
+"Luistert, mijne vrienden," zeide de ingenieur. "Naar hetgeen mij
+het best toeschijnt te doen, moeten wij vooral zorgen de roovers
+in de meening te brengen, dat dit eiland vrij talrijk bevolkt is,
+en dus natuurlijk in staat weerstand te bieden. Ik stel dus voor om
+ons in drieën te verdeelen; de eerste groep zal bij de Schoorsteenen
+de wacht houden, de tweede aan den mond van de Mercy. Wat de derde
+betreft, ik geloof dat het goed zal wezen, als deze dan op het eilandje
+post vat, zoodat zij elke poging tot ontscheping verhinderen of ten
+minste voor het oogenblik tegenhouden kan. Wij hebben twee karabijnen
+en vier geweren tot onzen dienst. Allen zijn dus gewapend en aan
+kruit ontbreekt het ons niet. Wij worden door de rotsen beschut,
+dus hebben wij van hun kogels, zelfs niet van hun kanonnen iets te
+duchten. Alleen moeten wij zorgen, dat wij niet man tegen man met hen
+strijden moeten, want de roovers zijn veel talrijker. Dus moeten wij
+zorgen, dat zij zich niet ontschepen, maar tevens, dat wij ons niet
+blootgeven; sparen wij dus ons kruit en lood niet. Laat ons schieten,
+zoo vaak wij kunnen, maar altijd zorgen dat we raken. Elk van ons
+heeft acht of tien vijanden te dooden!"
+
+Cyrus Smith had hen met de grootste kalmte op de hoogte van hun
+toestand gesteld, en hij had alles geregeld alsof hij eenigen arbeid
+bestuurde, in plaats van een veldslag. Allen keurden dan ook zonder
+tegenspraak, zijn raad goed. Het kwam er slechts op aan, voordat de
+nevel geheel was opgetrokken, hun posten in te nemen. Nab en Pencroff
+begaven zich terstond naar het Rotshuis om daar kruit en wapenen
+te halen. Gideon Spilett en Ayrton, beiden goede schutters namen de
+juistheids-karabijnen. De vier geweren werden verdeeld tusschen Cyrus
+Smith, Nab, Pencroff en Harbert.
+
+Cyrus en Harbert bleven bij de Schoorsteenen, en hadden dus ook
+het toezicht over het strand. Gideon Spilett en Nab moesten bij de
+Mercy waken.
+
+Ayrton en Pencroff gingen met de prauw naar het eilandje waar zij
+elk een post in namen.
+
+Ingeval zij een ontscheping niet konden verhinderen, zouden Pencroff
+en Ayrton terstond met de prauw terugkeeren en dat gedeelte hetwelk
+het meest bedreigd werd, helpen verdedigen.
+
+Vóór elk zich naar zijn post begaf, drukten de kolonisten elkaar
+de hand.
+
+Zij konden nog onmogelijk ontdekt worden, daar het geen helder dag
+was. Maar weldra lag de brik voor hen en konden zij den zwarten wimpel
+duidelijk onderscheiden.
+
+De Speedy vertoonde zich nu in haar geheel. Cyrus Smith kon door
+zijn verrekijker zien dat een dertigtal matrozen op het dek heen
+en weer gingen, en dat twee anderen, op den bezaansmast zittende,
+met de meeste aandacht het eiland beschouwden.
+
+Eindelijk bespeurden de kolonisten tegen acht uur eenige beweging
+aan boord van de Speedy. Een bootje werd in zee gelaten met zeven
+man. Hun doel was ongetwijfeld om een nader onderzoek in te stellen;
+maar zeker hadden de boeven geen plan te ontschepen, want dan zouden
+zij talrijker wezen.
+
+Pencroff en Ayrton achter een der rotsen verborgen, zagen de roovers
+recht op zich aankomen. De boot naderde zeer voorzichtig. Nog slechts
+twee kabellengten was zij van het eilandje verwijderd.
+
+Plotseling werden er twee schoten gelost. Een licht rookwolkje steeg
+boven de rotsen van het eiland. De man aan het roer en de man met
+het dieplood, stortten neder. Twee mannen vielen. Ayrton en Pencroff
+hadden, tegelijkertijd, er elk een getroffen.
+
+Bijna op hetzelfde oogenblik dreunde een kanonschot, een vurige vlam
+schoot uit de wanden der brik en een kogel trof slechts de rotsen;
+de beide schutters bleven ongedeerd.
+
+De boot keerde intusschen niet, zooals zij verwacht hadden, naar het
+schip terug; de matrozen roeiden uit alle macht de zuidelijke punt
+van het eilandje om, ten einde buiten het bereik der kogels te komen.
+
+Thans volgden zij de richting naar den mond van de Mercy; zeker
+wilden zij van die zijde het kanaal binnenloopen, en de kolonisten
+die op het eilandje wacht hielden in den rug aanvallen, zoodat deze
+dan tusschen twee vuren kwamen, namelijk van de sloep en van de brik,
+wat voor hen een hoogst ongunstige toestand zou zijn. Een kwartier
+verliep er, terwijl de boot de richting volgde. Alles bleef doodstil
+in de lucht en op de wateren. Pencroff en Ayrton verlieten hun post
+nog niet, hetzij dat ze zich nog niet aan de belegeraars wilden
+vertoonen en dus blootgesteld zouden zijn aan de kanonnen van de
+Speedy; ofwel omdat zij op Nab en Gideon Spilett rekenden, die aan
+de monding van de Mercy waakten, op Cyrus Smith en Harbert, die in de
+Schoorsteenen op wacht waren. Twintig minuten na het eerste kanonschot,
+was de boot op twee kabellengten van de Mercy verwijderd. Daar het
+water op kwam zetten, voelden de roovers zich hoe langer hoe meer
+naar den oever getrokken en konden zij met moeite in het midden
+van het kanaal blijven. Maar toen zij vlak voor de monding waren,
+werden zij begroet met twee kogels, en twee mannen vielen weder in
+de boot. Nab en Spilett hadden goed geraakt. Spoedig daarop zond de
+brik een tweeden kogel, maar deze had weder geen andere uitwerking,
+dan dat hij eenige rotsblokken verbrijzelde.
+
+Er waren thans slechts drie ongekwetste mannen meer in de boot. Door
+den stroom meegevoerd, schoot zij het kanaal met de snelheid van
+een pijl binnen, vloog voorbij Cyrus Smith en Harbert, die hen nog
+niet genoeg in de nabijheid achtten om een schot te lossen; daarop
+roeiden de boeven de noordpunt van het eiland om, met de twee riemen,
+die hun restten, ten einde de brik te bereiken.
+
+Tot nog toe hadden de kolonisten zich niet te beklagen. De kansen
+stonden slecht voor de tegenpartij. Deze had reeds vier gewonden,
+misschien wel dooden; zij, daarentegen, waren niet gewond, en
+geen kogels waren er verloren gegaan. Zoo de roovers op deze wijs
+voortgingen, en met de boot wilden beproeven aan wal te komen, zouden
+zij ze een voor een kunnen neerschieten.
+
+Cyrus Smith had dus goed gezien. Een half uur verliep er eer de boot
+de Speedy was genaderd. Men hoorde een oorverdoovend geschreeuw toen
+de gewonden aan boord kwamen en twee à drie kanonschoten werden er
+gelost, maar die niet de minste uitwerking hadden.
+
+Maar thans sprongen een twaalftal matrozen, dronken van woede en
+misschien ook tengevolge van de buitensporigheden van den vorigen
+nacht, in de sloep. Een tweede sloep werd uitgezet, waarin anderen
+plaats namen, en terwijl de een recht op het eilandje afging, trachtte
+de ander de Mercy binnen te varen, om er de kolonisten uit te drijven.
+
+De toestand werd voor Pencroff en Ayrton onhoudbaar en zij begrepen
+thans dat ze zich bij hun vrienden moesten voegen. Toch wachtten zij
+nog totdat de eerste sloep binnen hun bereik was, om twee kogels,
+die goed gemikt waren, af te schieten, wat opnieuw wanorde bij de
+bemanning deed ontstaan. Daarop verlieten Pencroff en Ayrton hun
+post, wierpen zich in de prauw en hadden spoedig de Schoorsteenen
+bereikt, op het oogenblik dat de tweede boot aan de zuidelijke punt
+was. Ternauwernood hadden zij Cyrus Smith en Harbert bereikt of het
+eiland was in de macht der zeeroovers en de matrozen uit de eerste
+sloep doorkruisten het eilandje in alle richtingen.
+
+Op hetzelfde oogenblik knalden er opnieuw schoten van den post bij
+de Mercy, waar thans de tweede sloep was genaderd. Twee van de acht
+matrozen werden doodelijk gewond door de kogels van Gideon Spilett en
+Nab; en de boot zelf werd tegen de klippen verbrijzeld. Maar de zes
+overigen hielden hun wapenen boven het hoofd, zorgende dat die niet
+vochtig werden, en slaagden er eindelijk in aan wal te komen. Toen zij
+bemerkten te dicht onder het vuur te zijn, vluchtten zij in allerijl
+naar het Wrakpunt, buiten het bereik der kogels.
+
+Hun toestand was dus deze: op het eilandje twaalf bandieten,
+waarvan verscheidene gewond waren, maar die toch nog een sloep tot
+hun beschikking hadden; op het eiland zes roovers, maar deze konden
+het Rotshuis niet naderen, want zij konden de rivier niet oversteken
+daar de bruggen weggenomen waren.
+
+"Dat gaat goed!" had Pencroff gezegd, terwijl hij naar de Schoorsteenen
+ijlde, "wat denkt gij er van, mijnheer Cyrus?"
+
+"Ik denk," gaf de ingenieur ten antwoord, "dat de strijd een anderen
+vorm gaat aannemen, want men kan niet veronderstellen dat de boeven
+in zulk een ongunstigen toestand op deze wijs zullen handelen!"
+
+"Zij zullen het kanaal niet oversteken. De karabijnen van Ayrton
+en Spilett zijn daar om hun dat te verhinderen. Gij weet wel dat ze
+verder dan een mijl dragen."
+
+"Zeker," antwoordde Harbert, "maar wat vermogen twee karabijnen tegen
+de kanonnen van de brik?"
+
+"Wel de brik is nog niet in het kanaal!" riep Pencroff.
+
+"Maar wanneer zij er in komt?" vroeg Cyrus Smith.
+
+"Dat is onmogelijk, want zij zou daar verbrijzeld worden!"
+
+"Het is zeer wel mogelijk," antwoordde Ayrton. "De misdadigers kunnen
+van het hooge water gebruik maken, om het kanaal binnen te loopen!"
+
+"Duizend duivels!" riep Pencroff, "het schijnt waarlijk dat de schurken
+het anker lichten!"
+
+"Misschien zullen we wel genoodzaakt zijn om in het Rotshuis de wijk
+te nemen?" merkte Harbert op.
+
+"Laten wij wachten!" antwoordde Cyrus Smith.
+
+"Maar Nab en mijnheer Spilett?...." zeide Pencroff.
+
+"Zij zullen in tijds bij ons wezen. Houd u gereed, Ayrton. Thans
+komen uw karabijn en die van Spilett aan de beurt."
+
+Het was maar al te waar! De Speedy begon haar anker te lichten en
+scheen het eilandje te willen naderen. De roovers waren slechts met
+geweren gewapend en konden dus niet het minste kwaad doen aan de
+kolonisten, of deze verborgen waren in de Schoorsteenen, dan wel
+bij de monding der Mercy; maar zij, van hun kant, wisten niet dat
+de kolonisten ook voorzien waren van karabijnen die ver droegen en
+achtten zich dus in veiligheid. Daarom stelden zij zich dus ook niet
+verdekt op, toen zij op het eilandje geland waren.
+
+De waan was slechts van korten duur. De karabijnen van Ayrton en
+Spilett lieten zich spoedig hooren en hadden voor de boeven een
+noodlottige uitwerking. Twee vielen ter aarde. De overigen vluchtten
+aan boord van het schip.
+
+"Acht minder!" riep Pencroff uit. "Waarlijk, men zou zeggen dat
+Spilett en Ayrton elkander waarschuwden als ze vuur wilden geven."
+
+"Mannen!" antwoordde Ayrton, "de brik komt hierheen."
+
+Eenige oogenblikken later riep Pencroff uit:
+
+"Daar komen de roovers!"
+
+Thans hadden Spilett en Nab zich bij de overigen gevoegd. Zij hadden
+niet het minste letsel bekomen; maar allen achtten het nu raadzamer
+den post bij de Mercy te verlaten.
+
+"Hebt gij eenig plan gemaakt, Cyrus?" vroeg de reporter.
+
+"Wij moeten, terwijl wij nog tijd daartoe hebben, ons in het Rotshuis
+bergen."
+
+Zij moesten geen oogenblik verloren laten gaan; want de Speedy was nog
+slechts op korten afstand en de kogels vlogen in alle richtingen. Zij
+wierpen zich in den heischtoestel en bereikten den ingang van her
+Rotshuis, waar Top en Jup den vorigen dag waren opgesloten. Weldra
+waren zij in de groote zaal. Het was tijd. De kolonisten zagen reeds
+de Speedy in kruitdamp gehuld door het kanaal stoomen. Zij moesten
+zich zelfs verschuilen, want het eene schot volgde het andere en de
+kogels der vier kanonnen troffen in den blinde zoowel den post aan
+de Mercy als de Schoorsteenen. De rotsen werden verbrijzeld en bij
+elk schot steeg er een luid gejuich op.
+
+Toch was het te voorzien, dank zij de voorzorgen van Cyrus Smith,
+dat het Rotshuis vrij zou blijven, toen plotseling een kogel door de
+deur drong in den voorgang.
+
+"Vervloekt! Wij zijn ontdekt!" riep Pencroff.
+
+Hun toestand was hopeloos, want weldra regende het kogels in het
+Rotshuis. Hun schuilplaats was ontdekt. Zij konden geen weerstand
+bieden. Er schoot hun niets over dan zich in het bovenste gedeelte
+van het Rotshuis te bergen, en hun woning aan de verwoesting prijs
+te geven, toen plotseling een doffe dreun hun ooren trof, die door
+een vreeselijken gil gevolgd werd.
+
+Cyrus Smith en zijn makkers snelden naar het venster.... De brik
+onweerstaanbaar opgeheven door een waterzuil, was in tweeën gespleten
+en binnen tien minuten was er niets meer van het geheele vaartuig
+te bespeuren.
+
+
+
+
+
+XIV.
+
+	De kolonisten op de kust.--Ayrton en Pencroff redden de
+	overblijfselen.--Gesprek onder het ontbijt.--De redeneering
+	van Pencroff.--Bezoek aan den romp van de brik.--De kruitkamer
+	ongedeerd.--Nieuwe rijkdom.--De laatste overblijfselen.
+
+
+"Zij zijn in de lucht gesprongen!"
+
+"Ja, het is alsof Ayrton de lont in het kruit had geworpen!" antwoordde
+Pencroff, terwijl hij, gevolgd door Nab en Harbert, naar de opening
+snelde.
+
+"Maar wat is er gebeurd?" vroeg Gideon Spilett, nog ten hoogste
+verbaasd over deze onverwachte ontknooping.
+
+"Ditmaal zullen wij het weten!...." antwoordde de ingenieur opgewonden.
+
+"Wat zullen wij weten?"
+
+"Later! later! Kom Spilett."
+
+"Het voornaamste is thans dat de zeeroovers uitgeroeid worden!"
+
+Cyrus Smith voerde met deze woorden den reporter en Ayrton mede naar
+het strand, waar Pencroff, Nab en Harbert reeds stonden.
+
+Men zag niets meer van de brik, zelfs geen mast. Eenige overblijfselen
+kwamen langzamerhand bovendrijven, maar geen planken van het dek noch
+andere voorwerpen waaruit het schip was samengesteld. Dit was oorzaak,
+dat zij die plotselinge verdwijning van de Speedy moeilijk konden
+verklaren. Maar toch zag men spoedig daarop de twee masten met de
+zeilen boven komen. Zij haastten zich om deze schatten in hun bezit
+te krijgen. Ayrton en Pencroff sprongen in de prauw om de kostbare
+voorwerpen aan wal te brengen.
+
+Op het oogenblik dat zij van wal zouden steken, riep Gideon Spilett
+hen terug met de woorden:
+
+"En de zes boeven die op den rechteroever der Mercy geland zijn?"
+
+Zij hadden waarlijk de zes mannen vergeten, wier sloep tegen de
+klippen was verbrijzeld.
+
+Niets was er in die richting van de vluchtelingen te bespeuren. Het
+was zeer waarschijnlijk dat zij, toen de brik uiteen was geslagen,
+naar het binnengedeelte van het eiland waren gevlucht.
+
+"Later zullen wij ons met hen bezighouden," zeide Cyrus Smith
+toen. "Zij kunnen nog gevaarlijk wezen, daar ze gewapend zijn, maar wij
+zijn zes tegen zes, de kansen staan dus gelijk. Alzoo spoed gemaakt!"
+
+Pencroff en Ayrton slaagden er in om door middel van touwen alles wat
+dreef op het strand vóor het Rotshuis te halen; daarna brachten zij
+de kooien met vogels, kisten en vaten in de Schoorsteenen. Ook vonden
+zij nog eenige lijken, Ayrton herkende dat van Bob Harvey terstond
+en zeide op fluisterenden toon tot zijn makker:
+
+"Zoo ben ik geweest, Pencroff."
+
+"Maar gij zijt het niet meer, beste Ayrton!" antwoordde de matroos.
+
+Toen alles zoo goed mogelijk geborgen was, besloten zij bij de
+Schoorsteenen hun ontbijt te gebruiken. Natuurlijk was het gebeurde
+steeds het onderwerp van hun gesprek.
+
+"Het is toch een wonder," herhaalde Pencroff, "dat die schurken juist
+op het geschiktste oogenblik in de lucht gesprongen zijn! Want het
+Rotshuis werd voor ons onhoudbaar!"
+
+"Maar kunt ge u begrijpen," vroeg de reporter, "hoe het gebeurd is,
+en waardoor het springen van de brik teweeg is gebracht?"
+
+"Wel niets is natuurlijker, mijnheer," antwoordde Pencroff. "Een
+zeerooversschip is geen oorlogsschip! Zeeschuimers zijn geen
+matrozen! Zeker was de deur der kruitkamer geopend; daar zij
+onophoudelijk vuurden is, door de een of andere onvoorzichtigheid of
+onhandigheid, de kast gesprongen."
+
+Er waren echter verschijnselen die met de onderstelling van Pencroff
+volkomen in strijd waren, en langen tijd hielden de kolonisten zich
+bezig met gissingen naar de oorzaak van het onheil, dat voor hen zulk
+een groot geluk was.
+
+Tegen half twee besloten de kolonisten om met hun prauw naar de
+plaats te gaan, waar de brik gesprongen was. Het was jammer dat de
+beide sloepen niet behouden waren gebleven; maar de eene was, zooals
+men weet, bij de monding der Mercy stukgeslagen en geheel ongeschikt;
+de andere was tegelijk met de brik verdwenen.
+
+De kolonisten bezagen nu den romp van de Speedy, en naarmate de zee
+afnam konden zij ontdekken, zoo niet de oorzaak van dit ongeval,
+dan toch de uitwerking.
+
+"Duizend duivels!" riep Pencroff, "dat schip zal moeilijk te kalefaten
+zijn!"
+
+"Het is zelfs onmogelijk," meende Ayrton.
+
+"In elk geval," merkte Gideon Spilett op, "heeft het springen, zoo er
+een uitbarsting geweest is, een zeer zonderlinge uitwerking gehad. De
+romp van het schip is van binnen uit elkander gesprongen, in plaats
+van het dek! Die groote openingen schijnen eer te weeg gebracht te
+zijn door het stooten tegen een klip dan wel door het springen van
+de kruitkamer!"
+
+"Er zijn geen klippen in het kanaal!" hernam de matroos. "Ik neem
+alles aan wat ge wilt, behalve het stooten op een klip."
+
+"Laten wij tot in het binnenste van de brik trachten door te dringen,"
+zeide de ingenieur. "Misschien zullen wij dan iets meer van die
+verwoesting te weten komen."
+
+Dit was het beste wat hun te doen stond; zij besloten verder alle
+schatten, die aan boord waren, bij elkander te voegen en alles wat
+hun mogelijk was te redden.
+
+Het was een waar fortuin. Wat zij vonden, was voor hen inderdaad
+een schat; een schip toch is een kleine wereld op zich zelf, en
+het magazijn der kolonisten zou met een rijken voorraad van nuttige
+voorwerpen vermeerderd worden.
+
+Cyrus Smith en zijn makkers begaven zich met de bijl in de hand op
+het dek. Allerlei kisten vonden zij er, en daar ze slechts korten tijd
+onder water hadden gestaan zou de inhoud nog wel niet beschadigd wezen;
+zij slaagden er dan ook in alles in de prauw in veiligheid te brengen.
+
+Met vreugde ontdekten de kolonisten, dat de lading van de brik van
+alles bevatte: een volledige voorraad van werktuigen en kleederen was
+er voorhanden. Het was zeer waarschijnlijk, dat zij daar van alles
+zouden vinden en dit zou den kolonisten van het eiland Lincoln zeer
+goed te stade komen.
+
+Eindelijk konden zij ook het achtergedeelte van de brik bereiken. Hier
+moesten zij volgens Ayrton de kruitkamer vinden. Cyrus Smith, die van
+meening was dat het springen niet hierdoor teweeg was gebracht, achtte
+het zeer wel mogelijk, dat nog eenige vaten gespaard waren gebleven,
+daar het kruit gewoonlijk in metalen omhulsels wordt geborgen en dus
+weinig van het water zou geleden hebben.
+
+Dit was inderdaad het geval. Zij vonden te midden van een menigte
+projectielen een twintigtal vaten, die van binnen met koper bekleed
+waren. Pencroff overtuigde zich met eigen oogen, dat het uiteenbarsten
+van de Speedy niet aan het springen van de kruitkamer was toe te
+schrijven. Dat gedeelte van het vaartuig had juist het minst geleden.
+
+"Het is mogelijk!" antwoordde de koppige zeeman, "maar tegen een rots,
+neen, er zijn geen rotsen in het kanaal!"
+
+"Wat is er dan gebeurd?" vroeg Harbert.
+
+"Ik weet het niet," antwoordde Pencroff, "mijnheer Cyrus weet het niet
+en niemand weet er iets van en zal er ooit iets van te weten komen."
+
+Het was vijf uur en de zee kwam weder opzetten. Zij moesten zich dus
+haasten om de weinige overblijfselen van het schip nog in veiligheid
+te brengen. Het was een vermoeiende dag voor hen geweest; toch kwamen
+zij overeen, dat, na het eten, de kisten nog onderzocht zouden worden.
+
+Voor het grootste gedeelte bevatten zij gemaakte kleederen, die,
+zooals men denken kan, hun goed te pas kwamen. Zij konden nu een
+groote kolonie van kleederen voorzien, van linnen dat tot alles
+gebruikt kon worden en van de noodige schoenen.
+
+"Nu zijn wij te rijk!" riep Pencroff uit. "Maar, wat zullen wij er
+mede doen?"
+
+Het ontbrak hun niet aan plaats in het magazijn van het Rotshuis;
+maar het was dien dag zeer slecht weer, zoodat zij niet alles naar
+binnen konden brengen. Toch moesten zij niet vergeten, dat er nog
+zes boeven van de Speedy op het eiland waren en zij wel op hun
+hoede mochten wezen. De brug over de Mercy en andere hekken waren
+opgeheschen of gesloten, maar die roovers waren de mannen niet om
+vervaard te zijn voor een riviertje of een beek, en wanneer zij tot
+het uiterste gedreven werden, waren zij zeer te vreezen.
+
+De nacht ging evenwel voorbij zonder dat de roovers een aanval
+waagden. Jup en Top hielden wacht aan de trap van het Rotshuis en
+zouden wel spoedig gewaarschuwd hebben.
+
+De drie volgende dagen, 19, 20 en 21 October, werden besteed aan het in
+orde brengen van alles wat eenige waarde had. Zij doorzochten nogmaals
+de brik en vonden nog verschillende voorwerpen. Het eenige wat zij
+niet ontdekken konden, waren de scheepspapieren. Blijkbaar hadden de
+boeven deze vernietigd, evenals al datgene wat den oorspronkelijken
+eigenaar van het vaartuig kon doen kennen. Uit den bouw van het
+schip maakten Pencroff en Ayrton echter op, dat het een Engelsch
+schip moest zijn geweest.
+
+Acht dagen na het ongeval of liever na die gelukkige, maar
+onbegrijpelijke gebeurtenis, waaraan de kolonisten hun behoud te
+danken hadden, zagen zij niets meer van het schip, zelfs bij laag
+water. De overblijfselen waren verspreid geraakt en het Rotshuis
+was goed voorzien van al het mogelijke. En toch zou het geheim dier
+oorzaak van verwoesting nooit opgelost zijn, zoo Nab den 30sten October
+niet op het strand was gaan zwerven en daar een stuk van een ijzeren
+cylinder had gevonden, dat de sporen van een uitbarsting droeg.
+
+Nab bracht dit stukje metaal aan zijn meester, die juist met zijn
+vrienden in de Schoorsteenen werkte. Cyrus Smith beschouwde het
+aandachtig; daarop wendde hij zich tot Pencroff.
+
+"Gij houdt nog vol, mijn vriend, dat de Speedy niet tengevolge van
+een schok in de lucht is gesprongen?"
+
+"Ja, mijnheer Cyrus," antwoordde de matroos. "Gij weet even goed als
+ik dat er geen rotsen in het kanaal zijn!"
+
+"Maar zoo hij tegen dat stuk ijzer is gestooten," vroeg de ingenieur,
+terwijl hij hem den gebroken cylinder toonde.
+
+"Wat! dat stuk pijp?" riep Pencroff op ongeloovigen toon uit.
+
+"Vrienden," hernam Cyrus Smith, "gij herinnert u dat vóor het schip
+zonk, de brik eerst als door een hoos in de hoogte werd geworpen?"
+
+"Ja, mijnheer Cyrus," gaf Harbert ten antwoord.
+
+"Welnu, wilt ge weten wie haar in de hoogte wierp? Deze," zeide de
+ingenieur, terwijl hij op den cylinder wees.
+
+"Die," herhaalde Pencroff.
+
+"Ja, die cylinder is alles wat er van de torpedo is overgebleven."
+
+"Een torpedo!" riepen zijn vrienden.
+
+"En wie heeft dien er ingebracht?" vroeg Pencroff, die zich nog niet
+gewonnen wilde geven.
+
+"Alles wat ik u zeggen kan, is dat ik het niet gedaan heb!" antwoordde
+Cyrus Smith, "maar hij was er, en gij kunt zelf over de ontzaglijke
+kracht oordeelen."
+
+
+
+
+
+XV.
+
+	De bewering van den ingenieur.--De grootsche onderstellingen
+	van Pencroff.--Een batterij in de hoogte.--De vier kogels.--De
+	overlevende boeven.--Ayrton aarzelt.--Edele gedachten van
+	Cyrus Smith.--Pencroff heeft berouw.
+
+
+Alles verklaarde zich thans door de uitbarsting van dezen onderzeeschen
+torpedo, waarvan Cyrus Smith in den burgeroorlog de kracht had
+leeren kennen.
+
+Ja, alles was opgehelderd.... behalve hoe dit helsche werktuig in
+het kanaal was gekomen.
+
+"Vrienden," zeide de ingenieur toen, "wij behoeven niet meer aan de
+tegenwoordigheid van een of ander geheimzinnig wezen te twijfelen,
+aan een schipbreukeling zooals wij misschien, geheel verlaten op dit
+eiland, en ik herhaal dit nogmaals, opdat Ayrton van de zonderlinge
+gebeurtenissen, die sedert de laatste twee jaren plaats hebben
+gegrepen, op de hoogte zal wezen. Wie is de onbekende weldoener wiens
+tusschenkomst zoo heilzaam voor ons was, en die verscheidene malen
+een reddende engel voor ons geweest is? ik kan het mij onmogelijk
+voorstellen. Maar hij heeft ons wezenlijk diensten bewezen, en wel
+zulke, waarover enkel een man die een wonderbaarlijke macht bezit,
+beschikken kan. Ayrton is evenals wij veel aan hem verschuldigd,
+want indien hij de man is, die mij redde, nadat ik in de golven was
+geworpen, is hij het waarschijnlijk ook, die den brief geschreven
+heeft en ons op de hoogte heeft gebracht van den treurigen toestand van
+onzen makker. Ik voeg er nog bij dat hij ons dan ook in het bezit van
+die rijke kist heeft gesteld en het vuur aangestoken heeft; dat hij
+de oorzaak is van het hageltje dat wij in het lichaam van het konijn
+gevonden hebben; dat hij den torpedo in het kanaal heeft gebracht;
+kortom, dat al deze onverklaarbare feiten, waarvan wij ons geen
+rekenschap kunnen geven, aan dat geheimzinnige wezen moeten worden
+toegeschreven. Maar, hoe het ook zij, schipbreukeling of balling,
+wij zouden ondankbaar wezen, zoo wij meenden dat we hem geen dank
+schuldig waren. Wij hebben een rekening met hem te vereffenen, en ik
+koester de hoop dat wij eenmaal in staat zullen zijn hem zijn diensten
+te vergelden."
+
+"Maar, indien hij dit alles gedaan heeft, dan bezit deze man een macht,
+die hem over de elementen doet heerschen," zeide Gideon Spilett. De
+opmerking van den reporter was juist en allen gevoelden het.
+
+"Wanneer wij den persoon vinden," vervolgde Cyrus Smith, "is het
+geheim ook opgelost. De vraag is dus: moeten wij de onbekendheid van
+dit edelmoedige wezen eerbiedigen, of moeten wij alles in het werk
+stellen om hem te vinden? Wat is uw oordeel hierover?"
+
+"Mijn meening is," antwoordde Pencroff, "dat wie hij ook zij, hij
+een edel mensch is, die op mijne achting rekenen kan."
+
+"Goed," hernam Cyrus Smith, "maar dat is geen antwoord, Pencroff."
+
+"Meester," zeide Nab toen, "ik geloof dat wij zoo hard kunnen zoeken
+als we willen, maar dien heer toch niet vinden zullen, zoolang hij
+het nog geen tijd daartoe acht."
+
+"Dat is zoo dom niet, Nab, wat ge daar zegt," gaf Pencroff ten
+antwoord.
+
+"Ik ben van dezelfde meening als Nab," zeide Gideon Spilett, "maar
+toch zie ik geen reden, waarom wij het niet zouden beproeven. Of wij
+dit geheimzinnige wezen vinden of niet, wij hebben dan toch onzen
+plicht jegens hem vervuld."
+
+"En gij, Harbert," vroeg Cyrus Smith, "wat is uw meening! Spreek,
+mijn jongen."
+
+"Mijnheer Smith, ik geloof dat wij alles moeten aanwenden om den
+weldoener weder te vinden, die eerst u gered heeft en ons daarna."
+
+Op zijn beurt sprak Ayrton:
+
+"Misschien is hij alleen? Misschien lijdt hij? Misschien heeft ook
+hij zijn leven te veranderen? Ik ben hem, zooals gij gezegd hebt,
+veel verschuldigd. Hij is het, niemand anders kan het geweest zijn,
+die op het eiland Tabor gekomen is, die den ongelukkige gevonden heeft,
+dien gij gekend hebt, die u heeft doen weten dat er een rampzalige
+gered moest worden!.... Aan hem heb ik het dus te danken, dat ik
+weder mensch geworden ben. Neen, dat zal ik nooit vergeten!"
+
+"Dit staat dus vast," zeide Cyrus Smith toen. "Wij zullen zoo
+spoedig mogelijk onze onderzoekingen hervatten. Geen stukje van het
+eiland zullen wij vergeten. Tot in het binnenste gedeelte zullen
+we doordringen, en dat onze vriend het ons vergeve ter wille van
+onze bedoeling!"
+
+Gedurende eenige dagen hadden de kolonisten de handen vol met het
+inhalen van den oogst. Vóor zij hun plan ten uitvoer brachten, wilden
+ze alles in orde hebben. Ook de tijd, waarop zij de groenten van het
+eiland Tabor moesten binnenbrengen, was aangebroken. Maar er was nog
+een belangrijk overblijfsel van de brik, dat eveneens geborgen moest
+worden: de vier kanonnen. Door middel van katrollen brachten zij die
+in het Rotshuis, waar zij tusschen de vensters geplaatst werden. Het
+huis der kolonisten werd nu een klein Gibraltar en elk schip dat
+het wagen mocht, het eiland aan te tasten, zou voortaan aan het vuur
+eener geduchte batterij zijn blootgesteld.
+
+Toen alles gereed was, zeide Pencroff--het was de 8ste November--tot
+Cyrus Smith:
+
+"Mijnheer, nu onze sterkte gereed is, moesten wij toch de kracht van
+onze stukken eens beproeven."
+
+"Gelooft ge dat dit van eenig nut is?" vroeg de ingenieur.
+
+"Het is niet alleen nuttig, maar noodig! Want, hoe zouden wij anders
+weten hoe ver ons geschut draagt."
+
+"Laat ons het dan beproeven," zeide Cyrus Smith.
+
+Het sprak van zelf dat de vier kanonnen in den besten toestand
+waren. Zoodra zij ze uit het water hadden gehaald, was de eerste zorg
+van den matroos geweest ze nauwkeurig na te zien. Hoeveel uren had hij
+niet besteed aan het schoonmaken en poetsen van deze vuurmonden! Thans
+blonken deze stukken geschut dan ook of ze aan boord waren van een
+fregat der Vereenigde Staten.
+
+In tegenwoordigheid van het geheele personeel der kolonie, Jup en
+Top daaronder begrepen, werden de vier kanonnen achtereenvolgens
+beproefd. Men gebruikte daarbij schietkatoen, waarvan de kracht
+viermaal grooter is dan van het buskruit, terwijl de stukken geladen
+werden met puntkogels. Pencroff loste het eerste schot; de kogel
+in de richting der zee geschoten, snorde over het eilandje en viel
+op een afstand, dien men niet met juistheid berekenen kon. Het
+tweede schot was gericht op de uiterste rots van het Wrakpunt; een
+uitstekende steen, drie mijlen van het Rotshuis werd er door tot
+puin geslagen. Het was Harbert, die het stuk gericht had. De derde
+kogel werd afgeschoten op de duinen der Uniebaai en sprong door den
+weerslag in zee: de afstand was vier mijlen. Voor het vierde schot
+had Cyrus Smith de lading wat sterker genomen om te zien, hoe groot
+de draagkracht in een uiterst geval zou kunnen wezen. Allen weken op
+zijde, daar er kans was dat het stuk sprong. Een lange lont werd aan
+het zundgat bevestigd, een geweldige slag volgde, maar het kanon had
+weerstand geboden, en toen de kolonisten naar het venster ijlden,
+zagen zij hoe de kogel de rotsen had getroffen van kaap Mandibule,
+op vijf mijlen afstands van het Rotshuis en in de Haaiengolf verdween.
+
+"Welnu, mijnheer Cyrus," riep Pencroff uit, wiens hoezee's in kracht
+met de schoten wedijverden, "wat zegt gij nu van onze batterij? Laten
+nu alle zeeschuimers uit de Stille zee zich voor het Rotshuis
+vertoonen; zonder onze toestemming zullen zij niet kunnen ontschepen."
+
+"Het zou toch altijd het beste zijn, Pencroff," antwoordde de
+ingenieur, "dat wij nooit in zulk een geval komen."
+
+"Hé," zeide Pencroff, "wat zullen wij met de zes schelmen doen,
+die nog op het eiland rondzwerven? Zullen wij ze maar stil onze
+bosschen, velden en weiden laten doorkruisen? Het zijn ware jaguars,
+die zeeroovers! en ik geloof dat wij ons niet behoeven te bedenken om
+ze als zoodanig te behandelen. Wat dunkt gij er van Ayrton?" voegde
+Pencroff er bij, terwijl hij zich tot zijn makker wendde.
+
+Ayrton gaf eerst geen antwoord, en Cyrus Smith speet het dat Pencroff
+dezen zoo plotseling die vraag had gedaan. Hij was zelfs getroffen
+toen Ayrton op zachtmoedigen toon antwoordde:
+
+"Ik heb ook eenmaal tot die jaguars behoort, mijnheer Pencroff,
+en ik heb dus geen recht daarover te oordeelen."
+
+Langzaam verwijderde hij zich.
+
+Pencroff had het begrepen.
+
+"Domoor, die ik ben!" riep hij uit. "Arme Ayrton! hij heeft toch
+evenveel recht als wij om hier te spreken!"
+
+"Ja," zeide Gideon Spilett, "maar zijn bescheidenheid doet hem eer aan,
+en wij moeten deze herinnering aan zijn vroeger leven eerbiedigen."
+
+"Gij hebt gelijk," antwoordde de matroos, "en ik zal voortaan
+oppassen. Maar laten wij tot onze vraag terugkeeren? Het schijnt mij
+toe, dat die boeven niet de minste aanspraak hebben op ons medelijden
+en dat wij ze zoo spoedig mogelijk van het eiland moeten verwijderen."
+
+"Is dat uw meening, Pencroff?" vroeg de ingenieur.
+
+"Geheel en al."
+
+"En zijt ge niet van plan, voor wij ze zonder eenig mededoogen
+vervolgen, te wachten tot ze ons opnieuw aanvallen?"
+
+"Hetgeen zij ons gedaan hebben, is dus niet voldoende?" vroeg Pencroff,
+die niets van deze aarzeling begreep.
+
+"Zij kunnen tot andere gevoelens komen," zeide Cyrus Smith, "zij
+kunnen berouw gevoelen...."
+
+"Zij berouw gevoelen!" riep de matroos uit, terwijl hij zijn schouders
+optrok.
+
+"Pencroff, denk aan Ayrton!" zeide Harbert toen en vatte de hand van
+den matroos. "Hij is ook een eerlijk man geworden."
+
+Pencroff zag zijn makkers beurtelings aan. Hij had nooit gedacht dat
+zijn voorstel eenigen tegenstand zou ondervinden. Zijn ruw gemoed
+kon niet aannemen dat men eenige inschikkelijkheid betoonde tegenover
+de schelmen, die op het eiland waren, met de medeplichtigen van Bob
+Harvey, de moordenaars van de Speedy, en hij beschouwde ze als wilde
+dieren, die zonder aarzelen gedood moesten worden.
+
+"Nu nog mooier, ik heb ze allen tegen mij. Wilt gij nog edelmoedig
+zijn en tegenover die schelmen met zachtheid te werk gaan? Ik hoop
+dat wij er later geen berouw van hebben!"
+
+"Pencroff," zeide toen de ingenieur, "gij hebt dikwijls veel waarde
+gehecht aan mijn raadgevingen. Wilt ge thans ook naar mij luisteren?"
+
+"Ik zal doen, zooals u goeddunkt, mijnheer Smith," antwoordde de
+matroos, die nog in het geheel niet overtuigd was.
+
+"Welnu, laten wij dan wachten en niet eer aanvallen vóor wij zelven
+aangevallen worden."
+
+Zij besloten zich op deze wijs tegenover de zeeschuimers te gedragen,
+hoewel Pencroff er weinig goeds van voorspelde. Zij zouden niet
+aanvallen maar wel op hun hoede blijven. Het eiland was groot en
+vruchtbaar. En zoo er nog eenig gevoel van eerlijkheid in het diepst
+hunner ziel was overgebleven, zouden die ellendelingen zich misschien
+nog beteren kunnen. Was het hun belang niet om in de omstandigheden,
+waarin zij thans verkeerden, een ander leven te beginnen.
+
+De kolonisten zouden nu echter niet geheel en al vrij in hun doen en
+laten zijn. Tot nog toe hadden zij slechts te waken tegen de wilde
+dieren en thans zwierven er zes boeven, misschien van de ergste soort,
+op hun eiland. Dat was ongetwijfeld van ernstiger aard, en minder
+dappere mannen zouden gelooven dat alle veiligheid verloren was.
+
+Het doet er niet toe! Voor het oogenblik hadden zij tegen Pencroff
+gelijk. Zouden zij in de toekomst ook gelijk hebben? Dit zal blijken.
+
+
+
+
+
+XVI.
+
+	Plan eener expeditie.--Ayrton in de kraal.--Bezoek aan
+	de Ballonhaven.--Wat Pencroff denkt aan boord van de
+	Bonadventure.--Depêche naar de kraal.--Geen antwoord van
+	Ayrton.--Op weg naar de kraal.--Waarom de telegraaf niet
+	werkt.--Een ontploffing.
+
+
+De dringendste bezigheid voor de kolonisten was een volledig onderzoek
+van het eiland en dit onderzoek zou thans meer dan éen doel hebben;
+in de eerste plaats zouden zij dat geheimzinnige wezen ontdekken,
+aan welks bestaan zij thans niet meer twijfelden en tegelijkertijd
+konden zij te weten komen wat er van de zeeroovers geworden was,
+waar dezen een schuilplaats gevonden hadden, welk leven zij leidden
+en of men voor hen beducht moest wezen.
+
+Cyrus Smith wilde hoe eer hoe liever vertrekken; maar die tocht zou
+verscheidene dagen duren en hij had het dus raadzaam geacht om den
+wagen van al het noodige te voorzien, ook van de benoodigdheden om
+een tent ineen te zetten, die voor hen van het grootste nut zou wezen
+wanneer zij halt hielden. Maar ongelukkig had een van de onagga's een
+wond aan zijn poot bekomen, zoodat het dier eenige dagen rust moest
+hebben, en allen oordeelden het dus beter om den tocht nog acht dagen
+uit te stellen, dus tot den 20sten November. Zij ondernamen hun reis
+in het gunstige jaargetijde, en al bereikten zij nu hun hoofddoel
+niet, deze tocht zou hun toch, wat de grondgesteldheid betrof, van
+zeer veel nut wezen.
+
+Gedurende deze acht dagen besloten zij nog de laatste hand te leggen
+aan de werken op de vlakte het Verre Uitzicht. Ayrton moest ook naar
+de kraal terugkeeren, daar de huisdieren zijn zorg vereischten. Er
+werd dus overeengekomen, dat hij er twee dagen zou gaan doorbrengen
+en niet eer in het Rotshuis zou terugkeeren, vóor alle stallen in
+overvloed van het noodige voorzien waren.
+
+Toen hij op het punt stond hen te verlaten, vroeg Cyrus Smith hem,
+of hij wenschte dat een hunner met hem mede ging, daar het eiland
+tegenwoordig minder veilig was dan vroeger. Ayrton achtte dit onnoodig,
+en zeide, dat hij het alleen wel af kon; bovendien was hij volstrekt
+niet bang. Zoo er eenig ongeval in de kraal of in den omtrek plaats
+greep, zou hij de kolonisten onmiddellijk per telegraaf waarschuwen.
+
+Den 9den vertrok Ayrton dus met den wagen, waarvoor slechts een
+onagga gespannen was, en twee uur later zond hij hun het bericht van
+zijn goede overkomst en dat hij alles in de kraal in de beste orde
+had gevonden.
+
+Deze twee dagen besteedde Cyrus Smith met een plan ten uitvoer
+te brengen om het Rotshuis tegen elken aanval te beveiligen. Hij
+bedekte de geheele bovenopening van de vroegere uitloozingsplaats,
+die reeds voor een gedeelte toegemetseld was en verborgen lag onder
+planten en kruiden. Niets was gemakkelijker, daar het voldoende was
+de oppervlakte van het water twee of drie voet te verhoogen; dan was
+de geheele opening onder water.
+
+Spoedig was deze arbeid voltooid en Pencroff, Gideon Spilett en Harbert
+wilden nu een uitstapje maken naar de Ballonhaven. De matroos was
+zeer nieuwsgierig om te weten of de beek, waarin de Bonadventure lag,
+ook door de boeven was bezocht.
+
+De matroos vertrok dus met zijn vrienden in den namiddag van 10
+November. Allen waren goed gewapend. Pencroff schudde, terwijl hij
+zijn geweer met een paar kogels laadde, het hoofd, hetgeen weinig
+goeds voorspelde voor hem die te na kwam, "dier of mensch," zeide
+hij. Gideon Spilett en Harbert namen ook hun geweer en tegen drie uur
+verlieten zij het Rotshuis. Nab vergezelde hen tot aan de bocht van de
+Mercy, en toen die was overgestoken, haalde hij de brug op. Zij waren
+overeengekomen, dat een geweerschot de terugkomst van de kolonisten
+zou aankondigen, en dat Nab op dat sein de gemeenschap zou herstellen
+tusschen de twee oevers der rivier.
+
+De drie vrienden volgden eerst den weg naar de haven in het zuidelijk
+gedeelte van het eiland. Het was slechts een afstand van drie en
+een halve mijl, maar zij besteedden daar twee uur aan. Zij hadden
+den geheelen zoom van het bosch onderzocht, maar geen spoor der
+vluchtelingen ontdekt. Deze wisten ongetwijfeld nog niet het aantal
+der kolonisten en hun middelen ter verdediging, en hadden daarom de
+meestafgelegen kust van het eiland tot schuilplaats gekozen.
+
+Pencroff zag, toen zij de Ballonhaven bereikten, met een
+onuitsprekelijk groot genoegen dat de Bonadventure nog vast lag.
+
+"Zie zoo," zeide hij, "die schelmen zijn toch nog niet hier
+geweest. Dat hooge gras is beter voor de kruipende dieren en zeker
+zullen wij ze in het bosch van het Verre Westen moeten zoeken."
+
+"Dat is maar goed ook," sprak Harbert, "want zoo zij de Bonadventure
+hier gevonden hadden, zouden zij er zich stellig meester van hebben
+gemaakt, en er mede gevlucht zijn, hetgeen ons verhinderd zou hebben
+om in den eersten tijd naar het eiland Tabor terug te keeren."
+
+"Waarlijk," antwoordde de reporter, "het is van het grootste belang
+om daar eenig bericht te plaatsen waarin de ligging van het eiland
+Lincoln en de nieuwe woonplaats van Ayrton vermeld is, voor het geval
+dat het Schotsche jacht hem weder kwam halen."
+
+"Welnu, mijnheer Spilett, de Bonadventure is daar nog," zeide de
+matroos. "Haar bemanning en zij zelve is op het eerste teeken gereed."
+
+"Ik geloof, Pencroff, dat het beter was, zoo wij dien tocht uitstelden
+tot onze onderzoekingsreis afgeloopen is. Het is zeer wel mogelijk
+dat die onbekende, zoo het ons gelukken mocht hem te vinden, alles
+weet van de eilanden Lincoln en Tabor. Laten wij niet vergeten dat
+hij het is, die den brief geschreven heeft, en misschien weet hij
+wel iets van de terugkomst van het jacht af."
+
+Terwijl zij zoo spraken, hadden Pencroff, Harbert en Gideon
+Spilett zich ingescheept en liepen zij over het dek van de
+Bonadventure. Plotseling riep de matroos uit, terwijl hij aandachtig
+de kabel beschouwde, welke op de beting lag.
+
+"O, zie eens! Dat is toch sterk!"
+
+"Wat is er Pencroff?"
+
+"Wel, ik heb dien knoop niet gelegd."
+
+En Pencroff toonde een knoop die in het touw was gelegd op de beting
+zelve, om de boot te verhinderen af te drijven.
+
+"Wat, hebt gij het niet gedaan?" vroeg Gideon Spilett.
+
+"Neen, daar kan ik op zweren. Dit is een platte knoop en ik maak
+altijd een dubbelen."
+
+"Gij zult u vergist hebben, Pencroff."
+
+"Ik heb mij niet vergist!" verzekerde de matroos. "Dat zit in de hand,
+en de hand vergist zich niet."
+
+"Dan zijn de boeven aan boord geweest?" vroeg Harbert.
+
+"Ik weet het niet," antwoordde Pencroff, "maar zeker is het, dat
+de Bonadventure het anker gelicht heeft, en men haar opnieuw heeft
+vastgelegd. Want zie, een ander bewijs! Zij is van het touw losgemaakt
+en het stuk zeildoek is niet meer op dezelfde plaats. Ik herhaal het u,
+men heeft ons vaartuig gebruikt!"
+
+"Maar zoo de roovers het gebruikt hebben, dan zouden zij het òf
+gestolen hebben, òf wel er mede gevlucht zijn."
+
+"Gevlucht?... "Waarheen?... naar het eiland Tabor?..." hernam
+Pencroff. "Gelooft gij dan, dat zij zich op zoo'n zwak bootje zouden
+gewaagd hebben?"
+
+"Het moet wel, daar zij bovendien met het eilandje bekend waren,"
+antwoordde de reporter.
+
+"Hoe het ook zij," meende de matroos, "even waar als ik ben
+Bonadventure Pencroff, van Vineyard, is onze Bonadventure zonder ons
+in zee geweest."
+
+De matroos sprak op zulk een stelligen toon dat noch Spilett, noch
+Harbert hem konden tegenspreken. Het was dus waarschijnlijk dat het
+vaartuig meer of min verplaatst was, sedert dat Pencroff het in de
+Ballonhaven had vastgemeerd. Voor den matroos bestond er geen twijfel
+of het anker was gelicht.
+
+"Maar zouden wij de Bonadventure dan niet voorbij het eiland hebben
+zien gaan?" merkte de reporter op, die alle mogelijke tegenwerpingen
+wilde maken.
+
+"Wel, mijnheer Spilett," antwoordde de matroos, "als zij 's nachts
+met een goede bries vertrekken, zijn zij binnen twee uur buiten het
+gezicht van het eiland."
+
+"Welnu," hernam Gideon Spilett, "ik vraag het nogmaals, met welk
+doel zouden de boeven gebruik hebben gemaakt van de Bonadventure,
+en waarom zouden zij, na haar gebruikt te hebben, haar weder in de
+Ballonhaven hebben teruggebracht?"
+
+"Och, mijnheer Spilett," antwoordde de matroos, "laten wij dit
+bij het aantal onverklaarbare feiten voegen en er niet meer over
+denken. Het belangrijkste is dat de Bonadventure daar lag en er nog
+ligt. Ongelukkiger zou het wezen, wanneer de roovers zich voor een
+tweede maal er van meester maakten; dan kon het wel eens gebeuren
+dat wij haar niet terug vonden."
+
+"Dus, Pencroff, zou het misschien voorzichtig wezen de Bonadventure
+voor het Rotshuis te leggen," zeide Harbert.
+
+"Ja en neen," antwoordde Pencroff, "of liever neen. De monding van
+de Mercy is een slechte plaats voor een schip, en de zee is daar
+zeer onstuimig."
+
+"Maar wanneer we haar op het strand halen, tot aan den voet der
+Schoorsteenen...."
+
+"Misschien.... ja...." antwoordde Pencroff. "In elk geval, aangezien
+we het Rotshuis voor vrij langen tijd moeten verlaten, geloof ik dat
+de Bonadventure beter daar in veiligheid zal zijn gedurende onze
+afwezigheid, en wij er goed aan zullen doen het vaartuig daar te
+laten totdat de schelmen van het eiland zijn verdwenen."
+
+"Dat is ook mijn meening en thans voorwaarts!"
+
+Toen zij thuis waren gekomen, deelden zij het gebeurde aan den
+ingenieur mede, die volkomen van hetzelfde gevoelen was. Dien avond
+zonden zij een telegram aan Ayrton, waarin zij hem verzochten een paar
+geiten mede te brengen die Nab op de weide van het Verre Uitzicht wilde
+doen gewennen. Zonderling, Ayrton meldde hun niet, zooals gewoonlijk,
+de goede ontvangst. Dit verwonderde ook den ingenieur. Maar het kon
+wezen dat Ayrton op dit oogenblik niet in de kraal was of misschien
+op den terugweg naar het Rotshuis. Want twee dagen waren er verloopen
+sedert zijn vertrek en men was overeengekomen dat den 10den 's avonds,
+of op zijn laatst, den 11den 's morgens, Ayrton terug zou wezen.
+
+De kolonisten verwachtten hem dus op de hoogte van het Verre Uitzicht
+te zien verschijnen. Nab en Harbert waakten zelf reeds bij de brug,
+om zoodra hun makker aankwam, die te laten vallen. Maar tegen tien uur
+'s avonds was Ayrton er nog niet. Zij oordeelden het raadzaam nogmaals
+een telegram te zenden en vroegen een onmiddellijk antwoord.
+
+Geen antwoord kwam er echter. De onrust der kolonisten werd hoe langer
+hoe grooter. Wat was er gebeurd? Ayrton was dus niet meer in de kraal,
+of zoo hij er nog was, kon hij zich niet vrij meer bewegen? Moesten
+zij in dien stikdonkeren nacht er heen gaan? De een wilde vertrekken,
+de ander niet.
+
+"Maar," zeide Harbert, "misschien is er iets gebroken aan de telegraaf
+zoodat zij niet meer werkt."
+
+"Dat kan," zeide de reporter.
+
+"Laten wij tot morgen wachten," antwoordde Cyrus Smith. "Het is
+mogelijk, dat Ayrton ons telegram niet ontvangen heeft en ook dat
+wij het zijne niet gekregen hebben."
+
+Bij het aanbreken van den dag, 11 November, zond Cyrus nog een
+telegram, maar ontving weder geen antwoord.
+
+Hij beproefde het nogmaals maar met denzelfden uitslag.
+
+"Naar de kraal!" zeide hij toen.
+
+"En goed gewapend ook!" voegde Pencroff er bij.
+
+Terstond werd er besloten dat niet allen het Rotshuis zouden
+verlaten; Nab zou achterblijven. Toen hij zijn vrienden tot aan de
+Glycerine-rivier vergezeld had, haalde hij de brug op en verscholen
+achter een boom, wachtte hij de terugkomst van hen of van Ayrton af.
+
+Ingeval de zeeroovers zich zouden vertoonen of beproeven de rivier
+over te steken, zou hij eerst trachten hen door geweerschoten tegen
+te houden, maar zoo hem dit niet gelukte, zou hij naar het Rotshuis
+kunnen vluchten en wanneer de hijschtoestel opgehaald was, verkeerde
+hij in volkomen veiligheid.
+
+Cyrus Smith, Gideon Spilett, Harbert en Pencroff zouden zich terstond
+naar de kraal begeven, en, zoo zij Ayrton onderweg niet aan het werk
+vonden, den omtrek onderzoeken. Ten zes ure in den morgen hadden zij
+de Glycerine-rivier overgestoken en Nab begaf zich op den linkeroever
+der beek. Aan beide zijden van den weg was een dicht begroeid bosch,
+een zeer goede schuilplaats voor de boeven, die, daar zij geheel
+gewapend waren, zeer te duchten waren. De kolonisten liepen zonder
+een woord te spreken, voort. Top snelde hen vooruit, en scheen niets
+verdachts te bespeuren. En zij konden op het getrouwe dier staat
+maken en zeker zijn dat het bij den eersten onraad blaffen zou.
+
+Cyrus Smith volgde met zijn vrienden de telegraaflijn, die de kraal met
+het Rotshuis verbond. Toen zij ongeveer twee mijlen afgelegd hadden,
+hadden zij nog niets ontdekt. De palen waren in de beste orde; maar
+toen zij bij paal 74 kwamen, riep Harbert, die hen voor was, uit:
+
+"De draad is gebroken!"
+
+Zijn makkers versnelden hun tred en kwamen op de plaats waar de
+knaap stond.
+
+Daar was de paal omvergeworpen en lag hij op den grond; het was dus
+natuurlijk, dat noch de telegrammen uit het Rotshuis in de kraal
+waren ontvangen, noch omgekeerd.
+
+"Maar niet door den wind is deze paal omvergeworpen," merkte
+Pencroff op.
+
+"Neen," antwoordde Gideon Spilett. "De aarde is weggegraven en een
+menschenhand heeft hem uitgerukt."
+
+"Bovendien is de draad gebroken," voegde Harbert er bij, terwijl hij
+de twee uiteinden van het ijzerdraad, die met geweld vernield waren,
+beschouwde.
+
+"Is het nog pas gebeurd?" vroeg Cyrus Smith.
+
+"Ja," antwoordde Harbert, "nog korten tijd geleden heeft het plaats
+gehad."
+
+"Naar de kraal! naar de kraal!" riep de matroos.
+
+De kolonisten waren toen juist halfweg. Zij moesten dus nog twee mijlen
+afleggen. Zij gingen nu met versnelden pas. Inderdaad moesten zij wel
+gelooven dat er iets van ernstigen aard in de kraal gebeurd was. Zeker
+had Ayrton een telegram gezonden, dat niet ontvangen was, maar dit
+verontrustte de kolonisten nu niet meer; er waren onbegrijpelijker
+zaken voorgevallen. Ayrton, die beloofd had den vorigen avond terug te
+zullen komen, was niet verschenen. Eindelijk, zou het ook niet zonder
+reden wezen, dat de gemeenschap tusschen de kraal en het Rotshuis
+verbroken was, en wie anders dan de boeven konden dat gedaan hebben?
+
+Eindelijk naderden zij de woning. Maar geen spoor van eenige
+verwoesting was er te bespeuren. De deur was, zooals gewoonlijk,
+gesloten. Een diepe stilte heerschte er in de kraal. Noch het blaten
+van de schapen, noch de stem van Ayrton deed zich hooren.
+
+"Naar binnen!" zeide Cyrus Smith.
+
+De ingenieur ging vooruit, terwijl zijn makkers hem volgden, met de
+geweren gereed om vuur te geven.
+
+Cyrus Smith lichtte de klink van de deur op en wilde binnentreden, toen
+Top plotseling vervaarlijk begon te blaffen. Er werd een geweerschot
+gelost, dat door een smartelijken gil werd beantwoord. Harbert stortte
+door een kogel getroffen op den grond.
+
+
+
+
+
+XVII.
+
+	De reporter en Pencroff in de kraal.--Harbert wordt
+	vervoerd.--Wanhoop van den zeeman.--Overleg tusschen den
+	reporter en den ingenieur.--Heelkundige behandeling.--De hoop
+	herleeft.--Hoe Nab te waarschuwen.--Een zekere bode.--Antwoord
+	van Nab.--Tegenspoed.
+
+
+Toen Pencroff den kreet van Harbert hoorde, liet hij zijn wapen vallen
+en snelde naar hem toe.
+
+"Zij hebben hem gedood!" riep hij. "Mijn kind! Zij hebben het gedood!"
+
+Cyrus Smith en Gideon Spilett waren ook naderbij gekomen. De reporter
+luisterde aandachtig of het hart van den armen knaap nog klopte.
+
+"Hij leeft," zeide. "Maar wij moeten hem overbrengen...."
+
+"Naar het Rotshuis is onmogelijk," merkte de ingenieur op.
+
+"Naar de kraal dan!" riep Pencroff.
+
+"Een oogenblik!" zeide Smith.
+
+Hij sloeg een zijpad in. Daar bevond hij zich plotseling tegenover
+een der boeven, die op hem aanlegde en een kogel doorboorde zijn
+hoed. Eenige oogenblikken later, vóor hij zelfs nog den tijd gehad
+had een tweede schot te lossen, viel deze, in het hart getroffen door
+den dolk van Cyrus Smith, die dit wapen met meer zekerheid hanteerde
+dan zijn geweer. In dien tijd klommen Gideon Spilett en de matroos
+over het hek, wierpen de deuren omver en sprongen in de verlaten
+woning. Weldra rustte Harbert op het bed van Ayrton.
+
+Eenige oogenblikken later was Cyrus Smith bij hem.
+
+De smart van den matroos was groot, toen hij Harbert daar wezenloos
+zag liggen. Hij snikte, weende en wilde zich tegen den muur
+verpletteren. Noch de ingenieur, noch de reporter konden hem tot
+bedaren brengen. De smart overweldigde ook hen. Het was hun onmogelijk
+een woord te uiten.
+
+Alles werd aangewend om het kind, dat als het ware onder hun oogen
+lag te sterven, van den dood te redden. Gideon Spilett, wiens leven
+zoo rijk aan lotgevallen geweest was, had ook nog eenige kennis van
+heelkunde verkregen. Hij wist van alles wat en honderden omstandigheden
+hadden zich reeds voorgedaan waarin hij de wonden, hetzij veroorzaakt
+door een degen of vuurwapen, genezen had. Bijgestaan door Cyrus Smith
+nam hij dus ook de zorg, die de toestand van Harbert vereischte,
+op zich.
+
+De knaap was doodsbleek en zijn pols zeer zwak, zoodat Gideon
+Spilett hem niet dan bij zeer lange tusschenpoozen voelde kloppen,
+alsof hij zoo aanstonds zou ophouden te slaan. Tegelijkertijd was er
+een volkomen stilstand van gevoel en bewustzijn. Deze verschijnselen
+waren van zeer ernstigen aard.
+
+Zij ontblootten de borst van Harbert en het bloed dat door behulp
+van zakdoeken was gestelpt, werd nu met koud water afgewasschen.
+
+De kneuzing, of liever de wond kwam toen te voorschijn. Een langwerpig
+gat tusschen de derde en vierde rib.
+
+Cyrus Smith en Gideon Spilett keerden den knaap om, die zulk een
+zwakke zucht slaakte, alsof hij den laatsten adem uitblies.
+
+Een andere wond bevond zich op zijn rug en de kogel die hem getroffen
+had, kwam daar terstond uit.
+
+"God zij dank!" zeide de reporter, "de kogel is niet in het lichaam
+gebleven, en wij behoeven er hem niet uit te halen."
+
+"Maar het hart?...." vroeg Cyrus Smith.
+
+"Het hart is niet getroffen, want anders zou Harbert dood zijn
+geweest!"
+
+"Dood!" riep Pencroff en hij brulde van woede.
+
+De matroos had slechts de laatste woorden door den reporter gesproken,
+gehoord.
+
+"Neen Pencroff," antwoordde Cyrus Smith, "neen! Hij is niet dood. Zijn
+pols slaat nog! Wij hooren hem zelfs zacht kreunen. Maar, in het belang
+van uw kind, bedaar wat. Wij hebben thans al onze koelbloedigheid
+noodig. Laat ons die niet verliezen, mijn vriend."
+
+Pencroff zweeg, terwijl dikke tranen langs zijn wangen biggelden. Van
+het grootste gewicht was thans dat de beide wonden verbonden werden,
+om een nieuwe bloedstorting te voorkomen. De reporter achtte het
+raadzaamste om den knaap maar met koud water te wasschen. Zij lagen
+nu linnen kompressen op de wonden van den armen Harbert, die gedurig
+vernieuwd moesten worden.
+
+De matroos had, daar het onmogelijk was den knaap naar het Rotshuis
+over te brengen, vuur onder de schoorsteenen aangelegd, en ook de
+noodige levensbehoeften gevonden. Suiker en kruiden--die Harbert
+zelf geplukt had bij het meer Grant--waren er in overvloed en stelden
+hen in staat om een verfrisschenden drank te bereiden, dien de knaap
+werktuiglijk gebruikte. Hij kreeg een hevige koorts, en den geheelen
+dag en nacht bleef hij buiten kennis. Zijn leven hing aan een zijden
+draad, en die draad kon ieder oogenblik afgesneden worden.
+
+Den anderen dag, 12 November, mochten Cyrus Smith en zijn vrienden
+weer eenige hoop voeden. Harbert was uit zijn lange bedwelming
+ontwaakt. Hij opende de oogen en herkende Cyrus Smith, den reporter
+en Pencroff. Hij sprak twee of drie woorden. Hij herinnerde zich
+niets van het gebeurde. Men deelde hem alles mede en Gideon Spilett
+verzocht hem zich rustig te houden, hem verzekerende, dat hij volstrekt
+niet in gevaar verkeerde en zijn wonden binnen weinige dagen weder
+genezen zouden zijn. Harbert leed weinig en het voortdurend betten
+met koud water deed hem goed. De zuivering ging regelmatig voort, de
+koorts nam niet toe en men kon hopen, dat die vreeselijke wond geen
+verdere gevolgen zou hebben. Pencroff's hart bonsde van vreugde. Hij
+was een liefde-zuster gelijk, een moeder die aan het bed van haar
+kind waakte. Harbert geraakte nogmaals in dien vorigen dommelenden
+toestand, maar zijn slaap was rustiger.
+
+Zooals men denken kan, hadden de kolonisten gedurende de vier en
+twintig uren, die zij in de kraal doorbrachten, geen andere gedachten
+dan Harbert te verzorgen. Zij hadden er niet aan gedacht, dat ze in
+eenig gevaar verkeerden wanneer de boeven terugkeerden, en hadden
+ook verzuimd eenige maatregelen van voorzorg te nemen.
+
+Maar dien dag, terwijl Pencroff bij den zieke waakte, spraken Cyrus
+Smith en de reporter over hetgeen hun te doen stond. Eerst onderzochten
+zij de kraal. Er was geen spoor van Ayrton te vinden. Was de
+ongelukkige in de macht van zijn vroegere medeplichtigen geraakt? Was
+hij door hen in de kraal overvallen? Had hij gestreden en was hij
+in den strijd bezweken? Dit laatste was het waarschijnlijkst. Gideon
+Spilett had op het oogenblik, toen hij het hek overklom, zeer goed een
+der roovers gezien, die naar den berg Franklin vluchtte en waarheen
+Top ook gesneld was. Hij was een van hen, wier sloep tegen de rotsen
+bij den mond der Mercy was stuk geslagen. Bovendien, hij dien Cyrus
+Smith gedood had, maakte deel uit van de bende van Bob Harvey.
+
+Wat de kraal betrof, deze had niet de minste verwoesting ondergaan. De
+deuren waren gesloten en de dieren hadden zich dus niet in het bosch
+kunnen verspreiden. Geen spoor was er ook te vinden van eenigen
+strijd; noch de woning, noch de tuin had iets geleden. De wapenen
+slechts waren verdwenen.
+
+"De ongelukkige is zeker overvallen," zeide Cyrus Smith, "en daar
+hij een man was om zich te verdedigen, zal hij zeker bezweken zijn."
+
+"Ja, daar vrees ik ook voor," zeide de reporter. "Zeker hebben zij
+toen bezit genomen van de kraal, waar zij alles in overvloed vonden,
+en zijn zij eerst op de vlucht gegaan, toen zij ons zagen naderen. Het
+is ook zeer waarschijnlijk dat Ayrton op dit oogenblik, levend of dood,
+niet meer hier is."
+
+"Wij moeten het bosch doorzoeken," hernam de ingenieur, "en het eiland
+van die schelmen bevrijden. Het voorgevoel van Pencroff bedroog hem
+niet, toen hij verlangde dat wij ze als wilde dieren verjoegen. Dan
+waren wij voor veel ongelukken gespaard gebleven!"
+
+"Ja," antwoordde de reporter, "maar nu hebben wij het recht om ze
+zonder eenig medelijden te behandelen."
+
+"In elk geval," zeide de ingenieur, "zijn wij toch genoodzaakt
+eenigen tijd te wachten en in de kraal te blijven tot wij Harbert
+zonder gevaar naar het Rotshuis kunnen overbrengen."
+
+"Maar Nab?" vroeg de reporter.
+
+"Nab is in veiligheid."
+
+"En zoo hij, ongerust over ons wegblijven, zich hier naar toe waagde?"
+
+"Hij moet niet komen!" antwoordde Cyrus Smith levendig. "Hij zou op
+weg vermoord worden."
+
+"Het is toch zeer waarschijnlijk dat hij trachten zal bij ons te
+komen."
+
+"Zoo de telegraaf maar in orde was, dan konden wij hem
+waarschuwen! Maar dat is thans onmogelijk! Wij kunnen Pencroff en
+Harbert hier niet alleen laten!... Welnu, ik zal alleen naar het
+Rotshuis gaan."
+
+"Neen, neen Cyrus!" riep de reporter, "gij moogt u niet aan zulk een
+gevaar blootstellen. Uw moed zou niets helpen. Die schelmen bespieden
+zeker de kraal, zij zijn in het bosch verscholen, en zoo gij vertrekt,
+dan zouden wij spoedig twee onheilen in plaats van éen betreuren.
+
+"Maar Nab?" hernam de ingenieur. "Er zijn nu reeds vier en twintig
+uren verloopen sedert hij iets van ons gehoord heeft. Hij zal stellig
+komen!"
+
+"En nog minder op zijn hoede wezen dan wij waren," antwoordde Gideon
+Spilett.
+
+"Bestaat er dan geen middel om hem te waarschuwen?"
+
+Toen de ingenieur hierover nadacht viel zijn oog op Top, die heen en
+weer liep alsof hij wilde zeggen:
+
+"Ben ik er dan ook niet?"
+
+"Top!" riep Cyrus Smith.
+
+Het dier sprong bij het hooren van zijn naam tegen zijn meester op.
+
+"Ja, Top, gij zult gaan!" zeide de reporter, die den ingenieur begrepen
+had. "Top kan gaan, waar wij onmogelijk zouden doorkomen! Hij zal
+in het Rotshuis berichten van de kraal brengen, en ons weder op de
+hoogte stellen van hetgeen in het Rotshuis gebeurt!"
+
+"Spoedig!" antwoordde Cyrus Smith, "spoedig!"
+
+Gideon Spilett had snel een blad uit zijn opschrijfboekje gescheurd
+en schreef het volgende:
+
+"Harbert gewond. Wij zijn in de kraal. Wees op uw hoede. Verlaat
+het Rotshuis niet. Zijn de boeven in den omtrek verschenen? Antwoord
+door Top."
+
+Dit eenvoudige briefje bevatte alles wat Nab moest weten en vroeg
+tegelijkertijd alles waarbij de kolonisten belang hadden mede bekend
+te zijn. Hij vouwde het samen, bond het aan den halsband van Top,
+zoodat het terstond in het oog moest vallen.
+
+"Top! mijn goede hond," zeide toen de ingenieur en liefkoosde het dier,
+"Nab, Top! Nab! Ga! Gauw!"
+
+Top sprong bij deze woorden op. Hij begreep, hij raadde wat men van
+hem verlangde. De weg naar de kraal was hem bekend. Binnen een half
+uur kon hij hem hebben afgelegd en men mocht hopen, dat daar waar
+noch Cyrus Smith noch de reporter zich zonder gevaar durfden wagen,
+Top, verscholen tusschen het hooge gras, onbemerkt zou doorkomen.
+
+De ingenieur ging naar de deur van de kraal, stiet die open en
+herhaalde toen nogmaals:
+
+"Nab! Top, Nab!" en wees met zijn hand in de richting van het Rotshuis.
+
+Top snelde heen en was spoedig verdwenen.
+
+"Hij zal er komen en terugkeeren!" zeide de reporter.
+
+De kolonisten wachtten de terugkomst van Top niet zonder angst
+af. Een weinig voor elf uur gingen Cyrus Smith en de reporter met
+hun karabijnen achter de deur staan, gereed om bij het eerste geblaf
+van den hond te openen. Zij twijfelden er niet aan dat, wanneer Top
+gelukkig het Rotshuis bereikt had, Nab hem terstond zou terugzenden.
+
+Tien minuten later knalde er een geweerschot, en terstond daarop
+hoorden zij het blaffen van een hond. De ingenieur opende de deur,
+zag nog op een honderd pas afstands in het bosch den rook en vuurde
+in die richting. Oogenblikkelijk daarop snelde Top de kraal binnen,
+terwijl zij de deur terstond achter hem sloten.
+
+"Top, Top!" riep Cyrus Smith en nam den kop van het goedige dier
+tusschen zijn handen.
+
+Een briefje was aan zijn halsband bevestigd, en Cyrus las de volgende
+woorden, met de groote en grove hand van Nab geschreven:
+
+"Geen roovers in den omtrek van het Rotshuis. Ik zal mij niet
+verwijderen. Arme mijnheer Harbert!"
+
+De boeven bevonden zich dus nog in den omtrek van de kraal, en met
+het doel om den eenen kolonist na den andere te dooden. Er schoot hun
+dus niets anders over dan ze als wilde dieren te behandelen. Maar
+hierbij moest de noodige behoedzaamheid in acht worden genomen,
+want die ellendelingen hadden op dit oogenblik een groot voordeel op
+de kolonisten, daar zij alles konden zien, zonder gezien te worden,
+en hen plotseling konden overvallen, zonder zelf overvallen te worden.
+
+Cyrus Smith richtte dus alles in om in de kraal te kunnen leven,
+die overigens voldoende voorzien was om hen gedurende langen tijd
+te onderhouden.
+
+De boeven, waarvan er slechts vijf waren overgebleven, maar allen
+goed gewapend--zwierven nu door het bosch, en zich daarin te wagen,
+zou het leven der kolonisten in gevaar hebben gebracht; zij zouden
+zich blootstellen aan hun geweerschoten, zonder die te kunnen ontwijken
+noch te voorkomen.
+
+"Wij kunnen niet anders doen dan wachten!" herhaalde Cyrus
+Smith. "Wanneer Harbert genezen is, kunnen wij een onderzoek op het
+eiland instellen en zien wat met deze boeven is aan te vangen. Dit
+zal dan tegelijkertijd het doel uitmaken van onzen grooten tocht..."
+
+"Het spoor te vinden van onzen geheimzinnigen beschermer," voegde
+Gideon Spilett er bij. "Maar ik moet toch bekennen, Cyrus, dat ditmaal
+zijn bescherming ons ontbroken heeft en juist op het oogenblik dat
+wij die het meest noodig hadden!"
+
+"Wie weet!" antwoordde de ingenieur.
+
+"Hoe meent ge dat?" vroeg de reporter.
+
+"Wij zijn nog niet aan het einde van onze tegenspoeden gekomen, beste
+Spilett, en misschien zal de gelegenheid zich wel weder voordoen,
+waarop hij ons zijn machtige tusschenkomst kan doen gevoelen. Maar
+thans behoeven we daar niet over te denken. Het leven van Harbert
+vóór alles."
+
+Den tienden dag, 22 November, waren er aanmerkelijke verschijnselen
+van beterschap bij den knaap te bespeuren. Hij had eenig voedsel
+gebruikt. Er kwam weder kleur op zijn bleeke wangen en zijn oogen
+stonden weder helder. Hij sprak nu en dan met zijn vrienden, ondanks
+de pogingen van Pencroff, die onophoudelijk tot hem sprak, om hem
+zelven het spreken te beletten en die hem de onmogelijkste verhalen
+vertelde. Harbert had ook naar Ayrton gevraagd, daar hij verwonderd
+was dezen niet in de kraal te zien. Maar de matroos wilde Harbert
+geen verdriet geven en stelde zich tevreden met te zeggen dat Ayrton
+naar Nab was gegaan om het Rotshuis te helpen verdedigen.
+
+Het ging van dag tot dag beter met den knaap. Maar in welk een toestand
+zouden de kolonisten verkeerd hebben, zoo hij erger was geworden,
+zoo de kogel in zijn lichaam was gebleven of zoo een arm of been had
+moeten worden afgezet.
+
+Het kwam Cyrus Smith dikwijls voor dat hij en zijn vrienden, tot nog
+toe zoo gelukkig, een moeielijken tijd tegemoet gingen. Gedurende meer
+dan twee en een half jaar, sedert zij uit Richmond ontsnapt waren, was
+alles naar hun wensch gegaan. Het eiland had hen overvloedig voorzien,
+en door hun wetenschappelijke kennis waren zij in staat geweest van
+alles partij te trekken. Het stoffelijk welzijn van de kolonie was
+als het ware volmaakt. Bovendien was hun, in sommige gevallen, een
+geheimzinnige macht te hulp gekomen!.... Maar dit alles had zijn tijd
+gehad. Kortom, Cyrus Smith meende te bespeuren dat de kans tegen hen
+was gekeerd.
+
+Men meene daarom evenwel niet dat Cyrus Smith en zijn vrienden, omdat
+zij veel over hun toestand spraken, mannen waren om aan hun lot te
+wanhopen! Verre van daar. Zij waren volkomen op de hoogte van hun
+toestand, overwogen de kansen en bereidden zich op alle mogelijke
+gebeurtenissen voor; zij verloren de toekomst niet uit het oog en
+zoo eenig ongeluk hen trof; zouden zij gereed zijn er tegen te kampen.
+
+
+
+
+
+XVIII.
+
+	De boeven in den omtrek der kraal.--Voorloopige
+	vestiging.--Voortzetting van Harberts verpleging.--De eerste
+	juichtonen van Pencroff.--Terugkeer tot het verleden.--Wat
+	de toekomst geven zal.--Meening van Cyrus Smith daaromtrent.
+
+
+Harbert genas langzaam; men kon hem echter nog niet naar het Rotshuis
+vervoeren.
+
+Van Nab kreeg men geen tijding maar men verontrustte zich niet over
+hem. De wakkere neger zou, in het Rotshuis verborgen, zich niet
+laten overvallen. Top was niet weder naar hem toegezonden, daar men
+het onnoodig achtte den trouwen hond opnieuw aan een kogel bloot
+te stellen.
+
+Men moest dus wachten, maar de kolonisten verlangden weder in het
+Rotshuis te zijn. Het speet den ingenieur dat hij zijn macht zag
+verdeelen, want dit was in het voordeel van de zeeroovers. Sedert
+het verdwijnen van Ayrton waren zij nog slechts vier tegen vijf,
+want Harbert kon men niet meer meerekenen, hetgeen den knaap zeer
+verdriette, daar hij begreep, dat hij de schuld van alles was.
+
+Den 24sten November werd door Cyrus Smith en Gideon Spilett de quaestie
+behandeld, hoe men tegen de bandieten te werk moest gaan.
+
+"Ik geloof," zeide Gideon Spilett, nadat er gesproken was over de
+onmogelijkheid om met Nab gemeenschap te hebben, "dat, wanneer wij
+ons op weg waagden, wij gevaar zouden loopen een kogel te ontvangen,
+zonder dien te kunnen beantwoorden. Maar gelooft gij niet, dat het
+nu het beste is om een bepaalde jacht op deze ellendelingen te maken!"
+
+"Dat meen ik ook," zeide Pencroff. "Wij zijn, geloof ik, niet bang
+voor een kogel, en als mijnheer Cyrus het toe wil staan, ben ik gereed
+mij in het bosch te begeven. "Een man kan een man staan!"
+
+"Maar kan hij er vijf staan?" vroeg de ingenieur.
+
+"Ik voeg mij bij Pencroff," zeide de reporter, "en wij beiden goed
+gewapend en van Top vergezeld...."
+
+"Beste Spilett en gij, Pencroff," hernam Cyrus Smith, "redeneert
+toch kalm. Zijn de boeven ergens op het eiland verborgen, en was
+hunne schuilplaats ons bekend, dan behoefden wij hen slechts te
+overvallen. Maar moeten wij integendeel niet vreezen dat zij het
+eerste schot zullen doen?"
+
+"O, mijnheer Cyrus, een kogel treft niet altijd waar men hem heen
+zendt!"
+
+"Die, welke Harbert getroffen heeft, miste geen streep, Pencroff,"
+antwoordde de ingenieur. "Maar wanneer gij beiden de kraal verlaat,
+blijf ik hier immers alleen om haar te verdedigen. Staat gij er voor
+in dat de boeven niet zullen zien dat gij u verwijdert, dat zij u
+in het bosch zullen laten ronddolen en in uwe afwezigheid de kraal
+aanvallen, wel wetende dat er zich slechts een gewond kind en één
+man in bevinden."
+
+"Gij hebt gelijk, mijnheer Cyrus," antwoordde Pencroff, "gij hebt
+gelijk. Zij zullen alles in het werk stellen om de kraal weder meester
+te worden, daar zij weten dat zij goed voorzien is! En alleen zoudt
+gij het niet tegen hen kunnen volhouden! Waren wij toch maar in
+het Rotshuis!"
+
+"Wanneer wij in het Rotshuis waren zou de toestand geheel anders
+zijn," zeide Cyrus Smith. "Ik zou daar niet vreezen Harbert met
+een van ons achter te laten, en de drie anderen konden de bosschen
+doorkruisen. Maar wij zijn in de kraal, en moeten er blijven tot op
+het oogenblik dat wij haar gezamenlijk zullen kunnen verlaten!"
+
+Cyrus Smith had gelijk en zijn metgezellen begrepen het.
+
+"Was Ayrton maar bij ons!" zeide Gideon Spilett. "Arme kerel! Zijn
+terugkeer tot het maatschappelijk leven zal van korten duur geweest
+zijn!"
+
+"Als hij dood is?...." voegde Pencroff er op zonderlingen toon bij.
+
+"Hoopt gij dan nog, Pencroff, dat die schurken hem gespaard
+hebben?" vroeg Gideon Spilett.
+
+"Ja, als zij er belang bij hadden om hem te sparen!"
+
+"Wat! zoudt gij dan veronderstellen dat Ayrton, bij het vinden van
+zijn vroegere metgezellen, alles vergeten zou hebben wat hij ons
+verplicht is?"
+
+"Wie weet!" antwoordde de zeeman, die niet zonder aarzelen deze
+meening uitte.
+
+"Pencroff," zeide Cyrus Smith, terwijl hij diens arm vatte, "dat is
+een leelijke gedachte van u, en het zou mij hinderen u nog langer
+zoo te hooren spreken. Ik sta in voor de trouw van Ayrton!"
+
+"Ik ook," voegde de reporter er levendig bij.
+
+"Ja.... ja.... mijnheer Cyrus.... ik heb ongelijk," antwoordde
+Pencroff. "Het was inderdaad een slechte gedachte, die ik daar had en
+zij wordt door niets gerechtvaardigd. Maar, ziet gij! Ik weet soms
+zelf niet meer wat ik zeg; die gevangenschap in de kraal hindert
+mij vreeselijk, en ik ben nooit zoo overspannen geweest als op dit
+oogenblik."
+
+De reporter troostte Pencroff met de belofte, dat Harbert binnen acht
+dagen zoover genezen zou zijn, dat men hem zou kunnen vervoeren.
+
+Een paar maal intusschen waagde de reporter zich goed gewapend buiten
+de kraal, vergezeld van Top.
+
+De eerste maal ontmoette hij niemand en vond hij niets, dat hem
+verdacht voorkwam.
+
+Den 27sten November waagde Gideon Spilett zich een kwart mijl in
+het bosch en bemerkte dat Top onrustig werd; de hond liep heen en
+weer tusschen het kreupelhout, alsof hij iets rook, dat hem verdacht
+voorkwam.
+
+Gideon Spilett volgde Top, moedigde hem aan, maar hield zijn
+karabijn gereed en zorgde door boomen gedekt te zijn. Het was niet
+waarschijnlijk, dat Top de nabijheid van een mensch rook, want in dat
+geval zou hij dat doffe, halfgesmoorde blaffen hebben doen hooren. Nu
+hij niet knorde, kon men zeker zijn, dat het gevaar niet nabij was,
+noch nader kwam.
+
+Vijf minuten verliepen. Top bleef rondsnuffelen en de reporter
+volgde hem behoedzaam; plotseling wierp de hond zich echter in een
+dicht kreupelbosch en haalde er een lap van een kleedingstuk uit
+te voorschijn.
+
+Gideon Spilett bracht het onmiddellijk naar de kraal.
+
+De kolonisten bekeken het en herkenden het als een stuk van het
+buis van Ayrton, een stuk van dat vilt, dat alleen in het Rotshuis
+verwerkt werd.
+
+"Gij ziet het, Pencroff," merkte Cyrus Smith op, "de ongelukkige
+Ayrton heeft tegenstand geboden. De boeven hebben hem tegen zijn wil
+medegesleept! Twijfelt gij nog aan zijn trouw?"
+
+"Neen, mijnheer Cyrus," antwoordde de zeeman, "en reeds lang heb ik
+mijn wantrouwen afgelegd! Maar men kan hieruit iets opmaken."
+
+"Wat dan?" vroeg de reporter.
+
+"Dat Ayrton niet in de kraal gedood is. Dat men hem levend van hier
+heeft gesleept, daar hij weerstand heeft geboden! Misschien leeft
+hij dus nog!"
+
+"Misschien," antwoordde de ingenieur, die in gedachten verzonken bleef.
+
+Dit was nog eene hoop voor de metgezellen van Ayrton. Was deze in
+de kraal overvallen, dan zou men hem even als Harbert door een kogel
+gedood hebben gevonden. Maar hadden de boeven hem niet onmiddellijk
+van kant gemaakt, hem levend naar een ander gedeelte van het eiland
+gesleept, mocht men dan niet hopen, dat hij nog hun gevangene
+was? Mogelijk had een van hun in Ayrton een vroegeren metgezel uit
+Australië gevonden: Ben Joyce, het hoofd der ontsnapte boeven? En
+wie weet of zij de dwaze hoop niet gekoesterd hadden Ayrton weder
+over te halen? Hij zou hen zoo nuttig kunnen zijn, als zij van hem
+een verrader hadden kunnen maken!....
+
+Deze gebeurtenis werd in de kraal als gunstig beschouwd en men achtte
+het niet onmogelijk Ayrton terug te vinden. Was hij gevangen, dan
+zou hij van zijn kant alles aanwenden om uit de handen der boeven
+te ontkomen, en hij zou een krachtige steun voor de kolonisten zijn
+geweest!
+
+"Mocht het Ayrton gelukken te ontsnappen," merkte Gideon Spilett op,
+"dan zal hij in ieder geval de wijk nemen naar het Rotshuis, want
+hij weet niets van de verwonding van Harbert, en bijgevolg kan hij
+niet weten dat wij in de kraal gevangen zijn."
+
+"O! ik zou wenschen dat hij in het Rotshuis was!" riep Pencroff uit,
+"en dat wij er ook waren!"
+
+Pencroff drong menigmaal bij Gideon Spilett op het vervoeren van
+Harbert aan, maar deze vreesde met recht, dat de wonden onder weg
+misschien zouden open gaan en hij gaf nog geen bevel om te vertrekken.
+
+Er viel echter iets voor, waardoor Cyrus Smith en zijn twee vrienden
+besloten om aan het verlangen van den knaap gehoor te geven, en de
+hemel weet hoeveel verdriet en berouw zij nog van dezen stap hadden
+kunnen hebben!
+
+Den 29sten November, ongeveer zeven uur in den morgen, toen de drie
+kolonisten bij elkander zaten in de kamer bij Harbert, hoorden zij
+Top op eens luid blaffen.
+
+Cyrus Smith, Pencroff en Gideon Spilett grepen hunne geweren die
+altijd geladen waren en gingen naar buiten.
+
+Top, die vooruit gehold was, kwam terug, sprong op en blafte, maar
+het was van blijdschap en niet uit woede.
+
+"Er komt iemand!"
+
+"Ja!"
+
+"Het is een vijand!"
+
+"Nab, misschien?"
+
+"Of Ayrton?"
+
+Nauwelijks waren deze woorden gewisseld of er sprong iemand over de
+omheining en kwam in de kraal terecht.
+
+Het was Jup, Jup zelf, die met groote hartelijkheid door Top ontvangen
+werd!
+
+"Jup!" riep Pencroff uit.
+
+"Nab zendt hem ons," zeide de reporter.
+
+"Dan moet hij een bericht bij zich hebben," antwoordde de ingenieur.
+
+Pencroff snelde op den aap toe. Wanneer Nab iets gewichtigs aan
+zijn meester had mede te deelen, had hij geen zekerder en vlugger
+boodschapper kunnen kiezen; hij kon zijn weg vinden daar waar noch
+de kolonisten noch Top er mogelijkheid toe zou hebben gezien. Cyrus
+Smith had zich niet vergist. Er hing een zakje om den hals van Jup
+en daarin bevond zich een briefje van Nab.
+
+Men oordeele over de wanhoop van Cyrus Smith en zijn lotgenooten,
+toen zij de volgende woorden lazen:
+
+
+	"Vrijdag, 6 uur in den morgen.
+
+	"De boeven meester van de bergvlakte.
+
+			"Nab."
+
+
+Zij zagen elkander aan, zonder een woord te spreken en keerden in het
+huis terug. Wat moesten zij doen? Nu de boeven op de bergvlakte waren,
+zou alles daar verwoest en vernield zijn.
+
+Toen Harbert den ingenieur, den reporter en Pencroff weder zag
+binnenkomen, begreep hij dat de toestand verergerd was, nog meer werd
+hij overtuigd dat het Rotshuis een gevaar dreigde toen hij Jup zag.
+
+"Mijnheer Cyrus," zeide hij, "ik wil vertrekken. Ik kan de reis
+doorstaan! Ik wil weg!"
+
+Gideon Spilett naderde Harbert. Na een vorschenden blik op het gelaat
+van den knaap geworpen te hebben, zeide hij:
+
+"Laat ons dan gaan."
+
+Er werd besloten dat Harbert op matrassen in het wagentje zou liggen
+en door de onagga zou worden getrokken, daar men voor een baar twee
+dragers noodig zou hebben en er dus minder handen beschikbaar zouden
+zijn, als men aangevallen werd. Het was prachtig weer. De zon scheen
+helder door de boomen.
+
+"Zijn de wapenen gereed?" vroeg Cyrus Smith.
+
+Zij waren allen in orde. De ingenieur en Pencroff waren beiden met
+een geweer met dubbelen loop gewapend en Gideon Spilett had zijn
+karabijn op schouder.
+
+"Ligt gij goed, Harbert?" vroeg de ingenieur.
+
+"O! mijnheer Cyrus," antwoordde de knaap, "wees gerust, ik zal onderweg
+niet sterven."
+
+Men zag echter, dat de arme knaap alle inspanning noodig had om
+zijn krachten, die op het punt stonden hem te begeven, bij elkander
+te houden.
+
+De ingenieur aarzelde nog het bevel tot vertrekken te geven. Maar
+het zou Harbert radeloos gemaakt en misschien zijn toestand verergerd
+hebben.
+
+"Voorwaarts!" zeide Cyrus Smith.
+
+De deur van de kraal werd geopend. Jup en Top sprongen vooruit. Het
+rijtuigje met de onagga, door Pencroff gemend, vertrok langzaam en
+de deur van de kraal werd weder gesloten.
+
+Cyrus Smith en Gideon Spilett liepen elk aan een kant van Harbert
+en waren gereed om elken aanval af te weren. Met eenig recht mocht
+men echter hopen, dat de weg veilig zou zijn, daar de boeven zich
+nog wel op de bergvlakte zouden bevinden. Moest men nog vuur geven,
+dan zou het waarschijnlijk eerst bij het naderen van het Rotshuis zijn.
+
+De kolonisten waren echter op hun hoede. Top en Jup, die met zijn stok
+gewapend nu eens voor dan ter zijde van den weg den stoet vergezelde,
+gaven geen teeken, dat er eenig gevaar in aantocht was.
+
+Ten half acht had men de kraal verlaten en een uur later vier mijlen
+van de vijf afgelegd, zonder dat er iets was voorgevallen.
+
+Men naderde reeds de bergvlakte. Eindelijk kreeg men de zee in het
+gezicht. De tocht ging zwijgend voorwaarts, toen Pencroff plotseling
+de onagga stil hield en woedend uitriep:
+
+"O! die ellendelingen!"
+
+Hij wees daarbij naar een dikke rookwolk, die boven den molen, de
+stallen en andere gebouwen opsteeg.
+
+Te midden van dien rook zag men een man.
+
+Het was Nab.
+
+Zijn lotgenooten uitten een kreet. Hij hoorde het en snelde naar
+hen toe.
+
+Ongeveer een half uur geleden hadden de boeven de bergvlakte verlaten,
+na haar verwoest te hebben!
+
+"En mijnheer Harbert?" vroeg Nab.
+
+Gideon Spilett ging naar het wagentje.
+
+Harbert lag buiten kennis!
+
+
+
+
+
+XIX.
+
+	Harbert in het Rotshuis.--Nab verhaalt wat er heeft plaats
+	gehad.--Bezoek van Cyrus Smith aan de vlakte.--Verwoesting.--De
+	kolonisten weerloos tegen de ziekte.--De schors van den
+	wilg.--Een doodelijke koorts.--Top blaft weder.
+
+
+Noch aan de boeven, noch aan het gevaar dat het Rotshuis dreigde,
+noch aan de verwoesting van de bergvlakte, werd meer gedacht. De
+toestand van Harbert eischte op dat oogenblik ieders aandacht. Zou
+het vervoeren noodlottig voor hem geweest zijn en zijn wonden zich
+weder geopend hebben? De reporter kon het nog niet zeggen, maar hij
+en zijn lotgenooten waren wanhopend.
+
+Harbert werd zoo voorzichtig mogelijk binnen het Rotshuis
+gebracht. Door de goede zorgen kwam hij weldra weder bij. Hij
+glimlachte even, toen hij zag, dat hij weer in zijn eigen kamer lag,
+maar was zoo verzwakt, dat hij nauwelijks een woord kon uiten.
+
+Gideon Spilett onderzocht zijn wonden. Zij waren niet weder opengegaan,
+zooals hij gevreesd had, daar zij nog niet voldoende geheeld
+waren. Vanwaar dan die instorting? Waardoor was Harbert verergerd?
+
+De reporter en Pencroff bleven bij het bed, terwijl de knaap
+koortsachtig insliep.
+
+Cyrus Smith vertelde intusschen aan Nab, wat er in de kraal was
+voorgevallen en Nab verhaalde zijn meester wederkeerig hetgeen op de
+bergvlakte gebeurd was.
+
+Eerst den vorigen nacht hadden de boeven zich aan den zoom van het
+bosch vertoond. Nab, die bij het gevogelte waakte, had niet geaarzeld
+op een van die zeeroovers, die de beek wilde oversteken, vuur te
+geven; maar in dien stikdonkeren nacht, had hij niet geweten of de
+ellendeling getroffen was. Het was in ieder geval niet voldoende
+geweest om de bende af te weren en Nab had nog maar juist den tijd
+gehad om naar het Rotshuis terug te keeren, waar hij zich ten minste
+in veiligheid bevond.
+
+Maar wat te doen? Hoe de verwoesting te beletten, waarmede de boeven
+de bergvlakte bedreigden? Had Nab een middel om zijn meester te
+waarschuwen? En in welken toestand bevonden zich de bewoners van de
+kraal op dat oogenblik?
+
+De ingenieur was op 11 November vertrokken en nu was het den
+29sten. Negentien dagen lang had Nab dus geen ander bericht gehad,
+dan dat hetwelk hem door Top gebracht was. Ayrton verdwenen, Harbert
+ernstig gewond, de ingenieur, de reporter en de zeeman, als het ware
+in de kraal gevangen!
+
+Nab was radeloos en wist niet wat te doen, toen hij eindelijk op de
+gedachte kwam Jup te gebruiken, en deze een bericht toe te vertrouwen.
+
+Jup begreep het woord "kraal" en kende den weg. Het was nog geen
+dag. De vlugge aap zou wel onopgemerkt door het bosch komen en de
+boeven zouden in ieder geval meenen dat hij daar in thuis hoorde.
+
+Nab aarzelde niet. Hij schreef het briefje en bond het aan den hals
+van Jup, bracht den aap buiten het Rotshuis en herhaalde een paar
+maal de woorden:
+
+"Jup! Jup! kraal! kraal!"
+
+Het dier begreep het, liet zich langs het koord afglijden en verdween
+binnen weinige oogenblikken in de duisternis, zonder dat het de
+aandacht der boeven getrokken had.
+
+"Gij hebt goed gehandeld, Nab," zeide Cyrus Smith, "maar gij hadt
+misschien nog beter gedaan met ons niet te waarschuwen."
+
+Cyrus Smith dacht bij deze woorden aan Harbert, wiens toestand zeer
+verergerd scheen door het vervoeren.
+
+Nab vertelde vervolgens, dat de boeven zich niet weer vertoond
+hadden. Daar zij het aantal bewoners van het eiland niet kenden,
+dachten zij misschien dat het Rotshuis door een aanzienlijken troep
+verdedigd werd. De bergvlakte lag echter buiten de geweerschoten van
+het Rotshuis en daarop konden zij zich derhalve wagen. Daar richtten
+zij de vreeselijke verwoesting aan, die Pencroff schier tot wanhoop
+had gebracht en verlieten de bergvlakte slechts een half uur vóor de
+komst der kolonisten, welke zij nog in de kraal gevangen waanden.
+
+Nab had zijn schuilplaats verlaten. Hij was naar de bergvlakte gegaan,
+op gevaar af door een kogel getroffen te worden, om te trachten
+den brand te blusschen; hij had, maar tevergeefs, tegen de vlammen
+gestreden, tot op het oogenblik, dat zijn metgezellen zich aan den
+zoom van het bosch vertoonden.
+
+De tegenwoordigheid der boeven was een bestendige bedreiging voor
+de kolonisten van het eiland Lincoln, die tot nog toe zoo gelukkig
+geleefd hadden, maar nog op grooter rampen bedacht moesten zijn!
+
+Gideon Spilett bleef in het Rotshuis bij Harbert en Pencroff, terwijl
+Cyrus Smith, vergezeld van Nab, zelf wilde gaan zien welken omvang
+de verwoesting had.
+
+De beide mannen volgden de Mercy, maar zagen niets dat hun verdacht
+voorkwam.
+
+Mogelijk wisten de boeven, dat de kolonisten weder in het Rotshuis
+waren, daar zij hen wellicht hadden zien aankomen van de kraal;
+of wel, zij waren na de verwoesting van de bergvlakte in het bosch
+gevlucht en hadden niets van de terugkomst bemerkt.
+
+In het eerste geval zouden de roovers naar de kraal gaan, die nu
+onverdedigd was en die zulk een kostbare prooi voor hen bevatte.
+
+In het tweede geval zouden zij waarschijnlijk naar hun kampplaats
+terugkeeren en een goede gelegenheid afwachten om nogmaals den aanval
+te wagen.
+
+Het beste ware hen te voorkomen; maar elke onderneming om het eiland
+van die schurken te bevrijden, hing geheel af van den toestand van
+Harbert. Cyrus Smith had inderdaad al zijn krachten wel noodig,
+en niemand mocht op dit oogenblik het Rotshuis verlaten.
+
+De ingenieur en Nab kwamen op de bergvlakte. De velden waren
+platgetrapt en de oogst was verwoest. Gelukkig bezat men zaad genoeg
+om deze schade te herstellen.
+
+De molen, de stal en andere gebouwen waren allen door de vlammen
+verteerd. Enkele dieren, die gevlucht waren, dwaalden nog over de
+bergvlakte. De vogels, die gedurende den brand naar het meer de wijk
+hadden genomen, keerden reeds weder naar hun woning terug. Alles zou
+daar opnieuw gebouwd moeten worden.
+
+Cyrus Smith zag bleeker dan gewoonlijk; inwendig ziedde zijn toorn,
+die hij met moeite bedwong, maar hij sprak geen woord. Hij wierp een
+laatsten blik op zijn verwoeste velden, op de rookwolken, die nog
+uit de bouwvallen opstegen en keerde toen naar het Rotshuis terug.
+
+De volgende dagen waren treuriger dan de kolonisten nog op het eiland
+beleefd hadden. De toestand van Harbert werd slimmer, hij begon reeds
+te ijlen en men had geen andere geneesmiddelen dan verfrisschende
+dranken. De koorts was nog niet hevig, maar zij keerde weldra op
+bepaalde tijden terug.
+
+Den 6den December zeide Gideon Spilett tot Cyrus Smith:
+
+"Men moet haar tegengaan, wij moeten iets hebben dat de koorts doet
+afnemen, maar wij bezitten geen kina."
+
+"Neen," hernam Gideon Spilett, "maar aan den oever van het meer staan
+wilgen, en de bast van den wilgeboom kan somtijds de kina vervangen."
+
+"Laten wij dit onmiddellijk beproeven!" antwoordde de ingenieur.
+
+Cyrus Smith ging zelf de schors halen; hij stampte haar vervolgens
+fijn en nog denzelfden avond gaf men Harbert het poeder in.
+
+Dien nacht en den volgenden dag bleef de koorts weg. Pencroff kreeg
+weder eenige hoop. Gideon Spilett echter zeide niets.
+
+Er vertoonden zich andere verschijnselen, die de reporter ten hoogste
+verontrustten. Het verstand van Harbert werd meer en meer beneveld
+en hij begon erger te ijlen.
+
+Gideon Spilett riep den ingenieur ter zijde.
+
+"Het is een zenuwkoorts!"
+
+"Een zenuwkoorts!" riep Cyrus Smith uit. "Gij vergist u, Spilett. Een
+zenuwkoorts komt niet plotseling op...."
+
+"Ik vergis mij niet," antwoordde de reporter. "Harbert heeft de
+kiem er van reeds in het bosch gekregen. Hij heeft toen den eersten
+aanval er van gehad. Komt er een tweede en voorkomen wij een derde
+niet.... dan is hij verloren!...."
+
+"Maar de schors van den wilgeboom."
+
+"Die is niet krachtig genoeg," antwoordde de reporter, "en voorkomt
+men hem niet, dan is een derde aanval van die koorts altijd doodelijk!"
+
+Pencroff had dit gesprek gelukkig niet gehoord. Hij zou krankzinnig
+zijn geworden.
+
+Men begrijpt in welke onrust de ingenieur en de reporter den 7den
+December en den volgenden nacht doorbrachten.
+
+Midden op den dag herhaalde zich de aanval. De crisis was
+vreeselijk. Harbert voelde dat hij verloren was! Hij strekte zijn
+armen uit naar Cyrus Smith, naar Spilett, naar Pencroff!.... Hij wilde
+niet sterven!.... Het was een hartverscheurend schouwspel! Men moest
+Pencroff verwijderen.
+
+Deze aanval duurde vijf uur. Harbert zou blijkbaar een derden niet
+kunnen doorstaan. Hij ijlde den ganschen nacht.... verviel dan weder
+in een toestand van verdooving, zoodat Gideon Spilett verscheiden
+malen dacht dat hij bezweken was; hij zeide tot Cyrus Smith:
+
+"Als wij hem vóor morgen niet een krachtiger tegenmiddel geven,
+dan is Harbert dood!"
+
+De nacht brak aan,--waarschijnlijk de laatste nacht van dat moedige,
+verstandige, goede kind, van wien allen evenveel hielden! Het eenige
+geneesmiddel tegen die vreeselijke koorts, het eenige kruid, waardoor
+men haar tegen kon gaan, was op het eiland Lincoln niet te vinden. Den
+nacht van 8 op 9 December bracht hij ijlende door. Zijn brein was
+geheel beneveld, zijn hersens waren aangetast, hij kon reeds niemand
+meer herkennen.
+
+Zou hij in het leven blijven tot den volgenden dag, tot dien
+derden aanval, die hem in ieder geval zou dooden? het was niet
+waarschijnlijk. Zijn krachten waren uitgeput, en wanneer hij zonder
+koorts was, lag hij, als het ware, bewusteloos.
+
+Tegen drie uur in den morgen uitte Harbert een schellen kreet. Hij
+scheen aan een vreeselijk zenuwtoeval ten prooi. Nab, die bij
+hem waakte, snelde verschrikt naar de aangrenzende kamer, om zijn
+metgezellen te wekken.
+
+Op dat oogenblik blafte Top op zonderlinge wijze....
+
+Allen gingen onmiddellijk naar binnen en hielden den stervenden knaap
+vast, die uit zijn bed wilde springen. Gideon Spilett vatte zijn arm
+en voelde dat zijn pols zich langzamerhand herstelde....
+
+Het was vijf uur in den morgen. De eerste stralen der opkomende zon
+drongen door de vensters van het Rotshuis. Het zou een prachtige dag
+worden.... de laatste levensdag van den armen Harbert!....
+
+Er viel een zonnestraal op de tafel naast het bed.
+
+Pencroff uitte een kreet en wees op iets dat op die tafel stond....
+
+Het was een langwerpig doosje, op welks deksel stond:
+
+
+	Sulphas quinine.
+
+
+
+
+
+XX.
+
+	Onoplosbaar geheim.--Beterschap van Harbert.--Nog onbezochte
+	streken.--Toebereidselen voor het vertrek.--Eerste dag.--De
+	nacht.--Tweede dag.--Voetstappen in het bosch.--Aankomst op
+	kaap Hagedis.
+
+
+Gideon Spilett nam het doosje en opende het. Het bevatte twee honderd
+grein van een wit poeder, dat hij aan de lippen bracht. De scherp
+bittere smaak van deze zelfstandigheid liet hem geen oogenblik in
+twijfel. Het was de kostbare quinine, het geneesmiddel der koorts
+bij uitnemendheid.
+
+Men moest zonder dralen dit poeder aan Harbert ingeven. Men kon later
+bespreken hoe het er gekomen kon zijn.
+
+"Koffie!" vroeg Gideon Spilett.
+
+Nab bediende hem zoo snel mogelijk; de reporter wierp ongeveer 10
+gram van de quinine in de koffie, die hij vervolgens aan Harbert
+liet drinken.
+
+Het was nog niet te laat, want de derde aanval van koorts had zich
+nog niet herhaald!
+
+En tot geruststelling kan gezegd worden, dat deze derde aanval zich
+niet voordeed.
+
+Allen hadden weder hoop gekregen. De geheimzinnige macht had zich
+weder geopenbaard, en op een oogenblik waarop men aan haar wanhoopte!
+
+Na verloop van eenige uren sliep Harbert rustiger in. De kolonisten
+konden toen over dit voorval spreken. De tusschenkomst van den
+onbekende was nu duidelijker dan ooit. Maar hoe had hij in den nacht
+tot binnen het Rotshuis kunnen dringen? Dit was onverklaarbaar, en
+de wijze waarop de "Genius van het eiland" te werk ging, was even
+wonderbaarlijk als de Genius zelf.
+
+Om de drie uur werd Harbert de quinine ingegeven.
+
+Reeds den volgenden dag bemerkte men verbetering in den toestand. Hij
+was wel is waar nog niet genezen en de koorts zou zich nog wel
+herhalen, maar het ontbrak hem niet aan hulp. Het geneesmiddel was
+immers bij de hand en waarschijnlijk hij, die het gegeven had, niet
+ver verwijderd! In éen woord, ieders hart was weder met hoop vervuld!
+
+Deze hoop werd niet teleurgesteld. Tien dagen later begon Harbert
+te herstellen. Pencroff was buiten zich zelf van vreugde en wist
+niet op welke wijze zijn dankbaarheid te toonen aan Gideon Spilett,
+dien hij van nu af dokter Spilett noemde.
+
+Nu moest men echter den waren geneesheer ontdekken.
+
+"Wij zullen hem wel vinden," zeide de zeeman.
+
+En deze man kon rekenen op een omhelzing, zooals Pencroff alleen in
+staat was die te geven.
+
+De maand December verliep en met deze het jaar 1867, waarin de
+kolonisten van het eiland Lincoln zoo zwaar beproefd werden.
+
+Gedurende al dien tijd waren de boeven niet weder in den omtrek van
+het Rotshuis verschenen. Van Ayrton hoorde men niets, en hoopten
+ook de ingenieur en Harbert hem terug te vinden, hun metgezellen
+twijfelden niet of de ongelukkige was omgekomen. Men kon echter niet
+in die onzekerheid blijven, en zoodra Harbert voldoende hersteld zou
+zijn, wilde men een verkenning ondernemen, waarvan de uitslag van
+het hoogste gewicht moest zijn.
+
+De maand Januari werd besteed om de bergvlakte weder in orde te
+brengen; Cyrus Smith wilde echter nog wachten met het hernieuwen van
+den molen, den stal en de andere gebouwen, daar een tweede bezoek
+van de roovers op de vlakte niet onmogelijk was.
+
+Harbert was in de laatste helft der maand in zoover hersteld, dat
+hij op de bergvlakte mocht wandelen. Eenige zeebaden, die hij met
+Pencroff en Nab had genomen, hadden niet weinig tot zijn herstel
+bijgebracht. Cyrus Smith bepaalde den dag van hun vertrek op 15
+Februari.
+
+Er werden reeds de noodige maatregelen voor deze reis genomen, want
+de kolonisten waren vast besloten het Rotshuis niet meer te betreden,
+voordat hun doel bereikt was: zij wilden vooreerst de boeven verjagen
+en Ayrton vinden, indien hij nog leefde; in de tweede plaats hem
+ontdekken, die zoo blijkbaar een beslissenden invloed op het lot der
+kolonisten uitoefende.
+
+Bij het aanbreken van den dag van 15 Februari begaven zich allen,
+behalve Pencroff, die zou sluiten, buiten het Rotshuis.
+
+Er was overeengekomen, dat niemand in de woning zou achterblijven. Jup
+en Top maakten alzoo deel uit van de expeditie. De ladders van het
+Rotshuis, die vroeger gebruikt waren, werden naar de Schoorsteenen
+gebracht en diep onder het zand begraven, zoodat men ze bij de
+terugkomst kon gebruiken, want de hijschmachine was geheel afgenomen
+en elke inval in het Rotshuis dus schier onmogelijk.
+
+Daarna liet Pencroff zich door middel van een touw op den grond zakken.
+
+Het was prachtig weer.
+
+"Het zal een warm dagje worden!" zeide de reporter vroolijk.
+
+"Kom, kom! dokter Spilett!" antwoordde Pencroff, "wij loopen in de
+schaduw en zullen zelfs de zon niet te zien krijgen!"
+
+"Voorwaarts!" zeide de ingenieur.
+
+Op de kust, bij de Schoorsteenen, wachtte het wagentje met de onagga's
+bespannen, waarin zich levensmiddelen, verschillende werktuigen,
+wapenen en munitie bevonden. Nab had voor een draagbare keuken gezorgd
+en de reporter voor alles wat noodig was om in korten tijd een kamp
+op te slaan.
+
+Gideon Spilett had er op aangedrongen, dat Harbert, ten minste
+gedurende de eerste uren van den tocht zou rijden, en de jongeling
+moest zich wel aan het voorschrift van zijn geneesheer onderwerpen.
+
+Nab ging naast de onagga's. Cyrus Smith, de reporter en de zeeman
+stapten vooruit. Top sprong van den een naar den ander. Harbert had Jup
+een plaats naast hem aangeboden, die deze zonder aarzelen aannam. De
+ingenieur herhaalde zijn bevel en de stoet zette zich in beweging.
+
+Nadat men den linkeroever van de Mercy een mijl gevolgd had, begaven
+zij zich in het dichte bosch van het Verre Westen.
+
+In het bosch zagen zij weder die viervoetige en gevleugelde dieren, die
+zij ook op hun eersten tocht ontmoet hadden en Cyrus Smith merkte op:
+
+"Ik geloof, dat zoowel de viervoetige als gevleugelde dieren
+vreesachtiger zijn dan vroeger. Die bosschen zijn kort geleden door
+de boeven doorkruist en wij zullen er zeker hun spoor vinden."
+
+Men zag inderdaad op verscheiden plaatsen sporen van een aantal
+menschen: hier was een tak van een boom afgebroken, misschien met het
+doel om den weg te herkennen; daar lag asch van een uitgedoofd vuur,
+en de indruk van voeten in een vochtig gedeelte van den grond. Maar
+niets duidde aan, dat ergens een langdurig kamp was opgeslagen.
+
+De ingenieur had zijn metgezellen verboden om te jagen. De
+geweerschoten zouden de aandacht der boeven getrokken hebben, die
+misschien in het bosch ronddoolden. Bovendien als men op wild jacht
+maakte, zou men allicht afdwalen en het was streng verboden zich van
+den gemeenschappelijken stoet te verwijderen.
+
+Toen men ongeveer zes mijlen van het Rotshuis verwijderd was, werd het
+bosch dichter en het voortgaan moeilijker. Men moest boomen vellen
+om zich een weg te banen. Cyrus Smith zond echter vooraf Top en Jup
+in dat dikke kreupelhout, en kwamen zij terug zonder dat zij iets te
+kennen gaven, dan had men ook niets te vreezen, noch van de boeven,
+noch van wilde dieren.
+
+Dien avond kampeerden de kolonisten op ongeveer negen mijlen van het
+Rotshuis, aan den oever van een kleinen zijtak van de Mercy.
+
+Men gebruikte een flink maal, want de kolonisten waren uitgehongerd en
+daarop werden de noodige maatregelen genomen, opdat de nacht rustig
+zou voorbijgaan. Wanneer de ingenieur slechts te doen had gehad met
+wilde dieren, jaguars of anderen, dan zou hij rondom zijn kamp vuren
+hebben aangelegd, hetgeen voldoende verdediging geweest ware; maar de
+boeven zouden er eerder door aangetrokken dan teruggehouden worden,
+en daarom was het beter dat men in de diepste duisternis bleef.
+
+Twee kolonisten zouden samen waken en om de twee uur hun makkers
+wekken. Daar Harbert, ondanks zijn verzet, uitgesloten werd, hadden
+Pencroff en Gideon Spilett en de ingenieur met Nab beurtelings
+de wacht.
+
+De nacht ging voorbij zonder dat er iets voorviel en de tocht door
+het bosch werd voortgezet.
+
+Dien dag kon men slechts zes mijlen afleggen daar men zich letterlijk
+met de bijl een weg moest banen.
+
+Hier en daar vond men nog sporen van de boeven. Bij een vuur dat kort
+geleden scheen uitgebluscht, zagen de kolonisten voetstappen die zij
+aandachtig opnamen. Door van alle de lengte en breedte te meten vond
+men gemakkelijk de indrukken van vijf menschen terug. De vijf boeven
+hadden daar waarschijnlijk gekampeerd, maar--en dit werd nauwkeurig
+onderzocht--men kon den zesden voetstap niet vinden, die in dat geval
+van Ayrton moest geweest zijn.
+
+"Ayrton was niet bij hen!" zeide Harbert.
+
+"Neen," antwoordde Pencroff, "en dat hij niet bij hen was, is omdat
+die schurken hem reeds gedood hebben! Maar hebben die ellendelingen
+dan geen hol, dat men ze als tijgers kan vervolgen!"
+
+"Neen," zeide de reporter. "Het is zeer waarschijnlijk, dat zij
+rondzwerven en het is hun belang om zoo lang rond te dwalen tot op
+het oogenblik dat zij meester van het eiland zijn."
+
+"Meester van het eiland!" riep de zeeman uit. "Meester van het
+eiland!...." herhaalde hij, en zijn stem was gesmoord alsof zijn keel
+met een ijzeren vuist werd toegeknepen. Toen zeide hij kalmer:
+
+"Weet gij, mijnheer Cyrus, welken kogel ik in mijn geweer heb?"
+
+"Neen, Pencroff."
+
+"De kogel, die de borst van Harbert doorboord heeft, en ik verzeker u,
+dat deze zijn doel niet zal missen!"
+
+Maar deze rechtvaardige wraak kon het leven niet aan Ayrton teruggeven
+en door het onderzoek der voetstappen moest men wel tot de overtuiging
+komen, dat er geen hoop meer bestond hem ooit terug te zien.
+
+Dien avond werd het kamp op veertien mijlen van het Rotshuis opgeslagen
+en Cyrus Smith meende dat men niet meer dan vijf mijlen van kaap
+Hagedis kon verwijderd zijn.
+
+Den volgenden dag bereikte men dan ook het schiereiland; het bosch was
+in zijn geheele lengte doorsneden, maar men had geen spoor gevonden
+van de schuilplaats der boeven, noch van de plek waar de geheimzinnige
+onbekende verblijf hield.
+
+
+
+
+
+XXI.
+
+	Onderzoek van het slangen-schiereiland.--Kamp aan den
+	mond der waterval-rivier.--Zes honderd schreden van de
+	kraal.--Verkenning door Gideon Spilett en Pencroff.--Hun
+	terugkomst.--Allen vooruit.--Een open deur.--Een verlicht
+	venster.--Bij het maanlicht.
+
+
+Den 18den Februari bracht men weder door met vergeefs te zoeken naar
+een spoor van de indringers.
+
+"Het verwondert mij niet," zeide Cyrus Smith tot zijn lotgenooten. "Zij
+hebben bij hun ontschepen aan Wrakpunt ongeveer denzelfden weg gevolgd,
+dien wij nu gehouden hebben. Dit verklaart ook de voetstappen, welke
+wij in het bosch hebben bespeurd. Maar op de kust gekomen begrepen
+zij weldra, dat er geen goede schuilplaats te vinden was, toen zijn
+zij noordelijk gegaan en hebben de kraal ontdekt...."
+
+"Waar zij nu misschien zijn teruggekeerd...." zeide Pencroff.
+
+"Ik geloof het niet," antwoordde de ingenieur, "want zij kunnen
+toch licht begrijpen, dat wij ons onderzoek ook derwaarts zullen
+uitstrekken. De kraal is voor hen slechts een magazijn en geen vaste
+verblijfplaats."
+
+"Ik ben het met Cyrus eens," zeide de reporter, "en de boeven zullen
+te midden van de rotsen bij den Franklinberg een schuilplaats gezocht
+hebben."
+
+"Dan regelrecht naar de kraal, mijnheer Cyrus!" riep Pencroff. "Wij
+moeten er een eind aan maken en wij hebben tot nog toe slechts tijd
+laten verloren gaan!"
+
+"Neen, vriend," antwoordde de ingenieur. "Gij vergeet dat wij er
+belang bij hadden te weten of er niet ergens een woning in het bosch
+van het Verre Westen verborgen was. Onze verkenning leidde tot een
+dubbel doel, Pencroff. Moesten wij van den eenen kant de misdaad
+straffen, van de andere zijde moesten wij onze dankbaarheid betoonen!"
+
+"Dat is goed gesproken, mijnheer Cyrus," antwoordde de zeeman. "Ik
+geloof echter, dat wij dien heer niet zullen vinden tenzij hij dit
+zelf verlangen mocht!"
+
+Pencroff uitte slechts de gedachte, die allen daaromtrent
+hadden. Waarschijnlijk zou de woning van den onbekende even
+geheimzinnig zijn als hij zelf was.
+
+Den 19den Februari volgden de kolonisten de rivier langs den
+linkeroever en bevonden zij zich op zes mijlen van den berg Franklin.
+
+Het plan van den ingenieur was om de vallei waardoor de rivier liep
+nauwkeurig te onderzoeken en voorzichtig den omtrek van de kraal
+te bereiken; was de kraal bewoond, dan zou men haar overrompelen,
+bevond er zich niemand in, dan zou men er het hoofdkwartier van maken,
+vanwaar alle verkenningen zouden uitgaan.
+
+Tegen vijf uur in den avond hield de stoet op ongeveer zes honderd
+pas van de kraal stil.
+
+Men moest dus de kraal verkennen, om te weten of zij bewoond was. Ging
+men er op klaarlichten dag heen, dan zou men zich blootstellen aan
+een schot, zooals Harbert ontvangen had. Men zou dus wachten tot de
+nacht inviel.
+
+Gideon Spilett wilde onmiddellijk op verkenning uitgaan en Pencroff
+zou hem gaarne vergezeld hebben.
+
+"Neen, vrienden," zeide de ingenieur. "Wacht tot van nacht. Ik wil
+niet, dat een van u zich op klaarlichten dag blootstelt."
+
+"Maar, mijnheer Cyrus...." begon de zeeman, die weinig genegen was
+om te gehoorzamen.
+
+"Ik verzoek het u, Pencroff," zeide de ingenieur.
+
+"In vredes naam dan!" antwoordde de zeeman, die aan zijn toorn lucht
+gaf door zijn ganschen voorraad zeemansvloeken over de boeven uit
+te storten.
+
+Tegen acht uur in den avond was het donker genoeg om de verkenning
+te beginnen. Gideon Spilett verklaarde zich bereid om met Pencroff
+te vertrekken. Cyrus Smith keurde het goed. Top en Jup zouden bij
+den ingenieur, Harbert en Nab blijven, want zij zouden hun meesters
+wellicht hebben verraden, door ter ongelegener tijd, te blaffen of
+te schreeuwen.
+
+"Waag u niet onvoorzichtig," beval Cyrus Smith den zeeman en den
+reporter aan. "Gij behoeft de kraal niet te vermeesteren, gij moet
+slechts ontdekken of zij bewoond is, ja dan neen."
+
+"Wij beloven het," zeide Pencroff.
+
+Beiden vertrokken.
+
+Langzaam schreden de reporter en Pencroff voort; zij hielden stil bij
+elk geluid dat hun verdacht voorkwam en bleven op eenigen afstand
+van elkander, waardoor zij beter tegen kogels waren beveiligd. Elk
+oogenblik verwachtten zij een schot te zullen hooren.
+
+Vijf minuten later hadden zij den zoom van het bosch bereikt.
+
+Zij stonden stil. Op dertig passen bevond zich de deur van de kraal,
+die gesloten scheen. Tusschen die deur en den zoom van het bosch lag
+de gevaarlijke streek, want een kogel, van achter de omheining der
+kraal geschoten, moest ieder treffen, die zich in deze open vlakte
+van het bosch waagde.
+
+De nacht was nog niet geheel ingevallen en in de schemering kon men
+alles nog vrij duidelijk onderscheiden.
+
+Gideon Spilett en Pencroff waren de mannen niet om licht terug te
+deinzen, maar zij wisten dat een onvoorzichtigheid van hun kant,
+waarvan zij de eerste slachtoffers zouden zijn, ook hun metgezellen
+zou treffen. Wat zou er van Cyrus Smith, Nab en Harbert worden,
+als zij dood waren?
+
+Toch wilde Pencroff, die weder driftig werd, toen hij zoo dicht bij de
+kraal kwam, waar hij dacht dat de roovers waren, voorwaarts snellen;
+de reporter hield hem echter met krachtige hand terug.
+
+"Binnen weinige oogenblikken zal het geheel nacht zijn," fluisterde
+hij hem in het oor.
+
+Pencroff bedwong zich met weerzin, maar luisterde toch naar den raad
+van Gideon Spilett.
+
+Eindelijk was het oogenblik gekomen.
+
+De reporter had de kraal niet uit het oog verloren; zij scheen geheel
+verlaten. Indien de boeven er waren, zouden zij toch een van hen op
+wacht gezet hebben, om te voorkomen dat zij overvallen werden.
+
+Gideon Spilett drukte de hand van zijn metgezel en beiden slopen naar
+de kraal, terwijl zij hun geweren gereed hielden.
+
+Zij kwamen bij de deur zonder dat de duisternis door een lichtstraal
+verhelderd werd.
+
+Pencroff trachtte haar te openen, daar hij evenals de reporter vermoed
+had, dat zij gesloten was. De zeeman zag echter dat van buiten de
+grendels er niet voor waren geschoven.
+
+Daaruit kon men dus opmaken dat de boeven de kraal bewoonden, en dat
+zij de deur zoo gesloten hadden, dat men haar niet kon open breken.
+
+Gideon Spilett en Pencroff luisterden.
+
+Geen geluid kwam er van binnen. De schapen en geiten, die
+waarschijnlijk in hun stallen sliepen, stoorden de kalmte van den
+nacht niet.
+
+Toen de reporter en de zeeman niets hoorden, vroegen zij zich zelven
+af of zij niet over de omheining zouden klimmen en op die wijze in
+de kraal dringen. Dit was tegen het bevel van Cyrus Smith.
+
+De poging kon slagen, maar zij kon ook mislukken. Waren de boeven
+op niets bedacht, waren zij niet met de expeditie tegen hen bekend,
+in een woord, was er op dit oogenblik een kans om hen te overvallen,
+mocht men dan die kans verloren laten gaan, door onbedacht over de
+heining te klimmen?
+
+De reporter achtte het beter te wachten, om de kraal binnen te dringen
+tot alle kolonisten vereenigd waren. Zeker was het dat men zonder
+gezien te worden bij de deur kon komen en dat de omheining niet bewaakt
+scheen. Voor het oogenblik moest men dus slechts trachten spoedig de
+andere kolonisten weder te bereiken en met hen te beraadslagen.
+
+De ingenieur was weldra van alles op de hoogte gebracht.
+
+"Welnu," zeide hij na een oogenblik te hebben nagedacht, "ik geloof
+nu dat de boeven niet in de kraal zijn."
+
+"Wij zouden het zeker weten," antwoordde Pencroff, "wanneer wij over
+de omheining waren geklommen."
+
+"Naar de kraal, vrienden!" zeide Cyrus Smith.
+
+"Zullen wij den wagen achterlaten?" vroeg Nab.
+
+"Neen," antwoordde de ingenieur, "daarin zijn onze munitie en de
+levensmiddelen; zoo noodig zal zij ons tot verschansing dienen.
+
+"Voorwaarts dan!" zeide Gideon Spilett.
+
+Alles was nog even stil. De kolonisten waren gereed vuur te geven. Op
+bevel van Pencroff bleef Jup achter. Nab hield Top vast opdat hij
+niet vooruit zou snellen.
+
+Weldra waren zij bij de kraal. Er was geen schot gevallen. De onagga's
+hielden met Nab voor de omheining stil. De ingenieur, de reporter,
+Harbert en Pencroff gingen naar de deur, om te zien of zij van binnen
+gebarricadeerd was....
+
+Zij stond half open!
+
+"Maar wat hebt gij dan gezegd?" vroeg de ingenieur aan den zeeman en
+Gideon Spilett.
+
+Beiden waren verstomd.
+
+"Op mijn woord," zeide Pencroff, "die deur was zoo even gesloten!"
+
+Toen aarzelden de kolonisten. Waren de boeven dan in de kraal
+toen Pencroff en Spilett hun verkenning deden? Men kon er niet aan
+twijfelen, omdat de deur, welke toen gesloten was, slechts door hen
+kon geopend zijn! Waren zij er nog, of was er een van hen uitgegaan?
+
+Deze vragen rezen allen tegelijk bij de kolonisten op, maar hoe ze
+te beantwoorden.
+
+Op dat oogenblik kwam Harbert terug, die zich een paar schreden in
+de omheining had gewaagd en vatte verschrikt de hand van Cyrus Smith.
+
+"Wat is er?" vroeg de ingenieur.
+
+"Een licht!"
+
+"In het huis?"
+
+"Ja!"
+
+Alle vijf drongen zij naar voren, en inderdaad zagen zij door het
+venster een zwak licht.
+
+Cyrus Smith nam spoedig een besluit.
+
+"Het is een goede kans," zeide hij tot zijn metgezellen, "de
+boeven zijn in dit huis gesloten en op niets bedacht! Zij zijn
+ons! Voorwaarts!"
+
+De kolonisten slopen vervolgens binnen de omheining met hun geweren
+gereed om vuur te geven. De wagen was buiten gelaten onder hoede van
+Jup en Top, die er voorzichtigheidshalve aan vastgebonden waren.
+
+De kraal was overigens donker en verlaten.
+
+Binnen weinige oogenblikken waren allen bij het huis, voor de deur,
+die gesloten was.
+
+Cyrus Smith gaf met zijn hand een teeken, dat niemand zich zou bewegen,
+en hij naderde het venster, dat van binnen zwak verlicht was.
+
+Hij wierp een blik in de kamer.
+
+Op tafel stond een lantaarn te branden. Bij die tafel was het bed
+dat voor Ayrton gediend had.
+
+Op dat bed lag een man.
+
+Plotseling deinsde Cyrus Smith ter zijde en riep met gesmoorde stem:
+
+"Ayrton!"
+
+Aanstonds werd de deur opengedrongen en allen wierpen zich in het
+vertrek.
+
+Ayrton scheen te slapen. Zijn uiterlijk bewees dat hij lang en veel
+geleden had. Hij had diepe wonden aan handen en voeten.
+
+Cyrus Smith boog zich over hem.
+
+"Ayrton!" riep de ingenieur, terwijl hij den arm vatte van hem,
+dien hij zoo onverwacht terugvond.
+
+Ayrton opende zijn oogen, en zag Cyrus Smith en de anderen aan:
+
+"Zijt gij het!" riep hij uit. "Gij?"
+
+"Ayrton! Ayrton!" herhaalde Cyrus Smith.
+
+"Waar ben ik?"
+
+"In de kraal!"
+
+"Alleen?"
+
+"Ja."
+
+"Maar zij zullen komen!" riep Ayrton uit. "Verdedig u! Verdedig u!"
+
+En hij zonk uitgeput achterover.
+
+"Spilett," zeide de ingenieur, "wij kunnen elk oogenblik aangevallen
+worden. Laat den wagen binnen de kraal komen. Versper de deur en komt
+allen hier."
+
+Pencroff, Nab en de reporter brachten de bevelen van den ingenieur
+zoo snel mogelijk ten uitvoer. Men mocht geen minuut verloren laten
+gaan. Misschien was de wagen reeds in handen der boeven.
+
+In een oogwenk waren zij bij Jup en Top, die een dof gebrom liet
+hooren.
+
+De ingenieur verliet Ayrton en ging buiten het huis, gereed om vuur
+te geven. Harbert volgde hem.
+
+Op dat oogenblik verscheen de maan boven het bosch en verspreidde
+haar wit licht over de kraal.
+
+Weldra kwam een zwarte massa nader bij. Het was de wagen met de
+onagga's en Cyrus Smith hoorde de deur goed sluiten.
+
+Maar Top rukte zich op hetzelfde oogenblik los, snelde naar de kraal
+en blafte woedend.
+
+"Geeft acht, vrienden, houdt u gereed...." riep Cyrus Smith.
+
+De kolonisten verbeidden het oogenblik om vuur te geven. Top blafte
+nog steeds, en Jup, welke naar den hond geloopen was, liet een scherp
+sissend geluid hooren.
+
+De kolonisten volgden hen en kwamen bij den oever van de beek door
+zware boomen beschaduwd.
+
+En wat zagen zij daar in het volle maanlicht?
+
+Vijf lijken op den grond uitgestrekt!
+
+Het waren die der boeven, die vier maanden geleden op het eiland
+Lincoln ontscheept waren!
+
+
+
+
+
+XXII.
+
+	Ayrton's verhaal.--Het plan zijner vroegere makkers.--Hun
+	vestiging in de kraal.--De hooge rechter van het eiland.--De
+	Bonadventure.--Onderzoek bij den Franklinberg.--Onderaardsch
+	gebrom.--Een antwoord van Pencroff.--Op den bodem van den
+	krater.--Terugkeer.
+
+
+Wat was er gebeurd? Wie had de boeven verslagen? Was het Ayrton? Neen,
+want een oogenblik te voren vreesde hij door hen overvallen te worden!
+
+Ayrton verkeerde echter in een toestand van verdooving, waaruit men
+hem niet kon wekken.
+
+De kolonisten wachtten den ganschen nacht, zonder Ayrton te verlaten,
+zonder naar de plaats terug te keeren waar de vijf lijken lagen. Ayrton
+zou waarschijnlijk niets weten van de wijze waarop zij waren omgekomen,
+omdat hij zelf niet wist dat hij in het huis van de kraal was; maar
+hij zou ten minste datgene weten te vertellen wat aan deze vreeselijke
+gebeurtenis was vooraf gegaan.
+
+Den volgenden dag ontwaakte hij uit zijn verdooving en de kolonisten
+toonden hem hoe gelukkig zij waren, nu zij hem bijna ongedeerd weder
+terugvonden, na honderd en vier dagen gescheiden te zijn geweest.
+
+Ayrton vertelde hun in weinig woorden hetgeen voorgevallen was,
+of ten minste hetgeen hij wist.
+
+Daags nadat hij in de kraal gekomen was, dus den 10den November,
+waren de boeven over de omheining geklommen en hadden hem gedurende
+den nacht overvallen. Zij bonden hem; en hij werd meegevoerd naar
+een donker hol, aan den voet van den Franklinberg waar de roovers
+hun schuilplaats hadden.
+
+Men had zijn dood besloten, en men zou hem den volgenden morgen
+ombrengen, toen een der boeven hem herkende en aansprak met den naam,
+dien hij in Australië gevoerd had. Deze ellendelingen zouden Ayrton
+hebben vermoord! Zij spaarden Ben Joyce.
+
+Zijn vroegere metgezellen wilden hem overhalen om weder een der hunnen
+te worden; zij rekenden op hem om zich van het Rotshuis meester te
+maken, om in die onbereikbare woning te dringen en meester van het
+eiland te worden, na de kolonisten er van te hebben omgebracht!
+
+Ayrton weigerde. Hij zou liever sterven dan zijn metgezellen verraden.
+
+Bijna vier maanden bleef hij geboeid en bewaakt in dat hol.
+
+De boeven hadden de kraal kort na hun aankomst op het eiland ontdekt
+en leefden in den omtrek er van, maar woonden er niet.
+
+Den 11den November gaven twee der hunnen vuur op Harbert, toen zij
+onverwachts door de twee kolonisten overvallen werden, maar een
+keerde slechts terug daar zijn makker onder den dolk van Cyrus Smith
+gevallen was.
+
+Men oordeele over de onrust en wanhoop van Ayrton, toen hij dit hoorde
+vertellen. Hij meende dat Harbert dood was, dat er nog slechts vier
+kolonisten leefden die als het ware aan de genade der boeven waren
+overgeleverd!
+
+Gedurende al den tijd dat de kolonisten wegens de ziekte van Harbert
+in de kraal bleven, verlieten de zeeroovers hun hol niet en zelfs na
+de bergvlakte verwoest te hebben, achtten zij het nog niet voorzichtig
+het te verlaten.
+
+Ayrton werd intusschen mishandeld en verwachtte elken dag den dood,
+dien hij overtuigd was, niet te kunnen ontkomen.
+
+De derde week van Februari verliep.
+
+Ayrton hoorde niets van zijn vrienden en hij mocht niet meer hopen hen
+weder te zien! Toen verviel hij in den toestand van verdooving, waarin
+hij niets kon zien, noch hooren. Van dat oogenblik af, dat is te zeggen
+sedert twee dagen, kon hij niet meer zeggen wat er voorgevallen was.
+
+"Maar, mijnheer Cyrus," voegde hij er bij, "hoe is het mogelijk dat
+ik in de kraal ben, daar ik in het hol gevangen zat?"
+
+"Hoe komt het dat de boeven daar midden in de kraal dood liggen
+uitgestrekt?" was de wedervraag van Cyrus Smith.
+
+"Dood!" riep Ayrton uit, terwijl hij, ondanks zijn zwakte, half
+overeind rees.
+
+Zijn metgezellen steunden hem. Hij wilde opstaan, zij lieten hem
+begaan en allen richtten zich naar de beek.
+
+Het was helder dag.
+
+Op den oever lagen nog de vijf lijken, die plotseling door den dood
+getroffen moesten zijn.
+
+Ayrton stond verpletterd. Cyrus Smith en zijn lotgenooten staarden
+hem aan zonder een woord te zeggen.
+
+Op een teeken van den ingenieur onderzochten Nab en Pencroff deze
+lijken die reeds verstijfd waren door de kou.
+
+Zij droegen geen spoor van verwonding.
+
+Na een nauwkeurig onderzoek vond Pencroff echter aan het voorhoofd
+van den eenen, op de borst van den ander, op den schouder van den
+derde en op den rug van den vierde een klein rood vlekje, een soort
+van buil waarvan men den oorsprong onmogelijk kon bepalen.
+
+"Daar zijn zij getroffen!" zeide Cyrus Smith.
+
+"Maar met welk wapen?" vroeg de reporter.
+
+"Een wapen, dat werkt als de bliksem en waarvan wij het geheim niet
+kennen?"
+
+"En wie heeft hen op die wijze gedood?" vroeg Pencroff.
+
+"De hooge rechter van het eiland," antwoordde Cyrus Smith, "hij die
+Ayrton hier heeft gebracht; hij, wiens macht zich nogmaals heeft
+geopenbaard, hij, die alles voor ons doet wat wij zelf niet kunnen
+doen, en die zich vervolgens voor ons verbergt."
+
+"Laten wij hem dan zoeken," zeide Pencroff.
+
+"Ja, laten wij hem zoeken," antwoordde Cyrus Smith, "maar dat verheven
+wezen, dat zulke wonderen verricht zullen wij niet vinden, dan wanneer
+het hem behaagt ons tot zich te roepen."
+
+Deze onzichtbare beschermer, die hunne eigen daden tot niets maakte,
+ergerde en trof den ingenieur tegelijkertijd. De betrekkelijke
+minderheid, waarin zij daardoor gebracht werden moest zijn hooghartig
+gemoed wel pijnlijk aandoen. Een edelmoedige, die te werk ging op
+eene wijze die elk blijk van dankbaarheid uitsloot, gaf een soort
+van minachting te kennen voor hen, die de weldaden ontvingen, en
+verminderde, volgens Cyrus Smith, in zeker opzicht de waarde van
+de weldaad.
+
+"Laten wij zoeken," zeide hij, "en God geve dat wij eenmaal aan onzen
+hoogen beschermer mogen toonen dat hij niet met ondankbaren te doen
+heeft! Wat zou ik niet geven om hem toch te kunnen vergelden wat hij
+voor ons deed, en hem op onze beurt, ware het ook ten koste van ons
+leven, een dienst te kunnen bewijzen!"
+
+Van dien dag af was dit onderzoek de eenige bezigheid der bewoners
+van het eiland Lincoln. Alles noopte hen het woord te ontdekken dat
+het raadsel zou oplossen en dat woord kon slechts de naam zijn van
+een man, die begaafd was met een waarlijk onverklaarbare en zelfs
+bovennatuurlijke macht.
+
+De kolonisten keerden weder in het huis terug waar Ayrton door hun
+zorg zijn lichamelijke en geestelijke krachten herkreeg.
+
+Nab en Pencroff brachten de lijken naar het bosch, waar zij ze diep
+onder den grond begroeven.
+
+Ayrton werd vervolgens op de hoogte gesteld van hetgeen er gedurende
+zijn afwezigheid was voorgevallen.
+
+"Maar nu," zeide Cyrus Smith toen zijn verhaal geëindigd was. "De
+helft van onze taak is vervuld, maar indien de boeven niet meer zijn
+te vreezen, hebben wij het niet aan ons zelven te danken dat wij
+meester van het eiland zijn."
+
+"Welnu!" antwoordde Gideon Spilett, "laten wij den doolhof in den
+berg Franklin verkennen! Laten wij geen hoekje ondoorzocht laten! Als
+ooit een reporter tegenover een treffend geheim gestaan heeft, ben
+ik het wel."
+
+"En wij zullen niet naar het Rotshuis terugkeeren, voordat wij onzen
+weldoener gevonden hebben," voegde Harbert er bij.
+
+"Ja!" zeide de ingenieur, "wij zullen alles doen wat in onze macht
+is.... maar ik herhaal het, wij zullen hem niet vinden of hij zelf
+moet het toestaan!"
+
+"Zullen wij in de kraal blijven?" vroeg Pencroff.
+
+"Laten wij er blijven," antwoordde Cyrus Smith, "er is provisie
+genoeg, en wij zijn in het middelpunt van onze verkenningen. Wanneer
+het noodig is kan de wagen snel genoeg naar het Rotshuis rijden.
+
+"Goed," zeide de zeeman. "Eén opmerking slechts."
+
+"Welke?"
+
+"Het goede jaargetijde loopt ten einde, en wij moeten niet vergeten
+dat wij nog een tocht op zee te doen hebben."
+
+"Op zee?" vroeg Gideon Spilett.
+
+"Ja, naar het eiland Tabor," antwoordde Pencroff. "Wij moeten er een
+bericht brengen, dat de ligging van ons eiland aangeeft, opdat men
+wete waar Ayrton zich bevindt voor het geval dat het Schotsche jacht
+terug mocht komen om hem te halen."
+
+"Maar, Pencroff," vroeg Ayrton, "hoe zult gij deze reis maken?"
+
+"Met de Bonadventure!"
+
+"De Bonadventure!" riep Ayrton uit.... "Die bestaat niet meer."
+
+"Bestaat mijn Bonadventure niet meer!" schreeuwde Pencroff terwijl
+hij opvloog.
+
+"Neen," antwoordde Ayrton. "De boeven hebben haar in de kleine haven
+ontdekt, nu ongeveer acht dagen geleden, zij hebben zee gekozen,
+en...."
+
+"En?" vroeg Pencroff ademloos.
+
+"En daar zij Bob Harvey niet meer hadden om te sturen, zijn zij tegen
+de rotsen geslagen en het schip werd geheel verbrijzeld!"
+
+"O! die ellendelingen! die roovers! die schurken!" barstte Pencroff
+uit.
+
+"Pencroff," zeide Harbert, terwijl hij de hand van den zeeman vatte,
+"wij zullen een andere Bonadventure maken, een grootere! Wij hebben
+al het ijzer en touwwerk van de brik tot onze beschikking!"
+
+"Maar weet gij wel," antwoordde Pencroff, "dat wij minstens vijf of zes
+maanden noodig hebben om een schip van dertig à veertig ton te bouwen?"
+
+"Wij hebben den tijd voor ons," antwoordde de reporter, "en wij zullen
+dit jaar van onze reis naar het eiland Tabor afzien."
+
+"Wat wilt gij, Pencroff, wij moeten er in berusten," zeide de
+ingenieur, "en ik hoop dat dit uitstel voor ons geen kwade gevolgen
+zal hebben."
+
+"O! mijn Bonadventure! mijn arme Bonadventure!" riep Pencroff wanhopend
+onder het verlies van zijn vaartuig, waarop hij zoo trotsch was!
+
+Het verlies van de Bonadventure was inderdaad een vreeselijke slag
+voor de kolonisten, en er werd besloten dien zoo snel mogelijk te
+herstellen. Vooreerst moest men echter de geheimzinnigste plaatsen
+van het eiland verkennen.
+
+Nog denzelfden dag, 19 Februari, begon men er mee. De geheele week
+zocht men tevergeefs; nergens hoorde of zag men iets, tot eindelijk de
+ingenieur, vergezeld van Gideon Spilett, in een van die onderaardsche
+holen kwamen, die zich tot op honderd voet in den berg uitstrekten;
+daar hoorden zij een dof gerommel, dat door de echo der rotsen nog
+sterker klonk.
+
+Cyrus Smith meende dat het de werking was van onderaardsch vuur.
+
+"Is de vulkaan dan niet geheel uitgedoofd?" vroeg de reporter.
+
+"Het is mogelijk dat, na ons onderzoek van den krater, er van binnen
+weder werking is ontstaan. Elke vulkaan, al meent men dat hij is
+uitgedoofd, kan weder gaan werken."
+
+"Maar, wanneer er een uitbarsting van den Franklin-berg op handen is,"
+vroeg Gideon Spilett, "is er dan geen gevaar voor het eiland Lincoln?"
+
+"Ik geloof het niet," antwoordde de ingenieur. "De krater, dat is te
+zeggen, de veiligheidsklep, bestaat, en de overvloedige damp en lava
+zal, zooals vroeger, ontsnappen door den gewonen uitweg."
+
+"Wanneer de lava zich maar niet een nieuwen weg baant naar het
+vruchtbare gedeelte van het eiland!"
+
+"Waarom, mijn waarde Spilett," vroeg Cyrus Smith, "waarom zou zij
+den weg niet volgen, die haar door de natuur gebaand is?"
+
+"O! de vulkanen zijn wispelturig!" antwoordde de reporter.
+
+Toen Gideon Spilett en de ingenieur weder uit de grot kwamen, vertelden
+zij hun metgezellen hetgeen zij hadden waargenomen.
+
+"Goed!" zeide Pencroff, "laat die vulkaan maar begaan! Maar als hij
+het waagt! Hij zal zijn meester vinden!...."
+
+"In wien?" vroeg Nab.
+
+"In onzen genius, Nab, in onzen genius, die hem zijn krater zal
+sluiten, als hij het waagt dien te openen!"
+
+Het vertrouwen van Pencroff in den genius van het eiland was
+onbegrensd, en diens macht scheen waarlijk eindeloos door de vele
+onverklaarbare daden, welke hij volbracht had; maar hij wist aan de
+nasporingen der kolonisten te ontkomen, want ondanks al hun pogingen,
+al hun ijver, ja meer dan ijver, en de volharding die zij bij hun
+onderzoek aan den dag legden, werd de geheimzinnige schuilplaats
+niet ontdekt.
+
+Tot den 25sten Februari doorzocht men het geheele noordelijke gedeelte
+van het eiland; duinen en rotsen werden beklommen, zij daalden in de
+donkerste holen en geheimzinnigste spelonken af.
+
+Niemand! Niets.
+
+Men moest er nu aan gaan denken om terug te keeren, daar het onderzoek
+niet altijd door kon duren. De kolonisten hadden waarlijk recht te
+gelooven dat het geheimzinnige wezen niet op het eiland verblijf
+hield, en vooral Pencroff en Nab begonnen aan bovennatuurlijke dingen
+te denken.
+
+Den 25sten Februari betraden de kolonisten weder het Rotshuis. En
+door middel van een dubbele koord die door een pijl op het portaal
+voor de deur werd geworpen, herstelden zij de gemeenschap tusschen
+hun woning en den bodem.
+
+Den 25sten Maart vierden zij den derden verjaardag van hun komst op
+het eiland.
+
+
+
+
+
+XXIII.
+
+	Drie jaren zijn verloopen.--Een nieuw schip.--Het
+	besluit.--Voorspoed der kolonie.--De scheepswerf.--De koude
+	van het zuidelijk halfrond.--Pencroff onderwerpt zich.--De
+	Franklin-berg.
+
+
+Drie jaren waren er voorbijgegaan sedert de gevangenen van Richmond
+ontvlucht waren, en hoe menigmaal hadden zij gedurende die drie jaren
+over hun vaderland gesproken, dat hun altijd voor den geest zweefde!
+
+Zij twijfelden niet of de burgerkrijg was geëindigd, en het scheen
+hun onmogelijk, dat de rechtvaardige zaak van het Noorden niet zou
+hebben gezegepraald. Maar wat was er in dien vreeselijken oorlog
+gebeurd? Hoeveel bloed had hij gekost? Welke vrienden van hen waren
+in dien strijd omgekomen? Daarover spraken zij dikwijls, zonder nog de
+dag te zien aanlichten, dat het hun gegeven zou zijn in hun vaderland
+terug te keeren. Was dit dan een droom, die niet te verwezenlijken was?
+
+Slechts op twee wijzen kon die vurige wensch bewaarheid worden:
+of er zou op den een of anderen dag een schip in de nabijheid van
+Lincoln komen, of de kolonisten zouden zelf een vaartuig bouwen,
+dat sterk genoeg was, om tot de meest nabij gelegen kust zee te houden.
+
+"Wanneer onze genius ons ten minste geen middel geeft om naar ons
+vaderland terug te keeren!" zeide Pencroff.
+
+En waarlijk, had men Pencroff en Nab gezegd, dat er een schip van
+drie honderd ton in de Ballonhaven op hen wachtte, het zou hun
+niet verwonderd hebben. Zij waren in een toestand, dat niets hen
+kon verrassen.
+
+Maar Cyrus Smith was minder vertrouwend en raadde hen aan zich bij de
+werkelijkheid te houden; hij deed dit vooral met het oog op het schip,
+dat gebouwd moest worden. Dit was inderdaad een dringende behoefte,
+daar men zoo spoedig mogelijk een bericht naar het eiland Tabor moest
+brengen, waarin de nieuwe verblijfplaats van Ayrton werd vermeld.
+
+De Bonadventure bestond niet meer; er zouden dus minstens zes maanden
+verloopen, voordat een nieuw schip gereed was. De winter nu was op
+handen en de reis zou dus niet voor de volgende lente ondernomen
+kunnen worden.
+
+"Wij hebben dus al den tijd om voor het gunstige jaargetijde gereed
+te zijn," zeide de ingenieur, die met Pencroff er over sprak. "Ik
+geloof, vriend, dat wij nu het beste doen, nu wij toch een ander schip
+moeten maken, er een grootere afmeting aan te geven. De komst van het
+Schotsche jacht naar het eiland Tabor is niet zeker. Het is zelfs
+mogelijk, dat het er verscheiden maanden geleden geweest en weder
+vertrokken is, na te vergeefs naar een spoor van Ayrton te hebben
+gezocht. Zou het daarom niet beter zijn een vaartuig te bouwen, dat
+ons, zoo noodig, naar den polynesischen archipel of naar Nieuw-Zeeland
+kan brengen? Hoe denkt gij daar over?"
+
+"Ik denk, mijnheer Cyrus, ik denk, dat gij even goed een groot,
+als een klein schip kunt bouwen. Het ontbreekt ons aan hout noch aan
+gereedschappen. Het is slechts een quaestie van tijd."
+
+"Hoeveel tijd zou er noodig zijn voor een schip van twee honderd
+vijftig à drie honderd ton?" vroeg Cyrus Smith.
+
+"Minstens zeven of acht maanden," antwoordde Pencroff. "Maar gij moet
+niet vergeten, dat de winter nadert en dat het hout bij strenge kou
+moeilijk te bewerken is. Laten wij dus rekenen op eenige weken staking,
+en wij mogen blijde zijn indien ons schip dan met November gereed is."
+
+"Welnu," antwoordde Cyrus Smith, "dat is juist een goede tijd om
+een reis van eenig belang, hetzij naar Tabor, hetzij naar een meer
+verwijderde kust, te ondernemen."
+
+"Dat is waar, mijnheer Cyrus," antwoordde de zeeman. "Maak dus uw plan,
+de werklieden zijn gereed, en ik geloof dat wij aan Ayrton een goede
+hulp zullen hebben."
+
+Cyrus Smith deelde zijn plan aan zijn metgezellen mede, die het allen
+met hem eens waren.
+
+Cyrus Smith maakte het ontwerp, terwijl de anderen de noodige boomen
+uit het bosch van het Verre Westen velden en naar de Schoorsteenen
+brachten, waar men de werf zou inrichten.
+
+Het spreekt van zelf dat er op de bergvlakte weldra geen spoor
+meer te vinden was van die vreeselijke verwoesting, door de boeven
+teweeggebracht. De molen was weder hersteld, evenals de stal en de
+andere gebouwen. De hokken voor het gevogelte moesten grooter dan de
+eerste maal gemaakt worden, daar het aantal zeer was toegenomen.
+
+Er waren nu vijf onagga's, waarvan vier bereden werden en in het tuig
+liepen; het vijfde was nog te jong.
+
+Bij het bewerken van het land gebruikte men nu ook een ploeg die door
+de onagga's getrokken werd.
+
+Ayrton deelde voortaan geheel het gemeenschappelijk leven; hij bleef
+wel is waar altijd stil en treurig, sprak weinig en deelde meer den
+arbeid dan de genoegens zijner metgezellen. Hij was echter geacht en
+bemind door alle kolonisten en zij konden met recht zeggen dat het
+oogenblik, dat Ayrton op Lincoln kwam, voor hen het gelukkigste was
+geweest van hun leven sedert zij Richmond verlieten.
+
+Den 15den Mei zag men de kiel van het nieuwe vaartuig op de werf
+liggen; deze kiel was honderd en tien voet lang, daardoor zou men
+het schip een breedte van vijf en twintig voet kunnen geven. De
+timmerlieden konden echter niet meer vorderen, want met den 10den
+Juni viel de strenge koude en het slechte weer in. De arbeid werd
+dus gestaakt.
+
+De laatste dagen van die maand waren stormachtig, zoo zelfs dat de
+ingenieur verscheiden malen vreesde voor zijn werf,--waaraan hij toch
+geen andere plaats in de nabijheid van het Rotshuis had kunnen geven.
+
+Zijn vrees werd gelukkig niet bewaarheid. De wind keerde naar het
+zuidoosten, zoodat het Rotshuis niet van zijn aanvallen te lijden had.
+
+Cyrus Smith en zijn metgezellen hadden wel ondervonden dat in den
+winter de temperatuur op Lincoln zeer laag kon zijn. De koude was
+te vergelijken met die, welke zich in de Staten van Nieuw-Engeland
+doet gevoelen, dat ongeveer op denzelfden afstand van den evenaar
+ligt. Indien op het noordelijk halfrond, of althans op dat gedeelte,
+waarin Nieuw-Engeland en het noorden der Vereenigde Staten is gelegen,
+dit verschijnsel verklaard wordt door de gesteldheid van den grond, die
+zich tot aan de noordpool uitstrekt en waarop geen enkele verhevenheid
+beschutting aanbiedt tegen de noordenwinden, voor het eiland Lincoln
+kon die verklaring niet gelden.
+
+"Men heeft zelfs opgemerkt," zeide Cyrus Smith eens tot zijn
+metgezellen, "dat eilanden en kustlanden op dien breedtegraad minder
+van de kou te lijden hebben, dan de binnenlanden. Ik heb dikwijls
+hooren verzekeren, dat de winters, in Lombardije bijvoorbeeld, strenger
+zijn dan die in Schotland, de oorzaak daarvan zou zijn, dat de zee in
+den winter de warmte teruggeeft, die zij des zomers in zich opgenomen
+heeft. Dit zal men dus het sterkst op de eilanden ondervinden.
+
+"Maar, mijnheer Cyrus," zeide Harbert, "waarom schijnt het eiland
+Lincoln aan deze algemeene wet te ontkomen?"
+
+"Dat is moeilijk te verklaren," antwoordde de ingenieur. "Ik voor mij
+zoek de oorzaak van deze uitzondering in de ligging van het eiland
+op het zuidelijk halfrond, dat, zooals gij weet, kouder is dan het
+noordelijk halfrond."
+
+"Ja," zeide Harbert, "en de ijsschotsen ontmoetten elkander op lager
+breedten in het zuiden dan in het noorden van de Stille zee."
+
+"Dat is waar," stemde Pencroff in, "en toen ik nog walvischvaarder was,
+heb ik zelfs bij kaap Hoorn menigmaal ijsbergen ontmoet."
+
+"Men zou de strenge koude van Lincoln ook kunnen toeschrijven aan
+ijsschotsen of sneeuwklompen, die misschien niet zoo ver verwijderd
+zijn als men wel meent," merkte Gideon Spilett op.
+
+De ingenieur was het met Gideon Spilett eens en beiden verdiepten
+zich nog langen tijd in dit zonderlinge verschijnsel, zoodat Pencroff
+eindelijk aanleiding vond om te zeggen:
+
+"Mijnheer Cyrus, wat zou het een dik boek worden als ge alles eens
+wildet opschrijven wat ge wist!"
+
+"En hoeveel dikker boek zou dat worden, waarin ik alles opschreef
+wat ik niet wist, Pencroff!" antwoordde Cyrus Smith.
+
+De maand Juni was zeer koud en de kolonisten waren meestal verplicht
+binnen het Rotshuis te blijven.
+
+Deze afzondering was geen van allen aangenaam, maar vooral Gideon
+Spilett niet, die ook tot Nab zeide:
+
+"Ja Nab, ik zou je bij notarieele akte, al de erfenissen willen geven,
+die mij nog te wachten staan, als je mij maar een courant kondt
+bezorgen! Wat het meest aan mijn geluk ontbreekt, is 's morgens niet
+te weten, wat er den vorigen avond elders is voorgevallen!"
+
+Nab lachte.
+
+"Ik stel in niets belang dan in mijn dagelijksch werk," zeide hij.
+
+De wintermaanden Juni, Juli en Augustus gingen op Lincoln niet onbenut
+voorbij. Er was altijd werk in overvloed. Jup was daarbij niet de
+minst ijverige. Zijn grootste fout was dat hij erg kouwelijk was;
+daarom had men een warm pak voor hem gemaakt.
+
+Pencroff meende dat, wanneer men vier handen tot zijn dienst had
+gekregen, men die ook waardig gebruiken en dubbel hard werken moest!
+
+Gedurende de zeven maanden, die verloopen waren, sedert het onderzoek
+op het eiland en in den berg, had men niets meer van den genius
+van het eiland vernomen. Diens macht openbaarde zich geen enkele
+maal. Trouwens het was ook niet noodig, want de kolonisten werden
+door niets in hun vreedzaam leven gestoord.
+
+Cyrus Smith merkte zelfs op, dat, zoo er door de rotsmassa heen
+gemeenschap had bestaan tusschen den onbekende en de bewoners van het
+Rotshuis en zoo Top die als het ware vermoed had, deze gemeenschap
+althans in dezen tijd niet bestond.
+
+Nooit bromde de hond meer, evenmin legde de aap eenige onrust aan
+den dag. De twee vrienden--want dit waren zij--snuffelden niet meer
+om de opening van den put; zij blaften en knorden niet meer op die
+zonderlinge wijze, die reeds in het begin de aandacht van den ingenieur
+getrokken had. Maar kon deze verzekeren dat dit raadsel uit was en
+dat het nooit opgelost zou worden? Kon hij verklaren dat er niet
+weder iets zou voorvallen, dat deze geheimzinnige persoon nogmaals
+op het tooneel bracht? Wie weet wat er nog voor de toekomst overbleef?
+
+De winter liep ten einde, maar in de eerste lentedagen viel er iets
+voor dat ernstige gevolgen kon hebben.
+
+Toen Cyrus Smith den 7den September den top van den berg Franklin
+opnam, zag hij eenige rookwolken uit den krater opstijgen, die zich
+in de lucht verspreidden!
+
+
+
+
+
+XIV.
+
+	De vulkaan ontwaakt.--Het zachtere jaargetijde.--Hervatting
+	van het werk.--De avond van 15 October.--Een telegram.--Een
+	verzoek.--Een antwoord.--Vertrek naar de kraal.--Het
+	bericht.--Een nieuwe lijn.--De basaltkust.--Bij hooge zee.--Bij
+	lage zee.--De grot.--Een schitterend licht.--Hij is gevonden.
+
+
+De kolonisten, die door Cyrus Smith gewaarschuwd waren, staakten hun
+arbeid en aanschouwden zwijgend den top van den Franklinberg.
+
+De vulkaan was dan weder in werking gekomen, en de dampen waren door
+de laag erts op den bodem van den krater gedrongen. Maar zou het
+onderaardsche vuur tot een hevige uitbarsting komen? Dit kon men
+niet verhoeden.
+
+Maar al gebeurde het, dan was het nog niet waarschijnlijk dat het
+eiland Lincoln in zijn geheel er onder zou lijden. De uitbarstingen
+van vulkanen zijn niet altijd noodlottig. Zooals de lavastroomen langs
+de noordelijke berghelling getuigden, was het eiland reeds aan zulk
+een beproeving onderhevig geweest.
+
+Cyrus Smith sprak er met zijn metgezellen over en, zonder den toestand
+te overdrijven, deelde hij hun het voor en tegen er van mede.
+
+Men kon er in ieder geval niets tegen doen. Wanneer de grond ten minste
+niet door een aardbeving vaneen gescheurd werd, scheen het Rotshuis
+nog geen gevaar te loopen. Maar de kraal werd ernstig bedreigd, wanneer
+zich aan de zuidelijke helling van den berg een nieuwe krater opende.
+
+Van dien dag af bleef er steeds een rookwolk uit den top van den
+berg opstijgen, en men zag zelfs dat zij grooter en breeder werd,
+zonder dat er zich echter nog vlammen vertoonden.
+
+Het werk was intusschen weder voortgezet. Men haastte zich zooveel
+mogelijk met het bouwen van het vaartuig.
+
+Tegen het eind van de maand September was de romp van het
+schip gereed. Het ijzerwerk van de oude brik was grootendeels
+behouden. Pencroff en Ayrton hadden er een groot aantal ijzeren bouten
+en koperen spijkers uitgehaald. Dit bespaarde werk aan de smeden,
+maar de timmerlieden moesten niettemin hard voortwerken.
+
+De arbeid aan de werf moest nogmaals gestaakt worden wegens het
+oogsten, hooien en inhalen van hetgeen het bouwland op de bergvlakte
+opleverde.
+
+'s Avonds waren de ijverige werklieden dikwijls zeer moe. Om geen tijd
+noodeloos verloren te laten gaan had men het uur van den maaltijd op
+den middag gesteld en zij gebruikten slechts hun avondmaal wanneer
+de schemering ingevallen was. Dan keerden zij naar het Rotshuis terug
+om zich zoo spoedig mogelijk ter rust te begeven.
+
+Soms, wanneer er een belangrijk onderwerp behandeld werd, bleef men
+menigmaal langer op dan gewoonlijk. De kolonisten spraken over de
+toekomst en over de verandering, die er in hun toestand zou komen,
+wanneer zij een reis naar de meest nabij gelegen kust met hun vaartuig
+ondernamen.
+
+Maar met al die plannen bleven zij toch bij de gedachte om later weer
+naar Lincoln terug te keeren. Nooit zouden zij die kolonie verlaten,
+die met zooveel moeite gesticht was en die zoozeer in bloei zou
+toenemen wanneer zij in gemeenschap was met Amerika.
+
+Pencroff en Nab hoopten er hun leven te eindigen.
+
+"Harbert," zeide de zeeman, "zult gij nooit het eiland Lincoln
+verlaten?"
+
+"Nooit, Pencroff, en vooral niet als gij er blijft!"
+
+"Dan is het in orde, mijn jongen," antwoordde Pencroff, "ik zal
+u wachten! Gij brengt mij uw vrouw en kinderen, en van de kleine
+jongens zal ik wakkere kerels maken!"
+
+"Aangenomen!" antwoordde Harbert lachend.
+
+"En gij, mijnheer Cyrus," ging Pencroff opgewonden voort, "gij moet
+altijd de gouverneur van het eiland blijven! Hoeveel inwoners zou
+het kunnen bevatten? Tien duizend minstens!"
+
+Zoo keuvelde men voort, en de reporter ging zelfs zoover dat hij een
+courant oprichtte, de _New-Lincoln-Herald_ getiteld.
+
+Zoo is de mensch nu eenmaal. De behoefte om iets te doen dat
+blijft bestaan, dat hem overleeft is het krachtigst bewijs van
+zijn meerderheid boven alles wat op aarde bestaat. Daardoor is
+zijn heerschappij gevestigd, en wordt zij door de geheele wereld
+gerechtvaardigd.
+
+En wie kon zeggen of Jup en Top zich ook niet een toekomst droomden?
+
+Ayrton hoopte in stilte, dat hij lord Glenarvan terug mocht zien en
+zich aan allen mocht vertoonen, zooals hij nu was: zedelijk geheel
+verbeterd.
+
+Den avond van 15 October was men langer blijven praten dan
+gewoonlijk. Het was negen uur. Hier en daar merkte men aan een moeilijk
+bedwongen geeuwen dat het uur om naar bed te gaan gekomen was en
+Pencroff stond juist op toen het klokje der telegraaf plotseling het
+signaal gaf en luide in de zaal weerklonk.
+
+Allen waren aanwezig. Cyrus Smith, Gideon Spilett, Harbert, Ayrton,
+Pencroff en Nab. Geen der kolonisten waren dus in de kraal.
+
+Cyrus Smith was opgestaan. Zijn metgezellen zagen elkander aan,
+meenende dat zij niet goed gehoord hadden.
+
+"Wat beteekent dat!" riep Nab uit. "Is dat de duivel die seint!"
+
+Niemand antwoordde.
+
+"Er is onweer aan de lucht," merkte Harbert op. "Kan de invloed van
+de electriciteit?...."
+
+Harbert voleinde zijn zin niet. De ingenieur, op wien aller blikken
+gericht waren, schudde ontkennend het hoofd.
+
+"Laten wij wachten," zeide Gideon Spilett. "Wanneer het een sein is,
+zal het herhaald worden, wie het dan ook moge gegeven hebben."
+
+"Maar wie zou het geven?" riep Nab uit.
+
+"Wel!" antwoordde Pencroff, "hij die...."
+
+De zeeman had nog niet uitgesproken toen wederom de telegraaf het
+klokje in beweging bracht.
+
+Cyrus Smith ging naar den toestel en vroeg langs de lijn:
+
+"Wat verlangt gij?"
+
+Eenige oogenblikken later bewoog de wijzer zich over de wijzerplaat
+en gaf hij het volgende antwoord aan de bewoners van het Rotshuis:
+
+"Kom zoo spoedig mogelijk naar de kraal."
+
+"Eindelijk," zeide Cyrus Smith.
+
+Ja! Eindelijk! Het geheim zou ontsluierd worden!
+
+Alle behoefte aan rust had voor de kolonisten opgehouden bij de
+gewichtige zaak, die hen naar de kraal dreef. Zonder een woord te
+wisselen, waren zij binnen weinige oogenblikken buiten het Rotshuis op
+de kust. Jup en Top waren alleen achter gebleven. Men kon hen missen.
+
+De nacht was donker. Het was dien dag nieuwe maan en zij was gelijk
+met de zon verdwenen. Zooals Harbert reeds opgemerkt had, hingen er
+zware donderwolken, waardoor de sterren onzichtbaar waren. Reeds werd
+de horizon verlicht door den bliksem van een verwijderd onweder.
+
+Waarschijnlijk zou, eenige uren later, de donder over het eiland
+rollen. Het was een onheilspellende nacht.
+
+Maar hoe diep de duisternis ook ware, zij kon de kolonisten niet
+weerhouden, die met den weg naar de kraal genoeg bekend waren om
+hem in donker te volgen. Zij volgden den linkeroever van de Mercy,
+bereikten de bergvlakte en gingen, dwars door het bosch, naar de kraal.
+
+Zij stapten flink door, ten prooi aan de levendigste
+aandoening. Niemand twijfelde of zij zouden eindelijk de oplossing
+van het raadsel vernemen, den naam van dat geheimzinnige wezen, dat
+van zoo beslissend belang in hun leven was geweest, zoo edelmoedig
+in zijne bemoeiingen, zoo machtig in zijn daden! Daar de onbekende
+zich in hun lotgevallen gemengd had, konden hem ook de kleinste
+bijzonderheden er van niet verborgen zijn en moest hij alles hebben
+kunnen hooren wat in het Rotshuis gesproken werd om altijd te juister
+tijd te hebben kunnen handelen.
+
+Allen waren in gedachten verzonken. Onder die zware boomen was de
+duisternis zóo dicht, dat men zelfs het einde van den weg niet
+kon zien. Het bosch was doodstil. Vogels en andere dieren zaten
+onbeweeglijk en gedrukt door de zwaarte der atmosfeer. Geen blad
+bewoog zich. Alleen hoorde men de stappen van de kolonisten op den
+harden grond weerklinken.
+
+Het stilzwijgen werd slechts afgebroken door de opmerking van Pencroff.
+
+"Wij hadden een lantaarn mee moeten nemen."
+
+Het antwoord van den ingenieur luidde:
+
+"Wij zullen er in de kraal een vinden."
+
+Cyrus Smith en zijn metgezellen hadden ten negen uur twaalf minuten
+het Rotshuis verlaten. Ten negen uur zeven en veertig minuten hadden
+zij drie mijlen afgelegd van de vijf die de monding der Mercy van de
+kraal scheidde.
+
+Op dat oogenblik schoten helle bliksemschichten over het eiland en
+verlichtten de scherpe, donkere omtrekken van het gebladerte. Die
+felle stralen verblindden de voetgangers; het onweder kon niet ver
+af zijn. De bliksem werd al feller en feller: in de verte rolde de
+donder door het zwerk. Loodzwaar drukte de dampkring.
+
+De kolonisten gingen voort als door een onweerstaanbare kracht
+gedreven.
+
+Eindelijk zagen zij bij het felle licht van een bliksemstraal de
+omheining van de kraal, en nauwelijks waren zij er binnen of de bui
+barstte hevig los.
+
+Snel begaven allen zich naar de woning.
+
+Mogelijk was het huis door den onbekende bewoond, daar het telegram
+van daar was uitgegaan. Het venster was echter niet verlicht.
+
+De ingenieur klopte aan.
+
+Geen antwoord.
+
+Hij opende de deur en de kolonisten traden de donkere kamer binnen.
+
+Nab maakte vuur, en een oogenblik later doorzocht men met de lantaarn
+alle hoeken van het vertrek....
+
+Er was niemand. Alles was zooals men het verlaten had.
+
+"Zijn wij dan door zinsverbijstering misleid?" mompelde Cyrus Smith.
+
+Neen! dat was niet mogelijk! Het telegram luidde:
+
+"Kom zoo spoedig mogelijk naar de kraal."
+
+Men ging naar het tafeltje dat uitsluitend voor den telegraafdienst
+bestemd was. Alles was op zijn plaats.
+
+"Wie is hier het laatst geweest?" vroeg de ingenieur.
+
+"Ik, mijnheer Smith," antwoordde Ayrton.
+
+"Dat was?...."
+
+"Vier dagen geleden."
+
+"Een briefje!" riep Harbert uit, terwijl hij naar een papier op
+tafel wees.
+
+Op dat papier stonden in het Engelsch de woorden:
+
+"Volgt de nieuwe lijn."
+
+"Voorwaarts!" beval Cyrus Smith, die aanstonds begreep, dat het
+telegram niet van de kraal was afgezonden, maar van de geheimzinnige
+schuilplaats die door een zijlijn in onmiddellijk verband stond met
+het Rotshuis.
+
+Nab nam de lantaarn en allen verlieten de kraal.
+
+Het onweder woedde vreeselijk. De seconden die verliepen tusschen
+den bliksem en het invallen van den donder werden elk oogenblik
+minder. Weldra zou de bui den berg Franklin en het geheele eiland
+omhullen. Bij het licht zag men den top van den vulkaan door een
+rookwolk omringd.
+
+Van het huis naar de omheining vond men geen zijlijn; maar Cyrus Smith
+volgde de lijn en bij den eersten paal zag hij den nieuwen draad van
+den isolator naar den grond loopen.
+
+"Daar is hij!" zeide hij.
+
+De lijn liep over den grond, maar was geheel door een isoleerende
+zelfstandigheid omkleed, als een onderzeesche kabel, zoodat de stroom
+niet verbroken werd. De zijlijn liep naar het westen.
+
+"Laten wij haar volgen!" zeide Cyrus Smith.
+
+Dan eens geleid door het licht van den lantaarn dan weder door de
+bliksemstralen hielden de kolonisten den weg, welken de lijn aangaf.
+
+De donder rolde nu zonder ophouden en was zoo hevig dat men geen
+woord verstaan kon. Men behoefde ook niet te spreken; men moest
+slechts voorwaarts, de lijn volgende.
+
+De ingenieur had gemeend, dat de draad in de vallei zou eindigen en
+dat daar de schuilplaats van den onbekende zou wezen.
+
+Hij had zich vergist. Men ging steeds voort in zuidwestelijke
+richting, over de basalt-rotsen heen. Van tijd tot tijd tastte
+een van de kolonisten naar den draad om zoo noodig de richting aan
+te geven. Maar het leed geen twijfel meer of deze liep recht naar
+zee. Daar, verborgen in de een of andere rots, zou de woning zijn,
+die men tot nog toe te vergeefs gezocht had.
+
+De hemel was geheel en al vuur. De eene bliksemstraal volgde
+onmiddellijk op den andere. Menigmaal werd de top van den vulkaan
+getroffen en schoot de bliksem dwars door de dikke rookwolk in
+den krater. Soms had men kunnen meenen dat er vlammen uit den berg
+opstegen.
+
+Na een uur kwamen de kolonisten op de westkust van den Oceaan. De
+wind was opgestoken; de stroom bruischte op een diepte van vijf
+honderd voet.
+
+Cyrus Smith berekende, dat hij en zijn metgezellen een afstand van
+anderhalve mijl hadden afgelegd sedert zij de kraal verlaten hadden.
+
+Op dat oogenblik verdween de lijn tusschen de rotsen en volgde de
+steile helling van een enge en kronkelende kloof.
+
+Ook daar volgden de kolonisten den hun aangegeven weg op gevaar af,
+dat de rotsen afbrokkelden en zij in zee zouden storten. Het was een
+gevaarlijk pad, maar zij telden geen gevaar, zij waren zich zelven niet
+meer meester, en werden even onwederstaanbaar naar dat geheimzinnige
+punt getrokken als het ijzer naar den magneet.
+
+Zij daalden de helling af, die zelfs bij dag bijna onbegaanbaar was. De
+steenen rolden en schitterden als gloeiende kolen wanneer zij verlicht
+werden. Cyrus Smith liep aan de spits, Ayrton sloot den stoet. Zij
+gingen nu langzaam voort, dan eens gleden zij over gladde rotsen,
+dan weder stonden zij op en volgden voorzichtig den weg.
+
+Plotseling maakte de lijn een bocht, raakte tegen de rotsen van de
+kust, die bijna geheel uit klippen bestond waarop de golven beukten. De
+kolonisten hadden het laagste gedeelte van den basaltmuur bereikt.
+
+Honderd schreden gingen zij nog voorwaarts; toen stonden zij voor
+de zee.
+
+De ingenieur greep den draad en bemerkte dat deze in de golven
+verdween.
+
+Zijn metgezellen stonden sprakeloos naast hem.
+
+Een kreet van teleurstelling, schier van wanhoop ontsnapte aan hun
+lippen! Moest men zich dan in de golven werpen en een onderzeesch hol
+zoeken? In den overspannen toestand, waarin zij zich zoo naar geest als
+naar lichaam bevonden, zouden zij niet geaarzeld hebben dit te doen.
+
+De ingenieur hield hen terug.
+
+Cyrus Smith bracht zijn metgezellen onder een vooruitstekende rots,
+en zeide:
+
+"Laten wij wachten. Het is vloed. Bij eb zal de weg open zijn."
+
+"Maar waarom gelooft gij?...." begon Pencroff.
+
+"Hij zou ons niet hebben geroepen, wanneer de middelen ontbraken om
+bij hem te komen!"
+
+Cyrus Smith had met zulk een overtuiging gesproken, dat niemand meer
+een aanmerking maakte. Zijn opmerking was ook zeer juist. Men moest
+wel aannemen dat er een opening aan den voet van den berg was, die nu
+door de golven verborgen werd, maar die bij eb toegankelijk zou zijn.
+
+Eenige uren moesten verloopen. De kolonisten bleven zwijgend onder
+een uitstekende rots. Het begon te regenen en weldra ontlastten zich
+de wolken in een zwaren stortvloed. De echo herhaalde het rollen van
+den donder en somber en lang dreunden de slagen.
+
+De kolonisten verkeerden in groote spanning. Duizenden zonderlinge
+bovennatuurlijke gedachten rezen in hun geest op en zij verwachtten
+een groote bovenmenschelijke verschijning, want deze alleen had kunnen
+beantwoorden aan de voorstelling, welke zij zich van den geheimzinnigen
+genius van het eiland gevormd hadden.
+
+Tegen middernacht daalde Cyrus Smith tot de kust af om de rotsen te
+verkennen. Reeds voor twee uur was de eb begonnen.
+
+De ingenieur had gelijk gehad. Het gewelf van een groot hol teekende
+zich reeds boven de oppervlakte. Daar boog de lijn zich in een rechten
+hoek en verdween in een gapenden muil.
+
+Cyrus Smith keerde naar zijn lotgenooten terug en zeide kalm:
+
+"Binnen een uur kunnen wij door de opening."
+
+"Zij bestaat dus?" vroeg Pencroff.
+
+"Hebt gij er aan getwijfeld?" antwoordde Cyrus Smith.
+
+"Maar dat hol zal tot op zekere hoogte met water gevuld zijn," merkte
+Harbert op.
+
+"Of dat hol loopt geheel droog," sprak de ingenieur, "en in dat geval
+kunnen wij er te voet ingaan; loopt het niet droog, dan zal er het
+een of andere middel van vervoer tot onze beschikking zijn."
+
+Weder verliep er een uur. Onder een stortregen begaven zij zich naar
+zee. In drie uur was de vloed vijftien voet gedaald. Reeds stak
+het bovenste gedeelte van het gewelf minstens acht voet boven het
+water uit.
+
+Toen de ingenieur zich voorover boog, zag hij een zwart voorwerp op
+de oppervlakte der zee drijven. Hij trok het naar zich toe.
+
+Het was een boot, waaraan een touw was vastgemaakt. Deze boot was
+van plaatijzer. Onder de banken lagen twee riemen.
+
+"Laten wij ons inschepen," zeide hij.
+
+Een oogenblik later bevonden de kolonisten zich in het vaartuig. Nab
+en Ayrton hadden de riemen gegrepen. Pencroff vatte het roer. Cyrus
+Smith stond vooraan en verlichtte den weg door de lantaarn boven den
+voorsteven te houden.
+
+Het gewelf, waaronder de boot verdween, verhief zich plotseling, maar
+de duisternis was te dicht en het licht der lantaarn te onvoldoende
+dan dat men de breedte, hoogte en diepte van de grot kon berekenen. De
+stilte werd door niets verbroken. Geen gedruisch drong tot hen door;
+geen bliksemstraal verlichtte dit hol.
+
+Op sommige plaatsen van den aardbol bestaan van die onmetelijke
+holen, een soort van onderaardsche gaanderijen, die van de schepping
+dagteekenen. Sommigen zijn in de macht van de golven, anderen
+bevatten geheele meren binnen hare wanden. Voorbeelden daarvan zijn:
+de Fingal-grot op het eiland Staffa, de Morgat-grotten in de baai van
+Douarnenez in Bretagne; de Bonifacio-grotten op Corsica, de grotten
+van Lyse-Fjord in Noorwegen en eindelijk het onmetelijke Mammouth-hol
+in Kentucky, dat een hoogte van vijfhonderd voet heeft en langer is
+dan twintig mijlen.
+
+Strekte het hol, waarin de kolonisten voortgleden zich dan tot midden
+onder het eiland uit? Reeds een kwartier lang volgde de boot den
+koers dien Cyrus Smith Pencroff aangaf, toen hij plotseling beval:
+
+"Meer rechts houden!"
+
+Het vaartuig veranderde van richting en naderde den rechterwand. De
+ingenieur wilde zich overtuigen of de lijn nog steeds langs dien
+wand liep.
+
+Het was zoo.
+
+"Vooruit!" zei Cyrus Smith.
+
+De riemen plasten weder in de donkere golven en stuwden de boot voort.
+
+Nog verliep er een kwartier en men moest den afstand van een halve mijl
+hebben afgelegd, toen Cyrus Smith opnieuw zijn stem verhief en zeide:
+
+"Halt!"
+
+De boot hield stil en de kolonisten zagen een helder schijnsel, dat
+de galerij, die zoo diep onder het eiland doordrong, geheel verlichtte.
+
+Toen kon men dit gewelf opnemen waarvan men het bestaan nooit
+vermoed had.
+
+Op een hoogte van honderd voet rustte een gewelf op zuilen van
+basalt, die allen in denzelfden vorm schenen gegoten; onregelmatige
+rotsblokken, schachten van den grilligsten omtrek verhieven zich op
+deze kolommen, die de natuur bij duizenden had opgericht toen de wereld
+ontstond. De basaltzuilen, waarvan de eene voortsproot uit de andere,
+waren veertig en vijftig voet hoog en de golven zoo woelig en onstuimig
+daar buiten, bespoelden kabbelend hare grondvesten. De schitterende
+glans van het licht dat de ingenieur had ontdekt, deed elk prisma
+uitkomen, dat schitterde in den gloed en drong als het ware door de
+wanden heen, alsof deze doorschijnend waren, terwijl hij de geringste
+uitstekende punten van dit onderaardsch gebouw deed flikkeren. Door de
+weerkaatsing gaf het water al die vormen en lichtpunten weer, zoodat de
+boot scheen te drijven tusschen twee gordels van oogverblindend licht.
+
+Omtrent de natuur van het licht, dat uit het midden voortsproot en
+de scherpe rechte stralen, die op de hoeken en op de aderen Van het
+gewelf braken, kon geen onzekerheid bestaan. Dat licht moest teweeg
+gebracht zijn door electriciteit en zijn witte kleur duidde dien
+oorsprong aan. Dat was de zon van de onmetelijke grot, waardoor deze
+geheel verlicht werd.
+
+Op een teeken van Cyrus Smith daalden de riemen weder in het water;
+vonkelend spatte het schuim omhoog en het vaartuig richtte zich naar
+het licht, waarvan het weldra slechts eene kabellengte was verwijderd.
+
+Op dat punt had de watervlakte eene breedte van ongeveer drie honderd
+vijftig voet; men kon aan gene zijde van het verlichte gedeelte
+een grooten basaltmuur onderscheiden, welke den toegang van die
+zijde afsloot. De zee vormde hier een meer; te midden van dat meer
+zag men een voorwerp op het water drijven; het lag daar zwijgend en
+onbeweeglijk. Het licht, dat zich verspreidde scheen voort te komen
+uit zijne zijde als uit twee ovens, die gloeiend gestookt waren. Deze
+toestel, waarvan de vorm eenige overeenkomst had met dien van een
+walvisch, had eene lengte van twee honderd vijftig voet en verhief
+zich tien à twaalf voet boven de oppervlakte der zee.
+
+De boot naderde hem langzaam. Op den voorsteven stond Cyrus Smith. Hij
+staarde voor zich, ten prooi aan de hevigste aandoening. Toen zeide
+hij eensklaps, terwijl hij den arm van den reporter greep:
+
+"Maar dat is hij! Dat kan niemand anders zijn dan hij! hij!...."
+
+Toen zonk hij op de bank neder en mompelde een naam, dien Gideon
+Spilett alleen verstond.
+
+Het leed geen twijfel of de reporter kende dien naam, want hij had
+een zonderlinge uitwerking op hem, en hij antwoordde op doffen toon:
+
+"Hij! een man buiten de wet!"
+
+"Hij!" zeide Cyrus Smith.
+
+Op bevel van den ingenieur naderde de boot den drijvenden toestel. Zij
+bereikte een venster met dikke glazen ruiten, waardoor een helder
+licht straalde.
+
+Cyrus Smith en zijn metgezellen stapten op het dek. Daar was een
+geopend luik. Allen daalden er in neder.
+
+Onder aan de trap was een electrisch verlichte gang. Aan het eind
+van die gang een deur, die Cyrus Smith openstootte.
+
+Een rijk gemeubeld vertrek, dat de kolonisten doorliepen, kwam uit
+in een soort van bibliotheek, die door het plafond haar licht ontving.
+
+In deze bibliotheek was een groote deur, die eveneens door den
+ingenieur geopend werd.
+
+De kolonisten zagen een ruime zaal, een soort van museum, voor zich,
+waarin zich met een aantal schatten uit het delfstoffenrijk, de
+prachtigste kunstwerken en de fijnste voortbrengselen der nijverheid
+bevonden; zij meenden in een tooverwereld te zijn verplaatst.
+
+Op een prachtig rustbed zagen zij een man, die hunne tegenwoordigheid
+niet scheen te bemerken.
+
+Toen verhief Cyrus Smith zijn stem en sprak, tot groote verwondering
+van zijn metgezellen, de volgende woorden:
+
+"Kapitein Nemo, gij hebt ons geroepen. Hier zijn wij."
+
+
+
+
+
+XXV.
+
+	Kapitein Nemo.--Zijn eerste woorden.--Geschiedenis van een
+	held der onafhankelijkheid.--De haat der vijanden.--Zijn
+	metgezellen.--Het onderzeesche leven.--Alleen.--De laatste
+	schuilplaats van de Nautilus op het eiland Lincoln.--De
+	geheimzinnige geest van het eiland.
+
+
+Bij deze woorden richtte de man zich van zijn rustbed op en het
+volle licht viel op zijn gelaat; het was een prachtige kop met hoog
+voorhoofd, fieren blik, witten baard en weelderig haar, dat naar
+achteren gestreken was.
+
+Hij steunde met zijn hand op de leuning van het rustbed. Zijn blik was
+kalm. Men zag dat een slepende ziekte hem langzaam ondermijnd had, maar
+zijn stem scheen nog krachtig, toen hij op een toon, die verwondering
+aan den dag legde, de volgende woorden in het engelsch sprak:
+
+"Ik heb geen naam, mijnheer."
+
+"Ik ken u!" antwoordde Cyrus Smith.
+
+Kapitein Nemo wierp een doordringenden blik op den ingenieur, alsof
+hij hem wilde vernietigen.
+
+Toen zonk hij in de kussens van zijn rustbed neer en mompelde:
+
+"Wat doet het er nu ook toe! Ik ga sterven!"
+
+Cyrus Smith naderde kapitein Nemo en Gideon Spilett vatte diens hand,
+die brandend heet was. Ayrton, Pencroff, Harbert en Nab bleven
+eerbiedig op een afstand in een hoek van het prachtige vertrek,
+dat eveneens electrisch verlicht was.
+
+Kapitein Nemo had echter zijn hand snel terug getrokken en verzocht
+den ingenieur en den reporter plaats te nemen.
+
+Allen staarden hem diep ontroerd aan. Daar lag hij dan, dien zij
+den "genius van het eiland" noemden, het machtige wezen, welks
+tusschenkomst hen in zooveel omstandigheden gered had, die weldoener,
+wien zij zooveel verplicht waren! Zij hadden slechts een man voor
+oogen, waar Pencroff en Nab gemeend hadden een god te vinden, en die
+man was stervende.
+
+Maar hoe kende Cyrus Smith kapitein Nemo? Waarom was deze zoo
+plotseling opgerezen toen hij dien naam hoorde, dien hij waande dat
+aan niemand bekend was?...
+
+De kapitein lag weder op zijn rustbed en op zijn arm leunende zag
+hij den ingenieur aan, welke naast hem plaats had genomen.
+
+"Gij kent den naam, dien ik gedragen heb, mijnheer?" vroeg hij.
+
+"Ja," antwoordde Cyrus Smith, "evenals ik den naam ken van dien
+bewonderenswaardigen onderzeeschen toestel..."
+
+"De Nautilus?" vroeg de kapitein glimlachende.
+
+"De Nautilus."
+
+"Maar weet gij... weet gij wie ik ben?"
+
+"Ik weet het."
+
+"Sedert dertig jaren heb ik toch geen gemeenschap meer gehad met
+de bewoonde wereld; dertig jaar leef ik reeds in de diepte der zee,
+de eenige omgeving, waar ik de onafhankelijkheid gevonden heb! Wie
+kan mijn geheim dan verraden hebben?"
+
+"Een man, die u zijn woord nooit gegeven had, kapitein Nemo, en die
+bijgevolg niet van verraad beschuldigd kan worden."
+
+"Die Franschman, die tien jaar geleden toevallig bij mij aan boord
+kwam?"
+
+"Dezelfde."
+
+"Die man en zijn beide metgezellen zijn dus niet in den maalstroom
+omgekomen, waarin de Nautilus geraakt was?"
+
+"Zij zijn niet omgekomen, en onder den naam van "_Twintig duizend
+mijlen onder zee_" verscheen er een werk, dat uw geschiedenis bevat."
+
+"Mijn geschiedenis gedurende eenige maanden slechts,
+mijnheer!" antwoordde de kapitein levendig.
+
+"Dat is waar," hernam Cyrus Smith, "maar eenige maanden van dat
+zonderlinge leven zijn voldoende geweest om u bekend te maken..."
+
+"Als een groot schuldige waarschijnlijk?" antwoordde kapitein Nemo,
+met een fieren glimlach op zijn lippen. "Ja, een opstandeling, die
+misschien uit het menschdom verbannen is!"
+
+De ingenieur antwoordde niet.
+
+"Welnu, mijnheer?"
+
+"Het betaamt mij niet, kapitein Nemo te beoordeelen," antwoordde Cyrus
+Smith, "ten minste wat zijn vroeger leven betreft. Ik ben, evenals
+iedereen, onbekend met de beweegredenen van dit zonderlinge bestaan, en
+ik kan niet oordeelen over de gevolgen, zonder de oorzaken te kennen;
+maar wat ik wel weet is, dat een weldadige hand onophoudelijk over ons
+gewaakt heeft sedert onze aankomst op het eiland Lincoln, dat wij allen
+ons leven te danken hebben aan een goed, edelmoedig en machtig wezen en
+dat gij, kapitein Nemo, dat machtige, edelmoedige en goede wezen zijt!"
+
+"Dat ben ik," zeide de kapitein op eenvoudigen toon.
+
+De ingenieur en de reporter waren opgestaan. Hun metgezellen waren
+eveneens nader getreden en de dankbaarheid, waarvan hun hart vol was,
+zou zich in woorden uiten...
+
+Kapitein Nemo legde hun door een beweging met de hand het zwijgen op
+en zeide met ontroerde stem:
+
+"Wanneer gij mij zult hebben aangehoord."
+
+De kapitein deelde in weinige woorden zijn levensgeschiedenis [1] mede.
+
+Deze geschiedenis was kort en toch eischte het al de geestkracht,
+die hem nog was overgebleven om haar ten einde te brengen. Hij streed
+zichtbaar tegen groote zwakheid. Verscheidene malen drong Cyrus Smith
+er op aan, dat hij eenige rust zou nemen, maar hij schudde het hoofd,
+als iemand, wien de volgende dag niet meer zou toebehooren, en toen
+de reporter hem zijn hulp aanbood, zeide hij:
+
+"Die is niet meer noodig, mijn uren zijn geteld."
+
+Kapitein Nemo was een Oosterling, prins Dakkar, de zoon van een rajah
+van het toen onafhankelijke grondgebied van Bundelkund, en de neef
+van den Indischen held Tippo-Saïb. Op tienjarigen leeftijd zond zijn
+vader hem naar Europa, om er zijn opvoeding te ontvangen en met het
+geheime voornemen dat hij eens met gelijke wapenen zou kunnen strijden
+tegen hen, die hij als de verdrukkers van zijn vaderland beschouwde.
+
+Van zijn tiende tot zijn dertigste jaar legde prins Dakkar, die
+bijzonder begaafd en even groot naar geest als naar hart was, zich
+op allerlei vakken toe; hij studeerde in de stellige wetenschappen,
+in de letteren en in de fraaie kunsten, en dat alles met ongekende
+ijver en volharding.
+
+Prins Dakkar doorreisde geheel Europa. Door zijn geboorte en fortuin
+was hij overal gezocht, maar nooit liet hij zich door de ijdelheden
+der wereld meeslepen. Niettegenstaande hij jong en schoon was, bleef
+hij ernstig en somber; hij dorstte naar kennis, daar een onverzoenlijke
+haat in zijn hart geworteld was.
+
+Prins Dakkar haatte. Hij haatte het eenige land, waar hij nooit een
+voet had willen zetten, het eenige volk waarmede hij hardnekkig
+weigerde in aanraking te komen: hij haatte Engeland en te erger,
+daar hij het in meer dan een opzicht bewonderde.
+
+In dien Oosterling was de felle haat geworteld van den overwonnene
+tegen den overwinnaar. De overweldiger vond geen genade bij den
+overweldigde. De zoon van een van die vorsten, die zich slechts in
+naam aan Engeland onderworpen hadden, de prins uit het geslacht van
+Tippo-Saïb, opgevoed om zijn land te heroveren en zich te wreken; die
+een onuitwischbare liefde koesterde voor zijn dichterlijk vaderland,
+dat zwoegde onder de ketenen der Britten, wilde nooit den voet zetten
+op het gevloekte land, waaraan Indië zijne slavernij had te wijten.
+
+Prins Dakkar werd een kunstenaar, vol bewondering voor de gewrochten
+der kunst, een geleerde, aan wien niets van de hooge wetenschappen
+vreemd was, een staatsman, die zich te midden der europeesche hoven
+vormde. In de oogen van hen, die hem slechts ten halve kenden, ging
+hij misschien door voor een van die wereldburgers, die weetgierig zijn,
+maar het beneden zich achten te handelen; voor een van die schatrijke
+reizigers met fieren en wijsgeerigen geest die de wereld doorkruisen
+en tot geen land behooren.
+
+Dit was echter niet het geval. Die kunstenaar, die geleerde, was in
+zijn hart Oosterling gebleven; Oosterling door de dorst naar wraak,
+Oosterling door de hoop die hij voerde, om eenmaal de rechten van
+zijn land te herwinnen, de vreemdelingen te verdrijven en het zijn
+onafhankelijkheid weder te geven.
+
+In 1849 keerde prins Dakkar naar Bundelkund terug. Hij huwde met
+een voorname Indische, wier hart, evenals het zijne, bloedde onder
+de rampspoeden van haar vaderland. Zij kregen twee kinderen. Maar
+het huiselijk geluk kon hun de onderdrukking van Indië niet doen
+vergeten. Hij wachtte op een goede gelegenheid. Deze deed zich
+spoedig voor.
+
+Het engelsche juk was misschien te zwaar bevonden voor de hindoesche
+bevolking. Prins Dakkar was het met de ontevredenen eens. Hij deed
+hun zijn haat tegen den vreemdeling deelen. Hij doorreisde niet alleen
+de nog onafhankelijke streken van het Indische Schiereiland, maar ook
+de staten die rechtstreeks aan de Engelsche heerschappij onderworpen
+waren. Hij herinnerde hen aan de grootsche dagen van Tippo-Saïb,
+die te Seringapatnam den heldendood voor de verdediging van zijn
+vaderland gestorven was.
+
+In 1857 brak de groote opstand der Cipayers uit. Prins Dakkar was
+er de ziel van. Hij organiseerde die ontzaglijke volksbeweging, en
+stelde zijn kennis en rijkdom aan deze zaak ten dienste. Hij betaalde
+alles; hij streed in de voorste gelederen; hij waagde zijn leven als
+de minste dezer helden, die opgestaan waren voor de bevrijding van
+hun vaderland; hij werd tienmaal in twintig ontmoetingen gewond,
+en had den dood niet kunnen vinden, toen de laatste strijders der
+onafhankelijkheid onder de engelsche kogels vielen.
+
+Nooit liep de Engelsche macht zulk een gevaar in Indië, en hadden de
+Cipayers in het buitenland hulp gevonden, zooals zij gehoopt hadden,
+dan zou het in Azië misschien gedaan zijn geweest met den invloed en
+de heerschappij van het Vereenigd Koninkrijk.
+
+De naam van prins Dakkar was toen beroemd. De held, die hem droeg,
+verborg zich niet, maar streed openlijk. Er werd een prijs op zijn
+hoofd gesteld, en, zoo er al geen verrader was te vinden om hem over
+te leveren, boetten zijn ouders, vrouw en kinderen voor hem, nog
+voordat hij het gevaar kende, waarin zij, om zijnentwil, verkeerden....
+
+Ook ditmaal deed het recht onder voor de overmacht. De Cipayers werden
+overwonnen en het aloude gebied der Rajahs kwam weder onder de strenge
+heerschappij van Engeland.
+
+Prins Dakkar keerde naar de bergen van Bundelkund terug.
+
+Daar, ten prooi aan een onoverwinlijken afkeer van alles wat
+den naam van mensch droeg, vervuld van haat en afschuw voor de
+beschaafde wereld, die hij voor altijd wilde ontvluchten, maakte hij
+zijn bezittingen te gelde, vereenigde twintig van zijn getrouwste
+metgezellen om zich en verdween met hen.
+
+Waar was Prins Dakkar die onafhankelijkheid gaan zoeken, die hij op
+de bewoonde aarde niet kon vinden? Onder water, in de diepte der zee,
+waar niemand hem volgen kon.
+
+De geleerde trad in de plaats van den krijgsman. Op een verlaten
+eiland in de Stille Zee sloeg hij zijn werf op, en daar werd een
+onderzeesch schip volgens zijn plan gebouwd. De electriciteit, waarvan
+hij, door middelen, die eenmaal ook anderen bekend zullen worden, de
+onmetelijke mechanische kracht had weten te gebruiken en die hij uit
+onuitputtelijke bronnen verkreeg, werd op allerhande wijzen voor zijn
+drijvenden toestel aangewend, nu eens als beweegkracht, dan weder als
+warmte- of lichtgevende kracht. De zee met hare oneindige schatten,
+haar myriaden visschen, haar varens en gewassen, haar reusachtige
+zoogdieren, en niet alleen wat de natuur er onderhield, maar ook alles
+wat de menschen er verloren hadden, voorzag ruimschoots in de behoeften
+van den prins en zijn metgezellen,--en dit was de vervulling van zijn
+vurigste wenschen, daar hij geenerlei gemeenschap met de aarde meer
+wilde hebben. Hij doopte zijn onderzeeschen toestel met den naam van
+Nautilus, noemde zich zelf kapitein Nemo en verdween onder zee.
+
+Jaren lang bezocht de kapitein alle oceanen, van de eene pool naar
+de andere. De paria van de bewoonde aarde verzamelde in die onbekende
+wereld de grootste schatten. De millioenen, welke in 1702 in de baai
+van Vigo met de spaansche galjoenen verloren waren gegaan, leverden
+hem een onuitputtelijke bron van rijkdom, dien hij, altijd en zonder
+zich te doen kennen, aanwendde ten voordeele van de volken, die voor
+de onafhankelijkheid van hun vaderland streden.
+
+Hij had dan ook langen tijd geen gemeenschap met zijn evenmenschen
+gehad, toen, in den nacht van 6 November 1866 drie mannen op zijn
+schip werden geworpen. Het was een fransch professor, zijn bediende
+en een visscher uit Canada. Deze drie mannen waren in zee gestort,
+door de botsing van de Nautilus en een fregat der Vereenigde Staten,
+de Abraham Lincoln, dat haar nazette.
+
+Kapitein Nemo vernam van den professor, dat de Nautilus, die nu eens
+voor een reusachtig zoogdier van het geslacht der walvisschen gehouden
+werd, dan weder voor een onderzeeschen toestel, die een schuilplaats
+aan de zeeroovers verleende, op alle zeeën vervolgd werd.
+
+Kapitein Nemo had die drie menschen, welke door een toeval met zijn
+geheimzinnig bestaan in aanraking kwamen, aan den oceaan kunnen
+overleveren. Hij deed dit niet; hij hield hen gevangen, en gedurende
+zeven maanden konden zij getuigen zijn van al het wonderlijke en
+verrassende van een reis, die twintig duizend mijlen onder zee werd
+voortgezet.
+
+Deze drie mannen, die niets wisten van het verleden van kapitein
+Nemo, ontsnapten door zich van de boot van de Nautilus meester te
+maken. Maar daar de Nautilus toen op de kusten van Noorwegen, in
+den Maalstroom lag, meende de kapitein, dat de vluchtelingen in die
+woelende kolk een zekeren dood hadden gevonden. Hij wist niet, dat de
+Franschman en zijn beide metgezellen als door een wonder op de kust
+werden geworpen; dat visschers van de Lofodden hen opgenomen hadden
+en dat de professor, bij zijn terugkeer in Frankrijk, een werk had
+uitgegeven, waarin zeven maanden van die zonderlinge en avontuurlijke
+reis van de Nautilus beschreven werden en aan de nieuwsgierigheid
+van het publiek overgeleverd.
+
+Langen tijd nog leefde de kapitein op dezelfde wijze voort. Maar
+langzamerhand stierven zijn metgezellen, en werden in hun graven
+van koraal op den bodem der Stille Zee te rusten gelegd. De Nautilus
+werd verlaten, en eindelijk bleef kapitein Nemo alleen over van al
+degenen, die met hem een schuilplaats in de diepte van den oceaan
+hadden gezocht.
+
+Kapitein Nemo was zestig jaar oud. Toen hij alleen was, gelukte het
+hem de Nautilus naar een van die onderzeesche havens te brengen,
+die hem soms tot rustplaats hadden gediend. Een dier havens was
+onder het eiland Lincoln. Reeds zes jaren woonde de kapitein daar,
+reisde niet meer, maar wachtte zijn dood af, dat is te zeggen, het
+oogenblik, waarop hij met zijn lotgenooten vereenigd zou worden,
+toen het toeval hem den val van den ballon deed bijwonen, waarin de
+gevangenen der zuidelijken gevlucht waren. Hij ging langzaam in zijn
+toestel onder zee voort, toen op eenige kabellengten van de kust van
+het eiland, de ingenieur in zee stortte. De kapitein gaf toe aan een
+goede opwelling.... en hij redde Cyrus Smith.
+
+Eerst wilde hij die vijf schipbreukelingen aan hun lot overlaten, maar
+zijn toevluchtshaven was gesloten, en ten gevolge van een ophooging
+van basalt, ontstaan door den invloed van vulkanische uitbarstingen,
+kon hij den toegang tot de galerij niet meer bereiken. Daar, waar water
+genoeg was voor een licht vaartuig, was niet genoeg voor de Nautilus,
+die betrekkelijk grooten diepgang had.
+
+Kapitein Nemo bleef dus, en sloeg die mannen gade, welke hulpeloos
+op een verlaten eiland geworpen waren; maar hij zelf wilde niet
+gezien worden. Toen hij bemerkte, dat zij eerlijk, volhardend en door
+broederlijke liefde aan elkander gehecht waren, stelde hij belang in
+hun pogingen. Hij kende de minste geheimen van hun bestaan. Met zijn
+vaartuig kon hij gemakkelijk den bodem van den put in het Rotshuis
+bereiken en langs de rotsblokken tot de oppervlakte klimmen. Hij
+hoorde de kolonisten hun verleden vertellen en over het tegenwoordige
+en de toekomst spreken. Hij vernam van hen de poging van het eene
+deel van Amerika tegen het andere, om een einde aan de slavernij te
+maken! Ja! die mannen waren in staat om kapitein Nemo te verzoenen
+met de menschheid, die zij op het eiland vertegenwoordigden!
+
+Kapitein Nemo had Cyrus Smith gered. Hij was het, die den hond naar de
+Schoorsteenen terugvoerde, die Top naar de oppervlakte van het meer
+wierp, die de kist met zooveel nuttige voorwerpen voor de kolonisten
+op het strand deed spoelen, die hun de boot in de Mercy terug gaf,
+die het touw uit het Rotshuis had geworpen bij den aanval van de apen,
+die de aanwezigheid van Ayrton op het eiland Tabor bekend maakte door
+middel van een briefje, dat hij in eene flesch sloot. Ook door zijn
+toedoen sprong de brik door het ontploffen van een torpedo, welke hij
+op den bodem van het kanaal had gebracht; hij redde Harbert van een
+zekeren dood door de quinine te brengen; hij was het eindelijk die
+de zeeroovers gedood had door electrische kogels, waarvan hij het
+geheim bezat en die hij op zijn onderzeesche jachten gebruikte. Op
+deze wijze werden velerlei voorvallen verklaard, die tot nog toe
+bovennatuurlijk schenen, en die allen door de edelmoedigheid en de
+macht van den kapitein geschied waren.
+
+Die groote menschenhater had behoefte om wel te doen. Hij kon
+nog nuttigen raad aan zijne beschermelingen geven, en daar hij tot
+betere gedachten was gekomen, nu hij den dood voelde naderen, ontbood
+hij, gelijk verhaald is, de kolonisten uit het Rotshuis bij zich,
+door middel van een telegraaflijn, welke de kraal met de Nautilus
+verbond.... Mogelijk had hij dit niet gedaan, zoo hij geweten had
+dat Cyrus Smith zijn geschiedenis voldoende kende om hem met den naam
+van Nemo aan te spreken.
+
+De kapitein had het verhaal van zijn levensgeschiedenis
+geëindigd. Cyrus Smith nam toen het woord; hij herinnerde aan alle
+weldaden, die de kolonie, door zulk een heilzamen invloed genoten
+had, en in naam van zijn metgezellen en van hem zelf dankte hij het
+edelmoedige wezen, wien zij zooveel verschuldigd waren.
+
+Maar kapitein Nemo vorderde niets voor de diensten, welke hij bewezen
+had. Een laatste gedachte vervulde hem, en voordat hij de hand drukte,
+die de ingenieur hem aanbood, sprak hij:
+
+"En thans, mijnheer, nu gij mijn leven kent, beoordeel het nu!"
+
+De kapitein zinspeelde bij deze woorden op een ernstig voorval,
+waarvan de drie vreemdelingen, die bij hem aan boord waren geworpen,
+getuigen waren geweest,--een voorval, dat de Fransche professor,
+zonder twijfel in zijn werk had medegedeeld en dat iedereen gruwelijk
+moest zijn voorgekomen.
+
+Eenige dagen namelijk voordat de professor en zijn metgezellen
+ontvluchtten, werd de Nautilus door een fregat, in het noorden van
+den Atlantischen Oceaan vervolgd; zij wierp zich als een stormram op
+dat fregat en liet het zonder genade zinken.
+
+Cyrus Smith begreep de toespeling en antwoordde niet.
+
+"Het was een Engelsch fregat, mijnheer," riep kapitein Nemo uit,
+die voor een oogenblik weder prins Dakkar was geworden, "een Engelsch
+fregat, begrijpt gij!? Het viel mij aan! Ik was in een nauwe, ondiepe
+baai terug gedrongen!.... Ik moest voorbij, en.... ik ging voorbij!"
+
+Op kalmen toon vervolgde hij:
+
+"Ik was in mijn recht, ik had gelijk. Overal waar ik kon heb ik
+welgedaan, maar ook kwaad deed ik waar ik het moest doen. Genade is
+niet het hoogste recht!"
+
+Er volgden eenige oogenblikken van stilte na dit antwoord en kapitein
+Nemo vroeg voor de tweede maal:
+
+"Wat denkt gij van mij, mijne heeren?"
+
+Cyrus Smith stak den kapitein zijn hand toe en antwoordde op ernstigen
+toon:
+
+"Kapitein, gij hebt verkeerd gehandeld door te gelooven dat men
+het verleden kon doen herleven en gij hebt gestreden tegen den
+onvermijdelijken vooruitgang. Het is een van die dwalingen, die door
+sommigen bewonderd, door anderen gelaakt worden, waarover God alleen
+kan oordeelen en die het menschelijke verstand moet vrijspreken. Men
+kan hem, die dwaalt met een welgemeende bedoeling, bestrijden zonder
+op te houden hem te achten. Uwe dwaling is van dien aard, dat zij
+bewondering niet uitsluit, en uw naam heeft niets te vreezen van
+het oordeel der geschiedenis. Zij buigt zich voor die heldhaftige
+dwaasheden, hoewel zij de gevolgen er van veroordeelt."
+
+De borst van kapitein Nemo ging onrustig op en neder, en hij hief
+zijn hand ten hemel.
+
+"Heb ik verkeerd, heb ik goed gehandeld?" mompelde hij.
+
+Cyrus Smith hernam:
+
+"Alle groote daden keeren tot God terug, want zij komen van
+Hem! Kapitein Nemo, de brave lieden, hier vereenigd, dien gij hebt
+bijgestaan, zullen u hun leven lang betreuren!"
+
+Harbert was den kapitein genaderd. Hij knielde, vatte zijn hand en
+bracht die aan zijn lippen.
+
+Een traan welde in het oog van den stervende, en hij zeide:
+
+"Wees gezegend, mijn kind!..."
+
+
+
+
+
+XXVI.
+
+	De laatste uren van kapitein Nemo.--De wil van den
+	stervende.--Een herinnering aan zijn vrienden van een
+	dag.--Het graf van kapitein Nemo.--Eenige raadgevingen aan
+	de kolonisten.--Het laatste oogenblik.--Op den bodem der zee.
+
+
+De dag was aangebroken. Geen lichtstraal drong in die onderaardsche
+galerij door. De vloed had elke opening versperd. Maar het kunstlicht,
+dat in breede bundels uit de wanden van de Nautilus ontsprong,
+verzwakte niet.
+
+Kapitein Nemo was uitgeput van vermoeienis op zijn rustbed
+neergezonken. Men kon er niet aan denken hem naar het Rotshuis
+te vervoeren, want hij had den wensch te kennen gegeven om in die
+Nautilus te blijven, die met geen millioenen te betalen was, en daarin
+den dood te verbeiden, welke niet ver meer verwijderd kon zijn.
+
+Cyrus Smith en Gideon Spilett sloegen den zieke aandachtig gade,
+terwijl hij schier bewusteloos lag. Men zag duidelijk dat de kapitein
+al zwakker en zwakker werd.
+
+De kracht zou weldra ontzinken aan dat lichaam, dat eenmaal zoo forsch
+was en nu slechts het brooze omhulsel was van een ziel, die weldra
+zou ontvlieden.
+
+De ingenieur en de reporter spraken eenige oogenblikken fluisterend
+met elkander. Kon men dezen stervende nog van dienst zijn? Kon men
+zijn leven, zoo niet redden, dan toch eenige dagen verlengen? Hij
+zelf had gezegd, dat er geen geneesmiddel meer was en hij wachtte
+geduldig den dood, dien hij niet vreesde.
+
+"Wij vermogen niets," zeide Gideon Spilett.
+
+"Maar waaraan sterft hij?" vroeg Pencroff.
+
+"Hij dooft uit," antwoordde de reporter.
+
+"Maar als wij hem in de lucht, in de zon brachten, dan zou hij
+misschien weer bijkomen?" zeide de zeeman.
+
+"Neen, Pencroff," antwoordde de ingenieur, "er is niets meer aan te
+doen! Kapitein Nemo zou er bovendien niet in toestemmen zijn schip
+te verlaten. Sedert jaren leeft hij op de Nautilus en op de Nautilus
+wil hij sterven."
+
+Kapitein Nemo hoorde waarschijnlijk het antwoord van Cyrus Smith,
+want hij richtte zich een weinig op en op zwakken, maar duidelijken
+toon zeide hij:
+
+"Gij hebt gelijk, mijnheer. Ik moet en ik wil hier sterven. Ik heb
+u nog een verzoek te doen."
+
+Cyrus Smith en zijn metgezellen naderden het rustbed en zij schikten
+de kussens zoo gemakkelijk mogelijk voor hem.
+
+Men zag toen hoe zijn blik al de schatten in zijn zaal gadesloeg. Een
+voor een beschouwde hij de schilderijen aan den rijk versierden wand,
+die meesterstukken van italiaansche, vlaamsche, fransche en spaansche
+meesters, die marmeren en bronzen beelden op hun voetstukken, het
+prachtige orgel, de glazen kasten, die rondom een bekken gerangschikt
+stonden, waarin de schoonste voortbrengselen der zee verzameld waren;
+zeedieren en planten, paarlschelpen van onschatbare waarde en eindelijk
+vestigden zijn oogen zich op het opschrift, dat boven het museum te
+lezen stond, het devies van de Nautilus.
+
+
+	_Mobilis in mobilo._
+
+
+
+Het scheen dat hij nog eenmaal die gewrochten der kunst en der natuur
+wilde bewonderen, die zijn omgeving hadden uitgemaakt gedurende de
+vele jaren, welke hij op den bodem der zeeën had doorgebracht.
+
+Cyrus Smith had de stilte geëerbiedigd. Hij wachtte tot de stervende
+het woord zou nemen.
+
+Na eenige oogenblikken, waarin hij waarschijnlijk zijn geheele leven
+voor zich zag, wendde kapitein Nemo zich tot de kolonisten en zeide:
+
+"Gelooft gij, mijn vrienden, dat gij mij iets verschuldigd zijt?...."
+
+"Kapitein, wij zouden ons leven geven om het uwe te verlengen!"
+
+"Goed," hernam kapitein Nemo, "goed!... Beloof mij mijn laatsten wil na
+te komen, en gij zult mij alles, wat ik voor u gedaan heb, vergelden."
+
+"Wij beloven het u," antwoordde Cyrus Smith.
+
+"Vrienden," hernam de kapitein, "morgen zal ik dood zijn."
+
+Hij legde Harbert, die hem in de rede wilde vallen, door een teeken
+het zwijgen op.
+
+"Morgen zal ik dood zijn en ik wil geen ander graf dan de Nautilus. Dit
+is mijn graf. Al mijne vrienden rusten op den bodem der zee, ook ik
+wil daar rusten."
+
+Diepe stilte volgde op de woorden van den kapitein.
+
+"Luister wel," vervolgde hij. "De Nautilus is in deze grot gevangen,
+waarvan de ingang versperd is. Maar zij kan haar gevangenis niet
+verlaten, zij kan door den afgrond verzwolgen worden en er mijn
+stoffelijk overschot bewaren."
+
+De kolonisten luisterden eerbiedig naar de woorden van den stervende.
+
+"Morgen, na mijn dood, zult gij, mijnheer Smith en uwe metgezellen de
+Nautilus verlaten, want alle schatten, die zij bevat, moeten met mij
+verdwijnen. Een enkel aandenken zult gij behouden aan prins Dakkar,
+wiens levensgeschiedenis gij nu kent. Die koffer... daar... bevat
+millioenen diamanten, grootendeels herinneringen aan den tijd,
+dat ik als vader en echtgenoot, bijna aan het geluk geloofd heb,
+en een aantal paarlen, door mijne vrienden en mij uit de diepte der
+zee verzameld. Met die schatten zult gij eenmaal veel goeds kunnen
+verrichten. Aan handen als de uwe, mijnheer Smith, en die uwer
+metgezellen, is het geld wel vertrouwd. Ik zal dan hierboven deel
+hebben aan uw werken, en ik ben er niet bevreesd voor!"
+
+Na eenige oogenblikken rust ging kapitein Nemo voort:
+
+"Morgen kunt gij dien koffer nemen, en moet gij deze zaal verlaten
+en de deur sluiten; vervolgens moet gij naar het dek van de Nautilus
+gaan door het luik, dat gij eveneens moet sluiten."
+
+"Wij zullen het doen, kapitein," antwoordde Cyrus Smith.
+
+"Goed. Gij kunt u vervolgens op de boot inschepen, die u hier
+heeft gebracht. Maar ga, voordat gij de Nautilus verlaat, naar den
+achtersteven, en open twee groote kranen, die zich boven de lastlijn
+bevinden. Het water zal in het waterruim dringen en de Nautilus zal
+langzaam zinken om op den bodem der zee te gaan rusten."
+
+Toen Cyrus Smith hem in de rede wilde vallen, voegde de kapitein
+er bij:
+
+"Vrees niets! Gij zult slechts een lijk in de diepte doen zinken!"
+
+Noch Cyrus Smith, noch zijn metgezellen konden iets daar tegen
+inbrengen. Het was zijn laatste wil, dien hij hun meedeelde, en zij
+moesten dien ten uitvoer brengen.
+
+"Ik heb u woord, vrienden?" vroeg kapitein Nemo.
+
+"Gij hebt het, kapitein," antwoordde de ingenieur.
+
+Kapitein Nemo dankte hen en verzocht hem eenige uren alleen te
+laten. Gideon Spilett drong er op aan, dat hij bij hem zou blijven,
+ingeval zich een crisis mocht voordoen, maar de stervende weigerde
+en zeide:
+
+"Ik zal nog tot morgen leven, mijnheer!"
+
+Allen verlieten de zaal, gingen door de bibliotheek en de eetzaal,
+kwamen bij den achtersteven in de machinekamer, waar de electrische
+toestellen geplaatst waren, die tegelijk met lucht en warmte ook
+beweegkracht aan de Nautilus gaven.
+
+De Nautilus was een meesterstuk, dat meesterstukken bevatte en de
+ingenieur was vol bewondering; hij sidderde bij de gedachte, dat
+hij, wiens arm hen zoo krachtig ondersteund had, dat die beschermer,
+dien zij slechts eenige uren kenden, gereed was het tijdelijke met
+het eeuwige te verwisselen.
+
+Welk oordeel de nakomelingschap ook moge vellen over de daden van dit,
+als het ware, bovenmenschelijke bestaan, prins Dakkar zou altijd een
+van die zonderlinge verschijnselen blijven, waarvan de herinnering
+niet wordt uitgewischt.
+
+"Dat is een man," zeide Pencroff. "Zou men wel gelooven, dat hij
+zoo op den bodem van den Oceaan geleefd heeft! En als ik bedenk,
+dat hij er misschien evenmin rust heeft gevonden als ergens anders!"
+
+"De Nautilus," merkte Ayrton op, "zou ons misschien hebben kunnen
+dienen om het eiland Lincoln te verlaten en een bewoond land te
+bereiken!"
+
+"Drommels!" riep Pencroff uit, "ik zou het niet gewaagd hebben zulk
+een schip te sturen. Op zee varen, goed! maar onder zee, dank je!"
+
+"Ik geloof," zeide de reporter, "dat het besturen van een onderzeesch
+schip als de Nautilus zeer gemakkelijk is, Pencroff, en dat wij er
+spoedig aan gewoon zouden zijn. Geen stormen, geen strandingen zijn
+te vreezen! Eenige voeten onder de oppervlakte is de zee even kalm
+als een meer."
+
+"Wel mogelijk!" hernam de zeeman, "maar ik houd meer van een fiksche
+bries aan boord van een goed getuigden bodem. Een schip is gemaakt
+om op en niet onder zee te varen."
+
+"Vrienden," zeide de ingenieur, "het is onnoodig om, ten minste wat de
+Nautilus betreft, over onderzeesche toestellen te spreken. De Nautilus
+is niet van ons, wij hebben het recht niet er over te beschikken. Zij
+zou ons in geen geval van dienst kunnen zijn. Behalve dat zij niet uit
+deze grot kan, die door een verschuiving der basaltrotsen versperd is,
+wil kapitein Nemo, dat zij met hem, na zijn dood zal verdwijnen. Zijn
+wil is ons heilig en wij zullen hem nakomen."
+
+Na eenigen tijd verlieten Cyrus Smith en zijn metgezellen de
+machinekamer van de Nautilus; zij gebruikten eenig voedsel en keerden
+naar de zaal terug.
+
+Kapitein Nemo was uit zijne verdooving ontwaakt en zijn oogen stonden
+niet meer zoo dof als te voren. Er speelde een glimlach om zijn lippen.
+
+De kolonisten naderden hem.
+
+"Vrienden," sprak hij, "gij zijt dappere, edele, goede mannen. Gij hebt
+u met hart en ziel aan den gemeenschappelijken arbeid gewijd. Ik heb
+u dikwijls gadegeslagen. Ik heb van u gehouden, ik houd van u!... Uw
+hand, mijnheer Cyrus!"
+
+Cyrus Smith reikte den kapitein zijn hand, die deze hartelijk drukte.
+
+"Dat doet mij goed," mompelde hij.
+
+Toen hernam de kapitein:
+
+"Maar genoeg van mij zelf. Ik moet met u over allen spreken, en over
+het eiland Lincoln, waarop gij een schuilplaats hebt gevonden.... Denkt
+gij het te verlaten?"
+
+"Om er terug te komen, kapitein!" antwoordde Pencroff levendig.
+
+"Er terugkomen? Ja, Pencroff," zeide de kapitein glimlachend, "ik
+weet hoezeer gij aan dit eiland gehecht zijt. Het is door uw zorg
+verbeterd en het behoort u toe!"
+
+"Ons plan is, kapitein," zeide Cyrus Smith, "om het aan de Vereenigde
+Staten te schenken, en er voor onze marine een toevluchtsoord aan
+te leggen, dat in dit gedeelte van den Stillen Oceaan niet geheel
+misplaatst zal zijn."
+
+"Gij denkt aan uw vaderland," antwoordde de kapitein. "Gij werkt voor
+zijn welzijn, voor zijn roem. Gij hebt gelijk. Het vaderland!... daar
+moest men altijd terugkeeren. Daar moet men sterven!.... En ik,
+ik sterf verre van alles, wat ik heb liefgehad!"
+
+"Hebt gij nog een laatste wensch," vroeg de ingenieur levendig, "een
+aandenken voor uw vrienden, die gij in de bergen hebt achtergelaten?"
+
+"Neen, mijnheer Smith, ik heb geen vrienden meer! Ik ben de laatste van
+mijn geslacht... en sedert lang ben ik dood voor allen, die ik gekend
+heb... Maar laten wij over u spreken. Eenzaamheid en afzondering,
+zijn treurige dingen, die boven de menschelijke kracht gaan.... Ik
+sterf, omdat ik dacht alleen te kunnen leven!... Gij moet dus alles
+beproeven om Lincoln te verlaten, en den grond terug te zien, waar
+gij geboren zijt. Ik weet dat die ellendelingen het vaartuig vernield
+hebben dat gij gebouwd hadt...."
+
+"Wij bouwen nu een schip," zeide Gideon Spilett, "een schip dat groot
+genoeg is om ons naar een bewoonde kust te brengen; maar verlaten wij
+het ook vroeg of laat, wij zullen altijd weer naar het eiland Lincoln
+terugkeeren. Er zijn te veel herinneringen voor ons aan verbonden,
+dan dat wij het ooit zouden kunnen vergeten."
+
+"Hier hebben wij kapitein Nemo leeren kennen," zeide Cyrus Smith.
+
+"Hier vinden wij alles weer wat ons aan u herinnert!" voegde Harbert
+er bij.
+
+"En hier zal ik in der eeuwigheid rusten, indien...." antwoordde
+de kapitein.
+
+Hij aarzelde en in plaats van zijn volzin te eindigen, zeide hij
+slechts:
+
+"Mijnheer Cyrus, ik wenschte u te spreken.... u alleen!"
+
+De metgezellen van den ingenieur eerbiedigden het verlangen van den
+stervende en verlieten de zaal.
+
+Cyrus Smith bleef eenigen tijd met kapitein Nemo alleen, riep
+vervolgens zijn metgezellen terug, maar zeide hun niets van hetgeen
+de grijsaard hem had toevertrouwd.
+
+Gideon Spilett sloeg den zieke aandachtig gade. De kapitein leefde nog
+slechts met zijn geest, die weldra niet meer tegen zijn lichamelijke
+zwakte zou kunnen strijden.
+
+De dag liep ten einde zonder dat zich eenige verandering openbaarde. De
+kolonisten verlieten de Nautilus niet. De nacht was ingevallen,
+hoewel men dit in de rots niet bemerkte.
+
+Kapitein Nemo leed niet, maar verzwakte meer en meer. Zijn edel
+gelaat, verbleekt door den naderenden dood, was kalm. Aan zijn
+lippen ontsnapten nu en dan onverstaanbare woorden. Men zag het leven
+langzaam uit dat lichaam verdwijnen, waarvan de uiterste deelen reeds
+koud werden.
+
+Een paar maal richtte hij nog het woord tot de kolonisten, die om
+hem geschaard stonden, en glimlachte met dien laatsten glimlach,
+die zelfs door den dood niet wordt uitgewischt.
+
+Tegen middernacht deed kapitein Nemo een laatste poging; hij slaagde
+er in zijn armen over de borst te kruisen, alsof hij in die houding
+wilde sterven.
+
+Een uur later was er nog slechts leven in zijn blik. Een laatste vuur
+schitterde in die oogen, die vroeger vlammen schoten. Hij mompelde
+de woorden: "God en Vaderland!" en stierf zachtkens.
+
+Cyrus Smith boog zich over hem heen, drukte de oogen toe van hem die
+prins Dakkar geweest was en nu zelfs kapitein Nemo niet meer scheen.
+
+Harbert en Pencroff weenden. Ayrton wischte ter sluiks een traan
+weg. Nab lag geknield naast den reporter, die in een beeld veranderd
+was.
+
+Cyrus Smith legde zijn hand op het hoofd van den doode en zeide:
+
+"God zij zijner ziel genadig."
+
+Hij wendde zich tot zijn vrienden en zeide:
+
+"Laten wij bidden voor hem, dien wij verloren hebben!"
+
+
+
+Eenige uren later vervulden de kolonisten de belofte, welke zij den
+kapitein gedaan hadden, den laatsten wil van den doode.
+
+Cyrus Smith en zijn lotgenooten verlieten de Nautilus, na het eenige
+aandenken genomen te hebben, dat hun weldoener hun gelaten had,
+dien koffer, welke een fortuin voor honderden bevatte.
+
+De prachtige zaal, die nog steeds helder verlicht was, werd met zorg
+gesloten. De kolonisten maakten het luik dicht, zoodat er geen droppel
+water in de vertrekken van de Nautilus kon dringen.
+
+Zij scheepten zich vervolgens op de boot in, die naast het onderzeesche
+vaartuig lag.
+
+De boot werd naar den achtersteven gestuurd, waar men de twee groote
+kranen openzette, waardoor het water in de ruimen liep, en het schip
+moest zinken.
+
+De Nautilus zonk inderdaad en verdween langzaam.
+
+De kolonisten konden haar echter nog in de diepte volgen. Het
+felle licht scheen onder water, terwijl de rotsholte donkerder
+werd. Eindelijk verdwenen ook die krachtige electrische stralen en
+weldra rustte de Nautilus, nu het graf van kapitein Nemo, op den
+bodem der zee.
+
+
+
+
+
+XXVII.
+
+	Hervatting van den arbeid op de werf.--De 1ste Januari
+	1869.--Een rookkolom op den top van den vulkaan.--Eerste
+	verschijnselen eener uitbarsting.--Ayrton en Cyrus Smith in
+	de kraal.--Onderzoek van de grot Dakkar.--Wat kapitein Nemo
+	aan den ingenieur gezegd had.
+
+
+Bij het aanbreken van den dag hadden de kolonisten de rotsholte
+verlaten, die zij voortaan de "grot van Dakkar" noemden, ter
+herinnering aan kapitein Nemo.
+
+Pencroff, Nab en Ayrton haalden de boot op het strand, op een plaats
+waar zij veilig lag.
+
+Van de galerij volgden Cyrus Smith en de zijnen het pad naar de
+kraal. Onderweg namen Harbert en Nab den telegraafdraad weg, dien
+kapitein Nemo tusschen de kraal en de Nautilus gespannen had, en dien
+men later misschien nog kon gebruiken.
+
+Allen vervolgden zwijgend hun weg. Het scheen hun toe, dat zij nu
+meer dan ooit verlaten waren. Vroeger rekenden zij als het ware op
+dien krachtigen steun, die hen voortaan ontbrak; zelfs Gideon Spilett
+en Cyrus Smith waren onder den indruk daarvan.
+
+Tegen negen uur in den morgen betraden de kolonisten het Rotshuis.
+
+Cyrus Smith wijdde zich meer dan ooit aan het bouwen van het schip. Men
+kon niet weten wat de toekomst zou baren. En gebruikten de kolonisten
+het vaartuig al niet om, hetzij den polynesischen archipel, hetzij
+de kust van Nieuw-Zeeland te bereiken, zij moesten in ieder geval
+trachten zoo spoedig mogelijk naar het eiland Tabor te gaan, om er
+een bericht omtrent Ayrton te brengen. Deze voorzorg was noodzakelijk
+voor het geval, dat het Schotsche jacht weder in deze wateren mocht
+komen en men moest in dit opzicht niets verzuimen.
+
+Het jaar 1868 verliep en bijna zonder ophouden werkten nu allen op
+de werf; Gideon Spilett en Harbert zonderden zich nu en dan eens af
+voor de jacht, want de winter-provisie mocht niet vergeten worden.
+
+De zomer was ondraaglijk heet en zelden ging er een dag voorbij dat
+men niet, hetzij van dichtbij of van verre, den donder hoorde rollen.
+
+Den 1sten Januari 1869 woedde er een vreeselijk onweer. Stond dit
+natuurverschijnsel in eenig verband met hetgeen er in het binnenste
+der aarde voorviel? Cyrus Smith was wel geneigd dit te gelooven, want
+het toenemen van die onweersbuien ging gepaard met eene vermeerdering
+van vulkanische verschijnselen.
+
+Toen Harbert den 3den Januari naar de oppervlakte ging om een der
+onagga's te zadelen, zag hij, dat groote rookwolken den top van den
+vulkaan omringden.
+
+Harbert waarschuwde onmiddellijk de andere kolonisten, die allen naar
+den top van den Franklinberg kwamen zien.
+
+"Wel!" riep de zeeman uit, "het is geen damp! Het komt mij voor dat
+de reus zich nu niet bepaalt tot ademen, maar dat hij nu ook rookt!"
+
+Deze woorden van den zeeman drukten met juistheid uit, wat er op den
+Franklinberg voorviel. Reeds sedert drie maanden stegen er dampen uit
+den krater op, maar ze kwamen nog slechts voort uit het gloeien der
+delfstoffen in den vuurspuwenden berg. Ditmaal was de damp in rook
+veranderd, die zich als een grijze kolom verhief, waarvan de basis
+meer dan drie honderd voet breed was en die, als een reusachtige
+paddenstoel, tot zeven à acht honderd voet boven den berg opsteeg.
+
+"Er is brand in den schoorsteen," zeide Gideon Spilett.
+
+"En wij kunnen dien niet blusschen!" antwoordde Harbert.
+
+"Men moest die vulkanen kunnen vegen," merkte Nab op, die met den
+grootsten ernst scheen te spreken.
+
+"Goed Nab," riep Pencroff uit. "Wilt gij de schoorsteenveger zijn?"
+
+Pencroff barstte in een hartelijk lachen los.
+
+Cyrus Smith keek aandachtig naar de dikke rookwolk en luisterde zelfs
+of hij geen verwijderd geraas hoorde.
+
+Toen keerde hij naar zijn metgezellen terug, waarvan hij zich eenige
+schreden verwijderd had en zeide:
+
+"Inderdaad, vrienden, er heeft een gewichtige verandering plaats
+gehad. De vulkanische stoffen zijn niet slechts in werking, zij
+hebben ook vlam gevat en wij worden binnen kort door een uitbarsting
+bedreigd!"
+
+"Welnu, mijnheer Cyrus, wij zullen die uitbarsting zien," riep Pencroff
+uit. "Wij zullen haar bewonderen en toejuichen! Ik geloof niet dat
+wij ons daarover behoeven te bekommeren!"
+
+"Neen, Pencroff, want de vroegere lavaweg is nog altijd vrij en dank
+zij zijn ligging heeft de krater zijne uitwerpselen tot nog toe naar
+het noorden uitgestort. En toch...."
+
+"En toch, daar wij geen voordeel kunnen hebben bij een uitbarsting,
+ware het maar beter als die niet plaats had," merkte de reporter op.
+
+"Wie weet?" antwoordde de zeeman. "Misschien is er in dezen vulkaan
+een nuttige en kostbare stof, die hij nu uit zal werpen en waarvan
+wij een goed gebruik kunnen maken!"
+
+"Het komt mij voor," zeide Ayrton, die met zijn oor op den grond
+was gaan liggen, "het komt mij voor, dat ik een dof geraas hoor,
+evenals een kar maakt, die met ijzeren staven beladen is."
+
+De kolonisten luisterden en bevonden dat Ayrton gelijk had. Soms
+klonk het rollen harder om vervolgens weder zacht weg te sterven,
+maar er deed zich nog geen slag hooren. Men kon hieruit opmaken,
+dat de damp en rook een vrijen uitweg vonden door den middelsten
+schoorsteen en dat, daar de veiligheidsklep groot genoeg was, er nog
+geen uitbarsting te vreezen was.
+
+"Maar zullen wij dan nooit naar ons werk terugkeeren!" riep Pencroff
+ongeduldig uit. "Laat de Franklinberg dampen, rooken, sissen en
+vuurspuwen, zooveel hij wil, dat is geen reden voor ons om niets te
+doen! Kom, Ayrton, Nab, Harbert, mijnheer Cyrus en mijnheer Spilett,
+vandaag moet iedereen aan het werk! Binnen twee maanden moet onze
+nieuwe Bonadventure gereed zijn--want dien naam mag zij dragen,
+niet waar?--Laten wij dan geen tijd verliezen."
+
+Dien dag werd er hard gewerkt, want het was nu van het grootste belang
+om het vaartuig zoo spoedig mogelijk gereed te hebben. Wie weet of
+dat schip niet hun eenig toevluchtsoord zou worden?
+
+Na het avondeten begaven Cyrus Smith, Gideon Spilett en Harbert
+zich naar de bergvlakte. De nacht begon reeds te vallen en door de
+duisternis zou men kunnen zien of er zich onder den damp en de rook
+ook vlammen of gloeiende stoffen mengden.
+
+"De krater staat in vuur!" riep Harbert uit, die vlugger dan zijn
+metgezellen het eerst op de vlakte was.
+
+De Franklinberg, die ongeveer zes mijlen verwijderd was, scheen
+een reusachtige toorts, die aan het boveneinde met donkere vlammen
+brandde. Er was misschien zooveel rook, asch en puin onder gemengd
+dat de gloed daardoor zeer verminderde en niet zoo sterk afstak tegen
+het donkere zwerk.
+
+"De uitbarsting vordert snel!" zeide de ingenieur.
+
+"Dat is niet te verwonderen," antwoordde de reporter. "De vulkaan
+is reeds sedert geruimen tijd in werking. Herinnert gij u, Cyrus,
+dat wij de eerste dampen reeds zagen toen wij den berg doorzochten
+om de schuilplaats te vinden van kapitein Nemo? Dat was, geloof ik
+15 October?"
+
+"Ja," antwoordde Harbert, "dat is twee en een halve maand geleden!"
+
+"Dat onderaardsche vuur heeft dus zestien weken gebroeid," hernam
+Gideon Spilett, "en het is geen wonder, dat het nu snel in kracht
+toeneemt."
+
+"Voelt gij geen trillingen van den grond?" vroeg Cyrus Smith.
+
+"Ja, inderdaad; maar dit is nog geen aardbeving..." antwoordde Spilett.
+
+"Ik zeg niet, dat wij door een aardbeving bedreigd worden, God
+beware ons daarvoor! Neen. De trillingen worden veroorzaakt door de
+krachtige werking van het vuur. De aardkorst is niets dan de wand van
+een stoomketel, en gij weet dat de wand van een stoomketel onder de
+drukking van het gas trilt, als een zware plaat. Hier is hetzelfde
+verschijnsel."
+
+"Welke prachtige vlammen!" riep Harbert uit.
+
+Na een uur keerden de ingenieur, Gideon Spilett en Harbert naar het
+Rotshuis terug. Cyrus Smith was in gedachte verzonken, hetgeen Gideon
+Spilett aanleiding gaf tot de vraag, of hij meende dat de uitbarsting
+voor hen noodlottige gevolgen kon hebben.
+
+"Ja en neen," antwoordde Cyrus Smith.
+
+"Het grootste ongeluk, dat ons zou kunnen overkomen, zou een aardbeving
+zijn, die het eiland verwoestte, niet waar? En ik geloof niet dat
+dit te vreezen is, daar de rook en de lava een vrijen uitweg hebben
+gevonden om te ontsnappen."
+
+"Ik vrees juist geen aardbeving, in den zin, dien men gewoonlijk
+geeft aan de trillingen, veroorzaakt door de werking van onderaardsche
+dampen. Maar uit andere oorzaken kunnen groote rampen voortspruiten."
+
+"Welke, mijn beste Cyrus?"
+
+"Ik weet het niet zeker.... ik moet den berg
+zien.... onderzoeken.... Binnen weinige dagen zal ik zekerheid hebben
+omtrent dit punt."
+
+Gideon Spilett drong niet verder bij hem aan. Alle bewoners van het
+Rotshuis begaven zich weldra ter ruste en sliepen in, niettegenstaande
+het geraas in den vulkaan sterker en door de echo van het eiland
+luider weerkaatst werd.
+
+Drie dagen verliepen. De top van den Franklin-berg bleef door een
+dikke rookwolk omhuld; maar de lava scheen de opening van den krater
+nog niet bereikt te hebben, althans op de noordelijke helling, die
+voor een gedeelte zichtbaar was, bespeurde men nog geen verschijnselen
+van een uitstorting.
+
+De arbeid op de werf moest nu en dan gestaakt worden, omdat de zorg
+der kolonisten ook op andere plaatsen vereischt werd. Vooreerst
+moest de kraal niet vergeten worden, waar men het voedsel voor de
+muffeldieren en geiten ververschen moest. Er werd besloten dat Ayrton
+in den morgen van 7 Januari derwaarts zou gaan, en daar een persoon
+voor dezen arbeid voldoende was, waren Pencroff en de overigen zeer
+verwonderd, toen zij den ingenieur tot Ayrton hoorden zeggen:
+
+"Als gij morgen naar de kraal gaat, zal ik u vergezellen."
+
+"Mijnheer Cyrus!" riep de zeeman uit, "onze werkdagen zijn geteld,
+en wanneer gij ook heengaat, hebben wij vier armen minder!
+
+"Wij komen den volgenden morgen terug," antwoordde Cyrus Smith,
+"maar ik moet noodzakelijk naar de kraal.... Ik wil weten hoe het
+met de uitbarsting gesteld is."
+
+"De uitbarsting! de uitbarsting!" bromde Pencroff. "Die uitbarsting,
+dat is me ook iets van gewicht; ik bekommer er mij volstrekt niet om!"
+
+Den volgenden morgen deed de ingenieur zooals hij gezegd had. Harbert
+had hem gaarne vergezeld, maar hij wilde Pencroff niet te veel
+tegenwerken, door ook heen te gaan.
+
+Voor het aanbreken van den dag zaten Cyrus Smith en Ayrton in het
+wagentje, met twee onagga's bespannen, en begaven zij zich naar
+de kraal.
+
+Boven het bosch hingen groote wolken, die steeds aangroeiden door de
+dampen, welke uit den krater opstegen. Gewoonlijk vallen deze wolken
+neer in kleine stofdeeltjes, en dit was ook nu het geval. Toen Cyrus
+Smith en Ayrton bij de kraal kwamen, viel er een soort van zwarte
+sneeuw evenals jachtkruit, dat oogenblikkelijk den grond een geheel
+ander voorkomen gaf. Boomen, weiden, alles verdween onder een zwarte
+laag van eenige duimen dikte. Maar gelukkig was de wind noordoost en
+ontlastte zich de wolk grootendeels boven zee.
+
+"Dat is zeer zonderling, mijnheer Smith," zeide Ayrton.
+
+"Dat is zeer ernstig," antwoordde de ingenieur. "Die vulkanische
+tufsteen, die fijne puimsteen, in éen woord, al die minerale stoffen
+bewijzen, dat in de onderste lagen van den vulkaan een groote beroering
+ontstaan is."
+
+"Maar is er dan niets aan te doen?"
+
+"Niets, dan de vorderingen van dit verschijnsel waar te nemen. Doe dus
+wat gij in de kraal te doen hebt, Ayrton. Ik zal in dien tusschentijd
+naar de bronnen van de Roode Beek gaan en de noordelijke berghelling
+opnemen. Dan...."
+
+"Dan.... mijnheer Cyrus?"
+
+"Dan zullen wij de galerij van Dakkar bezoeken.... Ik wil zien.... In
+ieder geval kom ik u over twee uur halen."
+
+Ayrton ging in de kraal en verzorgde, in afwachting dat de ingenieur
+terugkwam, de muffeldieren en geiten, die ook onder den indruk schenen
+der eerste verschijnselen eener uitbarsting.
+
+Cyrus Smith begaf zich intusschen naar de Roode Beek en kwam bij de
+plaats waar hij en zijn metgezellen een zwavelbron hadden ontdekt,
+toen zij die voor de eerste maal onderzochten.
+
+Daar was alles veranderd! In plaats van éen rookkolom telde hij
+er dertien, die uit den grond opstegen, alsof zij met geweld naar
+boven gestuwd werden. De aardkorst was hier zichtbaar aan een sterke
+persing onderhevig.
+
+Aan de noordelijke helling van den Franklinberg zag Cyrus Smith dikke
+rookwolken en vlammen uit den vulkaan opstijgen; een hagel van stukken
+metaal viel op den grond, maar nergens nog stroomde de lava uit den
+krater, hetgeen bewees dat de vulkanische stoffen de opening van den
+middelsten schoorsteen nog niet bereikt hadden.
+
+"Toch had ik liever, dat het zoo gebeurde," zeide Cyrus Smith bij zich
+zelf. "Dan had ik ten minste de zekerheid dat de lava haar gewonen
+loop had genomen. Wie weet of ze nu niet door een nieuwe opening een
+uitgang vindt? Maar daar is het gevaar nog niet in gelegen! Kapitein
+Nemo heeft het wel voorzien! Neen! Daarin ligt het gevaar niet!"
+
+Tegen negen uur was hij weder in de kraal teruggekeerd.
+
+Ayrton wachtte hem daar.
+
+"De dieren zijn van alles voorzien, mijnheer Smith," zeide deze.
+
+"Goed Ayrton."
+
+"Zij schijnen onrustig, mijnheer."
+
+"Ja, het instinct spreekt in hen en het instinct bedriegt zich niet."
+
+"Wanneer ge wilt...."
+
+"Neem een lantaarn en een vuurslag, Ayrton," antwoordde de ingenieur,
+"en laten wij vertrekken."
+
+Ayrton deed wat hem gezegd was. De onagga's liepen uitgespannen in
+de kraal. De buitendeur werd gesloten, en Cyrus Smith, gevolgd door
+Ayrton, volgde nu in westelijke richting het smalle pad, dat naar de
+kust leidde.
+
+Zij konden niet snel vooruitgaan. De lucht was zwaar, alsof de deelen
+zuurstof verbrand en niet meer tot inademen geschikt waren. Bij elke
+honderd schreden moesten zij stil staan en adem scheppen. Het was
+dus over tienen toen de ingenieur en zijn metgezel den top van dien
+reusachtigen basaltklomp bereikten, die de noord-westkust van het
+eiland vormde.
+
+Ayrton en Cyrus Smith daalden nu langs deze steile kust neder en
+volgden ongeveer denzelfden onbegaanbaren weg als in dien stormachtigen
+nacht, toen zij naar de grot van Dakkar waren gegaan. Op klaarlichten
+dag was die weg niet minder gevaarlijk, ofschoon de laag asch, die
+de rotsen bedekte, oorzaak was dat zij hun voet nu met zekerheid op
+dien glibberigen weg konden neerzetten.
+
+Zij vonden spoedig de opening van grot Dakkar terug, en stonden stil
+onder de laatste rots, die een soort van trap vormde.
+
+"Is de sloep er nog?" vroeg de ingenieur.
+
+"Ja, mijnheer."
+
+"Laten wij er ingaan."
+
+Spoedig waren zij dieper binnengedrongen, en daar stak Ayrton zijn
+lantaarn aan. Daarop nam hij de riemen en nadat zij de lantaarn in
+den top hadden geheschen, zoodat zij haar lichtstralen naar voren
+wierp, nam Cyrus het roer en stuurde de boot te midden der diepste
+duisternis door de grot.
+
+De Nautilus lag daar niet meer om dit sombere hol met haar stralen
+te verlichten.
+
+Toch was het zwakke licht van de lantaarn voldoende om voort te
+stevenen en den rechterwand van het gewelf te volgen.
+
+Eindelijk zeide Cyrus: "Ik hoor den vulkaan."
+
+Weldra ging het rommelen in het inwendige van den berg vergezeld
+van een scherpe lucht; zwaveldampen deden den ingenieur en Ayrton
+bijna stikken.
+
+"Dat was hetgeen kapitein Nemo vreesde!" mompelde Cyrus Smith, terwijl
+hij een weinig bleek werd. "Toch moeten wij tot het einde toe gaan."
+
+"Vooruit dus," zeide Ayrton en richtte de boot naar het uiteinde van
+het gewelf.
+
+Vijf en twintig minuten later, nadat zij de opening waren
+voorbijgegaan, bereikte de sloep den eindmuur. Hier hield zij stil.
+
+Cyrus Smith klom nu op de bank, doorzocht met zijn lantaarn alle
+gedeelten van den muur, die de grot van den middelschoorsteen van
+den vulkaan scheidde. Hoe dik was die muur? Was hij honderd of tien
+voet? Men kon het niet zeggen. Maar het onderaardsch gerommel was te
+duidelijk hoorbaar dan dat hij zeer dik kon wezen.
+
+De ingenieur bevestigde daarop de lantaarn aan een der riemen en
+onderzocht nu een hooger gedeelte van den basaltmuur.
+
+Daar ontsnapte, door nauw zichtbare spleten, die zwaveldamp, welke
+zich in de grot verspreidde. Scheuren waren hier en daar in den muur
+en sommigen, een weinig grooter, waren nog slechts twee of drie voet
+verwijderd van het water in de grot.
+
+Cyrus Smith bleef een oogenblik in gepeins verzonken staan.
+
+Toen mompelde hij weder deze woorden:
+
+"Ja, de kapitein had gelijk! Daar is het gevaar! Daarin schuilt dat
+ontzettend gevaar!"
+
+Ayrton zeide niets; maar op een teeken van Cyrus Smith nam hij weder
+de riemen op en een half uur later kwamen de ingenieur en hij uit
+het onderaardsche gewelf weder te voorschijn.
+
+
+
+
+
+XXVIII.
+
+	Het verhaal van Cyrus Smith omtrent zijn verkenningstocht.--Men
+	haast zich met het schip.--Een laatste bezoek aan de
+	kraal.--Strijd tusschen vuur en water.--Wat van het eiland
+	overbleef.--Men besluit het schip van stapel te laten
+	loopen.--De nacht van 8 op 9 Maart.
+
+
+Den anderen morgen, 8 Januari, nadat zij een dag en een nacht in de
+kraal hadden doorgebracht, was alles in de beste orde en keerde Cyrus
+Smith met Ayrton naar het Rotshuis terug.
+
+Terstond riep de ingenieur zijn vrienden bij elkander en deelde
+hun mede, dat het eiland Lincoln in groot gevaar verkeerde en geen
+menschelijke macht dat gevaar kon bezweren.
+
+"Vrienden," zeide hij--en zijn stem verried de diepste ontroering--"het
+eiland Lincoln behoort niet tot die eilanden, welke zoolang zullen
+bestaan als de aarde zelf. Het is bestemd voor een min of meer spoedige
+geheele verwoesting, waarvan het zelf de oorzaak is, en die wij niet
+in staat zijn te verhinderen!"
+
+"Spreek duidelijker, Cyrus," zeide Gideon Spilett.
+
+"Ik ben bereid," antwoordde Cyrus Smith, "u het geheim onderhoud,
+dat ik met kapitein Nemo gehad heb, mede te deelen."
+
+"Met kapitein Nemo!" riepen de kolonisten.
+
+"Ja, het was de laatste dienst, die hij mij, voor hij stierf, wilde
+bewijzen."
+
+"De laatste dienst!" herhaalde Pencroff.
+
+"De laatste dienst! Gij zult zien, dat al is hij dood, hij er ons
+nog menigeen zal bewijzen."
+
+"Maar wat heeft kapitein Nemo u gezegd?" vroeg de reporter.
+
+"Weet dan, vrienden, dat het eiland Lincoln niet in denzelfden
+toestand verkeert als de andere eilanden in den Stillen Oceaan, en
+een bijzondere toestand, dien kapitein Nemo mij heeft doen kennen,
+moet oorzaak zijn dat vroeg of laat zijn onderzeesche grondvesten
+uiteenbarsten."
+
+"Uiteenbarsten! Het eiland Lincoln! Kom!" riep Pencroff uit, die
+ondanks den eerbied, dien hij voor Cyrus Smith koesterde, toch niet
+nalaten kon om hierover zijn schouders op te halen.
+
+"Luister, Pencroff," hernam de ingenieur. "Ziehier wat kapitein Nemo
+bemerkt heeft, en ik zelf gisteren ook, toen ik het onderaardsche
+gewelf Dakkar bezocht. Dit gewelf strekt zich onder het eiland tot
+aan den vulkaan uit, en is van den middelschoorsteen gescheiden door
+een muur, die tegen het gewelf sluit. Deze muur is gespleten en hier
+en daar zijn openingen waardoor het zwavelachtig gas, dat zich in
+den vulkaan ontwikkelt, kan ontsnappen."
+
+"Welnu?" vroeg Pencroff, wiens voorhoofd zich rimpelde.
+
+"Welnu, ik heb ontdekt dat die openingen door de inwendige drukking
+steeds grooter worden, dat de basaltmuur langzamerhand zal splijten en
+in korter of langer tijd een doorgang zal verschaffen aan de wateren
+uit de zee, waarmede de grot gevuld is."
+
+"Goed!" antwoordde Pencroff, die het nog niet gewonnen wilde geven. "De
+zee zal den vulkaan uitdooven en alles zal gedaan wezen."
+
+"Ja, alles zal gedaan wezen!" hernam Cyrus Smith. "Den dag waarop
+de zee door den muur heendringt, door den middelschoorsteen tot in
+het diepst van het eiland, waar de bestanddeelen zich bevinden,
+die vatbaar voor ontploffing zijn, dien dag, Pencroff, zal het
+eiland Lincoln springen, zooals Sicilië springen zou, wanneer de
+Middellandsche zee zich in de Etna wierp!"
+
+De kolonisten gaven geen antwoord op deze woorden, welke de ingenieur
+op overtuigenden toon sprak. Zij hadden het gevaar, dat hen dreigde
+begrepen.
+
+Bovendien moet gezegd worden, dat Cyrus Smith volstrekt niet
+overdreef. Velen zijn van meening geweest dat men de vulkanen zou
+kunnen blusschen, die voor het meerendeel aan den oever der zee of
+van een meer liggen, wanneer men de golven er in deed stroomen. Maar
+zij bedachten niet, dat men op die wijze gevaar liep om een gedeelte
+van de aarde te doen springen, gelijk een stoomketel, waarvan de
+stoom plotseling een hoogere spanning erlangt, door een schot. Het
+water zich werpende in een gesloten kom, waar de temperatuur eenige
+duizenden graden bedraagt, zou verdampen met zulk een plotseling zich
+ontwikkelende kracht, dat geen wanden, hoe sterk ook, weerstand bieden.
+
+Zij mochten er dus niet meer op hopen dat het eiland langer zou
+bestaan dan de muur van het gewelf Dakkar zou duren. Het was zelfs
+geen quaestie van maanden, noch van weken, maar een quaestie van dagen,
+van uren misschien!
+
+Het eerste gevoel dat zich van de kolonisten meester maakte, was
+diepe smart! Zij dachten niet aan het oogenblikkelijke gevaar, dat
+hen dreigde, maar aan de verwoesting van dien grond, die hun een
+schuilplaats had geboden, aan dat eiland, dat zij hadden ontgonnen,
+aan het eiland, dat zij liefhadden, dat zij zoo gaarne hadden zien
+bloeien. Zooveel vermoeienissen nutteloos doorstaan! zooveel arbeid
+verloren!
+
+Pencroff kon een traan niet weerhouden, die over zijn wang biggelde,
+en hij trachtte ook niet dien te verbergen.
+
+Nog eenigen tijd spraken zij over dit onderwerp. De verschillende
+kansen werden overwogen, maar allen waren van oordeel dat zij geen
+uur te verliezen hadden, dat de bouw en de uitrusting van het schip
+met den uitersten spoed moesten voortgezet worden en dat de eenige
+hoop op redding voor de bewoners van Lincoln daarin gelegen was!
+
+Alle handen werden dus aan het werk geslagen. Den 23sten Januari was
+het schip half gereed. Tot nog toe had er geen verandering aan den top
+van den vulkaan plaats gegrepen. Rook vermengd met vlammen en steenen
+waren uit den krater voortdurend ontsnapt. Maar gedurende den nacht
+van 23 op 24 Januari werd de kegel, die een soort van hoed vormde,
+er afgeworpen door de kracht van de lava, die tot aan den rand van de
+eerste verdieping van den vulkaan reikte. Een oorverdoovend geraas
+dreunde door het eiland! De kolonisten dachten dat het verging. Zij
+snelden uit het Rotshuis.
+
+Het was ongeveer twee uur 's nachts. De hemel was als vuur. Het
+bovenste gedeelte van den kegel, een klomp van duizend voet hoogte
+en milliarden wegende, was op het eiland geworpen, welks bodem
+dreunde. Uit den krater, nu veel wijder van opening, straalde een hel
+licht en door de afkaatsing scheen de gansche dampkring te gloeien,
+terwijl tegelijkertijd een stroom van lava als een breede waterval
+zich uitstortte en duizend vurige slangen langs de helling van den
+berg voortschoten.
+
+"De kraal! de kraal!" riep Ayrton.
+
+Het was inderdaad in de richting van de kraal dat de lava stroomde.
+
+Op dezen kreet van Ayrton waren de kolonisten naar den stal van de
+onagga's gesneld. De wagen was ingespannen. Allen hadden slechts éen
+gedachte! Naar de kraal rijden en de dieren, die daar waren opgesloten,
+in vrijheid stellen.
+
+Vóór drie uur waren zij in de kraal. Een vreeselijk gebrul gaf
+hun reeds te kennen in welk een toestand de schapen en geiten
+verkeerden. Ayrton opende terstond de deur en de beangste dieren
+snelden in alle richtingen er uit.
+
+Een uur later was er niets meer van de kraal te zien.
+
+De kolonisten hadden de geheele verwoesting willen te keer gaan, maar
+alle pogingen waren vergeefs geweest, want de mensch is machteloos
+tegenover zulke natuurverschijnselen.
+
+De dag brak aan--24 Januari--Cyrus Smith en zijn vrienden wilden,
+voordat zij naar het Rotshuis terugkeerden, de juiste richting die
+deze lava-overstrooming nemen zou, gadeslaan. De helling van den grond
+werd bij den Franklinberg aan de oostzijde geringer, en het was te
+vreezen dat, ondanks het bosch van het Verre Westen, de stroom zich
+zelfs tot de vlakte het Verre Uitzicht zou verspreiden.
+
+"Het meer zal ons beschermen," zeide Gideon Spilett.
+
+"Ik hoop het!" was het eenige antwoord van Cyrus Smith.
+
+Tegen zeven uur 's morgens was de toestand van de kolonisten niet
+langer houdbaar. Zij hadden een schuilplaats gezocht aan den zoom
+van het bosch Jacamar. Niet alleen regende het steenen rondom hen,
+maar de lava die uit de bedding van de Roode Beek vloeide, dreigde
+hun den weg van de kraal te versperren. De eerste rijen boomen hadden
+reeds vlam gevat, en hunne vruchten waren spoedig in rook verteerd;
+zij barsten als vuurwerk uiteen, terwijl anderen, minder vochtig,
+onbeschadigd te midden der overstrooming bleven.
+
+De kolonisten hadden den weg naar de kraal weder ingeslagen. Zij
+liepen langzaam en schier meer achter dan voorwaarts. Maar, tengevolge
+van de grondgesteldheid had de stroom spoedig het oosten bereikt,
+en zoodra de inwendige lagen van de lava verhard waren, kwamen er
+anderen die ze terstond bedekten.
+
+Intusschen werd de hoofdstroom van het dal de Roode Beek al
+dreigender. Dit heele gedeelte van het bosch was ingesloten en groote
+wolken rook dreven er boven de boomen, waarvan de wortels reeds door
+de lava verteerd waren.
+
+De kolonisten stonden bij het meer stil, op een halve mijl afstands
+van den mond der Roode Beek. Nu zou er over leven of dood voor hen
+beslist worden.
+
+Cyrus Smith die gewoon was om de ernstige toestanden te berekenen,
+en wist dat hij tot mannen sprak, die de waarheid wilden vernemen,
+welke zij ook zijn mocht, zeide toen:
+
+"Of het meer zal dien stroom tegenhouden, en een gedeelte van het
+eiland zal aan de geheele verwoesting ontsnappen, of de stroom zal de
+bosschen van het Verre Westen met zich nemen en geen boom, geen plant
+zal er op dezen grond blijven. Wij hebben op deze kale rotsen slechts
+den dood in het vooruitzicht, waarop het vergaan van het eiland ons
+niet lang zal doen wachten!"
+
+"Dan," riep Pencroff, zijn armen over de borst kruisende en met
+zijn voet op den grond stampende, "dan is het onnoodig, niet waar,
+dat wij langer aan de boot werken?"
+
+"Pencroff," antwoordde Cyrus Smith, "wij moeten onzen plicht vervullen
+tot het einde toe."
+
+Op dit oogenblik bereikte de lava-stroom het meer, nadat hij zich een
+weg had gebaand door de prachtige boomen, die hij verzwolgen had. Daar
+vormde de grond een ondiep dal en zoo dit breeder ware geweest,
+zou het misschien voldoende zijn geweest om den stroom in te perken.
+
+"Aan het werk!" riep Cyrus Smith.
+
+Allen begrepen de gedachte van den ingenieur. Zij haalden spaden,
+bijlen en houweelen, en eindelijk gelukte het hun met steenen en
+boomstammen binnen weinige uren een dijk gereed te hebben van drie
+voet hoog en eenige honderden passen lang. Het scheen hun toe alsof
+zij niet langer dan eenige minuten hadden gewerkt!
+
+Het was tijd. De stroom zwol op als een wassende rivier, die haar
+oevers wil overschrijden, en dreigde den eenigen hinderpaal te
+vernielen, welke haar verhinderen kon om het bosch van het Verre
+Westen te verwoesten.... Maar de dijk was er tegen bestand, en na
+een oogenblik aarzelen, een vreeselijk oogenblik, wierp hij zich in
+het meer Grant, van een hoogte van twintig voet.
+
+De kolonisten aanschouwden met ingehouden adem, zonder zich te
+verroeren, zonder een woord te spreken, dezen strijd tusschen de
+beide elementen.
+
+Welk een tooneel was die worsteling tusschen het water en het vuur! De
+eerste lava die in het meer viel versteende terstond en hoopte zich
+opeen, zoodat zij weldra boven het water zou uitsteken. Boven de
+oppervlakte dreef nog andere lava, die zich op hare beurt tot steen
+vormde, maar het midden bereikte.
+
+Hierdoor ontstond er een steenmassa, die het geheele meer dreigde
+te vullen, dat niet buiten zijn oevers kon treden, want het water
+dat te veel was, werd damp. Het sissen en knarsen der steenen
+vervulde de lucht met een oorverdoovend geraas, en de loog door den
+wind voortgesleept viel als regen in de zee neder. De steenstroom
+werd langer en de versteende blokken lava klemden zich aan elkaar
+vast. Daar, waar vroeger het kalme water kabbelde, verhief zich
+thans een reusachtige klomp rookende rotsen, alsof een verheffing
+van den bodem duizenden klippen had doen ontstaan. Wanneer men zich
+deze wateren voorstelt door een orkaan in beweging gebracht, en dan
+plotseling door een koude van twintig graden tot een vast lichaam
+gemaakt, dan heeft men een denkbeeld van het meer, drie uur nadat die
+onwederstaanbare stroom er inviel. Ditmaal moest het water door het
+vuur overwonnen worden. Toch was het zeer gelukkig voor de kolonisten,
+dat de lavastroom zich in het meer Grant had geworpen. Zij hadden nu
+nog eenige dagen gewonnen. De vlakte het Verre Uitzicht, het Rotshuis,
+de werf waren voor het oogenblik gespaard gebleven. Die dagen moesten
+besteed worden om het schip met zorg te kalfaten. Dan zouden zij het
+in zee brengen en zouden zij daar tenminste een wijkplaats vinden,
+al konden zij het eerst optuigen wanneer het zich eenmaal in het
+ruime sop bewoog. Daar zij vreesden voor een nieuwe uitbarsting,
+die het geheele eiland dreigde te verwoesten, was er op de kust voor
+hen geen veiligheid meer. Het Rotshuis tot hiertoe zulk een goede
+schuilplaats, kon elk oogenblik zijn muren voor hen sluiten!
+
+Gedurende de zes dagen, die nu volgden, van 25 tot 30 Januari arbeidden
+zij met den ijver van twintig man aan het schip. Nauwelijks gunden
+zij zich eenige rust, en bij het schijnsel der vlammen waren zij in
+staat nacht en dag door te werken. De uitstorting van den vulkaan
+ging steeds voort, maar misschien met minder grooten toevloed. Het
+was gelukkig, want het meer Grant was bijna gevuld en zoo nieuwe lava
+weder op de vroeger gevormde laag stortte, zou het onvermijdelijk
+over de vlakte het Verre Uitzicht en het strand zijn gestroomd. Maar
+zoo dit gedeelte van het eiland beschermd werd, in het westen was
+het slechter gesteld. De brand, die in het bosch van het Verre Westen
+woedde, nam geen einde. Het scheen dat de toppen der boomen nog eerder
+vuur vatten dan dat de lava de wortels verteerde.
+
+Alle dieren, zoowel wilde als andere, kwamen een toevluchtsoord
+zoeken bij de Mercy en in de moerassen boven de Ballonhaven. Maar de
+kolonisten waren te zeer met hun werk vervuld, dan dat zij eenige acht
+sloegen, zelfs op de meest gevreesde onder hen. Zij hadden bovendien
+het Rotshuis verlaten en zelfs geen onderkomen in de Schoorsteenen
+willen zoeken; zij overnachtten onder een tent, die zij bij de monding
+der Mercy hadden opgeslagen.
+
+Iederen dag beklommen Cyrus Smith en Gideon de vlakte het Verre
+Uitzicht. Soms vergezelde Harbert hen, maar nooit Pencroff, want deze
+wilde het eiland niet in dien staat van verwoesting aanschouwen.
+
+"Het is om het hart te doen breken," zeide Gideon Spilett eens,
+bij het aanschouwen van de vreeselijke verwoesting, welke het eiland
+had ondergaan.
+
+"Ja, Spilett," gaf de ingenieur ten antwoord. "Dat de hemel ons ten
+minste den tijd geve om ons schip te voltooien, dat thans ons eenige
+toevluchtsoord is!"
+
+"Schijnt het u niet toe, Cyrus, alsof de vulkaan tot bedaren komt? Wel
+werpt hij nog lava uit, maar toch is de toevoer geringer, zoo ik mij
+niet bedrieg!"
+
+"Het doet er weinig toe," antwoordde Cyrus Smith. "Het vuur is in
+het inwendige van den berg toch nog even hevig, en de zee kan elk
+oogenblik daarin stroomen. Wij verkeeren in den toestand van reizigers
+wier schip verwoest is door een brand, dien zij niet konden stuiten,
+en die weten dat het vuur vroeg of laat de kruitkamer zal bereiken! Kom
+Spilett, ga mede, wij mogen geen uur verliezen."
+
+Het was thans 20 Februari. Nog een maand hadden zij noodig om het schip
+te voltooien. Zou het eiland zoolang bestaan? Cyrus Smith en Pencroff
+waren van plan om het schip in zee te brengen, zoodra de romp gereed
+was. Het overige konden zij later doen, maar het belangrijkste was
+dat de kolonisten een toevlucht hadden buiten het eiland. Misschien
+was het goed het schip in de Ballonhaven te leggen, namelijk, zoover
+mogelijk verwijderd van den vulkaan; want bij de monding der Mercy,
+tusschen het eilandje en den granietmuur, liep het gevaar vernield
+te worden bij een nieuwe uitbarsting. Alle krachten werden dus in
+het werk gesteld om den romp te voltooien.
+
+De 3de Maart brak aan en zij konden er op rekenen dat zij binnen tien
+dagen het vaartuig in zee konden brengen.
+
+De hoop keerde dus terug in de harten der kolonisten, die dit
+vierde jaar van hun verblijf op het eiland aan zooveel beproevingen
+waren blootgesteld. Pencroff zelf scheen weer moed te vatten en de
+somberheid, waarin de verwoesting van zijn eiland hem gestort had, te
+verliezen. Hij dacht wel is waar aan niets anders dan aan het schip,
+waarop hij thans alle hoop gevestigd had.
+
+Gedurende de eerste week van Maart kreeg de berg Franklin weder een
+dreigender aanzien. De krater vulde zich weder met lava, en verdelgde
+nog hetgeen tegen de eerste uitbarsting bestand was gebleven. De
+stroom volgde ditmaal den zuidwestelijken oever van het meer Grant,
+strekte zich tot aan de Glycerine-rivier uit en verwoestte de geheele
+vlakte het Verre Uitzicht. Die laatste slag, welke aan de schepping
+der kolonisten werd toegebracht, was verpletterend.
+
+Zij waren tot in hun laatste verschansing teruggedrongen, en, hoewel
+het bovengedeelte van het schip nog niet gekalfaterd was, zoo besloten
+zij het toch in zee te laten.
+
+Pencroff en Ayrton hadden zich belast met de maatregelen hiertoe te
+nemen, die den volgenden dag, den 9de Maart zouden plaats hebben.
+
+Maar, gedurende den nacht van 8 op 9 Maart ontsnapte er een ontzaglijke
+kolom damp uit den krater, en steeg onder een oorverdoovend geraas
+tot een hoogte van drie duizend voet. De muur van de Dakkar-grot
+had blijkbaar moeten zwichten onder de drukking van het gas, en de
+zee stroomde nu den middelschoorsteen binnen, in den vuurspuwenden
+afgrond, doch verdampte daar terstond. Maar de krater was tot het
+ontsnappen dezer dampen niet groot genoeg. Een uiteenbarsting, die
+op honderd mijlen afstand gehoord had kunnen worden, deed de lucht
+daveren. Stukken van bergen stortten zich in den Stillen Oceaan, en
+in weinige oogenblikken stroomde die onafzienbare zee over de plaats
+waar eenmaal het eiland Lincoln geweest was.
+
+
+
+
+
+XXIX.
+
+	Een eenzame rots.--Het laatste toevluchtsoord der kolonisten
+	van Lincoln.--De dood voor oogen.--Onverwachte hulp.--Waarom
+	en hoe zij komt.--De laatste weldaad.--Een eiland op vasten
+	grond.--Het graf van kapitein Nemo.
+
+
+Een verlaten rots van dertig voet lang, vijftig breed en nauwelijks
+tien voet uitstekende boven de oppervlakte, was het eenige vaste punt
+dat niet door de golven van den Oceaan verzwolgen was geworden. Dat
+was al, wat er van het Rotshuis was overgebleven. De muur was omver
+geworpen, daarna uiteengerukt, en eenige rotsen van de groote zaal
+hadden zich opeen gestapeld, zoodat ze dit verheven punt hadden
+gevormd. Al het andere was verdwenen in den afgrond, die hen omgaf:
+het inwendige van den Franklin-berg, door de uiteenbarsting van elkaar
+gereten, de steenen kieuwen van de Haaiengolf, de vlakte van het Verre
+Uitzicht, het Veiligheidseilandje, de rotsen van den Ballonhaven,
+de basaltmuren van het gewelf Dakkar, zelfs het Slangenschiereiland,
+dat toch zoo ver van den vulkaan verwijderd was! Van het eiland
+Lincoln zag men niets meer dan die kleine rots, die nu het eenige
+toevluchtsoord was van de zes kolonisten en hun hond Top.
+
+De dieren waren in die verwoesting omgekomen; de vogels zoowel als de
+andere vertegenwoordigers der dierenwereld waren allen verpletterd
+of verdronken, en de ongelukkige Jup zelfs had den dood gevonden in
+een der spleten van den grond.
+
+Dat Cyrus Smith, Gideon Spilett, Harbert, Pencroff, Nab en Ayrton
+dit overleefd hadden, was slechts daaraan toe te schrijven dat zij
+allen bijeen waren onder hun tent, toen zij in zee werden geworpen,
+op het oogenblik dat de stukken van het eiland naar alle kanten
+zich verspreidden.
+
+Toen zij weder bovenkwamen, zagen zij niets op een halve kabellengte
+afstand dan die eene massa rotsen, waar zij allen heen zwommen,
+en waarop zij gelukkig vasten voet konden zetten.
+
+Het was op die naakte rots dat zij negen dagen lang leefden! Een
+weinig voedsel, dat zij nog gelukkig hadden kunnen redden, een kleine
+hoeveelheid zoet water, dat door den regen tusschen de rotsen was
+gevallen, dat was al, wat die ongelukkigen bezaten. Hun laatste hoop,
+hun schip, was verbrijzeld. Zij hadden geen enkel middel in hun macht
+om die klip te verlaten. Geen vuur, en niets om vuur te maken. Zij
+waren gedoemd hier om te komen!
+
+Dien dag, 18 Maart, hadden zij nog slechts voedsel voor twee dagen,
+hoewel zij slechts het hoog noodige gebruikten. Al hun kennis, al
+hun vernuft kon in dezen toestand hun niets verschaffen!
+
+Cyrus Smith was kalm, Gideon Spilett zenuwachtig en Pencroff ter
+prooi aan den heftigsten toorn; hij liep gedurig heen en weer op de
+rots. Harbert verliet den ingenieur niet en zag hem nu en dan aan
+alsof hij hem om hulp smeekte, die dezen toch niet kon verleenen. Nab
+en Ayrton berustten in hun lot.
+
+"Ellendig, ellendig!" herhaalde Pencroff dikwijls. "Hadden wij maar een
+notedopje, om ons naar het eiland Tabor te brengen! Maar niets, niets!"
+
+"Kapitein Nemo had gelijk dat hij stierf," zeide Nab eens.
+
+Gedurende de vijf volgende dagen, leefden de kolonisten uiterst
+zuinig, en gebruikten slechts het hoognoodige, om niet van honger
+om te komen. Zij waren uiterst zwak. Harbert en Nab gaven reeds
+teekenen van waanzin. Bleef hun in dezen toestand nog een straaltje
+hoop over? Neen! Wat was hun eenige kans? Dat een schip voorbij de
+klip kwam? Maar zij wisten bij ondervinding dat de schepen nooit dit
+gedeelte van den Stillen Oceaan bezochten! Konden zij nog op het jacht
+van Lord Glenarvan hopen? Dat was onwaarschijnlijk, en zoo dit al kwam,
+daar zij geen bericht op het eiland Tabor hadden kunnen achterlaten,
+in welken toestand Ayrton verkeerde, zou de kapitein van het jacht,
+na het eiland vruchteloos te hebben doorzocht, wel weder het ruime
+sop kiezen.
+
+Neen! er was geen hoop op redding, en een vreeselijke dood, de
+hongerdood stond hun op deze rots te wachten!
+
+Reeds lagen zij als levenloos op die klip en hadden niet het minste
+bewustzijn meer van hetgeen om hen heen gebeurde. Ayrton alleen kon,
+door een schier bovenmenschelijke poging, het hoofd nog optillen en
+een wanhopenden blik op die verlaten zee werpen!...
+
+Eensklaps op den morgen van 24 Maart strekten de armen van Ayrton
+zich naar een punt uit; hij richtte zich op, wierp zich op de knieën,
+en stond eindelijk op zijn beenen, en met bevende hand gaf hij een
+teeken....
+
+Een schip was er in het gezicht van het eiland! Dat schip bevond zich
+niet doelloos in de zee. De klip was voor hem het doel waarheen het
+zich in snelle vaart richtte, en de ongelukkigen zouden het reeds
+sedert eenige uren gezien kunnen hebben, zoo zij nog de kracht hadden
+gehad den horizon waar te nemen.
+
+"De Duncan!" mompelde Ayrton, en hij viel weder in onmacht.
+
+
+
+Toen Cyrus Smith en zijn vrienden weder tot bewustzijn kwamen, dank
+zij de zorgen, waarmede zij nu overladen werden, bevonden zij zich
+in een kajuit van de stoomboot, zonder zich te kunnen begrijpen,
+op welke wijze zij den dood ontsnapt waren.
+
+Eén woord van Ayrton was voldoende om hun alles te doen begrijpen.
+
+"De Duncan!" mompelde hij.
+
+"De Duncan!" antwoordde Cyrus Smith.
+
+Het was inderdaad de Duncan, het jacht van lord Glenarvan, waarover
+Robert, de zoon van kapitein Grant, bevel voerde, dat naar het eiland
+Tabor was gezonden om Ayrton te halen, en hem weder na een twaalfjarige
+afwezigheid in zijn land terug te brengen!
+
+De kolonisten waren gered, zij waren reeds op hun terugweg!
+
+"Kapitein Robert," vroeg Cyrus Smith, "wie heeft u op de gedachte
+gebracht om, toen gij het eiland Tabor verlaten hadt en Ayrton niet
+weder hadt gevonden, nog honderd mijlen noordwestelijk te stevenen?"
+
+"Mijnheer Smith," antwoordde Robert, "het was niet alleen om Ayrton
+te gaan zoeken, maar ook u en uw vrienden!"
+
+"Mij en mijn vrienden?"
+
+"Zeker! Op het eiland Lincoln!"
+
+"Het eiland Lincoln!" riepen allen ten hoogste verbaasd uit.
+
+"Hoe kent gij het eiland Lincoln?" vroeg Cyrus Smith, "daar dit eiland
+zelfs op geen kaarten vermeld is?"
+
+"Ik kende het, door het bericht dat gij op het eiland Tabor hadt
+achter gelaten," antwoordde Robert Grant.
+
+"Een bericht!" riep Gideon Spilett.
+
+"Zeker, en hier is het," zeide Robert hem het document overhandigende,
+waarop de ligging van het eiland Lincoln vermeld stond: "tegenwoordige
+verblijfplaats van Ayrton en vijf amerikaansche kolonisten!"
+
+"Kapitein Nemo!...." zeide Cyrus Smith, toen hij dit gelezen en
+dezelfde hand herkend had, die het bericht had geschreven dat zij in
+de kraal gevonden hadden.
+
+"O," zeide Pencroff, hij had dus onze Bonadventure genomen, hij had
+zich dus alleen gewaagd naar het eiland Tabor!...."
+
+"Om er ons bericht neer te leggen!" antwoordde Harbert.
+
+"Ik had dus wel gelijk," riep de matroos uit, "toen ik zeide, dat,
+zelfs na zijn dood, de kapitein ons nog een laatste weldaad zou
+bewijzen!"
+
+"Waar moet ik dit kistje zetten?" vroeg Ayrton op dit oogenblik den
+ingenieur naderende.
+
+Het was het kistje dat Ayrton, op gevaar af van zijn leven te
+verliezen, nog gered had op het oogenblik dat het eiland overstroomde,
+en dat hij nu weder aan den ingenieur teruggaf.
+
+"Ayrton! Ayrton!" zeide Cyrus Smith op ontroerden toon.
+
+Daarop wendde hij zich tot Robert Grant met de woorden:
+
+"Mijnheer, gij hadt een misdadige achtergelaten, gij vindt een eerlijk
+man terug, wien ik trotsch ben de hand te mogen drukken!"
+
+Zij stelden toen Robert Grant op de hoogte van de merkwaardige
+geschiedenis van kapitein Nemo en de kolonisten van het eiland
+Lincoln. Daarop, nadat zij de ligging van die klip hadden opgenomen,
+welke voortaan op de kaarten zou te vinden zijn, gaf hij bevel het
+schip te wenden.
+
+Veertien dagen later stapten de kolonisten in Amerika aan wal en vonden
+zij in hun vaderland de rust hersteld na dien vreeselijken oorlog,
+waarin toch de overwinning aan rechtvaardigheid en recht was gebleven.
+
+De schatten, welke in het kistje waren, dat kapitein Nemo had
+vermaakt aan de kolonisten van het eiland Lincoln, werden voor
+het grootste gedeelte besteed tot het aankoopen van grond in den
+Staat Iowa. Een enkele paarl echter werd er uit gehouden en aan
+lady Glenarvan gezonden, uit naam der schipbreukelingen die door de
+Duncan in hun vaderland waren teruggebracht. Op die gronden lieten
+de kolonisten allen, aan wie zij een woonplaats op het eiland Lincoln
+hadden toegedacht, werken om er hun fortuin en geluk te zoeken. Daar
+werd een groote kolonie gesticht, waaraan zij den naam gaven van het
+eiland, dat door den Stillen Oceaan verzwolgen was. Ook stroomde daar
+een rivier, die zij de Mercy noemden, een berg welke den naam van
+Franklin kreeg, een meer dat hen aan het meer Grant zou herinneren,
+en bosschen die voor hen de bosschen van het Verre Westen werden. Het
+was als een eiland op het Vasteland.
+
+Daar bloeide alles onder de verstandige leiding van den ingenieur
+en van zijn vrienden. Geen van de oude kolonisten van het eiland
+Lincoln ontbrak er, want zij hadden gezworen altijd bij elkaar te
+blijven. Nab, steeds daar waar zijn meester was, Ayrton altijd bereid
+zich op te offeren, Pencroff meer boer dan hij ooit zeeman was geweest,
+Harbert, die zijn studiën onder het oog van Cyrus Smith voltooide,
+en Gideon Spilett, die de _New-Lincoln-Herald_ oprichtte, een blad,
+dat het best van de geheele wereld op de hoogte van alles was. Daar
+ontvingen Cyrus Smith en zijn vrienden menigmaal een bezoek van Lord
+en Lady Glenarvan, van kapitein John Mangles, Robert Grant en majoor
+Mac Nabbs, van allen die eenig deel hadden aan de geschiedenis van
+kapitein Grant en kapitein Nemo.
+
+Daar, eindelijk, leefden allen gelukkig, vereenigd in het
+tegenwoordige, gelijk zij in het verledene vereenigd waren geweest;
+maar nooit konden zij het eiland vergeten, waar zij arm en naakt waren
+aangeland; dat eiland hetwelk gedurende vier jaren in hun behoeften
+had voorzien en waarvan nu slechts een stukje rots overgebleven was,
+dat door de golven van den Stillen Oceaan bespoeld wordt en dat het
+graf was van kapitein Nemo!
+
+
+
+
+
+INHOUD.
+
+
+I. Bereiding van de wol.--Een vast plan van Pencroff.--De
+baleinen.--Waartoe een albatros kan dienen.--De brandstof der
+toekomst.--Top en Jup.--Stormen.--Cyrus Smith alleen.--Onderzoek van
+de put
+
+II. Het schip wordt getuigd.--Een aanval van chilische honden.--Jup
+gewond.--Het schip wordt voltooid.--De Bonadventure.--Eerste tocht
+om de Zuid.--Een onverwacht stuk
+
+III. Tot het werk wordt besloten.--De drie passagiers.--Eerste
+nacht.--Tweede nacht.--Het eiland Tabor.--Het bosch wordt
+doorzocht.--Niemand.--Een verlaten hut
+
+IV. De nacht.--Eenige letters.--Voortzetting van het
+onderzoek.--Harbert in gevaar.--Aan boord.--Slecht weer.--Een vuur
+te rechter tijd
+
+V. Onderling overleg.--Cyrus Smith en de onbekende.--De
+ballonhaven.--Tranen
+
+VI. De eerste woorden van den onbekende.--Twaalf jaar op het
+eiland.--Bekentenissen.--Het eerste brood.--Een opoffering.--De
+eerlijke handen
+
+VII. Een verzoek van den onbekende.--De hut in de kraal.--Twaalf
+jaar geleden.--De bootsman van de Britannia.--Op het eiland Tabor
+gezet.--De hand van Cyrus Smith.--Het geheimzinnige bericht
+
+VIII. Een gesprek.--Cyrus Smith en Gideon Spilett.--Een plan van den
+ingenieur.--De electrische telegraaf.--Welvaart der kolonie.--Een
+uitwerking van de sneeuw.--Twee jaar op het eiland Lincoln
+
+IX. Kansen der toekomst.--Plan tot een verkenning.--Slecht weer.--Een
+nieuw voorval
+
+X. Een nacht op zee.--Vertrouwelijk gesprek.--Werk binnen 's huis.--Een
+photographische proef
+
+XI. Verloren of gered.--Ayrton ontboden.--Gewichtig onderhoud.--Het
+is de Duncan niet.--Een verdacht vaartuig.--Het schip nadert.--De
+brik laat het anker vallen
+
+XII. Een voorstel van Ayrton.--Men neemt het aan.--Ayrton en Pencroff
+op het eilandje.--Boeven uit Norfolk.--Hun plannen.--Heldhaftige
+pogingen van Ayrton.--Zijn terugkomst.--Zes tegen vijftig
+
+XIII. Maatregelen van den ingenieur.--De eerste stap.--Twee
+landingssloepen.--Zes veroordeelden aan land.--De brik licht het
+anker.--Onverwachte ontknooping
+
+XIV. Ayrton en Pencroff redden de overblijfselen.--Gesprek onder
+het ontbijt.--De kruitkamer ongedeerd.--Nieuwe rijkdom.--De laatste
+overblijfselen
+
+XV. De bewering van den ingenieur.--De grootsche onderstellingen
+van Pencroff.--Een batterij in de hoogte.--De vier kogels.--Ayrton
+aarzelt.--Edele gedachten van Cyrus Smith
+
+XVI. Plan eener expeditie.--Ayrton in de kraal.--Bezoek aan de
+Ballonhaven.--Wat Pencroff denkt aan boord van de Bonadventure.--Geen
+antwoord van Ayrton.--Op weg naar de kraal.--Waarom de telegraaf niet
+werkt
+
+XVII. Wanhoop van den zeeman.--Heelkundige behandeling.--De hoop
+herleeft.--Hoe Nab te waarschuwen.--Een zekere bode.--Antwoord van
+Nab.--Tegenspoed
+
+XVIII. De boeven in den omtrek der kraal.--Voorloopige vestiging.--Een
+lap stof.--Een boodschap.--Verhaast vertrek.--Aankomst op de vlakte
+
+XIX. Harbert in het Rotshuis.--Nab verhaalt wat er heeft plaats
+gehad.--Bezoek van Cyrus Smith aan de vlakte.--Verwoesting.--De
+kolonisten weerloos tegen de ziekte.--Top blaft weder
+
+XX. Onoplosbaar geheim.--Beterschap van Harbert.--Toebereidselen voor
+het vertrek.--Voetstappen in het bosch
+
+XXI. Onderzoek van het Slangen-schiereiland.--Kamp aan den mond der
+waterval-rivier.--Zes honderd schreden van de kraal.--Verkenning
+door Gideon Spilett en Pencroff.--Allen vooruit.--Een open deur.--Een
+verlicht venster.--Bij het maanlicht
+
+XXII. Ayrton's verhaal.--Het plan zijner vroegere makkers.--De
+hooge rechter van het eiland.--De Bonadventure.--Onderzoek bij den
+Franklinberg
+
+XXIII. Drie jaren zijn verloopen.--Een nieuw schip.--Het besluit.--De
+scheepswerf.--De koude van het zuidelijk halfrond.--De Franklinberg
+
+XXIV. De vulkaan ontwaakt.--Hervatting van het werk.--Een
+telegram.--Vertrek naar de kraal.--Een nieuwe lijn.--De basaltkust.--De
+grot.--Een schitterend licht.--Hij is gevonden
+
+XXV. Kapitein Nemo.--Geschiedenis van een held.--Het onderzeesche
+leven.--Alleen.--De geheimzinnige geest van het eiland
+
+XXVI. De laatste uren van kapitein Nemo.--De wil van den
+stervende.--Eenige raadgevingen aan de kolonisten.--Het laatste
+oogenblik.--Op den bodem der zee
+
+XXVII. Hervatting van den arbeid op de werf.--De 1ste Januari
+1869.--Een wolk op den top van den vulkaan.--Eerste verschijnselen
+eener uitbarsting.--Ayrton en Cyrus Smith in de kraal.--Onderzoek
+van de grot Dakkar.--Wat kapitein Nemo aan den ingenieur gezegd
+had
+
+XXVIII. Het verhaal van Cyrus Smith omtrent zijn verkenningstocht.--Men
+haast zich met het schip.--Een laatste bezoek aan de kraal.--Strijd
+tusschen vuur en water.--Wat van het eiland overbleef.--De nacht van
+8 op 9 Maart
+
+XXIX. Een eenzame rots.--De dood voor oogen.--De laatste weldaad.--Een
+eiland op vasten grond
+
+
+
+
+
+AANTEEKENING
+
+
+[1] Die geschiedenis is verhaald in het werk _Twintig duizend mijlen
+onder zee_.
+
+
+
+
+
+
+
+
+JULES  VERNE'S GEÏLLUSTREERDE WONDERREIZEN.
+
+Prijs per deel: 75 cts. ingen., f 1.- geb.
+
+
+ 1	DE REIS OM DE WERELD IN 80 DAGEN.
+ 2	DE REIS NAAR DE MAAN IN 28 DAGEN.
+ 3	DE KINDEREN VAN KAPITEIN GRANT. Zuid-Amerika.
+ 4	DE KINDEREN VAN KAPITEIN GRANT. Australië.
+ 5	DE KINDEREN VAN KAPITEIN GRANT. Stille Zuidzee.
+ 6	20.000 MIJLEN ONDER ZEE. Oostelijk Halfrond.
+ 7	20.000 MIJLEN ONDER ZEE.  Westelijk Halfrond.
+ 8	VIJF WEKEN IN EEN LUCHTBALLON. Ontdekkingsreis in de
+ Binnenlanden van Afrika.
+ 9	HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De Luchtschipbreukelingen.
+10	HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De Verlatene.
+11	NAAR HET MIDDELPUNT DER AARDE.
+12	MICHAEL STROGOFF, DE KOERIER VAN DEN CZAAR.
+13	HET ZWARTE GOUD.
+14	HECTOR SERVADAC. De Vulkaanbewoners.
+15	HECTOR SERVADAC. De Terugtocht naar de Aarde.
+16	AVONTUREN VAN DRIE RUSSEN EN DRIE ENGELSCHEN. Gevolgd door
+"De Blokkadebrekers."
+17	EEN KAPITEIN VAN 15 JAAR. De Walvischjagers.
+18	EEN KAPITEIN VAN 15 JAAR. In Slavernij.
+19	DE SCHIPBREUK VAN DE CHANCELLOR.
+20	WONDERLIJKE AVONTUREN VAN EEN CHINEES.
+21	ELDORADO EN HET MONSTERKANON VAN STAALSTAD. Gevolgd door
+"Meester Zacharias".
+22	HET LAND DER BUITENSTE DUISTERNIS. De Pelterijhandel.
+23	HET LAND DER BUITENSTE DUISTERNIS. Het drijvende Eiland.
+24	HET STOOMHUIS. De IJzeren Reus.
+25	HET STOOMHUIS. De Waanzinnige der Nerbudda.
+26	REIZEN EN LOTGEVALLEN VAN KAPITEIN HATTERAS. De Engelschen
+aan de Noordpool.
+27	REIZEN EN LOTGEVALLEN VAN KAPITEIN HATTERAS. De IJswoestijn.
+28	EENE VLOTREIS. 800 Mijlen op de Amazone.
+29	EENE VLOTREIS. Het Raadselschrift.
+30	EEN LEERSCHOOL VOOR ROBINSONS.
+31	DE WONDERSTRAAL.
+32	KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Een Hollander in de Klem.
+33	KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Schipbreuk en Redding.
+34	DE ZUIDSTER. Het Land der Diamanten.
+35	DE ARCHIPEL IN VUUR EN VLAM.
+36	DE VONDELING VAN HET FREGAT CYNTHIA.
+37	MATHIAS SANDORF. Een verijdelde Samenzwering.
+38	MATHIAS SANDORF. De Middellandsche Zee.
+39	MATHIAS SANDORF. Een Model-Volkplanting.
+40	HET LOTERIJBRIEFJE.
+41	ROBUR DE VEROVERAAR.
+42	DE STRIJD TUSSCHEN NOORD EN ZUID. Overrompeling eener Plantage.
+43	DE STRIJD TUSSCHEN NOORD EN ZUID. De Zwarte kreek van Texas.
+44	1792. OP WEG NAAR FRANKRIJK.
+45	TWEE JAAR VACANTIE. De mislukte Pleiziertocht.
+46	TWEE JAAR VACANTIE. Een Knapenkolonie.
+47	DE FAMILIE ZONDER NAAM. Het Verraad van Simon Morgaz.
+48	DE FAMILIE ZONDER NAAM. De Opstand van 1837.
+49	EEN SCHOT IN DE LUCHT.
+50	CESAR CASCABEL. De schoone Zwerfster.
+51	CESAR CASCABEL. Over het IJs en door de Steppen.
+
+
+
+Boek- en Kunstdrukkerij P. A. Geurts, Nijmegen.
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Het Geheimzinnige Eiland, by Jules Verne
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK HET GEHEIMZINNIGE EILAND ***
+
+***** This file should be named 22580-8.txt or 22580-8.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        http://www.gutenberg.org/2/2/5/8/22580/
+
+Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed
+Proofreading Team at http://www.pgdp.net/
+
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License (available with this file or online at
+http://gutenberg.org/license).
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH F3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
+http://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at
+809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
+business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
+information can be found at the Foundation's web site and official
+page at http://pglaf.org
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit http://pglaf.org
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including checks, online payments and credit card donations.
+To donate, please visit: http://pglaf.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     http://www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
diff --git a/22580-8.zip b/22580-8.zip
new file mode 100644
index 0000000..c533214
--- /dev/null
+++ b/22580-8.zip
diff --git a/22580-h.zip b/22580-h.zip
new file mode 100644
index 0000000..e7f6543
--- /dev/null
+++ b/22580-h.zip
diff --git a/22580-h/22580-h.htm b/22580-h/22580-h.htm
new file mode 100644
index 0000000..ed86572
--- /dev/null
+++ b/22580-h/22580-h.htm
@@ -0,0 +1,11270 @@
+
+<!DOCTYPE html
+PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd">
+
+<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source, using XSLT. If you find any mistakes, please edit the XML source. -->
+<html lang="nl-1900">
+<head>
+<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=ISO-8859-1">
+
+<title>Het Geheimzinnige Eiland: De Verlatene</title>
+<link rel="schema.DC" href="http://dublincore.org/documents/1998/09/dces/">
+<meta name="author" content="Jules Verne">
+<meta name="DC.Creator" content="Jules Verne">
+<meta name="DC.Title" content="Het Geheimzinnige Eiland: De Verlatene">
+<meta name="DC.Date" content="#####">
+<meta name="DC.Language" content="nl-1900"><style type="text/css">
+/* Standard CSS stylesheet */
+
+
+
+body
+{
+font: 100%/1.2em "Times New Roman", Times, serif;
+margin: 1.58em 16%;
+text-align: left;
+}
+
+.titlePage
+{
+border: #DDDDDD 2px solid;
+margin: 3em 0% 7em 0%;
+padding: 5em 10% 6em 10%;
+}
+
+h1.docTitle
+{
+font-size:1.6em;
+line-height:2em;
+}
+
+h2.byline
+{
+font-size:1.1em;
+font-weight:normal;
+line-height:1.44em;
+}
+
+span.docAuthor
+{
+font-size:1.2em;
+font-weight:bold;
+}
+
+h2.docImprint
+{
+font-size:1.2em;
+font-weight:normal;
+}
+
+.transcribernote
+{
+background-color:#DDE;
+border:black 1px dotted;
+color:#000;
+font-family:sans-serif;
+font-size:80%;
+margin:2em 5%;
+padding:1em;
+}
+
+.div0
+{
+padding-top: 5.6em;
+}
+
+.div1
+{
+padding-top: 4.8em;
+}
+
+.index
+{
+font-size: 80%;
+}
+
+.div2
+{
+padding-top: 3.6em;
+}
+
+.div3, .div4, .div5
+{
+padding-top: 2.4em;
+}
+
+.footnotes .body,
+.footnotes .div1
+{
+padding: 0;
+}
+
+h1, h2, h3, h4, h5, h6
+{
+clear: both;
+font-style: normal;
+text-transform: none;
+}
+
+h3
+{
+font-size:1.2em;
+line-height:1.2em;
+}
+
+h3.label
+{
+font-size:1em;
+line-height:1.2em;
+margin-bottom:0;
+}
+
+h4
+{
+font-size:1em;
+line-height:1.2em;
+}
+
+h4.lghead
+{
+margin-left:10%;
+margin-right:10%;
+}
+
+.alignleft
+{
+text-align:left;
+}
+
+.alignright
+{
+text-align:right;
+}
+
+.alignblock
+{
+text-align:justify;
+}
+
+p.tb, hr.tb
+{
+margin-top: 1.6em;
+margin-bottom: 1.6em;
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+text-align: center;
+}
+
+p.poetry
+{
+margin:0 10% 1.58em;
+}
+
+p.line
+{
+margin:0 10%;
+}
+
+p.argument, p.note, p.tocArgument
+{
+font-size:0.9em;
+line-height:1.2em;
+text-indent:0;
+}
+
+p.argument, p.tocArgument
+{
+margin:1.58em 10%;
+}
+
+p.tocChapter
+{
+margin:1.58em 0%;
+}
+
+p.tocSection
+{
+margin:0.7em 5%;
+}
+
+
+div.epigraph
+{
+font-size:0.9em;
+line-height:1.2em;
+width: 60%;
+margin-left: auto;
+}
+
+.epigraph .bibl
+{
+text-align: right;
+}
+
+.epigraph .poem
+{
+margin-left: 0;
+}
+
+.epigraph .line
+{
+margin-left: 0;
+text-indent: 0;
+}
+
+.trailer
+{
+clear: both;
+padding-top: 2.4em;
+padding-bottom: 1.6em;
+}
+
+.floatLeft
+{
+float:left;
+margin:10px 10px 10px 0;
+}
+
+.floatRight
+{
+float:right;
+margin:10px 0 10px 10px;
+}
+
+p.figureHead
+{
+font-size:100%;
+text-align:center;
+}
+
+.figure p
+{
+font-size:80%;
+margin-top:0;
+text-align:center;
+}
+
+p.smallprint,li.smallprint
+{
+color:#666666;
+font-size:80%;
+}
+
+span.parnum
+{
+font-weight: bold;
+}
+
+.leftnote
+{
+font-size:0.8em;
+height:0;
+left:1%;
+line-height:1.2em;
+position:absolute;
+text-indent:0;
+width:14%;
+}
+
+.pagenum
+{
+display:inline;
+font-size:70%;
+font-style:normal;
+margin:0;
+padding:0;
+position:absolute;
+right:1%;
+text-align:right;
+}
+
+a.noteref
+{
+font-size: 80%;
+text-decoration: none;
+vertical-align: 0.25em;
+}
+
+
+.displayfootnote
+{
+display: none;
+}
+
+div.footnotes
+{
+margin-top: 1em;
+padding: 0;
+}
+
+hr.fnsep
+{
+margin-left: 0;
+margin-right: 0;
+text-align: left;
+width: 25%;
+}
+
+p.footnote
+{
+font-size: 80%;
+margin-bottom: 0.5em;
+margin-top: 0.5em;
+}
+
+p.footnote .label
+{
+float: left;
+text-align:left;
+width:2em;
+}
+
+.footnotes td, .footnotes th, .footnotes .tablecaption
+{
+font-size: 80%;
+}
+
+
+.poem
+{
+margin-left:5%;
+position:relative;
+text-align:left;
+width:90%;
+}
+
+.poem h4
+{
+font-weight:normal;
+margin-left:5em;
+text-decoration:underline;
+}
+
+.poem .linenum
+{
+color:#777;
+font-size:90%;
+left:-2.5em;
+margin:0;
+position:absolute;
+text-align:center;
+text-indent:0;
+top:auto;
+width:1.75em;
+}
+
+.versenum
+{
+font-weight:bold;
+}
+
+.footnotes .line
+{
+font-size:80%;
+margin:0 5%;
+}
+
+.poem .i0
+{
+display:block;
+margin-left:2em;
+}
+
+.poem .i1
+{
+display:block;
+margin-left:3em;
+}
+
+.poem .i2
+{
+display:block;
+margin-left:4em;
+}
+
+.poem .i3
+{
+display:block;
+margin-left:5em;
+}
+
+.poem .i4
+{
+display:block;
+margin-left:6em;
+}
+
+.poem .i5
+{
+display:block;
+margin-left:7em;
+}
+
+.poem .i6
+{
+display:block;
+margin-left:8em;
+}
+
+.poem .i7
+{
+display:block;
+margin-left:9em;
+}
+
+.poem .i8
+{
+display:block;
+margin-left:10em;
+}
+
+.poem .i9
+{
+display:block;
+margin-left:11em;
+}
+
+span.corr
+{
+border-bottom:1px dotted red;
+}
+
+span.abbr
+{
+border-bottom:1px dotted gray;
+}
+
+span.measure
+{
+border-bottom:1px dotted green;
+}
+
+.letterspaced
+{
+letter-spacing:0.2em;
+}
+
+.smallcaps
+{
+font-variant:small-caps;
+}
+
+hr
+{
+clear:both;
+height:1px;
+margin-left:auto;
+margin-right:auto;
+margin-top:1em;
+text-align:center;
+width:45%;
+}
+
+h2.docImprint,h1.docTitle,h2.byline,h2.docTitle,.aligncenter,div.figure
+{
+text-align:center;
+}
+
+h1,h2
+{
+font-size:1.44em;
+line-height:1.5em;
+}
+
+h1.label,h2.label
+{
+font-size:1.2em;
+line-height:1.2em;
+margin-bottom:0;
+}
+
+h5,h6
+{
+font-size:1em;
+font-style:italic;
+line-height:1em;
+}
+
+p,p.initial
+{
+text-indent:0;
+}
+
+.poem .stanza
+{
+padding: .5em 0% .5em 0%;
+}
+
+p.quote,div.blockquote,div.argument
+{
+font-size:0.9em;
+line-height:1.2em;
+margin:1.58em 5%;
+}
+
+.pagenum a, a.noteref:hover, a.hidden:hover, a.hidden
+{
+text-decoration:none;
+}
+
+
+
+
+/* Supplement CSS stylesheet "style/arctic.css.xml
+" */
+
+
+
+body
+{
+background: #FFFFFF;
+font-family: "Times New Roman", Times, serif;
+}
+
+body, a.hidden
+{
+color: black;
+}
+
+h1, h2, h3, h4, h5, h6
+{
+color: #001FA4;
+font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;
+}
+
+p.byline
+{
+font-style: italic;
+margin-bottom: 2em;
+}
+
+.figureHead, .noteref, span.leftnote, p.legend, .versenum
+{
+color: #001FA4;
+}
+
+.rightnote, .pagenum, .linenum, .pagenum a
+{
+color: #AAAAAA;
+}
+
+a.hidden:hover, a.noteref:hover
+{
+color: red;
+}
+
+
+</style></head>
+<body>
+
+
+<pre>
+
+The Project Gutenberg EBook of Het Geheimzinnige Eiland, by Jules Verne
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Het Geheimzinnige Eiland
+       De Verlatene
+
+Author: Jules Verne
+
+Release Date: September 11, 2007 [EBook #22580]
+
+Language: Dutch
+
+Character set encoding: ISO-8859-1
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK HET GEHEIMZINNIGE EILAND ***
+
+
+
+
+Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed
+Proofreading Team at http://www.pgdp.net/
+
+
+
+
+
+
+</pre>
+
+
+<div class="front">
+<div class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="507" height="720"></div><p>
+
+</p>
+</div>
+<div class="titlePage">
+<h1 class="docTitle">WONDERREIZEN.</h1>
+<h2 class="byline"><span class="docAuthor">JULES VERNE</span></h2>
+<h1 class="docTitle">HET GEHEIMZINNIGE EILAND.</h1>
+<h1 class="docTitle">DE VERLATENE.</h1>
+<h2 class="byline">NAAR DE 20STE FRANSCHE UITGAVE DOOR
+<br>
+<span class="docAuthor">GERARD KELLER.</span></h2>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p000.jpg" alt="Een luchtballon door een windhoos medegesleept." width="368" height="348"></div>
+<h2 class="docImprint">AMSTERDAM<br>
+UITGEVERS-MAATSCHAPPY &#8220;ELSEVIER&#8221;
+1915.
+</h2>
+</div>
+</div>
+<div class="body"><a id="d0e119"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e119">1</a>]</span><div id="d0e120" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">I.</h2>
+<div class="argument">
+<p>De winter.&#8212;Bereiding van de wol.&#8212;De molen.&#8212;Een plan van Pencroff.&#8212;De baleinen.&#8212;Waartoe een albatros kan dienen.&#8212;De brandstof
+der toekomst.&#8212;Top en Jup.&#8212;Stormen.&#8212;Verwoesting onder het pluimgedierte.&#8212;Een uitstapje naar het moeras.&#8212;Cyrus Smith alleen.&#8212;Onderzoek
+van de put.
+</p>
+</div>
+<p>Met de maand Juni, die in de zuidpoolstreken gelijk staat met onze maand December, brak de winter aan en de voornaamste bezigheid
+was het vervaardigen van ferme, warme kleederen.
+
+</p>
+<p>De muffeldieren van de kraal waren van hun wol ontdaan, en nu men deze kostelijke weefbare stof bezat, moest men ze nog slechts
+bereiden, om warmer kleederen te verkrijgen.
+
+</p>
+<p>Het spreekt van zelf dat Cyrus Smith kaarden noch wolkam, glanzer noch trekker, scheerder noch andere werktuigen had om de
+wol te spinnen en geen ramen om ze te weven; hij moest dus op eenvoudiger wijze te werk gaan om het spinnen en weven te vervangen.
+Hij stelde zich dan ook voor gebruik te maken van de eigenschap der wol, die, wanneer men ze zeer sterk perst, alleen door
+het in elkander warren zich hecht, een geheel uitmaakt en de stof vormt, welke men vilt noemt. Dit vilt kon men dus verkrijgen
+door de wol samen te drukken, een bewerking, die wel is waar veel van de lenigheid doet verloren gaan, maar de eigenschap
+van de warmte te behouden zeer vermeerdert. De wol, die door de muffeldieren verschaft werd, bestond juist uit die korte haren,
+welke voor het vilt zoo geschikt zijn.
+
+</p>
+<p>De ingenieur begon, bijgestaan door zijn lotgenooten, waaronder ook Pencroff&#8212;deze moest nog eenmaal zijn scheepsarbeid staken!&#8212;de
+voorafgaande bewerking die leidde tot het zuiveren van de wol <a id="d0e134"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e134">2</a>]</span>van die vette, olieachtige bestanddeelen, waarvan zij doortrokken is en die men wolvet noemt. Deze ontvetting had plaats in
+kuipen, die met water, van een temperatuur van zeventig graden, gevuld waren, en waarin men de wol gedurende vier en twintig
+uur laat staan; zij wordt vervolgens ten tweeden male gewasschen in soda-water. Toen de wol eindelijk genoegzaam door persing
+gedroogd was, was zij in staat om gevuld te worden, dat is te zeggen, er een vaste stof van te maken, die wel is waar grof
+was en voor de Europeesche en Amerikaansche beschaving van geen waarde zou zijn, maar die op de markt van het eiland Lincoln
+een grooten aftrek had.
+
+</p>
+<p>Men begrijpt dat deze stof reeds in de vroegste tijden bekend heeft moeten zijn, en de eerste kleedingstukken zijn dan ook
+op dezelfde wijze vervaardigd als Cyrus Smith nu volgde.
+
+</p>
+<p>Zijn kennis als ingenieur kwam toen uitmuntend te pas bij het vervaardigen van de machine om de wol samen te persen, want
+hij wist gebruik te maken van de kracht van het water uit de beek, die tot nog toe niet aangewend was, om een persmolen in
+beweging te brengen.
+
+</p>
+<p>De bewerking, door Cyrus Smith geleid, slaagde naar wensch. De wol, vooraf bestreken met een oplossing van zeep, die eensdeels
+bestemd was om het glijden en het zachter worden te bevorderen en anderdeels om te voorkomen, dat het door het stampen uiteengerukt
+werd, kwam uit den molen te voorschijn in den vorm van een dik vilten kleed.
+
+</p>
+<p>De oneffenheden, die aan de wolvezels eigen zijn, hadden zich zoo goed gehecht en geward dat zij een effen stof vormden waarvan
+men kleederen en dekens maken kon. Het was wel is waar noch merinos, noch neteldoek, noch cachemir, noch rips, noch satijn,
+noch alpaca, noch laken, noch flanel maar het was &#8220;Lincolnsch vilt&#8221; en het eiland Lincoln telde een industrie meer.
+
+</p>
+<p>De kolonisten hadden nu goede kleederen en dikke dekens en konden zonder vrees den winter van 1866&#8211;67 te gemoet gaan.
+
+</p>
+<p>Tegen den 20<sup>sten</sup> Juni deed zich dan ook reeds de groote koude gevoelen en Pencroff moest tot zijn spijt het bouwen van zijn schip staken,
+dat nochtans voor de volgende lente gereed zou zijn.
+
+</p>
+<p>Het vaste plan van den zeeman was een ontdekkingstocht naar het eiland Tabor te doen, hoewel Cyrus Smith niet v&oacute;&oacute;r deze reis
+was, die geheel uit nieuwsgierigheid zou geschieden, want er was immers toch geen hulp te vinden op die verlaten, onvruchtbare
+rots. Een reis van honderd vijftig mijlen, op een betrekkelijk klein schip, door onbekende stroomen, moest hem wel eenige
+vrees inboezemen. Wat zou er van hen worden te midden van die Stille Zee, waarop zoo menig schip verging, wanneer hun vaartuig
+in het volle sop was, Tabor niet kon bereiken en evenmin naar het eiland Lincoln kon terugkeeren?
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith sprak dikwijls met Pencroff over dit plan en hij vond <a id="d0e155"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e155">3</a>]</span>bij hem een zonderlinge hardnekkigheid om deze reis te maken, een hardnekkigheid, waarvan hij zichzelf misschien niet bewust
+was.
+
+</p>
+<p>&#8220;Beste vriend, ik moet je toch eens doen opmerken,&#8221; zeide de ingenieur op een morgen tot hem, &#8220;dat gij, na zooveel goed van
+het eiland Lincoln gezegd te hebben en zoo dikwijls te hebben verklaard dat het u spijten zou dit eiland te verlaten, nu de
+eerste zijt die het verlaten wilt.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Slechts voor eenige dagen verlaten,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;voor eenige dagen slechts, mijnheer Cyrus! De tijd om te gaan
+en terug te komen, en te zien wat dat voor een eiland is.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar het kan niet zoo goed zijn als het eiland Lincoln!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Daar ben ik van overtuigd!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarom u dan zoo bloot te stellen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Om te weten wat er op Tabor voorvalt.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar er valt niets voor! er kan niets voorvallen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wie weet?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En indien gij door storm overvallen wordt!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Die is in het goede jaargetijde niet te vreezen!&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Maar mijnheer Cyrus, daar men steeds op het ergste
+moet bedacht zijn, zal ik uw toestemming vragen om slechts Harbert met mij op die reis mede te nemen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Pencroff,&#8221; antwoordde de ingenieur, terwijl hij zijn hand op den schouder van den zeeman legde, &#8220;wanneer u of dit kind, dat
+het toeval tot onzen zoon gemaakt heeft, een ongeluk overkwam, gelooft gij dat wij er ons ooit over zouden troosten?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer Cyrus,&#8221; antwoordde Pencroff vol vertrouwen, &#8220;wij zullen u dat verdriet niet berokkenen. Wij zullen nog wel eens
+nader over deze reis spreken, wanneer de tijd daartoe gekomen is. Ik stel mij overigens voor, dat wanneer gij ons schip geheel
+gereed en opgetuigd zult gezien hebben, wanneer gij bemerkt hebt hoe flink het zee bouwt, wanneer wij ons eiland omgezeild
+zullen hebben&#8212;want dat zullen wij te zamen doen&#8212;dan stel ik mij voor, zeg ik, dat gij niet zult aarzelen om mij te laten vertrekken!
+Ik zeg niet eens dat uw schip een prachtstuk zal zijn!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij ten minste zeggen: ons schip, Pencroff!&#8221; antwoordde de ingenieur, die voor het oogenblik ontwapend was.
+
+</p>
+<p>Dit gesprek eindigde toen om eenigen tijd later weder te beginnen zonder den zeeman noch den ingenieur te overtuigen.
+
+</p>
+<p>Op het einde van Juni begon de sneeuw te vallen. De kraal was van te voren van alles ruim voorzien en eischte niet dat men
+er dagelijks heen ging, maar men besloot nooit een week te laten voorbijgaan zonder ze te bezoeken.
+
+</p>
+<p>De vallen werden opnieuw gezet en men beproefde de toestellen, door Cyrus Smith vervaardigd. De gebogen baleinen, door een
+buis van ijs omsloten en onder een dikke laag vet verborgen, werden <a id="d0e189"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e189">4</a>]</span>aan den zoom van het bosch gelegd op de plaats waar de dieren in troepen voorbij kwamen om naar het meer te gaan.
+
+</p>
+<p>Tot groote voldoening van den ingenieur slaagde deze uitvinding uitmuntend. Een twaalftal vossen, eenige wilde zwijnen, en
+zelfs een jaguar werden gevangen en men vond ze dood en de maag doorboord van de ontdooide baleinen.
+
+</p>
+<p>Er werd thans een poging gedaan, die verdient vermeld te worden, omdat het de eerste was welke door de kolonisten gedaan werd
+om met hun medemenschen in betrekking te komen.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett had er reeds verscheidene malen aan gedacht om, hetzij in een flesch het bericht te sluiten en die aan de golven
+toe te vertrouwen in de hoop dat de golven haar op een bewoonde kust zouden werpen, of wel duiven er mede te belasten. Maar
+hoe kon men hopen dat duiven of een flesch den afstand zouden afleggen die het eiland van elk land scheidde en twaalfhonderd
+mijlen bedroeg? Dat ware een dwaasheid geweest.
+
+</p>
+<p>Maar den 30<sup>sten</sup> Juni ving men, niet zonder moeite, een reiger die door een geweerschot van Harbert licht aan zijn poot gewond was. Het was
+een prachtige vogel van die soort hoogvliegers, waarvan de vlucht tien voet bedroeg en die zee&euml;n even breed als de Stille
+Zee kunnen oversteken.
+
+</p>
+<p>Harbert had gaarne dien prachtigen vogel, wiens wond spoedig genas, willen behouden en tam maken, maar Gideon Spilett bracht
+hem aan het verstand, dat men de gelegenheid, om door dien koerier bericht te geven aan een der vastelanden aan de Stille
+Zee, niet mocht laten voorbijgaan, en Harbert moest toegeven, want indien de stormvogel uit bewoonde streken was gekomen,
+zou hij er voorzeker weder terugkeeren wanneer hij in vrijheid gesteld was.
+
+</p>
+<p>Mogelijk speet het Gideon Spilett niet, bij wien de reporter nu en dan boven kwam, om op goed geluk af een boeiend artikel
+betreffende de lotgevallen van de kolonisten op het eiland Lincoln af te zenden! Welk een succes voor den correspondent van
+den <i>New-York-Herald</i> en voor het nommer, waarin het verslag zou gedrukt staan, indien het ooit aan het adres mocht terecht komen van zijn directeur,
+den bekenden John Bennett!
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett stelde een beknopt verslag op, dat in een geolieden linnen zak werd gesloten, met het dringende verzoek, aan
+dengeen, die het mocht vinden, het te doen toekomen aan het bureel van den <i>New-York-Herald</i>. Dit pakje werd aan den hals van den stormvogel gebonden, en niet aan zijn poot, want deze vogels hebben de gewoonte om op
+de oppervlakte van de zee te rusten; vervolgens werd dien vluggen koerier de vrijheid gegeven, en niet zonder eenige aandoening
+zagen de kolonisten hem in de nevels van het westen verdwijnen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Waar gaat hij thans heen?&#8221; vroeg Pencroff.
+<a id="d0e216"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e216">5</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Naar Nieuw-Zeeland,&#8221; antwoordde Harbert.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p005.jpg" alt="Dit pakje werd aan den hals van den stormvogel gebonden. Bladz. 4." width="495" height="720"><p class="figureHead">Dit pakje werd aan den hals van den stormvogel gebonden. Bladz. <a href="#d0e189" class="typeref">4</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Goede reis!&#8221; riep de zeeman uit, die, wat hem betreft, niet veel van deze nieuwe soort correspondentie verwachtte.
+<a id="d0e229"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e229">6</a>]</span></p>
+<p>Met den winter was ook de arbeid binnen het Rotshuis weder begonnen, het verstellen der kleederen, het maken van de noodige
+nieuwe en onder anderen ook het vervaardigen der zeilen voor het schip, die uit den reusachtigen ballon gemaakt werden.
+
+</p>
+<p>Gedurende de maand Juni was het vinnig koud, maar men spaarde hout noch steenkolen. Cyrus Smith had een tweeden schoorsteen
+gebouwd in de groote zaal, en daar bracht men de lange avonden door. Onder het werken praatte men en in de vrije uren werd
+er gewoonlijk gelezen; de tijd snelde voorbij.
+
+</p>
+<p>Het was een waar genot voor de kolonisten om, &#8217;s avonds na een din&eacute;, wanneer zij, in de helder verlichte en goed verwarmde
+zaal zaten, met een warme kop koffie en onder het rooken van een pijp, den storm daar buiten hoorden loeien! Zij zouden volmaakt
+gelukkig zijn geweest, indien dit mogelijk geweest ware voor hen, die, ver van hun medemenschen verwijderd, met dezen geen
+gemeenschap konden hebben! Zij spraken altijd over hun vaderland, over de vrienden die zij achter gelaten hadden, over de
+grootheid der Amerikaansche republiek, waarvan de macht steeds moest vermeerderen, en Cyrus Smith, die zeer van nabij betrokken
+was geweest bij de politieke zaken der Unie, boezemde zijn hoorders groot belang er voor in door zijn verhalen, opmerkingen
+en voorspellingen.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett vroeg eens met betrekking daartoe aan hem:
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar, mijn waarde Cyrus, loopt deze vooruitgang op het gebied van handel en nijverheid, waaraan gij zulk een groote toekomst
+voorspelt, geen gevaar om vroeg of laat geheel gestaakt te worden?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gestaakt? En waardoor?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar door gebrek aan die kolen, die men terecht de kostbaarste delfstof kan noemen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, wel de kostbaarste,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;en het schijnt dat de natuur er het bewijs van heeft willen geven, door
+den diamant voort te brengen, die slechts zuiver gekristalliseerde kool is.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij wilt toch niet beweren, mijnheer Cyrus, dat men diamant kan branden in plaats van steenkolen om ovens te verwarmen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, Pencroff,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Toch beweer ik dit,&#8221; hernam Gideon Spilett. &#8220;Gij ontkent toch niet dat de bron van steenkolen eenmaal geheel uitgeput zal
+zijn?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;O! er zijn nog een menigte kolenlagen en de honderd duizend arbeiders, die er jaarlijks honderd millioen quintalen uit putten,
+zijn nog niet aan het eind.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Met het toenemend verbruik van steenkolen,&#8221; antwoordde Gideon Spilett, &#8220;kan men voorzien dat die honderd duizend arbeiders
+weldra twee honderd duizend zullen zijn en de opbrengst tweemaal grooter zal worden.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeker; maar na de kolenlagen van Europa, waarin nieuwe werktuigen weldra nog dieper zullen dringen, zullen de steenkool-aderen
+<a id="d0e258"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e258">7</a>]</span>van Amerika en Australi&euml; nog langen tijd voorraad verschaffen aan de behoefte der nijverheid.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoe lang?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Minstens twee honderd vijftig of drie honderd jaar.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is voor ons voldoende,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;maar verontrustend voor onze achter-kleinkinderen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Men zal dan iets anders vinden,&#8221; zeide Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Men moet het hopen,&#8221; antwoordde Gideon Spilett, &#8220;want zonder steenkolen geen machines, zonder machines geen spoorwegen, geen
+stoombooten, geen fabrieken, niets van dat alles, dat door den vooruitgang van den tegenwoordigen tijd vereischt wordt!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar wat zal men dan gebruiken?&#8221; vroeg Pencroff. &#8220;Kunt gij het u voorstellen, mijnheer Cyrus?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ten naasten bij, mijn vriend.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat zal men dan in plaats van steenkolen branden?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Water,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Water!&#8221; riep Pencroff uit. &#8220;Water om stoombooten en locomotieven te stoken. Water om water te verwarmen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, maar water dat in zijn bestanddeelen ontbonden is,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;en waarschijnlijk ontbonden door electriciteit,
+die dan een groote en leidbare kracht zal zijn geworden, want alle groote ontdekkingen schijnen door een onverklaarbare wet,
+op het geschikte oogenblik te komen en volmaakt te worden. Ja, vrienden, ik geloof dat het water eenmaal tot brandstof zal
+dienen, dat waterstof en zuurstof, waaruit het bestaat, alleen of verbonden, een onuitputtelijke bron van warmte en licht
+zullen verschaffen, van grooter kracht dan steenkolen. Niets is dus te vreezen. Zoolang deze aarde bewoond zal zijn, zal zij
+in de behoefte van hare bewoners voorzien en het zal hun nooit aan licht noch warmte ontbreken, evenmin als het hun zal ontbreken
+aan voortbrengselen van het planten-, dieren- of delfstoffenrijk. Ik geloof dus dat, wanneer de kolenlagen uitgeput zullen
+zijn, men water zal stoken en er zich mede verwarmen. Het water is de steenkool der toekomst!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat zou ik wel eens willen beleven,&#8221; zeide de zeeman.
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij zijt te vroeg opgestaan, Pencroff,&#8221; antwoordde Nab, die slechts door een dergelijk gezegde aan het gesprek deel nam.
+
+</p>
+<p>Het waren echter niet de woorden van Nab, die het gesprek afbraken, maar het blaffen van Top, die weder op dezelfde zonderlinge
+wijze jankte, waarop reeds meermalen de aandacht van den ingenieur gevallen was. Top draaide ter zelfder tijd om de opening
+van den put heen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarom blaft Top toch zoo?&#8221; vroeg Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;En waarom bromt Jup zoo?&#8221; voegde Harbert er bij.
+
+</p>
+<p>De aap had zich inderdaad bij den hond gevoegd en legde zeer <a id="d0e294"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e294">8</a>]</span>duidelijk zijn onrust aan den dag en, wat vooral merkwaardig was, de beide dieren schenen eer ongerust dan nijdig.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is zeer duidelijk,&#8221; merkte Gideon Spilett op, &#8220;dat deze put onmiddellijk in verband staat met de zee en dat het een of
+andere zeemonster van tijd tot tijd aan den bodem van den put verschijnt.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeer duidelijk,&#8221; antwoordde de zeeman, &#8220;er is geen andere uitlegging aan te geven....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Stil, Top,&#8221; voegde Pencroff er bij, &#8220;en Jup naar je kamer!&#8221;
+
+</p>
+<p>De aap en de hond zwegen. Jup ging slapen, maar Top bleef in de kamer en liet den geheelen avond zijn dof gebrom hooren.
+
+</p>
+<p>Er werd niet meer over het voorval gesproken, maar blijkbaar was de ingenieur er geheel mede vervuld.
+
+</p>
+<p>Het bleef de maand Juli regenachtig en koud. De temperatuur daalde niet zoo sterk als den vorigen winter en het laagste was
+acht graden Fahrenheit, maar was het dien winter al minder koud, de stormen en windvlagen waren heviger.
+
+</p>
+<p>Gedurende die stormen was het moeielijk zich op de wegen van het eiland te wagen, zelfs gevaarlijk, want er vielen onophoudelijk
+boomen. De kolonisten lieten echter nooit een week voorbijgaan zonder de kraal te bezoeken. Gelukkig werd deze door den berg
+Franklin beschut en leed zij weinig van de stormen. Het pluimgedierte op de bergvlakte was echter minder veilig, daar het
+blootgesteld was aan den oostenwind; het dak van de duiventil werd afgerukt door een windvlaag en een muur neergeslagen. Alles
+moest hersteld worden, maar steviger, want men zag wel in, dat Lincoln in een van de meest woeste streken der Stille Zee gelegen
+was.
+
+</p>
+<p>In de eerste week van Augustus bedaarde de storm en de dampkring herkreeg die kalmte, welke zij voor altijd scheen verloren
+te hebben. De temperatuur werd echter tegelijkertijd lager, het werd vinnig koud en de thermometer wees acht graden onder
+nul.
+
+</p>
+<p>Op den 3<sup>den</sup> Augustus ondernam men een tocht, waarvan reeds lang sprake was geweest, naar het zuidoosten van het eiland. Een groot aantal
+watervogels, die daar hun winterverblijf hielden, lokten de jagers tot de jacht uit, en men besloot daar een geheelen dag
+aan te geven.
+
+</p>
+<p>Niet alleen Gideon Spilett en Harbert, maar ook Pencroff en Nab namen aan den tocht deel. Cyrus Smith was alleen thuis gebleven,
+onder voorwendsel van werk en voegde zich niet bij hen; hij bleef in het Rotshuis achter.
+
+</p>
+<p>Zoodra de jagers met Top en Jup over de brug van de Mercy waren, trok de ingenieur haar op en keerde terug, met het voornemen
+om een plan ten uitvoer te brengen, waarvoor hij alleen wilde zijn.
+
+</p>
+<p>Dit plan was om nauwkeurig dien onderaardschen put te onderzoeken, waarvan de opening in het Rotshuis uitkwam, en die met
+<a id="d0e323"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e323">9</a>]</span>de zee in verband stond, omdat hij vroeger diende tot uitweg van het water uit het meer.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p009.jpg" alt="De tijd snelde voorbij. Blz. 6." width="497" height="720"><p class="figureHead">De tijd snelde voorbij. Blz. <a href="#d0e229" class="typeref">6</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Waarom draaide Top zoo dikwijls om deze opening? Waarom <a id="d0e335"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e335">10</a>]</span>liet hij zulk een zonderling gekef hooren, wanneer zekere onrust hem naar dien put dreef? Waarom voegde Jup zich bij Top?
+Had deze put andere vertakkingen dan de loodrechte gemeenschap met de zee? Ziedaar hetgeen Cyrus Smith vooreerst slechts wilde
+weten. Hij had dus besloten, om gedurende de afwezigheid van zijn lotgenooten, een poging aan te wenden om de put te onderzoeken
+en de gelegenheid bood zich er toe aan.
+
+</p>
+<p>Het was gemakkelijk er in af te dalen door de touwladder te gebruiken, die geen dienst meer deed en lang genoeg was. Dit deed
+de ingenieur. Hij sleepte de ladder naar de opening, waarvan de middellijn zes voet bedroeg, liet haar afzakken na ze vooraf
+van boven stevig vastgemaakt te hebben. Hij daalde de eerste treden van de ladder af nadat hij een lantaarn aangestoken had
+en tot wapens een revolver en een kort mes bij zich had gestoken.
+
+</p>
+<p>De muur was overal vlak; maar van afstand tot afstand staken eenige rotsblokken uit en door middel van deze blokken kon het
+een vlug en behendig man inderdaad gelukt zijn tot aan de opening van den put te klimmen.
+
+</p>
+<p>Dit merkte de ingenieur op; hij bekeek met zijn lantaarn elke rotspunt, maar zag geen enkel spoor, geen indruk, waaruit men
+zou kunnen opmaken dat ze in vroeger of later tijd tot trap hadden gediend.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith daalde dieper af en liet zijn lantaarn overal rondgaan.
+
+</p>
+<p>Hij zag niets dat hem verdacht voorkwam.
+
+</p>
+<p>Toen de ingenieur op de laatste sport stond raakte hij de oppervlakte van het water, dat toen volkomen kalm was; noch op den
+bodem noch in een ander gedeelte van den put bevond zich een pad. De muur, waartegen Cyrus Smith met het heft van zijn mes
+sloeg klonk dof. De vraag waar dit kanaal uitkwam, aan welke zijde van de kust en hoe diep onder het vlak der zee, kon niet
+beantwoord worden.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith had zijn onderzoek volbracht, klom naar boven, trok de ladder op, bedekte de opening van den put en keerde, in
+gedachten verzonken, naar de groote zaal van het Rotshuis terug, bij zich zelven mompelende:
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik heb niets gezien, en toch is er iets!&#8221;
+
+
+
+<a id="d0e353"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e353">11</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="d0e354" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">II.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Het schip wordt getuigd.&#8212;Een aanval van chilische honden.&#8212;<span id="d0e360" class="corr" title="Bron: Jub">Jup</span> gewond.&#8212;Het schip wordt voltooid.&#8212;Overwinning van Pencroff.&#8212;De Bonadventure.&#8212;Eerste tocht ten zuiden van het eiland.&#8212;Een
+onverwacht stuk.
+</p>
+</div>
+<p>Dienzelfden avond kwamen de jagers terug met een groote vangst, en letterlijk met wild beladen, zij droegen zooveel als vier
+man konden dragen. Top had een krans van eenden om zijn hals en <span id="d0e365" class="corr" title="Bron: Jub">Jup</span> zijn gordel vol snippen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zie eens mijnheer,&#8221; riep Nab uit, &#8220;nu kunnen wij onzen tijd besteden! Konserf en p&acirc;t&eacute;! Wat zullen wij een heerlijken voorraad
+krijgen! Maar iemand moet mij helpen. Ik reken op u, Pencroff.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, Nab,&#8221; antwoordde de zeeman. &#8220;Ik moet bij mijn schip zijn, en gij zult het zonder mij moeten doen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En gij, mijnheer Harbert?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik, Nab? Ik moet morgen naar de kraal,&#8221; antwoordde de knaap.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zult gij mij dan helpen, mijnheer Spilett?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Om je te dienen, Nab,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;maar ik waarschuw je, wanneer gij mij met uwe recepten bekend maakt, dat
+ik ze uitgeef.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zooals gij wilt, mijnheer Spilett,&#8221; antwoordde Nab, &#8220;zooals gij wilt!&#8221;
+
+</p>
+<p>En zoo werd Gideon Spilett, als helper van Nab, den volgenden morgen, in diens werkplaats gebracht. De ingenieur had hem echter
+eerst den uitslag medegedeeld van zijn ontdekkingstocht, dien hij den vorigen dag gemaakt had, en de reporter deelde in dit
+opzicht de meening van Cyrus Smith, dat er, hoewel hij niets gevonden had, toch een geheim te ontdekken bleef.
+
+</p>
+<p>De koude hield nog een week aan en de kolonisten verlieten het Rotshuis slechts om voor hun gevogelte te zorgen. Een heerlijke
+geur steeg uit de keuken op door de spijzen die Nab en de reporter bereidden; maar niet al het wild dat den vorigen dag gevangen
+was werd tot p&acirc;t&eacute; gemaakt, en daar het gedurende die koude zich goed hield, werden de wilde eenden en andere op de oude manier
+toebereid, en volgens de kolonisten waren het de fijnste watervogels ter wereld.
+
+</p>
+<p>Die week werkte Pencroff, bijgestaan door Nab, die handig de zeilen naaide, met zulk een ijver dat deze geheel gereed kwamen.
+Eenigen tijd later was het schip getuigd en zeevaardig. Pencroff heesch zelf de vlag van blauw, rood en wit, waarvan de kleuren
+verschaft waren door verfplanten, die zeer overvloedig op het eiland groeiden. Hij had slechts bij de zeven en dertig sterren,
+<a id="d0e388"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e388">12</a>]</span>die de zeven en dertig Vereenigde Staten vertegenwoordigden een acht en dertigste gevoegd, de ster van &#8220;Staat Lincoln,&#8221; want
+hij beschouwde zijn eiland als reeds aan de groote republiek gehecht.
+
+</p>
+<p>&#8220;En het is het van harte, zoo het dit nog niet feitelijk is.&#8221;
+
+</p>
+<p>De vlag werd intusschen voor het middelste raam van het Rotshuis geplant en de kolonisten begroetten haar met een driedubbel
+hoezee.
+
+</p>
+<p>Het koude jaargetijde zou spoedig achter den rug zijn en het scheen dat deze tweede winter voorbij zou gaan zonder gewichtige
+gebeurtenis, toen in den nacht van 11 Augustus de bergvlakte door een algeheele verwoesting bedreigd werd.
+
+</p>
+<p>Na een drukken dag sliepen de kolonisten gerust, toen zij tegen vier uur in den morgen plotseling door het blaffen van Top
+gewekt werden.
+
+</p>
+<p>Deze keer blafte de hond niet bij de opening van den put, maar op den drempel van de deur, waartegen hij opsprong als wilde
+hij haar openstooten. Ook Jup uitte schelle kreten.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat is er, Top!&#8221; riep Nab, die het eerste wakker werd.
+
+</p>
+<p>Maar de hond blafte nog harder.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat is er dan?<span id="d0e406" class="corr" title="Bron: ">&#8221;</span> vroeg Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>En allen snelden in haast gekleed naar de vensters van hun kamer, die zij openden.
+
+</p>
+<p>Voor zich hadden zij een dikke laag sneeuw, nauwelijks zichtbaar in dezen stikdonkeren nacht. De kolonisten zagen niets, maar
+zij hoorden een zonderling gehuil in de duisternis. Blijkbaar waren er een groot aantal dieren aan de kust, die men nu niet
+zien kon.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat is dat?&#8221; riep Pencroff uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wolven, jaguars of apen!&#8221; antwoordde Nab.
+
+</p>
+<p>&#8220;Te drommel! Maar zij kunnen toch niet op de bergvlakte komen!&#8221; zeide de correspondent.
+
+</p>
+<p>&#8220;En ons gevogelte,&#8221; riep Harbert, &#8220;en onze planten?...&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoe zijn zij daar dan gekomen?&#8221; vroeg Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zij zullen over de brug zijn gegaan,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;die een van ons waarschijnlijk vergeten heeft op te halen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;&#8217;t Is waar ook,&#8221; riep Spilett uit, &#8220;ik herinner mij haar open gelaten te hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is een mooie trek, dien gij ons daar gespeeld hebt, mijnheer Spilett!&#8221; zeide de zeeman.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat gebeurd is, is gebeurd,&#8221; antwoordde Cyrus Smith. &#8220;Laten wij liever nagaan wat ons te doen staat.&#8221;
+
+</p>
+<p>Dit waren de vragen en antwoorden die tusschen Cyrus Smith en zijn lotgenooten gewisseld werden. Het was zeker, dat de dieren
+over de brug gekomen waren en dat zij, door den linkeroever van de Mercy te houden, bij de bergvlakte konden komen. Men moest
+hun dus den pas afsnijden en des noods ze aanvallen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar wat zijn het voor dieren?&#8221; werd ten tweede male gevraagd, toen zich nogmaals dat vreemde geluid deed hooren.
+
+<a id="d0e435"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e435">13</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p013.jpg" alt="Hij zag niets dat hem verdacht voorkwam. Blz. 10." width="502" height="720"><p class="figureHead">Hij zag niets dat hem verdacht voorkwam. Blz. <a href="#d0e335" class="typeref">10</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Harbert verschrikte toen hij dat geluid hoorde en herinnerde zich het reeds gehoord te hebben de eerste maal dat zij bij de
+bronnen van de Roode Beek waren.
+<a id="d0e446"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e446">14</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Dat zijn chilische honden, dat zijn vossen!&#8221; zeide hij.
+
+</p>
+<p>&#8220;Voorwaarts!&#8221; riep de zeeman.
+
+</p>
+<p>En allen stoven voorwaarts met bijlen, karabijnen en revolvers gewapend.
+
+</p>
+<p>De chilische honden zijn gevaarlijke dieren wanneer zij in grooten getale en uitgehongerd zijn. De kolonisten aarzelden echter
+niet hen aan te vallen, en hunne eerste revolverschoten verlichtten de duisternis en deden de bende terugdeinzen.
+
+</p>
+<p>Het was vooral van belang om deze stroopers in de eerste plaats te verhinderen de bergvlakte te bereiken, want het bouwland
+en het gevogelte zou dan in hun macht zijn en zij zouden daar groote, misschien onherstelbare schade, vooral aan het korenveld,
+veroorzaken. Maar daar zij niet dan langs den linkeroever van de Mercy de vlakte konden bereiken, was het voldoende om een
+onoverkomelijken hinderpaal aan deze vossen te stellen op dat smalle gedeelte van den oever tusschen de rivier en de rots.
+
+</p>
+<p>Allen begrepen dit, en op bevel van Cyrus Smith, gingen zij naar de aangewezen plaats, terwijl de vossen in de duisternis
+voortsnelden.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith, Gideon Spilett, Harbert, Pencroff en Nab stelden zich naast elkander om den weg te versperren. Top ging, met
+open bek, vooruit en werd door Jup gevolgd, met een dikken knuppel gewapend, dien hij als een knots rondzwaaide.
+
+</p>
+<p>Het was stikdonker. Slechts bij het afvuren der revolvers kon men de roofdieren zien, welke minstens honderd in getal moesten
+zijn en wier oogen als kolen vuur gloeiden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zij mogen er niet door!&#8221; riep Pencroff uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;En zij zullen er niet door!&#8221; antwoordde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>Dat zij er niet doorkwamen, was niet omdat zij er geen pogingen toe hadden aangewend De achterste rijen drongen de voorste
+vooruit, en het was een onophoudelijke strijd met revolvers en bijlen. Vele lijken van vossen moesten reeds over den grond
+verspreid liggen, maar de troep verminderde niet merkbaar en men zou gezegd hebben, dat zij steeds van achter aangroeide.
+
+</p>
+<p>Weldra moesten de kolonisten lijf tegen lijf strijden en zij kregen verscheiden wonden, die gelukkig niet van ernstigen aard
+waren. Harbert had met een revolverschot Nab bevrijd, op wiens rug een van die honden zich als een tijgerkat vastgeklampt
+had. Top streed met woede, sprong den vossen naar de keel en worgde ze onmiddellijk. Jup sloeg met zijn stok als een razende
+rond en men trachtte te vergeefs hem tegen te houden. Waarschijnlijk was hij met zulk een scherp gezicht begaafd, dat hij
+in deze duisternis kon zien, en hij bleef steeds in het dichtst van het gevecht, uitte van tijd tot tijd een schellen kreet,
+die bij hem het teeken van groote vreugde was. Op een gegeven oogenblik waagde hij zich zelfs zoo ver, dat men hem bij het
+licht van een revolverschot door vijf of zes groote <a id="d0e471"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e471">15</a>]</span>vossen omringd zag, waartegen hij met onbegrijpelijke koelbloedigheid worstelde.
+
+</p>
+<p>De strijd zou echter een gunstigen afloop hebben voor de kolonisten maar eerst nadat zij twee uur gevochten hadden! Waarschijnlijk
+trokken de vossen wegens het aanbreken van den dag af; zij richtten zich naar het noorden om de brug over te trekken, die
+Nab onmiddellijk ophaalde.
+
+</p>
+<p>Toen het licht genoeg was om het terrein op te nemen, telden de kolonisten een vijftigtal lijken die langs den oever verspreid
+lagen.
+
+</p>
+<p>&#8220;En Jup!&#8221; riep Pencroff uit. &#8220;Waar is Jup dan?&#8221;
+
+</p>
+<p>Jup was verdwenen. Zijn vriend Nab riep hem en voor de eerste maal antwoordde Jup niet op het roepen van zijn vriend.
+
+</p>
+<p>Allen begonnen naar Jup te zoeken, vreezende hem dood te zullen vinden. De lijken wier bloed de sneeuw roodkleurde, werden
+weggeruimd, en Jup gevonden te midden van een hoop vossen, wier gekneusde ledematen en gebroken lendenen genoeg aanduidden
+dat zij met den vreeselijken knuppel van het onverschrokken dier te doen hadden gehad. De arme Jup hield nog een stuk van
+zijn gebroken knuppel vast; maar van zijn wapen beroofd, kon hij zijn tegenpartij niet meer aan en had diepe wonden in zijn
+borst ontvangen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij leeft nog!&#8221; riep Nab uit, die zich over hem heen gebogen had.
+
+</p>
+<p>&#8220;En wij zullen hem redden,&#8221; antwoordde de zeeman, &#8220;wij zullen hem als een der onzen verzorgen!&#8221;
+
+</p>
+<p>Het scheen dat Jup hem begreep, want hij boog zijn kop naar den schouder van Pencroff, als om hem te danken. De zeeman was
+zelf gewond, maar zijn wonden waren, even als die zijner metgezellen, onbeduidend; want, dank zij hunne vuurwapens, hadden
+zij die bloeddorstige dieren altijd op zekeren afstand kunnen houden. Slechts de toestand van den aap was van bedenkelijken
+aard.
+
+</p>
+<p>Jup werd door Nab en Pencroff naar huis gedragen en nu en dan ontsnapte hem een nauwelijks hoorbare kreet. Men bracht hem
+zoo voorzichtig mogelijk in het Rotshuis. Daar werd hij op een matras uit een der bedden neergelegd, en zijn wonden werden
+met de grootste zorg gewasschen. Geen der edele organen scheen getroffen, maar Jup was zeer verzwakt door bloedverlies en
+de koorts kwam hevig op.
+
+</p>
+<p>Nadat hij verbonden was bracht men hem in bed en legde hem streng dieet op, &#8220;evenals aan een heuzig mensch&#8221; zooals Nab zeide.
+Hij dronk eenige kopjes van een verfrisschenden drank, die door de genezende kruiden van het Rotshuis verschaft werd.
+
+</p>
+<p>Jup sliep eerst onrustig in; maar zijn ademhaling werd langzamerhand geregeld en eindelijk sliep hij kalm. Van tijd tot tijd
+kwam Top als het ware &#8220;op zijn teenen&#8221; binnen, om zijn vriend te bezoeken en scheen dankbaar voor de zorg die men aan zijn
+vriend besteedde. Een hand van Jup hing buiten zijn bed en Top lekte hem zachtjes.
+<a id="d0e495"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e495">16</a>]</span></p>
+<p>Dien zelfden morgen begon men de lijken op te ruimen, zij werden naar het Verre Westen van het bosch gesleept en diep onder
+den grond begraven.
+
+</p>
+<p>Deze aanval, die ernstiger gevolgen had kunnen hebben, was een goede les voor de kolonisten, en voortaan begaf men zich niet
+te rusten, voordat een van hen zich overtuigd had dat alle bruggen opgehaald waren en geen inval mogelijk was.
+
+</p>
+<p>Slechts weinige dagen had men voor het leven van Jup gevreesd, maar diens krachtige natuur behield de overhand. De koorts
+verminderde langzamerhand en Gideon Spilett, die een weinig dokter was, verklaarde hem spoedig buiten gevaar. Den 16<sup>den</sup> Augustus kon Jup weder eten. Nab maakte lekkere zoete kostjes voor hem klaar, waaraan de zieke smulde, want als hij een gebrek
+had, dan was het dat van een lekkerbek te zijn en Nab had nooit pogingen aangewend om hem daarvan te genezen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Och, ziet gij,&#8221; antwoordde hij aan Gideon Spilett, die hem dikwijls verweet dat hij den aap bedierf, &#8220;hij heeft geen ander
+genot dan zijn smaak, die arme Jup en ik ben maar al te blij op deze wijs zijn diensten eenigszins te kunnen vergoeden.&#8221;
+
+</p>
+<p>Tien dagen nadat hij zijn wonden bekomen had, mocht Jup het bed verlaten. Als alle herstellenden, had hij een verslindenden
+honger en de reporter liet hem eten zooveel hij verkoos. Nab was buiten zichzelf van vreugde, toen hij den eetlust van zijn
+leerling terug zag komen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Eet maar, Jup,&#8221; zeide hij tot hem, &#8220;en laat het u aan niets ontbreken! Je hebt je bloed voor ons vergoten en het minste wat
+ik voor je doen kan is wel je te helpen om het terug te krijgen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Den 25<sup>sten</sup> Augustus hoorde men Nab zijn metgezellen toeroepen:
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer Cyrus, mijnheer Gideon, mijnheer Harbert, Pencroff, komt eens hier! komt eens hier!&#8221;
+
+</p>
+<p>De kolonisten die in de groote zaal bijeen waren, stonden op en gingen naar Nab, die in de voor Jup ingerichte kamer was.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat is er?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zie eens!&#8221; antwoordde Nab, terwijl hij in lachen uitbarstte.
+
+</p>
+<p>Wat zag men? Jup, die kalm en ernstig als een Turk zat te rooken op den drempel van het Rotshuis?
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijn pijp!&#8221; riep Pencroff. &#8220;Hij heeft mijn pijp genomen! Mijn beste Jup, ik geef je ze present! Rook, mijn jongen, rook maar!&#8221;
+
+</p>
+<p>En Jup blies dikke rookwolken uit en scheen daarin het grootste genot te vinden.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith toonde zich in het minst niet verwonderd over dit feit, en hij haalde verscheiden voorbeelden aan van tamme apen,
+die aan het gebruik van tabak gewoon waren.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p017.jpg" alt="Tom bezocht zijn vriend. Bladz. 15." width="497" height="720"><p class="figureHead">Tom bezocht zijn vriend. Bladz. <a href="#d0e471" class="typeref">15</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Maar van dat oogenblik af had Jup zijn eigen pijp, de afgedankte <a id="d0e542"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e542">17</a>]</span>van Pencroff, die in zijn kamer opgehangen werd, bij zijn voorraad tabak. Hij stopte ze zelf, stak ze aan een kooltje vuur
+aan en scheen het gelukkigste vierhandige wezen ter wereld te zijn. Men <a id="d0e544"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e544">18</a>]</span>begrijpt dat deze overeenkomst van smaak den vriendschapsband tusschen Jup en Pencroff nog nauwer toehaalde.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is misschien een mensch,&#8221; zeide Pencroff soms tegen Nab. &#8220;Zou het je verwonderen als hij op een mooien dag met ons begon
+te praten?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarachtig niet,&#8221; antwoordde Nab. &#8220;Het verwondert mij juist dat hij nog niet spreekt, want er ontbreekt hem anders niets!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik zou het toch drommels aardig vinden,&#8221; hernam de zeeman, &#8220;als hij op een mooien dag tot mij zeide: &#8220;Als we eens van pijp
+verwisselden, Pencroff?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; beaamde Nab. &#8220;Wat een ongeluk dat hij stom geboren is.&#8221;
+
+</p>
+<p>Met de maand September was de winter voorbij en men hervatte met ijver den arbeid.
+
+</p>
+<p>Het schip vorderde snel. Het was reeds geheel getuigd en alleen het inwendige moest nog afgemaakt worden.
+
+</p>
+<p>Daar het niet aan hout ontbrak, stelde Pencroff den ingenieur voor om den romp met een tweede laag hout te voeren, die de
+hechtheid van het schip zou verhoogen.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith, die niet wist wat er kon gebeuren, was het met den zeeman eens om het schip zoo sterk mogelijk te bouwen.
+
+</p>
+<p>Den 15<sup>den</sup> September was het binnenwerk en het dek gereed.
+
+</p>
+<p>Het tusschendek was in twee&euml;n verdeeld en vormde twee hutten, waarin twee banken stonden, die tevens tot koffers dienden.
+
+</p>
+<p>Pencroff koos in het bosch een jongen den uit, die als mast zou gebruikt worden. Verder werd alles wat gesmeed moest worden
+naar de smederij van de Schoorsteenen gebracht. In de eerste week van October was alles gereed en men kwam overeen het schip
+op een reis om het eiland te probeeren, ten einde te weten te komen hoe het zich in zee hield en in hoeverre men er op kon
+vertrouwen.
+
+</p>
+<p>Het overige werk werd echter in dien tusschentijd niet verzuimd. De kraal was vergroot, want onder de muffeldieren en geiten
+telde men een zeker aantal jongen die een hok en voedsel moesten hebben. De kolonisten waren zoowel in het kamp als bij de
+oesterbank geweest, zij hadden evenmin de konijnenfokkerij als de steenkolen- en ijzerlaag vergeten en waren zelfs gaan jagen
+in een nog onbezocht gedeelte van het bosch, waar zeer veel wild was.
+
+</p>
+<p>Er werden nog eenige inheemsche planten gevonden, die, hoewel nog niet van onmiddellijk belang, toch zouden bijdragen om in
+de groenten van het Rotshuis een weinig afwisseling te brengen.
+
+</p>
+<p>Den 10<sup>den</sup> October liep het schip van stapel. Pencroff was verrukt. Alles ging naar wensch. Het schip was geheel getuigd op rollen naar
+de kust gebracht, het werd door den vloed opgenomen en danste op de golven onder het gejuich der kolonisten, vooral van Pencroff,
+die op dat oogenblik zijn gewaarwordingen niet bedwingen kon. Maar voor zijn ijdelheid was nog een schooner oogenblik weggelegd;
+na zijn <a id="d0e580"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e580">19</a>]</span>schip gebouwd te hebben, zou hij als gezagvoerder optreden. De rang van kapitein werd hem met algemeene stemmen toegekend.
+
+</p>
+<p>Om kapitein Pencroff te voldoen moest men in de eerste plaats het schip een naam geven en na lang beraad, stemden allen voor
+Bonadventure, den doopnaam van den braven zeeman.
+
+</p>
+<p>Zoodra de Bonadventure door den vloed in het ruime sop gebracht was, kon men zien dat zij zeer goed zee hield en naar alle
+bewegingen van het roer stipt luisterde.
+
+</p>
+<p>Dienzelfden dag zou men er de proef van nemen op een reisje rondom het eiland. Het was prachtig weer, de wind was gunstig,
+de zee kalm, vooral aan de zuidkust, want reeds een uur lang was het noord-westen wind.
+
+</p>
+<p>&#8220;Aan boord! aan boord!&#8221; riep kapitein Pencroff.
+
+</p>
+<p>Maar men moest eerst flink ontbijten en het kwam den kolonisten zelfs niet onraadzaam voor om provisie aan boord te nemen,
+voor het geval dat de tocht tot den avond mocht duren.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith wilde eveneens spoedig het vaartuig probeeren, waarvan hij het ontwerp had gemaakt, maar dat gebouwd was op raad
+van den zeeman; hij stelde er echter niet het vertrouwen in dat Pencroff had en daar deze niet meer van de reis naar Tabor
+sprak, hoopte Cyrus Smith zelfs, dat de zeeman dit voornemen had opgegeven. Het zou hem inderdaad leed gedaan hebben twee
+of drie van zijn metgezellen zich op dat vaartuig te zien wagen, dat toch maar zwak was en slechts vijftien ton meette.
+
+</p>
+<p>Tegen half elf waren allen aan boord, zelfs Jup en Top. Nab en Harbert lichtten het anker, dat bij den mond van de Mercy in
+het zand lag; de zeilen werden geheschen, en de Lincolnsche vlag wapperde van den mast! De Bonadventure, door Pencroff bestuurd,
+koos zee.
+
+</p>
+<p>Om de Unie-baai uit te komen moest men eerst voor den wind zeilen en bij deze beweging kwam men tot de overtuiging, dat het
+schip een voldoende snelheid had.
+
+</p>
+<p>Toen de passagiers op drie &agrave; vier mijlen van de kust verwijderd waren en langs de Ballonhaven voeren, kregen zij een geheel
+nieuw overzicht van hun eiland.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is prachtig!&#8221; riep Harbert uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, ons eiland is mooi en goed,&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Ik houd er van als van mijn goede moeder. Het heeft ons arm en van
+alles ontbloot ontvangen, <span id="d0e604" class="corr" title="Bron: eu">en</span> wat ontbreekt er nu nog aan zijn vijf kinderen die uit de lucht zijn gevallen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Niets!&#8221; antwoordde Nab, &#8220;niets, kapitein!&#8221;
+
+</p>
+<p>En er ging een luid hoezee ter eere van het eiland op!
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett teekende onderwijl aan den voet van den mast het panorama dat zich voor hem ontrolde.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith stond peinzend voor zich uit te staren.
+<a id="d0e615"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e615">20</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Welnu, mijnheer Cyrus,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;wat zegt ge van ons schip?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het schijnt in alle opzichten voldoende,&#8221; antwoordde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Goed! En gelooft gij nu ook dat het een reis van langen duur zou kunnen ondernemen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welke reis, Pencroff?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Naar het eiland Tabor, bijvoorbeeld?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Vriendlief,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;ik geloof dat wij in een dringend geval niet moeten aarzelen ons op de Bonadventure
+te vertrouwen, zelfs voor een langeren duur; maar gij weet, het zou mij leed doen u naar het eiland Tabor te zien vertrekken,
+daar niets er u toe noodzaakt.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Men kent gaarne zijn buren,&#8221; antwoordde Pencroff, die bij zijn denkbeeld bleef. &#8220;Het eiland Tabor is onze naaste buur, het
+is onze eenige! De beleefdheid eischt, dat men er ten minste een bezoek brengt!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Drommels!&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;vriend Pencroff is op zijn stokpaardje als hij over de vormen begint!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik ben nergens over op mijn stokpaardje,&#8221; zeide de zeeman, die door den tegenstand van den ingenieur knorrig was geworden,
+maar die hem toch niet wilde grieven.
+
+</p>
+<p>&#8220;Vergeet niet,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;dat gij niet alleen naar het eiland Tabor kunt gaan.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;E&eacute;n metgezel is voldoende.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Goed,&#8221; antwoordde de ingenieur. &#8220;Maar gij stelt de kolonie van het eiland Lincoln bloot, twee van de vijf kolonisten te verliezen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Van de zes!&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Gij vergeet Jup.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Van de zeven!&#8221; voegde Nab er bij. &#8220;Top rekent even goed als een ander!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar er is geen gevaar, mijnheer Cyrus,&#8221; hernam Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is wel mogelijk, Pencroff; maar ik herhaal het, het is zonder noodzaak zich blootstellen.&#8221;
+
+</p>
+<p>De koppige zeeman antwoordde niet en bracht het gesprek op een ander onderwerp, hoewel hij zich vast voorgenomen had, er weer
+op terug te komen. Maar hij was er in het minst niet van bewust dat er iets zou gebeuren, dat hem te hulp kwam, en hetgeen
+slechts een gril was in een menschlievend werk zou veranderen.
+
+</p>
+<p>Nadat men in volle zee had rondgedobberd, richtte men de Bonadventure naar de Ballonhaven.
+
+</p>
+<p>Zij waren nog slechts een halve mijl van de kust verwijderd en moesten laveeren om wind te krijgen. De Bonadventure liep met
+halve snelheid, omdat de bries gedeeltelijk terug gehouden werd door het hoogland, en de zeilen hingen slap; slechts nu en
+dan rimpelde de zee zich, maar overigens was zij spiegelglad.
+
+</p>
+<p>Harbert stond op den steven, toen hij eensklaps uitriep:
+
+<a id="d0e656"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e656">21</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p021.jpg" alt="Den 10den October liep het schip van stapel. Blz. 18." width="503" height="720"><p class="figureHead">Den 10<sup>den</sup> October liep het schip van stapel. Blz. <a href="#d0e544" class="typeref">18</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Loeven, Pencroff, loeven!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat is er dan?&#8221; vroeg de zeeman, terwijl hij opstond. &#8220;Een rots?&#8221;
+<a id="d0e672"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e672">22</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Neen.... wacht eens,&#8221; zeide Harbert.... &#8220;ik kan niet goed zien.... loef nog meer.... goed.... haal bij....&#8221;
+
+</p>
+<p>Dit zeggende dompelde Harbert, die over boord hing, zijn arm in het water, haalde hem er uit en zeide:
+
+</p>
+<p>&#8220;Een flesch!&#8221;
+
+</p>
+<p>Hij hield een gesloten flesch in zijn hand, die hij op een paar kabellengten van de kust gegrepen had.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith nam de flesch. Zonder een woord te zeggen deed hij er de kurk af en haalde er een vochtig papier uit waarop stond:
+Schipbreukeling... Eiland Tabor: 153&deg; w.-lengte&#8212;37&deg; 11&#8242; z.-breedte.
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e683" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">III.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Tot het vertrek wordt besloten.&#8212;Onderstellingen.&#8212;Toebereidselen.&#8212;De drie passagiers.&#8212;Eerste nacht.&#8212;Tweede nacht.&#8212;Het eiland
+Tabor.&#8212;Onderzoek van de kust.&#8212;Het bosch wordt doorzocht.&#8212;Niemand.&#8212;Dieren.&#8212;Planten.&#8212;Een verlaten hut.
+</p>
+</div>
+<p>&#8220;Een schipbreukeling!&#8221; riep Pencroff uit, &#8220;op eenige honderden mijlen van ons, op het eiland Tabor! O! mijnheer Cyrus, nu
+zult gij u toch niet meer tegen mijn reisplan verzetten!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, Pencroff,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;en gij moet zoo spoedig mogelijk vertrekken.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Morgen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Morgen.&#8221;
+
+</p>
+<p>De ingenieur hield het papier, dat hij uit de flesch gehaald had, in zijn hand. Hij dacht eenige oogenblikken na en zeide
+toen:
+
+</p>
+<p>&#8220;Uit dit papier, vooral uit den vorm waarin het gesteld is, kan men opmaken: in de eerste plaats, dat de schipbreukeling van
+het eiland Tabor een man is, die genoegzame kennis heeft van de zeevaart, omdat hij dezelfde lengte en breedte van het eiland
+opgeeft, welke wij gevonden hebben; in de tweede plaats is hij Engelschman of Amerikaan, daar het stuk in de Engelsche taal
+geschreven is.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is zeer waar,&#8221; antwoordde Gideon Spilett, &#8220;en de tegenwoordigheid van den schipbreukeling verklaart ook het aanspoelen
+van de kist op de kust van het eiland. Er is een schipbreukeling, alzoo moet er ook een schipbreuk geweest zijn. Wat deze
+laatste betreft, het is gelukkig voor hem, dat Pencroff op het denkbeeld is gekomen om een schip te bouwen en het juist vandaag
+te probeeren, <a id="d0e703"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e703">23</a>]</span>want een dag later had de flesch op de klippen verbrijzeld kunnen worden.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is inderdaad bijzonder gelukkig,&#8221; zeide Harbert, &#8220;dat de Bonadventure hier passeerde juist toen de flesch nog dreef!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Komt u dat niet zonderling voor?&#8221; vroeg Cyrus Smith aan Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het komt mij gelukkig voor, ziedaar alles,&#8221; antwoordde de zeeman. &#8220;Ziet gij hier iets buitengewoons in, mijnheer Cyrus? Die
+flesch moest toch ergens heen en waarom niet hier en wel ergens anders.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij hebt misschien gelijk, Pencroff,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;en toch....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar,&#8221; merkte Harbert op, &#8220;bewijst niets dat deze flesch reeds lang op zee drijft?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Niets,&#8221; antwoordde Gideon Spilett, &#8220;en zelfs het stuk komt mij voor nog maar kort geleden geschreven te zijn. Wat denkt gij
+daarvan, Cyrus?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is moeilijk uit te maken, en wij zullen het bovendien spoedig te weten komen!&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>Pencroff had intusschen de Bonadventure gewend. Ieder dacht aan den schipbreukeling van het eiland Tabor. Was het nog tijd
+om hem te redden? Het was een groote gebeurtenis in het leven van de kolonisten. Zij zelf waren slechts schipbreukelingen,
+maar het was te vreezen, dat anderen het minder gunstig getroffen hadden, en het was hun plicht om den ongelukkige te hulp
+te komen.
+
+</p>
+<p>Tegen vier uur lag de Bonadventure aan den mond van de Mercy.
+
+</p>
+<p>Dienzelfden avond werd alles geregeld voor de nieuwe onderneming. Het kwam allen het best voor, dat Pencroff en Harbert, die
+met het besturen van een schip bekend waren, alleen de reis zouden ondernemen. Als zij den volgenden morgen, 11 October, vertrokken,
+konden zij in den loop van den 13<sup>den</sup> Tabor bereiken, want met den heerschenden wind had men slechts acht en veertig uur noodig om dezen tocht van honderd vijftig
+mijlen af te leggen. Een dag op het eiland, drie of vier dagen voor de heen en terugreis, maken vier of vijf dagen zoodat
+men den 17<sup>den</sup> op het eiland Lincoln terug kon zijn. Het was prachtig weer; de barometer steeg geregeld; de wind scheen gunstig te zullen
+blijven; alle kansen waren dus in het voordeel dezer moedige mannen, die door een menschlievenden plicht zich genoopt voelden
+zich ver van hun eiland te wagen.
+
+</p>
+<p>Het was eerst bepaald dat Cyrus Smith, Nab en Gideon Spilett in het Rotshuis zouden blijven; maar Gideon Spilett die zijn
+betrekking van reporter van de <i>New-York-Herald</i> niet kon vergeten, kwam er tegen op en verklaarde, dat hij eer het schip zou nazwemmen, dan zulk een mooie gelegenheid voorbij
+te laten gaan; hem werd dan ook toegestaan om aan de reis deel te nemen.
+
+</p>
+<p>In den avond bracht men bedden, werktuigen, wapenen, munitie, een kompas en voor acht dagen levensmiddelen aan boord.
+<a id="d0e738"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e738">24</a>]</span></p>
+<p>Den volgenden morgen om vijf uur nam men niet zonder aandoening van weerszijden afscheid. Pencroff heesch de zeilen en richtte
+zijn weg naar het zuidwesten.
+
+</p>
+<p>De Bonadventure was reeds een kwart mijl van de kust verwijderd, toen de passagiers op de hoogte van het Rotshuis twee mannen
+bemerkten, die hun een afscheidsgroet toewuifden. Het waren Cyrus Smith en Nab.
+
+</p>
+<p>&#8220;Onze vrienden!&#8221; riep Gideon Spilett uit. &#8220;Dat is onze eerste scheiding sedert vijftien maanden!....&#8221;
+
+</p>
+<p>Pencroff, de reporter en Harbert beantwoordden het laatst vaarwel van hunne lotgenooten en het Rotshuis verdween weldra achter
+de hooge bergen.
+
+</p>
+<p>Harbert verving Pencroff nu en dan aan het roer, en de hand van den jongeling was zoo vast, dat de zeeman er niets op had
+aan te merken.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett sprak dan met den een dan met den ander en zelfs hielp hij somtijds, wanneer dit noodig was. Kapitein Pencroff
+was bijzonder ingenomen met zijn bemanning en beloofde niets minder dan een &#8220;extra oorlam.&#8221;
+
+</p>
+<p>De nacht was donker, maar vol sterren en beloofde nog een prachtigen dag.
+
+</p>
+<p>Voorzichtigheidshalve liet Pencroff de bramzeilen strijken, daar hij niet door een windvlaag overvallen wilde worden met bovenzeilen
+op. Het was misschien te veel voorzorg voor een kalmen nacht, maar Pencroff was een voorzichtig zeeman, en men kon het hem
+niet ten kwade duiden.
+
+</p>
+<p>De reporter sliep een deel van den nacht. Pencroff en Harbert wisselden elkander om de twee uur aan het roer af. De zeeman
+stelde evenveel vertrouwen in Harbert als in zich zelven en dat vertrouwen werd gerechtvaardigd door de koelbloedigheid en
+het verstand van den knaap. Pencroff gaf hem het roer in handen als een commandant aan zijn roerganger en Harbert liet de
+Bonadventure geen steek uit haar richting loopen.
+
+</p>
+<p>De zee, waarop het vaartuig dreef, was geheel verlaten. Nu en dan kwam er een groote stormvogel of een fregatvogel binnen
+het bereik van het geweer en Gideon Spilett vroeg zich af of hij mogelijk niet aan een van deze hoogvliegers zijn bericht
+aan den <i>New-York-Herald</i> had toevertrouwd. Deze vogels waren de eenige wezens, welke dit gedeelte van den Oceaan, tusschen het eiland Tabor en het
+eiland Lincoln, schenen te bezoeken.
+
+</p>
+<p>&#8220;En toch,&#8221; merkte Harbert op, &#8220;zijn wij nu juist in den tijd dat de walvischvaarders gewoonlijk hunne vaartuigen naar het
+zuidelijk gedeelte van de Stille Zee richten. Ik geloof werkelijk dat er geen zee zoo verlaten is als deze.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zij is niet zoo geheel verlaten!&#8221; antwoordde Pencroff.
+
+<a id="d0e766"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e766">25</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p025.jpg" alt="&#8220;Loeven, Pencroff, loeven!&#8221; Bladz. 21." width="500" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Loeven, Pencroff, loeven!&#8221; Bladz. <a href="#d0e656" class="typeref">21</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoe meent gij dat?&#8221; vroeg de correspondent.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar wij zijn er toch. Houdt gij ons schip dan voor een wrak en ons zelven voor bruinvisschen?&#8221;
+<a id="d0e779"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e779">26</a>]</span></p>
+<p>Dien avond schatten zij dat de Bonadventure een afstand van honderd twintig mijlen had afgelegd, sedert haar vertrek van het
+eiland Lincoln, dat is te zeggen in zes en dertig uur, hetgeen een snelheid van drie en een derde mijl in het uur gaf. De
+wind was zwak en zou weldra geheel gaan liggen. Men mocht in ieder geval hopen, indien men goed gerekend had en de richting
+juist was geweest, bij het aanbreken van den volgenden dag het eiland Tabor te zullen bereiken.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett, noch Harbert, noch Pencroff sliepen dien nacht. In afwachting van den volgenden morgen konden zij hunne aandoening
+niet meester blijven. Er was zooveel onzekerheid in de onderneming, die zij gewaagd hadden! Waren zij dicht bij het eiland
+Tabor? Was dat eiland nog door dien schipbreukeling bewoond, dien zij nu te hulp kwamen? Wat was deze voor een man? Zou zijn
+tegenwoordigheid, de kleine kolonie, die tot nog toe zoo eensgezind was geweest, niet storen? Zou hij er in toestemmen zijn
+gevangenis voor een andere te ruilen? Al deze vragen, die zeker den volgenden dag beantwoord zouden worden, hielden hen uit
+hun slaap en bij de eerste ochtendschemering richtten zij achtereenvolgens hun blik naar elk punt van den westelijken horizon.
+
+</p>
+<p>&#8220;Land!&#8221; riep Pencroff tegen zes uur in den morgen.
+
+</p>
+<p>En daar het niet aan te nemen was, dat Pencroff zich vergiste, was men zeker land voor zich te hebben.
+
+</p>
+<p>Men oordeele over de vreugde van de kleine bemanning van de Bonadventure!
+
+</p>
+<p>Binnen weinige uren zouden zij op de kust van het eiland zijn!
+
+</p>
+<p>Men was nog slechts vijftien mijlen van het eiland Tabor verwijderd, dat een lage kust had, welke nauwelijks boven de golven
+uitstak.
+
+</p>
+<p>De steven van de Bonadventure, die een weinig ten zuiden van het eiland wees, werd nu daarheen gericht en naarmate de zon
+in het oosten steeg, kreeg men ook hier en daar eenige toppen in het gezicht.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is een eilandje van veel minder belang dan het eiland Lincoln,&#8221; merkte Harbert op. &#8220;Het is waarschijnlijk eveneens ontstaan
+door een onderzeesche beweging.&#8221;
+
+</p>
+<p>Om elf uur was de Bonadventure er nog slechts twee mijlen van verwijderd en Pencroff zocht een plaats om te landen, maar ging
+in deze onbekende streken uiterst voorzichtig te werk.
+
+</p>
+<p>Men kon toen het eiland in zijn geheel overzien, waarop eenige groenende struiken wiesen en enkele groote boomen van dezelfde
+soort als op Lincoln groeiden.
+
+</p>
+<p>Maar zonderling genoeg, nergens zag men een rookwolk opstijgen, die aantoonde dat het eiland was bewoond; geen spoor hiervan
+was er op eenig punt van de kust te zien.
+<a id="d0e804"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e804">27</a>]</span></p>
+<p>Het stuk was nochtans duidelijk geweest; er was een schipbreukeling en die schipbreukeling moest toch op den uitkijk zijn!
+
+</p>
+<p>De Bonadventure waagde zich echter in de grillige passen, die tusschen de klippen stroomden, en Pencroff nam de onbeduidendste
+bochten nauwkeurig op. Hij had Harbert aan het roer gezet en aan den voorsteven nam hij het water waar, gereed om zeil te
+reven, waarvan hij het touw in de handen hield. Gideon Spilett ging met zijn verrekijker de geheele kust na, zonder dat hij
+iets bespeurde.
+
+</p>
+<p>Eindelijk tegen twaalf uur, stootte de Bonadventure met haar voorsteven op de zandkust. Het anker werd geworpen, de zeilen
+werden gestreken en de bemanning van het kleine vaartuig ging aan wal.
+
+</p>
+<p>Er viel niet te twijfelen of het was het eiland Tabor, omdat er, volgens de laatst uitgegeven kaarten, geen ander eiland in
+dit gedeelte van de Stille Zee tusschen Nieuw-Zeeland en de Amerikaansche kust bestond.
+
+</p>
+<p>Het schip werd stevig vastgemeerd om te voorkomen dat het door den vloed meegenomen werd; en na zich goed gewapend te hebben,
+begaf Pencroff zich met zijn beide metgezellen op weg naar een kleinen bergtop van ongeveer twee honderd vijftig &agrave; drie honderd
+voet hoogte, op een halve mijl afstands.
+
+</p>
+<p>&#8220;Van den top van dezen heuvel,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;zullen wij zonder twijfel het eiland kunnen overzien, hetgeen onze
+nasporingen veel gemakkelijker zal maken.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij moeten hier doen,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;wat mijnheer Cyrus het eerst op het eiland Lincoln gedaan heeft, toen hij den
+berg Franklin besteeg.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Precies hetzelfde,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;en dit is de beste manier om te beginnen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Al pratende volgden zij den zoom van een grasvlakte, die zich tot aan den voet van den heuvel uitstrekte. Een groot aantal
+rotsduiven en zeezwaluwen, van dezelfde soort als op Lincoln vlogen bij hun nadering op. In het bosch, aan de linkerzijde
+van de weide, hoorden zij ritselen in het kreupelhout en zagen zij het gras bewegen, hetgeen wel bewees dat er zeer schuwe
+beesten verblijf hielden; maar nog niets duidde aan dat het eiland bewoond was.
+
+</p>
+<p>Pencroff, Harbert en Gideon waren weldra op den top van den berg en hun blik kon vrij langs alle punten van den horizon weiden.
+
+</p>
+<p>Zij waren op een eiland, dat niet meer dan zes mijlen omtrek had en langwerpig rond van vorm was. Rondom was de zee geheel
+verlaten en smolt aan den horizon met de lucht samen. Er was geen land, geen zeil in het gezicht.
+
+</p>
+<p>Dit eiland, dat geheel begroeid was, leverde niet zulk een afwisseling op als Lincoln, waarvan een gedeelte onvruchtbaar en
+wild was en een ander vruchtbaar en weelderig. Hier was het een onafgebroken <a id="d0e829"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e829">28</a>]</span>massa groen, waarboven twee of drie heuvels uitstaken. Dwars door een groote weide liep een kleine beek, die zich aan de westkust
+door een nauwen mond in zee stortte.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is een zeer beperkt gebied,&#8221; zeide Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;het zou voor ons wel wat te klein zijn geweest.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En erger,&#8221; zeide de reporter, &#8220;het schijnt onbewoond.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarlijk,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;niets duidt de aanwezigheid van menschen aan.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij naar beneden gaan en zoeken,&#8221; gaf Pencroff te raad.
+
+</p>
+<p>De zeeman en zijn beide metgezellen keerden naar de kust terug, naar de plaats waar zij de Bonadventure hadden achtergelaten.
+Zij hadden besloten om te voet een tocht om het eiland te maken, v&oacute;or zich in het binnengedeelte te wagen, zoodat er niets
+aan hun onderzoek kon ontgaan.
+
+</p>
+<p>Men kon gemakkelijk de kust volgen, welke op enkele punten slechts door groote rotsen afgebroken werd, die men echter kon
+omtrekken. De verkenners richtten zich naar het zuiden; een groot aantal watervogels en zeehonden vluchtten bij hun nadering,
+reeds wanneer zij hen van verre zagen komen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is niet voor de eerste maal,&#8221; merkte de reporter op, &#8220;dat deze dieren menschen zien. Zij vreezen hen en dus kennen zij
+hen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Een uur na hun vertrek kwamen zij bij de zuidelijke punt van het eiland en keerden zij langs de westkust naar het noorden
+terug. Ook deze kust bestond uit zand en rotsen en was door dichte bosschen begrensd.
+
+</p>
+<p>Nergens was een spoor te ontdekken van bewoners, nergens over de geheele oppervlakte van het eiland, dat zij in vier uur geheel
+doorkruist hadden, was de indruk van een voetstap te vinden.
+
+</p>
+<p>Het was zeer zonderling en men moest gelooven dat het eiland Tabor niet of niet meer bewoond was.
+
+</p>
+<p>Misschien was het geschrift in de flesch reeds maanden of jaren oud en was het in dit geval mogelijk, dat de schipbreukeling
+naar zijn land teruggekeerd of van ellende omgekomen was.
+
+</p>
+<p>Pencroff, Gideon Spilett en Harbert gebruikten onder druk gesprek hun middagmaal aan boord van de Bonadventure, om zoo mogelijk
+hun verkenning tot den nacht voort te zetten.
+
+</p>
+<p>Tegen vijf uur in den avond waagden zij zich in het bosch.
+
+</p>
+<p>Ook daar jaagden zij menig dier op, maar vooral, men zou zelfs kunnen zeggen, uitsluitend geiten en varkens, die men aanstonds
+als van europeesch ras herkende.
+
+</p>
+<p>Een walvischvaarder had ze ongetwijfeld op het eiland ontscheept, waar zij zich spoedig vermenigvuldigd hadden. Harbert nam
+zich voor eenigen daarvan levend te vangen om ze naar Lincoln over te brengen.
+
+<a id="d0e863"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e863">29</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p029.jpg" alt="Het waren Cyrus Smith en Nab. Bladz. 24." width="493" height="720"><p class="figureHead">Het waren Cyrus Smith en Nab. Bladz. <a href="#d0e738" class="typeref">24</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Het viel dus niet meer te betwijfelen, dat te eeniger tijd menschen dit eiland bezocht hadden. Men was er nog meer van overtuigd,
+toen men dwars door het bosch gebaande wegen zag en zelfs <a id="d0e874"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e874">30</a>]</span>boomstammen, die met een bijl geveld waren, en overal sporen van menschenarbeid; maar deze boomen, die reeds tot vermolmen
+overgingen, waren vele jaren geleden geveld: de inkervingen van de bijl waren met mos overdekt, en het lange gras groeide
+in overvloed op de paden, zoodat men ze nauwelijks terug kon vinden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar,&#8221; merkte Gideon Spilett op, &#8220;dit bewijst dat hier niet alleen menschen aan wal zijn geweest, maar dat zij het zelfs
+gedurende eenigen tijd bewoond hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>Wie waren deze menschen? Hoeveel waren er? Hoeveel zijn er nog?
+
+</p>
+<p>&#8220;Het geschrift,&#8221; zeide Harbert, &#8220;spreekt slechts van &eacute;&eacute;n schipbreukeling.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu, indien er nog &eacute;en is,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;dan moeten wij hem ook volstrekt vinden!&#8221;
+
+</p>
+<p>Men zette dus de verkenning voort.
+
+</p>
+<p>De zeeman en zijn metgezellen volgden natuurlijk den weg, die het eiland dwars doorsneed, en hielden dus den oever van de
+rivier, welke naar zee voerde.
+
+</p>
+<p>Gaven dieren van Europeeschen oorsprong en eenige sporen van menschenarbeid reeds onbetwistbaar te kennen, dat er menschen
+op dit eiland geweest waren, verscheiden eigenaardigheden in het plantenrijk bewezen dit niet minder. Op enkele open plaatsen
+in het bosch zag men dat er moeskruiden geplant waren geweest in een waarschijnlijk lang verleden tijdperk.
+
+</p>
+<p>De vreugde van Harbert was onbeschrijfelijk, toen hij aardappelen, cichorei, zuring, wortelen, kool en knollen vond, waarvan
+hij het zaad slechts behoefde te nemen om er den bodem van Lincoln mede te verrijken!
+
+</p>
+<p>&#8220;Goed zoo, goed!&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Dat is iets voor Nab. Vinden wij den schipbreukeling niet, dan zal onze reis ten minste
+niet te vergeefs zijn geweest en God zal ons beloond hebben!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Voorzeker,&#8221; antwoordde Gideon Spilett; &#8220;maar te oordeelen naar den staat, waarin deze moestuinen verkeeren, moet men vreezen
+dat het eiland sedert lang niet meer bewoond is.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarlijk,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;een bewoner, wie hij ook zij, zou zulke onmisbare planten niet zoo verwaarloosd hebben!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;die schipbreukeling is weg!... Dat moeten wij aannemen....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Men moet dus aannemen dat het papier in de flesch reeds van ouden datum is?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Natuurlijk.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En dat deze flesch het eiland Lincoln eerst bereikt heeft na langen tijd op zee te hebben rondgezworven?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarom niet?&#8221; antwoordde Pencroff.&#8212;&#8220;Maar de nacht valt in,&#8221; voegde hij er bij, &#8220;en ik geloof, dat het beter is ons onderzoek
+te schorsen.&#8221;
+<a id="d0e908"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e908">31</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Laten wij aan boord gaan; morgen kunnen wij weer beginnen,&#8221; zeide de reporter.
+
+</p>
+<p>Dit was het verstandigste en zijn raad werd opgevolgd, toen Harbert op een verwarde massa tusschen de boomen wees en uitriep:
+
+</p>
+<p>&#8220;Een woning!&#8221;
+
+</p>
+<p>Allen richtten zich onmiddellijk naar de aangewezen plaats. Bij de schemering kon men nog zien dat de woning uit planken bestond
+en door een dik geteerd zeil overtrokken was.
+
+</p>
+<p>De deur, die aanstond, werd door Pencroff opengestooten, die snel binnentrad.... De woning was ledig!
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e919" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">VI.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Inventaris.&#8212;De nacht.&#8212;Eenige letters.&#8212;Voortzetting van het onderzoek.&#8212;Planten en dieren.&#8212;Harbert in gevaar.&#8212;Aan boord.&#8212;Vertrek.&#8212;Slecht
+weer.&#8212;Een vonk van instinct verdoold op zee.&#8212;Een vuur te rechter tijd.
+</p>
+</div>
+<p>Pencroff, Harbert en Gideon Spilett stonden sprakeloos te midden der duisternis.
+
+</p>
+<p>Pencroff riep met luider stem.
+
+</p>
+<p>Geen antwoord.
+
+</p>
+<p>De zeeman sloeg vuur en stak een tak in zijn nabijheid aan. Dit licht verspreidde gedurende korten tijd zijn gloed in een
+klein vertrek, dat geheel verlaten scheen. Op den achtergrond was een ruwe stookplaats, met eenige koude asch, waarbij nog
+een kleine voorraad hout lag. Pencroff wierp er den brandenden tak op; het hout vatte vlam en gaf een helder licht.
+
+</p>
+<p>De zeeman en zijn metgezellen zagen toen een ordeloos bed, waarvan de gele en vochtige dekens bewezen, dat het sedert lang
+niet gebruikt was; in een hoek bij den schoorsteen twee verroeste ketels en een omvergeworpen pan; een kast met eenige half
+vergane zeemanskleederen; op tafel lag een tinnen lepel en vork en een bijbel, die van vocht doortrokken was; in een hoek
+zagen zij werktuigen, een schop, een houweel, een pook, twee jachtgeweren, waarvan een was gebroken; op een plank stond een
+ongeschonden vaatje kruit, kogels en een doos percussies; alles was met een laag stof bedekt, die jaren noodig had gehad om
+zulk een dikte te verkrijgen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Er is niemand,&#8221; zeide de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Niemand!&#8221; herhaalde Pencroff.
+<a id="d0e939"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e939">32</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Het is lang geleden, dat deze kamer bewoond werd,&#8221; merkte Harbert op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeer lang!&#8221; beaamde de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer Spilett,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;ik geloof, dat het beter is den nacht in deze woning door te brengen, in plaats van naar
+boord terug te keeren.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij hebt gelijk, Pencroff,&#8221; antwoordde Gideon Spilett, &#8220;en indien de eigenaar terugkomt, welnu! hij zal zich misschien niet
+beklagen zijn plaats ingenomen te vinden!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij zal niet terugkomen!&#8221; zeide de zeeman, het hoofd schuddende.
+
+</p>
+<p>&#8220;Gelooft gij dat hij het eiland verlaten heeft?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wanneer hij het eiland verlaten heeft, had hij zijn wapens en werktuigen meegenomen,&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Gij weet hoezeer schipbreukelingen
+aan deze voorwerpen hechten, die de laatste overblijfsels van een schipbreuk zijn. Neen! neen!&#8221; herhaalde de zeeman op stelligen
+toon, &#8220;neen! hij heeft het eiland niet verlaten! Indien hij op een door hem vervaardigde boot gevlucht was, dan zou hij zeker
+deze onmisbare voorwerpen niet achtergelaten hebben! Neen, hij is op het eiland!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Levend?....&#8221; vroeg Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Levend of dood. Maar als hij gestorven is dan heeft hij zich zelf niet begraven, denk ik,&#8221; antwoordde Pencroff; &#8220;en wij zullen
+ten minste zijn geraamte vinden!&#8221;
+
+</p>
+<p>Men besloot dus den nacht in de verlaten woning door te brengen, die voldoende verwarmd zou worden door den voorraad hout,
+welke nog in een hoek lag. Toen de deur gesloten was bleven Pencroff, Harbert en Gideon Spilett op een bank zitten; soms spraken
+zij, maar meestal waren zij in gepeins verzonken. Zij bevonden zich in een toestand waarin zij zich alles konden voorstellen,
+evenals zij alles konden verwachten, en zij luisterden gretig naar elk geluid daar buiten. Was de deur plotseling opengegaan,
+had er een man voor hen gestaan, het zou hen niet verwonderd hebben, niettegenstaande alles in de hut genoeg bewees, dat zij
+verlaten was, en hunne handen waren gereed de handen te drukken van dien man, van dien schipbreukeling, van dien onbekenden
+vriend, die door vrienden verwacht werd!
+
+</p>
+<p>Maar zij hoorden niets; de deur bleef gesloten en de uren gingen alzoo voorbij.
+
+</p>
+<p>Wat scheen die nacht lang voor den zeeman en zijn metgezellen! Alleen Harbert had twee uur geslapen, want op zijn jaren is
+slaap een behoefte. Zij verlangden alle drie hun onderzoek van den vorigen avond voort te zetten en dat eiland tot in de kleinste
+hoeken te onderzoeken! Hetgeen Pencroff verondersteld had, was volkomen juist en het was bijna zeker, dat de bewoner van de
+hut, daar deze <a id="d0e964"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e964">33</a>]</span>verlaten was en het huisraad, het gereedschap en de wapenen daar nog gevonden werden, moest zijn omgekomen. Men moest zijn
+overschot dus zoeken om het althans te begraven.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p033.jpg" alt="Harbert wees tusschen de boomen op een woning. Blz. 31." width="495" height="720"><p class="figureHead">Harbert wees tusschen de boomen op een woning. Blz. <a href="#d0e908" class="typeref">31</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+<a id="d0e974"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e974">34</a>]</span></p>
+<p>De dag brak aan, Pencroff en zijn metgezellen begonnen onmiddellijk met het onderzoek in de hut.
+
+</p>
+<p>Zij was waarlijk onder gunstige omstandigheden gebouwd, tegen een kleinen heuvel, die door vijf of zes prachtige gomboomen
+beschut werd. Voor de hut waren de boomen met een bijl omgehakt, zoodat men vrij in zee kon zien. Een klein grasperk, dat
+door een houten heining was omgeven, leidde naar de kust, nabij de monding van de beek.
+
+</p>
+<p>De hut zelf bestond uit planken en men kon gemakkelijk zien dat deze planken van de kiel of van het dek van een schip afkomstig
+waren. Het was dus waarschijnlijk dat een onttakeld schip op de kust van het eiland was geworpen, dat er minstens &eacute;&eacute;n man
+van de bemanning gered was en dat die man met behulp van het wrak deze woning gebouwd had, daar hij werktuigen tot zijn beschikking
+had.
+
+</p>
+<p>Zij werden in deze meening nog meer overtuigd toen Gideon Spilett bij het omloopen van de hut een plank zag&#8212;waarschijnlijk
+een, die tot den voorsteven van het schip behoord had&#8212;waarop deze nog nauwelijks leesbare letters stonden:
+
+
+</p>
+<div class="blockquote">
+<p><span class="letterspaced">BR.TAN..A</span>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Britannia!&#8221; riep Pencroff uit, die door den reporter geroepen was, &#8220;dat is de naam van vele schepen, en ik zou niet kunnen
+zeggen of dit een Engelsche of een Amerikaansche bodem geweest is!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het doet er weinig toe, Pencroff.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is waar,&#8221; antwoordde de zeeman, &#8220;en wij zullen den overgeblevene van de bemanning redden, indien hij nog leeft, tot welk
+land hij ook behoore! Maar laten wij, voordat wij ons onderzoek voortzetten, eerst naar boord van de Bonadventure terugkeeren!&#8221;
+
+</p>
+<p>Zekere onrust omtrent zijn schip had zich van Pencroff meester gemaakt. Wanneer het eiland toch eens bewoond ware en wanneer
+een van zijn bewoners zich eens meester had gemaakt.... Maar hij haalde zijn schouders op over zulk eene onwaarschijnlijke
+veronderstelling.
+
+</p>
+<p>In ieder geval verlangde de zeeman aan boord te gaan ontbijten. De gebaande weg was niet lang,&#8212;nauwelijks een mijl. Men ging
+dus op weg en keek ondershands in het bosch en tusschen het kreupelhout, waarin geiten en varkens bij honderden de vlucht
+namen.
+
+</p>
+<p>Twintig minuten, nadat zij de hut verlaten hadden, kregen Pencroff en zijn metgezellen de kust in het gezicht en de Bonadventure,
+die door haar anker, dat diep in het zand lag, werd vastgehouden.
+
+</p>
+<p>Pencroff kon een zucht van voldoening niet onderdrukken. Dit schip toch was zijn kind, en het is het recht van den vader dikwijls
+zonder reden ongerust te zijn.
+
+</p>
+<p>Men ging aan boord en nam een goed ontbijt, zoodat men eerst zeer laat een middagmaal behoefde te gebruiken; toen men <a id="d0e1005"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1005">35</a>]</span>genoeg versterkt was, werd de verkenning met de meeste nauwgezetheid hervat en voortgezet.
+
+</p>
+<p>Het zou toch zeer natuurlijk zijn dat de eenige bewoner van het eiland omgekomen was. Pencroff en zijne gezellen zochten ook
+eer naar een lijk, dan naar een levend mensch. Maar hunne nasporingen waren vruchteloos en er ging een halve dag voorbij,
+dat zij te vergeefs tusschen het dicht geboomte van het eiland zochten. Men moest toen wel aannemen dat, indien de schipbreukeling
+gestorven was en nu geen spoor van zijn lijk meer overbleef, het een of ander verscheurend dier het tot de laatste beenderen
+had verslonden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij zullen morgen met het aanbreken van den dag vertrekken,&#8221; zeide Pencroff tot Harbert en Gideon Spilett, die zich tegen
+twee uur in den middag in de schaduw van een boschje te slapen legden, om eenige oogenblikken uit te rusten.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik geloof dat wij gerust de werktuigen en wapens kunnen medenemen, die aan den schipbreukeling behoord hebben,&#8221; zeide Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik geloof het ook,&#8221; antwoordde Gideon Spilett, &#8220;en deze wapens en gereedschappen zullen het materiaal van het Rotshuis aanvullen.
+Als ik mij niet vergis is de voorraad kruit en lood vrij aanzienlijk.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;maar laten wij niet vergeten een of twee paar van die zwijnen mede te nemen, die hier op het eiland
+in overvloed zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En eenige van die zaden eveneens,&#8221; voegde Harbert er bij, &#8220;waardoor wij alle groenten van het oude en nieuwe vasteland zullen
+verkrijgen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het zou dan misschien niet kwaad zijn om een dag langer op het eiland Tabor te vertoeven, om alles te verzamelen, wat ons
+van dienst zou kunnen zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, mijnheer Spilett,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;ik moet u verzoeken morgen bij het aanbreken van den dag te vertrekken. Het
+komt mij voor, dat de wind naar het westen zal omslaan en nadat wij een gunstige bries hebben gehad om hierheen te komen,
+zullen wij een niet minder gunstigen wind hebben om terug te keeren.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij dan geen tijd verloren laten gaan!&#8221; zeide Harbert terwijl hij opstond.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, laten wij geen tijd verloren laten gaan,&#8221; herhaalde Pencroff. &#8220;Harbert, gij kent de kruiden beter dan wij, gij moet ze
+dus verzamelen. In dien tijd zullen mijnheer Spilett en ik op de zwijnenjacht gaan, en zelfs zonder Top, hoop ik mij toch
+van eenige stuks meester te maken!&#8221;
+
+</p>
+<p>Harbert nam het pad, dat naar het bebouwde gedeelte van het eiland leidde, terwijl de zeeman en de reporter het bosch ingingen.
+
+</p>
+<p>Menig zwijn sprong voor hunne voeten op en die dieren, die <a id="d0e1031"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1031">36</a>]</span>bijzonder vlug waren, schenen er niets op gesteld, dat men hen naderde. Na een half uur gejaagd te hebben, hadden de beide
+mannen zich meester gemaakt van een paar dat tusschen het kreupelhout gedoken zat, toen zij eensklaps luide noodkreten hoorden
+op een paar honderd pas afstand in het noordelijk gedeelte van het eiland. Bij deze kreten vernam men nog een rauw brullen,
+dat niets menschelijks had.
+
+</p>
+<p>Pencroff en Gideon Spilett sprongen op en de zwijnen maakten van die beweging gebruik om te ontvluchten, juist op het oogenblik
+dat de zeeman touwen gereed maakte om hen te binden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is de stem van Harbert!&#8221; zeide de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Spoedig naar hem toe,&#8221; riep Pencroff.
+
+</p>
+<p>De zeeman en Gideon Spilett begaven zich, zoo snel hunne beenen hen dragen konden, naar de plaats vanwaar zij de kreten gehoord
+hadden.
+
+</p>
+<p>En het was hoog tijd dat zij kwamen, want op een open plek in het bosch zagen zij den knaap op den grond liggen onder een
+wild schepsel, een reusachtige aap ongetwijfeld, die hem geheel in zijne macht had.
+
+</p>
+<p>Op het dier toe te springen, het op zijn beurt op den grond te werpen, Harbert te verlossen en hun vijand stevig vast te houden,
+was voor Pencroff en Gideon Spilett het werk van een oogenblik. De zeeman was een Herkules en de reporter had ook spieren
+van ijzer, en hoewel het monster krachtig tegenstand bood, werd het vastgebonden, zoodat het geen beweging meer kon maken.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zijt gij niet gewond, Harbert?&#8221; vroeg Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, neen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Als hij u eens gewond had, die aap!....&#8221; riep Pencroff uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar het is geen aap!&#8221; antwoordde Harbert.
+
+</p>
+<p>Pencroff en Spilett namen toen het zonderlinge wezen dat op den grond lag, nauwkeuriger op.
+
+</p>
+<p>Inderdaad, het was geen aap! Het was een menschelijk wezen, het was een man! Maar welk een man! Een wilde, in de vreeselijkste
+beteekenis van het woord, daar hij tot den laatsten graad van verdierlijking vervallen scheen!
+
+</p>
+<p>Ordelooze haren, langen baard, die tot op zijn borst neerviel, bijna geheel naakt lichaam, behalve een oud kleedingstuk dat
+zijn lendenen bedekte, woeste oogen, groote handen, met onnatuurlijk lange nagels, donkere huid en voeten die even hard als
+hoorn waren geworden: ziedaar een schets van het ellendige schepsel, dat men toch een mensch moest noemen! Maar men had wel
+recht zich af te vragen of er nog een ziel in dat lichaam huisde of dat het dierlijk instinct alleen daarin was overgebleven!
+
+</p>
+<p>&#8220;Zijt gij wel zeker dat het een mensch is of geweest is?&#8221; vroeg; Pencroff aan den reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het valt, helaas, niet meer te betwijfelen,&#8221; antwoordde deze.
+
+<a id="d0e1063"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1063">37</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p037.jpg" alt="Zij zagen den knaap op den grond liggen onder een wild schepsel. Blz. 36." width="503" height="720"><p class="figureHead">Zij zagen den knaap op den grond liggen onder een wild schepsel. Blz. <a href="#d0e1031" class="typeref">36</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Zou dit dan de schipbreukeling zijn?&#8221; vroeg Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,<span id="d0e1076" class="corr" title="Bron: ">&#8221;</span> antwoordde Gideon Spilett, &#8220;maar de ongelukkige heeft niets menschelijks meer!&#8221;
+<a id="d0e1079"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1079">38</a>]</span></p>
+<p>Wat de correspondent zeide was waar. Mocht de schipbreukeling ooit een beschaafd wezen geweest zijn, hij was door volkomen
+afzondering een wilde, ja erger misschien, een boschjesman geworden. Rauwe kreten stegen er uit zijn keel op, tusschen zijn
+tanden, die even scherp waren geworden als van vleeschetende dieren, die slechts rauw voedsel eten. Zijn geheugen moest hem
+ook sedert lang begeven hebben en langen tijd had hij zich niet meer kunnen bedienen van zijn wapenen en werktuigen en kon
+hij geen vuur meer maken! Men zag dat hij sterk en lenig was, maar dat alle lichamelijke hoedanigheden zich bij hem ontwikkeld
+hadden ten koste van zijn geestelijke vermogens.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett sprak tot hem. Hij scheen hem niet te begrijpen, zelfs niet te verstaan.... En toch meende de reporter te bemerken
+toen hij hem goed in de oogen zag, dat niet alle verstand in hem was uitgedoofd.
+
+</p>
+<p>De gevangene verweerde zich intusschen niet en trachtte evenmin zijn boeien te verbreken. Was hij vernietigd door de tegenwoordigheid
+van menschen, wier gelijke hij was geweest? Vond hij in zijn hersens een vluchtige herinnering die hem tot de menschheid terugbracht?
+Indien hij vrij ware geweest, zou hij dan getracht hebben te ontvluchten of zou hij gebleven zijn? Men wist het niet, maar
+nam er ook niet de proef van, en na de ellendige nauwkeurig opgenomen te hebben, zeide Gideon Spilett:
+
+</p>
+<p>&#8220;Wie hij zij, wie hij geweest mag zijn en wat hij moge worden, het is onze plicht hem met ons mede te nemen naar het eiland
+Lincoln!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja! ja!&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;en misschien zal men door zorgvuldige verpleging nog een weinig verstand in hem opwekken!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;De ziel sterft niet,&#8221; zeide de reporter, <span id="d0e1092" class="corr" title="Bron: ">&#8220;</span>en het zou voor ons een groote voldoening zijn dit schepsel van God aan de verdierlijking te ontrukken!&#8221;
+
+</p>
+<p>Pencroff schudde ongeloovig het hoofd.
+
+</p>
+<p>&#8220;Men moet het in ieder geval beproeven,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;en de liefde voor onze naasten gebiedt het ons.&#8221;
+
+</p>
+<p>Het was inderdaad hun plicht als beschaafde christenen. Alle drie begrepen dit en zij wisten wel dat Cyrus Smith het goed
+zou vinden, wanneer zij aldus handelden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zullen wij hem geboeid laten?&#8221; vroeg de zeeman.
+
+</p>
+<p>&#8220;Misschien loopt hij, wanneer men zijn voeten vrij laat,&#8221; zeide Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij het beproeven.&#8221;
+
+</p>
+<p>De touwen, die om de voeten van den gevangene waren, werden losgemaakt, maar zijn armen bleven stevig gebonden. Hij stond
+zelf op en legde niet het minste verlangen aan den dag om te ontvluchten. Hij wierp een doordringenden blik op de drie mannen,
+die naast <a id="d0e1109"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1109">39</a>]</span>hem liepen en niets duidde aan, dat hij zich herinnerde hun gelijke te zijn of ten minste het geweest te zijn. Een aanhoudend
+fluiten kwam over zijn lippen en zijn uiterlijk was woest, maar hij bood geen weerstand.
+
+</p>
+<p>Op raad van den reporter bracht men den ongelukkige in zijn woning. Mogelijk zou het gezicht van voorwerpen, die hem toebehoorden,
+eenigen indruk op hem maken! Mogelijk was &eacute;en vonkje voldoende om zijn beneveld verstand te doen herleven, om zijn verdoofde
+ziel weder op te wekken!
+
+</p>
+<p>De woning was niet ver af. Binnen weinige minuten hadden zij haar bereikt; maar daar herkende de gevangene niets, en hij scheen
+het besef van alles verloren te hebben.
+
+</p>
+<p>Wat kon men nog afleiden uit dezen lagen graad van verdierlijking waartoe deze ongelukkige vervallen was? Niets dan dat zijn
+gevangenschap op het eiland reeds van langen duur moest zijn geweest, en dat hij door afzondering tot dien toestand vervallen
+was, nadat hij als een redelijk wezen op het eiland was gekomen?
+
+</p>
+<p>De reporter kwam toen op het denkbeeld, dat vuur misschien eenigen indruk op hem zou maken, en binnen weinige oogenblikken
+knapperde in den haard een van die heldere vuren, die zelfs dieren tot zich lokken.
+
+</p>
+<p>Het gezicht van vlammen scheen eerst de aandacht van den ongelukkige te trekken; maar weldra trok hij zich terug en zijn blik
+verdoofde.
+
+</p>
+<p>Op dit oogenblik kon men niets anders met hem doen, dan hem aan boord van de Bonadventure brengen, hetgeen geschiedde en waar
+hij onder toezicht van Pencroff bleef.
+
+</p>
+<p>Harbert en Gideon Spilett keerden naar het eiland terug om hun inzameling voort te zetten en eenige uren later scheepten ook
+zij zich in met de wapenen en gereedschappen, een voorraad zaad, eenige stukken wild en twee paar zwijnen.
+
+</p>
+<p>Alles was gereed en de Bonadventure zou het <span id="d0e1127" class="corr" title="Bron: ander">anker</span> lichten zoodra de vloed den volgenden morgen opkwam.
+
+</p>
+<p>De gevangene was in een der hutten gebracht, waar hij kalm, onbeweeglijk, doof en stom tegelijk, bleef zitten.
+
+</p>
+<p>Pencroff bood hem te eten, maar hij wees het gebraden vleesch af dat hem aangeboden was en dat zeker niet in zijn smaak viel.
+Toen de zeeman hem een van de eenden voorhield, die Harbert gedood had, wierp hij er zich op als een dier en verslond haar.
+
+</p>
+<p>&#8220;Gelooft gij dat hij ooit veranderen zal?&#8221; zeide Pencroff, terwijl hij het hoofd schudde.
+
+</p>
+<p>&#8220;Misschien,&#8221; antwoordde de reporter. &#8220;Het is niet onmogelijk dat wij er door groote zorg in slagen hem te veranderen, want
+hij is zoo geworden door de eenzaamheid en voortaan zal hij niet meer alleen zijn!&#8221;
+<a id="d0e1138"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1138">40</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Die arme man verkeert zeker sedert langen tijd in dezen toestand!&#8221; zeide Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Misschien,&#8221; antwoordde Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoe oud zou hij zijn?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is moeilijk te bepalen,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;want men kan zijn gelaatstrekken niet zien onder den zwaren baard,
+die zijn gezicht bedekt, maar hij is niet jong meer, en ik veronderstel, dat hij minstens vijftig jaar moet zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hebt gij wel opgemerkt, mijnheer Spilett, hoe diep zijn oogen in hunne kassen verborgen zijn?&#8221; vroeg Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, Harbert, maar ik zag ook dat zij menschelijker zijn dan men wel zou verwachten bij het zien van zijn lichaam.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij moeten afwachten,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;en ik ben nieuwsgierig het oordeel van mijnheer Smith omtrent onzen wilde te vernemen.
+Wij gingen een menschelijk wezen halen en wij brengen een monster te huis! Maar men doet wat men kan!&#8221;
+
+</p>
+<p>De nacht ging voorbij en de gevangene sliep of waakte, men wist het niet, maar in ieder geval hij bewoog zich niet, ofschoon
+men zijn boeien had losgemaakt. Hij was als de gevangen wilde dieren, die onder den indruk zijn van den eersten tijd hunner
+opsluiting en later weder wild worden.
+
+</p>
+<p>Bij het aanbreken van den volgenden dag&#8212;15 October&#8212;was het weer veranderd, zooals Pencroff voorzien had. De wind was naar
+het noordwesten gedraaid, en begunstigde den terugtocht van de Bonadventure; maar hij stak ter zelfder tijd heftiger op en
+maakte de vaart moeielijker.
+
+</p>
+<p>Tegen vijf uur in den morgen werd het anker gelicht.
+
+</p>
+<p>De eerste dag van den overtocht ging voorbij zonder dat er iets van belang voorviel.
+
+</p>
+<p>Den volgenden dag werd de wind sterker en keerde nog meer naar het noorden en kreeg bijgevolg een minder gunstige richting
+voor de Bonadventure, die op de golven danste. Wanneer de wind niet veranderde, zou men langer tijd noodig hebben om Lincoln
+te bereiken, dan voor de reis naar Tabor.
+
+</p>
+<p>17 en 18 October gingen voorbij zonder dat men land in het gezicht kreeg. De zee was onstuimig en eenmaal werd de Bonadventure
+zelfs voor een oogenblik onder een golf bedolven.
+
+</p>
+<p>De toestand bleef hachelijk en de zeeman begon zelfs te gelooven dat hij op dezen onmetelijken oceaan verdwaald was, zonder
+dat er mogelijkheid bestond den weg terug te vinden.
+
+</p>
+<p>De nacht van 18 op 19 October was donker en koud. Tegen elf uur bedaarde de wind en werd de zee kalmer; de Bonadventure werd
+minder geslingerd en ging zeer snel vooruit. Zij had overigens uitmuntend zee gehouden.
+
+
+</p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p041.jpg" alt="&#8220;Een vuur, een vuur!&#8221; Bladz. 42." width="496" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Een vuur, een vuur!&#8221; Bladz. <a href="#d0e1180" class="typeref">42</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Noch Pencroff, noch Gideon Spilett, noch Harbert dachten er <a id="d0e1178"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1178">41</a>]</span>aan om te gaan slapen. Zij waakten met de grootste oplettendheid, want &oacute;f Lincoln kon niet ver verwijderd zijn en men zou
+het bij het aanbreken van den dag in het gezicht hebben, &ograve;f de Bonadventure <a id="d0e1180"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1180">42</a>]</span>was door den stroom medegesleept en door den wind uit haar koers geraakt, zoodat het bijna onmogelijk was geworden haar weder
+in de goede richting te brengen.
+
+</p>
+<p>Pencroff, hoewel ongerust, wanhoopte niet; aan zijn beproefden moed was dat gevoel vreemd; aan het roer gezeten, trachtte
+hij onafgebroken de dichte duisternis die hem omhulde te doordringen.
+
+</p>
+<p>Tegen twee uur in den morgen stond hij plotseling op en riep:
+
+</p>
+<p>&#8220;Een vuur! een vuur!&#8221;
+
+</p>
+<p>Men zag inderdaad op twintig mijlen in het noordoosten een helder vuur. Daar lag het eiland Lincoln en dit vuur, waarschijnlijk
+door Cyrus Smith ontstoken, gaf hun den weg aan, dien zij moesten volgen.
+
+</p>
+<p>Pencroff, die te veel naar het noorden had aangehouden, veranderde van koers en wendde den steven naar dat vuur, dat als een
+ster van de eerste grootte aan den horizon schitterde.
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e1192" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">V.</h2>
+<div class="argument">
+<p>De terugkomst.&#8212;Onderling overleg.&#8212;Cyrus Smith en de onbekende.&#8212;De ballonhaven.&#8212;Tranen.&#8212;De derde oogst.&#8212;Een windmolen.&#8212;Het
+eerste meel en het eerste brood.&#8212;Opoffering van den ingenieur.&#8212;Een treffende ontdekking.
+</p>
+</div>
+<p>Den volgenden dag&#8212;20 October&#8212;tegen zeven uur in den morgen liep de Bonadventure, na een reis van vier dagen, den mond van
+de Mercy binnen.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en Nab waren reeds vroeg in den morgen naar de bergvlakte gegaan, daar zij zeer ongerust waren over het ongunstige
+weer en het lang uitblijven van hunne makkers; eindelijk hadden zij het vaartuig in het gezicht gekregen waarnaar zij zoo
+lang hadden uitgezien!
+
+</p>
+<p>&#8220;God zij gedankt! Daar zijn zij!&#8221; riep Cyrus Smith uit.
+
+</p>
+<p>Nab sprong, draaide op zijn hielen rond en klapte in zijn handen van plezier onder het roepen van: &#8220;O! mijn meester!&#8221; deze
+pantomime was welsprekender dan het mooiste betoog!
+
+</p>
+<p>De eerste gedachte van den ingenieur, toen hij de personen telde die hij op het dek van de Bonadventure bespeurde, was dat
+Pencroff den schipbreukeling van het eiland Tabor niet had kunnen vinden <a id="d0e1208"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1208">43</a>]</span>of dat deze ongelukkige geweigerd had zijn eiland te verlaten en en zijn gevangenis met een andere te verwisselen.
+
+</p>
+<p>Pencroff, Gideon Spilett en Harbert stonden inderdaad alleen op het dek van de Bonadventure.
+
+</p>
+<p>De ingenieur en Nab wachtten aan de kust toen het vaartuig landde en nog voordat de passagiers voet aan wal hadden, zeide
+Cyrus Smith:
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat zijn wij ongerust over uw lang uitblijven geweest, vrienden! Is u een ongeluk overkomen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde Gideon Spilett, &#8220;alles is integendeel goed afgeloopen. Wij zullen u alles vertellen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij zijt echter niet geslaagd in uwe nasporingen, daar er slechts, evenals bij het uitzeilen, drie man aan boord zijn?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neem mij niet kwalijk, mijnheer Cyrus, wij zijn met ons vieren!&#8221; antwoordde de zeeman.
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij hebt den schipbreukeling dus gevonden?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En gij hebt hem meegebracht?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Levend?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waar is hij? Wie is hij?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is, of liever het was een man!&#8221; antwoordde de reporter. &#8220;Dit is alles wat wij u kunnen zeggen, Cyrus!&#8221;
+
+</p>
+<p>De ingenieur werd spoedig op de hoogte gebracht van alles wat er gedurende de reis was voorgevallen. Men vertelde hem onder
+welke omstandigheden de nasporingen hadden plaats gehad, hoe de eenige woning van het eiland sedert lang verlaten was, hoe
+men eindelijk een schipbreukeling had gevonden, die niet meer tot het menschelijk geslacht scheen te behooren.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En ik weet zelfs niet,&#8221; voegde Pencroff er bij, &#8220;of wij goed gehandeld hebben met hem hierheen te voeren.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeer zeker hebt gij goed gehandeld, Pencroff,&#8221; antwoordde de ingenieur levendig.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar deze ongelukkige is van zijn verstand beroofd.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is wel mogelijk,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;maar nauwelijks eenige maanden geleden was hij een mensch, zooals gij en ik.
+En wie weet wat er van de laatstoverlevende van ons zal worden, na een lange afzondering op dit eiland? Wee hem! die alleen
+is, vrienden. Gelooft vrij, dat de eenzaamheid spoedig het verstand uitdooft. Dit blijkt weder uit den ongelukkige, dien gij
+in zulk een toestand gevonden hebt!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar, mijnheer Cyrus,&#8221; vroeg Harbert, &#8220;waarom gelooft gij dat de verdierlijking van dit rampzalige wezen slechts van eenige
+maanden is?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Omdat het bericht, dat wij gevonden hebben, eerst kort geleden <a id="d0e1252"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1252">44</a>]</span>geschreven was,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;en dat alleen de schipbreukeling dit stuk heeft kunnen schrijven.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wanneer het ten minste niet opgesteld is door een lotgenoot van dien man, welke na dien tijd gestorven is,&#8221; merkte Gideon
+Spilett op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is niet mogelijk, mijn waarde Spilett.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarom?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Omdat het stuk van twee schipbreukelingen gesproken zou hebben,&#8221; hernam Cyrus Smith, &#8220;en er wordt slechts van &eacute;en melding
+gemaakt.&#8221;
+
+</p>
+<p>Harbert verhaalde in weinige woorden wat er gedurende den tocht was voorgevallen.
+
+</p>
+<p>De schipbreukeling van het eiland Tabor werd vervolgens uit de hut van de Bonadventure gehaald en toen hij aan wal stond,
+toonde hij groote neiging om te ontvluchten.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith naderde hem en legde de hand op zijn schouder, met een gebaar van gezag, terwijl hij hem vriendelijk in de oogen
+blikte. De ongelukkige werd, onder den indruk dier plotselinge overmacht, langzamerhand kalmer; hij sloeg de oogen neder,
+boog het hoofd en verzette zich niet meer.
+
+</p>
+<p>&#8220;Arme verlatene!&#8221; mompelde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>Er werd besloten, dat de onbekende&#8212;want met dezen naam duidden zijn lotgenooten hem voortaan aan&#8212;een van de kamers van het
+Rotshuis krijgen zou, waaruit hij niet kon ontsnappen. Hij liet er zich zonder tegenstand heen brengen en wanneer men hem
+met groote zorg behandelde, misschien zou men dan eenmaal een kolonist meer mogen tellen op het eiland Lincoln.
+
+</p>
+<p>Onder een flink ontbijt, dat Nab spoedig gereed had gemaakt,&#8212;de reporter, Harbert en Pencroff waren uitgehongerd,&#8212;liet Cyrus
+Smith zich de reis naar het eiland tot in de kleinste bijzonderheden vertellen. Hij was het met zijn vrienden op dat punt
+eens, dat de onbekende een Engelschman of een Amerikaan moest zijn, want de naam Britannia gaf alle reden dit te vermoeden
+en onder dien verwaarloosden baard en dat verwarde haar meende de ingenieur overigens het Anglo-Saxische type te herkennen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar gij hebt ons nog niet verteld, Harbert,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;op welke manier gij dezen wilde ontmoet hebt en wij
+weten niet anders, dan dat hij u geworgd zou hebben, wanneer wij niet bij tijds waren gekomen om je te verlossen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is zoo,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;maar ik weet waarlijk zelf niet goed meer hoe alles is toegegaan. Ik was, geloof ik, bezig
+planten te verzamelen toen ik geluid hoorde als van een sneeuwklomp die uit een zeer hoogen boom viel.... Die ongelukkige,
+die waarschijnlijk in een boom verscholen zat, had zich op mij geworpen, binnen korter tijd dan ik noodig heb het te vertellen
+en zonder mijnheer Spilett en Pencroff....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Jongenlief!&#8221; zeide Cyrus Smith, &#8220;gij hebt daar inderdaad een <a id="d0e1280"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1280">45</a>]</span>groot gevaar geloopen, maar zonder dat zou dit arme wezen misschien nooit door u gevonden zijn en zouden wij niet een metgezel
+meer kunnen tellen.&#8221;
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p045.jpg" alt="Cyrus Smith legde de hand op zijn schouder. Bladz. 44." width="498" height="720"><p class="figureHead">Cyrus Smith legde de hand op zijn schouder. Bladz. <a href="#d0e1252" class="typeref">44</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+<a id="d0e1290"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1290">46</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Gij hoopt dus, Cyrus, er in te slagen weer een mensch van hem te maken?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>De geheele lading van de Bonadventure werd aan wal gebracht. De vaatjes kruit en lood waren zeer welkom. Men besloot zelfs
+een klein kruitmagazijn aan te leggen, hetzij buiten het Rotshuis hetzij in een van de kelders waar geen ontploffing te vreezen
+was.
+
+</p>
+<p>Toen alles ontladen was zeide Pencroff:
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer Cyrus, ik geloof dat het voorzichtig zou zijn onze Bonadventure op een veilige plaats te brengen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Is zij dan niet goed in den mond van de Mercy?&#8221; vroeg Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, mijnheer Cyrus,&#8221; antwoordde de zeeman. &#8220;Zij wordt bijna onophoudelijk op het zand heen en weer geworpen, en dat schaadt
+haar te veel. Het is een goed schip, ziet u, dat zich uitmuntend gehouden heeft in den storm, waartegen wij op onze terugkomst
+hevig te kampen hebben gehad.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zou men haar niet in de rivier kunnen laten liggen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeker zou dat kunnen, mijnheer Cyrus, maar die mond levert in het minst geen schuilplaats, en bij oostenwind zou de Bonadventure
+veel van de golven te lijden hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar waar wilt gij haar dan brengen, Pencroff?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Naar de Ballonhaven,&#8221; antwoordde hij. &#8220;Die kleine kreek, rondom door rotsen besloten, komt mij voor juist de haven te zijn,
+die wij noodig hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Is zij niet wat te ver af?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Kom, niet meer dan drie mijlen van het Rotshuis, en wij hebben een rechten weg om er haar naar toe te voeren!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is goed, Pencroff, breng uw Bonadventure er heen,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;en toch had ik haar liever meer in onze
+nabijheid om haar in het oog te houden. Wanneer wij tijd hebben moesten wij er een kleine haven voor trachten te maken.
+
+</p>
+<p>&#8220;Lieve Hemel!&#8221; riep Pencroff uit. &#8220;Een haven met een baak, een hoofd en een dok! Met u wordt alles gemakkelijk!&#8221;
+
+</p>
+<p>Harbert en de zeeman scheepten zich opnieuw in, het anker van de Bonadventure werd gelicht, de zeilen geheschen en een goede
+bries bracht hen binnen twee uur in de Ballonhaven.
+
+</p>
+<p>De schipbreukeling toonde zich in het begin onwillig en soms vreesde men, dat hij door een van de vensters van het Rotshuis
+naar het strand zou vluchten. Maar hij werd langzamerhand bedaarder en men kon hem meer vrijheid laten.
+
+</p>
+<p>Men kreeg reeds meer en meer hoop. Hij legde zelfs zijn instinct van vleeschetend dier af en nam ook minder het dierlijk voedsel
+aan, dat hij op het eiland gebruikte; hij had niet zulk een afkeer meer van gebraden vleesch dan hij aan boord van de Bonadventure
+getoond had.
+<a id="d0e1327"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1327">47</a>]</span></p>
+<p>Cyrus Smith had gebruik gemaakt van des vreemdelings slaap om hem zijn haren en zijn ordeloozen baard af te snijden, die als
+manen om zijn hoofd hingen. Hij had hem ook beter gekleed, nadat hij hem de lompen, waarmede hij bedekt was, had afgenomen.
+Het gevolg van die zorgen was, dat de onbekende er menschelijker uitzag, en het scheen zelfs, dat zijn blik zachter werd.
+Het was zeker, dat het gelaat van dien man schoon moest zijn geweest toen het nog door verstand verhelderd werd.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith bracht iederen dag eenige uren in zijn gezelschap door. Hij kwam bij hem werken en deed allerlei dingen om zijn
+aandacht te trekken. Een vonk, een herinnering kon inderdaad voldoende zijn om deze ziel te doen herleven, om het verstand
+weder op te wekken!
+
+</p>
+<p>De ingenieur sprak ook dikwijls zeer luid om ter zelfder tijd door de organen van het gehoor en van het gezicht dat verdoofde
+verstand te treffen. Nu en dan voegde er een van zijn metgezellen, soms ook allen zich bij hem. Zij spraken dan meestal over
+de zee en de zeevaart, die in de eerste plaats de aandacht van een zeeman moesten trekken. Soms luisterde de onbekende vaag
+naar hetgeen er gesproken werd en de kolonisten kwamen weldra tot de overtuiging, dat hij hen gedeeltelijk begreep. Enkele
+keeren was de uitdrukking van zijn gelaat zeer somber en kon men zien, dat hij innerlijk leed; maar hij sprak niet, hoewel
+men verscheiden malen meende te bespeuren, dat er woorden over zijn lippen zouden komen.
+
+</p>
+<p>De kolonisten volgden met ware belangstelling elke vordering van Cyrus Smith op dezen ongelukkige. Ook hielpen zij hem in
+dit menschlievend werk en allen, behalve misschien de ongeloovige Pencroff, deelden weldra zijn hoop en geloof.
+
+</p>
+<p>De onbekende was zeer kalm en had voor den ingenieur, onder wiens invloed hij zichtbaar stond, een soort van gehechtheid.
+Cyrus Smith wilde hem op de proef stellen door hem in een andere omgeving te brengen, bij dien Oceaan, waarop hij vroeger
+altijd had gestaard en aan den zoom van de bosschen, die hem moesten herinneren aan die, waarin hij zooveel jaren zijn leven
+had doorgebracht!
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;mogen wij hopen dat hij niet ontvluchten zal, zoodra hij vrij is?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat moeten wij afwachten,&#8221; antwoordde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Goed!&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Wanneer die snuiter zich vrij gevoelt en die groote ruimte voor zich ziet, dan zal hij zoo hard mogelijk
+wegloopen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik geloof het niet,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij het beproeven.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij zullen het beproeven.&#8221;
+<a id="d0e1350"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1350">48</a>]</span></p>
+<p>Dit gesprek werd gehouden op den 30<sup>sten</sup> October en bij gevolg negen dagen nadat de schipbreukeling van het eiland Tabor in het Rotshuis gevangen was. Het was warm
+en de zon scheen helder op het eiland.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en Pencroff gingen naar de kamer van den onbekende, dien zij naast zijn venster vonden liggen, terwijl hij naar
+de lucht keek.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ga mede, mijn vriend,&#8221; zeide de ingenieur tot hem.
+
+</p>
+<p>De onbekende stond oogenblikkelijk op. Zijn blik richtte zich op Cyrus Smith en hij volgde hem, terwijl de zeeman achter hem
+liep, die weinig vertrouwen stelde in den uitslag van deze proef.
+
+</p>
+<p>Weldra was men aan de kust, waar Nab, Harbert en Gideon Spilett wachtten.
+
+</p>
+<p>De kolonisten verwijderden zich een weinig van den onbekende om hem eenige vrijheid te laten.
+
+</p>
+<p>Hij deed eenige stappen naar de zee en zijn blik schitterde met buitengewonen glans, maar hij trachtte volstrekt niet te ontsnappen.
+Hij sloeg de kleine golfjes gade die op het land wegstierven.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dit is nog slechts de zee,&#8221; merkte Gideon Spilett op, &#8220;en het schijnt dat deze hem niet op de gedachte brengt om te vluchten.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;wij moeten hem naar de bergvlakte, bij den zoom van het bosch brengen. Daar zullen wij duidelijker
+bewijzen krijgen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij kan ook niet ontsnappen,&#8221; merkte Nab op, &#8220;want al de bruggen zijn opgehaald.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Nu,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;hij is er wel de man naar, om zich aan een beek, zoo als de <span id="d0e1376" class="corr" title="Bron: Clycerine-rivier">Glycerine-rivier</span> is, te storen! In een sprong was hij er over!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij zullen zien,&#8221; antwoordde Cyrus Smith slechts, wiens blik den krankzinnige niet verlaten had.
+
+</p>
+<p>Deze werd vervolgens naar den mond van de Mercy gebracht en allen bereikten langs den linkeroever van de rivier de bergvlakte.
+
+</p>
+<p>Op de plek gekomen, waar de eerste prachtige boomen van het bosch groeiden, wier bladeren zachtkens, door den wind bewogen
+werden, scheen de onbekende den doordringenden geur, waarmede de dampkring vervuld was, met genot in te ademen en een diepe
+zucht ontsnapte aan zijn borst!
+
+</p>
+<p>De kolonisten bleven een weinig achter, gereed om hem te vatten, indien hij een beweging maakte om te ontvluchten!
+
+</p>
+<p>Het arme wezen was inderdaad op het punt om zich in de rivier te werpen, die hem van het bosch scheidde, en hij boog de knie&euml;n
+als stond hij gereed een sprong te nemen. Maar bijna terzelfder tijd bedwong hij zich, zonk ineen en groote tranen biggelden
+langs zijn wangen.
+
+<a id="d0e1389"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1389">49</a>]</span>
+</p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p049.jpg" alt="Den 1sten December was men met den molen gereed. Blz. 55." width="503" height="720"><p class="figureHead">Den 1<sup>sten</sup> December was men met den molen gereed. Blz. <a href="#d0e1553" class="typeref">55</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;O!&#8221; riep Cyrus Smith uit, &#8220;gij zijt weder mensch geworden, daar gij tranen hebt gestort!&#8221;
+
+
+<a id="d0e1403"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1403">50</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="d0e1404" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">VI.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Een geheim, dat moet ontraadseld worden.&#8212;De eerste woorden van den onbekende.&#8212;Twaalf jaar op het eiland.&#8212;Bekentenissen.&#8212;De
+verdwijning.&#8212;Vertrouwen van Cyrus Smith.&#8212;De molen.&#8212;Het eerste brood.&#8212;Een opoffering.&#8212;De eerlijke handen.
+</p>
+</div>
+<p>Ja, de rampzalige had geschreid! Waarschijnlijk was er eene herinnering in hem opgekomen en volgens de uitdrukking van Cyrus
+Smith was hij weder mensch geworden door de tranen die hij gestort had.
+
+</p>
+<p>De kolonisten lieten hem eenigen tijd op de bergvlakte en verwijderden zich zelfs een weinig, opdat hij zich nog meer vrij
+zou gevoelen, maar hij dacht er niet aan om van deze vrijheid misbruik te maken, en Cyrus Smith besloot weldra hem weder naar
+het Rotshuis terug te voeren.
+
+</p>
+<p>Twee dagen na dit voorval scheen de onbekende meer en meer aan het gemeenschappelijke leven te willen deelnemen. Hij hoorde
+en begreep blijkbaar, maar bleef er bij volharden om niet tot de kolonisten te spreken, want eens, dat Pencroff &#8217;s avonds
+aan de deur van zijn kamer luisterde, hoorde hij deze woorden over zijn lippen komen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen! hier! ik! nooit!&#8221;
+
+</p>
+<p>De zeeman bracht deze woorden aan zijn metgezellen over.
+
+</p>
+<p>&#8220;Daar schuilt eenig treurig geheim achter!&#8221; zeide Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>De onbekende was gebruik gaan maken van de werktuigen en arbeidde in den moestuin. Als hij met zijn arbeid ophield, hetgeen
+dikwijls gebeurde, dan bleef hij in gedachten verzonken; maar op aanraden van den ingenieur eerbiedigde men de afzondering
+waarin hij scheen te willen blijven. Indien een van de kolonisten hem naderde, week hij ter zijde en een zucht ontvlood aan
+zijn borst, alsof zijn gemoed vol was. Was het berouw dat hem zoo deed handelen? Dit zou men bijna gelooven, en Gideon Spilett
+maakte zeer terecht deze opmerking:
+
+</p>
+<p>&#8220;Indien hij niet spreekt, is dit, geloof ik, omdat hij ernstige dingen te zeggen heeft!&#8221;
+
+</p>
+<p>Men moest geduld hebben en wachten.
+
+</p>
+<p>Toen de onbekende eenige dagen later, 3 November, op de bergvlakte werkte, liet hij plotseling zijn bijl op den grond vallen;
+Cyrus Smith, die hem van ter zijde gade sloeg, zag ten tweeden male groote tranen over zijn wangen biggelen. Een onwederstaanbaar
+medelijden voerde hem tot den ongelukkige en, diens arm licht aanrakende, zeide hij:
+<a id="d0e1430"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1430">51</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Vriend!&#8221;
+
+</p>
+<p>De blik van den onbekende trachtte hem te ontwijken, en toen Cyrus Smith zijn hand wilde vatten trad hij plotseling terug.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zie mij aan,&#8221; zei Cyrus Smith op gebiedenden toon, &#8220;ik eisch het!&#8221;
+
+</p>
+<p>De onbekende zag den ingenieur aan en scheen geheel onder diens invloed, even als een gemagnetiseerde onder den invloed van
+zijn magnetiseur. Maar toen had er eensklaps een geheele verandering in zijn gelaat plaats. Zijn blik schoot vlammen. De woorden
+trachten zijn lippen te ontsnappen. Hij kon zich niet langer inhouden!.... Eindelijk kruiste hij zijn armen en zeide op doffen
+toon:
+
+</p>
+<p>&#8220;Wie zijt gij?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Schipbreukelingen evenals gij,&#8221; antwoordde de ingenieur diep ontroerd. &#8220;Wij hebben u hierheen gevoerd, onder uw gelijken.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijn gelijken!.... Ik heb er geen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij zijt te midden van vrienden....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Vrienden!.... ik! vrienden!&#8221; riep de onbekende uit, het hoofd in zijn beide handen verbergende.... &#8220;Neen.... nooit.... laat
+mij! laat mij!&#8221;
+
+</p>
+<p>Met deze woorden ontvluchtte hij en bleef langen tijd onbeweeglijk op de vlakte die uitzicht gaf op de zee.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith was naar zijn metgezellen gegaan en vertelde hun hetgeen voorgevallen was.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja! er is een geheim in het leven van dien man,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;en het schijnt dat hij niet dan door de stem des
+berouws tot de menschheid is teruggekeerd.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik begrijp niet recht, welk soort van mensch wij hebben meegebracht,&#8221; zeide de zeeman. &#8220;Hij heeft geheimen....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Die wij zullen eerbiedigen,&#8221; antwoordde Cyrus Smith levendig. &#8220;Heeft hij een misdaad begaan, dan heeft hij er wel voor geboet,
+en in onze oogen is hij vergeven.&#8221;
+
+</p>
+<p>Twee uur lang bleef de onbekende alleen op het strand, zichtbaar onder den invloed der herinneringen, die hem zijn geheele
+verleden voor den geest riepen,&#8212;voorzeker een vreeselijk verleden&#8212;en zonder hem uit het oog te verliezen, stoorden de kolonisten
+zijn afzondering niet.
+
+</p>
+<p>Na twee uur scheen hij echter een besluit genomen te hebben en kwam hij bij Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>Zijn oogen waren rood door de tranen die hij had gestort, maar hij weende niet meer. Zijn gelaat drukte de grootste onderwerping
+uit. Hij scheen bevreesd, beschaamd, gedrukt en zijn blik bleef onafgebroken op den grond gericht.
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer,&#8221; zeide hij tot Cyrus Smith, &#8220;zijt gij en uwe metgezellen Engelschen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;wij zijn Amerikanen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;O!&#8221; zeide de onbekende, en hij mompelde:
+<a id="d0e1471"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1471">52</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Dat is mij ook liever!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En gij, vriend?&#8221; vroeg de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Engelschman,&#8221; antwoordde hij snel.
+
+</p>
+<p>En alsof deze woorden hem benauwd hadden, verwijderde hij zich en liep vervolgens heen en weer onder de grootste gemoedsbeweging.
+
+</p>
+<p>Toen hij in de nabijheid van Harbert kwam, stond hij stil en vroeg hem met gesmoorde stem:
+
+</p>
+<p>&#8220;Welke maand?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;December,&#8221; antwoordde Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Welk jaar?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;1866.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Twaalf jaar! twaalf jaar!&#8221; riep hij uit.
+
+</p>
+<p>Toen verliet hij hem plotseling.
+
+</p>
+<p>Harbert vertelde aan zijn metgezellen wat de onbekende gevraagd had.
+
+</p>
+<p>&#8220;Die ongelukkige wist dus niet in welk jaar en in welke maand wij waren,&#8221; merkte Gideon Spilett op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; voegde Harbert er bij, &#8220;en hij bracht reeds twaalf jaar door op het eiland, waar wij hem gevonden hebben!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Twaalf jaar!&#8221; herhaalde Cyrus Smith. &#8220;Twaalf jaar van afzondering, misschien na een ellendig leven, kunnen het verstand van
+een mensch wel verwoesten!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik zou bijna gelooven,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;dat deze man niet op het eiland Tabor is gekomen door een schipbreuk, maar dat hij
+ten gevolge van een misdaad, daarop is achtergelaten.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij kunt gelijk hebben, Pencroff,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;en indien het waar is, dan is het niet onmogelijk dat zij, die
+hem op het eiland hebben achtergelaten, hem eenmaal terug komen halen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En zij zullen hem niet meer vinden!&#8221; merkte Harbert op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;dan moeten wij terugkeeren en....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Vrienden,&#8221; viel Cyrus Smith in, &#8220;laten wij dit punt niet behandelen voor wij weten waaraan wij ons te houden hebben. Ik geloof
+dat deze ongelukkige geleden heeft, dat hij voor zijn fouten geboet heeft, welke deze ook wezen mogen, en dat hij groote behoefte
+heeft om zijn gemoed lucht te geven. Laten wij hem niet dwingen zijn levensgeschiedenis te verhalen! Hij zal ons die ongetwijfeld
+vertellen, en wanneer wij alles weten, dan zullen wij zien wat ons te doen staat. Hij alleen kan ons overigens zeggen of hij
+nog hoop, of hij zekerheid heeft om eenmaal naar zijn vaderland terug te keeren, maar ik twijfel er aan!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En waarom?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Omdat, ingeval hij zeker was van te eeniger tijd verlost te worden, hij het uur zijner bevrijding zou hebben afgewacht en
+niet dat stuk in zee zou hebben geworpen. Neen, het is eerder waarschijnlijk, dat hij veroordeeld was om op het eiland te
+sterven en zijn gelijken nooit weder te zien!&#8221;
+
+<a id="d0e1516"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1516">53</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p053.jpg" alt="De onbekende had den jaguar bij de keel gegrepen. Blz. 56." width="506" height="720"><p class="figureHead">De onbekende had den jaguar bij de keel gegrepen. Blz. <a href="#d0e1593" class="typeref">56</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar,&#8221; merkte de zeeman op, &#8220;er is nog iets dat ik niet begrijp.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat dan?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Als het twaalf jaar geleden is dat deze man op het eiland Tabor <a id="d0e1531"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1531">54</a>]</span>is achtergebleven, kan men toch veronderstellen dat hij reeds verscheiden jaren in den verwilderden toestand verkeert, waarin
+wij hem hebben gevonden!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is waarschijnlijk,&#8221; zeide Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dan zouden er bijgevolg ook verscheiden jaren verstreken zijn, dat hij dit stuk geschreven heeft!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeker.... en toch scheen het kort geleden geschreven!....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoe wil men ook aannemen dat de flesch, waarin het stuk gesloten was, verscheiden jaren noodig zou hebben gehad om van het
+eiland Tabor naar het eiland Lincoln te komen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is niet geheel onmogelijk,&#8221; zeide de reporter. &#8220;Kon zij niet reeds lang in de nabijheid van het eiland drijven?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;want zij dreef nog. Men kan niet veronderstellen, dat zij, na langen tijd op de kust te hebben gelegen,
+weder door de zee is opgenomen, want de zuidkust bestaat geheel uit rotsen en zij zou zonder twijfel daarop zijn verbrijzeld!&#8221;
+
+</p>
+<p>Gedurende de volgende dagen sprak de onbekende geen woord en verliet evenmin de bergvlakte. Hij werkte op het land, zonder
+een oogenblik verloren te laten gaan, zonder eenige rust te nemen, maar altijd buiten het gezicht van zijn redders. Bij het
+middagmaal kwam hij niet in het Rotshuis terug, hoewel het hem dikwijls gevraagd was, en hij at slechts rauwe groenten. &#8217;s
+Nachts ging hij niet naar de kamer, welke voor hem bestemd was, maar bleef onder eenige boomen, of wanneer het slecht weer
+was, schuilde hij onder uitstekende rotsen. Zoo leefde hij voort als in den tijd, toen hij nog geen ander onderkomen had dan
+de bosschen van het eiland Tabor, en daar alle pogingen om hem zijn leven te doen veranderen vruchteloos waren geweest, besloten
+de kolonisten geduldig te wachten. Maar eindelijk zou het oogenblik komen, dat zijn geweten hem dwingen zou een vreeselijke
+bekentenis te doen.
+
+</p>
+<p>In den avond van 10 November, toen de duisternis reeds begon te vallen, vertoonde de onbekende zich plotseling bij de kolonisten,
+die onder hun veranda zaten. Zijn oogen schitterden zonderling, en zijn geheele uiterlijk was weder even verwilderd als in
+de eerste dagen.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en zijn metgezellen waren verbaasd, toen zij zagen dat zijn tanden koortsachtig op elkander klapperden als onder
+den invloed van een heftige aandoening. Wat deerde hem? Was het gezicht van zijn gelijken hem ondraaglijk? Had hij genoeg
+van dit bestaan te midden van eerlijke lieden? Had hij heimwee naar dien vroegeren toestand van verdierlijking? Men moest
+het wel gelooven, toen men hem de volgende onsamenhangende zinnen hoorde uitbrengen:
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarom ben ik hier?.... Met welk recht hebt gij mij van mijn eiland gehaald?... Kan er een band tusschen u en mij bestaan?...
+<a id="d0e1553"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1553">55</a>]</span>Weet gij wie ik ben.... wat ik gedaan heb.... waarom ik daar was.... alleen? En wie zegt u dat men er mij niet heeft achtergelaten....
+dat ik niet veroordeeld was om daar te sterven?.... Kent gij mijn verleden?.... weet gij zeker dat ik niet gestolen of gemoord
+heb.... dat ik geen ellendeling ben.... geen vervloekte.... goed om als een wild dier te leven.... verre van allen.... zeg!....
+weet gij dat?&#8221;
+
+</p>
+<p>De kolonisten luisterden zonder den onbekende te storen, aan wien deze halve bekentenis als het ware onwillekeurig ontsnapte.
+Cyrus Smith wilde hem toen gerust stellen en naderde hem, maar de ongelukkige deinsde snel terug.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen! neen!&#8221; riep hij uit. &#8220;Een enkel woord slechts.... Ben ik vrij?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij zijt vrij,&#8221; antwoordde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Vaartwel dan!&#8221; riep hij uit en hij ontvluchtte als een razende.
+
+</p>
+<p>Nab, Pencroff en Harbert snelden oogenblikkelijk naar den zoom van het bosch.... maar zij kwamen alleen terug.
+
+</p>
+<p>&#8220;Men moet hem laten begaan!&#8221; zeide Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij zal nooit terugkomen!....&#8221; riep Pencroff uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij zal terugkomen,&#8221; antwoordde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>Er verliepen vele dagen; maar Cyrus Smith&#8212;was het een voorgevoel?&#8212;bleef bij zijne meening, dat de ongelukkige vroeg of laat
+terug zou komen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is de laatste maal dat deze ruwe natuur in opstand komt,&#8221; zeide hij, &#8220;hij heeft berouw gekregen; hij zou een tweede afzondering
+niet kunnen doorstaan.&#8221;
+
+</p>
+<p>Alle werken werden intusschen voortgezet, zoowel op de bergvlakte als in de kraal, waar Cyrus Smith een boerderij wilde aanleggen.
+De zaden die Harbert van Tabor had medegebracht, werden gezaaid. De bergvlakte was een groote moestuin, goed onderhouden en
+verzorgd en die den kolonisten onophoudelijk werk gaf.
+
+</p>
+<p>Den 15<sup>den</sup> November had de derde oogst plaats. De vrienden hadden nu in overvloed koren, en de laatste helft van de maand werd besteed
+om brood te maken. Men had wel koren maar nog geen meel en er moest dus een molen vervaardigd worden. Den 1<sup>sten</sup> December was men er mede gereed en men wachtte slechts een gunstigen wind af om te beginnen.
+
+</p>
+<p>Eenige dagen later riep Harbert uit:
+
+</p>
+<p>&#8220;Nu is de wind uitmuntend, hij is noordoost en komt ons goed van pas!&#8221;
+
+</p>
+<p>Dien dag werden de eerste maten koren in den molen gebracht en den volgenden morgen stond er bij het ontbijt een heerlijk
+brood op de tafel van het Rotshuis.
+
+</p>
+<p>De onbekende was intusschen nog niet teruggekomen. Gideon Spilett en Harbert hadden reeds verscheiden malen het bosch in <a id="d0e1593"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1593">56</a>]</span>den omtrek van het Rotshuis doorkruist, zonder hem te zien, zonder een spoor van hem te ontdekken. Zij waren zeer ongerust
+over deze plotselinge verdwijning; Cyrus Smith bleef echter volhouden dat de vluchteling zou terugkeeren.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja! hij zal terugkeeren!&#8221; herhaalde hij met een vertrouwen dat zijn metgezellen niet konden deelen. &#8220;Toen deze ongelukkige
+op het eiland Tabor was, wist hij dat hij alleen was! Hier weet hij dat zijn gelijken hem wachten! Hij heeft een gedeelte
+van zijn leven verraden; die berouwvolle zondaar zal het overige komen mededeelen, en van dien dag af zal hij tot de onzen
+behooren!&#8221;
+
+</p>
+<p>De woorden van Cyrus Smith werden bewaarheid.
+
+</p>
+<p>Harbert had op 3 December de bergvlakte verlaten en was op weg naar het meer om te gaan visschen. Hij was ongewapend en had
+tot nog toe geen reden gehad die voorzorg te nemen, omdat er geen gevaarlijke dieren op dat gedeelte van het eiland verschenen.
+
+</p>
+<p>Pencroff en Nab werkten bij het gevogelte, terwijl Cyrus Smith en de reporter bezig waren in de schoorsteenen soda te bereiden,
+daar de voorraad zeep uitgeput raakte.
+
+</p>
+<p>Plotseling hoorde men roepen:
+
+</p>
+<p>&#8220;Hulp! hulp!&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en de reporter waren te ver verwijderd om dit geroep te vernemen. Pencroff en Nab snelden in allerijl naar het
+meer.
+
+</p>
+<p>Maar v&oacute;&oacute;r hen was de onbekende wiens aanwezigheid niemand bemerkt had, over de beek gesprongen, die de bergvlakte van het
+bosch scheidde en snelde van den anderen kant op Harbert toe.
+
+</p>
+<p>Harbert stond tegenover een grooten jaguar, die veel overeenkomst had met dien, welken zij kort geleden gedood hadden. Daar
+hij plotseling overvallen was stond hij roerloos voor een boom, terwijl het beest gedoken zat en gereed was hem aan te vallen...
+Maar de onbekende wierp zich, zonder ander wapen dan zijn mes, op het geduchte roofdier, dat zich toen tegen zijn nieuwen
+tegenstander keerde.
+
+</p>
+<p>De strijd was kort. De onbekende, die meer dan menschelijke kracht en behendigheid bezat, had den jaguar bij de keel gegrepen
+en zonder zich te bekommeren om diens klauwen, die zijn vleesch verscheurden, woelde hij met zijn mes in het hart van het
+dier. Toen hij het gedood had, schopte hij het van zich weg en wilde ontvluchten op het oogenblik, dat de kolonisten op de
+plaats van het onheil kwamen; maar Harbert hield hem vast en riep uit:
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen! neen! ga niet weg!&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith ging naar den onbekende, die zijn wenkbrauwen fronste toen hij hem zag naderen. Het bloed liep langs zijn schouders
+onder zijn gescheurde jas, maar hij lette daar niet op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Vriend,&#8221; zeide Cyrus Smith, &#8220;door deze daad hebt gij aanspraak op onze dankbaarheid verkregen. Om ons kind te redden, hebt
+gij uw leven gewaagd!&#8221;
+
+<a id="d0e1621"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1621">57</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p057.jpg" alt="Ayrton." width="506" height="720"><p class="figureHead">Ayrton.</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijn leven!&#8221; mompelde de onbekende. &#8220;Wat is dat waard? Minder dan niets!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zijt gij gewond?&#8221;
+<a id="d0e1631"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1631">58</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Wat doet dat er toe?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wilt gij mij de hand reiken.&#8221;
+
+</p>
+<p>Toen Harbert de hand wilde vatten die hem gered had, kruiste de onbekende zijn armen; zijn borst hijgde, zijn blik verduisterde
+en hij scheen te willen vluchten; maar een krachtige poging op zich zelf doende, zeide hij op norschen toon:
+
+</p>
+<p>&#8220;Wie zijt gij? en wat beweert gij voor mij te zijn?&#8221;
+
+</p>
+<p>Hij vroeg voor de eerste maal de geschiedenis der kolonisten. Mogelijk zou hij zijn levensloop verhalen wanneer die geschiedenis
+verteld was.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith deelde in weinige woorden alles mede wat er gebeurd was sedert hun vertrek van Richmond, hoe zij zich gered hadden
+en welke middelen nu tot hun dienst stonden.
+
+</p>
+<p>De onbekende luisterde met onafgebroken aandacht.
+
+</p>
+<p>Toen verhaalde de ingenieur wie Gideon Spilett, Harbert, Pencroff, Nab en hij waren, en voegde er bij dat het hun gelukkigste
+oogenblik gedurende hun verblijf op Lincoln was geweest toen zij van het eiland Tabor terugkeerden en hoopten een metgezel
+meer te kunnen tellen.
+
+</p>
+<p>Bij deze woorden boog de ongelukkige het hoofd; het bloed steeg naar zijn wangen en zijn geheele persoon gaf de grootste verlegenheid
+te kennen.
+
+</p>
+<p>&#8220;En nu gij ons kent,&#8221; voegde Cyrus Smith er bij, &#8220;wilt gij ons nu de hand reiken?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde de onbekende op doffen toon, &#8220;neen! Gij zijt eerlijke lieden! En ik!....&#8221;
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e1654" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">VII.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Altijd afgezonderd.&#8212;Een verzoek van den onbekende.&#8212;De hut in de kraal.&#8212;Twaalf jaar geleden.&#8212;De bootsman van de <span id="d0e1660" class="corr" title="Bron: Brittannia">Britannia</span>.&#8212;Op het eiland Tabor gezet.&#8212;De hand van Cyrus Smith.&#8212;Het geheimzinnige bericht.
+</p>
+</div>
+<p>Deze laatste woorden rechtvaardigden het vermoeden van de kolonisten. Hij had een treurig verleden, was mogelijk in het oog
+van anderen vergeven, maar zijn geweten liet hem nog niet met rust. Maar de schuldige had in ieder geval berouw en zijn nieuwe
+vrienden zouden de hand, die zij hem vroegen, hartelijk gedrukt <a id="d0e1665"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1665">59</a>]</span>hebben, maar hij achtte zich niet waardig haar aan eerlijke lieden te reiken! Hij keerde echter na de ontmoeting met den jaguar
+niet meer naar het bosch terug, en van dien dag af verliet hij zijn medemenschen niet.
+
+</p>
+<p>Wat was het geheim van zijn leven? Zou de onbekende eenmaal spreken? Dat zou de toekomst leeren. In ieder geval werd er besloten
+dat men hem nooit zijn geheim zou vragen en dat men met hem zou omgaan alsof men nooit iets vermoed had.
+
+</p>
+<p>Gedurende eenige dagen ging het leven op denzelfden voet voort. Cyrus Smith en Gideon Spilett werkten samen, nu als scheikundigen,
+dan weer als werktuigkundigen. De reporter verliet den ingenieur niet dan om met Harbert te jagen, want het zou niet voorzichtig
+zijn geweest om den knaap alleen in het bosch rond te laten dwalen, en men moest op alles bedacht zijn. Nab en Pencroff hadden,
+behalve het werk in het Rotshuis, nog vele bezigheden in den stal, bij het gevogelte of in de kraal.
+
+</p>
+<p>De onbekende werkte in afzondering; hij had zijn vroegere gewoonten weder aangenomen, woonde het middagmaal niet bij, sliep
+onder de boomen en voegde zich nooit bij zijn metgezellen. Het scheen inderdaad dat de nabijheid van zijn redders hem ondraaglijk
+was!
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar waarom heeft hij dan de hulp van zijn medemenschen ingeroepen?&#8221; merkte Pencroff op. &#8220;Waarom heeft hij die flesch in
+zee geworpen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij zal het ons zeggen,&#8221; zeide Cyrus Smith overtuigd.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wanneer?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Misschien eerder dan gij denkt, Pencroff.&#8221;
+
+</p>
+<p>Inderdaad de dag, waarop hij tot volledige bekentenis zou komen, was nabij.
+
+</p>
+<p>Den 10<sup>den</sup> December, een week nadat hij in het Rotshuis terug was gekomen, kwam de onbekende naar Cyrus Smith toe en zeide op kalmen
+onderworpen toon:
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer, ik heb u iets te vragen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Spreek,&#8221; antwoordde de ingenieur; &#8220;maar laat mij u eerst een vraag doen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Bij deze woorden bloosde de onbekende en was hij op het punt om te ontvluchten. Cyrus Smith begreep echter wat er in de ziel
+van den schuldige omging, die waarschijnlijk vreesde dat men hem over zijn verleden zou ondervragen; hij hield hem bij de
+hand terug en zeide:
+
+</p>
+<p>&#8220;Vriend, wij zijn niet alleen metgezellen voor u, maar wij zijn vrienden. Dit wilde ik u slechts zeggen; nu luister ik naar
+hetgeen gij mij wilt vragen.&#8221;
+
+</p>
+<p>De onbekende streek met zijn hand over zijn oogen. Hij beefde en liet eenige oogenblikken voorbijgaan zonder te kunnen spreken.
+<a id="d0e1698"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1698">60</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Mijnheer,&#8221; zeide hij eindelijk, &#8220;ik kom u verzoeken mij een gunst toe te staan.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welke?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij hebt op vier of vijf mijlen van hier, aan den voet van den berg, een kraal voor uwe huisdieren. Deze dieren moeten verzorgd
+worden. Wilt gij mij toestaan daar met hen te leven?&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith zag den ongelukkige eenige oogenblikken met diep medelijden aan. Toen zeide hij:
+
+</p>
+<p>&#8220;Vriend, in de kraal zijn slechts stallen, die nauwelijks voor die beesten goed zijn....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zij zijn goed genoeg voor mij, mijnheer.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Vriend,&#8221; hernam Cyrus Smith, &#8220;wij zullen u nooit in iets tegenwerken. Gij wilt in de kraal leven. Het zij zoo. Gij zult echter
+altijd welkom zijn in het Rotshuis. Maar daar gij in de kraal wilt leven, zullen wij alles regelen, opdat zij goed voor u
+worde ingericht.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het zal daar in ieder geval goed voor mij zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Vriend,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, die hem opzettelijk met dit woord aansprak, &#8220;gij moet het aan ons overlaten hoe wij in dit
+opzicht zullen handelen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dank u, mijnheer,&#8221; antwoordde de onbekende, terwijl hij heenging.
+
+</p>
+<p>De ingenieur deelde zijn metgezellen mede wat hem was gevraagd en er werd besloten, dat men in de kraal een houten huis zou
+bouwen, dat dan zoo gemakkelijk mogelijk zou worden ingericht.
+
+</p>
+<p>Binnen een week was het huis gereed om zijn bewoner te ontvangen. Er werden meubels, een bed, een tafel, een bank, een kast
+gemaakt en men bracht er wapenen, munitie en werktuigen in.
+
+</p>
+<p>De onbekende was niet naar zijn nieuwe woning gaan zien maar had op de bergvlakte gearbeid, zoodat het land op nieuw bezaaid
+kon worden, zoodra het tijd daartoe zou zijn.
+
+</p>
+<p>Den 20<sup>sten</sup> deelde de ingenieur den onbekende mede, dat hij zijn woning kon betrekken en deze antwoordde, dat hij nog dienzelfden nacht
+er wilde slapen.
+
+</p>
+<p>Dien avond waren de kolonisten in de zaal van het Rotshuis bijeen. Het was acht uur&#8212;het uur waarop hun metgezel hen zou verlaten.
+Om het hem niet lastig te maken, hadden zij hem alleen gelaten en waren zij naar het Rotshuis teruggekeerd.
+
+</p>
+<p>Reeds eenigen tijd zaten zij daar, toen er aan de deur geklopt werd. Bijna oogenblikkelijk daarna trad de onbekende binnen
+en zeide:
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijne heeren, voor dat ik u verlaat, is het goed dat gij mijn geschiedenis kent.&#8221;
+
+</p>
+<p>Deze weinige woorden maakten een diepen indruk op Cyrus Smith en zijn lotgenooten.
+
+</p>
+<p>De ingenieur was opgestaan.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij vragen u niets, mijn vriend,&#8221; zeide hij. &#8220;Het is uw recht te zwijgen....&#8221;
+
+<a id="d0e1742"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1742">61</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p061.jpg" alt="Zijn armen had hij over de borst gekruist. Blz. 62." width="505" height="720"><p class="figureHead">Zijn armen had hij over de borst gekruist. Blz. <a href="#d0e1757" class="typeref">62</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is mijn plicht te spreken.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ga dan zitten.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik zal blijven staan.&#8221;
+<a id="d0e1757"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1757">62</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Wij zijn gereed u aan te hooren,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>De onbekende stond in een hoek van de zaal, een weinig in de schaduw. Zijn hoofd was ontbloot, zijn armen had hij over zijn
+borst gekruist, en in deze houding sprak hij op doffen toon, als iemand die zich geweld aandoet om te spreken. Hij deed het
+volgende verhaal, waarin hij geen enkel maal door zijn hoorders gestoord werd:
+
+</p>
+<p>&#8220;Den 20<sup>sten</sup> December 1854, wierp een plezierjacht, de Duncan geheeten, het anker voor kaap Bernouilli; het behoorde aan een schotsch
+edelman, lord Glenarvan. Aan boord van dit jacht bevonden zich lord Glenarvan, zijn vrouw, een majoor van het engelsche leger,
+een fransch aardrijkskundige, een jong meisje en een knaap. Deze laatsten waren de kinderen van kapitein Grant, wiens schip,
+de Britannia, een jaar te voren geheel vergaan was. De Duncan stond onder bevel van kapitein John Mangles en had een bemanning
+van vijftien koppen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dit jacht bevond zich in dien tijd op de kust van Australi&euml; om de volgende reden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zes maanden geleden had men in de Iersche Zee een flesch gevonden waarin een stuk besloten was dat in het Engelsch, Fransch
+en Duitsch was gesteld; de Duncan had deze flesch opgevischt. In dit stuk werd medegedeeld, dat nog drie personen in leven
+waren van de schipbreuk der Britannia; dat die overlevenden waren de kapitein Grant en twee van zijn manschappen, en dat zij
+een schuilplaats hadden gevonden in een land, waarvan de breedtegraad in het stuk vermeld stond, maar waarvan de lengte door
+het zeewater uitgewischt en niet meer leesbaar was.
+
+</p>
+<p>&#8220;De breedte was 37&deg; 11&#8242; ten zuiden. De lengte was dus onbekend, maar volgde men den zeven en dertigsten zuider-breedtegraad
+over land en zee, dan was men zeker op de plek te komen die door kapitein Grant en zijn lotgenooten bewoond werd.
+
+</p>
+<p>&#8220;Toen de engelsche admiraliteit aarzelde dit onderzoek te ondernemen, besloot lord Glenarvan alles te beproeven om den kapitein
+terug te vinden. Mary en Robert Grant waren met hem in kennis gebracht. Het jacht de Duncan werd voor een langen tocht uitgerust,
+waaraan de familie van den lord en de kinderen van den kapitein wilden deelnemen; de Duncan verliet Glasgow, richtte zich
+naar den Atlantischen Oceaan, zeilde door straat Magelaan en kwam vervolgens door de Stille Zee in Patagoni&euml;, waar men door
+het stuk kon veronderstellen, dat de kapitein gevangen was door de inboorlingen.
+
+</p>
+<p>&#8220;De Duncan ontscheepte hare passagiers op de westkust van Patagoni&euml; en vertrok om hen op de oostkust weder in te nemen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Lord Glenarvan trok dwars door Patagoni&euml; en volgde daarbij den zeven en dertigsten graad; toen hij geen spoor van den kapitein
+<a id="d0e1779"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1779">63</a>]</span>gevonden had, ging hij den 18<sup>den</sup> November weder aan boord om zijn onderzoek op den Oceaan weder voort te zetten.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het voornemen van lord Glenarvan was om Australi&euml; door te trekken even als hij Amerika had gedaan, en hij verliet weder zijn
+schip. Op eenige mijlen van de kust bevond zich een hut, die aan een Ier behoorde; deze bood den reizigers een onderkomen.
+Lord Glenarvan deelde den Ier mede waarom hij in deze streken gekomen was en vroeg hem, of hij niet gehoord had dat een Engelsche
+driemaster, de Britannia, nog geen twee jaar geleden op de westkust van Australi&euml; was vergaan.
+
+</p>
+<p>&#8220;De Ier had nooit van deze schipbreuk hooren spreken; maar tot groote verwondering van de omstanders zeide een van zijn ondergeschikten:
+
+</p>
+<p>&#8220;&#8220;Mylord, loof en dank den Heer. Indien kapitein Grant nog leeft dan leeft hij op Australischen bodem.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;&#8220;Wie zijt gij?&#8221; vroeg lord Glenarvan.
+
+</p>
+<p>&#8220;&#8220;Een Schot, evenals gij, mylord,&#8221; antwoordde deze man, &#8220;en ik ben een van de lotgenooten van kapitein Grant, een van de schipbreukelingen
+van de Britannia.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Die man heette Ayrton. Hij was inderdaad de bootsman van de Britannia, zooals zijn papieren ook getuigden. Maar, van den
+kapitein gescheiden, op het oogenblik dat het schip op de klippen verbrijzelde, had hij tot nog toe gedacht, dat zijn kapitein
+met de geheele bemanning was omgekomen en dat hij, Ayrton, de eenige overlevende van de Britannia was.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is echter niet op de westkust maar op de oostkust van Australi&euml; dat de Britannia verging en indien kapitein Grant nog
+leeft, zooals het stuk beweert, dan is hij gevangen door de inboorlingen en moet gij hem op de andere kust zoeken.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Deze man scheen oprecht en met kennis van zaken te spreken. Men kon aan zijn woorden niet twijfelen. De Ier, die hem sedert
+een jaar in dienst had, stond voor hem in. Lord Glenarvan geloofde aan de eerlijkheid van dien man en besloot om, volgens
+zijn raad, Australi&euml; door te trekken en daarbij steeds den zeven en dertigsten graad te volgen. Lord Glenarvan, zijn vrouw,
+de twee kinderen, de majoor, de Franschman, kapitein Mangles en eenige matrozen stelden zich onder het geleide van Ayrton;
+terwijl de Duncan, onder bevel van den eersten stuurman Tom Austin, naar Melbourne zou stevenen, waar zij op nadere bevelen
+van lord Glenarvan moest wachten.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zij vertrokken den 23<sup>sten</sup> December 1854.
+
+</p>
+<p>&#8220;Deze Ayrton was echter een schurk.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij was wel is waar bootsman van de Britannia geweest, maar tengevolge van oneenigheid met zijn kapitein, had hij getracht
+de bemanning in opstand te brengen en zich van het schip meester te maken; kapitein Grant had hem den 8<sup>sten</sup> April 1852 op de westkust <a id="d0e1812"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1812">64</a>]</span>van Australi&euml; ontscheept, was vertrokken en had hem achtergelaten, hetgeen rechtvaardig was.
+
+</p>
+<p>&#8220;Deze ellendeling wist dus niets van de schipbreuk van de Britannia. Hij vernam die slechts door het verhaal van lord Glenarvan!
+Sedert men hem achtergelaten had, was hij, onder den naam van Ben Joyce, opperhoofd geworden der ontsnapte gedeporteerden,
+en indien hij onbeschaamd volhield dat de schipbreuk op de oostkust plaats had gehad en lord Glenarvan noopte die richting
+te volgen, was dit slechts, omdat hij hoopte hem van zijn schip te scheiden, zich van de Duncan meester te maken en van dit
+jacht een kaperschip in de Stille Zee te maken.&#8221;
+
+</p>
+<p>Hier zweeg de onbekende een oogenblik. Zijn stem beefde, maar hij hervatte:
+
+</p>
+<p>&#8220;De expeditie begaf zich op weg en trok Australi&euml; door. Zij slaagde natuurlijk niet, daar Ayrton of Ben Joyce, hoe men hem
+noemen wil, haar leidde, dan eens voorgegaan, dan weder gevolgd door zijn bende ontsnapte veroordeelden, die met het plan
+in kennis waren gesteld.
+
+</p>
+<p>&#8220;De Duncan lag intusschen voor Melbourne. Men moest nu van lord Glenarvan het bevel zien te verkrijgen, dat de Duncan naar
+de oostkust van Australi&euml; terug zou keeren, waar men er zich dan gemakkelijk van kon meester maken. Na de expeditie dicht
+bij deze kust te hebben gebracht, dwars door ondoordringbare bosschen, nam Ayrton op zich een brief te bezorgen aan den eersten
+stuurman van de Duncan, waarin lord Glenarvan aan het jacht bevel gaf zich onmiddellijk naar de oostkust te begeven, naar
+de baai van Twofold, dat is te zeggen, een paar dagreizen van de plaats waar de expeditie halt gemaakt had. Daar was het dat
+Ayrton zich met zijn medeplichtigen zou vereenigen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Op het oogenblik dat hij den brief zou ontvangen, werd de schurk ontmaskerd en bleef hem slechts de vlucht over. Maar hij
+zou tot elken prijs dien brief weten te verkrijgen waardoor hij de Duncan kon vermeesteren. Ayrton slaagde daarin en twee
+dagen later kwam hij te Melbourne.
+
+</p>
+<p>&#8220;Tot nog toe was de ellendeling in al zijn misdadige plannen geslaagd. Hij zou de Duncan naar de baai van Twofold kunnen brengen,
+waar het aan zijn bende niet moeielijk zou vallen het vaartuig te bemachtigen en wanneer de bemanning omgebracht zou zijn,
+was Ben Joyce meester op zee. Maar God zou het ten uitvoer brengen van deze heillooze plannen beletten.
+
+</p>
+<p>&#8220;Toen Ayrton te Melbourne kwam gaf hij den brief aan den eersten stuurman, Tom Austin, die aanstonds de bevelen nakwam.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p065.jpg" alt="Cyrus Smith besloot een zeer eenvoudige batterij te maken. Blz. 72." width="507" height="720"><p class="figureHead">Cyrus Smith besloot een zeer eenvoudige batterij te maken. Blz. <a href="#d0e2013" class="typeref">72</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Men stelle zich echter de teleurstelling en woede van Ayrton voor toen hij den volgenden morgen vernam, dat de stuurman zijn
+schip niet naar de oostkust van Australi&euml;, naar de baai van Twofold <a id="d0e1838"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1838">65</a>]</span>voerde, maar naar de oostkust van Nieuw-Zeeland. Hij wilde er zich tegen verzetten, Austin toonde hem den brief!.... En, inderdaad
+door een vergissing van den franschen aardrijkskundige, die <a id="d0e1840"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1840">66</a>]</span>den brief gesteld had, was de oostkust van Nieuw-Zeeland aangegeven als bestemmingsplaats.
+
+</p>
+<p>&#8220;Alle plannen van Ayrton vielen in duigen. Hij wilde zich verzetten. Men sloot hem op. Hij werd medegenomen naar de kust van
+Nieuw-Zeeland, niet wetende wat er van zijn medeplichtigen zou worden, noch hoe lord Glenarvan zich zou redden.
+
+</p>
+<p>&#8220;De Duncan bleef tot den 3<sup>den</sup> Maart op de kust kruisen. Dien dag hoorde Ayrton kanonschoten. Het waren de kanonnen van de Duncan, die vuur gaven, en weldra
+bevonden lord Glenarvan en de zijnen zich aan boord.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ziehier wat er gebeurd was.
+
+</p>
+<p>&#8220;Na duizend gevaren en vermoeienissen te hebben doorstaan kwam lord Glenarvan eindelijk op de oostkust van Australi&euml; in de
+baai van Twofold. Geen Duncan! Hij telegrafeerde naar Melbourne. Men antwoordde: &#8220;Duncan sedert den 18<sup>den</sup> vertrokken, bestemmingsplaats onbekend.
+
+</p>
+<p>&#8220;Lord Glenarvan dacht niet anders dan dat het jacht in handen van Ben Joyce gevallen en een kaperschip geworden was!
+
+</p>
+<p>De lord wilde zijn voornemen echter niet opgeven. Hij was een dapper en ondernemend man. Hij scheepte zich op een koopvaardijschip
+in en liet zich naar de westkust van Nieuw-Zeeland brengen, volgde weder den zeven en dertigsten graad, zonder een spoor van
+kapitein Grant te vinden; maar tot zijn groote verwondering vond hij op de oostkust de Duncan onder bevel van den eersten
+stuurman, die sedert vijf weken op hem wachtte!
+
+</p>
+<p>&#8220;Het was 3 Maart 1855. Lord Glenarvan was aan boord van de Duncan, maar Ayrton was er ook. Hij verscheen voor den lord, die
+alles van hem te weten wilde komen wat hij van kapitein Grant wist. Ayrton weigerde te spreken. Lord Glenarvan dreigde toen,
+dat men hem bij de eerstvolgende landingsplaats, aan de engelsche autoriteiten zou overleveren. Ayrton bleef zwijgen.
+
+</p>
+<p>&#8220;De Duncan volgde weder den zeven en dertigsten graad. Lady Glenarvan nam intusschen op zich den weerstand van den bandiet
+te overwinnen. Ayrton werd door haar toedoen overgehaald te spreken en stelde lord Glenarvan voor, hem niet aan de engelsche
+autoriteit over te leveren, maar op een der eilanden in de Stille Zee achter te laten in ruil voor hetgeen hij hem zou kunnen
+zeggen. Lord Glenarvan, die alles wilde aanwenden om iets omtrent kapitein Grant te vernemen, stemde er in toe.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ayrton vertelde zijn geheelen levensloop en daarbij ook, dat hij niets van kapitein Grant wist van den dag af dat deze hem
+op de kust van Australi&euml; had ontscheept.
+
+</p>
+<p>&#8220;Lord Glenarvan hield echter zijn eens gegeven woord. De Duncan vervolgde haar weg en kwam bij het eiland Tabor. Daar zou
+Ayrton worden achtergelaten en daar vond men ook, door een wonder, <a id="d0e1868"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1868">67</a>]</span>kapitein Grant en zijn lotgenooten juist op den zeven en dertigsten graad. De misdadiger zou hen op het verlaten eiland vervangen,
+en op het oogenblik dat Ayrton het jacht verliet sprak lord Glenarvan:
+
+</p>
+<p>&#8220;&#8220;Ayrton, hier zult gij van elk land verwijderd zijn, en elke gemeenschap met uw gelijken is hier onmogelijk. Gij zult niet
+kunnen vluchten van dit eiland, waar de Duncan u achterlaat. Gij zult er alleen zijn, onder het oog van God, die tot in het
+diepst der harten leest, maar gij zult er niet zijn even als kapitein Grant zonder dat iemand het weet. Hoe onwaardig gij
+ook zijn moogt om in de herinnering der menschen te leven, toch zullen zij zich uwer herinneren. Ik weet waar gij zijt, Ayrton,
+ik weet waar u te vinden. Ik zal het nooit vergeten!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En de Duncan koos weder zee en verdween weldra.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het was den 18<sup>den</sup> Maart 1855.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ayrton was alleen, maar het ontbrak hem noch aan munitie, noch aan wapenen, noch aan werktuigen, noch aan zaad. Het huis
+van kapitein Grant stond tot zijn beschikking. Hij moest slechts voortleven en door zijn eenzaamheid voor de misdaden boeten,
+die hij bedreven had.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij had berouw, hij schaamde zich over zijn misdaden en was zeer ongelukkig! Hij nam zich voor om, wanneer men hem eenmaal
+van het eiland mocht komen verlossen, waardig te zijn onder de menschen te leven! Wat leed hij, die rampzalige! Hoe werkte
+hij, om zich door arbeid te veredelen! Hoe vurig bad hij om herboren te worden door het gebed.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zoo ging het voort gedurende twee, drie jaar; maar Ayrton werd door de afzondering ondermijnd, hij keek altijd uit of nog
+geen schip zijn eiland naderde en vroeg zich af of zijn tijd van boete nog niet verloopen was; hij leed zooals men nog nooit
+geleden had! O! hoe hard viel die eenzaamheid voor een ziel die door berouw gekweld werd!
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar de hemel achtte hem voorzeker nog niet genoeg gestraft, want hij voelde meer en meer dat hij aan een wilde gelijk werd!
+Hij bemerkte dat hij meer en meer verdierlijkte! Hij zou u niet kunnen zeggen of het na twee dan wel na vier jaar afzondering
+was, maar eindelijk werd hij de rampzalige, dien gij gevonden hebt!
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik behoef u niet te zeggen dat Ayrton, Ben Joyce en ik dezelfde zijn!&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en zijn metgezellen waren bij het eind van het verhaal opgestaan. Zij waren allen diep getroffen! Zij hadden zooveel
+ellende, zooveel smart en zooveel wanhoop voor zich!
+
+</p>
+<p>&#8220;Ayrton,&#8221; zeide Cyrus Smith, &#8220;gij zijt een groot misdadiger geweest, maar de hemel heeft u voorzeker vergeven! Hij heeft het
+bewezen door u weder onder uw gelijken te brengen. Ayrton, gij zijt vergeven! Wilt gij nu onze metgezel zijn?&#8221;
+<a id="d0e1893"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1893">68</a>]</span></p>
+<p>Ayrton was teruggedeinsd.
+
+</p>
+<p>&#8220;Daar is mijn hand!&#8221; zeide de ingenieur.
+
+</p>
+<p>Ayrton greep hartstochtelijk de hand die hem was toegestoken, en groote tranen biggelden langs zijn wangen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wilt gij met ons leven?&#8221; vroeg Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer Smith, laat mij nog eenigen tijd alleen,&#8221; antwoordde Ayrton, &#8220;laat mij alleen in die woning in de kraal!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zooals gij wilt, Ayrton,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p><span id="d0e1907" class="corr" title="Bron: &#8220;"></span>Ayrton wilde zich verwijderen toen de ingenieur hem nog een vraag wilde doen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Een woord nog, mijn vriend. Daar uw plan was alleen te leven, waarom hebt gij dan die flesch met dat bericht in zee geworpen,
+dat ons uw spoor heeft doen kennen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Een bericht?&#8221; antwoordde Ayrton, die niet scheen te weten wat men bedoelde.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, dat bericht in die flesch, die wij gevonden hebben en dat de juiste ligging aangaf van het eiland Tabor?&#8221;
+
+</p>
+<p>Ayrton streek met zijn hand over het voorhoofd. Na een oogenblik te hebben nagedacht, zeide hij:
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik heb nooit een bericht in zee geworpen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Nooit?&#8221; riep Pencroff uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;Nooit!&#8221;
+
+</p>
+<p>Ayrton groette, ging naar de deur en verdween.
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e1925" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">VIII.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Een gesprek.&#8212;Cyrus Smith en Gideon Spilett.&#8212;Een plan van den ingenieur.&#8212;De electrische telegraaf.&#8212;De draden.&#8212;De palen.&#8212;Het
+schoone jaargetijde.&#8212;Welvaart der kolonie.&#8212;Photographie.&#8212;Een uitwerking van de sneeuw.&#8212;Twee jaar op het eiland Lincoln.
+</p>
+</div>
+<p>&#8220;De arme man,&#8221; zeide Harbert, die, nadat hij naar de deur was gesneld, terug kwam en Ayrton langs de koord naar beneden zag
+glijden en te midden der duisternis verdwijnen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij zal wel terugkomen,&#8221; zeide Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat wil dat zeggen, mijnheer Cyrus?&#8221; riep Pencroff uit. &#8220;Wat! Zou het Ayrton niet wezen, die de flesch in zee had geworpen?
+Maar, wie dan anders?&#8221;
+
+</p>
+<p>Ongetwijfeld was deze vraag, zoo ooit een vraag gedaan moest worden, de eenig mogelijke.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij was het,&#8221; antwoordde Nab, &#8220;maar de ongelukkige was reeds half krankzinnig.&#8221;
+
+<a id="d0e1941"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1941">69</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p069.jpg" alt="De heer Jup had met den meesten ernst geposeerd. Blz. 75." width="507" height="720"><p class="figureHead">De heer Jup had met den meesten ernst geposeerd. Blz. <a href="#d0e2062" class="typeref">75</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;en hij wist volstrekt niet meer wat hij deed.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij kunnen het alleen op die wijze verklaren, vrienden,&#8221; viel <a id="d0e1954"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1954">70</a>]</span>Cyrus Smith hun levendig in de rede, &#8220;en ik begrijp thans hoe Ayrton de juiste ligging van het eiland Tabor heeft kunnen aanduiden,
+daar de gebeurtenissen zelf, die zijn komst op het eiland zijn voorafgegaan, hem er mede bekend maakten.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Toch,&#8221; merkte Pencroff op, &#8220;zoo hij nog niet krankzinnig was op het oogenblik toen hij zijn brief opstelde, en zoo het zeven
+of acht jaar geleden is dat hij die in zee geworpen heeft, hoe is het dan mogelijk dat die papieren niets van de vocht geleden
+hebben?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat bewijst,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;dat Ayrton zijn verstand nog niet sinds zoolang, als hij zelf zegt, verloren heeft.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het moet wel zoo wezen,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;want anders zou de zaak onverklaarbaar zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Onverklaarbaar inderdaad,&#8221; antwoordde de ingenieur, die dit gesprek niet gaarne scheen voort te zetten.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar heeft Ayrton waarheid gesproken?&#8221; vroeg de matroos.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde de reporter. &#8220;Hetgeen hij verteld heeft is volkomen waar. Ik herinner mij zeer goed dat de dagbladen de poging
+van lord Glenarvan en den uitslag dien hij verkreeg, hebben medegedeeld.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ayrton heeft waarheid gesproken,&#8221; voegde Cyrus Smith er bij, &#8220;daar behoeft ge niet aan te twijfelen, Pencroff, want het kostte
+hem genoeg moeite. Men spreekt waarheid, wanneer men zich zelf zoo beschuldigt!&#8221;
+
+</p>
+<p>Den anderen dag&#8212;21 December&#8212;gingen de kolonisten naar het strand, maar toen zij de vlakte overstaken, was er niets meer van
+Ayrton te vinden. Deze had dien nacht zijn kraal betrokken, en de kolonisten achtten het beter hem niet met hun tegenwoordigheid
+lastig te vallen. De tijd zou ongetwijfeld doen wat hun opbeurende woorden niet hadden kunnen bewerken.
+
+</p>
+<p>Harbert, Pencroff en Nab begonnen toen hun dagelijksch werk weer. Juist dien dag hadden Cyrus Smith en de reporter denzelfden
+arbeid in de schoorsteenen te verrichten.
+
+</p>
+<p>&#8220;Weet ge wel, Cyrus,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;dat ik met de verklaring, die gij gisteren van die flesch gegeven hebt, het volstrekt
+niet eens ben! Hoe kunt gij aannemen dat die ongelukkige kon schrijven en die flesch daarop in zee heeft geworpen, zonder
+eenige herinnering daarvan behouden te hebben?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij is het ook niet, die haar in zee heeft geworpen, beste Spilett.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dus, gij gelooft nog....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik geloof niets en ik weet niets!&#8221; antwoordde Cyrus Smith, den reporter in de rede vallende. &#8220;Ik stel mij tevreden, met deze
+gebeurtenis te rangschikken onder die, welke mij tot nog toe onverklaarbaar zijn gebleken!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wezenlijk, Cyrus,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;die dingen zijn ongeloofelijk. Uw redding, de kist die wij op het strand vonden,
+de <a id="d0e1984"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1984">71</a>]</span>avonturen van Top en eindelijk die flesch.... Zullen wij dan nooit den sleutel vinden, om die raadsels op te lossen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeker!&#8221; antwoordde de ingenieur op levendigen toon, &#8220;zoo ik dit eiland tot in zijn ingewanden kon onderzoeken.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het toeval zal ons misschien eenmaal den sleutel geven.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het toeval! Spilett! Ik geloof volstrekt niet aan het toeval, evenmin als ik aan geheimen in deze wereld geloof. Er is een
+oorzaak voor deze onverklaarbare dingen, en die oorzaak zal ik ontdekken. Maar laten wij intusschen alles aandachtig gadeslaan
+en onzen arbeid voortzetten.&#8221;
+
+</p>
+<p>De maand Januari brak aan. Het was het jaar 1867 dat nu begon. Zij gingen met hun zomerwerk ijverig voort. Gedurende de dagen,
+die nu volgden, begaven zich Harbert en Gideon Spilett naar de kraal, en overtuigden zich dat Ayrton van de woning, die zij
+hem gemaakt hadden, bezit had genomen. Hij was den ganschen dag bezig met de dieren, welke zij onder zijn hoede hadden gesteld,
+te verzorgen, en hij bespaarde dus aan zijn makkers de moeite om elke twee of drie dagen de kraal te komen bezoeken. Maar
+toch moesten zij, om Ayrton niet te lang alleen te laten, hem menigmaal gezelschap gaan houden. Het was bovendien van belang&#8212;in
+verband met het vermoeden, hetwelk Gideon Spilett met den ingenieur deelde&#8212;dat dit gedeelte van het eiland beschermd werd,
+en Ayrton, wanneer hem iets overkwam, niet verzuimen zou de bewoners van het Rotshuis er mede bekend te maken.
+
+</p>
+<p>Maar het geval kon zich voordoen dat de ingenieur er ten spoedigste mede bekend moest gemaakt worden. Zelfs buiten die zaken,
+welke op het geheimzinnige van het eiland Lincoln betrekking hadden, konden er zich andere voordoen, zoodat een spoedige hulp
+der kolonisten van het grootste belang zou wezen, wanneer er bijvoorbeeld een schip voorbijkwam of in het gezicht der westelijke
+kust was, een schipbreuk of een landing van zeeroovers, enz. enz.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith besloot dan ook om de kraal in onmiddellijke verbinding te brengen met het Rotshuis.
+
+</p>
+<p>Het was de 10<sup>de</sup> Januari dat hij dit plan aan zijn vrienden mededeelde.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zoo, zoo, hoe wilt gij dat dan doen, mijnheer Cyrus?&#8221; vroeg Pencroff. &#8220;Denkt ge er misschien aan om een telegraaf te maken?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Juist,&#8221; antwoordde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Een electrische?&#8221; riep Harbert uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;Een electrische,&#8221; antwoordde Cyrus Smith. &#8220;Wij bezitten alle noodige elementen om een batterij te maken, maar moeielijker
+zal het wezen om het ijzerdraad te trekken; maar dat zullen we ook wel klaar spelen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Eerlijk gezegd,&#8221; merkte Pencroff op, &#8220;nu twijfel ik er niet meer aan of eenmaal zal er ook een spoorweg loopen!&#8221;
+<a id="d0e2013"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2013">72</a>]</span></p>
+<p>Zij gingen dus aan het werk, en begonnen met het moeielijkste, dus met het ijzerdraad, want zoo dit mislukte, was het onnoodig
+de batterij en de andere benoodigdheden te vervaardigen. Gelukkig werden hun pogingen met een goeden uitslag bekroond en verkregen
+zij ijzerdraden van veertig &agrave; vijftig voet lengte, die zij gemakkelijk aan elkander konden hechten en tusschen een afstand
+van vijf mijlen spannen, welke de kraal van het Rotshuis scheidde.
+
+</p>
+<p>Slechts eenige dagen hadden zij noodig om dit ten uitvoer te brengen, en zelfs zoodra de machine klaar was, liet Cyrus Smith
+aan zijn vrienden het draadtrekken over en zorgde zelf voor het maken der batterij.
+
+</p>
+<p>Zij moesten een batterij hebben met een onafgebroken stroom. Men weet dat de elementen der tegenwoordige batterijen gewoonlijk
+samengesteld zijn uit kool, zink en koper. Het koper ontbrak den ingenieur geheel, die ondanks zijn vele onderzoekingen geen
+enkel spoor er van op het eiland Lincoln gevonden had; hij moest dit dus vervangen. De kool, dat is te zeggen, die harde stof,
+graphiet geheeten, die men vindt in de gasbuizen, wanneer de steenkool van haar waterdeelen bevrijd is, had men kunnen verkrijgen,
+maar dan zou men bijzondere toestellen daartoe noodig hebben gehad, en dit ware een zware taak geweest.
+
+</p>
+<p>Wat het zink betreft, men herinnert zich dat de kist, welke zij op de kust gevonden hadden, van een deksel van dat metaal
+voorzien was, die hun bij deze gelegenheid zeer goed te stade kwam.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith besloot dus, nadat hij alles ernstig overwogen had, een zeer eenvoudige batterij te maken, welke veel geleek op
+die welke in 1820 door Becquerel werd uitgevonden, en waarin slechts het zink gebruikt werd. Wat de andere zelfstandigheden
+betrof, als salpeterzuur en potasch, dat alles was ter zijner beschikking.
+
+</p>
+<p>Den 6<sup>den</sup> Februari werden de palen opgericht, voorzien van glazen isolators en bestemd om den draad te steunen, die den weg naar de
+kraal volgen moest. Eenige dagen later was de draad gespannen en gereed om met een snelheid van honderd duizend kilometers
+in de seconde den electrischen stroom voort te planten, terwijl de aarde zich belastte hem terug te brengen naar zijn uitgangspunt.
+
+</p>
+<p>Twee batterijen hadden zij gemaakt, de eene voor het Rotshuis en de andere voor de kraal, want de kraal moest in verbinding
+staan met het Rotshuis, maar ook kon het omgekeerde hen van veel nut wezen.
+
+</p>
+<p>Den 12<sup>den</sup> Februari was alles gereed. Dien dag bracht Cyrus Smith den stroom door den draad en vroeg of alles in de kraal in orde was;
+eenige oogenblikken later kwam er een bevestigend antwoord van Ayrton.
+
+</p>
+<p>Pencroff was buiten zich zelf van geluk, en iederen ochtend en <a id="d0e2038"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2038">73</a>]</span>avond zond hij een telegram naar de kraal, waarop hij steeds een antwoord ontving.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p073.jpg" alt="De vogels waren bij duizenden neergestreken. Bladz. 76." width="507" height="720"><p class="figureHead">De vogels waren bij duizenden neergestreken. Bladz. <a href="#d0e2096" class="typeref">76</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Deze wijs van met elkander gemeenschap te hebben, had twee <a id="d0e2050"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2050">74</a>]</span>wezenlijke voordeelen, in de eerste plaats konden zij zich overtuigen dat Ayrton aanwezig was, en in de tweede plaats was
+hij nu niet geheel van hen afgezonderd. Toch liet Cyrus Smith nooit een week voorbijgaan zonder Ayrton te bezoeken, en deze
+kwam van tijd tot tijd in het Rotshuis, waar hem steeds een hartelijke ontvangst wachtte.
+
+</p>
+<p>Het mooie jaargetijde spoedde onder dit drukke werk ten einde. Hun voorraad levensmiddelen groeide met den dag aan en de planten,
+welke zij van het eiland Tabor hadden overgebracht waren zeer weelderig opgekomen. De vlakte het Verre Uitzicht leverde een
+aangenaam schouwspel op. De vierde korenoogst was prachtig en zooals men begrijpen kan, viel het niemand in om de vier honderd
+milliarden graantjes van dien oogst te tellen. Toch kwam Pencroff op de gedachte om dit te doen, maar Cyrus Smith zeide hem,
+dat al telde hij drie honderd graantjes in de minuut, of achttien duizend in het uur, hij toch ruim twee duizend vijf honderd
+jaar noodig zou hebben om zijn telling te volbrengen, en de zeeman besloot dus zijn plan op te geven.
+
+</p>
+<p>In dien tijd was de kleine kolonie zeer gelukkig. Het pluimgedierte vermeerderde zeer en men voedde zich met hetgeen te veel
+was, want men moest het getal tot een zekere hoeveelheid beperken. Er waren reeds een menigte biggen en, zooals men denken
+kan, vergden deze dieren veel tijd aan Nab en Pencroff. De onagga&#8217;s hadden ook twee jongen ter wereld gebracht, die meestal
+door Gideon Spilett en Harbert bereden werden, want de laatste was onder leiding van den reporter een uitstekend ruiter geworden.
+Ook spande men ze voor den wagen, hetzij om hout en steenkolen naar het Rotshuis te brengen, of om de verschillende delfstoffen
+te halen, welke de ingenieur noodig had.
+
+</p>
+<p>Gedurende hun onderzoekingstochten zorgden de kolonisten steeds gewapend te zijn, want dikwijls ontmoetten zij wilde zwijnen
+waartegen zij duchtig moesten strijden.
+
+</p>
+<p>In dien tijd hadden zij ook menigmaal met de tijgerkatten oorlog te voeren. Gideon Spilett had hun een onverzoenlijken haat
+gezworen, en zijn leerling Harbert stond hem altijd dapper ter zijde. Gewapend zooals zij waren, behoefden zij een ontmoeting
+met wilde dieren volstrekt niet te vreezen. De stoutmoedigheid van Harbert was bewonderenswaardig, en de koelbloedigheid van
+den reporter verbazend. Ook versierden eenige prachtige huiden de groote zaal van het Rotshuis, en indien dit zoo voortging,
+zou het ras der jaguars spoedig geheel op het eiland uitgeroeid zijn, en naar dit doel streefden allen.
+
+</p>
+<p>Soms nam de ingenieur deel aan die tochten, welke gewoonlijk in een onbekend oord van het eiland plaats hadden, en welke hij
+dan met aandacht volgde. Andere sporen dan die van dieren zocht hij in de dichtste wouden, maar nooit trof eenig verdacht
+voorwerp <a id="d0e2062"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2062">75</a>]</span>zijn opmerkzaamheid. Noch Top, noch <span id="d0e2064" class="corr" title="Bron: Jub">Jup</span>, die hem vergezelden, verrieden door hun houding dat zij een besef van iets buitengewoons hadden en toch meer dan eens blafte
+de hond aan de opening van den put, dien de ingenieur zonder eenig gevolg onderzocht had. Het was in dien tijd dat Gideon
+Spilett, bijgestaan door Harbert, de schilderachtigste landschappen opnam door middel van zijn photographischen toestel die
+ook in de kist was gevonden, maar dien zij tot nog toe nooit gebruikt hadden.
+
+</p>
+<p>De reporter en zijn medestanders werden dus in weinig tijd volmaakte photografen en zij verkregen de prachtigste gezichten;
+ook hadden zij het geheele overzicht van het eiland op het Verre Uitzicht genomen, waarvan de horizon, door den berg Franklin
+gevormd werd; voorts de monding der Mercy, welke zoo schilderachtig omlijst werd door de hooge rotsen, de open plaats en de
+kraal, waarachter de eerste bergen zich verhieven, de zoo merkwaardige vorm van kaap Klauw en het uiteinde van de Wrakkust.
+Ook vergaten de photografen niet om de portretten van alle bewoners van het eiland, niemand uitgezonderd, te maken.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat vult!&#8221; zeide Pencroff.
+
+</p>
+<p>Den matroos deed het genoegen zijn eigen beeld, zoo getrouw weergegeven, tegen den muur van het Rotshuis te zien hangen, en
+hij stond gaarne daar tegenover stil, zooals hij voor de prachtigste winkels van Broadway zou gedaan hebben. Maar het moet
+gezegd worden, het best gelijkend portret was dat van Jup. De heer Jup had met den meesten ernst geposeerd en zijn beeltenis
+was sprekend!
+
+</p>
+<p>&#8220;Men zou zeggen dat hij op het punt stond een zijner kluchtige sprongen te doen!&#8221; riep Pencroff uit.
+
+</p>
+<p>Als Jup niet tevreden geweest was, moest hij wel zeer moeielijk wezen, maar hij was het en hij beschouwde zijn portret met
+een gevoelvollen blik, die niet geheel vrij was van zekere verwaandheid.
+
+</p>
+<p>Den 21<sup>sten</sup> Maart waren de eerste sneeuwvlokken gevallen. Harbert stond dien ochtend aan het venster en riep:
+
+</p>
+<p>&#8220;Zie eens, het eilandje is met sneeuw bedekt!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Nu reeds sneeuw!&#8221; antwoordde de reporter, en voegde zich bij den knaap.
+
+</p>
+<p>Spoedig kwamen de anderen ook naderbij en zagen dat niet alleen het eilandje, maar het geheele strand beneden het Rotshuis
+met een laag sneeuw bedekt waren.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is sneeuw!&#8221; zeide Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, het heeft er tenminste veel van,&#8221; antwoordde Nab.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar de thermometer wijst acht en vijftig graden!&#8221; merkte Gideon Spilett op.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith uitte bij het zien van deze witte vlakte geen enkel woord, want hij wist niet op welke wijs dit natuurverschijnsel
+in dit jaargetijde en met zulk een temperatuur te verklaren.
+<a id="d0e2096"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2096">76</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Duizend duivels!&#8221; riep Pencroff uit, &#8220;onze planten zullen bevriezen!&#8221;
+
+</p>
+<p>De matroos maakte zich gereed om naar beneden te gaan, maar Jup, die zich tot op den grond liet neerglijden, was hem voor.
+
+</p>
+<p>De aap had echter den grond nog niet aangeraakt, of de geheele sneeuwvlaag vloog in de lucht en verspreidde zich in tallooze
+vlokken, zoodat voor een oogenblik het licht der zon verduisterd werd.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het zijn vogels!&#8221; riep Harbert.
+
+</p>
+<p>Het waren inderdaad een zwerm zeevogels, met prachtig witte veeren. Zij waren bij duizenden op het eilandje en de kust neergestreken,
+en verdwenen spoedig in de verte, de verbaasde kolonisten achter latende, alsof zij van een <i lang="en">dissolving view</i> getuigen waren geweest; alsof de winter door den zomer was opgevolgd, evenals in een toovervoorstelling. Ongelukkig genoeg
+had die verandering zoo plotseling plaats gegrepen, dat noch de reporter, noch de knaap er in slaagden een dezer vogels te
+dooden, waarvan zij onmogelijk het soort konden herkennen.
+
+</p>
+<p>Eenige dagen later, den 26<sup>sten</sup> Maart, was het twee jaar geleden dat de luchtschipbreukelingen op het eiland Lincoln waren geworpen.
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e2115" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">IX.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Herinnering aan het vaderland.&#8212;Kansen der toekomst.&#8212;Plan tot een verkenning.&#8212;Vertrek op 16 April.&#8212;Het schiereiland.&#8212;Hagedis
+in zee gezien.&#8212;Het basalt op de westkust.&#8212;Slecht weer.&#8212;De nacht valt.&#8212;Een nieuw voorval.
+</p>
+</div>
+<p>Reeds twee jaar! En in die twee jaar hadden de kolonisten geen omgang gehad met hun gelijken! Zij wisten niets van hetgeen
+er in de beschaafde wereld plaats had gegrepen, en leefden geheel verlaten op dit eiland alsof zij zich op een der onbekende
+planeten bevonden.
+
+</p>
+<p>Gedurende die twee jaar was er op het eiland geen schip in het gezicht geweest; geen zeil hadden zij kunnen ontdekken. Het
+was duidelijk dat het eiland Lincoln niet in den koers lag die gewoonlijk gevolgd werd, en zelfs dat het geheel onbekend was&#8212;hetgeen
+de kaarten bovendien ook bewezen&#8212;want ofschoon het geen haven bezat, zou zijn water de schepen hebben aangetrokken, die hun
+voorraad daarvan wilden vernieuwen. Maar de zee, die het omringde, was altijd, zoo ver men zien kon, geheel verlaten en de
+kolonisten hadden slechts op zich zelven te rekenen, zoo zij naar hun vaderland mochten willen terugkeeren. Toch bleef hun
+nog een kans over, <a id="d0e2125"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2125">77</a>]</span>en die werd juist in de eerste week van April besproken, toen zij met elkander in het Rotshuis gezeten waren.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij hebben bepaald maar &eacute;&eacute;n middel,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;een enkel slechts waardoor wij het eiland Lincoln kunnen verlaten,
+en dat bestaat hierin: zulk een groot schip te bouwen, dat het gedurende eenige honderden mijlen zee kan <span id="d0e2129" class="corr" title="Bron: bouwen">houwen</span>. Mij dunkt, wanneer men een sloep gemaakt heeft, dat men dan ook een schip klaar zal krijgen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En dat wij wel naar Pomotou kunnen gaan,&#8221; voegde Harbert er bij, &#8220;nu wij eenmaal op het eiland Tabor geweest zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik zeg geen neen,&#8221; antwoordde Pencroff, die altijd een beslissende stem had in de zaken die zijn vak betroffen, &#8220;ik zeg geen
+neen, hoewel het volstrekt niet hetzelfde is om naar een dichtbijzijnde of verafgelegen plaats over te steken! Zoo onze sloep,
+toen wij naar Tabor voeren, door de een of andere windvlaag bedreigd ware geworden, dan wisten wij, dat de haven aan beide
+zijden niet ver verwijderd was; maar om twaalf honderd mijlen af te leggen, dat is geen kleinigheid, en het naaste land is
+toch op zulk een afstand!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar wanneer het nu eens een dringende noodzakelijkheid was, Pencroff, zoudt ge het dan nog niet wagen?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik zal alles ondernemen wat ge maar wilt, mijnheer Spilett,&#8221; antwoordde de matroos, &#8220;en ge weet wel, dat ik nu juist de man
+niet ben, die ergens tegen opziet!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Bedenk ook wel, dat wij op een zeeman m&eacute;er kunnen rekenen,&#8221; merkte Nab op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wie dan?&#8221; vroeg Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ayrton.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is waar,&#8221; antwoordde Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zoo hij er in toestemt om hier te komen,&#8221; zeide Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ei, ei,&#8221; antwoordde de correspondent, &#8220;gelooft ge dan, dat wanneer het jacht van lord Glenarvan op het eiland Tabor was gekomen,
+Ayrton geweigerd zou hebben mede te gaan?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij vergeet, vrienden,&#8221; merkte Cyrus Smith op, &#8220;dat Ayrton gedurende de laatste jaren van zijn verblijf op het eiland krankzinnig
+was. Maar dat is nu de vraag niet. Het komt er op aan, of we ook kunnen rekenen op de terugkomst van het Schotsche vaartuig.
+Daar lord Glenarvan aan Ayrton beloofd heeft, hem van het eiland Tabor te komen halen, wanneer hij meent dat zijn misdaden
+genoeg vergeten zijn, geloof ik wel, dat hij terug zal keeren.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; zeide de reporter, &#8220;en ik voeg er bij, dat hij weldra terug zal wezen, want het is reeds twaalf jaar geleden dat hij
+Ayrton hier achtergelaten heeft.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, ik ben het ook met u eens,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;dat hij zal terugkeeren en wel spoedig ook. Maar waar zal hij ankeren? Op
+het eiland Tabor, en niet op Lincoln.&#8221;
+<a id="d0e2158"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2158">78</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Dat is zooveel te zekerder, daar het eiland Lincoln niet eens op de kaart vermeld is,&#8221; zeide Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Daarom, vrienden, moeten wij de noodige maatregelen nemen,&#8221; was de meening van den ingenieur, &#8220;dat ons verblijf en dat van
+Ayrton op het eiland Lincoln geweten wordt op het eiland Tabor.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeker,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;en niets is gemakkelijker dan om in de hut, die kapitein Grant en Ayrton bewoond hebben,
+een bericht te plaatsen, waar de ligging van ons eiland op aangegeven is, een bericht dat lord Glenarvan of een zijner mannen
+terstond vinden moeten.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is zelfs jammer,&#8221; merkte de matroos op, &#8220;dat wij niet reeds bij ons eerste bezoek, op het eiland Tabor, die voorzorg
+genomen hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En waarom zouden wij dat gedaan hebben?&#8221; vroeg Harbert. &#8220;Wij kenden toen de geschiedenis van Ayrton niet; wij wisten niet
+dat men hem ooit weer zou komen afhalen, en al hadden wij dat alles geweten, het jaargetijde was toch reeds te ver gevorderd
+om toen nog naar Tabor terug te kunnen keeren.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;het was reeds te laat, en wij moeten dien tocht tot het voorjaar uitstellen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar zoo het Schotsche jacht eens in dien tusschentijd kwam?&#8221; vroeg Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is niet waarschijnlijk,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;want lord Glenarvan zal juist den winter niet uitkiezen om zich op
+die uitgestrekte zee&euml;n te wagen. Of hij is reeds op het eiland Tabor geweest in den tijd dat Ayrton zich bij ons bevindt,
+dat is te zeggen, in die vijf maanden en hij is weer vertrokken; of hij komt eerst later en dan is het in de eerste helft
+van October tijds genoeg het eiland Tabor te bezoeken en daar ons bericht te plaatsen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik moet toch bekennen,&#8221; zeide Nab, &#8220;dat het jammer zou wezen als de Duncan eenige maanden geleden zich in deze zee&euml;n bevonden
+had.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik hoop dat het niet gebeurd is,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik geloof,&#8221; sprak Gideon Spilett, &#8220;dat wij in elk geval zullen weten wat ons te doen staat wanneer wij weder op het eiland
+Tabor zijn teruggekeerd, want zoo de Schotten het bezocht hebben, moeten zij noodzakelijk eenig spoor hebben achtergelaten.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is zeer waarschijnlijk,&#8221; antwoordde de ingenieur. &#8220;Dus vrienden, nu wij die kans nog over hebben om naar ons vaderland
+terug te keeren, is het best die geduldig af te wachten, en zoo zij ons ook mocht ontsnapt zijn, dan zullen we verder zien
+wat ons te doen staat.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;In elk geval,&#8221; zeide Pencroff nog, &#8220;wanneer wij op de een of andere wijs het eiland Lincoln verlaten, zal het niet wezen,
+omdat wij het hier slecht hebben!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, Pencroff,&#8221; gaf de ingenieur ten antwoord, &#8220;dan zal het <a id="d0e2187"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2187">79</a>]</span>wezen omdat we verre zijn van alles wat de mensch liefheeft, zijn bloedverwanten, vrienden en geboorteland!&#8221;
+
+</p>
+<p>Nu zij eenmaal hiertoe besloten hadden, was er ook geen sprake meer van om een schip te bouwen dat zich op de golven zou durven
+wagen, en zij hielden zich thans slechts bezig met hun gewone werk daar zij nu een derden winter in het Rotshuis zouden doorbrengen.
+In elk geval kwamen zij overeen dat de sloep gebruikt zou worden om nog, voor het slechte weer inviel, een tocht om het eiland
+te doen. De kust was hun nog niet geheel bekend en de kolonisten konden zich nog maar een onvolledig denkbeeld vormen van
+de west- tot de noordkust; van den mond der Valrivier tot aan de kapen Mandibule, even als van de enge baai, die zich daar
+tusschen uitstrekte als de bek van een haai.
+
+</p>
+<p>Dit plan werd door Pencroff het eerst geopperd, en Cyrus Smith was er zeer mede ingenomen, want hij wilde met eigen oogen
+dat geheele gedeelte van zijn bezitting aanschouwen.
+
+</p>
+<p>Den 16<sup>den</sup> April zou de reis ondernomen worden met de Bonadventure, die geheel tot zulk een tocht werd uitgerust.
+
+</p>
+<p>Ook hadden zij Ayrton met hun plan bekend gemaakt en hem voorgesteld met hen mede te gaan, maar deze wilde liever op het eiland
+blijven; zij besloten dus, dat hij, gedurende hun afwezigheid, met Jup het Rotshuis zou bewonen.
+
+</p>
+<p>Tegen den nacht hadden zij het Voorgebergte bereikt. De passagiers, uitgezonderd Pencroff, sliepen dien nacht, misschien minder
+goed aan boord van de Bonadventure dan in hun slaapkamers in het Rotshuis, maar toch genoten zij eenigen tijd rust.
+
+</p>
+<p>Zij bereikten tegen den middag de zuidkust van het eiland. Cyrus Smith en zijn vrienden stonden verbaasd over de geheel verschillende
+natuur, welke deze kust hun te aanschouwen gaf. In plaats van de weelderige streek, waarin zij zich gevestigd hadden, bevonden
+zij zich hier te midden der meest woeste natuur, van alle zijden omringd door rotsen, die de grilligste vormen vertoonden.
+Sprakeloos stonden zij bij het gezicht dier ontzagwekkende steenmassa, maar zoo allen zwegen, ontzag Top zich toch niet, om
+zijn luid geblaf te doen hooren, dat de duizenden echo&#8217;s van den basaltmuur weerkaatsten. De ingenieur merkte zelfs op dat
+zijn geblaf anders klonk dan gewoonlijk en veel geleek op het geluid dat hij bij de opening van den put hooren liet.
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij hier aan wal gaan,&#8221; zeide hij.
+
+</p>
+<p>Misschien was er in den omtrek een grot die zij moesten onderzoeken. Maar Cyrus Smith zag niets, geen grot, geen enkel hol
+dat tot schuilplaats van een of ander wezen zou kunnen dienen, want de voet der rotsen werd hier door het water bespoeld.
+Spoedig zweeg ook Top en zij staken weder van wal.
+
+</p>
+<p>Toen de avond inviel had de Bonadventure een kleinen inham <a id="d0e2210"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2210">80</a>]</span>der kust bereikt, waar zij het raadzaam achtten den nacht door te brengen.
+
+</p>
+<p>Den anderen ochtend konden zij gemakkelijk de kust bereiken en gingen Gideon Spilett en Harbert eenige uren op jacht. Zij
+keerden met een goeden voorraad gevogelte terug. Top had zijn best gedaan en geen enkel stuk wild was hem ontsnapt, dank zij
+zijn vlugheid en ijver.
+
+</p>
+<p>Ten acht ure &#8217;s morgens stevende de Bonadventure naar de kapen Mandibule; zij hadden den wind achter en een frissche bries
+versnelde haar gang.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het zou mij niet verwonderen,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;zoo er een storm uit het westen kwam opzetten. Gisteren is de zon zeer rood
+ondergegaan en wanneer de zeemeeuwen zoo vliegen, voorspellen zij weinig goeds.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu,&#8221; zeide Cyrus Smith toen, &#8220;laten wij alle zeilen bijzetten en een schuilplaats zoeken in de Haaiengolf. Ik denk dat
+de Bonadventure daar wel veilig zal wezen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Heel goed,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;bovendien is de noordkust ook slechts door kale duinen gevormd die niets bijzonders opleveren.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het zal mij ook niet spijten, om niet alleen den nacht, maar ook den volgenden dag in die baai door te brengen, want die
+is wel de moeite waard nauwkeuriger te worden onderzocht,&#8221; voegde de ingenieur er bij.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik geloof dat wij er wel toe genoodzaakt zullen zijn, of we willen of niet,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;want reeds heeft de horizon
+een dreigend aanzien in het westen. Zie eens hoe de wolken zich daar samenpakken!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;In elk geval hebben we nu een goeden wind om kaap Mandibule te bereiken,&#8221; merkte de reporter op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Een zeer goede wind,&#8221; antwoordde de matroos, &#8220;maar toch om de golf binnen te loopen moeten wij laveeren, en ik wil in die
+onbekende streken goed uitzien.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, want er moeten daar veel klippen zijn, te oordeelen naar de zuidkust bij de Haaiengolf.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Pencroff,&#8221; zeide toen de ingenieur, &#8220;wij verlaten ons op u.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoe laat is het?&#8221; vroeg Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Tien uur,&#8221; antwoordde Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoe ver zijn wij van de kaap verwijderd, mijnheer Cyrus?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ongeveer vijf mijlen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Binnen twee uur zullen wij de kaap bereikt hebben. Ongelukkig hebben wij wind en stroom tegen en zullen wij moeite hebben
+te landen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Te meer,&#8221; zeide Harbert, &#8220;omdat wij nieuwe maan hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Was er maar een vuurbaak op deze kust; dit zou voor ons zeevaarders van grooten dienst zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En ditmaal is er ook geen ingenieur die een vuur op de rots aanlegt<span id="d0e2250" class="corr" title="Bron: ,">.</span>&#8221;
+
+<a id="d0e2253"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2253">81</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p081.jpg" alt="De ingenieur beschouwde het aandachtig. Blz. 87." width="508" height="720"><p class="figureHead">De ingenieur beschouwde het aandachtig. Blz. <a href="#d0e2403" class="typeref">87</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is waar ook, Cyrus,&#8221; riep Spilett uit, &#8220;daar hebben we u nog nooit voor bedankt, want zonder het vuur zouden we niet
+gemakkelijk de kust bereikt hebben.&#8221;
+<a id="d0e2264"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2264">82</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Een vuur?&#8221; vroeg Cyrus Smith, zeer verwonderd over die woorden van den reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wel ja,&#8221; hernam Pencroff, &#8220;zonder die voorzorg, die gij in den nacht van 19 op 20 October genomen hebt, om op het Rotshuis
+een vuur te maken, zouden wij dit niet hebben gezien.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, ja.... dat was een goede inval, dien ik toen gehad heb,&#8221; sprak de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ditmaal zou er niemand zijn om ons dien kleinen dienst te bewijzen, of het moest Ayrton zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, niemand,&#8221; herhaalde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>Eenige oogenblikken daarna toen hij zich op de plecht van het vaartuig met den reporter alleen bevond, fluisterde hij hem
+in het oor:
+
+</p>
+<p>&#8220;Als er &eacute;&eacute;n ding hier op aarde zeker is, Spilett, dan is het dit, dat ik nooit in den nacht van 19 op 20 October een vuur
+heb aangelegd, noch bij het Rotshuis, noch in eenig ander gedeelte van het eiland.&#8221;
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e2279" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">X.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Een nacht op zee.&#8212;De haaiengolf.&#8212;Vertrouwelijk gesprek.&#8212;Toebereidselen voor den winter.&#8212;Vroege winter.&#8212;Groote koude.&#8212;Werk
+binnen &#8217;s huis.&#8212;Na zes maanden.&#8212;Een photographische proef.&#8212;Een onverwachte gebeurtenis.
+</p>
+</div>
+<p>Het gebeurde zooals Pencroff voorzien had, want zijn voorgevoel kon hem niet bedriegen. De wind stak op, en de boot liep met
+een snelheid van veertig &agrave; vijf en veertig mijlen in het uur. Toch kon Pencroff, hoe gaarne hij het ook gewild had, de monding
+der Mercy niet binnenloopen en wachtte dus geduldig den dag af.
+
+</p>
+<p>Gedurende dien nacht hadden Cyrus Smith en Gideon Spilett geen gelegenheid eenige woorden met elkaar te wisselen, en toch
+waren de woorden, die den ingenieur de reporter influisterde, van genoegzaam belang om nogmaals den geheimzinnigen invloed,
+die het eiland Lincoln scheen te beheerschen, te bespreken. Gideon Spilett dacht gedurig aan die onverklaarbare gebeurtenis,
+een vuur op de kust gezien te hebben. Hij had dit vuur bepaald gezien! Zijn vrienden, Harbert en Pencroff hadden het met hem
+aanschouwd! Dat vuur was hun behulpzaam geweest om in dien stikdonkeren nacht de ligging van het eiland te verkennen, en zij
+twijfelden toen niet of het was de hand van den ingenieur die het aangestoken had, <a id="d0e2289"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2289">83</a>]</span>en nu verklaarde Cyrus Smith toch plechtig, dat hij dit niet gedaan had!
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett was voornemens om zoodra de Bonadventure was teruggekeerd, op deze gebeurtenis terug te komen en Cyrus Smith
+aan te sporen om zijn vrienden met deze zonderlinge gebeurtenissen bekend te maken. Misschien zouden zij dan besluiten om
+gemeenschappelijk een volledig onderzoek van het eiland Lincoln in te stellen.
+
+</p>
+<p>Hoe het ook zij, dien avond was er geen vuur op de onbekende plaats zichtbaar, die den ingang van de baai vormde, en het kleine
+vaartuig bleef den geheelen nacht op een afstand van de kust.
+
+</p>
+<p>Bij het aanbreken van den dag waagden zij zich weder op die wateren, welke door die merkwaardige lava-kusten omsloten waren.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat vooral zonderling is,&#8221; merkte Cyrus Smith op, &#8220;is dat de golf gevormd wordt door twee lava-oevers, door den vulkaan uitgeworpen,
+en die door onophoudelijke uitbarstingen zijn opeen gehoopt.&#8221;
+
+</p>
+<p>Tegen vier uur in den middag liet Pencroff de punt van het eilandje links liggen, en liep het kanaal binnen, dat het van de
+kust scheidde, en ten vijf ure liet de Bonadventure het anker vallen bij de monding der Mercy.
+
+</p>
+<p>Drie dagen was het geleden dat de kolonisten hun woning verlaten hadden. Ayrton wachtte hen op het strand en Jup liep hen
+tegemoet, terwijl hij een zacht gebrom liet hooren dat zijn blijdschap te kennen moest geven.
+
+</p>
+<p>Zij hadden dus de geheele kust van het eiland onderzocht, maar niets verdachts had hun aandacht getroffen. Zoo een geheimzinnig
+wezen er zich op bevond, kon het slechts in die ondoordringbare wouden wezen van het Slangen-schiereiland; tot zoover hadden
+de kolonisten hun onderzoek nog niet uitgestrekt.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett onderhield zich hierover met den ingenieur, en er werd besloten dat zij ook de aandacht van hun metgezellen
+zouden vestigen op die vreemde voorvallen die nu en dan op het eiland plaats grepen, en waarvan het laatste vooral een der
+onverklaarbaarste was.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith kon niet nalaten, toen zij het onderwerp weder bespraken dat een vuur door een onbekende hand zou zijn aangestoken,
+voor de twintigste maal tot den reporter te herhalen:
+
+</p>
+<p>&#8220;Hebt ge inderdaad dat vuur gezien? Was het geen uitwerping van een vulkaan, of een meteoor?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, Cyrus,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;het was een vuur door een menschenhand aangestoken. Vraag het Pencroff en Harbert.
+Zij hebben het gezien evenals ik, en zullen mijn woorden bevestigen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith besloot eindelijk eenige dagen later, den 25<sup>sten</sup> April, toen allen in de zaal van het Rotshuis bijeen waren, het woord op te nemen:
+
+</p>
+<p>&#8220;Vrienden,&#8221; zeide hij, &#8220;ik moet uw aandacht vestigen op eenige feiten die hier op het eiland hebben plaats gegrepen, en waarover
+<a id="d0e2320"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2320">84</a>]</span>ik gaarne uw oordeel zou vernemen. Die feiten zijn om zoo te zeggen bovennatuurlijk....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Bovennatuurlijk!&#8221; riep de matroos uit en blies een breede wolk rook uit. &#8220;Zou het kunnen zijn, dat ons eiland bovennatuurlijk
+is?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen Pencroff, maar wel geheimzinnig,&#8221; gaf de ingenieur ten antwoord; &#8220;zoo gij ons ten minste geen verklaring kunt geven
+van datgene, waarvan Spilett en ik ons geen denkbeeld kunnen vormen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Spreek, mijnheer Cyrus,&#8221; antwoordde de matroos.
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu, hebt gij het dan begrepen,&#8221; zeide toen de ingenieur, &#8220;hoe het gebeurd is, dat ik na in zee gevallen te zijn, een vierde
+mijl landwaarts in ben teruggevonden, en dat zonder dat ik eenig bewustzijn van mijn verplaatsing heb gehad?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zoo gij ten minste niet buiten kennis waart....&#8221; zeide Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is niet denkbaar,&#8221; antwoordde de ingenieur. &#8220;Maar laten wij verder gaan. Hebt gij begrepen hoe Top uw schuilplaats heeft
+ontdekt, op vijf mijl afstands van de grot waarin ik lag?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het instinct van een hond....&#8221; antwoordde Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Een zonderling instinct!&#8221; merkte de reporter op, &#8220;daar, ondanks regen en wind, Top dien nacht droog in de schoorsteenen aankwam!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij ook dit onderwerp verder onaangeroerd. Hebt gij begrepen hoe onze hond zoo zonderling uit het meer werd geworpen,
+na dien strijd met de zeekoe?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, niet goed, dat erken ik,&#8221; antwoordde Pencroff, en de wond die de koe in de zijde vertoonde, had den schijn alsof zij
+met een scherp wapen was toegebracht en dat begrijp ik nog veel minder.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Nog iets,&#8221; hernam Cyrus Smith. &#8220;Hebt gij begrepen, beste vrienden, hoe dat hageltje in het lichaam van het konijn gekomen
+is, zonder dat wij eenig spoor van een schipbreuk gevonden hebben; hoe die flesch, waarin die documenten lagen, ons juist
+bijtijds in handen is gekomen; hoe onze boot, nadat zij zich van haar touwen had losgerukt op het goede oogenblik de Mercy
+afzakte; hoe na de bestorming der apen, de ladder op een geschikt oogenblik weder boven uit het Rotshuis kwam, en eindelijk
+hoe het bericht dat Ayrton beweert nooit geschreven te hebben, in onze handen is gevallen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith noemde ze allen op, zonder een enkel te vergeten van de feiten die op het eiland hadden plaats gegrepen. Harbert,
+Pencroff en Nab zagen elkaar aan, en wisten niet wat te antwoorden, want de reeks dezer gebeurtenissen, voor de eerste maal
+aldus gerangschikt, verbaasde hen in de hoogste mate.
+
+</p>
+<p>&#8220;Op mijn woord,&#8221; zeide Pencroff eindelijk, &#8220;gij hebt gelijk, mijnheer Cyrus, en het is moeielijk die zaken te verklaren.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu, mijn vrienden,&#8221; hernam de ingenieur, &#8220;er is nog een derde feit bijgekomen, en dat is niet minder onverklaarbaar.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welk dan, mijnheer Cyrus?&#8221; vroeg Harbert levendig.
+
+</p>
+<p>&#8220;Toen gij van het eiland Tabor terug zijt gekomen, Pencroff,&#8221; <a id="d0e2354"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2354">85</a>]</span>zeide de ingenieur, &#8220;hebt ge een vuur op het eiland Lincoln gezien?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeker,&#8221; antwoordde de matroos.
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij zijt vast overtuigd het gezien te hebben?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Even zeker als ik u nu zie.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij ook, Harbert?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wel, mijnheer Cyrus!&#8221; riep Harbert uit, &#8220;het vuur schitterde als een ster in haar volle pracht.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar was het geen ster?&#8221; vroeg de ingenieur dringend.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;want het was een bewolkte hemel, en een ster zou in elk geval niet zoo laag kunnen staan. Maar
+mijnheer Spilett heeft het evenals wij gezien en kan onze woorden bevestigen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik voeg er bij,&#8221; zeide de reporter, &#8220;dat het een helder vuur was en dat electrieke stralen wierp.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja juist....&#8221; riep Harbert, &#8220;en het was boven het Rotshuis.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu, mijne vrienden,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;in dien nacht van 19 op 20 October hebben noch Nab, noch ik een vuur op
+de kust aangelegd.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hebt gij niet?....&#8221; riep Pencroff uit, ten toppunt van verbazing, zoodat hij zelfs den zin niet kon voleinden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij hebben het Rotshuis niet verlaten,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;en zoo gij een vuur op de kust gezien hebt, dan heeft een
+andere hand dan de onze het aangestoken!&#8221;
+
+</p>
+<p>Pencroff, Harbert en Nab stonden hierover versteld. Het kon geen verbeelding geweest zijn, en zeer zeker hadden zij in dien
+nacht van 19 en 20 October een vuur gezien.
+
+</p>
+<p>Ja, zij moesten het wel erkennen dat er een geheim bestond! Een onverklaarbare invloed, die de kolonisten zeer gunstig was,
+maar die in de hoogste mate hun nieuwsgierigheid opwekte, beheerschte het eiland Lincoln. Was er dan eenig wezen verborgen
+in de meest afgelegen schuilplaatsen? Dit moesten zij weten, het mocht kosten wat het wilde.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith herinnerde ook zijn vrienden aan het zonderlinge gedrag van Top en Jup, toen zij bij de opening van den put kwamen,
+die het Rotshuis in gemeenschap brengt met de zee, en deelde hun mede dat hij dien put onderzocht had, maar niets verdachts
+had ontdekt. Zij eindigden met het voornemen om het geheele eiland weer te onderzoeken, zoodra het goede seizoen was aangebroken.
+
+</p>
+<p>Pencroff was dien dag telkens in gepeins verzonken. Het eiland dat hij dacht met zijn vrienden te bezitten, scheen hem niet
+meer geheel te behooren en het was of hij het met een ander moest deelen, aan wien hij, of hij wilde of niet, zich onderworpen
+moest gevoelen. Nab en hij spraken menigmaal over die onverklaarbare dingen; beiden geloofden gaarne aan wonderen, en aarzelden
+dus niet lang om te verklaren dat het eiland door een bovennatuurlijke macht beheerscht werd.
+<a id="d0e2388"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2388">86</a>]</span></p>
+<p>Het slechte weer brak met de maand Mei aan&#8212;die de Novembermaand in het noorden is. Het scheen een strenge en lange winter
+te zullen worden. Zij begonnen dan ook spoedig met hun winter-arbeid.
+
+</p>
+<p>De kolonisten waren echter op dien winter voorbereid, hoe streng hij ook wezen mocht. Het ontbrak hun niet aan vilten kleeren
+en de schapen hadden hen van de noodige wol voorzien, waarvan zij warme kleeren konden vervaardigen. Het spreekt van zelf,
+dat zij ook Ayrton niet vergeten hadden. Cyrus Smith bood hem aan om het koude jaargetij in het Rotshuis te komen doorbrengen,
+waar hij een beter verblijf zou vinden dan in de kraal, en Ayrton beloofde dit te doen, zoodra zijn werk in de kraal zou zijn
+afgeloopen.
+
+</p>
+<p>Hij kwam die belofte dan ook spoedig na. Sedert dien tijd maakte Ayrton een deel van het gezin uit en was hij hun in vele
+opzichten behulpzaam; maar hij bleef altijd onderworpen en somber en nam nooit deel aan de kleine genoegens die de kolonisten
+zich verschaften.
+
+</p>
+<p>Het grootste gedeelte van dien derden winter, welken zij op het eiland Lincoln doorbrachten, sleten de kolonisten in het Rotshuis.
+Er waren hevige stormen en regenbuien, die de rotsen deden schudden op hun grondvesten. Gedurende dien tijd waagden zich tot
+tweemaal toe een paar jaguars en andere viervoetige dieren tot aan de grens der bergvlakte, en het was altijd te vreezen,
+dat de vlugsten en de moedigsten, door den honger gedreven, de gracht zouden oversteken, die bovendien, wanneer zij bevroren
+was, hun een gemakkelijken overtocht zou aanbieden. De planten en huisdieren zouden, zonder hun goede zorg, dan ook veel kans
+geloopen hebben geheel vernield te worden, en dikwijls moesten zij een schot lossen om die gevaarlijke bezoekers op een eerbiedigen
+afstand te houden.
+
+</p>
+<p>Aan werk ontbrak het den kolonisten overigens niet, want behalve hetgeen zij buiten te verrichten hadden, leverde het meubelen
+van het Rotshuis hun een voortdurenden arbeid op.
+
+</p>
+<p>Het jagen werd gedurende de vier strenge wintermaanden niet vergeten. Maar het Rotshuis had weinig van die koude te lijden,
+evenals de kraal, daar beiden niet zoo open lagen als de vlakte en voor een groot gedeelte door den berg Franklin beschut
+werden. Er werd daar dus weinig schade aangericht en de vlugge hand van Ayrton was voldoende om alles weder te herstellen,
+toen hij in de tweede helft van October eenige dagen in de kraal ging doorbrengen.
+
+</p>
+<p>Gedurende dien winter had er geen enkel onverklaarbaar feit plaats. Niets vreemds gebeurde er, hoewel Pencroff en Nab er op
+uit waren om aan de meest onbeteekenende zaak een geheimzinnig tintje te geven. Top en Jup dwaalden niet meer om den put en
+gaven ook geen enkel bewijs van ongerustheid. Het scheen dus, dat <a id="d0e2403"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2403">87</a>]</span>er een einde was gekomen aan die bovennatuurlijke voorvallen, hoewel zij &#8217;s avonds, wanneer ze allen in het Rotshuis vereenigd
+waren, nog menigmaal er over spraken, en het hun plan nog altijd was om het eiland in zijn meest afgelegen gedeelten weer
+te onderzoeken. Maar een zeer gewichtige gebeurtenis, die noodlottige gevolgen kon hebben, deed alle plannen van Cyrus Smith
+en zijn vrienden plotseling in duigen vallen.
+
+</p>
+<p>Men was in de maand October. Spoedig zou het goede jaargetij weer aanbreken. Men herinnert zich dat Gideon Spilett en Harbert
+dikwijls een photographie genomen hadden van verschillende punten van het eiland Lincoln. Het was den 17<sup>den</sup> October, en tegen drie uur &#8217;s middags kwam Harbert op het denkbeeld, daar het zulk een heldere hemel was, een photographie
+van de Uniebaai te gaan nemen, die tegenover de vlakte het Verre Uitzicht lag, van kaap Mandibule tot kaap Klauw.
+
+</p>
+<p>Hij plaatste zijn toestel aan een der vensters van de groote zaal in het Rotshuis, zoodat het strand en de baai vlak voor
+hem lagen. Harbert ging hiermede zooals gewoonlijk te werk, en toen hij zijn negatief had verkregen, ging hij dit fixeeren
+door middel van de chemische stoffen, welke in een donker vertrek van het Rotshuis bewaard werden. Toen hij weder in het licht
+kwam, bezag hij het aandachtig. Harbert ontdekte op zijn beeld een bijna onzichtbaar vlekje aan den horizon der zee. Hij beproefde
+dit uit te wisschen, maar slaagde daarin niet.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeker zit het in het glas,&#8221; dacht hij.
+
+</p>
+<p>Hij wilde toen door een lens zien, wat er aan het glas faalde.
+
+</p>
+<p>Maar nauwelijks had hij het bekeken of hij uitte een kreet en liet bijna de photographie uit zijn handen vallen.
+
+</p>
+<p>Terstond snelde hij naar de kamer van Cyrus Smith, liet hem zijn photographie door de lens zien, en wees hem het vlekje.
+
+</p>
+<p>De ingenieur beschouwde het aandachtig; daarop greep hij zijn verrekijker en snelde naar het venster.
+
+</p>
+<p>Nadat hij langzaam met zijn verrekijker den geheelen horizon was afgeloopen, hield hij hem eindelijk bij dat punt stil en
+uitte slechts &eacute;&eacute;n woord: &#8220;Een schip!&#8221;
+
+</p>
+<p>En inderdaad een schip was in het gezicht van het eiland Lincoln.
+
+
+<a id="d0e2426"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2426">88</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="d0e2427" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XI.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Verloren of gered.&#8212;Ayrton ontboden.&#8212;Gewichtig onderhoud.&#8212;Het is de Duncan niet.&#8212;Een verdacht vaartuig.&#8212;Voorzorgen.&#8212;Het schip
+nadert.&#8212;Een kanonschot.&#8212;De brik laat het anker vallen.&#8212;De nacht breekt aan.
+</p>
+</div>
+<p>Het was twee en een half jaar geleden dat de luchtschipbreukelingen op het eiland Lincoln waren geworpen en tot nog toe hadden
+zij niets van de beschaafde wereld gehoord. Eens had de reporter gepoogd om eenige gemeenschap aan te knoopen, door aan een
+vogel het papier toe te vertrouwen, dat het verhaal van hun toestand bevatte; maar dit was een zeer gewaagd middel, waarop
+zij toch niet konden rekenen. Ayrton alleen, en in welke omstandigheden weet men, had zich bij de kleine kolonie gevoegd.
+En dien dag nu&#8212;den 17<sup>den</sup> October&#8212;waren onverwachts andere menschen in het gezicht van het eiland, op die zee, die tot nog toe altijd verlaten was
+geweest!
+
+</p>
+<p>Zij konden er niet meer aan twijfelen! Er lag daar een schip! Maar zou het voorbijgaan of het anker laten vallen. Binnen weinige
+uren zouden de kolonisten weten wat hun te doen stond.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en Harbert riepen terstond Gideon Spilett, <span id="d0e2442" class="corr" title="Bron: Pencroft">Pencroff</span> en Nab in de groote zaal van het Rotshuis, en stelden hen op de hoogte van het gebeurde. Pencroff greep den verrekijker,
+doorliep den geheelen horizon, hield hem op het aangeduide punt stil, dat is te zeggen, daar waar het vlekje op de photographie
+zichtbaar was, en riep:
+
+</p>
+<p>&#8220;Duizend duivels! Het is een schip!&#8221; Hij zeide dit op een toon, die zijn groote vreugde verried.
+
+</p>
+<p>&#8220;Komt het hierheen?&#8221; vroeg Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik kan het nog niet met zekerheid zeggen,&#8221; gaf Pencroff ten antwoord; &#8220;want alleen zijn mast is pas zichtbaar, en men ziet
+niets van den romp.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat moeten wij doen?&#8221; vroeg de knaap.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wachten,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>Eenige oogenblikken heerschte er een diepe stilte in de zaal; allen waren met hun eigen gedachten, aandoeningen, vrees en
+hoop, die uit deze gebeurtenis moesten voortspruiten, te zeer vervuld; het was het gewichtigste voorval dat sedert hun verblijf
+op het eiland Lincoln had plaats gegrepen.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p089.jpg" alt="&#8220;Waarlijk, het is een schip.&#8221; Blz. 92." width="510" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Waarlijk, het is een schip.&#8221; Blz. <a href="#d0e2532" class="typeref">92</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>De kolonisten bevonden zich niet in dien toestand, waarmede schipbreukelingen welke op een onvruchtbaar eiland geworpen zijn,
+te kampen hebben, en die hun ellendig bestaan betwisten aan een woeste natuur en voortdurend gekweld worden door de behoefte
+om de bewoonde landen terug te zien. Pencroff en Nab vooral, die zich hier zoo gelukkig en rijk gevoelden, zouden niet dan
+met spijt <a id="d0e2467"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2467">89</a>]</span>het eiland verlaten. Zij waren gewend aan dit nieuwe leven, te midden van het grondgebied dat, als het ware door hun eigen
+verstand, gevormd was geworden! Maar in elk geval bracht dit schip hun toch <a id="d0e2469"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2469">90</a>]</span>eenig nieuws van het vasteland; misschien was het een deel van hun vaderland, dat hun hier tegemoet kwam! Het bracht hun menschen
+als zij, en men kan begrijpen dat hun hart, bij het gezicht hiervan, van genot sidderde!
+
+</p>
+<p>Van tijd tot tijd ging Pencroff met den verrekijker voor het venster staan. Hij beschouwde dan met aandacht het schip, dat
+twintig mijlen oostwaarts van hen verwijderd was. De kolonisten hadden dus nog geen enkel middel om de opvarenden met hun
+verblijf bekend te maken. Een vlag zouden zij niet bespeuren; een geweerschot zou niet gehoord worden, en een vuur zouden
+zij niet zien.
+
+</p>
+<p>Toch kon het eiland met zijn berg Franklin niet aan de bemanning ontgaan zijn. Maar waarom zou het schip hier ankeren? Was
+het niet het toeval dat hen in dit gedeelte van den Stillen Oceaan bracht? Geen enkele kaart toch gewaagde in deze streek
+van een land, behalve het eiland Tabor, dat zelfs buiten de richting der scheepvaart in den <span id="d0e2475" class="corr" title="Bron: Polinesischen">Polynesischen</span> Archipel lag. Op deze vraag die een ieder aan zichzelven deed, gaf Harbert plotseling het antwoord:
+
+</p>
+<p>&#8220;Zou het de Duncan niet wezen?&#8221;
+
+</p>
+<p>De Duncan, men zal het zich herinneren, was het jacht van lord Glenarvan, die Ayrton op het eilandje had achtergelaten en
+die hem nu misschien kwam afhalen. Het eilandje was nu zoover niet van het eiland Lincoln verwijderd, dat een schip, welks
+koers daarheen was, niet in het gezicht kon komen van het andere eiland. Honderd vijftig mijlen slechts was het in de lengte
+verwijderd en vijf en zeventig mijlen in de breedte.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij moeten Ayrton waarschuwen,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;en hem onmiddellijk hier laten komen. Hij alleen kan ons zeggen of
+het de Duncan is.&#8221;
+
+</p>
+<p>Dit was ook de meening der overigen, en de reporter ging naar de telegraaf, en zond het volgende telegram:
+
+</p>
+<p>&#8220;Kom terstond!&#8221;
+
+</p>
+<p>Eenige oogenblikken later kreeg hij het antwoord:
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik kom.&#8221;
+
+</p>
+<p>Nu gingen de kolonisten weder voort met het schip gade te slaan.
+
+</p>
+<p>&#8220;Als het de Duncan is,&#8221; zeide Harbert, &#8220;zal Ayrton haar terstond herkennen, daar hij eenigen tijd aan boord geweest is.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En zoo hij haar herkent,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;dan zal dat een hevige aandoening bij hem opwekken.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; zeide Cyrus Smith, &#8220;maar thans is Ayrton waardig om weder aan boord van de Duncan te komen, en ik hoop dat &#8217;t het jacht
+van lord Glenarvan wezen zal; want elk ander schip zou mij verdacht toeschijnen! Deze zee&euml;n worden weinig bezocht, en ik vrees
+altijd nog dat ons eiland door maleische zeeroovers overvallen zal worden.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij zouden het verdedigen!&#8221; riep Harbert uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeker, beste jongen,&#8221; antwoordde de ingenieur glimlachend, <a id="d0e2504"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2504">91</a>]</span>&#8220;maar beter is het, wanneer we het niet behoeven te verdedigen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Een eenvoudige opmerking,&#8221; zeide Gideon Spilett. &#8220;Het eiland Lincoln is aan de zeelieden niet bekend, daar het zelfs niet
+op de laatste kaarten is aangegeven. Vindt gij dus niet, Cyrus, dat dit juist een reden is dat een schip, zich zoo plotseling
+in het gezicht bevindende van een nieuw land, dit eerder zal bezoeken, dan ontvluchten?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeker,&#8221; antwoordde Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik geloof het ook,&#8221; zeide Cyrus Smith. &#8220;Men kan zelfs beweren dat het de plicht van een kapitein is om elk land, dat nog
+niet bekend is, te bezoeken, en het eiland Lincoln bevindt zich in dat geval.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu,&#8221; zeide Pencroff toen, &#8220;dat dit schip hier zijn anker late vallen, maar wat zullen wij dan doen?&#8221;
+
+</p>
+<p>Die vraag bleef eerst onbeantwoord. Maar toen antwoordde Cyrus Smith, nadat hij een oogenblik had nagedacht, op zijn gewonen
+kalmen toon:
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat wij doen zullen, mijn vrienden, is dit: Wij zullen onze tegenwoordigheid melden, aan boord gaan en het eiland verlaten,
+nadat wij er bezit van hebben genomen in naam der Vereenigde Staten. Daarop zullen wij, met ieder die ons volgen wil, terugkeeren
+om het te koloniseeren, en wij zullen de amerikaansche Republiek deze nuttige haven in dit gedeelte van den Stillen Oceaan
+bezorgen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoezee!&#8221; riep Pencroff, &#8220;en het is geen klein geschenk dat wij ons land geven! De kolonisatie is bijna geheel voltooid; aan
+elk gedeelte van het eiland hebben wij reeds een naam gegeven; er is een haven, een waterleiding, wegen, een telegraaflijn,
+een timmerwerf en een gasfabriek; er is dus niets anders te doen, dan het eiland Lincoln op de kaarten te teekenen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar zoo anderen het gedurende onze afwezigheid in bezit nemen,&#8221; merkte Gideon Spilett op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Duizend duivels,&#8221; riep de matroos uit, &#8220;liever blijf ik dan hier geheel alleen om het te bewaren; zoo waar ik Pencroff heet,
+zal men het mij niet ontrooven, zoo min als mijn horloge.&#8221;
+
+</p>
+<p>Een uur lang was het hun onmogelijk te zeggen of het schip zijn koers al dan niet naar het eiland richtte. Wel was het naderbij
+gekomen, maar onder welke vlag voer het? Dat kon Pencroff niet ontdekken. Maar daar de wind uit het noordoosten woei, was
+het wel waarschijnlijk dat het schip over stuurboord lag; de wind was bovendien zoo, dat het schip het land kon naderen, zonder
+het nog te zien, en met zulk een kalme zee bestond niet het minste gevaar om te ankeren, hoewel de diepte der zee nog niet
+op de kaarten aangegeven was.
+
+</p>
+<p>Tegen vier uur&#8212;een uur nadat zij geseind hadden&#8212;kwam Ayrton in het Rotshuis. Hij trad de zaal binnen, met de woorden:
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik ben tot uw orders, mijne heeren!&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith stak hem, zooals altijd, de hand toe en geleidde hem naar het venster.
+<a id="d0e2532"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2532">92</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Ayrton,&#8221; zeide hij, &#8220;wij lieten u hier komen, omdat we een zeer ernstig onderwerp te bespreken hadden. Er is een schip in
+het gezicht.&#8221;
+
+</p>
+<p>Een oogenblik verbleekte Ayrton en sloot hij zijn oogen. Daarop keek hij uit het venster; doorliep den horizon, maar hij zag
+niets.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neem den verrekijker,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;en let dan goed op, Ayrton, want het zou mogelijk kunnen wezen dat het de Duncan
+was, die in deze zee&euml;n gekomen is om u weder naar uw vaderland te brengen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;De Duncan,&#8221; mompelde Ayrton, &#8220;nu reeds!&#8221;
+
+</p>
+<p>De laatste woorden ontsnapten hem onwillekeurig, en Ayrton liet het hoofd in de handen zakken.
+
+</p>
+<p>Twaalf jaar op een verlaten eiland te hebben doorgebracht, schenen hem dus nog geen voldoend tijdsverloop toe? De berouwvolle
+misdadiger scheen zich dus nog geen vergiffenis waardig te keuren, zoo min in zijn eigen oogen, als in die van anderen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen,&#8221; zeide hij, &#8220;neen! het kan de Duncan niet zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zie goed, Ayrton,&#8221; zeide toen de ingenieur, &#8220;want het is van het hoogste belang dat wij weten, waaraan we ons te houden hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>Ayrton nam den verrekijker en hield hem in de aangewezen richting. Eenige oogenblikken beschouwde hij roerloos den horizon,
+zonder een woord te uiten. Daarop antwoordde hij:
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarlijk, het is een schip; maar ik geloof niet dat het de Duncan is.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarom zou zij het niet wezen?&#8221; vroeg Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Omdat de Duncan een stoomjacht is, en ik volstrekt geen rook bespeur, noch boven noch in den omtrek van het schip.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Misschien voert het thans enkel zeilen?&#8221; merkte Pencroff op. &#8220;De wind is goed naar het schijnt voor de richting, die het
+schip volgen wil, en het heeft er belang bij, dunkt me, zijn kolen te sparen, daar het zoover van elk land verwijderd is.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is mogelijk dat ge gelijk hebt, Pencroff,&#8221; antwoordde Ayrton, &#8220;en dat het schip zijn vuren heeft gebluscht. Laten wij
+dus wachten tot het de kust genaderd is, en spoedig zullen wij dan weten waaraan wij ons te houden hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>Bij deze woorden ging Ayrton in een hoek der zaal zitten, zonder verder een woord te uiten. De kolonisten spraken nog een
+tijd lang over het onbekende schip, maar Ayrton nam aan het gesprek geen deel.
+
+</p>
+<p>Allen bevonden zich in een toestand, waarin zij onmogelijk tot werken geschikt zouden zijn. Gideon Spilett en Pencroff waren
+bijzonder zenuwachtig, zij liepen heen en weer en konden onmogelijk op dezelfde plaats blijven. Harbert kon zijn nieuwsgierigheid
+niet beheerschen. Nab alleen behield zijn gewone kalmte. Was zijn vaderland niet daar, waar zijn meester was? Wat den ingenieur
+betrof, deze was in gepeins verzonken en in zijn binnenste was hij meer met vrees, dan met hoop vervuld.
+
+</p>
+<p>Het schip was in dien tusschentijd het eiland een weinig genaderd. <a id="d0e2567"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2567">93</a>]</span>Met behulp van den verrekijker was het hun mogelijk geweest te ontdekken dat het een koopvaardijschip was, en niet een van
+die maleische prauwen welke de zeeroovers uitrusten wanneer zij den Stillen Oceaan bevaren. Het was dus te voorzien dat de
+vrees van den ingenieur niet verwezenlijkt zou worden, en dat de komst van een schip bij het eiland Lincoln geen gevaar voor
+hen zou opleveren. Pencroff was, nadat hij nogmaals den horizon aandachtig had gadegeslagen, van oordeel dat het een brik
+was en dat het rechtstreeks op de kust aankwam, hetgeen door Ayrton ook bevestigd werd.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat zullen wij doen wanneer de avond invalt?&#8221; vroeg Gideon Spilett. &#8220;Zullen wij een vuur aansteken zoodat men met onze tegenwoordigheid
+op deze kust bekend worde?&#8221;
+
+</p>
+<p>Dit was een gewichtige vraag, en toch, hoewel de ingenieur altijd nog van zijn voorgevoel geen afstand had kunnen doen, werd
+deze vraag bevestigend beantwoord. Gedurende den nacht kon het schip verdwijnen, voor altijd zich verwijderen, en wanneer
+dit gebeurde, zou er dan ooit weer een ander in de nabijheid van Lincoln komen? Maar wie kon voorzien wat de toekomst hun
+nog zou opleveren?
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; zeide de reporter, &#8220;wij moeten dat schip laten weten, op welke wijs ook, dat het eiland bewoond is. Wanneer we die goede
+gelegenheid thans voorbij lieten gaan, zouden we ons misschien veel verdriet berokkenen!&#8221;
+
+</p>
+<p>Er werd dus besloten dat Nab en Pencroff naar de Ballonhaven zouden gaan, en zoodra de nacht was aangebroken een groot vuur
+zouden aanleggen, dat ongetwijfeld de aandacht der bemanning van de brik moest trekken.
+
+</p>
+<p>Maar op het oogenblik dat Nab en de matroos op het punt stonden het Rotshuis te verlaten, veranderde het schip zijn koers
+en maakte zich gereed de Uniebaai binnen te loopen. De brik was een goede zeiler, want zij naderde snel. Pencroff en Nab zagen
+dus van hun vertrek af, en overhandigden den verrekijker aan Ayrton, zoodat hij zich terstond kon overtuigen of het al dan
+niet de Duncan was. Het schotsche jacht was ook als brik getuigd. De vraag was nu, of zich tusschen de twee masten van het
+schip, dat nog slechts twee mijlen verwijderd was, een schoorsteen verhief.
+
+</p>
+<p>De horizon was nog helder. Zij konden dus alles gemakkelijk onderscheiden, en Ayrton legde spoedig zijn verrekijker neer met
+de woorden:
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is de Duncan niet! Zij kon het niet wezen!....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Een half uur later zullen we weten welk schip het dan is,&#8221; antwoordde de reporter. &#8220;Bovendien is het zeer waarschijnlijk,
+dat de kapitein van plan is hier te ankeren, en dus zoo niet van daag, zullen wij morgen toch met hem kennis maken.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het doet er niet toe!&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Het is beter dat wij weten <a id="d0e2587"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2587">94</a>]</span>met wien we te doen hebben, en ik wil gaarne weten, onder welke vlag het vaart!&#8221;
+
+</p>
+<p>Zoo pratende, hield de matroos steeds zijn verrekijker op het schip gericht.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is geen amerikaansche vlag,&#8221; zeide Pencroff van tijd tot tijd, &#8220;noch een engelsche, want het rood zouden wij gemakkelijk
+kunnen onderscheiden, noch zijn het de fransche of duitsche kleuren en evenmin is het de witte vlag der Russen, noch de gele
+der Spanjaarden.... Men zou zeggen dat het &eacute;&eacute;n kleur is.... Laat eens zien.... in deze zee&euml;n.... wat zou het dan wezen?....
+de chilische vlag?.... maar die is driekleurig.... braziliaansche?.... die is groen.... japaneesche? die is wit met een roode
+schijf.... terwijl deze....&#8221;
+
+</p>
+<p>Op dit oogenblik deed een koeltje de onbekende vlag uitwaaien.
+
+</p>
+<p>Ayrton greep den verrekijker dien de matroos had nedergelegd, keek er door en sprak toen op somberen toon:
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is de zwarte vlag!&#8221;
+
+</p>
+<p>Inderdaad woei deze doodsche kleur boven de brik, en men kon nu met alle recht zeggen dat het een verdacht schip was. De ingenieur
+was dus in zijn voorgevoel niet bedrogen. Was het een schip met zeeroovers? Wat kwam dit op de kust van het eiland Lincoln
+zoeken? Zag het daarin een onbekend land, dat zeer goed tot bewaarplaats van hun gestolen goederen kon dienen? Kwam men hier
+gedurende de wintermaanden een schuilplaats zoeken? Was dus die bezitting der kolonisten bestemd om een schandelijk toevluchtsoord
+te worden&#8212;een soort van hoofdplaats&#8212;der zeeroovers van den Stillen Oceaan?
+
+</p>
+<p>Al deze gedachten maakten zich van de kolonisten meester. Er viel niet meer aan te twijfelen, daar zij de vlag geheschen hadden.
+Het was die der zeeschuimers! Het was die, welke de Duncan zou gevoerd hebben, zoo de misdadigers in hun slechte plannen waren
+geslaagd!
+
+</p>
+<p>Zij verloren geen tijd met hierover te praten.
+
+</p>
+<p>&#8220;Vrienden,&#8221; zeide Cyrus Smith, &#8220;misschien wil dit schip slechts de kust van het eiland verkennen? Misschien zal de bemanning
+niet aan wal gaan? Dat is de eenigste kans. Hoe het ook zij, wij moeten alles beproeven om onze tegenwoordigheid te verbergen.
+De molen, welke op het Verre Uitzicht staat, is te gemakkelijk te bespeuren. Laten Ayrton en Nab de wieken er af nemen. Laten
+wij ook de vensters van het Rotshuis met takkenbossen verbergen. Laten alle vuren worden uitgedoofd. Dat niets de tegenwoordigheid
+van den mensch verrade!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En ons vaartuig?&#8221; vroeg Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;O,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;dat ligt goed in de Ballonhaven bezorgd, en ik twijfel er aan of de roovers het ooit kunnen vinden.&#8221;
+
+</p>
+<p>De bevelen van den ingenieur werden onmiddellijk ten uitvoer gebracht. Nab en Ayrton begaven zich naar de vlakte en namen
+daar de noodige maatregelen, opdat hun verblijf niet zou ontdekt <a id="d0e2613"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2613">95</a>]</span>kunnen worden. Terwijl zij hiermede bezig waren, gingen hun metgezellen naar den zoom van het boomkruipersbosch en brachten
+vandaar een aantal slingerplanten en takken mede, die voorloopig hun verblijfplaats moesten verbergen. Ook brachten zij hun
+wapenen in orde, zoodat zij, wanneer het noodig was, die terstond bij de hand zouden hebben.
+
+</p>
+<p>Toen al deze voorzorgen genomen waren, zeide Cyrus Smith:
+
+</p>
+<p>&#8220;Vrienden,&#8221; en men bespeurde aan den toon waarop hij deze woorden sprak, dat hij aangedaan was, &#8220;zoo die ellendelingen zich
+van het eiland Lincoln willen meester maken, zullen wij ons verdedigen, niet waar?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, Cyrus,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;en zoo het moet, zullen wij ons leven geven om het te verdedigen!&#8221;
+
+</p>
+<p>De ingenieur stak zijn vrienden de hand toe, die hem met hartelijkheid drukten.
+
+</p>
+<p>Ayrton was in zijn hoek gebleven en had zich dus niet bij de kolonisten gevoegd. Misschien gevoelde hij, de voormalige balling,
+zich nog niet waardig daartoe.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith begreep wat er in de ziel van Ayrton moest omgaan, hij ging dus naar hem toe met de woorden:
+
+</p>
+<p>&#8220;En gij, Ayrton, wat zult gij doen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijn plicht,&#8221; antwoordde deze.
+
+</p>
+<p>Daarop plaatste hij zich bij het venster en keek naar buiten. Het was toen half acht. De zon was reeds eenigen tijd achter
+het Rotshuis ondergegaan. De brik naderde steeds meer en meer. Nog slechts acht mijlen was zij van het land verwijderd.
+
+</p>
+<p>Nu was de vraag: zou het schip de baai binnenloopen, en zoo het dit al deed, zou het dan zijn anker laten vallen? Of zou het
+misschien zich tevreden stellen de kust in oogenschouw te nemen, en daarop weder zee kiezen? Binnen het uur zouden zij dit
+alles weten. De kolonisten moesten dus tot zoolang geduld hebben.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith had niet zonder angst het verdachte schip zijn zwarte vlag zien hijschen. Was dit niet een bepaalde bedreiging
+tegen het werk dat zijn vrienden en hij hadden tot stand gebracht? De zeeroovers&#8212;men kon er niet meer aan twijfelen of de
+bemanning der brik bestond uit die wezens&#8212;hadden dit eiland dus reeds meermalen bezocht, daar zij, toen ze in het gezicht
+waren gekomen, hun vlag geheschen hadden? Hadden zij vroeger een landing hier gedaan, wat verscheidene bijzonderheden, die
+tot nog onverklaarbaar schenen, zouden hebben opgelost? Leefde er in die gedeelten, welke zij nog niet doorzocht hadden, een
+wezen, dat gereed was zich met hen in betrekking te stellen? Op al deze vragen, die zij zich zelven onwillekeurig deden, wist
+Cyrus niet wat te antwoorden; maar wel begreep hij dat de toestand der kolonie door de komst van de brik in groot gevaar verkeerde.
+<a id="d0e2637"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2637">96</a>]</span></p>
+<p>Het was nacht geworden. Men kon niets meer van het schip onderscheiden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wel, wie weet,&#8221; zeide Pencroff eensklaps, &#8220;of dat ellendige schip misschien zijn koers gedurende den nacht niet verandert
+en wij het bij het aanbreken van den dag niet weder zullen zien.&#8221;
+
+</p>
+<p>Maar plotseling, alsof het een antwoord was op de woorden van den matroos, zagen zij een hel licht en hoorden zij een kanonschot.
+
+</p>
+<p>Het schip was er dus nog altijd en men had geschut aan boord.
+
+</p>
+<p>Zes seconden waren er verstreken tusschen het zien van het licht en het geluid van het schot. De brik was dus op een en een
+kwart mijl van de kust verwijderd.
+
+</p>
+<p>En op hetzelfde oogenblik hoorden zij het rinkelen van kettingen die door de kluisgaten liepen. Het schip ankerde dus voor
+het Rotshuis.
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e2650" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label"><span id="d0e2652" class="corr" title="Bron: XIII">XII</span>.
+</h2>
+<div class="argument">
+<p>Beraad.&#8212;Voorgevoel.&#8212;Een voorstel van Ayrton.&#8212;Men neemt het aan.&#8212;Ayrton en Pencroff op het eilandje.&#8212;Boeven uit Norfolk.&#8212;Hun
+plannen.&#8212;Heldhaftige pogingen van Ayrton.&#8212;Zijn terugkomst.&#8212;Zes tegen vijftig.
+</p>
+</div>
+<p>Er viel dus niet meer te twijfelen aan de plannen der zeeroovers. Zij hadden het anker op korten afstand van het eiland geworpen,
+en het was blijkbaar, dat zij den anderen morgen met hun sloepen zich aan wal zouden begeven.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en zijn metgezellen stonden dus gereed om te handelen, maar, hoe vast besloten zij ook waren, moesten zij de voorzichtigheid
+toch niet uit het oog verliezen.
+
+</p>
+<p>Misschien konden zij hun tegenwoordigheid nog verbergen, ingeval de zeeroovers zich mochten bepalen de kust te onderzoeken,
+zonder tot het binnengedeelte van het eiland door te dringen. Het kon inderdaad zeer goed wezen, dat zij geen ander plan hadden
+dan water in te nemen, en het was niet onmogelijk dat de brug, op ongeveer anderhalve mijl afstand van de monding, en de verschillende
+werkplaatsen bij de schoorsteenen aan hun oog ontsnapten.
+
+</p>
+<p>Maar waarom hadden zij die vlag geheschen? Waartoe dat kanonschot? Niets dan bluf, zoo het ten minste niet het teeken was
+van het inbezitnemen van het eiland! Cyrus Smith wist thans, dat het schip goed gewapend was. En wat hadden de kolonisten
+van het <a id="d0e2666"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2666">97</a>]</span>eiland Lincoln om het kanonschot der zeeschuimers te kunnen beantwoorden? Niets dan eenige geweren.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p097.jpg" alt="Ayrton haalde diep adem en hief zich tusschen de kettingen op. Bladz. 99." width="505" height="720"><p class="figureHead">Ayrton haalde diep adem en hief zich tusschen de kettingen op. Bladz. <a href="#d0e2722" class="typeref">99</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;In elk geval,&#8221; merkte Cyrus Smith op, &#8220;bevinden wij ons in een <a id="d0e2678"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2678">98</a>]</span>onoverwinlijke positie. De vijand kan de opening van de uitloozingsplaats niet ontdekken, daar die thans onder takkenbossen
+en groen verborgen is, en dientengevolge is het hem ook onmogelijk het Rotshuis binnen te dringen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar onze tuinen! ons pluimgedierte, onze kraal, ja alles!&#8221; riep Pencroff uit, terwijl hij met den voet stampte. &#8220;Zij kunnen
+alles verwoesten, en alles in weinige uren vernielen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Alles, Pencroff, en wij kunnen het hun volstrekt niet verhinderen!&#8221; antwoordde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zijn er veel? Dit is nu nog de vraag,&#8221; merkte de reporter op. &#8220;Zoo het slechts een dozijn is, kunnen wij ze wel weerhouden,
+maar veertig, vijftig, misschien wel meer....!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer Cyrus,&#8221; zeide Ayrton toen tot den ingenieur, &#8220;wilt ge mij &eacute;&eacute;n ding toestaan?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat dan, mijn vriend?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat ik naar het schip ga en zie hoe sterk zijn bemanning is.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar, Ayrton....&#8221; antwoordde de ingenieur aarzelend, &#8220;gij waagt uw leven....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarom, mijnheer Cyrus?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is meer dan uw plicht.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik moet ook meer dan mijn plicht doen,&#8221; antwoordde Ayrton.
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij wilt met onze prauw naar het schip gaan?&#8221; vroeg Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, mijnheer, ik zal er heen zwemmen. De prauw kan niet daar komen, waarheen een mensch zijn weg vindt.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Weet ge wel dat de brik een en een kwart mijl van de kust verwijderd is,&#8221; merkte Harbert op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik ben een goed zwemmer, Harbert.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij zet uw leven op het spel,&#8221; hernam de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het doet er niet toe,&#8221; antwoordde Ayrton. &#8220;Mijnheer Cyrus het is een weldaad, die ik u verzoek. Misschien is het een middel
+om mij in mijn eigen oog een weinig te verheffen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ga, Ayrton,&#8221; gaf de ingenieur ten antwoord, die gevoelde dat, zoo hij weigerde, dit den vroegeren misdadiger, die thans eerlijk
+man was geworden, zou grieven.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik zal u vergezellen,&#8221; zeide Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij vertrouwt mij niet!&#8221; riep Ayrton getroffen uit; daarop voegde hij er onderworpen bij: &#8220;Helaas!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, neen Ayrton,&#8221; sprak Cyrus Smith levendig, &#8220;neen Ayrton, Pencroff wantrouwt u niet, gij hebt zijn woorden verkeerd begrepen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Inderdaad,&#8221; zeide de matroos, &#8220;ik stel Ayrton slechts voor hem tot het eilandje te vergezellen, het kan zijn, hoewel het
+niet waarschijnlijk is, dat eenige van die schelmen op de kust zwerven, en twee mannen zijn dan niet te veel, om te waarschuwen.
+Ik zal dus op <a id="d0e2722"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2722">99</a>]</span>het eilandje wachten en hem alleen naar het schip laten gaan, daar, hij zelf aangeboden heeft dit te doen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Toen de zaak alzoo geschikt was, nam Ayrton de noodige maatregelen tot zijn vertrek. Zijn plan was gevaarlijk, maar hij kon
+slagen, daar het een zeer donkere nacht was. Wanneer hij eenmaal het schip had bereikt, zou hij wel een middel vinden om het
+aantal zeeschuimers te verkennen, en misschien ook wel iets omtrent hunne plannen te vernemen.
+
+</p>
+<p>Ayrton en Pencroff begaven zich naar de kust, gevolgd door hun vrienden. Ayrton ontkleedde zich, wreef zijn lichaam met vet
+in, waardoor hij minder van de temperatuur, die toch nog vrij koud was, zou te lijden hebben. Het was zeer wel mogelijk, dat
+hij verscheidene uren in het water zou moeten doorbrengen.
+
+</p>
+<p>Pencroff en Nab gingen in dien tusschentijd de prauw halen, die eenige honderden schreden hooger lag en toen zij terug kwamen,
+was Ayrton gereed.
+
+</p>
+<p>Zij wierpen een deken over zijn schouders en de kolonisten drukten hem de hand.
+
+</p>
+<p>Ayrton scheepte zich met Pencroff in.
+
+</p>
+<p>Het was toen half elf; hun makkers begaven zich naar de Schoorsteenen om daar hun terugkomst af te wachten.
+
+</p>
+<p>Zij hadden spoedig het kanaal overgestoken en de prauw had nu den tegenovergestelden oever van het eilandje bereikt. Zij moesten
+nu voorzichtig te werk gaan, want het kon zeer wel wezen dat de roovers zich in dit gedeelte bevonden. Maar toen zij alles
+aandachtig hadden gadegeslagen, bleek het duidelijk dat het eilandje verlaten was. Ayrton en Pencroff legden snel den weg
+af, daarop wierp de eerste zich zonder aarzelen in zee, en zwom onhoorbaar in de richting van het schip, hetwelk hij, doordat
+zij licht ontstoken hadden, goed kon zien. Pencroff verborg zich tusschen een der klippen en wachtte daar de terugkomst van
+zijn makker af. Ayrton zwom flink door. Zijn hoofd was ternauwernood zichtbaar, en zijn oogen waren steeds op de brik gevestigd,
+waarvan de lichten zich in de golven weerkaatsten. Hij dacht aan niets dan aan den plicht, dien hij beloofd had te vervullen,
+en geenszins aan het gevaar dat hij liep, niet alleen aan boord van het schip, maar ook in deze wateren, waarin het wemelde
+van haaien. De stroom voerde hem mede, en hij verwijderde zich snel van de kust.
+
+</p>
+<p>Een half uur later had Ayrton, zonder gehoord noch gezien te zijn, den boegspriet bereikt. Hij haalde toen diep adem, hief
+zich tusschen de kettingen op, en slaagde er zoo in het uiteinde van de plecht te naderen. Daar hingen eenige broeken van
+de matrozen te drogen. Hij trok er een aan en luisterde toen met ingehouden adem. Men sliep nog niet aan boord van de brik.
+Integendeel. Hij hoorde praten, zingen en lachen. Vooral de volgende <a id="d0e2740"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2740">100</a>]</span>woorden, die met menigen vloek gepaard gingen, trokken zijn aandacht.
+
+</p>
+<p>&#8220;Onze brik is een goede aanwinst!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;De Speedy loopt goed. Zij doet haar naam eer aan!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Alle matrozen van Norfolk kunnen ons gerust nazetten! Zij komen toch te laat!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoezee voor onzen kapitein Bob Harvey!&#8221;
+
+</p>
+<p>Men kan zich voorstellen welk een gevoel zich van Ayrton meester maakte bij het hooren van dit gesprek, toen hij in Bob Harvey
+een zijner oude makkers uit Australi&euml; herkende, een stoutmoedig zeeman, die met zijn misdadige plannen was voortgegaan. Bob
+Harvey had zich, terwijl hij zich op het eiland Norfolk bevond, meester gemaakt van de brik, die goed voorzien was van wapenen,
+krijgsvoorraad en nog andere voorwerpen en op het punt stond haar koers naar een der Sandwich-eilanden te richten. De geheele
+bende was aan boord gekomen.
+
+</p>
+<p>De zeeschuimers spraken op luiden toon; zij vertelden van hun rooverijen, terwijl zij overmatig dronken, en ziehier wat Ayrton
+<span id="d0e2754" class="corr" title="Bron: er er">er</span> van begreep:
+
+</p>
+<p>De bemanning van de Speedy bestond geheel uit engelsche gevangenen, die te Norfolk ontsnapt waren.
+
+</p>
+<p>Dit eiland Norfolk, in het oosten van Australi&euml; gelegen, is het verblijf van de grootste en meest onhandelbare engelsche misdadigers.
+Er wonen er daar ongeveer vijf honderd, die onder de strengste discipline staan, en bewaakt worden door honderd vijftig soldaten
+en honderd vijftig ambtenaren, welke onder een gouverneur staan. Het is onmogelijk zich een vereeniging voor te stellen die
+uit grooter boeven is samengesteld dan deze. Soms, hoewel zeer zelden en ondanks het toezicht, maken zij zich van schepen
+meester, waarmede zij dan den Polynesischen Archipel doorkruisen. Dit was aan Bob Harvey en zijn makkers ook gelukt. Dit had
+Ayrton vroeger ook willen doen. Bob Harvey had zich van de Speedy meester gemaakt, en een jaar lang was dit het schip der
+zeeschuimers, onder bevel van Bob Harvey, die Ayrton uit vroeger dagen kende.
+
+</p>
+<p>De roovers waren voor het grootste gedeelte vereenigd in de kajuit, het achterste gedeelte van het schip, maar sommigen lagen
+nog op het dek te praten. De gesprekken gingen altijd gepaard met schreeuwen en de ruwste vloeken. Ayrton vernam dat het toeval
+de Speedy in de nabijheid van Lincoln gevoerd had. Bob Harvey had er nog nooit den voet gezet, maar het voorgevoel van Cyrus
+Smith werd bewaarheid: nu zij dit onbekende land, waarvan geen kaart melding maakte, op hun weg ontmoetten, hadden zij het
+plan gevormd dit eiland te bezoeken, en ingeval het hun beviel zouden zij de brik in de haven laten liggen. Maar wat het hijschen
+van de vlag en het lossen van een kanonschot betrof, dit hadden <a id="d0e2763"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2763">101</a>]</span>zij uit louter pocherij gedaan, uit zucht tot navolging der oorlogsschepen. Het was geen signaal en geen gemeenschap bestond
+er tusschen de ontsnapten van Norfolk en het eiland Lincoln.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p101.jpg" alt="Ayrton luisterde met ingehouden adem. Blz. 99." width="504" height="720"><p class="figureHead">Ayrton luisterde met ingehouden adem. Blz. <a href="#d0e2722" class="typeref">99</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+<a id="d0e2773"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2773">102</a>]</span></p>
+<p>De woonplaats der kolonisten verkeerde dus in groot gevaar. Het eiland met zijn haven, zijn verschillende werkplaatsen en
+levensbehoeften, het Rotshuis eindelijk waren een uitmuntende schuilplaats voor de misdadigers. Zeker zouden zij het leven
+van de kolonisten niet ontzien, en zou de eerste zorg van Bob Harvey en zijn makkers wezen hen om te brengen. Cyrus Smith
+en de zijnen hadden dus niet eens de kans om te kunnen ontvluchten of zich in het binnengedeelte van het eiland te verbergen,
+daar de roovers er hun zetel wilden vestigen, en zoo de Speedy al vertrok om op buit uit te gaan, zouden toch zeker eenigen
+van de bemanning achterblijven, ten einde alles in orde te maken. Zij moesten dus strijden, zij moesten al die schelmen tot
+den laatsten toe dooden, geen medelijden hebben, en elk middel zou goed wezen, waardoor dit doel kon worden bereikt. Zoo dacht
+Ayrton en hij wist dat Cyrus Smith van dezelfde meening was.
+
+</p>
+<p>Maar de tegenstand, en in het laatste geval, de overwinning, waren die mogelijk? Dit hing af van de wapenen, die de brik tot
+haar dienst had en van het aantal koppen, die zij voerde.
+
+</p>
+<p>Dit besloot Ayrton, het mocht kosten wat het wilde, te weten te komen, en toen zij, nadat er een uur verstreken was, langzamerhand
+kalmer werden en de meeste bandieten in slaap waren gevallen, waagde Ayrton het tot het dek van de Speedy door te dringen,
+maar daar de lichten waren uitgegaan, heerschte er diepe duisternis.
+
+</p>
+<p>Hij klom dus over de verschansing, langs den boeg, en bereikte toen het voordek. Daar sloop hij tusschen de slapende roovers
+door en deed zoo de ronde van het schip; hij ontdekte spoedig dat het gewapend was met vier kanonnen, die kogels van acht
+&agrave; tien pond konden schieten.
+
+</p>
+<p>Een tiental mannen lagen op het dek te slapen, maar het was zeer wel mogelijk, dat zich een grooter aantal in de kajuit bevond.
+Bovendien had Ayrton gemeend te verstaan, dat zij met hun vijftigen waren. Dit was zeer veel tegenover de zes kolonisten!
+Maar gelukkig zou Cyrus Smith, dank zij de toewijding van Ayrton, niet onverhoeds overvallen worden; hij zou weten, hoe sterk
+zijn vijanden waren en zou in verband hiermede de noodige maatregelen kunnen nemen.
+
+</p>
+<p>Er bleef nu voor Ayrton niets anders over dan terug te keeren en zijn vrienden in kennis te stellen met hetgeen hij gehoord
+en gezien had, en hij stond op het punt weder naar het voorste gedeelte van het schip te gaan, om weer weg te zwemmen. Maar
+toen nam de man, die besloten had meer dan zijn plicht te doen, plotseling een heldhaftig besluit. Hij wilde zijn leven opofferen,
+om dat der kolonisten te redden. Cyrus Smith zou zeker aan vijftig man geen weerstand kunnen bieden. Toen kwamen zijn redders
+hem voor <a id="d0e2786"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2786">103</a>]</span>den geest, zij die van hem weder een eerlijk man hadden gemaakt, aan wie hij alles verplicht was; zij zouden zonder mededoogen
+gedood worden, hun werk vernield, en hun eiland veranderd worden in een roofnest! Hij zeide tot zich zelf, dat hij, Ayrton,
+de oorzaak van al deze rampen was, daar zijn oude makker Bob Harvey slechts zijn eigen plannen had verwezenlijkt, en een gevoel
+vol afschuw maakte zich van hem meester. Toen kwam een onwederstaanbare lust bij hem op, om de brik en allen die er op waren
+in de lucht te doen springen. Ayrton zou wel is waar hierbij ook zijn leven verliezen, maar hij zou zijn plicht doen.
+
+</p>
+<p>Hij aarzelde dus niet. Het ruim te bereiken waar het kruit geborgen lag, was zeer gemakkelijk. Kruit zou er op zulk een schip
+stellig in overvloed wezen en hij had slechts een lont noodig om het schip in een oogwenk te vernietigen. Ayrton sloop behoedzaam
+naar het tusschendek, waar velen lagen te slapen, of liever in een roes gedompeld waren. Er brandde een licht aan den voet
+van den grooten mast, waaraan een wapenrek was bevestigd, dat een aantal vuurwapenen bevatte.
+
+</p>
+<p>Ayrton nam een revolver en overtuigde zich dat deze goed geladen was. Meer had hij niet noodig om zijn verdelgingsplan te
+volvoeren. Hij begaf zich dus naar het achtergedeelte, waar zich de kruitkamer bevond. Toch was het moeilijk om zich in dat
+gedeelte een weg te banen, zonder een enkele half ingeslapen zeeroover te raken. Nu eens kreeg hij een vloek, dan een trap.
+Ayrton was meer dan eens genoodzaakt stil te staan. Maar eindelijk bereikte hij de deur van de achterkajuit en vond hij den
+toegang tot de kruitkamer. Hij moest die open breken. Hij kon de deur niet openen zonder eenig gedruisch te maken. Maar met
+zijn krachtige hand slaagde hij er in; het slot sprong.... de deur was geopend....
+
+</p>
+<p>Op hetzelfde oogenblik voelde Ayrton een hand op zijn schouder.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat doet gij daar?&#8221; vroeg op ruwen toon een man van reusachtige gestalte, die plotseling uit de schaduw te voorschijn trad
+en het licht van een lantaarn op Ayrton&#8217;s gelaat deed schijnen.
+
+</p>
+<p>Ayrton sprong achteruit. Plotseling had hij bij het schijnsel van den lantaarn zijn ouden medegevangene Bob Harvey herkend,
+maar deze had zich zijner zeker niet herinnerd, daar hij dacht dat Ayrton reeds sedert lang dood was.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat doet gij daar?&#8221; zeide Bob Harvey en greep hem bij den riem dien hij om zijn middel had.
+
+</p>
+<p>Maar Ayrton gaf geen antwoord, rukte zich van den hoofdman los en wierp zich in de kajuit. E&eacute;n pistoolschot onder die vaten
+kruit, en alles was geschied....
+
+</p>
+<p>&#8220;Overal mannen!&#8221; schreeuwde Bob Harvey.
+
+</p>
+<p>Twee of drie roovers waren op dit geroep ontwaakt, snelden naar <a id="d0e2806"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2806">104</a>]</span>Ayrton en trachtten hem op den grond te werpen. De krachtige Ayrton rukte zich los. Tweemaal loste hij een schot en twee roovers
+stortten neder, maar een stoot met een mes, dien hij niet had kunnen ontwijken, trof hem in den schouder.
+
+</p>
+<p>Ayrton begreep thans dat hij zijn besluit niet kon volvoeren.
+
+</p>
+<p>Bob Harvey had de deur gesloten, en hij hoorde reeds op het tusschendek een luid gestommel, veroorzaakt door het ontwaken
+der overige roovers. Hij moest zich zelf sparen om aan de zijde van Cyrus Smith te kunnen strijden. Er schoot hem dus niets
+anders over dan te vluchten! Maar was dit nog mogelijk? Dit was zeer onzeker, hoewel hij tot het uiterste in staat was om
+zich weder bij zijn vrienden te voegen.
+
+</p>
+<p>Nog viermaal kon hij schieten. Twee keer loste hij een schot, beiden op Bob Harvey gemikt, maar geen een trof hem, althans
+niet ernstig. Ayrton maakte dus gebruik van een oogenblik rust, snelde naar de trap en bereikte op die wijze het dek. Toen
+hij het licht genaderd was, sloeg hij dit uit en een volslagen duisternis omringde hem, waardoor zijn vlucht begunstigd werd.
+Twee of drie roovers, ontwaakt door het gedruisch, kwamen op dit oogenblik de trap af. Een vijfde pistoolschot van Ayrton
+wierp een van hen naar beneden; de andere hierdoor verschrikt, deinsde terug, niets begrijpende van hetgeen er gebeurde. Ayrton
+was in twee sprongen op het dek, en drie seconden later, nadat hij eerst nog zijn revolver gelost had op een der roovers,
+die hem bij den hals greep, sprong hij over de borstwering en wierp zich in zee.
+
+</p>
+<p>Hij had nog geen zes slagen gedaan, of reeds regende het kogels om hem heen.
+
+</p>
+<p>Welke aandoening moest zich van Pencroff meester maken, die verlaten op een rots zat, en van Cyrus Smith, den reporter, Harbert
+en Nab in de Schoorsteenen, toen zij die schoten aan boord van het schip hoorden. Zij waren naar het strand gesneld, hielden
+hun geweren gereed, om elken aanval af te weren. Voor hen bestond er niet de minste twijfel meer! Ayrton, overvallen door
+de roovers, was door hen omgebracht, en misschien zouden die ellendelingen van den nacht gebruik maken om een aanval op het
+eiland te wagen!
+
+</p>
+<p>Een half uur verliep er. Het schieten was ge&euml;indigd, maar noch Ayrton noch Pencroff keerden terug. Had de landing dan reeds
+plaats gehad? Moesten zij Ayrton en Pencroff niet ter hulp snellen? Maar hoe? De zee was op dit oogenblik hoog; het kanaal
+konden zij dus niet oversteken. Zij hadden de prauw niet tot hunne beschikking. Men kan dus begrijpen in welk een stemming
+de kolonisten verkeerden.
+
+</p>
+<p>Tegen half een bereikte een prauw den oever. Het was Ayrton, die licht gewond en Pencroff, die heelhuids bij hun vrienden
+terugkeerden.
+
+<a id="d0e2822"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2822">105</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p105.jpg" alt="&#8220;Wat doet gij daar?&#8221; zeide Bob Harvey. Blz. 103." width="509" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Wat doet gij daar?&#8221; zeide Bob Harvey. Blz. <a href="#d0e2786" class="typeref">103</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Terstond begaven allen zich naar de Schoorsteenen. Daar vertelde Ayrton het voorgevallene en verborg ook zijn plan niet om
+de brik in de lucht te doen springen. Allen drukten Ayrton de hand, <a id="d0e2833"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2833">106</a>]</span>die niet ontveinsde dat hun toestand van zeer ernstigen aard was. De roovers waren nu gewaarschuwd. Zij wisten dat het eiland
+Lincoln bewoond was. Zij zouden nu in grooter getale en beter gewapend aan wal gaan. Zij zouden niets ontzien. Wanneer de
+kolonisten in hun macht vielen, hadden zij niet het minste medelijden te verwachten!
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu, wij zullen weten hoe te sterven,&#8221; zeide de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij naar binnen gaan en op onze hoede wezen,&#8221; antwoordde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Bestaat er eenige kans om ons er uit te redden, mijnheer Cyrus?&#8221; vroeg de matroos.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, Pencroff.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zoo, zoo; zes tegen vijftig.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja! zes!.... zonder te rekenen op....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarop?&#8221; vroeg Pencroff.
+
+</p>
+<p>Cyrus antwoordde niet, maar hij hief zijn hand ten hemel.
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e2851" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XIII.</h2>
+<div class="argument">
+<p>De nevel trekt op.&#8212;Maatregelen van den ingenieur.&#8212;Drie posten.&#8212;Ayrton en Pencroff.&#8212;De eerste stap.&#8212;Twee landingssloepen.&#8212;Op
+het eilandje.&#8212;Zes veroordeelden aan land.&#8212;De brik licht het anker.&#8212;De kogels der Speedy.&#8212;Wanhopende toestand.&#8212;Onverwachte
+ontknooping.
+</p>
+</div>
+<p>De nacht ging verder rustig voorbij. De kolonisten waren op hun hoede en verlieten hun post bij de Schoorsteenen niet. De
+roovers schenen geen poging tot ontscheping te doen. Nadat zij het laatste schot, hetwelk op Ayrton gericht was, hadden gelost,
+vernamen zij niet het minste geraas, dat de tegenwoordigheid van het schip in den omtrek van het eiland verraadde. Des noods
+zou men zelfs kunnen denken dat men het anker gelicht had, omdat men met een te sterke tegenpartij meende te doen te hebben,
+en dat men zich uit deze streken had verwijderd. Maar dit was toch niet zoo: toen de dageraad aanbrak, konden de kolonisten
+door den optrekkenden nevel duidelijk een dichte massa onderscheiden. Het was de Speedy.
+
+</p>
+<p>&#8220;Luistert, mijne vrienden,&#8221; zeide de ingenieur. &#8220;Naar hetgeen mij het best toeschijnt te doen, moeten wij vooral zorgen de
+roovers in de meening te brengen, dat dit eiland vrij talrijk bevolkt is, en <a id="d0e2861"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2861">107</a>]</span>dus natuurlijk in staat weerstand te bieden. Ik stel dus voor om ons in drie&euml;n te verdeelen; de eerste groep zal bij de Schoorsteenen
+de wacht houden, de tweede aan den mond van de Mercy. Wat de derde betreft, ik geloof dat het goed zal wezen, als deze dan
+op het eilandje post vat, zoodat zij elke poging tot ontscheping verhinderen of ten minste voor het oogenblik tegenhouden
+kan. Wij hebben twee karabijnen en vier geweren tot onzen dienst. Allen zijn dus gewapend en aan kruit ontbreekt het ons niet.
+Wij worden door de rotsen beschut, dus hebben wij van hun kogels, zelfs niet van hun kanonnen iets te duchten. Alleen moeten
+wij zorgen, dat wij niet man tegen man met hen strijden moeten, want de roovers zijn veel talrijker. Dus moeten wij zorgen,
+dat zij zich niet ontschepen, maar tevens, dat wij ons niet blootgeven; sparen wij dus ons kruit en lood niet. Laat ons schieten,
+zoo vaak wij kunnen, maar altijd zorgen dat we raken. Elk van ons heeft acht of tien vijanden te dooden!&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith had hen met de grootste kalmte op de hoogte van hun toestand gesteld, en hij had alles geregeld alsof hij eenigen
+arbeid bestuurde, in plaats van een veldslag. Allen keurden dan ook zonder tegenspraak, zijn raad goed. Het kwam er slechts
+op aan, voordat de nevel geheel was opgetrokken, hun posten in te nemen. Nab en Pencroff begaven zich terstond naar het Rotshuis
+om daar kruit en wapenen te halen. Gideon Spilett en Ayrton, beiden goede schutters namen de juistheids-karabijnen. De vier
+geweren werden verdeeld tusschen Cyrus Smith, Nab, Pencroff en Harbert.
+
+</p>
+<p>Cyrus en Harbert bleven bij de Schoorsteenen, en hadden dus ook het toezicht over het strand. Gideon Spilett en Nab moesten
+bij de Mercy waken.
+
+</p>
+<p>Ayrton en Pencroff gingen met de prauw naar het eilandje waar zij elk een post in namen.
+
+</p>
+<p>Ingeval zij een ontscheping niet konden verhinderen, zouden Pencroff en Ayrton terstond met de prauw terugkeeren en dat gedeelte
+hetwelk het meest bedreigd werd, helpen verdedigen.
+
+</p>
+<p>V&oacute;&oacute;r elk zich naar zijn post begaf, drukten de kolonisten elkaar de hand.
+
+</p>
+<p>Zij konden nog onmogelijk ontdekt worden, daar het geen helder dag was. Maar weldra lag de brik voor hen en konden zij den
+zwarten wimpel duidelijk onderscheiden.
+
+</p>
+<p>De Speedy vertoonde zich nu in haar geheel. Cyrus Smith kon door zijn verrekijker zien dat een dertigtal matrozen op het dek
+heen en weer gingen, en dat twee anderen, op den bezaansmast zittende, met de meeste aandacht het eiland beschouwden.
+
+</p>
+<p>Eindelijk bespeurden de kolonisten tegen acht uur eenige beweging aan boord van de Speedy. Een bootje werd in zee gelaten
+met zeven man. Hun doel was ongetwijfeld om een nader onderzoek in <a id="d0e2879"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2879">108</a>]</span>te stellen; maar zeker hadden de boeven geen plan te ontschepen, want dan zouden zij talrijker wezen.
+
+</p>
+<p>Pencroff en Ayrton achter een der rotsen verborgen, zagen de roovers recht op zich aankomen. De boot naderde zeer voorzichtig.
+Nog slechts twee kabellengten was zij van het eilandje verwijderd.
+
+</p>
+<p>Plotseling werden er twee schoten gelost. Een licht rookwolkje steeg boven de rotsen van het eiland. De man aan het roer en
+de man met het dieplood, stortten neder. Twee mannen vielen. Ayrton en Pencroff hadden, tegelijkertijd, er elk een getroffen.
+
+</p>
+<p>Bijna op hetzelfde oogenblik dreunde een kanonschot, een vurige vlam schoot uit de wanden der brik en een kogel trof slechts
+de rotsen; de beide schutters bleven ongedeerd.
+
+</p>
+<p>De boot keerde intusschen niet, zooals zij verwacht hadden, naar het schip terug; de matrozen roeiden uit alle macht de zuidelijke
+punt van het eilandje om, ten einde buiten het bereik der kogels te komen.
+
+</p>
+<p>Thans volgden zij de richting naar den mond van de Mercy; zeker wilden zij van die zijde het kanaal binnenloopen, en de kolonisten
+die op het eilandje wacht hielden in den rug aanvallen, zoodat deze dan tusschen twee vuren kwamen, namelijk van de sloep
+en van de brik, wat voor hen een hoogst ongunstige toestand zou zijn. Een kwartier verliep er, terwijl de boot de richting
+volgde. Alles bleef doodstil in de lucht en op de wateren. Pencroff en Ayrton verlieten hun post nog niet, hetzij dat ze zich
+nog niet aan de belegeraars wilden vertoonen en dus blootgesteld zouden zijn aan de kanonnen van de Speedy; ofwel omdat zij
+op Nab en Gideon Spilett rekenden, die aan de monding van de Mercy waakten, op Cyrus Smith en Harbert, die in de Schoorsteenen
+op wacht waren. Twintig minuten na het eerste kanonschot, was de boot op twee kabellengten van de Mercy verwijderd. Daar het
+water op kwam zetten, voelden de roovers zich hoe langer hoe meer naar den oever getrokken en konden zij met moeite in het
+midden van het kanaal blijven. Maar toen zij vlak voor de monding waren, werden zij begroet met twee kogels, en twee mannen
+vielen weder in de boot. Nab en Spilett hadden goed geraakt. Spoedig daarop zond de brik een tweeden kogel, maar deze had
+weder geen andere uitwerking, dan dat hij eenige rotsblokken verbrijzelde.
+
+</p>
+<p>Er waren thans slechts drie ongekwetste mannen meer in de boot. Door den stroom meegevoerd, schoot zij het kanaal met de snelheid
+van een pijl binnen, vloog voorbij Cyrus Smith en Harbert, die hen nog niet genoeg in de nabijheid achtten om een schot te
+lossen; daarop roeiden de boeven de noordpunt van het eiland om, met de twee riemen, die hun restten, ten einde de brik te
+bereiken.
+
+</p>
+<p>Tot nog toe hadden de kolonisten zich niet te beklagen. De kansen stonden slecht voor de tegenpartij. Deze had reeds vier
+gewonden, misschien wel dooden; zij, daarentegen, waren niet gewond, <a id="d0e2895"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2895">109</a>]</span>en geen kogels waren er verloren gegaan. Zoo de roovers op deze wijs voortgingen, en met de boot wilden beproeven aan wal
+te komen, zouden zij ze een voor een kunnen neerschieten.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p109.jpg" alt="Bijna op hetzelfde oogenblik dreunde een kanonschot. Bladz. 108." width="499" height="720"><p class="figureHead">Bijna op hetzelfde oogenblik dreunde een kanonschot. Bladz. <a href="#d0e2879" class="typeref">108</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+<a id="d0e2905"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2905">110</a>]</span></p>
+<p>Cyrus Smith had dus goed gezien. Een half uur verliep er eer de boot de Speedy was genaderd. Men hoorde een oorverdoovend
+geschreeuw toen de gewonden aan boord kwamen en twee &agrave; drie kanonschoten werden er gelost, maar die niet de minste uitwerking
+hadden.
+
+</p>
+<p>Maar thans sprongen een twaalftal matrozen, dronken van woede en misschien ook tengevolge van de buitensporigheden van den
+vorigen nacht, in de sloep. Een tweede sloep werd uitgezet, waarin anderen plaats namen, en terwijl de een recht op het eilandje
+afging, trachtte de ander de Mercy binnen te varen, om er de kolonisten uit te drijven.
+
+</p>
+<p>De toestand werd voor Pencroff en Ayrton onhoudbaar en zij begrepen thans dat ze zich bij hun vrienden moesten voegen. Toch
+wachtten zij nog totdat de eerste sloep binnen hun bereik was, om twee kogels, die goed gemikt waren, af te schieten, wat
+opnieuw wanorde bij de bemanning deed ontstaan. Daarop verlieten Pencroff en Ayrton hun post, wierpen zich in de prauw en
+hadden spoedig de Schoorsteenen bereikt, op het oogenblik dat de tweede boot aan de zuidelijke punt was. Ternauwernood hadden
+zij Cyrus Smith en Harbert bereikt of het eiland was in de macht der zeeroovers en de matrozen uit de eerste sloep doorkruisten
+het eilandje in alle richtingen.
+
+</p>
+<p>Op hetzelfde oogenblik knalden er opnieuw schoten van den post bij de Mercy, waar thans de tweede sloep was genaderd. Twee
+van de acht matrozen werden doodelijk gewond door de kogels van Gideon Spilett en Nab; en de boot zelf werd tegen de klippen
+verbrijzeld. Maar de zes overigen hielden hun wapenen boven het hoofd, zorgende dat die niet vochtig werden, en slaagden er
+eindelijk in aan wal te komen. Toen zij bemerkten te dicht onder het vuur te zijn, vluchtten zij in allerijl naar het Wrakpunt,
+buiten het bereik der kogels.
+
+</p>
+<p>Hun toestand was dus deze: op het eilandje twaalf bandieten, waarvan verscheidene gewond waren, maar die toch nog een sloep
+tot hun beschikking hadden; op het eiland zes roovers, maar deze konden het Rotshuis niet naderen, want zij konden de rivier
+niet oversteken daar de bruggen weggenomen waren.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat gaat goed!&#8221; had Pencroff gezegd, terwijl hij naar de Schoorsteenen ijlde, &#8220;wat denkt gij er van, mijnheer Cyrus?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik denk,&#8221; gaf de ingenieur ten antwoord, &#8220;dat de strijd een anderen vorm gaat aannemen, want men kan niet veronderstellen
+dat de boeven in zulk een ongunstigen toestand op deze wijs zullen handelen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zij zullen het kanaal niet oversteken. De karabijnen van Ayrton en Spilett zijn daar om hun dat te verhinderen. Gij weet
+wel dat ze verder dan een mijl dragen.&#8221;
+<a id="d0e2922"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2922">111</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Zeker,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;maar wat vermogen twee karabijnen tegen de kanonnen van de brik?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wel de brik is nog niet in het kanaal!&#8221; riep Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar wanneer zij er in komt?&#8221; vroeg Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is onmogelijk, want zij zou daar verbrijzeld worden!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is zeer wel mogelijk,&#8221; antwoordde Ayrton. &#8220;De misdadigers kunnen van het hooge water gebruik maken, om het kanaal binnen
+te loopen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Duizend duivels!&#8221; riep Pencroff, &#8220;het schijnt waarlijk dat de schurken het anker lichten!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Misschien zullen we wel genoodzaakt zijn om in het Rotshuis de wijk te nemen?&#8221; merkte Harbert op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij wachten!&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar Nab en mijnheer Spilett?....&#8221; zeide Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zij zullen in tijds bij ons wezen. Houd u gereed, Ayrton. Thans komen uw karabijn en die van Spilett aan de beurt.&#8221;
+
+</p>
+<p>Het was maar al te waar! De Speedy begon haar anker te lichten en scheen het eilandje te willen naderen. De roovers waren
+slechts met geweren gewapend en konden dus niet het minste kwaad doen aan de kolonisten, of deze verborgen waren in de Schoorsteenen,
+dan wel bij de monding der Mercy; maar zij, van hun kant, wisten niet dat de kolonisten ook voorzien waren van karabijnen
+die ver droegen en achtten zich dus in veiligheid. Daarom stelden zij zich dus ook niet verdekt op, toen zij op het eilandje
+geland waren.
+
+</p>
+<p>De waan was slechts van korten duur. De karabijnen van Ayrton en Spilett lieten zich spoedig hooren en hadden voor de boeven
+een noodlottige uitwerking. Twee vielen ter aarde. De overigen vluchtten aan boord van het schip.
+
+</p>
+<p>&#8220;Acht minder!&#8221; riep Pencroff uit. &#8220;Waarlijk, men zou zeggen dat Spilett en Ayrton elkander waarschuwden als ze vuur wilden
+geven.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Mannen!&#8221; antwoordde Ayrton, &#8220;de brik komt hierheen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Eenige oogenblikken later riep Pencroff uit:
+
+</p>
+<p>&#8220;Daar komen de roovers!&#8221;
+
+</p>
+<p>Thans hadden Spilett en Nab zich bij de overigen gevoegd. Zij hadden niet het minste letsel bekomen; maar allen achtten het
+nu raadzamer den post bij de Mercy te verlaten.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hebt gij eenig plan gemaakt, Cyrus?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij moeten, terwijl wij nog tijd daartoe hebben, ons in het Rotshuis bergen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Zij moesten geen oogenblik verloren laten gaan; want de Speedy was nog slechts op korten afstand en de kogels vlogen in alle
+richtingen. Zij wierpen zich in den heischtoestel en bereikten den ingang van her Rotshuis, waar Top en Jup den vorigen dag
+waren opgesloten. Weldra waren zij in de groote zaal. Het was tijd. De kolonisten zagen reeds de Speedy in kruitdamp gehuld
+door het kanaal <a id="d0e2963"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2963">112</a>]</span>stoomen. Zij moesten zich zelfs verschuilen, want het eene schot volgde het andere en de kogels der vier kanonnen troffen
+in den blinde zoowel den post aan de Mercy als de Schoorsteenen. De rotsen werden verbrijzeld en bij elk schot steeg er een
+luid gejuich op.
+
+</p>
+<p>Toch was het te voorzien, dank zij de voorzorgen van Cyrus Smith, dat het Rotshuis vrij zou blijven, toen plotseling een kogel
+door de deur drong in den voorgang.
+
+</p>
+<p>&#8220;Vervloekt! Wij zijn ontdekt!&#8221; riep Pencroff.
+
+</p>
+<p>Hun toestand was hopeloos, want weldra regende het kogels in het Rotshuis. Hun schuilplaats was ontdekt. Zij konden geen weerstand
+bieden. Er schoot hun niets over dan zich in het bovenste gedeelte van het Rotshuis te bergen, en hun woning aan de verwoesting
+prijs te geven, toen plotseling een doffe dreun hun ooren trof, die door een vreeselijken gil gevolgd werd.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en zijn makkers snelden naar het venster.... De brik onweerstaanbaar opgeheven door een waterzuil, was in twee&euml;n
+gespleten en binnen tien minuten was er niets meer van het geheele vaartuig te bespeuren.
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e2973" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XIV.</h2>
+<div class="argument">
+<p>De kolonisten op de kust.&#8212;Ayrton en Pencroff redden de overblijfselen.&#8212;Gesprek onder het ontbijt.&#8212;De redeneering van Pencroff.&#8212;Bezoek
+aan den romp van de brik.&#8212;De kruitkamer ongedeerd.&#8212;Nieuwe rijkdom.&#8212;De laatste overblijfselen.
+</p>
+</div>
+<p>&#8220;Zij zijn in de lucht gesprongen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, het is alsof Ayrton de lont in het kruit had geworpen!&#8221; antwoordde Pencroff, terwijl hij, gevolgd door Nab en Harbert,
+naar de opening snelde.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar wat is er gebeurd?&#8221; vroeg Gideon Spilett, nog ten hoogste verbaasd over deze onverwachte ontknooping.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ditmaal zullen wij het weten!....&#8221; antwoordde de ingenieur opgewonden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat zullen wij weten?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Later! later! Kom Spilett.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het voornaamste is thans dat de zeeroovers uitgeroeid worden!&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith voerde met deze woorden den reporter en Ayrton mede naar het strand, waar Pencroff, Nab en Harbert reeds stonden.
+
+<a id="d0e2995"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2995">113</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p113.jpg" alt="De brik onweerstaanbaar opgeheven door een waterzuil. Blz. 112." width="503" height="720"><p class="figureHead">De brik onweerstaanbaar opgeheven door een waterzuil. Blz. <a href="#d0e2963" class="typeref">112</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Men zag niets meer van de brik, zelfs geen mast. Eenige overblijfselen kwamen langzamerhand bovendrijven, maar geen planken
+van het dek noch andere voorwerpen waaruit het schip was samengesteld. <a id="d0e3006"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3006">114</a>]</span>Dit was oorzaak, dat zij die plotselinge verdwijning van de Speedy moeilijk konden verklaren. Maar toch zag men spoedig daarop
+de twee masten met de zeilen boven komen. Zij haastten zich om deze schatten in hun bezit te krijgen. Ayrton en Pencroff sprongen
+in de prauw om de kostbare voorwerpen aan wal te brengen.
+
+</p>
+<p>Op het oogenblik dat zij van wal zouden steken, riep Gideon Spilett hen terug met de woorden:
+
+</p>
+<p>&#8220;En de zes boeven die op den rechteroever der Mercy geland zijn?&#8221;
+
+</p>
+<p>Zij hadden waarlijk de zes mannen vergeten, wier sloep tegen de klippen was verbrijzeld.
+
+</p>
+<p>Niets was er in die richting van de vluchtelingen te bespeuren. Het was zeer waarschijnlijk dat zij, toen de brik uiteen was
+geslagen, naar het binnengedeelte van het eiland waren gevlucht.
+
+</p>
+<p>&#8220;Later zullen wij ons met hen bezighouden,&#8221; zeide Cyrus Smith toen. &#8220;Zij kunnen nog gevaarlijk wezen, daar ze gewapend zijn,
+maar wij zijn zes tegen zes, de kansen staan dus gelijk. Alzoo spoed gemaakt!&#8221;
+
+</p>
+<p>Pencroff en Ayrton slaagden er in om door middel van touwen alles wat dreef op het strand v&oacute;or het Rotshuis te halen; daarna
+brachten zij de kooien met vogels, kisten en vaten in de Schoorsteenen. Ook vonden zij nog eenige lijken, Ayrton herkende
+dat van Bob Harvey terstond en zeide op fluisterenden toon tot zijn makker:
+
+</p>
+<p>&#8220;Zoo ben ik geweest, Pencroff.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar gij zijt het niet meer, beste Ayrton!&#8221; antwoordde de matroos.
+
+</p>
+<p>Toen alles zoo goed mogelijk geborgen was, besloten zij bij de Schoorsteenen hun ontbijt te gebruiken. Natuurlijk was het
+gebeurde steeds het onderwerp van hun gesprek.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is toch een wonder,&#8221; herhaalde Pencroff, &#8220;dat die schurken juist op het geschiktste oogenblik in de lucht gesprongen
+zijn! Want het Rotshuis werd voor ons onhoudbaar!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar kunt ge u begrijpen,&#8221; vroeg de reporter, &#8220;hoe het gebeurd is, en waardoor het springen van de brik teweeg is gebracht?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wel niets is natuurlijker, mijnheer,&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Een zeerooversschip is geen oorlogsschip! Zeeschuimers zijn geen
+matrozen! Zeker was de deur der kruitkamer geopend; daar zij onophoudelijk vuurden is, door de een of andere onvoorzichtigheid
+of onhandigheid, de kast gesprongen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Er waren echter verschijnselen die met de onderstelling van Pencroff volkomen in strijd waren, en langen tijd hielden de kolonisten
+zich bezig met gissingen naar de oorzaak van het onheil, dat voor hen zulk een groot geluk was.
+
+</p>
+<p>Tegen half twee besloten de kolonisten om met hun prauw naar de plaats te gaan, waar de brik gesprongen was. Het was jammer
+dat de beide sloepen niet behouden waren gebleven; maar de eene was, zooals men weet, bij de monding der Mercy stukgeslagen
+en <a id="d0e3036"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3036">115</a>]</span>geheel ongeschikt; de andere was tegelijk met de brik verdwenen.
+
+</p>
+<p>De kolonisten bezagen nu den romp van de Speedy, en naarmate de zee afnam konden zij ontdekken, zoo niet de oorzaak van dit
+ongeval, dan toch de uitwerking.
+
+</p>
+<p>&#8220;Duizend duivels!&#8221; riep Pencroff, &#8220;dat schip zal moeilijk te kalefaten zijn!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is zelfs onmogelijk,&#8221; meende Ayrton.
+
+</p>
+<p>&#8220;In elk geval,&#8221; merkte Gideon Spilett op, &#8220;heeft het springen, zoo er een uitbarsting geweest is, een zeer zonderlinge uitwerking
+gehad. De romp van het schip is van binnen uit elkander gesprongen, in plaats van het dek! Die groote openingen schijnen eer
+te weeg gebracht te zijn door het stooten tegen een klip dan wel door het springen van de kruitkamer!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Er zijn geen klippen in het kanaal!&#8221; hernam de matroos. &#8220;Ik neem alles aan wat ge wilt, behalve het stooten op een klip.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij tot in het binnenste van de brik trachten door te dringen,&#8221; zeide de ingenieur. &#8220;Misschien zullen wij dan iets
+meer van die verwoesting te weten komen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Dit was het beste wat hun te doen stond; zij besloten verder alle schatten, die aan boord waren, bij elkander te voegen en
+alles wat hun <span id="d0e3052" class="corr" title="Bron: nogelijk">mogelijk</span> was te redden.
+
+</p>
+<p>Het was een waar fortuin. Wat zij vonden, was voor hen inderdaad een schat; een schip toch is een kleine wereld op zich zelf,
+en het magazijn der kolonisten zou met een rijken voorraad van nuttige voorwerpen vermeerderd worden.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en zijn makkers begaven zich met de bijl in de hand op het dek. Allerlei kisten vonden zij er, en daar ze slechts
+korten tijd onder water hadden gestaan zou de inhoud nog wel niet beschadigd wezen; zij slaagden er dan ook in alles in de
+prauw in veiligheid te brengen.
+
+</p>
+<p>Met vreugde ontdekten de kolonisten, dat de lading van de brik van alles bevatte: een volledige voorraad van werktuigen en
+kleederen was er voorhanden. Het was zeer waarschijnlijk, dat zij daar van alles zouden vinden en dit zou den kolonisten van
+het eiland Lincoln zeer goed te stade komen.
+
+</p>
+<p>Eindelijk konden zij ook het achtergedeelte van de brik bereiken. Hier moesten zij volgens Ayrton de kruitkamer vinden. Cyrus
+Smith, die van meening was dat het springen niet hierdoor teweeg was gebracht, achtte het zeer wel mogelijk, dat nog eenige
+vaten gespaard waren gebleven, daar het kruit gewoonlijk in metalen omhulsels wordt geborgen en dus weinig van het water zou
+geleden hebben.
+
+</p>
+<p>Dit was inderdaad het geval. Zij vonden te midden van een menigte projectielen een twintigtal vaten, die van binnen met koper
+bekleed waren. Pencroff overtuigde zich met eigen oogen, dat het uiteenbarsten van de Speedy niet aan het springen van de
+kruitkamer <a id="d0e3065"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3065">116</a>]</span>was toe te schrijven. Dat gedeelte van het vaartuig had juist het minst geleden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is mogelijk!&#8221; antwoordde de koppige zeeman, &#8220;maar tegen een rots, neen, er zijn geen rotsen in het kanaal!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat is er dan gebeurd?&#8221; vroeg Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik weet het niet,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;mijnheer Cyrus weet het niet en niemand weet er iets van en zal er ooit iets van
+te weten komen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Het was vijf uur en de zee kwam weder opzetten. Zij moesten zich dus haasten om de weinige overblijfselen van het schip nog
+in veiligheid te brengen. Het was een vermoeiende dag voor hen geweest; toch kwamen zij overeen, dat, na het eten, de kisten
+nog onderzocht zouden worden.
+
+</p>
+<p>Voor het grootste gedeelte bevatten zij gemaakte kleederen, die, zooals men denken kan, hun goed te pas kwamen. Zij konden
+nu een groote kolonie van kleederen voorzien, van linnen dat tot alles gebruikt kon worden en van de noodige schoenen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Nu zijn wij te rijk!&#8221; riep Pencroff uit. &#8220;Maar, wat zullen wij er mede doen?&#8221;
+
+</p>
+<p>Het ontbrak hun niet aan plaats in het magazijn van het Rotshuis; maar het was dien dag zeer slecht weer, zoodat zij niet
+alles naar binnen konden brengen. Toch moesten zij niet vergeten, dat er nog zes boeven van de Speedy op het eiland waren
+en zij wel op hun hoede mochten wezen. De brug over de Mercy en andere hekken waren opgeheschen of gesloten, maar die roovers
+waren de mannen niet om vervaard te zijn voor een riviertje of een beek, en wanneer zij tot het uiterste gedreven werden,
+waren zij zeer te vreezen.
+
+</p>
+<p>De nacht ging evenwel voorbij zonder dat de roovers een aanval waagden. Jup en Top hielden wacht aan de trap van het Rotshuis
+en zouden wel spoedig gewaarschuwd hebben.
+
+</p>
+<p>De drie volgende dagen, 19, 20 en 21 October, werden besteed aan het in orde brengen van alles wat eenige waarde had. Zij
+doorzochten nogmaals de brik en vonden nog verschillende voorwerpen. Het eenige wat zij niet ontdekken konden, waren de scheepspapieren.
+Blijkbaar hadden de boeven deze vernietigd, evenals al datgene wat den oorspronkelijken eigenaar van het vaartuig kon doen
+kennen. Uit den bouw van het schip maakten Pencroff en Ayrton echter op, dat het een Engelsch schip moest zijn geweest.
+
+</p>
+<p>Acht dagen na het ongeval of liever na die gelukkige, maar onbegrijpelijke gebeurtenis, waaraan de kolonisten hun behoud te
+danken hadden, zagen zij niets meer van het schip, zelfs bij laag water. De overblijfselen waren verspreid geraakt en het
+Rotshuis was goed voorzien van al het mogelijke. En toch zou het geheim dier oorzaak van verwoesting nooit opgelost zijn,
+zoo Nab den 30<sup>sten</sup> October niet op het strand was gaan zwerven en daar een <a id="d0e3090"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3090">117</a>]</span>stuk van een ijzeren cylinder had gevonden, dat de sporen van een uitbarsting droeg.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p117.jpg" alt="&#8220;Zoo ben ik geweest, Pencroff.&#8221; Blz. 114." width="500" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Zoo ben ik geweest, Pencroff.&#8221; Blz. <a href="#d0e3006" class="typeref">114</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Nab bracht dit stukje metaal aan zijn meester, die juist met zijn <a id="d0e3102"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3102">118</a>]</span>vrienden in de Schoorsteenen werkte. Cyrus Smith beschouwde het aandachtig; daarop wendde hij zich tot Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij houdt nog vol, mijn vriend, dat de Speedy niet tengevolge van een schok in de lucht is gesprongen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, mijnheer Cyrus,&#8221; antwoordde de matroos. &#8220;Gij weet even goed als ik dat er geen rotsen in het kanaal zijn!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar zoo hij tegen dat stuk ijzer is gestooten,&#8221; vroeg de ingenieur, terwijl hij hem den gebroken cylinder toonde.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat! dat stuk pijp?&#8221; riep Pencroff op ongeloovigen toon uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;Vrienden,&#8221; hernam Cyrus Smith, &#8220;gij herinnert u dat v&oacute;or het schip zonk, de brik eerst als door een hoos in de hoogte werd
+geworpen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, mijnheer Cyrus,&#8221; gaf Harbert ten antwoord.
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu, wilt ge weten wie haar in de hoogte wierp? Deze,&#8221; zeide de ingenieur, terwijl hij op den cylinder wees.
+
+</p>
+<p>&#8220;Die,&#8221; herhaalde Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, die cylinder is alles wat er van de torpedo is overgebleven.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Een torpedo!&#8221; riepen zijn vrienden.
+
+</p>
+<p>&#8220;En wie heeft dien er ingebracht?&#8221; vroeg Pencroff, die zich nog niet gewonnen wilde geven.
+
+</p>
+<p>&#8220;Alles wat ik u zeggen kan, is dat ik het niet gedaan heb!&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;maar hij was er, en gij kunt zelf over
+de ontzaglijke kracht oordeelen.&#8221;
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e3128" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XV.</h2>
+<div class="argument">
+<p>De bewering van den ingenieur.&#8212;De grootsche onderstellingen van Pencroff.&#8212;Een batterij in de hoogte.&#8212;De vier kogels.&#8212;De overlevende
+boeven.&#8212;Ayrton aarzelt.&#8212;Edele gedachten van Cyrus Smith.&#8212;Pencroff heeft berouw.
+</p>
+</div>
+<p>Alles verklaarde zich thans door de uitbarsting van dezen onderzeeschen torpedo, waarvan Cyrus Smith in den burgeroorlog de
+kracht had leeren kennen.
+
+</p>
+<p>Ja, alles was opgehelderd.... behalve hoe dit helsche werktuig in het kanaal was gekomen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Vrienden,&#8221; zeide de ingenieur toen, &#8220;wij behoeven niet meer aan de tegenwoordigheid van een of ander geheimzinnig wezen te
+twijfelen, aan een schipbreukeling zooals wij misschien, geheel verlaten <a id="d0e3140"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3140">119</a>]</span>op dit eiland, en ik herhaal dit nogmaals, opdat Ayrton van de zonderlinge gebeurtenissen, die sedert de laatste twee jaren
+plaats hebben gegrepen, op de hoogte zal wezen. Wie is de onbekende weldoener wiens tusschenkomst zoo heilzaam voor ons was,
+en die verscheidene malen een reddende engel voor ons geweest is? ik kan het mij onmogelijk voorstellen. Maar hij heeft ons
+wezenlijk diensten bewezen, en wel zulke, waarover enkel een man die een wonderbaarlijke macht bezit, beschikken kan. Ayrton
+is evenals wij veel aan hem verschuldigd, want indien hij de man is, die mij redde, nadat ik in de golven was geworpen, is
+hij het waarschijnlijk ook, die den brief geschreven heeft en ons op de hoogte heeft gebracht van den treurigen toestand van
+onzen makker. Ik voeg er nog bij dat hij ons dan ook in het bezit van die rijke kist heeft gesteld en het vuur aangestoken
+heeft; dat hij de oorzaak is van het hageltje dat wij in het lichaam van het konijn gevonden hebben; dat hij den torpedo in
+het kanaal heeft gebracht; kortom, dat al deze onverklaarbare feiten, waarvan wij ons geen rekenschap kunnen geven, aan dat
+geheimzinnige wezen moeten worden toegeschreven. Maar, hoe het ook zij, schipbreukeling of balling, wij zouden ondankbaar
+wezen, zoo wij meenden dat we hem geen dank schuldig waren. Wij hebben een rekening met hem te vereffenen, en ik koester de
+hoop dat wij eenmaal in staat zullen zijn hem zijn diensten te vergelden.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar, indien hij dit alles gedaan heeft, dan bezit deze man een macht, die hem over de elementen doet heerschen,&#8221; zeide Gideon
+Spilett. De opmerking van den reporter was juist en allen gevoelden het.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wanneer wij den persoon vinden,&#8221; vervolgde Cyrus Smith, &#8220;is het geheim ook opgelost. De vraag is dus: moeten wij de onbekendheid
+van dit edelmoedige wezen eerbiedigen, of moeten wij alles in het werk stellen om hem te vinden? Wat is uw oordeel hierover?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijn meening is,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;dat wie hij ook zij, hij een edel mensch is, die op mijne achting rekenen kan.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Goed,&#8221; hernam Cyrus Smith, &#8220;maar dat is geen antwoord, Pencroff.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Meester,&#8221; zeide Nab toen, &#8220;ik geloof dat wij zoo hard kunnen zoeken als we willen, maar dien heer toch niet vinden zullen,
+zoolang hij het nog geen tijd daartoe acht.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is zoo dom niet, Nab, wat ge daar zegt,&#8221; gaf Pencroff ten antwoord.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik ben van dezelfde meening als Nab,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;maar toch zie ik geen reden, waarom wij het niet zouden beproeven.
+Of wij dit geheimzinnige wezen vinden of niet, wij hebben dan toch onzen plicht jegens hem vervuld.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En gij, Harbert,&#8221; vroeg Cyrus Smith, <span id="d0e3158" class="corr" title="Bron: ">&#8220;</span>wat is uw meening! Spreek, mijn jongen.&#8221;
+<a id="d0e3161"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3161">120</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Mijnheer Smith, ik geloof dat wij alles moeten aanwenden om den weldoener weder te vinden, die eerst u gered heeft en ons
+daarna.&#8221;
+
+</p>
+<p>Op zijn beurt sprak Ayrton:
+
+</p>
+<p>&#8220;Misschien is hij alleen? Misschien lijdt hij? Misschien heeft ook hij zijn leven te veranderen? Ik ben hem, zooals gij gezegd
+hebt, veel verschuldigd. Hij is het, niemand anders kan het geweest zijn, die op het eiland Tabor gekomen is, die den ongelukkige
+gevonden heeft, dien gij gekend hebt, die u heeft doen weten dat er een rampzalige gered moest worden!.... Aan hem heb ik
+het dus te danken, dat ik weder mensch geworden ben. Neen, dat zal ik nooit vergeten!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dit staat dus vast,&#8221; zeide Cyrus Smith toen. &#8220;Wij zullen zoo spoedig mogelijk onze onderzoekingen hervatten. Geen stukje
+van het eiland zullen wij vergeten. Tot in het binnenste gedeelte zullen we doordringen, en dat onze vriend het ons vergeve
+ter wille van onze bedoeling!&#8221;
+
+</p>
+<p>Gedurende eenige dagen hadden de kolonisten de handen vol met het inhalen van den oogst. V&oacute;or zij hun plan ten uitvoer brachten,
+wilden ze alles in orde hebben. Ook de tijd, waarop zij de groenten van het eiland Tabor moesten binnenbrengen, was aangebroken.
+Maar er was nog een belangrijk overblijfsel van de brik, dat eveneens geborgen moest worden: de vier kanonnen. Door middel
+van katrollen brachten zij die in het Rotshuis, waar zij tusschen de vensters geplaatst werden. Het huis der kolonisten werd
+nu een klein Gibraltar en elk schip dat het wagen mocht, het eiland aan te tasten, zou voortaan aan het vuur eener geduchte
+batterij zijn blootgesteld.
+
+</p>
+<p>Toen alles gereed was, zeide Pencroff&#8212;het was de 8<sup>ste</sup> November&#8212;tot Cyrus Smith:
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer, nu onze sterkte gereed is, moesten wij toch de kracht van onze stukken eens beproeven.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gelooft ge dat dit van eenig nut is?&#8221; vroeg de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is niet alleen nuttig, maar noodig! Want, hoe zouden wij anders weten hoe ver ons geschut draagt.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Laat ons het dan beproeven,&#8221; zeide Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>Het sprak van zelf dat de vier kanonnen in den besten toestand waren. Zoodra zij ze uit het water hadden gehaald, was de eerste
+zorg van den matroos geweest ze nauwkeurig na te zien. Hoeveel uren had hij niet besteed aan het schoonmaken en poetsen van
+deze vuurmonden! Thans blonken deze stukken geschut dan ook of ze aan boord waren van een fregat der Vereenigde Staten.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p121.jpg" alt="Dit was inderdaad het geval. Blz. 115." width="503" height="720"><p class="figureHead">Dit was inderdaad het geval. Blz. <a href="#d0e3036" class="typeref">115</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>In tegenwoordigheid van het geheele personeel der kolonie, Jup en Top daaronder begrepen, werden de vier kanonnen achtereenvolgens
+beproefd. Men gebruikte daarbij schietkatoen, waarvan de kracht viermaal grooter is dan van het buskruit, terwijl de stukken
+geladen werden met puntkogels. Pencroff loste het eerste schot; de <a id="d0e3197"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3197">121</a>]</span>kogel in de richting der zee geschoten, snorde over het eilandje en viel op een afstand, dien men niet met juistheid berekenen
+kon. Het tweede schot was gericht op de uiterste rots van het Wrakpunt; <a id="d0e3199"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3199">122</a>]</span>een uitstekende steen, drie mijlen van het Rotshuis werd er door tot puin geslagen. Het was Harbert, die het stuk gericht
+had. De derde kogel werd afgeschoten op de duinen der Uniebaai en sprong door den weerslag in zee: de afstand was vier mijlen.
+Voor het vierde schot had Cyrus Smith de lading wat sterker genomen om te zien, hoe groot de draagkracht in een uiterst geval
+zou kunnen wezen. Allen weken op zijde, daar er kans was dat het stuk sprong. Een lange lont werd aan het zundgat bevestigd,
+een geweldige slag volgde, maar het kanon had weerstand geboden, en toen de kolonisten naar het venster ijlden, zagen zij
+hoe de kogel de rotsen had getroffen van kaap Mandibule, op vijf mijlen afstands van het Rotshuis en in de Haaiengolf verdween.
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu, mijnheer Cyrus,&#8221; riep Pencroff uit, wiens hoezee&#8217;s in kracht met de schoten wedijverden, &#8220;wat zegt gij nu van onze
+batterij? Laten nu alle zeeschuimers uit de Stille zee zich voor het Rotshuis vertoonen; zonder onze toestemming zullen zij
+niet kunnen ontschepen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het zou toch altijd het beste zijn, Pencroff,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;dat wij nooit in zulk een geval komen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;H&eacute;,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;wat zullen wij met de zes schelmen doen, die nog op het eiland rondzwerven? Zullen wij ze maar stil
+onze bosschen, velden en weiden laten doorkruisen? Het zijn ware jaguars, die zeeroovers! en ik geloof dat wij ons niet behoeven
+te bedenken om ze als zoodanig te behandelen. Wat dunkt gij er van Ayrton?&#8221; voegde Pencroff er bij, terwijl hij zich tot zijn
+makker wendde.
+
+</p>
+<p>Ayrton gaf eerst geen antwoord, en Cyrus Smith speet het dat Pencroff dezen zoo plotseling die vraag had gedaan. Hij was zelfs
+getroffen toen Ayrton op zachtmoedigen toon antwoordde:
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik heb ook eenmaal tot die jaguars behoort, mijnheer Pencroff, en ik heb dus geen recht daarover te oordeelen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Langzaam verwijderde hij zich.
+
+</p>
+<p>Pencroff had het begrepen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Domoor, die ik ben!&#8221; riep hij uit. &#8220;Arme Ayrton! hij heeft toch evenveel recht als wij om hier te spreken!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;maar zijn bescheidenheid doet hem eer aan, en wij moeten deze herinnering aan zijn vroeger leven
+eerbiedigen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij hebt gelijk,&#8221; antwoordde de matroos, &#8220;en ik zal voortaan oppassen. Maar laten wij tot onze vraag terugkeeren? Het schijnt
+mij toe, dat die boeven niet de minste aanspraak hebben op ons medelijden en dat wij ze zoo spoedig mogelijk van het eiland
+moeten verwijderen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Is dat uw meening, Pencroff?&#8221; vroeg de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Geheel en al.&#8221;
+<a id="d0e3225"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3225">123</a>]</span></p>
+<p>&#8220;En zijt ge niet van plan, voor wij ze zonder eenig mededoogen vervolgen, te wachten tot ze ons opnieuw aanvallen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hetgeen zij ons gedaan hebben, is dus niet voldoende?&#8221; vroeg Pencroff, die niets van deze aarzeling begreep.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zij kunnen tot andere gevoelens komen,&#8221; zeide Cyrus Smith, &#8220;zij kunnen berouw gevoelen....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zij berouw gevoelen!&#8221; riep de matroos uit, terwijl hij zijn schouders optrok.
+
+</p>
+<p>&#8220;Pencroff, denk aan Ayrton!&#8221; zeide Harbert toen en vatte de hand van den matroos. &#8220;Hij is ook een eerlijk man geworden.&#8221;
+
+</p>
+<p>Pencroff zag zijn makkers beurtelings aan. Hij had nooit gedacht dat zijn voorstel eenigen tegenstand zou ondervinden. Zijn
+ruw gemoed kon niet aannemen dat men eenige inschikkelijkheid betoonde tegenover de schelmen, die op het eiland waren, met
+de medeplichtigen van Bob Harvey, de moordenaars van de Speedy, en hij beschouwde ze als wilde dieren, die zonder aarzelen
+gedood moesten worden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Nu nog mooier, ik heb ze allen tegen mij. Wilt gij nog edelmoedig zijn en tegenover die schelmen met zachtheid te werk gaan?
+Ik hoop dat wij er later geen berouw van hebben!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Pencroff,&#8221; zeide toen de ingenieur, &#8220;gij hebt dikwijls veel waarde gehecht aan mijn raadgevingen. Wilt ge thans ook naar
+mij luisteren?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik zal doen, zooals u goeddunkt, mijnheer Smith,&#8221; antwoordde de matroos, die nog in het geheel niet overtuigd was.
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu, laten wij dan wachten en niet eer aanvallen v&oacute;or wij zelven aangevallen worden.&#8221;
+
+</p>
+<p>Zij besloten zich op deze wijs tegenover de zeeschuimers te gedragen, hoewel Pencroff er weinig goeds van voorspelde. Zij
+zouden niet aanvallen maar wel op hun hoede blijven. Het eiland was groot en vruchtbaar. En zoo er nog eenig gevoel van eerlijkheid
+in het diepst hunner ziel was overgebleven, zouden die ellendelingen zich misschien nog beteren kunnen. Was het hun belang
+niet om in de omstandigheden, waarin zij thans verkeerden, een ander leven te beginnen.
+
+</p>
+<p>De kolonisten zouden nu echter niet geheel en al vrij in hun doen en laten zijn. Tot nog toe hadden zij slechts te waken tegen
+de wilde dieren en thans zwierven er zes boeven, misschien van de ergste soort, op hun eiland. Dat was ongetwijfeld van ernstiger
+aard, en minder dappere mannen zouden gelooven dat alle veiligheid verloren was.
+
+</p>
+<p>Het doet er niet toe! Voor het oogenblik hadden zij tegen Pencroff gelijk. Zouden zij in de toekomst ook gelijk hebben? Dit
+zal blijken.
+
+
+
+<a id="d0e3252"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3252">124</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="d0e3253" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XVI.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Plan eener expeditie.&#8212;Ayrton in de kraal.&#8212;Bezoek aan de Ballonhaven.&#8212;Wat Pencroff denkt aan boord van de Bonadventure.&#8212;Dep&ecirc;che
+naar de kraal.&#8212;Geen antwoord van Ayrton.&#8212;Op weg naar de kraal.&#8212;Waarom de telegraaf niet werkt.&#8212;Een ontploffing.
+</p>
+</div>
+<p>De dringendste bezigheid voor de kolonisten was een volledig onderzoek van het eiland en dit onderzoek zou thans meer dan
+&eacute;en doel hebben; in de eerste plaats zouden zij dat geheimzinnige wezen ontdekken, aan welks bestaan zij thans niet meer twijfelden
+en tegelijkertijd konden zij te weten komen wat er van de zeeroovers geworden was, waar dezen een schuilplaats gevonden hadden,
+welk leven zij leidden en of men voor hen beducht moest wezen.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith wilde hoe eer hoe liever vertrekken; maar die tocht zou verscheidene dagen duren en hij had het dus raadzaam geacht
+om den wagen van al het noodige te voorzien, ook van de benoodigdheden om een tent ineen te zetten, die voor hen van het grootste
+nut zou wezen wanneer zij halt hielden. Maar ongelukkig had een van de onagga&#8217;s een wond aan zijn poot bekomen, zoodat het
+dier eenige dagen rust moest hebben, en allen oordeelden het dus beter om den tocht nog acht dagen uit te stellen, dus tot
+den 20<sup>sten</sup> November. Zij ondernamen hun reis in het gunstige jaargetijde, en al bereikten zij nu hun hoofddoel niet, deze tocht zou
+hun toch, wat de grondgesteldheid betrof, van zeer veel nut wezen.
+
+</p>
+<p>Gedurende deze acht dagen besloten zij nog de laatste hand te leggen aan de werken op de vlakte het Verre Uitzicht. Ayrton
+moest ook naar de kraal terugkeeren, daar de huisdieren zijn zorg vereischten. Er werd dus overeengekomen, dat hij er twee
+dagen zou gaan doorbrengen en niet eer in het Rotshuis zou terugkeeren, v&oacute;or alle stallen in overvloed van het noodige voorzien
+waren.
+
+</p>
+<p>Toen hij op het punt stond hen te verlaten, vroeg Cyrus Smith hem, of hij wenschte dat een hunner met hem mede ging, daar
+het eiland tegenwoordig minder veilig was dan vroeger. Ayrton achtte dit onnoodig, en zeide, dat hij het alleen wel af kon;
+bovendien was hij volstrekt niet bang. Zoo er eenig ongeval in de kraal of in den omtrek plaats greep, zou hij de kolonisten
+onmiddellijk per telegraaf waarschuwen.
+
+</p>
+<p>Den 9<sup>den</sup> vertrok Ayrton dus met den wagen, waarvoor slechts een onagga gespannen was, en twee uur later zond hij hun het bericht van
+zijn goede overkomst en dat hij alles in de kraal in de beste orde had gevonden.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p125.jpg" alt="Hoeveel uren had hij niet besteed aan het poetsen der vuurmonden. Blz. 120." width="501" height="720"><p class="figureHead">Hoeveel uren had hij niet besteed aan het poetsen der vuurmonden. Blz. <a href="#d0e3161" class="typeref">120</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Deze twee dagen besteedde Cyrus Smith met een plan ten uitvoer te brengen om het Rotshuis tegen elken aanval te beveiligen.
+Hij <a id="d0e3285"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3285">125</a>]</span>bedekte de geheele bovenopening van de vroegere uitloozingsplaats, die reeds voor een gedeelte toegemetseld was en verborgen
+lag onder planten en kruiden. Niets was gemakkelijker, daar het voldoende <a id="d0e3287"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3287">126</a>]</span>was de oppervlakte van het water twee of drie voet te verhoogen; dan was de geheele opening onder water.
+
+</p>
+<p>Spoedig was deze arbeid voltooid en Pencroff, Gideon Spilett en Harbert wilden nu een uitstapje maken naar de Ballonhaven.
+De matroos was zeer nieuwsgierig om te weten of de beek, waarin de Bonadventure lag, ook door de boeven was bezocht.
+
+</p>
+<p>De matroos vertrok dus met zijn vrienden in den namiddag van 10 November. Allen waren goed gewapend. Pencroff schudde, terwijl
+hij zijn geweer met een paar kogels laadde, het hoofd, hetgeen weinig goeds voorspelde voor hem die te na kwam, &#8220;dier of mensch,&#8221;
+zeide hij. Gideon Spilett en Harbert namen ook hun geweer en tegen drie uur verlieten zij het Rotshuis. Nab vergezelde hen
+tot aan de bocht van de Mercy, en toen die was overgestoken, haalde hij de brug op. Zij waren overeengekomen, dat een geweerschot
+de terugkomst van de kolonisten zou aankondigen, en dat Nab op dat sein de gemeenschap zou herstellen tusschen de twee oevers
+der rivier.
+
+</p>
+<p>De drie vrienden volgden eerst den weg naar de haven in het zuidelijk gedeelte van het eiland. Het was slechts een afstand
+van drie en een halve mijl, maar zij besteedden daar twee uur aan. Zij hadden den geheelen zoom van het bosch onderzocht,
+maar geen spoor der vluchtelingen ontdekt. Deze wisten ongetwijfeld nog niet het aantal der kolonisten en hun middelen ter
+verdediging, en hadden daarom de meestafgelegen kust van het eiland tot schuilplaats gekozen.
+
+</p>
+<p>Pencroff zag, toen zij de Ballonhaven bereikten, met een onuitsprekelijk groot genoegen dat de Bonadventure nog vast lag.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zie zoo,&#8221; zeide hij, &#8220;die schelmen zijn toch nog niet hier geweest. Dat hooge gras is beter voor de kruipende dieren en zeker
+zullen wij ze in het bosch van het Verre Westen moeten zoeken.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is maar goed ook,&#8221; sprak Harbert, &#8220;want zoo zij de Bonadventure hier gevonden hadden, zouden zij er zich stellig meester
+van hebben gemaakt, en er mede gevlucht zijn, hetgeen ons verhinderd zou hebben om in den eersten tijd naar het eiland Tabor
+terug te keeren.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarlijk,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;het is van het grootste belang om daar eenig bericht te plaatsen waarin de ligging van
+het eiland Lincoln en de nieuwe woonplaats van Ayrton vermeld is, voor het geval dat het Schotsche jacht hem weder kwam halen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu, mijnheer Spilett, de Bonadventure is daar nog,&#8221; zeide de matroos. &#8220;Haar bemanning en zij zelve is op het eerste teeken
+gereed.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik geloof, Pencroff, dat het beter was, zoo wij dien tocht uitstelden tot onze onderzoekingsreis afgeloopen is. Het is zeer
+wel mogelijk dat die onbekende, zoo het ons gelukken mocht hem te vinden, alles weet van de eilanden Lincoln en Tabor. Laten
+wij niet vergeten <a id="d0e3307"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3307">127</a>]</span>dat hij het is, die den brief geschreven heeft, en misschien weet hij wel iets van de terugkomst van het jacht af.&#8221;
+
+</p>
+<p>Terwijl zij zoo spraken, hadden Pencroff, Harbert en Gideon Spilett zich ingescheept en liepen zij over het dek van de Bonadventure.
+Plotseling riep de matroos uit, terwijl hij aandachtig de kabel beschouwde, welke op de beting lag<span id="d0e3311" class="corr" title="Bron: ;">.</span>
+
+</p>
+<p>&#8220;O, zie eens! Dat is toch sterk!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat is er Pencroff?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wel, ik heb dien knoop niet gelegd.&#8221;
+
+</p>
+<p>En Pencroff toonde een knoop die in het touw was gelegd op de beting zelve, om de boot te verhinderen af te drijven.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat, hebt gij het niet gedaan?&#8221; vroeg Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, daar kan ik op zweren. Dit is een platte knoop en ik maak altijd een dubbelen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij zult u vergist hebben, Pencroff.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik heb mij niet vergist!&#8221; verzekerde de matroos. &#8220;Dat zit in de hand, en de hand vergist zich niet.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dan zijn de boeven aan boord geweest?&#8221; vroeg Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik weet het niet,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;maar zeker is het, dat de Bonadventure het anker gelicht heeft, en men haar opnieuw
+heeft vastgelegd. Want zie, een ander bewijs! Zij is van het touw losgemaakt en het stuk zeildoek is niet meer op dezelfde
+plaats. Ik herhaal het u, men heeft ons vaartuig gebruikt!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar zoo de roovers het gebruikt hebben, dan zouden zij het &ograve;f gestolen hebben, &ograve;f wel er mede gevlucht zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gevlucht?... &#8220;Waarheen?... naar het eiland Tabor?...&#8221; hernam Pencroff. &#8220;Gelooft gij dan, dat zij zich op zoo&#8217;n zwak bootje
+zouden gewaagd hebben?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het moet wel, daar zij bovendien met het eilandje bekend waren,&#8221; antwoordde de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoe het ook zij,&#8221; meende de matroos, &#8220;even waar als ik ben Bonadventure Pencroff, van Vineyard, is onze Bonadventure zonder
+ons in zee geweest.&#8221;
+
+</p>
+<p>De matroos sprak op zulk een stelligen toon dat noch Spilett, noch Harbert hem konden tegenspreken. Het was dus waarschijnlijk
+dat het vaartuig meer of min verplaatst was, sedert dat Pencroff het in de Ballonhaven had vastgemeerd. Voor den matroos bestond
+er geen twijfel of het anker was gelicht.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar zouden wij de Bonadventure dan niet voorbij het eiland hebben zien gaan?&#8221; merkte de reporter op, die alle mogelijke
+tegenwerpingen wilde maken.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wel, mijnheer Spilett,&#8221; antwoordde de matroos, &#8220;als zij &#8217;s nachts met een goede bries vertrekken, zijn zij binnen twee uur
+buiten het gezicht van het eiland.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu,&#8221; hernam Gideon Spilett, &#8220;ik vraag het nogmaals, met <a id="d0e3350"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3350">128</a>]</span>welk doel zouden de boeven gebruik hebben gemaakt van de Bonadventure, en waarom zouden zij, na haar gebruikt te hebben, haar
+weder in de Ballonhaven hebben teruggebracht?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Och, mijnheer Spilett,&#8221; antwoordde de matroos, &#8220;laten wij dit bij het aantal onverklaarbare feiten voegen en er niet meer
+over denken. Het belangrijkste is dat de Bonadventure daar lag en er nog ligt. Ongelukkiger zou het wezen, wanneer de roovers
+zich voor een tweede maal er van meester maakten; dan kon het wel eens gebeuren dat wij haar niet terug vonden.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dus, Pencroff, zou het misschien voorzichtig wezen de Bonadventure voor het Rotshuis te leggen,&#8221; zeide Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja en neen,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;of liever neen. De monding van de Mercy is een slechte plaats voor een schip, en de zee
+is daar zeer onstuimig.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar wanneer we haar op het strand halen, tot aan den voet der Schoorsteenen....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Misschien.... ja....&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;In elk geval, aangezien we het Rotshuis voor vrij langen tijd moeten verlaten,
+geloof ik dat de Bonadventure beter daar in veiligheid zal zijn gedurende onze afwezigheid, en wij er goed aan zullen doen
+het vaartuig daar te laten totdat de schelmen van het eiland zijn verdwenen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is ook mijn meening en thans voorwaarts!&#8221;
+
+</p>
+<p>Toen zij thuis waren gekomen, deelden zij het gebeurde aan den ingenieur mede, die volkomen van hetzelfde gevoelen was. Dien
+avond zonden zij een telegram aan Ayrton, waarin zij hem verzochten een paar geiten mede te brengen die Nab op de weide van
+het Verre Uitzicht wilde doen gewennen. Zonderling, Ayrton meldde hun niet, zooals gewoonlijk, de goede ontvangst. Dit verwonderde
+ook den ingenieur. Maar het kon wezen dat Ayrton op dit oogenblik niet in de kraal was of misschien op den terugweg naar het
+Rotshuis. Want twee dagen waren er verloopen sedert zijn vertrek en men was overeengekomen dat den 10<sup>den</sup> &#8217;s avonds, of op zijn laatst, den 11<sup>den</sup> &#8217;s morgens, Ayrton terug zou wezen.
+
+</p>
+<p>De kolonisten verwachtten hem dus op de hoogte van het Verre Uitzicht te zien verschijnen. Nab en Harbert waakten zelf reeds
+bij de brug, om zoodra hun makker aankwam, die te laten vallen. Maar tegen tien uur &#8217;s avonds was Ayrton er nog niet. Zij
+oordeelden het raadzaam nogmaals een telegram te zenden en vroegen een onmiddellijk antwoord.
+
+</p>
+<p>Geen antwoord kwam er echter. De onrust der kolonisten werd hoe langer hoe grooter. Wat was er gebeurd? Ayrton was dus niet
+meer in de kraal, of zoo hij er nog was, kon hij zich niet vrij meer bewegen? Moesten zij in dien stikdonkeren nacht er heen
+gaan? De een wilde vertrekken, de ander niet.
+
+<a id="d0e3376"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3376">129</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p129.jpg" alt="Spoedig was deze arbeid voltooid. Blz. 126." width="500" height="720"><p class="figureHead">Spoedig was deze arbeid voltooid. Blz. <a href="#d0e3287" class="typeref">126</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar,&#8221; zeide Harbert, &#8220;misschien is er iets gebroken aan de telegraaf zoodat zij niet meer werkt.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat kan,&#8221; zeide de reporter.
+<a id="d0e3389"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3389">130</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Laten wij tot morgen wachten,&#8221; antwoordde Cyrus Smith. &#8220;Het is mogelijk, dat Ayrton ons telegram niet ontvangen heeft en
+ook dat wij het zijne niet gekregen hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>Bij het aanbreken van den dag, 11 November, zond Cyrus nog een telegram, maar ontving weder geen antwoord.
+
+</p>
+<p>Hij beproefde het nogmaals maar met denzelfden uitslag.
+
+</p>
+<p>&#8220;Naar de kraal!&#8221; zeide hij toen.
+
+</p>
+<p>&#8220;En goed gewapend ook!&#8221; voegde Pencroff er bij.
+
+</p>
+<p>Terstond werd er besloten dat niet allen het Rotshuis zouden verlaten; Nab zou achterblijven. Toen hij zijn vrienden tot aan
+de Glycerine-rivier vergezeld had, haalde hij de brug op en verscholen achter een boom, wachtte hij de terugkomst van hen
+of van Ayrton af.
+
+</p>
+<p>Ingeval de zeeroovers zich zouden vertoonen of beproeven de rivier over te steken, zou hij eerst trachten hen door geweerschoten
+tegen te houden, maar zoo hem dit niet gelukte, zou hij naar het Rotshuis kunnen vluchten en wanneer de hijschtoestel opgehaald
+was, verkeerde hij in volkomen veiligheid.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith, Gideon Spilett, Harbert en Pencroff zouden zich terstond naar de kraal begeven, en, zoo zij Ayrton onderweg niet
+aan het werk vonden, den omtrek onderzoeken. Ten zes ure in den morgen hadden zij de Glycerine-rivier overgestoken en Nab
+begaf zich op den linkeroever der beek. Aan beide zijden van den weg was een dicht begroeid bosch, een zeer goede schuilplaats
+voor de boeven, die, daar zij geheel gewapend waren, zeer te duchten waren. De kolonisten liepen zonder een woord te spreken,
+voort. Top snelde hen vooruit, en scheen niets verdachts te bespeuren. En zij konden op het getrouwe dier staat maken en zeker
+zijn dat het bij den eersten onraad blaffen zou.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith volgde met zijn vrienden de telegraaflijn, die de kraal met het Rotshuis verbond. Toen zij ongeveer twee mijlen
+afgelegd hadden, hadden zij nog niets ontdekt. De palen waren in de beste orde; maar toen zij bij paal 74 kwamen, riep Harbert,
+die hen voor was, uit:
+
+</p>
+<p>&#8220;De draad is gebroken!&#8221;
+
+</p>
+<p>Zijn makkers versnelden hun tred en kwamen op de plaats waar de knaap stond.
+
+</p>
+<p>Daar was de paal omvergeworpen en lag hij op den grond; het was dus natuurlijk, dat noch de telegrammen uit het Rotshuis in
+de kraal waren ontvangen, noch omgekeerd.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar niet door den wind is deze paal omvergeworpen,&#8221; merkte Pencroff op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde Gideon Spilett. &#8220;De aarde is weggegraven en een menschenhand heeft hem uitgerukt.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Bovendien is de draad gebroken,&#8221; voegde Harbert er bij, terwijl <a id="d0e3420"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3420">131</a>]</span>hij de twee uiteinden van het ijzerdraad, die met geweld vernield waren, beschouwde.
+
+</p>
+<p>&#8220;Is het nog pas gebeurd?&#8221; vroeg Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;nog korten tijd geleden heeft het plaats gehad.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Naar de kraal! naar de kraal!&#8221; riep de matroos.
+
+</p>
+<p>De kolonisten waren toen juist halfweg. Zij moesten dus nog twee mijlen afleggen. Zij gingen nu met versnelden pas. Inderdaad
+moesten zij wel gelooven dat er iets van ernstigen aard in de kraal gebeurd was. Zeker had Ayrton een telegram gezonden, dat
+niet ontvangen was, maar dit verontrustte de kolonisten nu niet meer; er waren onbegrijpelijker zaken voorgevallen. Ayrton,
+die beloofd had den vorigen avond terug te zullen komen, was niet verschenen. Eindelijk, zou het ook niet zonder reden wezen,
+dat de gemeenschap tusschen de kraal en het Rotshuis verbroken was, en wie anders dan de boeven konden dat gedaan hebben?<span id="d0e3430" class="corr" title="Bron: &#8221;"></span>
+
+</p>
+<p>Eindelijk naderden zij de woning. Maar geen spoor van eenige verwoesting was er te bespeuren. De deur was, zooals gewoonlijk,
+gesloten. Een diepe stilte heerschte er in de kraal. Noch het blaten van de schapen, noch de stem van Ayrton deed zich hooren.
+
+</p>
+<p>&#8220;Naar binnen!&#8221; zeide Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>De ingenieur ging vooruit, terwijl zijn makkers hem volgden, met de geweren gereed om vuur te geven.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith lichtte de klink van de deur op en wilde binnentreden, toen Top plotseling vervaarlijk begon te blaffen. Er werd
+een geweerschot gelost, dat door een smartelijken gil werd beantwoord. Harbert stortte door een kogel getroffen op den grond.
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e3440" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XVII.</h2>
+<div class="argument">
+<p>De reporter en Pencroff in de kraal.&#8212;Harbert wordt vervoerd.&#8212;Wanhoop van den zeeman.&#8212;Overleg tusschen den reporter en den
+ingenieur.&#8212;Heelkundige behandeling.&#8212;De hoop herleeft.&#8212;Hoe Nab te waarschuwen.&#8212;Een zekere bode.&#8212;Antwoord van Nab.&#8212;Tegenspoed.
+</p>
+</div>
+<p>Toen Pencroff den kreet van Harbert hoorde, liet hij zijn wapen vallen en snelde naar hem toe.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zij hebben hem gedood!&#8221; riep hij. &#8220;Mijn kind! Zij hebben het gedood!&#8221;
+<a id="d0e3450"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3450">132</a>]</span></p>
+<p>Cyrus Smith en Gideon Spilett waren ook naderbij gekomen. De reporter luisterde aandachtig of het hart van den armen knaap
+nog klopte.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij leeft,&#8221; zeide. &#8220;Maar wij moeten hem overbrengen....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Naar het Rotshuis is onmogelijk,&#8221; merkte de ingenieur op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Naar de kraal dan!&#8221; riep Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Een oogenblik!&#8221; zeide Smith.
+
+</p>
+<p>Hij sloeg een zijpad in. Daar bevond hij zich plotseling tegenover een der boeven, die op hem aanlegde en een kogel doorboorde
+zijn hoed. Eenige oogenblikken later, v&oacute;or hij zelfs nog den tijd gehad had een tweede schot te lossen, viel deze, in het
+hart getroffen door den dolk van Cyrus Smith, die dit wapen met meer zekerheid hanteerde dan zijn geweer. In dien tijd klommen
+Gideon Spilett en de matroos over het hek, wierpen de deuren omver en sprongen in de verlaten woning. Weldra rustte Harbert
+op het bed van Ayrton.
+
+</p>
+<p>Eenige oogenblikken later was Cyrus Smith bij hem.
+
+</p>
+<p>De smart van den matroos was groot, toen hij Harbert daar wezenloos zag liggen. Hij snikte, weende en wilde zich tegen den
+muur verpletteren. Noch de ingenieur, noch de reporter konden hem tot bedaren brengen. De smart overweldigde ook hen. Het
+was hun onmogelijk een woord te uiten.
+
+</p>
+<p>Alles werd aangewend om het kind, dat als het ware onder hun oogen lag te sterven, van den dood te redden. Gideon Spilett,
+wiens leven zoo rijk aan lotgevallen geweest was, had ook nog eenige kennis van heelkunde verkregen. Hij wist van alles wat
+en <span id="d0e3469" class="corr" title="Bron: honderde">honderden</span> omstandigheden hadden zich reeds voorgedaan waarin hij de wonden, hetzij veroorzaakt door een degen of vuurwapen, genezen
+had. Bijgestaan door Cyrus Smith nam hij dus ook de zorg, die de toestand van Harbert vereischte, op zich.
+
+</p>
+<p>De knaap was doodsbleek en zijn pols zeer zwak, zoodat Gideon Spilett hem niet dan bij zeer lange tusschenpoozen voelde kloppen,
+alsof hij zoo aanstonds zou ophouden te slaan. Tegelijkertijd was er een volkomen stilstand van gevoel en bewustzijn. Deze
+verschijnselen waren van zeer ernstigen aard.
+
+</p>
+<p>Zij ontblootten de borst van Harbert en het bloed dat door behulp van zakdoeken was gestelpt, werd nu met koud water afgewasschen.
+
+</p>
+<p>De kneuzing, of liever de wond kwam toen te voorschijn. Een langwerpig gat tusschen de derde en vierde rib.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en Gideon Spilett keerden den knaap om, die zulk een zwakke zucht slaakte, alsof hij den laatsten adem uitblies.
+
+</p>
+<p>Een andere wond bevond zich op zijn rug en de kogel die hem getroffen had, kwam daar terstond uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;God zij dank!&#8221; zeide de reporter, &#8220;de kogel is niet in het lichaam gebleven, en wij behoeven er hem niet uit te halen.&#8221;
+
+<a id="d0e3484"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3484">133</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p133.jpg" alt="Harbert stortte door een kogel getroffen op den grond. Bladz. 131." width="501" height="720"><p class="figureHead">Harbert stortte door een kogel getroffen op den grond. Bladz. <a href="#d0e3420" class="typeref">131</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar het hart?....&#8221; vroeg Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het hart is niet getroffen, want anders zou Harbert dood zijn geweest!&#8221;
+<a id="d0e3497"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3497">134</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Dood!&#8221; riep Pencroff en hij brulde van woede.
+
+</p>
+<p>De matroos had slechts de laatste woorden door den reporter gesproken, gehoord.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen Pencroff,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;neen! Hij is niet dood. Zijn pols slaat nog! Wij hooren hem zelfs zacht kreunen.
+Maar, in het belang van uw kind, bedaar wat. Wij hebben thans al onze koelbloedigheid noodig. Laat ons die niet verliezen,
+mijn vriend.&#8221;
+
+</p>
+<p>Pencroff zweeg, terwijl dikke tranen langs zijn wangen biggelden. Van het grootste gewicht was thans dat de beide wonden verbonden
+werden, om een nieuwe bloedstorting te voorkomen. De reporter achtte het raadzaamste om den knaap maar met koud water te wasschen.
+Zij lagen nu linnen kompressen op de wonden van den armen Harbert, die gedurig vernieuwd moesten worden.
+
+</p>
+<p>De matroos had, daar het onmogelijk was den knaap naar het Rotshuis over te brengen, vuur onder de schoorsteenen aangelegd,
+en ook de noodige levensbehoeften gevonden. Suiker en kruiden&#8212;die Harbert zelf geplukt had bij het meer Grant&#8212;waren er in
+overvloed en stelden hen in staat om een verfrisschenden drank te bereiden, dien de knaap werktuiglijk gebruikte. Hij kreeg
+een hevige koorts, en den geheelen dag en nacht bleef hij buiten kennis. Zijn leven hing aan een zijden draad, en die draad
+kon ieder oogenblik afgesneden worden.
+
+</p>
+<p>Den anderen dag, 12 November, mochten Cyrus Smith en zijn vrienden weer eenige hoop voeden. Harbert was uit zijn lange bedwelming
+ontwaakt. Hij opende de oogen en herkende Cyrus Smith, den reporter en Pencroff. Hij sprak twee of drie woorden. Hij herinnerde
+zich niets van het gebeurde. Men deelde hem alles mede en Gideon Spilett verzocht hem zich rustig te houden, hem verzekerende,
+dat hij volstrekt niet in gevaar verkeerde en zijn wonden binnen weinige dagen weder genezen zouden zijn. Harbert leed weinig
+en het voortdurend betten met koud water deed hem goed. De zuivering ging regelmatig voort, de koorts nam niet toe en men
+kon hopen, dat die vreeselijke wond geen verdere gevolgen zou hebben. Pencroff&#8217;s hart bonsde van vreugde. Hij was een liefde-zuster
+gelijk, een moeder die aan het bed van haar kind waakte. Harbert geraakte nogmaals in dien vorigen dommelenden toestand, maar
+zijn slaap was rustiger.
+
+</p>
+<p>Zooals men denken kan, hadden de kolonisten gedurende de vier en twintig uren, die zij in de kraal doorbrachten, geen andere
+gedachten dan Harbert te verzorgen. Zij hadden er niet aan gedacht, dat ze in eenig gevaar verkeerden wanneer de boeven terugkeerden,
+en hadden ook verzuimd eenige maatregelen van voorzorg te nemen.
+
+</p>
+<p>Maar dien dag, terwijl Pencroff bij den zieke waakte, spraken Cyrus Smith en de reporter over hetgeen hun te doen stond. Eerst
+onderzochten zij de kraal. Er was geen spoor van Ayrton te vinden. <a id="d0e3514"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3514">135</a>]</span>Was de ongelukkige in de macht van zijn vroegere medeplichtigen geraakt? Was hij door hen in de kraal overvallen? Had hij
+gestreden en was hij in den strijd bezweken? Dit laatste was het waarschijnlijkst. Gideon Spilett had op het oogenblik, toen
+hij het hek overklom, zeer goed een der roovers gezien, die naar den berg Franklin vluchtte en waarheen Top ook gesneld was.
+Hij was een van hen, wier sloep tegen de rotsen bij den mond der Mercy was stuk geslagen. Bovendien, hij dien Cyrus Smith
+gedood had, maakte deel uit van de bende van Bob Harvey.
+
+</p>
+<p>Wat de kraal betrof, deze had niet de minste verwoesting ondergaan. De deuren waren gesloten en de dieren hadden zich dus
+niet in het bosch kunnen verspreiden. Geen spoor was er ook te vinden van eenigen strijd; noch de woning, noch de tuin had
+iets geleden. De wapenen slechts waren verdwenen.
+
+</p>
+<p>&#8220;De ongelukkige is zeker overvallen,&#8221; zeide Cyrus Smith, &#8220;en daar hij een man was om zich te verdedigen, zal hij zeker bezweken
+zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, daar vrees ik ook voor,&#8221; zeide de reporter. &#8220;Zeker hebben zij toen bezit genomen van de kraal, waar zij alles in overvloed
+vonden, en zijn zij eerst op de vlucht gegaan, toen zij ons zagen naderen. Het is ook zeer waarschijnlijk dat Ayrton op dit
+oogenblik, levend of dood, niet meer hier is.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij moeten het bosch doorzoeken,&#8221; hernam de ingenieur, &#8220;en het eiland van die schelmen bevrijden. Het voorgevoel van Pencroff
+bedroog hem niet, toen hij verlangde dat wij ze als wilde dieren verjoegen. Dan waren wij voor veel ongelukken gespaard gebleven!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;maar nu hebben wij het recht om ze zonder eenig medelijden te behandelen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;In elk geval,&#8221; zeide de ingenieur, &#8220;zijn wij toch genoodzaakt eenigen tijd te wachten en in de kraal te blijven tot wij Harbert
+zonder gevaar naar het Rotshuis kunnen overbrengen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar Nab?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Nab is in veiligheid.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En zoo hij, ongerust over ons wegblijven, zich hier naar toe waagde?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij moet niet komen!&#8221; antwoordde Cyrus Smith levendig. &#8220;Hij zou op weg vermoord worden.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is toch zeer waarschijnlijk dat hij trachten zal bij ons te komen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zoo de telegraaf maar in orde was, dan konden wij hem waarschuwen! Maar dat is thans onmogelijk! Wij kunnen Pencroff en Harbert
+hier niet alleen laten!... Welnu, ik zal alleen naar het Rotshuis gaan.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, neen Cyrus!&#8221; riep de reporter, &#8220;gij moogt u niet aan zulk een gevaar blootstellen. Uw moed zou niets helpen. Die schelmen
+bespieden zeker de kraal, zij zijn in het bosch verscholen, en zoo gij vertrekt, dan zouden wij spoedig twee onheilen in plaats
+van &eacute;en betreuren.
+<a id="d0e3542"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3542">136</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Maar Nab?&#8221; hernam de ingenieur. &#8220;Er zijn nu reeds vier en twintig uren verloopen sedert hij iets van ons gehoord heeft. Hij
+zal stellig komen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En nog minder op zijn hoede wezen dan wij waren,&#8221; antwoordde Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Bestaat er dan geen middel om hem te waarschuwen?&#8221;
+
+</p>
+<p>Toen de ingenieur hierover nadacht viel zijn oog op Top, die heen en weer liep alsof hij wilde zeggen:
+
+</p>
+<p>&#8220;Ben ik er dan ook niet?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Top!&#8221; riep Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>Het dier sprong bij het hooren van zijn naam tegen zijn meester op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, Top, gij zult gaan!&#8221; zeide de reporter, die den ingenieur begrepen had. &#8220;Top kan gaan, waar wij onmogelijk zouden doorkomen!
+Hij zal in het Rotshuis berichten van de kraal brengen, en ons weder op de hoogte stellen van hetgeen in het Rotshuis gebeurt!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Spoedig!&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;spoedig!&#8221;
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett had snel een blad uit zijn opschrijfboekje gescheurd en schreef het volgende:
+
+</p>
+<p>&#8220;Harbert gewond. Wij zijn in de kraal. Wees op uw hoede. Verlaat het Rotshuis niet. Zijn de boeven in den omtrek verschenen?
+Antwoord door Top.&#8221;
+
+</p>
+<p>Dit eenvoudige briefje bevatte alles wat Nab moest weten en vroeg tegelijkertijd alles waarbij de kolonisten belang hadden
+mede bekend te zijn. Hij vouwde het samen, bond het aan den halsband van Top, zoodat het terstond in het oog moest vallen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Top! mijn goede hond,&#8221; zeide toen de ingenieur en liefkoosde het dier, &#8220;Nab, Top! Nab! Ga! Gauw!&#8221;
+
+</p>
+<p>Top sprong bij deze woorden op. Hij begreep, hij raadde wat men van hem verlangde. De weg naar de kraal was hem bekend. Binnen
+een half uur kon hij hem hebben afgelegd en men mocht hopen, dat daar waar noch Cyrus Smith noch de reporter zich zonder gevaar
+durfden wagen, Top, verscholen tusschen het hooge gras, onbemerkt zou doorkomen.
+
+</p>
+<p>De ingenieur ging naar de deur van de kraal, stiet die open en herhaalde toen nogmaals:
+
+</p>
+<p>&#8220;Nab! Top, Nab!&#8221; en wees met zijn hand in de richting van het Rotshuis.
+
+</p>
+<p>Top snelde heen en was spoedig verdwenen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij zal er komen en terugkeeren!&#8221; zeide de reporter.
+
+</p>
+<p>De kolonisten wachtten de terugkomst van Top niet zonder angst af. Een weinig voor elf uur gingen Cyrus Smith en de reporter
+met hun karabijnen achter de deur staan, gereed om bij het eerste geblaf van den hond te openen. Zij twijfelden er niet aan
+dat, wanneer Top gelukkig het Rotshuis bereikt had, Nab hem terstond zou terugzenden.
+
+<a id="d0e3581"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3581">137</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p137.jpg" alt="&#8220;Nab! Top, Nab!&#8221; Blz. 136." width="503" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Nab! Top, Nab!&#8221; Blz. <a href="#d0e3542" class="typeref">136</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Tien minuten later knalde er een geweerschot, en terstond daarop hoorden zij het blaffen van een hond. De ingenieur opende
+de deur, zag nog op een honderd pas afstands in het bosch den rook en vuurde <a id="d0e3592"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3592">138</a>]</span>in die richting. Oogenblikkelijk daarop snelde Top de kraal binnen, terwijl zij de deur terstond achter hem sloten.
+
+</p>
+<p>&#8220;Top, Top!&#8221; riep Cyrus Smith en nam den kop van het goedige dier tusschen zijn handen.
+
+</p>
+<p>Een briefje was aan zijn halsband bevestigd, en Cyrus las de volgende woorden, met de groote en grove hand van Nab geschreven:
+
+</p>
+<p>&#8220;Geen roovers in den omtrek van het Rotshuis. Ik zal mij niet verwijderen. Arme mijnheer Harbert!&#8221;
+
+</p>
+<p>De boeven bevonden zich dus nog in den omtrek van de kraal, en met het doel om den eenen kolonist na den andere te dooden.
+Er schoot hun dus niets anders over dan ze als wilde dieren te behandelen. Maar hierbij moest de noodige behoedzaamheid in
+acht worden genomen, want die ellendelingen hadden op dit oogenblik een groot voordeel op de kolonisten, daar zij alles konden
+zien, zonder gezien te worden, en hen plotseling konden overvallen, zonder zelf overvallen te worden.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith richtte dus alles in om in de kraal te kunnen leven, die overigens voldoende voorzien was om hen gedurende langen
+tijd te onderhouden.
+
+</p>
+<p>De boeven, waarvan er slechts vijf waren overgebleven, maar allen goed gewapend&#8212;zwierven nu door het bosch, en zich daarin
+te wagen, zou het leven der kolonisten in gevaar hebben gebracht; zij zouden zich blootstellen aan hun geweerschoten, zonder
+die te kunnen ontwijken noch te voorkomen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij kunnen niet anders doen dan wachten!&#8221; herhaalde Cyrus Smith. &#8220;Wanneer Harbert genezen is, kunnen wij een onderzoek op
+het eiland instellen en zien wat met deze boeven is aan te vangen. Dit zal dan tegelijkertijd het doel uitmaken van onzen
+grooten tocht...&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het spoor te vinden van onzen geheimzinnigen beschermer,&#8221; voegde Gideon Spilett er bij. &#8220;Maar ik moet toch bekennen, Cyrus,
+dat ditmaal zijn bescherming ons ontbroken heeft en juist op het oogenblik dat wij die het meest noodig hadden!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wie weet!&#8221; antwoordde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoe meent ge dat?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij zijn nog niet aan het einde van onze tegenspoeden gekomen, beste Spilett, en misschien zal de gelegenheid zich wel weder
+voordoen, waarop hij ons zijn machtige tusschenkomst kan doen gevoelen. Maar thans behoeven we daar niet over te denken. Het
+leven van Harbert v&oacute;&oacute;r alles.&#8221;
+
+</p>
+<p>Den tienden dag, 22 November, waren er aanmerkelijke verschijnselen van beterschap bij den knaap te bespeuren. Hij had eenig
+voedsel gebruikt. Er kwam weder kleur op zijn bleeke wangen en zijn oogen stonden weder helder. Hij sprak nu en dan met zijn
+vrienden, ondanks de pogingen van Pencroff, die onophoudelijk tot hem sprak, <a id="d0e3618"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3618">139</a>]</span>om hem zelven het spreken te beletten en die hem de onmogelijkste verhalen vertelde. Harbert had ook naar Ayrton gevraagd,
+daar hij verwonderd was dezen niet in de kraal te zien. Maar de matroos wilde Harbert geen verdriet geven en stelde zich tevreden
+met te zeggen dat Ayrton naar Nab was gegaan om het Rotshuis te helpen verdedigen.
+
+</p>
+<p>Het ging van dag tot dag beter met den knaap. Maar in welk een toestand zouden de kolonisten verkeerd hebben, zoo hij erger
+was geworden, zoo de kogel in zijn lichaam was gebleven of zoo een arm of been had moeten worden afgezet.
+
+</p>
+<p>Het kwam Cyrus Smith dikwijls voor dat hij en zijn vrienden, tot nog toe zoo gelukkig, een moeielijken tijd tegemoet gingen.
+Gedurende meer dan twee en een half jaar, sedert zij uit Richmond ontsnapt waren, was alles naar hun wensch gegaan. Het eiland
+had hen overvloedig voorzien, en door hun wetenschappelijke kennis waren zij in staat geweest van alles partij te trekken.
+Het stoffelijk welzijn van de kolonie was als het ware volmaakt. Bovendien was hun, in sommige gevallen, een geheimzinnige
+macht te hulp gekomen!.... Maar dit alles had zijn tijd gehad. Kortom, Cyrus Smith meende te bespeuren dat de kans tegen hen
+was gekeerd.
+
+</p>
+<p>Men meene daarom evenwel niet dat Cyrus Smith en zijn vrienden, omdat zij veel over hun toestand spraken, mannen waren om
+aan hun lot te wanhopen! Verre van daar. Zij waren volkomen op de hoogte van hun toestand, overwogen de kansen en bereidden
+zich op alle mogelijke gebeurtenissen voor; zij verloren de toekomst niet uit het oog en zoo eenig ongeluk hen trof; zouden
+zij gereed zijn er tegen te kampen.
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e3626" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XVIII.</h2>
+<div class="argument">
+<p>De boeven in den omtrek der kraal.&#8212;Voorloopige vestiging.&#8212;Voortzetting van Harberts verpleging.&#8212;De eerste juichtonen van Pencroff.&#8212;Terugkeer
+tot het verleden.&#8212;Wat de toekomst geven zal.&#8212;Meening van Cyrus Smith daaromtrent.
+</p>
+</div>
+<p>Harbert genas langzaam; men kon hem echter nog niet naar het Rotshuis vervoeren.
+
+</p>
+<p>Van Nab kreeg men geen tijding maar men verontrustte zich niet over hem. De wakkere neger zou, in het Rotshuis verborgen,
+zich niet laten overvallen. Top was niet weder naar hem toegezonden, <a id="d0e3636"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3636">140</a>]</span>daar men het onnoodig achtte den trouwen hond opnieuw aan een kogel bloot te stellen.
+
+</p>
+<p>Men moest dus wachten, maar de kolonisten verlangden weder in het Rotshuis te zijn. Het speet den ingenieur dat hij zijn macht
+zag verdeelen, want dit was in het voordeel van de zeeroovers. Sedert het verdwijnen van Ayrton waren zij nog slechts vier
+tegen vijf, want Harbert kon men niet meer meerekenen, hetgeen den knaap zeer verdriette, daar hij begreep, dat hij de schuld
+van alles was.
+
+</p>
+<p>Den 24<sup>sten</sup> November werd door Cyrus Smith en Gideon Spilett de quaestie behandeld, hoe men tegen de bandieten te werk moest gaan.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik geloof,&#8221; zeide Gideon Spilett, nadat er gesproken was over de onmogelijkheid om met Nab gemeenschap te hebben, &#8220;dat, wanneer
+wij ons op weg waagden, wij gevaar zouden loopen een kogel te ontvangen, zonder dien te kunnen beantwoorden. Maar gelooft
+gij niet, dat het nu het beste is om een bepaalde jacht op deze ellendelingen te maken!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat meen ik ook,&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Wij zijn, geloof ik, niet bang voor een kogel, en als mijnheer Cyrus het toe wil staan,
+ben ik gereed mij in het bosch te begeven. &#8220;Een man kan een man staan!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar kan hij er vijf staan?&#8221; vroeg de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik voeg mij bij Pencroff,&#8221; zeide de reporter, &#8220;en wij beiden goed gewapend en van Top vergezeld....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Beste Spilett en gij, Pencroff,&#8221; hernam Cyrus Smith, &#8220;redeneert toch kalm. Zijn de boeven ergens op het eiland verborgen,
+en was hunne schuilplaats ons bekend, dan behoefden wij hen slechts te overvallen. Maar moeten wij integendeel niet vreezen
+dat zij het eerste schot zullen doen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;O, mijnheer Cyrus, een kogel treft niet altijd waar men hem heen zendt!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Die, welke Harbert getroffen heeft, miste geen streep, Pencroff,&#8221; antwoordde de ingenieur. &#8220;Maar wanneer gij beiden de kraal
+verlaat, blijf ik hier immers alleen om haar te verdedigen. Staat gij er voor in dat de boeven niet zullen zien dat gij u
+verwijdert, dat zij u in het bosch zullen laten ronddolen en in uwe afwezigheid de kraal aanvallen, wel wetende dat er zich
+slechts een gewond kind en &eacute;&eacute;n man in bevinden.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij hebt gelijk, mijnheer Cyrus,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;gij hebt gelijk. Zij zullen alles in het werk stellen om de kraal
+weder meester te worden, daar zij weten dat zij goed voorzien is! En alleen zoudt gij het niet tegen hen kunnen volhouden!
+Waren wij toch maar in het Rotshuis!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wanneer wij in het Rotshuis waren zou de toestand geheel anders zijn,&#8221; zeide Cyrus Smith. &#8220;Ik zou daar niet vreezen Harbert
+met een van ons achter te laten, en de drie anderen konden de <a id="d0e3663"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3663">141</a>]</span>bosschen doorkruisen. Maar wij zijn in de kraal, en moeten er blijven tot op het oogenblik dat wij haar gezamenlijk zullen
+kunnen verlaten!&#8221;
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p141.jpg" alt="Harbert had ook naar Ayrton gevraagd. Bladz. 139." width="503" height="720"><p class="figureHead">Harbert had ook naar Ayrton gevraagd. Bladz. <a href="#d0e3618" class="typeref">139</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith had gelijk en zijn metgezellen begrepen het.
+<a id="d0e3675"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3675">142</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Was Ayrton maar bij ons!&#8221; zeide Gideon Spilett. &#8220;Arme kerel! Zijn terugkeer tot het maatschappelijk leven zal van korten
+duur geweest zijn!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Als hij dood is?....&#8221; voegde Pencroff er op zonderlingen toon bij.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoopt gij dan nog, Pencroff, dat die schurken hem gespaard hebben?&#8221; vroeg Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, als zij er belang bij hadden om hem te sparen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat! zoudt gij dan veronderstellen dat Ayrton, bij het vinden van zijn vroegere metgezellen, alles vergeten zou hebben wat
+hij ons verplicht is?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wie weet!&#8221; antwoordde de zeeman, die niet zonder aarzelen deze meening uitte.
+
+</p>
+<p>&#8220;Pencroff,&#8221; zeide Cyrus Smith, terwijl hij diens arm vatte, &#8220;dat is een leelijke gedachte van u, en het zou mij hinderen u
+nog langer zoo te hooren spreken. Ik sta in voor de trouw van Ayrton!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik ook,&#8221; voegde de reporter er levendig bij.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja.... ja.... mijnheer Cyrus.... ik heb ongelijk,&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Het was inderdaad een slechte gedachte, die ik daar
+had en zij wordt door niets gerechtvaardigd. Maar, ziet gij! Ik weet soms zelf niet meer wat ik zeg; die gevangenschap in
+de kraal hindert mij vreeselijk, en ik ben nooit zoo overspannen geweest als op dit oogenblik.&#8221;
+
+</p>
+<p>De reporter troostte Pencroff met de belofte, dat Harbert binnen acht dagen zoover genezen zou zijn, dat men hem zou kunnen
+vervoeren.
+
+</p>
+<p>Een paar maal intusschen waagde de reporter zich goed gewapend buiten de kraal, vergezeld van Top.
+
+</p>
+<p>De eerste maal ontmoette hij niemand en vond hij niets, dat hem verdacht voorkwam.
+
+</p>
+<p>Den 27<sup>sten</sup> November waagde Gideon Spilett zich een kwart mijl in het bosch en bemerkte dat Top onrustig werd; de hond liep heen en weer
+tusschen het kreupelhout, alsof hij iets rook, dat hem verdacht voorkwam.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett volgde Top, moedigde hem aan, maar hield zijn karabijn gereed en zorgde door boomen gedekt te zijn. Het was
+niet waarschijnlijk, dat Top de nabijheid van een mensch rook, want in dat geval zou hij dat doffe, halfgesmoorde blaffen
+hebben doen hooren. Nu hij niet knorde, kon men zeker zijn, dat het gevaar niet nabij was, noch nader kwam.
+
+</p>
+<p>Vijf minuten verliepen. Top bleef rondsnuffelen en de reporter volgde hem behoedzaam; plotseling wierp de hond zich echter
+in een dicht kreupelbosch en haalde er een lap van een kleedingstuk uit te voorschijn.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett bracht het onmiddellijk naar de kraal.
+
+</p>
+<p>De kolonisten bekeken het en herkenden het als een stuk van het <a id="d0e3713"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3713">143</a>]</span>buis van Ayrton, een stuk van dat vilt, dat alleen in het Rotshuis verwerkt werd.
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij ziet het, Pencroff,&#8221; merkte Cyrus Smith op, &#8220;de ongelukkige Ayrton heeft tegenstand geboden. De boeven hebben hem tegen
+zijn wil medegesleept! Twijfelt gij nog aan zijn trouw?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, mijnheer Cyrus,&#8221; antwoordde de zeeman, &#8220;en reeds lang heb ik mijn wantrouwen afgelegd! Maar men kan hieruit iets opmaken.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat dan?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat Ayrton niet in de kraal gedood is. Dat men hem levend van hier heeft gesleept, daar hij weerstand heeft geboden! Misschien
+leeft hij dus nog!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Misschien,&#8221; antwoordde de ingenieur, die in gedachten verzonken bleef.
+
+</p>
+<p>Dit was nog eene hoop voor de metgezellen van Ayrton. Was deze in de kraal overvallen, dan zou men hem even als Harbert door
+een kogel gedood hebben gevonden. Maar hadden de boeven hem niet onmiddellijk van kant gemaakt, hem levend naar een ander
+gedeelte van het eiland gesleept, mocht men dan niet hopen, dat hij nog hun gevangene was? Mogelijk had een van hun in Ayrton
+een vroegeren metgezel uit Australi&euml; gevonden: Ben Joyce, het hoofd der ontsnapte boeven? En wie weet of zij de dwaze hoop
+niet gekoesterd hadden Ayrton weder over te halen? Hij zou hen zoo nuttig kunnen zijn, als zij van hem een verrader hadden
+kunnen maken!....
+
+</p>
+<p>Deze gebeurtenis werd in de kraal als gunstig beschouwd en men achtte het niet onmogelijk Ayrton terug te vinden. Was hij
+gevangen, dan zou hij van zijn kant alles aanwenden om uit de handen der boeven te ontkomen, en hij zou een krachtige steun
+voor de kolonisten zijn geweest!
+
+</p>
+<p>&#8220;Mocht het Ayrton gelukken te ontsnappen,&#8221; merkte Gideon Spilett op, &#8220;dan zal hij in ieder geval de wijk nemen naar het Rotshuis,
+want hij weet niets van de verwonding van Harbert, en bijgevolg kan hij niet weten dat wij in de kraal gevangen zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;O! ik zou wenschen dat hij in het Rotshuis was!&#8221; riep Pencroff uit, &#8220;en dat wij er ook waren!&#8221;
+
+</p>
+<p>Pencroff drong menigmaal bij Gideon Spilett op het vervoeren van Harbert aan, maar deze vreesde met recht, dat de wonden onder
+weg misschien zouden open gaan en hij gaf nog geen bevel om te vertrekken.
+
+</p>
+<p>Er viel echter iets voor, waardoor Cyrus Smith en zijn twee vrienden besloten om aan het verlangen van den knaap gehoor te
+geven, en de hemel weet hoeveel verdriet en berouw zij nog van dezen stap hadden kunnen hebben!
+
+</p>
+<p>Den 29<sup>sten</sup> November, ongeveer zeven uur in den morgen, toen de drie kolonisten bij elkander zaten in de kamer bij Harbert, hoorden zij
+Top op eens luid blaffen.
+<a id="d0e3742"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3742">144</a>]</span></p>
+<p>Cyrus Smith, Pencroff en Gideon Spilett grepen hunne geweren die altijd geladen waren en gingen naar buiten.
+
+</p>
+<p>Top, die vooruit gehold was, kwam terug, sprong op en blafte, maar het was van blijdschap en niet uit woede.
+
+</p>
+<p>&#8220;Er komt iemand!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is een vijand!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Nab, misschien?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Of Ayrton?&#8221;
+
+</p>
+<p>Nauwelijks waren deze woorden gewisseld of er sprong iemand over de omheining en kwam in de kraal terecht.
+
+</p>
+<p>Het was Jup, Jup zelf, die met groote hartelijkheid door Top ontvangen werd!
+
+</p>
+<p>&#8220;Jup!&#8221; riep Pencroff uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;Nab zendt hem ons,&#8221; zeide de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dan moet hij een bericht bij zich hebben,&#8221; antwoordde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>Pencroff snelde op den aap toe. Wanneer Nab iets gewichtigs aan zijn meester had mede te deelen, had hij geen zekerder en
+vlugger boodschapper kunnen kiezen; hij kon zijn weg vinden daar waar noch de kolonisten noch Top er mogelijkheid toe zou
+hebben gezien. Cyrus Smith had zich niet vergist. Er hing een zakje om den hals van Jup en daarin bevond zich een briefje
+van Nab.
+
+</p>
+<p>Men oordeele over de wanhoop van Cyrus Smith en zijn lotgenooten, toen zij de volgende woorden lazen:
+
+
+</p>
+<div class="blockquote">
+<p>&#8220;Vrijdag, 6 uur in den morgen.
+
+
+</p>
+<p>&#8220;De boeven meester van de bergvlakte.
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Nab.&#8221;</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Zij zagen elkander aan, zonder een woord te spreken en keerden in het huis terug. Wat moesten zij doen? Nu de boeven op de
+bergvlakte waren, zou alles daar verwoest en vernield zijn.
+
+</p>
+<p>Toen Harbert den ingenieur, den reporter en Pencroff weder zag binnenkomen, begreep hij dat de toestand verergerd was, nog
+meer werd hij overtuigd dat het Rotshuis een gevaar dreigde toen hij Jup zag.
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer Cyrus,&#8221; zeide hij, &#8220;ik wil vertrekken. Ik kan de reis doorstaan! Ik wil weg!&#8221;
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett naderde Harbert. Na een vorschenden blik op het gelaat van den knaap geworpen te hebben, zeide hij:
+
+</p>
+<p>&#8220;Laat ons dan gaan.&#8221;
+
+</p>
+<p>Er werd besloten dat Harbert op matrassen in het wagentje zou liggen en door de onagga zou worden getrokken, daar men voor
+een baar twee dragers noodig zou hebben en er dus minder handen beschikbaar zouden zijn, als men aangevallen werd. Het was
+prachtig weer. De zon scheen helder door de boomen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zijn de wapenen gereed?&#8221; vroeg Cyrus Smith.
+
+<a id="d0e3793"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3793">145</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p145.jpg" alt="Het wagentje met de onagga bespannen. Blz. 144." width="500" height="720"><p class="figureHead">Het wagentje met de onagga bespannen. Blz. <a href="#d0e3742" class="typeref">144</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Zij waren allen in orde. De ingenieur en Pencroff waren beiden met een geweer met dubbelen loop gewapend en Gideon Spilett
+had zijn karabijn op schouder.
+<a id="d0e3804"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3804">146</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Ligt gij goed, Harbert?&#8221; vroeg de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;O! mijnheer Cyrus,&#8221; antwoordde de knaap, &#8220;wees gerust, ik zal onderweg niet sterven.&#8221;
+
+</p>
+<p>Men zag echter, dat de arme knaap alle inspanning noodig had om zijn krachten, die op het punt stonden hem te begeven, bij
+elkander te houden.
+
+</p>
+<p>De ingenieur aarzelde nog het bevel tot vertrekken te geven. Maar het zou Harbert radeloos gemaakt en misschien zijn toestand
+verergerd hebben.
+
+</p>
+<p>&#8220;Voorwaarts!&#8221; zeide Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>De deur van de kraal werd geopend. Jup en Top sprongen vooruit. Het rijtuigje met de onagga, door Pencroff gemend, vertrok
+langzaam en de deur van de kraal werd weder gesloten.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en Gideon Spilett liepen elk aan een kant van Harbert en waren gereed om elken aanval af te weren. Met eenig recht
+mocht men echter hopen, dat de weg veilig zou zijn, daar de boeven zich nog wel op de bergvlakte zouden bevinden. Moest men
+nog vuur geven, dan zou het waarschijnlijk eerst bij het naderen van het Rotshuis zijn.
+
+</p>
+<p>De kolonisten waren echter op hun hoede. Top en Jup, die met zijn stok gewapend nu eens voor dan ter zijde van den weg den
+stoet vergezelde, gaven geen teeken, dat er eenig gevaar in aantocht was.
+
+</p>
+<p>Ten half acht had men de kraal verlaten en een uur later vier mijlen van de vijf afgelegd, zonder dat er iets was voorgevallen.
+
+</p>
+<p>Men naderde reeds de bergvlakte. Eindelijk kreeg men de zee in het gezicht. De tocht ging zwijgend voorwaarts, toen Pencroff
+plotseling de onagga stil hield en woedend uitriep:
+
+</p>
+<p>&#8220;O! die ellendelingen!&#8221;
+
+</p>
+<p>Hij wees daarbij naar een dikke rookwolk, die boven den molen, de stallen en andere gebouwen opsteeg.
+
+</p>
+<p>Te midden van dien rook zag men een man.
+
+</p>
+<p>Het was Nab.
+
+</p>
+<p>Zijn lotgenooten uitten een kreet. Hij hoorde het en snelde naar hen toe.
+
+</p>
+<p>Ongeveer een half uur geleden hadden de boeven de bergvlakte verlaten, na haar verwoest te hebben!
+
+</p>
+<p>&#8220;En mijnheer Harbert?&#8221; vroeg Nab.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett ging naar het wagentje.
+
+</p>
+<p>Harbert lag buiten kennis!
+
+
+<a id="d0e3843"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3843">147</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="d0e3844" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XIX.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Harbert in het Rotshuis.&#8212;Nab verhaalt wat er heeft plaats gehad.&#8212;Bezoek van Cyrus Smith aan de vlakte.&#8212;Verwoesting.&#8212;De kolonisten
+weerloos tegen de ziekte.&#8212;De schors van den wilg.&#8212;Een doodelijke koorts.&#8212;Top blaft weder.
+</p>
+</div>
+<p>Noch aan de boeven, noch aan het gevaar dat het Rotshuis dreigde, noch aan de verwoesting van de bergvlakte, werd meer gedacht.
+De toestand van Harbert eischte op dat oogenblik ieders aandacht. Zou het vervoeren noodlottig voor hem geweest zijn en zijn
+wonden zich weder geopend hebben? De reporter kon het nog niet zeggen, maar hij en zijn lotgenooten waren wanhopend.
+
+</p>
+<p>Harbert werd zoo voorzichtig mogelijk binnen het Rotshuis gebracht. Door de goede zorgen kwam hij weldra weder bij. Hij glimlachte
+even, toen hij zag, dat hij weer in zijn eigen kamer lag, maar was zoo verzwakt, dat hij nauwelijks een woord kon uiten.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett onderzocht zijn wonden. Zij waren niet weder opengegaan, zooals hij gevreesd had, daar zij nog niet voldoende
+geheeld waren. Vanwaar dan die instorting? Waardoor was Harbert verergerd?
+
+</p>
+<p>De reporter en Pencroff bleven bij het bed, terwijl de knaap koortsachtig insliep.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith vertelde intusschen aan Nab, wat er in de kraal was voorgevallen en Nab verhaalde zijn meester wederkeerig hetgeen
+op de bergvlakte gebeurd was.
+
+</p>
+<p>Eerst den vorigen nacht hadden de boeven zich aan den zoom van het bosch vertoond. Nab, die bij het gevogelte waakte, had
+niet geaarzeld op een van die zeeroovers, die de beek wilde oversteken, vuur te geven; maar in dien stikdonkeren nacht, had
+hij niet geweten of de ellendeling getroffen was. Het was in ieder geval niet voldoende geweest om de bende af te weren en
+Nab had nog maar juist den tijd gehad om naar het Rotshuis terug te keeren, waar hij zich ten minste in veiligheid bevond.
+
+</p>
+<p>Maar wat te doen? Hoe de verwoesting te beletten, waarmede de boeven de bergvlakte bedreigden? Had Nab een middel om zijn
+meester te waarschuwen? En in welken toestand bevonden zich de bewoners van de kraal op dat oogenblik?
+
+</p>
+<p>De ingenieur was op 11 November vertrokken en nu was het den 29<sup>sten</sup>. Negentien dagen lang had Nab dus geen ander bericht gehad, dan dat hetwelk hem door Top gebracht was. Ayrton verdwenen,
+Harbert ernstig gewond, de ingenieur, de reporter en de zeeman, als het ware in de kraal gevangen!
+
+</p>
+<p>Nab was radeloos en wist niet wat te doen, toen hij eindelijk op de gedachte kwam Jup te gebruiken, en deze een bericht toe
+te vertrouwen.
+<a id="d0e3871"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3871">148</a>]</span></p>
+<p>Jup begreep het woord &#8220;kraal&#8221; en kende den weg. Het was nog geen dag. De vlugge aap zou wel onopgemerkt door het bosch komen
+en de boeven zouden in ieder geval meenen dat hij daar in thuis hoorde.
+
+</p>
+<p>Nab aarzelde niet. Hij schreef het briefje en bond het aan den hals van Jup, bracht den aap buiten het Rotshuis en herhaalde
+een paar maal de woorden:
+
+</p>
+<p>&#8220;Jup! Jup! kraal! kraal!&#8221;
+
+</p>
+<p>Het dier begreep het, liet zich langs het koord afglijden en verdween binnen weinige oogenblikken in de duisternis, zonder
+dat het de aandacht der boeven getrokken had.
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij hebt goed gehandeld, Nab,&#8221; zeide Cyrus Smith, &#8220;maar gij hadt misschien nog beter gedaan met ons niet te waarschuwen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith dacht bij deze woorden aan Harbert, wiens toestand zeer verergerd scheen door het vervoeren.
+
+</p>
+<p>Nab vertelde vervolgens, dat de boeven zich niet weer vertoond hadden. Daar zij het aantal bewoners van het eiland niet kenden,
+dachten zij misschien dat het Rotshuis door een aanzienlijken troep verdedigd werd. De bergvlakte lag echter buiten de geweerschoten
+van het Rotshuis en daarop konden zij zich derhalve wagen. Daar richtten zij de vreeselijke verwoesting aan, die Pencroff
+schier tot wanhoop had gebracht en verlieten de bergvlakte slechts een half uur v&oacute;or de komst der kolonisten, welke zij nog
+in de kraal gevangen waanden.
+
+</p>
+<p>Nab had zijn schuilplaats verlaten. Hij was naar de bergvlakte gegaan, op gevaar af door een kogel getroffen te worden, om
+te trachten den brand te blusschen; hij had, maar tevergeefs, tegen de vlammen gestreden, tot op het oogenblik, dat zijn metgezellen
+zich aan den zoom van het bosch vertoonden.
+
+</p>
+<p>De tegenwoordigheid der boeven was een bestendige bedreiging voor de kolonisten van het eiland Lincoln, die tot nog toe zoo
+gelukkig geleefd hadden, maar nog op grooter rampen bedacht moesten zijn!
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett bleef in het Rotshuis bij Harbert en Pencroff, terwijl Cyrus Smith, vergezeld van Nab, zelf wilde gaan zien
+welken omvang de verwoesting had.
+
+</p>
+<p>De beide mannen volgden de Mercy, maar zagen niets dat hun verdacht voorkwam.
+
+</p>
+<p>Mogelijk wisten de boeven, dat de kolonisten weder in het Rotshuis waren, daar zij hen wellicht hadden zien aankomen van de
+kraal; of wel, zij waren na de verwoesting van de bergvlakte in het bosch gevlucht en hadden niets van de terugkomst bemerkt.
+
+</p>
+<p>In het eerste geval zouden de roovers naar de kraal gaan, die nu onverdedigd was en die zulk een kostbare prooi voor hen bevatte.
+
+</p>
+<p>In het tweede geval zouden zij waarschijnlijk naar hun kampplaats terugkeeren en een goede gelegenheid afwachten om nogmaals
+den aanval te wagen.
+
+<a id="d0e3900"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3900">149</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p149.jpg" alt="Harbert werd zoo voorzichtig mogelijk binnen het Rotshuis gebracht. Blz. 147." width="498" height="720"><p class="figureHead">Harbert werd zoo voorzichtig mogelijk binnen het Rotshuis gebracht. Blz. <a href="#d0e3843" class="typeref">147</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Het beste ware hen te voorkomen; maar elke onderneming om het eiland van die schurken te bevrijden, hing geheel af van den
+toestand van Harbert. Cyrus Smith had inderdaad al zijn krachten <a id="d0e3911"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3911">150</a>]</span>wel noodig, en niemand mocht op dit oogenblik het Rotshuis verlaten.
+
+</p>
+<p>De ingenieur en Nab kwamen op de bergvlakte. De velden waren platgetrapt en de oogst was verwoest. Gelukkig bezat men zaad
+genoeg om deze schade te herstellen.
+
+</p>
+<p>De molen, de stal en andere gebouwen waren allen door de vlammen verteerd. Enkele dieren, die gevlucht waren, dwaalden nog
+over de bergvlakte<span id="d0e3917" class="corr" title="Bron: ">.</span> De vogels, die gedurende den brand naar het meer de wijk hadden genomen, keerden reeds weder naar hun woning terug. Alles
+zou daar opnieuw gebouwd moeten worden.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith zag bleeker dan gewoonlijk; inwendig ziedde zijn toorn, die hij met moeite bedwong, maar hij sprak geen woord.
+Hij wierp een laatsten blik op zijn verwoeste velden, op de rookwolken, die nog uit de bouwvallen opstegen en keerde toen
+naar het Rotshuis terug.
+
+</p>
+<p>De volgende dagen waren treuriger dan de kolonisten nog op het eiland beleefd hadden. De toestand van Harbert werd slimmer,
+hij begon reeds te ijlen en men had geen andere geneesmiddelen dan verfrisschende dranken. De koorts was nog niet hevig, maar
+zij keerde weldra op bepaalde tijden terug.
+
+</p>
+<p>Den 6<sup>den</sup> December zeide Gideon Spilett tot Cyrus Smith:
+
+</p>
+<p>&#8220;Men moet haar tegengaan, wij moeten iets hebben dat de koorts doet afnemen, maar wij bezitten geen kina.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen,&#8221; hernam Gideon Spilett, &#8220;maar aan den oever van het meer staan wilgen, en de bast van den wilgeboom kan somtijds de
+kina vervangen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij dit onmiddellijk beproeven!&#8221; antwoordde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith ging zelf de schors halen; hij stampte haar vervolgens fijn en nog denzelfden avond gaf men Harbert het poeder
+in.
+
+</p>
+<p>Dien nacht en den volgenden dag bleef de koorts weg. Pencroff kreeg weder eenige hoop. Gideon Spilett echter zeide niets.
+
+</p>
+<p>Er vertoonden zich andere verschijnselen, die de reporter ten hoogste verontrustten. Het verstand van Harbert werd meer en
+meer beneveld en hij begon erger te ijlen.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett riep den ingenieur ter zijde.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is een zenuwkoorts!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Een zenuwkoorts!&#8221; riep Cyrus Smith uit. &#8220;Gij vergist u, Spilett. Een zenuwkoorts komt niet plotseling op....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik vergis mij niet,&#8221; antwoordde de reporter. &#8220;Harbert heeft de kiem er van reeds in het bosch gekregen. Hij heeft toen den
+eersten aanval er van gehad. Komt er een tweede en voorkomen wij een derde niet.... dan is hij verloren!....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar de schors van den wilgeboom.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Die is niet krachtig genoeg,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;en voorkomt men hem niet, dan is een derde aanval van die koorts altijd
+doodelijk!&#8221;
+<a id="d0e3953"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3953">151</a>]</span></p>
+<p>Pencroff had dit gesprek gelukkig niet gehoord. Hij zou krankzinnig zijn geworden.
+
+</p>
+<p>Men begrijpt in welke onrust de ingenieur en de reporter den 7<sup>den</sup> December en den volgenden nacht doorbrachten.
+
+</p>
+<p>Midden op den dag herhaalde zich de aanval. De crisis was vreeselijk. Harbert voelde dat hij verloren was! Hij strekte zijn
+armen uit naar Cyrus Smith, naar Spilett, naar Pencroff!.... Hij wilde niet sterven!.... Het was een hartverscheurend schouwspel!
+Men moest Pencroff verwijderen.
+
+</p>
+<p>Deze aanval duurde vijf uur. Harbert zou blijkbaar een derden niet kunnen doorstaan. Hij ijlde den ganschen nacht.... verviel
+dan weder in een toestand van verdooving, zoodat Gideon Spilett verscheiden malen dacht dat hij bezweken was; hij zeide tot
+Cyrus Smith:
+
+</p>
+<p>&#8220;Als wij hem v&oacute;or morgen niet een krachtiger tegenmiddel geven, dan is Harbert dood!&#8221;
+
+</p>
+<p>De nacht brak aan,&#8212;waarschijnlijk de laatste nacht van dat moedige, verstandige, goede kind, van wien allen evenveel hielden!
+Het eenige geneesmiddel tegen die vreeselijke koorts, het eenige kruid, waardoor men haar tegen kon gaan, was op het eiland
+Lincoln niet te vinden. Den nacht van 8 op 9 December bracht hij ijlende door. Zijn brein was geheel beneveld, zijn hersens
+waren aangetast, hij kon reeds niemand meer herkennen.
+
+</p>
+<p>Zou hij in het leven blijven tot den volgenden dag, tot dien derden aanval, die hem in ieder geval zou dooden? het was niet
+waarschijnlijk. Zijn krachten waren uitgeput, en wanneer hij zonder koorts was, lag hij, als het ware, bewusteloos.
+
+</p>
+<p>Tegen drie uur in den morgen uitte Harbert een schellen kreet. Hij scheen aan een vreeselijk zenuwtoeval ten prooi. Nab, die
+bij hem waakte, snelde verschrikt naar de aangrenzende kamer, om zijn metgezellen te wekken.
+
+</p>
+<p>Op dat oogenblik blafte Top op zonderlinge wijze....
+
+</p>
+<p>Allen gingen onmiddellijk naar binnen en hielden den stervenden knaap vast, die uit zijn bed wilde springen. Gideon Spilett
+vatte zijn arm en voelde dat zijn pols zich langzamerhand herstelde....
+
+</p>
+<p>Het was vijf uur in den morgen. De eerste stralen der opkomende zon drongen door de vensters van het Rotshuis. Het zou een
+prachtige dag worden.... de laatste levensdag van den armen Harbert!....
+
+</p>
+<p>Er viel een zonnestraal op de tafel naast het bed.
+
+</p>
+<p>Pencroff uitte een kreet en wees op iets dat op die tafel stond....
+
+</p>
+<p>Het was een langwerpig doosje, op welks deksel stond:
+
+
+</p>
+<div class="blockquote">
+<p>Sulphas quinine.</p>
+</div><p>
+
+
+
+<a id="d0e3989"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3989">152</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="d0e3990" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XX.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Onoplosbaar geheim.&#8212;Beterschap van Harbert.&#8212;Nog onbezochte streken.&#8212;Toebereidselen voor het vertrek.&#8212;Eerste dag.&#8212;De nacht.&#8212;Tweede
+dag.&#8212;Voetstappen in het bosch.&#8212;Aankomst op kaap Hagedis.
+</p>
+</div>
+<p>Gideon Spilett nam het doosje en opende het. Het bevatte twee honderd grein van een wit poeder, dat hij aan de lippen bracht.
+De scherp bittere smaak van deze zelfstandigheid liet hem geen oogenblik in twijfel. Het was de kostbare quinine, het geneesmiddel
+der koorts bij uitnemendheid.
+
+</p>
+<p>Men moest zonder dralen dit poeder aan Harbert ingeven. Men kon later bespreken hoe het er gekomen kon zijn.
+
+</p>
+<p>&#8220;Koffie!&#8221; vroeg Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>Nab bediende hem zoo snel mogelijk; de reporter wierp ongeveer 10 gram van de quinine in de koffie, die hij vervolgens aan
+Harbert liet drinken.
+
+</p>
+<p>Het was nog niet te laat, want de derde aanval van koorts had zich nog niet herhaald!
+
+</p>
+<p>En tot geruststelling kan gezegd worden, dat deze derde aanval zich niet voordeed.
+
+</p>
+<p>Allen hadden weder hoop gekregen. De geheimzinnige macht had zich weder geopenbaard, en op een oogenblik waarop men aan haar
+wanhoopte!
+
+</p>
+<p>Na verloop van eenige uren sliep Harbert rustiger in. De kolonisten konden toen over dit voorval spreken. De tusschenkomst
+van den onbekende was nu duidelijker dan ooit. Maar hoe had hij in den nacht tot binnen het Rotshuis kunnen dringen? Dit was
+onverklaarbaar, en de wijze waarop de &#8220;Genius van het eiland&#8221; te werk ging, was even wonderbaarlijk als de Genius zelf.
+
+</p>
+<p>Om de drie uur werd Harbert de quinine ingegeven.
+
+</p>
+<p>Reeds den volgenden dag bemerkte men verbetering in den toestand. Hij was wel is waar nog niet genezen en de koorts zou zich
+nog wel herhalen, maar het ontbrak hem niet aan hulp. Het geneesmiddel was immers bij de hand en waarschijnlijk hij, die het
+gegeven had, niet ver verwijderd! In &eacute;en woord, ieders hart was weder met hoop vervuld!
+
+</p>
+<p>Deze hoop werd niet teleurgesteld. Tien dagen later begon Harbert te herstellen. Pencroff was buiten zich zelf van vreugde
+en wist niet op welke wijze zijn dankbaarheid te toonen aan Gideon Spilett, dien hij van nu af dokter Spilett noemde.
+
+</p>
+<p>Nu moest men echter den waren geneesheer ontdekken.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij zullen hem wel vinden,&#8221; zeide de zeeman.
+
+<a id="d0e4022"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4022">153</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p153.jpg" alt="Sulphas quinine. Blz. 151." width="497" height="720"><p class="figureHead">Sulphas quinine. Blz. <a href="#d0e3953" class="typeref">151</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>En deze man kon rekenen op een omhelzing, zooals Pencroff alleen in staat was die te geven.
+
+</p>
+<p>De maand December verliep en met deze het jaar 1867, waarin <a id="d0e4035"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4035">154</a>]</span>de kolonisten van het eiland Lincoln zoo zwaar beproefd werden.
+
+</p>
+<p>Gedurende al dien tijd waren de boeven niet weder in den omtrek van het Rotshuis verschenen. Van Ayrton hoorde men niets,
+en hoopten ook de ingenieur en Harbert hem terug te vinden, hun metgezellen twijfelden niet of de ongelukkige was omgekomen.
+Men kon echter niet in die onzekerheid blijven, en zoodra Harbert voldoende hersteld zou zijn, wilde men een verkenning ondernemen,
+waarvan de uitslag van het hoogste gewicht moest zijn.
+
+</p>
+<p>De maand Januari werd besteed om de bergvlakte weder in orde te brengen; Cyrus Smith wilde echter nog wachten met het hernieuwen
+van den molen, den stal en de andere gebouwen, daar een tweede bezoek van de roovers op de vlakte niet onmogelijk was.
+
+</p>
+<p>Harbert was in de laatste helft der maand in zoover hersteld, dat hij op de bergvlakte mocht wandelen. Eenige zeebaden, die
+hij met Pencroff en Nab had genomen, hadden niet weinig tot zijn herstel bijgebracht. Cyrus Smith bepaalde den dag van hun
+vertrek op 15 Februari.
+
+</p>
+<p>Er werden reeds de noodige maatregelen voor deze reis genomen, want de kolonisten waren vast besloten het Rotshuis niet meer
+te betreden, voordat hun doel bereikt was: zij wilden vooreerst de boeven verjagen en Ayrton vinden, indien hij nog leefde;
+in de tweede plaats hem ontdekken, die zoo blijkbaar een beslissenden invloed op het lot der kolonisten uitoefende.
+
+</p>
+<p>Bij het aanbreken van den dag van 15 Februari begaven zich allen, behalve Pencroff, die zou sluiten, buiten het Rotshuis.
+
+</p>
+<p>Er was overeengekomen, dat niemand in de woning zou achterblijven. Jup en Top maakten alzoo deel uit van de expeditie. De
+ladders van het Rotshuis, die vroeger gebruikt waren, werden naar de Schoorsteenen gebracht en diep onder het zand begraven,
+zoodat men ze bij de terugkomst kon gebruiken, want de hijschmachine was geheel afgenomen en elke inval in het Rotshuis dus
+schier onmogelijk.
+
+</p>
+<p>Daarna liet Pencroff zich door middel van een touw op den grond zakken.
+
+</p>
+<p>Het was prachtig weer.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het zal een warm dagje worden!&#8221; zeide de reporter vroolijk.
+
+</p>
+<p>&#8220;Kom, kom! dokter Spilett!&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;wij loopen in de schaduw en zullen zelfs de zon niet te zien krijgen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Voorwaarts!&#8221; zeide de ingenieur.
+
+</p>
+<p>Op de kust, bij de Schoorsteenen, wachtte het wagentje met de onagga&#8217;s bespannen, waarin zich levensmiddelen, verschillende
+werktuigen, wapenen en munitie bevonden. Nab had voor een draagbare keuken gezorgd en de reporter voor alles wat noodig was
+om in korten tijd een kamp op te slaan.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett had er op aangedrongen, dat Harbert, ten minste gedurende de eerste uren van den tocht zou rijden, en de jongeling
+<a id="d0e4063"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4063">155</a>]</span>moest zich wel aan het voorschrift van zijn geneesheer onderwerpen.
+
+</p>
+<p>Nab ging naast de onagga&#8217;s. Cyrus Smith, de reporter en de zeeman stapten vooruit. Top sprong van den een naar den ander.
+Harbert had Jup een plaats naast hem aangeboden, die deze zonder aarzelen aannam. De ingenieur herhaalde zijn bevel en de
+stoet zette zich in beweging.
+
+</p>
+<p>Nadat men den linkeroever van de Mercy een mijl gevolgd had, begaven zij zich in het dichte bosch van het Verre Westen.
+
+</p>
+<p>In het bosch zagen zij weder die viervoetige en gevleugelde dieren, die zij ook op hun eersten tocht ontmoet hadden en Cyrus
+Smith merkte op:
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik geloof, dat zoowel de viervoetige als gevleugelde dieren vreesachtiger zijn dan vroeger. Die bosschen zijn kort geleden
+door de boeven doorkruist en wij zullen er zeker hun spoor vinden.&#8221;
+
+</p>
+<p>Men zag inderdaad op verscheiden plaatsen sporen van een aantal menschen: hier was een tak van een boom afgebroken, misschien
+met het doel om den weg te herkennen; daar lag asch van een uitgedoofd vuur, en de indruk van voeten in een vochtig gedeelte
+van den grond. Maar niets duidde aan, dat ergens een langdurig kamp was opgeslagen.
+
+</p>
+<p>De ingenieur had zijn metgezellen verboden om te jagen. De geweerschoten zouden de aandacht der boeven getrokken hebben, die
+misschien in het bosch ronddoolden. Bovendien als men op wild jacht maakte, zou men allicht afdwalen en het was streng verboden
+zich van den gemeenschappelijken stoet te verwijderen.
+
+</p>
+<p>Toen men ongeveer zes mijlen van het Rotshuis verwijderd was, werd het bosch dichter en het voortgaan moeilijker. Men moest
+boomen vellen om zich een weg te banen. Cyrus Smith zond echter vooraf Top en Jup in dat dikke kreupelhout, en kwamen zij
+terug zonder dat zij iets te kennen gaven, dan had men ook niets te vreezen, noch van de boeven, noch van wilde dieren.
+
+</p>
+<p>Dien avond kampeerden de kolonisten op ongeveer negen mijlen van het Rotshuis, aan den oever van een kleinen zijtak van de
+Mercy.
+
+</p>
+<p>Men gebruikte een flink maal, want de kolonisten waren uitgehongerd en daarop werden de noodige maatregelen genomen, opdat
+de nacht rustig zou voorbijgaan. Wanneer de ingenieur slechts te doen had gehad met wilde dieren, jaguars of anderen, dan
+zou hij rondom zijn kamp vuren hebben aangelegd, hetgeen voldoende verdediging geweest ware; maar de boeven zouden er eerder
+door aangetrokken dan teruggehouden worden, en daarom was het beter dat men in de diepste duisternis bleef.
+
+</p>
+<p>Twee kolonisten zouden samen waken en om de twee uur hun makkers wekken. Daar Harbert, ondanks zijn verzet, uitgesloten werd,
+hadden Pencroff en Gideon Spilett en de ingenieur met Nab beurtelings de wacht.
+<a id="d0e4085"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4085">156</a>]</span></p>
+<p>De nacht ging voorbij zonder dat er iets voorviel en de tocht door het bosch werd voortgezet.
+
+</p>
+<p>Dien dag kon men slechts zes mijlen afleggen daar men zich letterlijk met de bijl een weg moest banen.
+
+</p>
+<p>Hier en daar vond men nog sporen van de boeven. Bij een vuur dat kort geleden scheen uitgebluscht, zagen de kolonisten voetstappen
+die zij aandachtig opnamen. Door van alle de lengte en breedte te meten vond men gemakkelijk de indrukken van vijf menschen
+terug. De vijf boeven hadden daar waarschijnlijk gekampeerd, maar&#8212;en dit werd nauwkeurig onderzocht&#8212;men kon den zesden voetstap
+niet vinden, die in dat geval van Ayrton moest geweest zijn.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ayrton was niet bij hen!&#8221; zeide Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;en dat hij niet bij hen was, is omdat die schurken hem reeds gedood hebben! Maar hebben die
+ellendelingen dan geen hol, dat men ze als tijgers kan vervolgen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen,&#8221; zeide de reporter. &#8220;Het is zeer waarschijnlijk, dat zij rondzwerven en het is hun belang om zoo lang rond te dwalen
+tot op het oogenblik dat zij meester van het eiland zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Meester van het eiland!&#8221; riep de zeeman uit. &#8220;Meester van het eiland!....&#8221; herhaalde hij, en zijn stem was gesmoord alsof
+zijn keel met een ijzeren vuist werd toegeknepen. Toen zeide hij kalmer:
+
+</p>
+<p>&#8220;Weet gij, mijnheer Cyrus, welken kogel ik in mijn geweer heb?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, Pencroff.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;De kogel, die de borst van Harbert doorboord heeft, en ik verzeker u, dat deze zijn doel niet zal missen!&#8221;
+
+</p>
+<p>Maar deze rechtvaardige wraak kon het leven niet aan Ayrton teruggeven en door het onderzoek der voetstappen moest men wel
+tot de overtuiging komen, dat er geen hoop meer bestond hem ooit terug te zien.
+
+</p>
+<p>Dien avond werd het kamp op veertien mijlen van het Rotshuis opgeslagen en Cyrus Smith meende dat men niet meer dan vijf mijlen
+van kaap Hagedis kon verwijderd zijn.
+
+</p>
+<p>Den volgenden dag bereikte men dan ook het schiereiland; het bosch was in zijn geheele lengte doorsneden, maar men had geen
+spoor gevonden van de schuilplaats der boeven, noch van de plek waar de geheimzinnige onbekende verblijf hield.
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e4112" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XXI.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Onderzoek van het slangen-schiereiland.&#8212;Kamp aan den mond der waterval-rivier.&#8212;Zes honderd schreden van de kraal.&#8212;Verkenning
+door Gideon Spilett en Pencroff.&#8212;Hun terugkomst.&#8212;Allen vooruit.&#8212;Een open deur.&#8212;Een verlicht venster.&#8212;Bij het maanlicht.
+</p>
+</div>
+<p>Den 18<sup>den</sup> Februari bracht men weder door met vergeefs te zoeken naar een spoor van de indringers.
+
+<a id="d0e4123"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4123">157</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p157.jpg" alt="Pencroff liet zich door middel van een touw zakken. Blz. 154." width="493" height="720"><p class="figureHead">Pencroff liet zich door middel van een touw zakken. Blz. <a href="#d0e4035" class="typeref">154</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Het verwondert mij niet,&#8221; zeide Cyrus Smith tot zijn lotgenooten. &#8220;Zij hebben bij hun ontschepen aan Wrakpunt ongeveer denzelfden
+weg gevolgd, dien wij nu gehouden hebben. Dit verklaart ook de <a id="d0e4134"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4134">158</a>]</span>voetstappen, welke wij in het bosch hebben bespeurd. Maar op de kust gekomen begrepen zij weldra, dat er geen goede schuilplaats
+te vinden was, toen zijn zij noordelijk gegaan en hebben de kraal ontdekt....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waar zij nu misschien zijn teruggekeerd....&#8221; zeide Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik geloof het niet,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;want zij kunnen toch licht begrijpen, dat wij ons onderzoek ook derwaarts
+zullen uitstrekken. De kraal is voor hen slechts een magazijn en geen vaste verblijfplaats.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik ben het met Cyrus eens,&#8221; zeide de reporter, &#8220;en de boeven zullen te midden van de rotsen bij den Franklinberg een schuilplaats
+gezocht hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dan regelrecht naar de kraal, mijnheer Cyrus!&#8221; riep Pencroff. &#8220;Wij moeten er een eind aan maken en wij hebben tot nog toe
+slechts tijd laten verloren gaan!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, vriend,&#8221; antwoordde de ingenieur. &#8220;Gij vergeet dat wij er belang bij hadden te weten of er niet ergens een woning in
+het bosch van het Verre Westen verborgen was. Onze verkenning leidde tot een dubbel doel, Pencroff. Moesten wij van den eenen
+kant de misdaad straffen, van de andere zijde moesten wij onze dankbaarheid betoonen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is goed gesproken, mijnheer Cyrus,&#8221; antwoordde de zeeman. &#8220;Ik geloof echter, dat wij dien heer niet zullen vinden tenzij
+hij dit zelf verlangen mocht!&#8221;
+
+</p>
+<p>Pencroff uitte slechts de gedachte, die allen daaromtrent hadden. Waarschijnlijk zou de woning van den onbekende even geheimzinnig
+zijn als hij zelf was.
+
+</p>
+<p>Den 19<sup>den</sup> Februari volgden de kolonisten de rivier langs den linkeroever en bevonden zij zich op zes mijlen van den berg Franklin.
+
+</p>
+<p>Het plan van den ingenieur was om de vallei waardoor de rivier liep nauwkeurig te onderzoeken en voorzichtig den omtrek van
+de kraal te bereiken; was de kraal bewoond, dan zou men haar overrompelen, bevond er zich niemand in, dan zou men er het hoofdkwartier
+van maken, vanwaar alle verkenningen zouden uitgaan.
+
+</p>
+<p>Tegen vijf uur in den avond hield de stoet op ongeveer zes honderd pas van de kraal stil.
+
+</p>
+<p>Men moest dus de kraal verkennen, om te weten of zij bewoond was. Ging men er op klaarlichten dag heen, dan zou men zich blootstellen
+aan een schot, zooals Harbert ontvangen had. Men zou dus wachten tot de nacht inviel.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett wilde onmiddellijk op verkenning uitgaan en Pencroff zou hem gaarne vergezeld hebben.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, vrienden,&#8221; zeide de ingenieur. &#8220;Wacht tot van nacht. Ik wil niet, dat een van u zich op klaarlichten dag blootstelt.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar, mijnheer Cyrus....&#8221; begon de zeeman, die weinig genegen was om te gehoorzamen.
+<a id="d0e4167"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4167">159</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Ik verzoek het u, Pencroff,&#8221; zeide de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;In vredes naam dan!&#8221; antwoordde de zeeman, die aan zijn toorn lucht gaf door zijn ganschen voorraad zeemansvloeken over de
+boeven uit te storten.
+
+</p>
+<p>Tegen acht uur in den avond was het donker genoeg om de verkenning te beginnen. Gideon Spilett verklaarde zich bereid om met
+Pencroff te vertrekken. Cyrus Smith keurde het goed. Top en Jup zouden bij den ingenieur, Harbert en Nab blijven, want zij
+zouden hun meesters wellicht hebben verraden, door ter ongelegener tijd, te blaffen of te schreeuwen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Waag u niet onvoorzichtig,&#8221; beval Cyrus Smith den zeeman en den reporter aan. &#8220;Gij behoeft de kraal niet te vermeesteren,
+gij moet slechts ontdekken of zij bewoond is, ja dan neen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij beloven het,&#8221; zeide Pencroff.
+
+</p>
+<p>Beiden vertrokken.
+
+</p>
+<p>Langzaam schreden de reporter en Pencroff voort; zij hielden stil bij elk geluid dat hun verdacht voorkwam en bleven op eenigen
+afstand van elkander, waardoor zij beter tegen kogels waren beveiligd. Elk oogenblik verwachtten zij een schot te zullen hooren.
+
+</p>
+<p>Vijf minuten later hadden zij den zoom van het bosch bereikt.
+
+</p>
+<p>Zij stonden stil. Op dertig passen bevond zich de deur van de kraal, die gesloten scheen. Tusschen die deur en den zoom van
+het bosch lag de gevaarlijke streek, want een kogel, van achter de omheining der kraal geschoten, moest ieder treffen, die
+zich in deze open vlakte van het bosch waagde.
+
+</p>
+<p>De nacht was nog niet geheel ingevallen en in de schemering kon men alles nog vrij duidelijk onderscheiden.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett en Pencroff waren de mannen niet om licht terug te deinzen, maar zij wisten dat een onvoorzichtigheid van hun
+kant, waarvan zij de eerste slachtoffers zouden zijn, ook hun metgezellen zou treffen. Wat zou er van Cyrus Smith, Nab en
+Harbert worden, als zij dood waren?
+
+</p>
+<p>Toch wilde Pencroff, die weder driftig werd, toen hij zoo dicht bij de kraal kwam, waar hij dacht dat de roovers waren, voorwaarts
+snellen; de reporter hield hem echter met krachtige hand terug.
+
+</p>
+<p>&#8220;Binnen weinige oogenblikken zal het geheel nacht zijn,&#8221; fluisterde hij hem in het oor.
+
+</p>
+<p>Pencroff bedwong zich met weerzin, maar luisterde toch naar den raad van Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>Eindelijk was het oogenblik gekomen.
+
+</p>
+<p>De reporter had de kraal niet uit het oog verloren; zij scheen geheel verlaten. Indien de boeven er waren, zouden zij toch
+een van hen op wacht gezet hebben, om te voorkomen dat zij overvallen werden.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett drukte de hand van zijn metgezel en beiden slopen naar de kraal, terwijl zij hun geweren gereed hielden.
+<a id="d0e4202"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4202">160</a>]</span></p>
+<p>Zij kwamen bij de deur zonder dat de duisternis door een lichtstraal verhelderd werd.
+
+</p>
+<p>Pencroff trachtte haar te openen, daar hij evenals de reporter vermoed had, dat zij gesloten was. De zeeman zag echter dat
+van buiten de grendels er niet voor waren geschoven.
+
+</p>
+<p>Daaruit kon men dus opmaken dat de boeven de kraal bewoonden, en dat zij de deur zoo gesloten hadden, dat men haar niet kon
+open breken.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett en Pencroff luisterden.
+
+</p>
+<p>Geen geluid kwam er van binnen. De schapen en geiten, die waarschijnlijk in hun stallen sliepen, stoorden de kalmte van den
+nacht niet.
+
+</p>
+<p>Toen de reporter en de zeeman niets hoorden, vroegen zij zich zelven af of zij niet over de omheining zouden klimmen en op
+die wijze in de kraal dringen. Dit was tegen het bevel van Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>De poging kon slagen, maar zij kon ook mislukken. Waren de boeven op niets bedacht, waren zij niet met de expeditie tegen
+hen bekend, in een woord, was er op dit oogenblik een kans om hen te overvallen, mocht men dan die kans verloren laten gaan,
+door onbedacht over de heining te klimmen?
+
+</p>
+<p>De reporter achtte het beter te wachten, om de kraal binnen te dringen tot alle kolonisten vereenigd waren. Zeker was het
+dat men zonder gezien te worden bij de deur kon komen en dat de omheining niet bewaakt scheen. Voor het oogenblik moest men
+dus slechts trachten spoedig de andere kolonisten weder te bereiken en met hen te beraadslagen.
+
+</p>
+<p>De ingenieur was weldra van alles op de hoogte gebracht.
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu,&#8221; zeide hij na een oogenblik te hebben nagedacht, &#8220;ik geloof nu dat de boeven niet in de kraal zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij zouden het zeker weten,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;wanneer wij over de omheining waren geklommen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Naar de kraal, vrienden!&#8221; zeide Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zullen wij den wagen achterlaten?&#8221; vroeg Nab.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;daarin zijn onze munitie en de levensmiddelen; zoo noodig zal zij ons tot verschansing dienen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Voorwaarts dan!&#8221; zeide Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>Alles was nog even stil. De kolonisten waren gereed vuur te geven. Op bevel van Pencroff bleef Jup achter. Nab hield Top vast
+opdat hij niet vooruit zou snellen.
+
+</p>
+<p>Weldra waren zij bij de kraal. Er was geen schot gevallen. De onagga&#8217;s hielden met Nab voor de omheining stil. De ingenieur,
+de reporter, Harbert en Pencroff gingen naar de deur, om te zien of zij van binnen gebarricadeerd was....
+
+</p>
+<p>Zij stond half open!
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar wat hebt gij dan gezegd?&#8221; vroeg de ingenieur aan den zeeman en Gideon Spilett.
+
+<a id="d0e4241"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4241">161</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p161.jpg" alt="&#8220;Binnen weinige oogenblikken zal het geheel nacht zijn.&#8221; Blz. 159." width="509" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Binnen weinige oogenblikken zal het geheel nacht zijn.&#8221; Blz. <a href="#d0e4167" class="typeref">159</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Beiden waren verstomd.
+
+</p>
+<p>&#8220;Op mijn woord,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;die deur was zoo even gesloten!&#8221;
+
+</p>
+<p>Toen aarzelden de kolonisten. Waren de boeven dan in de kraal <a id="d0e4256"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4256">162</a>]</span>toen Pencroff en Spilett hun verkenning deden? Men kon er niet aan twijfelen, omdat de deur, welke toen gesloten was, slechts
+door hen kon geopend zijn! Waren zij er nog, of was er een van hen uitgegaan?
+
+</p>
+<p>Deze vragen rezen allen tegelijk bij de kolonisten op, maar hoe ze te beantwoorden.
+
+</p>
+<p>Op dat oogenblik kwam Harbert terug, die zich een paar schreden in de omheining had gewaagd en vatte verschrikt de hand van
+Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat is er?&#8221; vroeg de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Een licht!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;In het huis?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja!&#8221;
+
+</p>
+<p>Alle vijf drongen zij naar voren, en inderdaad zagen zij door het venster een zwak licht.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith nam spoedig een besluit.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is een goede kans,&#8221; zeide hij tot zijn metgezellen, &#8220;de boeven zijn in dit huis gesloten en op niets bedacht! Zij zijn
+ons! Voorwaarts!&#8221;
+
+</p>
+<p>De kolonisten slopen vervolgens binnen de omheining met hun geweren gereed om vuur te geven. De wagen was buiten gelaten onder
+hoede van Jup en Top, die er voorzichtigheidshalve aan vastgebonden waren.
+
+</p>
+<p>De kraal was overigens donker en verlaten.
+
+</p>
+<p>Binnen weinige oogenblikken waren allen bij het huis, voor de deur, die gesloten was.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith gaf met zijn hand een teeken, dat niemand zich zou bewegen, en hij naderde het venster, dat van binnen zwak verlicht
+was.
+
+</p>
+<p>Hij wierp een blik in de kamer.
+
+</p>
+<p>Op tafel stond een lantaarn te branden. Bij die tafel was het bed dat voor Ayrton gediend had.
+
+</p>
+<p>Op dat bed lag een man.
+
+</p>
+<p>Plotseling deinsde Cyrus Smith ter zijde en riep met gesmoorde stem:
+
+</p>
+<p>&#8220;Ayrton!&#8221;
+
+</p>
+<p>Aanstonds werd de deur opengedrongen en allen wierpen zich in het vertrek.
+
+</p>
+<p>Ayrton scheen te slapen. Zijn uiterlijk bewees dat hij lang en veel geleden had. Hij had diepe wonden aan handen en voeten.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith boog zich over hem.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ayrton!&#8221; riep de ingenieur, terwijl hij den arm vatte van hem, dien hij zoo onverwacht terugvond.
+
+</p>
+<p>Ayrton opende zijn oogen, en zag Cyrus Smith en de anderen aan:
+
+</p>
+<p>&#8220;Zijt gij het!&#8221; riep hij uit. <span id="d0e4306" class="corr" title="Bron: ">&#8220;</span>Gij?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ayrton! Ayrton!&#8221; herhaalde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Waar ben ik?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;In de kraal!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Alleen?&#8221;
+
+<a id="d0e4317"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4317">163</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p163.jpg" alt="&#8220;Maar zij zullen komen!&#8221; riep Ayrton. Blz. 163." width="497" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Maar zij zullen komen!&#8221; riep Ayrton. Blz. <a href="#d0e4317" class="typeref">163</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar zij zullen komen!&#8221; riep Ayrton uit. &#8220;Verdedig u! Verdedig u!&#8221;
+
+</p>
+<p>En hij zonk uitgeput achterover.
+<a id="d0e4332"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4332">164</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Spilett,&#8221; zeide de ingenieur, &#8220;wij kunnen elk oogenblik aangevallen worden. Laat den wagen binnen de kraal komen. Versper
+de deur en komt allen hier.&#8221;
+
+</p>
+<p>Pencroff, Nab en de reporter brachten de bevelen van den ingenieur zoo snel mogelijk ten uitvoer. Men mocht geen minuut verloren
+laten gaan. Misschien was de wagen reeds in handen der boeven.
+
+</p>
+<p>In een oogwenk waren zij bij Jup en Top, die een dof gebrom liet hooren.
+
+</p>
+<p>De ingenieur verliet Ayrton en ging buiten het huis, gereed om vuur te geven. Harbert volgde hem.
+
+</p>
+<p>Op dat oogenblik verscheen de maan boven het bosch en verspreidde haar wit licht over de kraal.
+
+</p>
+<p>Weldra kwam een zwarte massa nader bij. Het was de wagen met de onagga&#8217;s en Cyrus Smith hoorde de deur goed sluiten.
+
+</p>
+<p>Maar Top rukte zich op hetzelfde oogenblik los, snelde naar de kraal en blafte woedend.
+
+</p>
+<p>&#8220;Geeft acht, vrienden, houdt u gereed....&#8221; riep Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>De kolonisten verbeidden het oogenblik om vuur te geven. Top blafte nog steeds, en Jup, welke naar den hond geloopen was,
+liet een scherp sissend geluid hooren.
+
+</p>
+<p>De kolonisten volgden hen en kwamen bij den oever van de beek door zware boomen beschaduwd.
+
+</p>
+<p>En wat zagen zij daar in het volle maanlicht?
+
+</p>
+<p>Vijf lijken op den grond uitgestrekt!
+
+</p>
+<p>Het waren die der boeven, die vier maanden geleden op het eiland Lincoln ontscheept waren!
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e4359" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XXII.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Ayrton&#8217;s verhaal.&#8212;Het plan zijner vroegere makkers.&#8212;Hun vestiging in de kraal.&#8212;De hooge rechter van het eiland.&#8212;De Bonadventure.&#8212;Onderzoek
+bij den Franklinberg.&#8212;Onderaardsch gebrom.&#8212;Een antwoord van Pencroff.&#8212;Op den bodem van den krater.&#8212;Terugkeer.
+</p>
+</div>
+<p>Wat was er gebeurd? Wie had de boeven verslagen? Was het Ayrton? Neen, want een oogenblik te voren vreesde hij door hen overvallen
+te worden!
+
+</p>
+<p>Ayrton verkeerde echter in een toestand van verdooving, waaruit men hem niet kon wekken.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p165.jpg" alt="Vijf lijken op den grond uitgestrekt. Blz. 164." width="502" height="720"><p class="figureHead">Vijf lijken op den grond uitgestrekt. Blz. <a href="#d0e4332" class="typeref">164</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>De kolonisten wachtten den ganschen nacht, zonder Ayrton te <a id="d0e4379"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4379">165</a>]</span>verlaten, zonder naar de plaats terug te keeren waar de vijf lijken lagen. Ayrton zou waarschijnlijk niets weten van de wijze
+waarop zij waren omgekomen, omdat hij zelf niet wist dat hij in het huis <a id="d0e4381"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4381">166</a>]</span>van de kraal was; maar hij zou ten minste datgene weten te vertellen wat aan deze vreeselijke gebeurtenis was vooraf gegaan.
+
+</p>
+<p>Den volgenden dag ontwaakte hij uit zijn verdooving en de kolonisten toonden hem hoe gelukkig zij waren, nu zij hem bijna
+ongedeerd weder terugvonden, na honderd en vier dagen gescheiden te zijn geweest.
+
+</p>
+<p>Ayrton vertelde hun in weinig woorden hetgeen voorgevallen was, of ten minste hetgeen hij wist.
+
+</p>
+<p>Daags nadat hij in de kraal gekomen was, dus den 10<sup>den</sup> November, waren de boeven over de omheining geklommen en hadden hem gedurende den nacht overvallen. Zij bonden hem; en hij
+werd meegevoerd naar een donker hol, aan den voet van den Franklinberg waar de roovers hun schuilplaats hadden.
+
+</p>
+<p>Men had zijn dood besloten, en men zou hem den volgenden morgen ombrengen, toen een der boeven hem herkende en aansprak met
+den naam, dien hij in Australi&euml; gevoerd had. Deze ellendelingen zouden Ayrton hebben vermoord! Zij spaarden Ben Joyce.
+
+</p>
+<p>Zijn vroegere metgezellen wilden hem overhalen om weder een der hunnen te worden; zij rekenden op hem om zich van het Rotshuis
+meester te maken, om in die onbereikbare woning te dringen en meester van het eiland te worden, na de kolonisten er van te
+hebben omgebracht!
+
+</p>
+<p>Ayrton weigerde. Hij zou liever sterven dan zijn metgezellen verraden.
+
+</p>
+<p>Bijna vier maanden bleef hij geboeid en bewaakt in dat hol.
+
+</p>
+<p>De boeven hadden de kraal kort na hun aankomst op het eiland ontdekt en leefden in den omtrek er van, maar woonden er niet.
+
+</p>
+<p>Den 11<sup>den</sup> November gaven twee der hunnen vuur op Harbert, toen zij onverwachts door de twee kolonisten overvallen werden, maar een
+keerde slechts terug daar zijn makker onder den dolk van Cyrus Smith gevallen was.
+
+</p>
+<p>Men oordeele over de onrust en wanhoop van Ayrton, toen hij dit hoorde vertellen. Hij meende dat Harbert dood was, dat er
+nog slechts vier kolonisten leefden die als het ware aan de genade der boeven waren overgeleverd!
+
+</p>
+<p>Gedurende al den tijd dat de kolonisten wegens de ziekte van Harbert in de kraal bleven, verlieten de zeeroovers hun hol niet
+en zelfs na de bergvlakte verwoest te hebben, achtten zij het nog niet voorzichtig het te verlaten.
+
+</p>
+<p>Ayrton werd intusschen mishandeld en verwachtte elken dag den dood, dien hij overtuigd was, niet te kunnen ontkomen.
+
+</p>
+<p>De derde week van Februari verliep.
+
+</p>
+<p>Ayrton hoorde niets van zijn vrienden en hij mocht niet meer hopen hen weder te zien! Toen verviel hij in den toestand van
+verdooving, waarin hij niets kon zien, noch hooren. Van dat <a id="d0e4417"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4417">167</a>]</span>oogenblik af, dat is te zeggen sedert twee dagen, kon hij niet meer zeggen wat er voorgevallen was.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar, mijnheer Cyrus,&#8221; voegde hij er bij, &#8220;hoe is het mogelijk dat ik in de kraal ben, daar ik in het hol gevangen zat?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoe komt het dat de boeven daar midden in de kraal dood liggen uitgestrekt?&#8221; was de wedervraag van Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dood!&#8221; riep Ayrton uit, terwijl hij, ondanks zijn zwakte, half overeind rees.
+
+</p>
+<p>Zijn metgezellen steunden hem. Hij wilde opstaan, zij lieten hem begaan en allen richtten zich naar de beek.
+
+</p>
+<p>Het was helder dag.
+
+</p>
+<p>Op den oever lagen nog de vijf lijken, die plotseling door den dood getroffen moesten zijn.
+
+</p>
+<p>Ayrton stond verpletterd. Cyrus Smith en zijn lotgenooten staarden hem aan zonder een woord te zeggen.
+
+</p>
+<p>Op een teeken van den ingenieur onderzochten Nab en Pencroff deze lijken die reeds verstijfd waren door de kou.
+
+</p>
+<p>Zij droegen geen spoor van verwonding.
+
+</p>
+<p>Na een nauwkeurig onderzoek vond Pencroff echter aan het voorhoofd van den eenen, op de borst van den ander, op den schouder
+van den derde en op den rug van den vierde een klein rood vlekje, een soort van buil waarvan men den oorsprong onmogelijk
+kon bepalen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Daar zijn zij getroffen!&#8221; zeide Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar met welk wapen?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Een wapen, dat werkt als de bliksem en waarvan wij het geheim niet kennen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En wie heeft hen op die wijze gedood?&#8221; vroeg Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;De hooge rechter van het eiland,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;hij die Ayrton hier heeft gebracht; hij, wiens macht zich nogmaals
+heeft geopenbaard, hij, die alles voor ons doet wat wij zelf niet kunnen doen, en die zich vervolgens voor ons verbergt.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij hem dan zoeken,&#8221; zeide Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, laten wij hem zoeken,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;maar dat verheven wezen, dat zulke wonderen verricht zullen wij niet
+vinden, dan wanneer het hem behaagt ons tot zich te roepen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Deze onzichtbare beschermer, die hunne eigen daden tot niets maakte, ergerde en trof den ingenieur tegelijkertijd. De betrekkelijke
+minderheid, waarin zij daardoor gebracht werden moest zijn hooghartig gemoed wel pijnlijk aandoen. Een edelmoedige, die te
+werk ging op eene wijze die elk blijk van dankbaarheid uitsloot, gaf een soort van minachting te kennen voor hen, die de weldaden
+ontvingen, en verminderde, volgens Cyrus Smith, in zeker opzicht de waarde van de weldaad.
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij zoeken,&#8221; zeide hij, &#8220;en God geve dat wij eenmaal aan onzen hoogen beschermer mogen toonen dat hij niet met ondankbaren
+<a id="d0e4457"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4457">168</a>]</span>te doen heeft! Wat zou ik niet geven om hem toch te kunnen vergelden wat hij voor ons deed, en hem op onze beurt, ware het
+ook ten koste van ons leven, een dienst te kunnen bewijzen!&#8221;
+
+</p>
+<p>Van dien dag af was dit onderzoek de eenige bezigheid der bewoners van het eiland Lincoln. Alles noopte hen het woord te ontdekken
+dat het raadsel zou oplossen en dat woord kon slechts de naam zijn van een man, die begaafd was met een waarlijk onverklaarbare
+en zelfs bovennatuurlijke macht.
+
+</p>
+<p>De kolonisten keerden weder in het huis terug waar Ayrton door hun zorg zijn lichamelijke en geestelijke krachten herkreeg.
+
+</p>
+<p>Nab en Pencroff brachten de lijken naar het bosch, waar zij ze diep onder den grond begroeven.
+
+</p>
+<p>Ayrton werd vervolgens op de hoogte gesteld van hetgeen er gedurende zijn afwezigheid was voorgevallen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar nu,&#8221; zeide Cyrus Smith toen zijn verhaal ge&euml;indigd was. &#8220;De helft van onze taak is vervuld, maar indien de boeven niet
+meer zijn te vreezen, hebben wij het niet aan ons zelven te danken dat wij meester van het eiland zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu!&#8221; antwoordde Gideon Spilett, &#8220;laten wij den doolhof in den berg Franklin verkennen! Laten wij geen hoekje ondoorzocht
+laten! Als ooit een reporter tegenover een treffend geheim gestaan heeft, ben ik het wel.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En wij zullen niet naar het Rotshuis terugkeeren, voordat wij onzen weldoener gevonden hebben,&#8221; voegde Harbert er bij.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja!&#8221; zeide de ingenieur, &#8220;wij zullen alles doen wat in onze macht is.... maar ik herhaal het, wij zullen hem niet vinden
+of hij zelf moet het toestaan!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zullen wij in de kraal blijven?&#8221; vroeg Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij er blijven,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;er is provisie genoeg, en wij zijn in het middelpunt van onze verkenningen.
+Wanneer het noodig is kan de wagen snel genoeg naar het Rotshuis rijden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Goed,&#8221; zeide de zeeman. &#8220;E&eacute;n opmerking slechts.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welke?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het goede jaargetijde loopt ten einde, en wij moeten niet vergeten dat wij nog een tocht op zee te doen hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Op zee?&#8221; vroeg Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, naar het eiland Tabor,&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Wij moeten er een bericht brengen, dat de ligging van ons eiland aangeeft,
+opdat men wete waar Ayrton zich bevindt voor het geval dat het Schotsche jacht terug mocht komen om hem te halen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar, Pencroff,&#8221; vroeg Ayrton, &#8220;hoe zult gij deze reis maken?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Met de Bonadventure!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;De Bonadventure!&#8221; riep Ayrton uit.... &#8220;Die bestaat niet meer.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Bestaat mijn Bonadventure niet meer!&#8221; schreeuwde Pencroff terwijl hij opvloog.
+
+<a id="d0e4497"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4497">169</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p169.jpg" alt="&#8220;Is de vulkaan dan niet geheel uitgedoofd?&#8221; Blz. 170." width="504" height="720"><p class="figureHead"><span id="d0e4501" class="corr" title="Bron: ">&#8220;</span>Is de vulkaan dan niet geheel uitgedoofd?&#8221; Blz. <a href="#d0e4510" class="typeref">170</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde Ayrton. &#8220;De boeven hebben haar in de kleine haven ontdekt, nu ongeveer acht dagen geleden, zij hebben zee
+gekozen, en....&#8221;
+<a id="d0e4510"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4510">170</a>]</span></p>
+<p>&#8220;En?&#8221; vroeg Pencroff ademloos.
+
+</p>
+<p>&#8220;En daar zij Bob Harvey niet meer hadden om te sturen, zijn zij tegen de rotsen geslagen en het schip werd geheel verbrijzeld!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;O! die ellendelingen! die roovers! die schurken!&#8221; barstte Pencroff uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;Pencroff,&#8221; zeide Harbert, terwijl hij de hand van den zeeman vatte, &#8220;wij zullen een andere Bonadventure maken, een grootere!
+Wij hebben al het ijzer en touwwerk van de brik tot onze beschikking!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar weet gij wel,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;dat wij minstens vijf of zes maanden noodig hebben om een schip van dertig &agrave; veertig
+ton te bouwen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij hebben den tijd voor ons,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;en wij zullen dit jaar van onze reis naar het eiland Tabor afzien.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat wilt gij, Pencroff, wij moeten er in berusten,&#8221; zeide de ingenieur, &#8220;en ik hoop dat dit uitstel voor ons geen kwade gevolgen
+zal hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;O! mijn Bonadventure! mijn arme Bonadventure!&#8221; riep Pencroff wanhopend onder het verlies van zijn vaartuig, waarop hij zoo
+trotsch was!
+
+</p>
+<p>Het verlies van de Bonadventure was inderdaad een vreeselijke slag voor de kolonisten, en er werd besloten dien zoo snel mogelijk
+te herstellen. Vooreerst moest men echter de geheimzinnigste plaatsen van het eiland verkennen.
+
+</p>
+<p>Nog denzelfden dag, 19 Februari, begon men er mee. De geheele week zocht men tevergeefs; nergens hoorde of zag men iets, tot
+eindelijk de ingenieur, vergezeld van Gideon Spilett, in een van die onderaardsche holen kwamen, die zich tot op honderd voet
+in den berg uitstrekten; daar hoorden zij een dof gerommel, dat door de echo der rotsen nog sterker klonk.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith meende dat het de werking was van onderaardsch vuur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Is de vulkaan dan niet geheel uitgedoofd?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is mogelijk dat, na ons onderzoek van den krater, er van binnen weder werking is ontstaan. Elke vulkaan, al meent men
+dat hij is uitgedoofd, kan weder gaan werken.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar, wanneer er een uitbarsting van den Franklin-berg op handen is,&#8221; vroeg Gideon Spilett, &#8220;is er dan geen gevaar voor het
+eiland Lincoln?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik geloof het niet,&#8221; antwoordde de ingenieur. &#8220;De krater, dat is te zeggen, de veiligheidsklep, bestaat, en de overvloedige
+damp en lava zal, zooals vroeger, ontsnappen door den gewonen uitweg.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wanneer de lava zich maar niet een nieuwen weg baant naar het vruchtbare gedeelte van het eiland!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waarom, mijn waarde Spilett,&#8221; vroeg Cyrus Smith, &#8220;waarom zou zij den weg niet volgen, die haar door de natuur gebaand is?&#8221;
+<a id="d0e4545"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4545">171</a>]</span></p>
+<p>&#8220;O! de vulkanen zijn wispelturig!&#8221; antwoordde de reporter.
+
+</p>
+<p>Toen Gideon Spilett en de ingenieur weder uit de grot kwamen, vertelden zij hun metgezellen hetgeen zij hadden waargenomen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Goed!&#8221; zeide Pencroff, &#8220;laat die vulkaan maar begaan! Maar als hij het waagt! Hij zal zijn meester vinden!....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;In wien?&#8221; vroeg Nab.
+
+</p>
+<p>&#8220;In onzen genius, Nab, in onzen genius, die hem zijn krater zal sluiten, als hij het waagt dien te openen!&#8221;
+
+</p>
+<p>Het vertrouwen van Pencroff in den genius van het eiland was onbegrensd, en diens macht scheen waarlijk eindeloos door de
+vele onverklaarbare daden, welke hij volbracht had; maar hij wist aan de nasporingen der kolonisten te ontkomen, want ondanks
+al hun pogingen, al hun ijver, ja meer dan ijver, en de volharding die zij bij hun onderzoek aan den dag legden, werd de geheimzinnige
+schuilplaats niet ontdekt.
+
+</p>
+<p>Tot den 25<sup>sten</sup> Februari doorzocht men het geheele noordelijke gedeelte van het eiland; duinen en rotsen werden beklommen, zij daalden in
+de donkerste holen en geheimzinnigste spelonken af.
+
+</p>
+<p>Niemand! Niets.
+
+</p>
+<p>Men moest er nu aan gaan denken om terug te keeren, daar het onderzoek niet altijd door kon duren. De kolonisten hadden waarlijk
+recht te gelooven dat het geheimzinnige wezen niet op het eiland verblijf hield, en vooral Pencroff en Nab begonnen aan bovennatuurlijke
+dingen te denken.
+
+</p>
+<p>Den 25<sup>sten</sup> Februari betraden de kolonisten weder het Rotshuis. En door middel van een dubbele koord die door een pijl op het portaal
+voor de deur werd geworpen, herstelden zij de gemeenschap tusschen hun woning en den bodem.
+
+</p>
+<p>Den 25<sup>sten</sup> Maart vierden zij den derden verjaardag van hun komst op het eiland.
+</p>
+<hr class="tb"><p>
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e4579" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XXIII.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Drie jaren zijn verloopen.&#8212;Een nieuw schip.&#8212;Het besluit.&#8212;Voorspoed der kolonie.&#8212;De scheepswerf.&#8212;De koude van het zuidelijk
+halfrond.&#8212;Pencroff onderwerpt zich.&#8212;De Franklin-berg.
+</p>
+</div>
+<p>Drie jaren waren er voorbijgegaan sedert de gevangenen van Richmond ontvlucht waren, en hoe menigmaal hadden zij gedurende
+die drie jaren over hun vaderland gesproken, dat hun altijd voor den geest zweefde!
+
+</p>
+<p>Zij twijfelden niet of de burgerkrijg was ge&euml;indigd, en het scheen <a id="d0e4589"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4589">172</a>]</span>hun onmogelijk, dat de rechtvaardige zaak van het Noorden niet zou hebben gezegepraald. Maar wat was er in dien vreeselijken
+oorlog gebeurd? Hoeveel bloed had hij gekost? Welke vrienden van hen waren in dien strijd omgekomen? Daarover spraken zij
+dikwijls, zonder nog de dag te zien aanlichten, dat het hun gegeven zou zijn in hun vaderland terug te keeren. Was dit dan
+een droom, die niet te verwezenlijken was?
+
+</p>
+<p>Slechts op twee wijzen kon die vurige wensch bewaarheid worden: of er zou op den een of anderen dag een schip in de nabijheid
+van Lincoln komen, of de kolonisten zouden zelf een vaartuig bouwen, dat sterk genoeg was, om tot de meest nabij gelegen kust
+zee te houden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wanneer onze genius ons ten minste geen middel geeft om naar ons vaderland terug te keeren!&#8221; zeide Pencroff.
+
+</p>
+<p>En waarlijk, had men Pencroff en Nab gezegd, dat er een schip van drie honderd ton in de Ballonhaven op hen wachtte, het zou
+hun niet verwonderd hebben. Zij waren in een toestand, dat niets hen kon verrassen.
+
+</p>
+<p>Maar Cyrus Smith was minder vertrouwend en raadde hen aan zich bij de werkelijkheid te houden; hij deed dit vooral met het
+oog op het schip, dat gebouwd moest worden. Dit was inderdaad een dringende behoefte, daar men zoo spoedig mogelijk een bericht
+naar het eiland Tabor moest brengen, waarin de nieuwe verblijfplaats van Ayrton werd vermeld.
+
+</p>
+<p>De Bonadventure bestond niet meer; er zouden dus minstens zes maanden verloopen, voordat een nieuw schip gereed was. De winter
+nu was op handen en de reis zou dus niet voor de volgende lente ondernomen kunnen worden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij hebben dus al den tijd om voor het gunstige jaargetijde gereed te zijn,&#8221; zeide de ingenieur, die met Pencroff er over
+sprak. &#8220;Ik geloof, vriend, dat wij nu het beste doen, nu wij toch een ander schip moeten maken, er een grootere afmeting aan
+te geven. De komst van het Schotsche jacht naar het eiland Tabor is niet zeker. Het is zelfs mogelijk, dat het er verscheiden
+maanden geleden geweest en weder vertrokken is, na te vergeefs naar een spoor van Ayrton te hebben gezocht. Zou het daarom
+niet beter zijn een vaartuig te bouwen, dat ons, zoo noodig, naar den polynesischen archipel of naar Nieuw-Zeeland kan brengen?
+Hoe denkt gij daar over?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik denk, mijnheer Cyrus, ik denk, dat gij even goed een groot, als een klein schip kunt bouwen. Het ontbreekt ons aan hout
+noch aan gereedschappen. Het is slechts een quaestie van tijd.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoeveel tijd zou er noodig zijn voor een schip van twee honderd vijftig &agrave; drie honderd ton?&#8221; vroeg Cyrus Smith.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p173.jpg" alt="Zij daalden in de donkerste holen en spelonken af. Blz. 171." width="497" height="720"><p class="figureHead">Zij daalden in de donkerste holen en spelonken af. Blz. <a href="#d0e4545" class="typeref">171</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Minstens zeven of acht maanden,&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Maar gij moet niet vergeten, dat de winter nadert en dat het hout
+bij <a id="d0e4617"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4617">173</a>]</span>strenge kou moeilijk te bewerken is. Laten wij dus rekenen op eenige weken staking, en wij mogen blijde zijn indien ons schip
+dan met November gereed is.&#8221;
+<a id="d0e4619"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4619">174</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Welnu,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;dat is juist een goede tijd om een reis van eenig belang, hetzij naar Tabor, hetzij naar
+een meer verwijderde kust, te ondernemen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is waar, mijnheer Cyrus,&#8221; antwoordde de zeeman. &#8220;Maak dus uw plan, de werklieden zijn gereed, en ik geloof dat wij aan
+Ayrton een goede hulp zullen hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith deelde zijn plan aan zijn metgezellen mede, die het allen met hem eens waren.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith maakte het ontwerp, terwijl de anderen de noodige boomen uit het bosch van het Verre Westen velden en naar de
+Schoorsteenen brachten, waar men de werf zou inrichten.
+
+</p>
+<p>Het spreekt van zelf dat er op de bergvlakte weldra geen spoor meer te vinden was van die vreeselijke verwoesting, door de
+boeven teweeggebracht. De molen was weder hersteld, evenals de stal en de andere gebouwen. De hokken voor het gevogelte moesten
+grooter dan de eerste maal gemaakt worden, daar het aantal zeer was toegenomen.
+
+</p>
+<p>Er waren nu vijf onagga&#8217;s, waarvan vier bereden werden en in het tuig liepen; het vijfde was nog te jong.
+
+</p>
+<p>Bij het bewerken van het land gebruikte men nu ook een ploeg die door de onagga&#8217;s getrokken werd.
+
+</p>
+<p>Ayrton deelde voortaan geheel het gemeenschappelijk leven; hij bleef wel is waar altijd stil en treurig, sprak weinig en deelde
+meer den arbeid dan de genoegens zijner metgezellen. Hij was echter geacht en bemind door alle kolonisten en zij konden met
+recht zeggen dat het oogenblik, dat Ayrton op Lincoln kwam, voor hen het gelukkigste was geweest van hun leven sedert zij
+Richmond verlieten.
+
+</p>
+<p>Den 15<sup>den</sup> Mei zag men de kiel van het nieuwe vaartuig op de werf liggen; deze kiel was honderd en tien voet lang, daardoor zou men
+het schip een breedte van vijf en twintig voet kunnen geven. De timmerlieden konden echter niet meer vorderen, want met den
+10<sup>den</sup> Juni viel de strenge koude en het slechte weer in. De arbeid werd dus gestaakt.
+
+</p>
+<p>De laatste dagen van die maand waren stormachtig, zoo zelfs dat de ingenieur verscheiden malen vreesde voor zijn werf,&#8212;waaraan
+hij toch geen andere plaats in de nabijheid van het Rotshuis had kunnen geven.
+
+</p>
+<p>Zijn vrees werd gelukkig niet bewaarheid. De wind keerde naar het zuidoosten, zoodat het Rotshuis niet van zijn aanvallen
+te lijden had.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en zijn metgezellen hadden wel ondervonden dat in den winter de temperatuur op Lincoln zeer laag kon zijn. De
+koude was te vergelijken met die, welke zich in de Staten van Nieuw-Engeland doet gevoelen, dat ongeveer op denzelfden afstand
+van den evenaar ligt. Indien op het noordelijk halfrond, of althans op dat gedeelte, waarin Nieuw-Engeland en het noorden
+der Vereenigde <a id="d0e4650"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4650">175</a>]</span>Staten is gelegen, dit verschijnsel verklaard wordt door de gesteldheid van den grond, die zich tot aan de noordpool uitstrekt
+en waarop geen enkele verhevenheid beschutting aanbiedt tegen de noordenwinden, voor het eiland Lincoln kon die verklaring
+niet gelden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Men heeft zelfs opgemerkt,&#8221; zeide Cyrus Smith eens tot zijn metgezellen, &#8220;dat eilanden en kustlanden op dien breedtegraad
+minder van de kou te lijden hebben, dan de binnenlanden. Ik heb dikwijls hooren verzekeren, dat de winters, in Lombardije
+bijvoorbeeld, strenger zijn dan die in Schotland, de oorzaak daarvan zou zijn, dat de zee in den winter de warmte teruggeeft,
+die zij des zomers in zich opgenomen heeft. Dit zal men dus het sterkst op de eilanden ondervinden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar, mijnheer Cyrus,&#8221; zeide Harbert, &#8220;waarom schijnt het eiland Lincoln aan deze algemeene wet te ontkomen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is moeilijk te verklaren,&#8221; antwoordde de ingenieur. &#8220;Ik voor mij zoek de oorzaak van deze uitzondering in de ligging
+van het eiland op het zuidelijk halfrond, dat, zooals gij weet, kouder is dan het noordelijk halfrond.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; zeide Harbert, &#8220;en de ijsschotsen ontmoetten elkander op lager breedten in het zuiden dan in het noorden van de Stille
+zee.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is waar,&#8221; stemde Pencroff in, &#8220;en toen ik nog walvischvaarder was, heb ik zelfs bij kaap Hoorn menigmaal ijsbergen ontmoet.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Men zou de strenge koude van Lincoln ook kunnen toeschrijven aan ijsschotsen of sneeuwklompen, die misschien niet zoo ver
+verwijderd zijn als men wel meent,&#8221; merkte Gideon Spilett op.
+
+</p>
+<p>De ingenieur was het met Gideon Spilett eens en beiden verdiepten zich nog langen tijd in dit zonderlinge verschijnsel, zoodat
+Pencroff eindelijk aanleiding vond om te zeggen:
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer Cyrus, wat zou het een dik boek worden als ge alles eens wildet opschrijven wat ge wist!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En hoeveel dikker boek zou dat worden, waarin ik alles opschreef wat ik niet wist, Pencroff!&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>De maand Juni was zeer koud en de kolonisten waren meestal verplicht binnen het Rotshuis te blijven.
+
+</p>
+<p>Deze afzondering was geen van allen aangenaam, maar vooral Gideon Spilett niet, die ook tot Nab zeide:
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja Nab, ik zou je bij notarieele akte, al de erfenissen willen geven, die mij nog te wachten staan, als je mij maar een courant
+kondt bezorgen! Wat het meest aan mijn geluk ontbreekt, is &#8217;s morgens niet te weten, wat er den vorigen avond elders is voorgevallen!&#8221;
+
+</p>
+<p>Nab lachte.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik stel in niets belang dan in mijn dagelijksch werk,&#8221; zeide hij.
+
+</p>
+<p>De wintermaanden Juni, Juli en Augustus gingen op Lincoln niet onbenut voorbij. Er was altijd werk in overvloed. Jup was daarbij
+<a id="d0e4682"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4682">176</a>]</span>niet de minst ijverige. Zijn grootste fout was dat hij erg kouwelijk was; daarom had men een warm pak voor hem gemaakt.
+
+</p>
+<p>Pencroff meende dat, wanneer men vier handen tot zijn dienst had gekregen, men die ook waardig gebruiken en dubbel hard werken
+moest!
+
+</p>
+<p>Gedurende de zeven maanden, die verloopen waren, sedert het onderzoek op het eiland en in den berg, had men niets meer van
+den genius van het eiland vernomen. Diens macht openbaarde zich geen enkele maal. Trouwens het was ook niet noodig, want de
+kolonisten werden door niets in hun vreedzaam leven gestoord.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith merkte zelfs op, dat, zoo er door de rotsmassa heen gemeenschap had bestaan tusschen den onbekende en de bewoners
+van het Rotshuis en zoo Top die als het ware vermoed had, deze gemeenschap althans in dezen tijd niet bestond.
+
+</p>
+<p>Nooit bromde de hond meer, evenmin legde de aap eenige onrust aan den dag. De twee vrienden&#8212;want dit waren zij&#8212;snuffelden
+niet meer om de opening van den put; zij blaften en knorden niet meer op die zonderlinge wijze, die reeds in het begin de
+aandacht van den ingenieur getrokken had. Maar kon deze verzekeren dat dit raadsel uit was en dat het nooit opgelost zou worden?
+Kon hij verklaren dat er niet weder iets zou voorvallen, dat deze geheimzinnige persoon nogmaals op het tooneel bracht? Wie
+weet wat er nog voor de toekomst overbleef?
+
+</p>
+<p>De winter liep ten einde, maar in de eerste lentedagen viel er iets voor dat ernstige gevolgen kon hebben.
+
+</p>
+<p>Toen Cyrus Smith den 7<sup>den</sup> September den top van den berg Franklin opnam, zag hij eenige rookwolken uit den krater opstijgen, die zich in de lucht verspreidden!
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e4699" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XIV.</h2>
+<div class="argument">
+<p>De vulkaan ontwaakt.&#8212;Het zachtere jaargetijde.&#8212;Hervatting van het werk.&#8212;De avond van 15 October.&#8212;Een telegram.&#8212;Een verzoek.&#8212;Een
+antwoord.&#8212;Vertrek naar de kraal.&#8212;Het bericht.&#8212;Een nieuwe lijn.&#8212;De basaltkust.&#8212;Bij hooge zee.&#8212;Bij lage zee.&#8212;De grot.&#8212;Een schitterend
+licht.&#8212;Hij is gevonden.
+</p>
+</div>
+<p>De kolonisten, die door Cyrus Smith gewaarschuwd waren, staakten hun arbeid en aanschouwden zwijgend den top van den Franklinberg.
+
+</p>
+<p>De vulkaan was dan weder in werking gekomen, en de dampen <a id="d0e4709"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4709">177</a>]</span>waren door de laag erts op den bodem van den krater gedrongen. Maar zou het onderaardsche vuur tot een hevige uitbarsting
+komen? <span id="d0e4711" class="corr" title="Bron: dit">Dit</span> kon men niet verhoeden.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p177.jpg" alt="De echo herhaalde het rollen van den donder. Blz. 184." width="497" height="720"><p class="figureHead">De echo herhaalde het rollen van den donder. Blz. <a href="#d0e4923" class="typeref">184</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+<a id="d0e4722"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4722">178</a>]</span></p>
+<p>Maar al gebeurde het, dan was het nog niet waarschijnlijk dat het eiland Lincoln in zijn geheel er onder zou lijden. De uitbarstingen
+van vulkanen zijn niet altijd noodlottig. Zooals de lavastroomen langs de noordelijke berghelling getuigden, was het eiland
+reeds aan zulk een beproeving onderhevig geweest.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith sprak er met zijn metgezellen over en, zonder den toestand te overdrijven, deelde hij hun het voor en tegen er
+van mede.
+
+</p>
+<p>Men kon er in ieder geval niets tegen doen. Wanneer de grond ten minste niet door een aardbeving vaneen gescheurd werd, scheen
+het Rotshuis nog geen gevaar te loopen. Maar de kraal werd ernstig bedreigd, wanneer zich aan de zuidelijke helling van den
+berg een nieuwe krater opende.
+
+</p>
+<p>Van dien dag af bleef er steeds een rookwolk uit den top van den berg opstijgen, en men zag zelfs dat zij grooter en breeder
+werd, zonder dat er zich echter nog vlammen vertoonden.
+
+</p>
+<p>Het werk was intusschen weder voortgezet. Men haastte zich zooveel mogelijk met het bouwen van het vaartuig.
+
+</p>
+<p>Tegen het eind van de maand September was de romp van het schip gereed. Het ijzerwerk van de oude brik was grootendeels behouden.
+Pencroff en Ayrton hadden er een groot aantal ijzeren bouten en koperen spijkers uitgehaald. Dit bespaarde werk aan de smeden,
+maar de timmerlieden moesten niettemin hard voortwerken.
+
+</p>
+<p>De arbeid aan de werf moest nogmaals gestaakt worden wegens het oogsten, hooien en inhalen van hetgeen het bouwland op de
+bergvlakte opleverde.
+
+</p>
+<p>&#8217;s Avonds waren de ijverige werklieden dikwijls zeer moe. Om geen tijd noodeloos verloren te laten gaan had men het uur van
+den maaltijd op den middag gesteld en zij gebruikten slechts hun avondmaal wanneer de schemering ingevallen was. Dan keerden
+zij naar het Rotshuis terug om zich zoo spoedig mogelijk ter rust te begeven.
+
+</p>
+<p>Soms, wanneer er een belangrijk onderwerp behandeld werd, bleef men menigmaal langer op dan gewoonlijk. De kolonisten spraken
+over de toekomst en over de verandering, die er in hun toestand zou komen, wanneer zij een reis naar de meest nabij gelegen
+kust met hun vaartuig ondernamen.
+
+</p>
+<p>Maar met al die plannen bleven zij toch bij de gedachte om later weer naar Lincoln terug te keeren. Nooit zouden zij die kolonie
+verlaten, die met zooveel moeite gesticht was en die zoozeer in bloei zou toenemen wanneer zij in gemeenschap was met Amerika.
+
+</p>
+<p>Pencroff en Nab hoopten er hun leven te eindigen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Harbert,&#8221; zeide de zeeman, &#8220;zult gij nooit het eiland Lincoln verlaten?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Nooit, Pencroff, en vooral niet als gij er blijft!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dan is het in orde, mijn jongen,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;ik zal <a id="d0e4751"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4751">179</a>]</span>u wachten! Gij brengt mij uw vrouw en kinderen, en van de kleine jongens zal ik wakkere kerels maken!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Aangenomen!&#8221; antwoordde Harbert lachend.
+
+</p>
+<p>&#8220;En gij, mijnheer Cyrus,&#8221; ging Pencroff opgewonden voort, &#8220;gij moet altijd de gouverneur van het eiland blijven! Hoeveel inwoners
+zou het kunnen bevatten? Tien duizend minstens!&#8221;
+
+</p>
+<p>Zoo keuvelde men voort, en de reporter ging zelfs zoover dat hij een courant oprichtte, de <i>New-Lincoln-Herald</i> getiteld.
+
+</p>
+<p>Zoo is de mensch nu eenmaal. De behoefte om iets te doen dat blijft bestaan, dat hem overleeft is het krachtigst bewijs van
+zijn meerderheid boven alles wat op aarde bestaat. Daardoor is zijn heerschappij gevestigd, en wordt zij door de geheele wereld
+gerechtvaardigd.
+
+</p>
+<p>En wie kon zeggen of Jup en Top zich ook niet een toekomst droomden?
+
+</p>
+<p>Ayrton hoopte in stilte, dat hij lord Glenarvan terug mocht zien en zich aan allen mocht vertoonen, zooals hij nu was: zedelijk
+geheel verbeterd.
+
+</p>
+<p>Den avond van 15 October was men langer blijven praten dan gewoonlijk. Het was negen uur. Hier en daar merkte men aan een
+moeilijk bedwongen geeuwen dat het uur om naar bed te gaan gekomen was en Pencroff stond juist op toen het klokje der telegraaf
+plotseling het signaal gaf en luide in de zaal weerklonk.
+
+</p>
+<p>Allen waren aanwezig. Cyrus Smith, Gideon Spilett, Harbert, Ayrton, Pencroff en Nab. Geen der kolonisten waren dus in de kraal.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith was opgestaan. Zijn metgezellen zagen elkander aan, meenende dat zij niet goed gehoord hadden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat beteekent dat!&#8221; riep Nab uit. &#8220;Is dat de duivel die seint!&#8221;
+
+</p>
+<p>Niemand antwoordde.
+
+</p>
+<p>&#8220;Er is onweer aan de lucht,&#8221; merkte Harbert op. &#8220;Kan de invloed van de electriciteit?....&#8221;
+
+</p>
+<p>Harbert voleinde zijn zin niet. De ingenieur, op wien aller blikken gericht waren, schudde ontkennend het hoofd.
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij wachten,&#8221; zeide Gideon Spilett. &#8220;Wanneer het een sein is, zal het herhaald worden, wie het dan ook moge gegeven
+hebben.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar wie zou het geven?&#8221; riep Nab uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wel!&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;hij die....&#8221;
+
+</p>
+<p>De zeeman had nog niet uitgesproken toen wederom de telegraaf het klokje in beweging bracht.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith ging naar den toestel en vroeg langs de lijn:
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat verlangt gij?&#8221;
+
+</p>
+<p>Eenige oogenblikken later bewoog de wijzer zich over de wijzerplaat en gaf hij het volgende antwoord aan de bewoners van het
+Rotshuis:
+
+</p>
+<p>&#8220;Kom zoo spoedig mogelijk naar de kraal.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Eindelijk,&#8221; zeide Cyrus Smith.
+<a id="d0e4800"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4800">180</a>]</span></p>
+<p>Ja! Eindelijk! Het geheim zou ontsluierd worden!
+
+</p>
+<p>Alle behoefte aan rust had voor de kolonisten opgehouden bij de gewichtige zaak, die hen naar de kraal dreef. Zonder een woord
+te wisselen, waren zij binnen weinige oogenblikken buiten het Rotshuis op de kust. Jup en Top waren alleen achter gebleven.
+Men kon hen missen.
+
+</p>
+<p>De nacht was donker. Het was dien dag nieuwe maan en zij was gelijk met de zon verdwenen. Zooals Harbert reeds opgemerkt had,
+hingen er zware donderwolken, waardoor de sterren onzichtbaar waren. Reeds werd de horizon verlicht door den bliksem van een
+verwijderd onweder.
+
+</p>
+<p>Waarschijnlijk zou, eenige uren later, de donder over het eiland rollen. Het was een onheilspellende nacht.
+
+</p>
+<p>Maar hoe diep de duisternis ook ware, zij kon de kolonisten niet weerhouden, die met den weg naar de kraal genoeg bekend waren
+om hem in donker te volgen. Zij volgden den linkeroever van de Mercy, bereikten de bergvlakte en gingen, dwars door het bosch,
+naar de kraal.
+
+</p>
+<p>Zij stapten flink door, ten prooi aan de levendigste aandoening. Niemand twijfelde of zij zouden eindelijk de oplossing van
+het raadsel vernemen, den naam van dat geheimzinnige wezen, dat van zoo beslissend belang in hun leven was geweest, zoo edelmoedig
+in zijne bemoeiingen, zoo machtig in zijn daden! Daar de onbekende zich in hun lotgevallen gemengd had, konden hem ook de
+kleinste bijzonderheden er van niet verborgen zijn en moest hij alles hebben kunnen hooren wat in het Rotshuis gesproken werd
+om altijd te juister tijd te hebben kunnen handelen.
+
+</p>
+<p>Allen waren in gedachten verzonken. Onder die zware boomen was de duisternis z&oacute;o dicht, dat men zelfs het einde van den weg
+niet kon zien. Het bosch was doodstil. Vogels en andere dieren zaten onbeweeglijk en gedrukt door de zwaarte der atmosfeer.
+Geen blad bewoog zich. Alleen hoorde men de stappen van de kolonisten op den harden grond weerklinken.
+
+</p>
+<p>Het stilzwijgen werd slechts afgebroken door de opmerking van Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij hadden een lantaarn mee moeten nemen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Het antwoord van den ingenieur luidde:
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij zullen er in de kraal een vinden.&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en zijn metgezellen hadden ten negen uur twaalf minuten het Rotshuis verlaten. Ten negen uur zeven en veertig
+minuten hadden zij drie mijlen afgelegd van de vijf die de monding der Mercy van de kraal scheidde.
+
+</p>
+<p>Op dat oogenblik schoten helle bliksemschichten over het eiland en verlichtten de scherpe, donkere omtrekken van het gebladerte.
+Die felle stralen verblindden de voetgangers; het onweder kon niet ver af zijn. De bliksem werd al feller en feller: in de
+verte rolde <a id="d0e4827"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4827">181</a>]</span>de donder door het zwerk. Loodzwaar drukte de dampkring.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p181.jpg" alt="....zag men een lang voorwerp op het water drijven. Blz. 187." width="496" height="720"><p class="figureHead">....zag men een lang voorwerp op het water drijven. Blz. <a href="#d0e5003" class="typeref">187</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>De kolonisten gingen voort als door een onweerstaanbare kracht gedreven.
+<a id="d0e4839"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4839">182</a>]</span></p>
+<p>Eindelijk zagen zij bij het felle licht van een bliksemstraal de omheining van de kraal, en nauwelijks waren zij er binnen
+of de bui barstte hevig los.
+
+</p>
+<p>Snel begaven allen zich naar de woning.
+
+</p>
+<p>Mogelijk was het huis door den onbekende bewoond, daar het telegram van daar was uitgegaan. Het venster was echter niet verlicht.
+
+</p>
+<p>De ingenieur klopte aan.
+
+</p>
+<p>Geen antwoord.
+
+</p>
+<p>Hij opende de deur en de kolonisten traden de donkere kamer binnen.
+
+</p>
+<p>Nab maakte vuur, en een oogenblik later doorzocht men met de lantaarn alle hoeken van het vertrek....
+
+</p>
+<p>Er was niemand. Alles was zooals men het verlaten had.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zijn wij dan door zinsverbijstering misleid?&#8221; mompelde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>Neen! dat was niet mogelijk! Het telegram luidde:
+
+</p>
+<p>&#8220;Kom zoo spoedig mogelijk naar de kraal.&#8221;
+
+</p>
+<p>Men ging naar het tafeltje dat uitsluitend voor den telegraafdienst bestemd was. Alles was op zijn plaats.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wie is hier het laatst geweest?&#8221; vroeg de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik, mijnheer Smith,&#8221; antwoordde Ayrton.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat was?....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Vier dagen geleden.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Een briefje!&#8221; riep Harbert uit, terwijl hij naar een papier op tafel wees.
+
+</p>
+<p>Op dat papier stonden in het Engelsch de woorden:
+
+</p>
+<p>&#8220;Volgt de nieuwe lijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Voorwaarts!&#8221; beval Cyrus Smith, die aanstonds begreep, dat het telegram niet van de kraal was afgezonden, maar van de geheimzinnige
+schuilplaats die door een zijlijn in onmiddellijk verband stond met het Rotshuis.
+
+</p>
+<p>Nab nam de lantaarn en allen verlieten de kraal.
+
+</p>
+<p>Het onweder woedde vreeselijk. De seconden die verliepen tusschen den bliksem en het invallen van den donder werden elk oogenblik
+minder. Weldra zou de bui den berg Franklin en het geheele eiland omhullen. Bij het licht zag men den top van den vulkaan
+door een rookwolk omringd.
+
+</p>
+<p>Van het huis naar de omheining vond men geen zijlijn; maar Cyrus Smith volgde de lijn en bij den eersten paal zag hij den
+nieuwen draad van den isolator naar den grond loopen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Daar is hij!&#8221; zeide hij.
+
+</p>
+<p>De lijn liep over den grond, maar was geheel door een isoleerende zelfstandigheid omkleed, als een onderzeesche kabel, zoodat
+de stroom niet verbroken werd. De zijlijn liep naar het westen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij haar volgen!&#8221; zeide Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>Dan eens geleid door het licht van den lantaarn dan weder door de bliksemstralen hielden de kolonisten den weg, welken de
+lijn aangaf.
+<a id="d0e4894"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4894">183</a>]</span></p>
+<p>De donder rolde nu zonder ophouden en was zoo hevig dat men geen woord verstaan kon. Men behoefde ook niet te spreken; men
+moest slechts voorwaarts, de lijn volgende.
+
+</p>
+<p>De ingenieur had gemeend, dat de draad in de vallei zou eindigen en dat daar de schuilplaats van den onbekende zou wezen.
+
+</p>
+<p>Hij had zich vergist. Men ging steeds voort in zuidwestelijke richting, over de basalt-rotsen heen. Van tijd tot tijd tastte
+een van de kolonisten naar den draad om zoo noodig de richting aan te geven. Maar het leed geen twijfel meer of deze liep
+recht naar zee. Daar, verborgen in de een of andere rots, zou de woning zijn, die men tot nog toe te vergeefs gezocht had.
+
+</p>
+<p>De hemel was geheel en al vuur. De eene bliksemstraal volgde onmiddellijk op den andere. Menigmaal werd de top van den vulkaan
+getroffen en schoot de bliksem dwars door de dikke rookwolk in den krater. Soms had men kunnen meenen dat er vlammen uit den
+berg opstegen.
+
+</p>
+<p>Na een uur kwamen de kolonisten op de westkust van den Oceaan. De wind was opgestoken; de stroom bruischte op een diepte van
+vijf honderd voet.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith berekende, dat hij en zijn metgezellen een afstand van anderhalve mijl hadden afgelegd sedert zij de kraal verlaten
+hadden.
+
+</p>
+<p>Op dat oogenblik verdween de lijn tusschen de rotsen en volgde de steile helling van een enge en kronkelende kloof.
+
+</p>
+<p>Ook daar volgden de kolonisten den hun aangegeven weg op gevaar af, dat de rotsen afbrokkelden en zij in zee zouden storten.
+Het was een gevaarlijk pad, maar zij telden geen gevaar, zij waren zich zelven niet meer meester, en werden even onwederstaanbaar
+naar dat geheimzinnige punt getrokken als het ijzer naar den magneet.
+
+</p>
+<p>Zij daalden de helling af, die zelfs bij dag bijna onbegaanbaar was. De steenen rolden en schitterden als gloeiende kolen
+wanneer zij verlicht werden. Cyrus Smith liep aan de spits, Ayrton sloot den stoet. Zij gingen nu langzaam voort, dan eens
+gleden zij over gladde rotsen, dan weder stonden zij op en volgden voorzichtig den weg.
+
+</p>
+<p>Plotseling maakte de lijn een bocht, raakte tegen de rotsen van de kust, die bijna geheel uit klippen bestond waarop de golven
+beukten. De kolonisten hadden het laagste gedeelte van den basaltmuur bereikt.
+
+</p>
+<p>Honderd schreden gingen zij nog voorwaarts; toen stonden zij voor de zee.
+
+</p>
+<p>De ingenieur greep den draad en bemerkte dat deze in de golven verdween.
+
+</p>
+<p>Zijn metgezellen stonden sprakeloos naast hem.
+
+</p>
+<p>Een kreet van teleurstelling, schier van wanhoop ontsnapte aan <a id="d0e4923"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4923">184</a>]</span>hun lippen! Moest men zich dan in de golven werpen en een onderzeesch hol zoeken? In den overspannen toestand, waarin zij
+zich zoo naar geest als naar lichaam bevonden, zouden zij niet geaarzeld hebben dit te doen.
+
+</p>
+<p>De ingenieur hield hen terug.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith bracht zijn metgezellen onder een vooruitstekende rots, en zeide:
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij wachten. Het is vloed. Bij eb zal de weg open zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar waarom gelooft gij?....&#8221; begon Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij zou ons niet hebben geroepen, wanneer de middelen ontbraken om bij hem te komen!&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith had met zulk een overtuiging gesproken, dat niemand meer een aanmerking maakte. Zijn opmerking was ook zeer juist.
+Men moest wel aannemen dat er een opening aan den voet van den berg was, die nu door de golven verborgen werd, maar die bij
+eb toegankelijk zou zijn.
+
+</p>
+<p>Eenige uren moesten verloopen. De kolonisten bleven zwijgend onder een uitstekende rots. Het begon te regenen en weldra ontlastten
+zich de wolken in een zwaren stortvloed. De echo herhaalde het rollen van den donder en somber en lang dreunden de slagen.
+
+</p>
+<p>De kolonisten verkeerden in groote spanning. Duizenden zonderlinge bovennatuurlijke gedachten rezen in hun geest op en zij
+verwachtten een groote bovenmenschelijke verschijning, want deze alleen had kunnen beantwoorden aan de voorstelling, welke
+zij zich van den geheimzinnigen genius van het eiland gevormd hadden.
+
+</p>
+<p>Tegen middernacht daalde Cyrus Smith tot de kust af om de rotsen te verkennen. Reeds voor twee uur was de eb begonnen.
+
+</p>
+<p>De ingenieur had gelijk gehad. Het gewelf van een groot hol teekende zich reeds boven de oppervlakte. Daar boog de lijn zich
+in een rechten hoek en verdween in een gapenden muil.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith keerde naar zijn lotgenooten terug en zeide kalm:
+
+</p>
+<p>&#8220;Binnen een uur kunnen wij door de opening.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zij bestaat dus?&#8221; vroeg Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hebt gij er aan getwijfeld?&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar dat hol zal tot op zekere hoogte met water gevuld zijn,&#8221; merkte Harbert op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Of dat hol loopt geheel droog,&#8221; sprak de ingenieur, &#8220;en in dat geval kunnen wij er te voet ingaan; loopt het niet droog,
+dan zal er het een of andere middel van vervoer tot onze beschikking zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>Weder verliep er een uur. Onder een stortregen begaven zij zich naar zee. In drie uur was de vloed vijftien voet gedaald.
+Reeds stak het bovenste gedeelte van het gewelf minstens acht voet boven het water uit.
+
+</p>
+<p>Toen de ingenieur zich voorover boog, zag hij een zwart voorwerp op de oppervlakte der zee drijven. Hij trok het naar zich
+toe.
+
+<a id="d0e4961"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4961">185</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p185.jpg" alt="&#8220;Kapitein Nemo, gij hebt ons geroepen.&#8221; Blz. 188." width="492" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Kapitein Nemo, gij hebt ons geroepen.&#8221; Blz. <a href="#d0e5031" class="typeref">188</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Het was een boot, waaraan een touw was vastgemaakt. Deze boot was van plaatijzer. Onder de banken lagen twee riemen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij ons inschepen,&#8221; zeide hij.
+<a id="d0e4974"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4974">186</a>]</span></p>
+<p>Een oogenblik later bevonden de kolonisten zich in het vaartuig. Nab en Ayrton hadden de riemen gegrepen. Pencroff vatte het
+roer. Cyrus Smith stond vooraan en verlichtte den weg door de lantaarn boven den voorsteven te houden.
+
+</p>
+<p>Het gewelf, waaronder de boot verdween, verhief zich plotseling, maar de duisternis was te dicht en het licht der lantaarn
+te onvoldoende dan dat men de breedte, hoogte en diepte van de grot kon berekenen. De stilte werd door niets verbroken. Geen
+gedruisch drong tot hen door; geen bliksemstraal verlichtte dit hol.
+
+</p>
+<p>Op sommige plaatsen van den aardbol bestaan van die onmetelijke holen, een soort van onderaardsche gaanderijen, die van de
+schepping dagteekenen. Sommigen zijn in de macht van de golven, anderen bevatten geheele meren binnen hare wanden. Voorbeelden
+daarvan zijn: de Fingal-grot op het eiland Staffa, de Morgat-grotten in de baai van Douarnenez in Bretagne; de Bonifacio-grotten
+op Corsica, de grotten van Lyse-Fjord in Noorwegen en eindelijk het onmetelijke Mammouth-hol in Kentucky, dat een hoogte van
+vijfhonderd voet heeft en langer is dan twintig mijlen.
+
+</p>
+<p>Strekte het hol, waarin de kolonisten voortgleden zich dan tot midden onder het eiland uit? Reeds een kwartier lang volgde
+de boot den koers dien Cyrus Smith Pencroff aangaf, toen hij plotseling beval:
+
+</p>
+<p>&#8220;Meer rechts houden!&#8221;
+
+</p>
+<p>Het vaartuig veranderde van richting en naderde den rechterwand. De ingenieur wilde zich overtuigen of de lijn nog steeds
+langs dien wand liep.
+
+</p>
+<p>Het was zoo.
+
+</p>
+<p>&#8220;Vooruit!&#8221; zei Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>De riemen plasten weder in de donkere golven en stuwden de boot voort.
+
+</p>
+<p>Nog verliep er een kwartier en men moest den afstand van een halve mijl hebben afgelegd, toen Cyrus Smith opnieuw zijn stem
+verhief en zeide:
+
+</p>
+<p>&#8220;Halt!&#8221;
+
+</p>
+<p>De boot hield stil en de kolonisten zagen een helder schijnsel, dat de galerij, die zoo diep onder het eiland doordrong, geheel
+verlichtte.
+
+</p>
+<p>Toen kon men dit gewelf opnemen waarvan men het bestaan nooit vermoed had.
+
+</p>
+<p>Op een hoogte van honderd voet rustte een gewelf op zuilen van basalt, die allen in denzelfden vorm schenen gegoten; onregelmatige
+rotsblokken, schachten van den grilligsten omtrek verhieven zich op deze kolommen, die de natuur bij duizenden had opgericht
+toen de wereld ontstond. De basaltzuilen, waarvan de eene voortsproot uit de andere, waren veertig en vijftig voet hoog en
+de golven zoo woelig en onstuimig daar buiten, bespoelden kabbelend hare <a id="d0e5003"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5003">187</a>]</span>grondvesten. De schitterende glans van het licht dat de ingenieur had ontdekt, deed elk prisma uitkomen, dat schitterde in
+den gloed en drong als het ware door de wanden heen, alsof deze doorschijnend waren, terwijl hij de geringste uitstekende
+punten van dit onderaardsch gebouw deed flikkeren. Door de weerkaatsing gaf het water al die vormen en lichtpunten weer, zoodat
+de boot scheen te drijven tusschen twee gordels van oogverblindend licht.
+
+</p>
+<p>Omtrent de natuur van het licht, dat uit het midden voortsproot en de scherpe rechte stralen, die op de hoeken en op de aderen
+Van het gewelf braken, kon geen onzekerheid bestaan. Dat licht moest teweeg gebracht zijn door electriciteit en zijn witte
+kleur duidde dien oorsprong aan. Dat was de zon van de onmetelijke grot, waardoor deze geheel verlicht werd.
+
+</p>
+<p>Op een teeken van Cyrus Smith daalden de riemen weder in het water; vonkelend spatte het schuim omhoog en het vaartuig richtte
+zich naar het licht, waarvan het weldra slechts eene kabellengte was verwijderd.
+
+</p>
+<p>Op dat punt had de watervlakte eene breedte van ongeveer drie honderd vijftig voet; men kon aan gene zijde van het verlichte
+gedeelte een grooten basaltmuur onderscheiden, welke den toegang van die zijde afsloot. De zee vormde hier een meer; te midden
+van dat meer zag men een voorwerp op het water drijven; het lag daar zwijgend en onbeweeglijk. Het licht, dat zich verspreidde
+scheen voort te komen uit zijne zijde als uit twee ovens, die gloeiend gestookt waren. Deze toestel, waarvan de vorm eenige
+overeenkomst had met dien van een walvisch, had eene lengte van twee honderd vijftig voet en verhief zich tien &agrave; twaalf voet
+boven de oppervlakte der zee.
+
+</p>
+<p>De boot naderde hem langzaam. Op den voorsteven stond Cyrus Smith. Hij staarde voor zich, ten prooi aan de hevigste aandoening.
+Toen zeide hij eensklaps, terwijl hij den arm van den reporter greep:
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar dat is hij! Dat kan niemand anders zijn dan hij! hij!....&#8221;
+
+</p>
+<p>Toen zonk hij op de bank neder en mompelde een naam, dien Gideon Spilett alleen verstond.
+
+</p>
+<p>Het leed geen twijfel of de reporter kende dien naam, want hij had een zonderlinge uitwerking op hem, en hij antwoordde op
+doffen toon:
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij! een man buiten de wet!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij!&#8221; zeide Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>Op bevel van den ingenieur naderde de boot den drijvenden toestel. Zij bereikte een venster met dikke glazen ruiten, waardoor
+een helder licht straalde.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en zijn metgezellen stapten op het dek. Daar was een geopend luik. Allen daalden er in neder.
+
+</p>
+<p>Onder aan de trap was een electrisch verlichte gang. Aan het eind van die gang een deur, die Cyrus Smith openstootte.
+
+</p>
+<p>Een rijk gemeubeld vertrek, dat de kolonisten doorliepen, kwam <a id="d0e5031"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5031">188</a>]</span>uit in een soort van bibliotheek, die door het plafond haar licht ontving.
+
+</p>
+<p>In deze bibliotheek was een groote deur, die eveneens door den ingenieur geopend werd.
+
+</p>
+<p>De kolonisten zagen een ruime zaal, een soort van museum, voor zich, waarin zich met een aantal schatten uit het delfstoffenrijk,
+de prachtigste kunstwerken en de fijnste voortbrengselen der nijverheid bevonden; zij meenden in een tooverwereld te zijn
+verplaatst.
+
+</p>
+<p>Op een prachtig rustbed zagen zij een man, die hunne tegenwoordigheid niet scheen te bemerken.
+
+</p>
+<p>Toen verhief Cyrus Smith zijn stem en sprak, tot groote verwondering van zijn metgezellen, de volgende woorden:
+
+</p>
+<p>&#8220;Kapitein Nemo, gij hebt ons geroepen. Hier zijn wij.&#8221;
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e5043" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label"><span id="d0e5045" class="corr" title="Bron: XXI">XXV</span>.
+</h2>
+<div class="argument">
+<p>Kapitein Nemo.&#8212;Zijn eerste woorden.&#8212;Geschiedenis van een held der onafhankelijkheid.&#8212;De haat der vijanden.&#8212;Zijn metgezellen.&#8212;Het
+onderzeesche leven.&#8212;Alleen.&#8212;De laatste schuilplaats van de Nautilus op het eiland Lincoln.&#8212;De geheimzinnige geest van het
+eiland.
+</p>
+</div>
+<p>Bij deze woorden richtte de man zich van zijn rustbed op en het volle licht viel op zijn gelaat; het was een prachtige kop
+met hoog voorhoofd, fieren blik, witten baard en weelderig haar, dat naar achteren gestreken was.
+
+</p>
+<p>Hij steunde met zijn hand op de leuning van het rustbed. Zijn blik was kalm. Men zag dat een slepende ziekte hem langzaam
+ondermijnd had, maar zijn stem scheen nog krachtig, toen hij op een toon, die verwondering aan den dag legde, de volgende
+woorden in het engelsch sprak:
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik heb geen naam, mijnheer.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik ken u!&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>Kapitein Nemo wierp een doordringenden blik op den ingenieur, alsof hij hem wilde vernietigen.
+
+</p>
+<p>Toen zonk hij in de kussens van zijn rustbed neer en mompelde:
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat doet het er nu ook toe! Ik ga sterven!&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith naderde kapitein Nemo en Gideon Spilett vatte diens hand, die brandend heet was. Ayrton, Pencroff, Harbert en
+Nab bleven eerbiedig op een afstand in een hoek van het prachtige vertrek, dat eveneens electrisch verlicht was.
+<a id="d0e5067"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5067">189</a>]</span></p>
+<p>Kapitein Nemo had echter zijn hand snel terug getrokken en verzocht den ingenieur en den reporter plaats te nemen.
+
+</p>
+<p>Allen staarden hem diep ontroerd aan. Daar lag hij dan, dien zij den &#8220;genius van het eiland&#8221; noemden, het machtige wezen,
+welks tusschenkomst hen in zooveel omstandigheden gered had, die weldoener, wien zij zooveel verplicht waren! Zij hadden slechts
+een man voor oogen, waar Pencroff en Nab gemeend hadden een god te vinden, en die man was stervende.
+
+</p>
+<p>Maar hoe kende Cyrus Smith kapitein Nemo? Waarom was deze zoo plotseling opgerezen toen hij dien naam hoorde, dien hij waande
+dat aan niemand bekend was?...
+
+</p>
+<p>De kapitein lag weder op zijn rustbed en op zijn arm leunende zag hij den ingenieur aan, welke naast hem plaats had genomen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij kent den naam, dien ik gedragen heb, mijnheer?&#8221; vroeg hij.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;evenals ik den naam ken van dien bewonderenswaardigen onderzeeschen toestel...&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;De Nautilus?&#8221; vroeg de kapitein glimlachende.
+
+</p>
+<p>&#8220;De Nautilus.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar weet gij... weet gij wie ik ben?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik weet het.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Sedert dertig jaren heb ik toch geen gemeenschap meer gehad met de bewoonde wereld; dertig jaar leef ik reeds in de diepte
+der zee, de eenige omgeving, waar ik de onafhankelijkheid gevonden heb! Wie kan mijn geheim dan verraden hebben?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Een man, die u zijn woord nooit gegeven had, kapitein Nemo, en die bijgevolg niet van verraad beschuldigd kan worden.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Die Franschman, die tien jaar geleden toevallig bij mij aan boord kwam?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dezelfde.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Die man en zijn beide metgezellen zijn dus niet in den maalstroom omgekomen, waarin de Nautilus geraakt was?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zij zijn niet omgekomen, en onder den naam van &#8220;<i>Twintig duizend mijlen onder zee</i>&#8221; verscheen er een werk, dat uw geschiedenis bevat.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijn geschiedenis gedurende eenige maanden slechts, mijnheer!&#8221; antwoordde de kapitein levendig.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is waar,&#8221; hernam Cyrus Smith, &#8220;maar eenige maanden van dat zonderlinge leven zijn voldoende geweest om u bekend te maken...&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Als een groot schuldige waarschijnlijk?&#8221; antwoordde kapitein Nemo, met een fieren glimlach op zijn lippen. &#8220;Ja, een opstandeling,
+die misschien uit het menschdom verbannen is!&#8221;
+
+</p>
+<p>De ingenieur antwoordde niet.
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu, mijnheer?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het betaamt mij niet, kapitein Nemo te beoordeelen,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;ten minste wat zijn vroeger leven betreft.
+Ik ben, <a id="d0e5115"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5115">190</a>]</span>evenals iedereen, onbekend met de beweegredenen van dit zonderlinge bestaan, en ik kan niet oordeelen over de gevolgen, zonder
+de oorzaken te kennen; maar wat ik wel weet is, dat een weldadige hand onophoudelijk over ons gewaakt heeft sedert onze aankomst
+op het eiland Lincoln, dat wij allen ons leven te danken hebben aan een goed, edelmoedig en machtig wezen en dat gij, kapitein
+Nemo, dat machtige, edelmoedige en goede wezen zijt!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat ben ik,&#8221; zeide de kapitein op eenvoudigen toon.
+
+</p>
+<p>De ingenieur en de reporter waren opgestaan. Hun metgezellen waren eveneens nader getreden en de dankbaarheid, waarvan hun
+hart vol was, zou zich in woorden uiten...
+
+</p>
+<p>Kapitein Nemo legde hun door een beweging met de hand het zwijgen op en zeide met ontroerde stem:
+
+</p>
+<p>&#8220;Wanneer gij mij zult hebben aangehoord.&#8221;
+
+</p>
+<p>De kapitein deelde in weinige woorden zijn levensgeschiedenis<a id="d0e5127src" href="#d0e5127" class="noteref">1</a> mede.
+
+</p>
+<p>Deze geschiedenis was kort en toch eischte het al de geestkracht, die hem nog was overgebleven om haar ten einde te brengen.
+Hij streed zichtbaar tegen groote zwakheid. Verscheidene malen drong Cyrus Smith er op aan, dat hij eenige rust zou nemen,
+maar hij schudde het hoofd, als iemand, wien de volgende dag niet meer zou toebehooren, en toen de reporter hem zijn hulp
+aanbood, zeide hij:
+
+</p>
+<p>&#8220;Die is niet meer noodig, mijn uren zijn geteld.&#8221;
+
+</p>
+<p>Kapitein Nemo was een Oosterling, prins Dakkar, de zoon van een rajah van het toen onafhankelijke grondgebied van Bundelkund,
+en de neef van den Indischen held Tippo-Sa&iuml;b. Op tienjarigen leeftijd zond zijn vader hem naar Europa, om er zijn opvoeding
+te ontvangen en met het geheime voornemen dat hij eens met gelijke wapenen zou kunnen strijden tegen hen, die hij als de verdrukkers
+van zijn vaderland beschouwde.
+
+</p>
+<p>Van zijn tiende tot zijn dertigste jaar legde prins Dakkar, die bijzonder begaafd en even groot naar geest als naar hart was,
+zich op allerlei vakken toe; hij studeerde in de stellige wetenschappen, in de letteren en in de fraaie kunsten, en dat alles
+met ongekende ijver en volharding.
+
+</p>
+<p>Prins Dakkar doorreisde geheel Europa. Door zijn geboorte en fortuin was hij overal gezocht, maar nooit liet hij zich door
+de ijdelheden der wereld meeslepen. Niettegenstaande hij jong en schoon was, bleef hij ernstig en somber; hij dorstte naar
+kennis, daar een onverzoenlijke haat in zijn hart geworteld was.
+
+</p>
+<p>Prins Dakkar haatte. Hij haatte het eenige land, waar hij nooit een voet had willen zetten, het eenige volk waarmede hij hardnekkig
+<a id="d0e5145"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5145">191</a>]</span>weigerde in aanraking te komen: hij haatte Engeland en te erger, daar hij het in meer dan een opzicht bewonderde.
+
+</p>
+<p>In dien Oosterling was de felle haat geworteld van den overwonnene tegen den overwinnaar. De overweldiger vond geen genade
+bij den overweldigde. De zoon van een van die vorsten, die zich slechts in naam aan Engeland onderworpen hadden, de prins
+uit het geslacht van Tippo-Sa&iuml;b, opgevoed om zijn land te heroveren en zich te wreken; die een onuitwischbare liefde koesterde
+voor zijn dichterlijk vaderland, dat zwoegde onder de ketenen der Britten, wilde nooit den voet zetten op het gevloekte land,
+waaraan Indi&euml; zijne slavernij had te wijten.
+
+</p>
+<p>Prins Dakkar werd een kunstenaar, vol bewondering voor de gewrochten der kunst, een geleerde, aan wien niets van de hooge
+wetenschappen vreemd was, een staatsman, die zich te midden der europeesche hoven vormde. In de oogen van hen, die hem slechts
+ten halve kenden, ging hij misschien door voor een van die wereldburgers, die weetgierig zijn, maar het beneden zich achten
+te handelen; voor een van die schatrijke reizigers met fieren en wijsgeerigen geest die de wereld doorkruisen en tot geen
+land behooren.
+
+</p>
+<p>Dit was echter niet het geval. Die kunstenaar, die geleerde, was in zijn hart Oosterling gebleven; Oosterling door de dorst
+naar wraak, Oosterling door de hoop die hij voerde, om eenmaal de rechten van zijn land te herwinnen, de vreemdelingen te
+verdrijven en het zijn onafhankelijkheid weder te geven.
+
+</p>
+<p>In 1849 keerde prins Dakkar naar Bundelkund terug. Hij huwde met een voorname Indische, wier hart, evenals het zijne, bloedde
+onder de rampspoeden van haar vaderland. Zij kregen twee kinderen. Maar het huiselijk geluk kon hun de onderdrukking van Indi&euml;
+niet doen vergeten. Hij wachtte op een goede gelegenheid. Deze deed zich spoedig voor.
+
+</p>
+<p>Het engelsche juk was misschien te zwaar bevonden voor de hindoesche bevolking. Prins Dakkar was het met de ontevredenen eens.
+Hij deed hun zijn haat tegen den vreemdeling deelen. Hij doorreisde niet alleen de nog onafhankelijke streken van het Indische
+Schiereiland, maar ook de staten die rechtstreeks aan de Engelsche heerschappij onderworpen waren. Hij herinnerde hen aan
+de grootsche dagen van Tippo-Sa&iuml;b, die te Seringapatnam den heldendood voor de verdediging van zijn vaderland gestorven was.
+
+</p>
+<p>In 1857 brak de groote opstand der <span id="d0e5159" class="corr" title="Bron: Cypayers">Cipayers</span> uit. Prins Dakkar was er de ziel van. Hij organiseerde die ontzaglijke volksbeweging, en stelde zijn kennis en rijkdom aan
+deze zaak ten dienste. Hij betaalde alles; hij streed in de voorste gelederen; hij waagde zijn leven als de minste dezer helden,
+die opgestaan waren voor de bevrijding van hun vaderland; hij werd tienmaal in twintig ontmoetingen gewond, en had den dood
+niet kunnen vinden, toen de laatste <a id="d0e5162"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5162">192</a>]</span>strijders der onafhankelijkheid onder de engelsche kogels vielen.
+
+</p>
+<p>Nooit liep de Engelsche macht zulk een gevaar in Indi&euml;, en hadden de Cipayers in het buitenland hulp gevonden, zooals zij
+gehoopt hadden, dan zou het in Azi&euml; misschien gedaan zijn geweest met den invloed en de heerschappij van het Vereenigd Koninkrijk.
+
+</p>
+<p>De naam van prins Dakkar was toen beroemd. De held, die hem droeg, verborg zich niet, maar streed openlijk. Er werd een prijs
+op zijn hoofd gesteld, en, zoo er al geen verrader was te vinden om hem over te leveren, boetten zijn ouders, vrouw en kinderen
+voor hem, nog voordat hij het gevaar kende, waarin zij, om zijnentwil, verkeerden....
+
+</p>
+<p>Ook ditmaal deed het recht onder voor de overmacht. De Cipayers werden overwonnen en het aloude gebied der Rajahs kwam weder
+onder de strenge heerschappij van Engeland.
+
+</p>
+<p>Prins Dakkar keerde naar de bergen van Bundelkund terug.
+
+</p>
+<p>Daar, ten prooi aan een onoverwinlijken afkeer van alles wat den naam van mensch droeg, vervuld van haat en afschuw voor de
+beschaafde wereld, die hij voor altijd wilde ontvluchten, maakte hij zijn bezittingen te gelde, vereenigde twintig van zijn
+getrouwste metgezellen om zich en verdween met hen.
+
+</p>
+<p>Waar was Prins Dakkar die onafhankelijkheid gaan zoeken, die hij op de bewoonde aarde niet kon vinden? Onder water, in de
+diepte der zee, waar niemand hem volgen kon.
+
+</p>
+<p>De geleerde trad in de plaats van den krijgsman. Op een verlaten eiland in de Stille Zee sloeg hij zijn werf op, en daar werd
+een onderzeesch schip volgens zijn plan gebouwd. De electriciteit, waarvan hij, door middelen, die eenmaal ook anderen bekend
+zullen worden, de onmetelijke mechanische kracht had weten te gebruiken en die hij uit onuitputtelijke bronnen verkreeg, werd
+op allerhande wijzen voor zijn drijvenden toestel aangewend, nu eens als beweegkracht, dan weder als warmte- of lichtgevende
+kracht. De zee met hare oneindige schatten, haar myriaden visschen, haar varens en gewassen, haar reusachtige zoogdieren,
+en niet alleen wat de natuur er onderhield, maar ook alles wat de menschen er verloren hadden, voorzag ruimschoots in de behoeften
+van den prins en zijn metgezellen,&#8212;en dit was de vervulling van zijn vurigste wenschen, daar hij geenerlei gemeenschap met
+de aarde meer wilde hebben. Hij doopte zijn onderzeeschen toestel met den naam van Nautilus, noemde zich zelf kapitein Nemo
+en verdween onder zee.
+
+</p>
+<p>Jaren lang bezocht de kapitein alle oceanen, van de eene pool naar de andere. De paria van de bewoonde aarde verzamelde in
+die onbekende wereld de grootste schatten. De millioenen, welke in 1702 in de baai van Vigo met de spaansche galjoenen verloren
+waren gegaan, leverden hem een onuitputtelijke bron van rijkdom, dien hij, altijd en zonder zich te doen kennen, aanwendde
+ten <a id="d0e5180"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5180">193</a>]</span>voordeele van de volken, die voor de onafhankelijkheid van hun vaderland streden.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p193.jpg" alt="&#8220;Heb ik verkeerd, heb ik goed gehandeld?&#8221; Blz. 196." width="501" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Heb ik verkeerd, heb ik goed gehandeld?&#8221; Blz. <a href="#d0e5215" class="typeref">196</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Hij had dan ook langen tijd geen gemeenschap met zijn evenmenschen <a id="d0e5192"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5192">194</a>]</span>gehad, toen, in den nacht van 6 November 1866 drie mannen op zijn schip werden geworpen. Het was een fransch professor, zijn
+bediende en een visscher uit Canada. Deze drie mannen waren in zee gestort, door de botsing van de Nautilus en een fregat
+der Vereenigde Staten, de Abraham Lincoln, dat haar nazette.
+
+</p>
+<p>Kapitein Nemo vernam van den professor, dat de Nautilus, die nu eens voor een reusachtig zoogdier van het geslacht der walvisschen
+gehouden werd, dan weder voor een onderzeeschen toestel, die een schuilplaats aan de zeeroovers verleende, op alle zee&euml;n vervolgd
+werd.
+
+</p>
+<p>Kapitein Nemo had die drie menschen, welke door een toeval met zijn geheimzinnig bestaan in aanraking kwamen, aan den oceaan
+kunnen overleveren. Hij deed dit niet; hij hield hen gevangen, en gedurende zeven maanden konden zij getuigen zijn van al
+het wonderlijke en verrassende van een reis, die twintig duizend mijlen onder zee werd voortgezet.
+
+</p>
+<p>Deze drie mannen, die niets wisten van het verleden van kapitein Nemo, ontsnapten door zich van de boot van de Nautilus meester
+te maken. Maar daar de Nautilus toen op de kusten van Noorwegen, in den Maalstroom lag, meende de kapitein, dat de vluchtelingen
+in die woelende kolk een zekeren dood hadden gevonden. Hij wist niet, dat de Franschman en zijn beide metgezellen als door
+een wonder op de kust werden geworpen; dat visschers van de Lofodden hen opgenomen hadden en dat de professor, bij zijn terugkeer
+in Frankrijk, een werk had uitgegeven, waarin zeven maanden van die zonderlinge en avontuurlijke reis van de Nautilus beschreven
+werden en aan de nieuwsgierigheid van het publiek overgeleverd.
+
+</p>
+<p>Langen tijd nog leefde de kapitein op dezelfde wijze voort. Maar langzamerhand stierven zijn metgezellen, en werden in hun
+graven van koraal op den bodem der Stille Zee te rusten gelegd. De Nautilus werd verlaten, en eindelijk bleef kapitein Nemo
+alleen over van al degenen, die met hem een schuilplaats in de diepte van den oceaan hadden gezocht.
+
+</p>
+<p>Kapitein Nemo was zestig jaar oud. Toen hij alleen was, gelukte het hem de Nautilus naar een van die onderzeesche havens te
+brengen, die hem soms tot rustplaats hadden gediend. Een dier havens was onder het eiland Lincoln. Reeds zes jaren woonde
+de kapitein daar, reisde niet meer, maar wachtte zijn dood af, dat is te zeggen, het oogenblik, waarop hij met zijn lotgenooten
+vereenigd zou worden, toen het toeval hem den val van den ballon deed bijwonen, waarin de gevangenen der zuidelijken gevlucht
+waren. Hij ging langzaam in zijn toestel onder zee voort, toen op eenige kabellengten van de kust van het eiland, de ingenieur
+in zee stortte. De kapitein gaf toe aan een goede opwelling.... en hij redde Cyrus Smith.
+<a id="d0e5204"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5204">195</a>]</span></p>
+<p>Eerst wilde hij die vijf schipbreukelingen aan hun lot overlaten, maar zijn toevluchtshaven was gesloten, en ten gevolge van
+een ophooging van basalt, ontstaan door den invloed van vulkanische uitbarstingen, kon hij den toegang tot de galerij niet
+meer bereiken. Daar, waar water genoeg was voor een licht vaartuig, was niet genoeg voor de Nautilus, die betrekkelijk grooten
+diepgang had.
+
+</p>
+<p>Kapitein Nemo bleef dus, en sloeg die mannen gade, welke hulpeloos op een verlaten eiland geworpen waren; maar hij zelf wilde
+niet gezien worden. Toen hij bemerkte, dat zij eerlijk, volhardend en door broederlijke liefde aan elkander gehecht waren,
+stelde hij belang in hun pogingen. Hij kende de minste geheimen van hun bestaan. Met zijn vaartuig kon hij gemakkelijk den
+bodem van den put in het Rotshuis bereiken en langs de rotsblokken tot de oppervlakte klimmen. Hij hoorde de kolonisten hun
+verleden vertellen en over het tegenwoordige en de toekomst spreken. Hij vernam van hen de poging van het eene deel van Amerika
+tegen het andere, om een einde aan de slavernij te maken! Ja! die mannen waren in staat om kapitein Nemo te verzoenen met
+de menschheid, die zij op het eiland vertegenwoordigden!
+
+</p>
+<p>Kapitein Nemo had Cyrus Smith gered. Hij was het, die den hond naar de Schoorsteenen terugvoerde, die Top naar de oppervlakte
+van het meer wierp, die de kist met zooveel nuttige voorwerpen voor de kolonisten op het strand deed spoelen, die hun de boot
+in de Mercy terug gaf, die het touw uit het Rotshuis had geworpen bij den aanval van de apen, die de aanwezigheid van Ayrton
+op het eiland Tabor bekend maakte door middel van een briefje, dat hij in eene flesch sloot. Ook door zijn toedoen sprong
+de brik door het ontploffen van een torpedo, welke hij op den bodem van het kanaal had gebracht; hij redde Harbert van een
+zekeren dood door de quinine te brengen; hij was het eindelijk die de zeeroovers gedood had door electrische kogels, waarvan
+hij het geheim bezat en die hij op zijn onderzeesche jachten gebruikte. Op deze wijze werden velerlei voorvallen verklaard,
+die tot nog toe bovennatuurlijk schenen, en die allen door de edelmoedigheid en de macht van den kapitein geschied waren.
+
+</p>
+<p>Die groote menschenhater had behoefte om wel te doen. Hij kon nog nuttigen raad aan zijne beschermelingen geven, en daar hij
+tot betere gedachten was gekomen, nu hij den dood voelde naderen, ontbood hij, gelijk verhaald is, de kolonisten uit het Rotshuis
+bij zich, door middel van een telegraaflijn, welke de kraal met de Nautilus verbond.... Mogelijk had hij dit niet gedaan,
+zoo hij geweten had dat Cyrus Smith zijn geschiedenis voldoende kende om hem met den naam van Nemo aan te spreken.
+
+</p>
+<p>De kapitein had het verhaal van zijn levensgeschiedenis ge&euml;indigd. Cyrus Smith nam toen het woord; hij herinnerde aan alle
+weldaden, <a id="d0e5215"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5215">196</a>]</span>die de kolonie, door zulk een heilzamen invloed genoten had, en in naam van zijn metgezellen en van hem zelf dankte hij het
+edelmoedige wezen, wien zij zooveel verschuldigd waren.
+
+</p>
+<p>Maar kapitein Nemo vorderde niets voor de diensten, welke hij bewezen had. Een laatste gedachte vervulde hem, en voordat hij
+de hand drukte, die de ingenieur hem aanbood, sprak hij:
+
+</p>
+<p>&#8220;En thans, mijnheer, nu gij mijn leven kent, beoordeel het nu!&#8221;
+
+</p>
+<p>De kapitein zinspeelde bij deze woorden op een ernstig voorval, waarvan de drie vreemdelingen, die bij hem aan boord waren
+geworpen, getuigen waren geweest,&#8212;een voorval, dat de Fransche professor, zonder twijfel in zijn werk had medegedeeld en dat
+iedereen gruwelijk moest zijn voorgekomen.
+
+</p>
+<p>Eenige dagen namelijk voordat de professor en zijn metgezellen ontvluchtten, werd de Nautilus door een fregat, in het noorden
+van den Atlantischen Oceaan vervolgd; zij wierp zich als een stormram op dat fregat en liet het zonder genade zinken.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith begreep de toespeling en antwoordde niet.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het was een Engelsch fregat, mijnheer,&#8221; riep kapitein Nemo uit, die voor een oogenblik weder prins Dakkar was geworden, &#8220;een
+Engelsch fregat, begrijpt gij!? Het viel mij aan! Ik was in een nauwe, ondiepe baai terug gedrongen!.... Ik moest voorbij,
+en.... ik ging voorbij!&#8221;
+
+</p>
+<p>Op kalmen toon vervolgde hij:
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik was in mijn recht, ik had gelijk. Overal waar ik kon heb ik welgedaan, maar ook kwaad deed ik waar ik het moest doen.
+Genade is niet het hoogste recht!&#8221;
+
+</p>
+<p>Er volgden eenige oogenblikken van stilte na dit antwoord en kapitein Nemo vroeg voor de tweede maal:
+
+</p>
+<p>&#8220;Wat denkt gij van mij, mijne heeren?&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith stak den kapitein zijn hand toe en antwoordde op ernstigen toon:
+
+</p>
+<p>&#8220;Kapitein, gij hebt verkeerd gehandeld door te gelooven dat men het verleden kon doen herleven en gij hebt gestreden tegen
+den onvermijdelijken vooruitgang. Het is een van die dwalingen, die door sommigen bewonderd, door anderen gelaakt worden,
+waarover God alleen kan oordeelen en die het menschelijke verstand moet vrijspreken. Men kan hem, die dwaalt met een welgemeende
+bedoeling, bestrijden zonder op te houden hem te achten. Uwe dwaling is van dien aard, dat zij bewondering niet uitsluit,
+en uw naam heeft niets te vreezen van het oordeel der geschiedenis. Zij buigt zich voor die heldhaftige dwaasheden, hoewel
+zij de gevolgen er van veroordeelt.&#8221;
+
+</p>
+<p>De borst van kapitein Nemo ging onrustig op en neder, en hij hief zijn hand ten hemel.
+
+</p>
+<p>&#8220;Heb ik verkeerd, heb ik goed gehandeld?&#8221; mompelde hij.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith hernam:
+<a id="d0e5247"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5247">197</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Alle groote daden keeren tot God terug, want zij komen van Hem! Kapitein Nemo, de brave lieden, hier vereenigd, dien gij
+hebt bijgestaan, zullen u hun leven lang betreuren!&#8221;
+
+</p>
+<p>Harbert was den kapitein genaderd. Hij knielde, vatte zijn hand en bracht die aan zijn lippen.
+
+</p>
+<p>Een traan welde in het oog van den stervende, en hij zeide:
+
+</p>
+<p>&#8220;Wees gezegend, mijn kind!...&#8221;
+
+
+
+
+</p>
+<div class="footnotes">
+<hr class="fnsep">
+<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e5127" href="#d0e5127src" class="noteref">1</a></span> Die geschiedenis is verhaald in het werk <span class="letterspaced">Twintig duizend mijlen onder zee</span>.
+</p>
+</div>
+</div>
+<div id="d0e5256" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XXVI.</h2>
+<div class="argument">
+<p>De laatste uren van kapitein Nemo.&#8212;De wil van den stervende.&#8212;Een herinnering aan zijn vrienden van een dag.&#8212;Het graf van kapitein
+Nemo.&#8212;Eenige raadgevingen aan de kolonisten.&#8212;Het laatste oogenblik.&#8212;Op den bodem der zee.
+</p>
+</div>
+<p>De dag was aangebroken. Geen lichtstraal drong in die onderaardsche galerij door. De vloed had elke opening versperd. Maar
+het kunstlicht, dat in breede bundels uit de wanden van de Nautilus ontsprong, verzwakte niet.
+
+</p>
+<p>Kapitein Nemo was uitgeput van vermoeienis op zijn rustbed neergezonken. Men kon er niet aan denken hem naar het Rotshuis
+te vervoeren, want hij had den wensch te kennen gegeven om in die Nautilus te blijven, die met geen millioenen te betalen
+was, en daarin den dood te verbeiden, welke niet ver meer verwijderd kon zijn.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en Gideon Spilett sloegen den zieke aandachtig gade, terwijl hij schier bewusteloos lag. Men zag duidelijk dat
+de kapitein al zwakker en zwakker werd.
+
+</p>
+<p>De kracht zou weldra ontzinken aan dat lichaam, dat eenmaal zoo forsch was en nu slechts het brooze omhulsel was van een ziel,
+die weldra zou ontvlieden.
+
+</p>
+<p>De ingenieur en de reporter spraken eenige oogenblikken fluisterend met elkander. Kon men dezen stervende nog van dienst zijn?
+Kon men zijn leven, zoo niet redden, dan toch eenige dagen verlengen? Hij zelf had gezegd, dat er geen geneesmiddel meer was
+en hij wachtte geduldig den dood, dien hij niet vreesde.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij vermogen niets,&#8221; zeide Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar waaraan sterft hij?&#8221; vroeg Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hij dooft uit,&#8221; antwoordde de reporter.
+<a id="d0e5278"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5278">198</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Maar als wij hem in de lucht, in de zon brachten, dan zou hij misschien weer bijkomen?&#8221; zeide de zeeman.
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, Pencroff,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;er is niets meer aan te doen! Kapitein Nemo zou er bovendien niet in toestemmen
+zijn schip te verlaten. Sedert jaren leeft hij op de Nautilus en op de Nautilus wil hij sterven.&#8221;
+
+</p>
+<p>Kapitein Nemo hoorde waarschijnlijk het antwoord van Cyrus Smith, want hij richtte zich een weinig op en op zwakken, maar
+duidelijken toon zeide hij:
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij hebt gelijk, mijnheer. Ik moet en ik wil hier sterven. Ik heb u nog een verzoek te doen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en zijn metgezellen naderden het rustbed en zij schikten de kussens zoo gemakkelijk mogelijk voor hem.
+
+</p>
+<p>Men zag toen hoe zijn blik al de schatten in zijn zaal gadesloeg. Een voor een beschouwde hij de schilderijen aan den rijk
+versierden wand, die meesterstukken van italiaansche, vlaamsche, fransche en spaansche meesters, die marmeren en bronzen beelden
+op hun voetstukken, het prachtige orgel, de glazen kasten, die rondom een bekken gerangschikt stonden, waarin de schoonste
+voortbrengselen der zee verzameld waren; zeedieren en planten, paarlschelpen van onschatbare waarde en eindelijk vestigden
+zijn oogen zich op het opschrift, dat boven het museum te lezen stond, het devies van de Nautilus.
+
+
+</p>
+<div class="blockquote">
+<p><span class="letterspaced">Mobilis in mobilo.</span></p>
+</div><p>
+
+
+
+</p>
+<p>Het scheen dat hij nog eenmaal die gewrochten der kunst en der natuur wilde bewonderen, die zijn omgeving hadden uitgemaakt
+gedurende de vele jaren, welke hij op den bodem der zee&euml;n had doorgebracht.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith had de stilte ge&euml;erbiedigd. Hij wachtte tot de stervende het woord zou nemen.
+
+</p>
+<p>Na eenige oogenblikken, waarin hij waarschijnlijk zijn geheele leven voor zich zag, wendde kapitein Nemo zich tot de kolonisten
+en zeide:
+
+</p>
+<p>&#8220;Gelooft gij, mijn vrienden, dat gij mij iets verschuldigd zijt?....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Kapitein, wij zouden ons leven geven om het uwe te verlengen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Goed,&#8221; hernam kapitein Nemo, &#8220;goed!... Beloof mij mijn laatsten wil na te komen, en gij zult mij alles, wat ik voor u gedaan
+heb, vergelden.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij beloven het u,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Vrienden,&#8221; hernam de kapitein, &#8220;morgen zal ik dood zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>Hij legde Harbert, die hem in de rede wilde vallen, door een teeken het zwijgen op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Morgen zal ik dood zijn en ik wil geen ander graf dan de Nautilus. Dit is mijn graf. Al mijne vrienden rusten op den bodem
+der zee, ook ik wil daar rusten.&#8221;
+<a id="d0e5316"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5316">199</a>]</span></p>
+<p>Diepe stilte volgde op de woorden van den kapitein.
+
+</p>
+<p>&#8220;Luister wel,&#8221; vervolgde hij. &#8220;De Nautilus is in deze grot gevangen, waarvan de ingang versperd is. Maar zij kan haar gevangenis
+niet verlaten, zij kan door den afgrond verzwolgen worden en er mijn stoffelijk overschot bewaren.&#8221;
+
+</p>
+<p>De kolonisten luisterden eerbiedig naar de woorden van den stervende.
+
+</p>
+<p>&#8220;Morgen, na mijn dood, zult gij, mijnheer Smith en uwe metgezellen de Nautilus verlaten, want alle schatten, die zij bevat,
+moeten met mij verdwijnen. Een enkel aandenken zult gij behouden aan prins Dakkar, wiens levensgeschiedenis gij nu kent. Die
+koffer... daar... bevat millioenen diamanten, grootendeels herinneringen aan den tijd, dat ik als vader en echtgenoot, bijna
+aan het geluk geloofd heb, en een aantal paarlen, door mijne vrienden en mij uit de diepte der zee verzameld. Met die schatten
+zult gij eenmaal veel goeds kunnen verrichten. Aan handen als de uwe, mijnheer Smith, en die uwer metgezellen, is het geld
+wel vertrouwd. Ik zal dan hierboven deel hebben aan uw werken, en ik ben er niet bevreesd voor!&#8221;
+
+</p>
+<p>Na eenige oogenblikken rust ging kapitein Nemo voort:
+
+</p>
+<p>&#8220;Morgen kunt gij dien koffer nemen, en moet gij deze zaal verlaten en de deur sluiten; vervolgens moet gij naar het dek van
+de Nautilus gaan door het luik, dat gij eveneens moet sluiten.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij zullen het doen, kapitein,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Goed. Gij kunt u vervolgens op de boot inschepen, die u hier heeft gebracht. Maar ga, voordat gij de Nautilus verlaat, naar
+den achtersteven, en open twee groote kranen, die zich boven de lastlijn bevinden. Het water zal in het waterruim dringen
+en de Nautilus zal langzaam zinken om op den bodem der zee te gaan rusten.<span id="d0e5333" class="corr" title="Bron: ">&#8221;</span>
+
+</p>
+<p>Toen Cyrus Smith hem in de rede wilde vallen, voegde de kapitein er bij:
+
+</p>
+<p>&#8220;Vrees niets! Gij zult slechts een lijk in de diepte doen zinken!&#8221;
+
+</p>
+<p>Noch Cyrus Smith, noch zijn metgezellen konden iets daar tegen inbrengen. Het was zijn laatste wil, dien hij hun meedeelde,
+en zij moesten dien ten uitvoer brengen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik heb u woord, vrienden?&#8221; vroeg kapitein Nemo.
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij hebt het, kapitein,&#8221; antwoordde de ingenieur.
+
+</p>
+<p>Kapitein Nemo dankte hen en verzocht hem eenige uren alleen te laten. Gideon Spilett drong er op aan, dat hij bij hem zou
+blijven, ingeval zich een crisis mocht voordoen, maar de stervende weigerde en zeide:
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik zal nog tot morgen leven, mijnheer!&#8221;
+
+</p>
+<p>Allen verlieten de zaal, gingen door de bibliotheek en de eetzaal, kwamen bij den achtersteven in de machinekamer, waar de
+electrische toestellen geplaatst waren, die tegelijk met lucht en warmte ook beweegkracht aan de Nautilus gaven.
+<a id="d0e5352"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5352">200</a>]</span></p>
+<p>De Nautilus was een meesterstuk, dat meesterstukken bevatte en de ingenieur was vol bewondering; hij sidderde bij de gedachte,
+dat hij, wiens arm hen zoo krachtig ondersteund had, dat die beschermer, dien zij slechts eenige uren kenden, gereed was het
+tijdelijke met het eeuwige te verwisselen.
+
+</p>
+<p>Welk oordeel de nakomelingschap ook moge vellen over de daden van dit, als het ware, bovenmenschelijke bestaan, prins Dakkar
+zou altijd een van die zonderlinge verschijnselen blijven, waarvan de herinnering niet wordt uitgewischt.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is een man,&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Zou men wel gelooven, dat hij zoo op den bodem van den Oceaan geleefd heeft! En als ik
+bedenk, dat hij er misschien evenmin rust heeft gevonden als ergens anders!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;De Nautilus,&#8221; merkte Ayrton op, &#8220;zou ons misschien hebben kunnen dienen om het eiland Lincoln te verlaten en een bewoond
+land te bereiken!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Drommels!&#8221; riep Pencroff uit, &#8220;ik zou het niet gewaagd hebben zulk een schip te sturen. Op zee varen, goed! maar onder zee,
+dank je!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik geloof,&#8221; zeide de reporter, &#8220;dat het besturen van een onderzeesch schip als de Nautilus zeer gemakkelijk is, Pencroff,
+en dat wij er spoedig aan gewoon zouden zijn. Geen stormen, geen strandingen zijn te vreezen! Eenige voeten onder de oppervlakte
+is de zee even kalm als een meer.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wel mogelijk!&#8221; hernam de zeeman, <span id="d0e5367" class="corr" title="Bron: ">&#8220;</span>maar ik houd meer van een fiksche bries aan boord van een goed getuigden bodem. Een schip is gemaakt om op en niet onder zee
+te varen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Vrienden,&#8221; zeide de ingenieur, &#8220;het is onnoodig om, ten minste wat de Nautilus betreft, over onderzeesche toestellen te spreken.
+De Nautilus is niet van ons, wij hebben het recht niet er over te beschikken. Zij zou ons in geen geval van dienst kunnen
+zijn. Behalve dat zij niet uit deze grot kan, die door een verschuiving der basaltrotsen versperd is, wil kapitein Nemo, dat
+zij met hem, na zijn dood zal verdwijnen. Zijn wil is ons heilig en wij zullen hem nakomen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Na eenigen tijd verlieten Cyrus Smith en zijn metgezellen de machinekamer van de Nautilus; zij gebruikten eenig voedsel en
+keerden naar de zaal terug.
+
+</p>
+<p>Kapitein Nemo was uit zijne verdooving ontwaakt en zijn oogen stonden niet meer zoo dof als te voren. Er speelde een glimlach
+om zijn lippen.
+
+</p>
+<p>De kolonisten naderden hem.
+
+</p>
+<p>&#8220;Vrienden,&#8221; sprak hij, &#8220;gij zijt dappere, edele, goede mannen. Gij hebt u met hart en ziel aan den gemeenschappelijken arbeid
+gewijd. Ik heb u dikwijls gadegeslagen. Ik heb van u gehouden, ik houd van u!... Uw hand, mijnheer Cyrus!&#8221;
+<a id="d0e5380"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5380">201</a>]</span></p>
+<p>Cyrus Smith reikte den kapitein zijn hand, die deze hartelijk drukte.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p201.jpg" alt="Cyrus Smith legde zijn hand op het hoofd van den doode. Blz. 203." width="492" height="720"><p class="figureHead">Cyrus Smith legde zijn hand op het hoofd van den doode. Blz. <a href="#d0e5431" class="typeref">203</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat doet mij goed,&#8221; mompelde hij.
+
+</p>
+<p>Toen hernam de kapitein:
+<a id="d0e5395"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5395">202</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Maar genoeg van mij zelf. Ik moet met u over allen spreken, en over het eiland Lincoln, waarop gij een schuilplaats hebt
+gevonden.... Denkt gij het te verlaten?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Om er terug te komen, kapitein!&#8221; antwoordde Pencroff levendig.
+
+</p>
+<p>&#8220;Er terugkomen? Ja, Pencroff,&#8221; zeide de kapitein glimlachend, &#8220;ik weet hoezeer gij aan dit eiland gehecht zijt. Het is door
+uw zorg verbeterd en het behoort u toe!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ons plan is, kapitein,&#8221; zeide Cyrus Smith, &#8220;om het aan de Vereenigde Staten te schenken, en er voor onze marine een toevluchtsoord
+aan te leggen, dat in dit gedeelte van den Stillen Oceaan niet geheel misplaatst zal zijn.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Gij denkt aan uw vaderland,&#8221; antwoordde de kapitein. &#8220;Gij werkt voor zijn welzijn, voor zijn roem. Gij hebt gelijk. Het vaderland!...
+daar moest men altijd terugkeeren. Daar moet men sterven!.... En ik, ik sterf verre van alles, wat ik heb liefgehad!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hebt gij nog een laatste wensch,&#8221; vroeg de ingenieur levendig, &#8220;een aandenken voor uw vrienden, die gij in de bergen hebt
+achtergelaten?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, mijnheer Smith, ik heb geen vrienden meer! Ik ben de laatste van mijn geslacht... en sedert lang ben ik dood voor allen,
+die ik gekend heb... Maar laten wij over u spreken. Eenzaamheid en afzondering, zijn treurige dingen, die boven de menschelijke
+kracht gaan.... Ik sterf, omdat ik dacht alleen te kunnen leven!... Gij moet dus alles beproeven om Lincoln te verlaten, en
+den grond terug te zien, waar gij geboren zijt. Ik weet dat die ellendelingen het <span id="d0e5410" class="corr" title="Bron: vaaruig">vaartuig</span> vernield hebben dat gij gebouwd hadt....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij bouwen nu een schip,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;een schip dat groot genoeg is om ons naar een bewoonde kust te brengen;
+maar verlaten wij het ook vroeg of laat, wij zullen altijd weer naar het eiland Lincoln terugkeeren. Er zijn te veel herinneringen
+voor ons aan verbonden, dan dat wij het ooit zouden kunnen vergeten.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Hier hebben wij kapitein Nemo leeren kennen,&#8221; zeide Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hier vinden wij alles weer wat ons aan u herinnert!&#8221; voegde Harbert er bij.
+
+</p>
+<p>&#8220;En hier zal ik in der eeuwigheid rusten, indien....&#8221; antwoordde de kapitein.
+
+</p>
+<p>Hij aarzelde en in plaats van zijn volzin te eindigen, zeide hij slechts:
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer Cyrus, ik wenschte u te spreken.... u alleen!&#8221;
+
+</p>
+<p>De metgezellen van den ingenieur eerbiedigden het verlangen van den stervende en verlieten de zaal.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith bleef eenigen tijd met kapitein Nemo alleen, riep vervolgens zijn metgezellen terug, maar zeide hun niets van
+hetgeen de grijsaard hem had toevertrouwd.
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett sloeg den zieke aandachtig gade. De kapitein leefde <a id="d0e5431"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5431">203</a>]</span>nog slechts met zijn geest, die weldra niet meer tegen zijn lichamelijke zwakte zou kunnen strijden.
+
+</p>
+<p>De dag liep ten einde zonder dat zich eenige verandering openbaarde. De kolonisten verlieten de Nautilus niet. De nacht was
+ingevallen, hoewel men dit in de rots niet bemerkte.
+
+</p>
+<p>Kapitein Nemo leed niet, maar verzwakte meer en meer. Zijn edel gelaat, verbleekt door den naderenden dood, was kalm. Aan
+zijn lippen ontsnapten nu en dan onverstaanbare woorden. Men zag het leven langzaam uit dat lichaam verdwijnen, waarvan de
+uiterste deelen reeds koud werden.
+
+</p>
+<p>Een paar maal richtte hij nog het woord tot de kolonisten, die om hem geschaard stonden, en glimlachte met dien laatsten glimlach,
+die zelfs door den dood niet wordt uitgewischt.
+
+</p>
+<p>Tegen middernacht deed kapitein Nemo een laatste poging; hij slaagde er in zijn armen over de borst te kruisen, alsof hij
+in die houding wilde sterven.
+
+</p>
+<p>Een uur later was er nog slechts leven in zijn blik. Een laatste vuur schitterde in die oogen, die vroeger vlammen schoten.
+Hij mompelde de woorden: &#8220;God en Vaderland!&#8221; en stierf zachtkens.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith boog zich over hem heen, drukte de oogen toe van hem die prins <span id="d0e5445" class="corr" title="Bron: Dakker">Dakkar</span> geweest was en nu zelfs kapitein Nemo niet meer scheen.
+
+</p>
+<p>Harbert en <span id="d0e5450" class="corr" title="Bron: Pencrof">Pencroff</span> weenden. Ayrton wischte ter sluiks een traan weg. Nab lag geknield naast den reporter, die in een beeld veranderd was.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith legde zijn hand op het hoofd van den doode en zeide:
+
+</p>
+<p>&#8220;God zij zijner ziel genadig.&#8221;
+
+</p>
+<p>Hij wendde zich tot zijn vrienden en zeide:
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij bidden voor hem, dien wij verloren hebben!&#8221;
+</p>
+<hr class="tb"><p>
+
+</p>
+<p>Eenige uren later vervulden de kolonisten de belofte, welke zij den kapitein gedaan hadden, den laatsten wil van den doode.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith en zijn lotgenooten verlieten de Nautilus, na het eenige aandenken genomen te hebben, dat hun weldoener hun gelaten
+had, dien koffer, welke een fortuin voor honderden bevatte.
+
+</p>
+<p>De prachtige zaal, die nog steeds helder verlicht was, werd met zorg gesloten. De kolonisten maakten het luik dicht, zoodat
+er geen droppel water in de vertrekken van de Nautilus kon dringen.
+
+</p>
+<p>Zij scheepten zich vervolgens op de boot in, die naast het onderzeesche vaartuig lag.
+
+</p>
+<p>De boot werd naar den achtersteven gestuurd, waar men de twee groote kranen openzette, waardoor het water in de ruimen liep,
+en het schip moest zinken.
+
+</p>
+<p>De Nautilus zonk inderdaad en verdween langzaam.
+
+</p>
+<p>De kolonisten konden haar echter nog in de diepte volgen. Het <a id="d0e5477"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5477">204</a>]</span>felle licht scheen onder water, terwijl de rotsholte donkerder werd. Eindelijk verdwenen ook die krachtige electrische stralen
+en weldra rustte de Nautilus, nu het graf van kapitein Nemo, op den bodem der zee.
+
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e5479" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XXVII.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Hervatting van den arbeid op de werf.&#8212;De 1<sup>ste</sup> Januari 1869.&#8212;Een rookkolom op den top van den vulkaan.&#8212;Eerste verschijnselen eener uitbarsting.&#8212;Ayrton en Cyrus Smith in
+de kraal.&#8212;Onderzoek van de grot Dakkar.&#8212;Wat kapitein Nemo aan den ingenieur gezegd had.
+</p>
+</div>
+<p>Bij het aanbreken van den dag hadden de kolonisten de rotsholte verlaten, die zij voortaan de &#8220;grot van Dakkar&#8221; noemden, ter
+herinnering aan kapitein Nemo.
+
+</p>
+<p>Pencroff, Nab en Ayrton haalden de boot op het strand, op een plaats waar zij veilig lag.
+
+</p>
+<p>Van de galerij volgden Cyrus Smith en de zijnen het pad naar de kraal. Onderweg namen Harbert en Nab den telegraafdraad weg,
+dien kapitein Nemo tusschen de kraal en de Nautilus gespannen had, en dien men later misschien nog kon gebruiken.
+
+</p>
+<p>Allen vervolgden zwijgend hun weg. Het scheen hun toe, dat zij nu meer dan ooit verlaten waren. Vroeger rekenden zij als het
+ware op dien krachtigen steun, die hen voortaan ontbrak; zelfs Gideon Spilett en Cyrus Smith waren onder den indruk daarvan.
+
+</p>
+<p>Tegen negen uur in den morgen betraden de kolonisten het Rotshuis.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith wijdde zich meer dan ooit aan het bouwen van het schip. Men kon niet weten wat de toekomst zou baren. En gebruikten
+de kolonisten het vaartuig al niet om, hetzij den polynesischen archipel, hetzij de kust van Nieuw-Zeeland te bereiken, zij
+moesten in ieder geval trachten zoo spoedig mogelijk naar het eiland Tabor te gaan, om er een bericht omtrent Ayrton te brengen.
+Deze voorzorg was noodzakelijk voor het geval, dat het Schotsche jacht weder in deze wateren mocht komen en men moest in dit
+opzicht niets verzuimen.
+
+</p>
+<p>Het jaar 1868 verliep en bijna zonder ophouden werkten nu allen op de werf; Gideon Spilett en Harbert zonderden zich nu en
+dan eens af voor de jacht, want de winter-provisie mocht niet vergeten worden.
+<a id="d0e5502"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5502">205</a>]</span></p>
+<p>De zomer was ondraaglijk heet en zelden ging er een dag voorbij dat men niet, hetzij van dichtbij of van verre, den donder
+hoorde rollen.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p205.jpg" alt="De Nautilus zonk inderdaad en verdween langzamerhand. Blz. 203." width="493" height="720"><p class="figureHead">De Nautilus zonk inderdaad en verdween langzamerhand. Blz. <a href="#d0e5431" class="typeref">203</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Den 1<sup>sten</sup> Januari 1869 woedde er een vreeselijk onweer. Stond dit <a id="d0e5518"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5518">206</a>]</span>natuurverschijnsel in eenig verband met hetgeen er in het binnenste der aarde voorviel? Cyrus Smith was wel geneigd dit te
+gelooven, want het toenemen van die onweersbuien ging gepaard met eene vermeerdering van vulkanische verschijnselen.
+
+</p>
+<p>Toen Harbert den 3<sup>den</sup> Januari naar de oppervlakte ging om een der onagga&#8217;s te zadelen, zag hij, dat groote rookwolken den top van den vulkaan omringden.
+
+</p>
+<p>Harbert waarschuwde onmiddellijk de andere kolonisten, die allen naar den top van den Franklinberg kwamen zien.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wel!&#8221; riep de zeeman uit, &#8220;het is geen damp! Het komt mij voor dat de reus zich nu niet bepaalt tot ademen, maar dat hij
+nu ook rookt!&#8221;
+
+</p>
+<p>Deze woorden van den zeeman drukten met juistheid uit, wat er op den Franklinberg voorviel. Reeds sedert drie maanden stegen
+er dampen uit den krater op, maar ze kwamen nog slechts voort uit het gloeien der delfstoffen in den vuurspuwenden berg. Ditmaal
+was de damp in rook veranderd, die zich als een grijze kolom verhief, waarvan de basis meer dan drie honderd voet breed was
+en die, als een reusachtige paddenstoel, tot zeven &agrave; acht honderd voet boven den berg opsteeg.
+
+</p>
+<p>&#8220;Er is brand in den schoorsteen,&#8221; zeide Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;En wij kunnen dien niet blusschen!&#8221; antwoordde Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Men moest die vulkanen kunnen vegen,&#8221; merkte Nab op, die met den grootsten ernst scheen te spreken.
+
+</p>
+<p>&#8220;Goed Nab,&#8221; riep Pencroff uit. &#8220;Wilt gij de schoorsteenveger zijn?&#8221;
+
+</p>
+<p>Pencroff barstte in een hartelijk lachen los.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith keek aandachtig naar de dikke rookwolk en luisterde zelfs of hij geen verwijderd geraas hoorde.
+
+</p>
+<p>Toen keerde hij naar zijn metgezellen terug, waarvan hij zich eenige schreden verwijderd had en zeide:
+
+</p>
+<p>&#8220;Inderdaad, vrienden, er heeft een gewichtige verandering plaats gehad. De vulkanische stoffen zijn niet slechts in werking,
+zij hebben ook vlam gevat en wij worden binnen kort door een uitbarsting bedreigd!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu, mijnheer Cyrus, wij zullen die uitbarsting zien,&#8221; riep Pencroff uit. &#8220;Wij zullen haar bewonderen en toejuichen! Ik
+geloof niet dat wij ons daarover behoeven te bekommeren!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neen, Pencroff, want de vroegere lavaweg is nog altijd vrij en dank zij zijn ligging heeft de krater zijne uitwerpselen tot
+nog toe naar het noorden uitgestort. En toch....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;En toch, daar wij geen voordeel kunnen hebben bij een uitbarsting, ware het maar beter als die niet plaats had,&#8221; merkte de
+reporter op.
+
+</p>
+<p>&#8220;Wie weet?&#8221; antwoordde de zeeman. &#8220;Misschien is er in dezen vulkaan een nuttige en kostbare stof, die hij nu uit zal werpen
+en waarvan wij een goed gebruik kunnen maken!&#8221;
+
+<a id="d0e5555"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5555">207</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p207.jpg" alt="&#8220;Het komt mij voor, dat ik een dof geraas hoor.&#8221; Blz. 207." width="501" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Het komt mij voor, dat ik een dof geraas hoor.<span id="d0e5560" class="corr" title="Bron: ">&#8221;</span> Blz. <a href="#d0e5555" class="typeref">207</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Het komt mij voor,&#8221; zeide Ayrton, die met zijn oor op den grond was gaan liggen, &#8220;het komt mij voor, dat ik een dof geraas
+hoor, evenals een kar maakt, die met ijzeren staven beladen is.&#8221;
+<a id="d0e5569"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5569">208</a>]</span></p>
+<p>De kolonisten luisterden en bevonden dat Ayrton gelijk had. Soms klonk het rollen harder om vervolgens weder zacht weg te
+sterven, maar er deed zich nog geen slag hooren. Men kon hieruit opmaken, dat de damp en rook een vrijen uitweg vonden door
+den middelsten schoorsteen en dat, daar de veiligheidsklep groot genoeg was, er nog geen uitbarsting te vreezen was.
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar zullen wij dan nooit naar ons werk terugkeeren!&#8221; riep Pencroff ongeduldig uit. &#8220;Laat de Franklinberg dampen, rooken,
+sissen en vuurspuwen, zooveel hij wil, dat is geen reden voor ons om niets te doen! Kom, Ayrton, Nab, Harbert, mijnheer Cyrus
+en mijnheer Spilett, vandaag moet iedereen aan het werk! Binnen twee maanden moet onze nieuwe Bonadventure gereed zijn&#8212;want
+dien naam mag zij dragen, niet waar?&#8212;Laten wij dan geen tijd verliezen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Dien dag werd er hard gewerkt, want het was nu van het grootste belang om het vaartuig zoo spoedig mogelijk gereed te hebben.
+Wie weet of dat schip niet hun eenig toevluchtsoord zou worden?
+
+</p>
+<p>Na het avondeten begaven Cyrus Smith, Gideon Spilett en Harbert zich naar de bergvlakte. De nacht begon reeds te vallen en
+door de duisternis zou men kunnen zien of er zich onder den damp en de rook ook vlammen of gloeiende stoffen mengden.
+
+</p>
+<p>&#8220;De krater staat in vuur!&#8221; riep Harbert uit, die vlugger dan zijn metgezellen het eerst op de vlakte was.
+
+</p>
+<p>De Franklinberg, die ongeveer zes mijlen verwijderd was, scheen een reusachtige toorts, die aan het boveneinde met donkere
+vlammen brandde. Er was misschien zooveel rook, asch en puin onder gemengd dat de gloed daardoor zeer verminderde en niet
+zoo sterk afstak tegen het donkere zwerk.
+
+</p>
+<p>&#8220;De uitbarsting vordert snel!&#8221; zeide de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is niet te verwonderen,&#8221; antwoordde de reporter. &#8220;De vulkaan is reeds sedert geruimen tijd in werking. Herinnert gij
+u, Cyrus, dat wij de eerste dampen reeds zagen toen wij den berg doorzochten om de schuilplaats te vinden van kapitein Nemo?
+Dat was, geloof ik 15 October?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;dat is twee en een halve maand geleden!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat onderaardsche vuur heeft dus zestien weken gebroeid,&#8221; hernam Gideon Spilett, &#8220;en het is geen wonder, dat het nu snel
+in kracht toeneemt.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Voelt gij geen trillingen van den grond?&#8221; vroeg Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, inderdaad; maar dit is nog geen aardbeving...&#8221; antwoordde Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik zeg niet, dat wij door een aardbeving bedreigd worden, God beware ons daarvoor! Neen. De trillingen worden veroorzaakt
+door de krachtige werking van het vuur. De aardkorst is niets dan de wand van een stoomketel, en gij weet dat de wand van
+een stoomketel <a id="d0e5596"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5596">209</a>]</span>onder de drukking van het gas trilt, als een zware plaat. Hier is hetzelfde verschijnsel.&#8221;
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p209.jpg" alt="Daar was alles veranderd. Blz. 211." width="498" height="720"><p class="figureHead">Daar was alles veranderd. Blz. <a href="#d0e5637" class="typeref">211</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8220;Welke prachtige vlammen!&#8221; riep Harbert uit.
+<a id="d0e5608"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5608">210</a>]</span></p>
+<p>Na een uur keerden de ingenieur, Gideon Spilett en Harbert naar het Rotshuis terug. Cyrus Smith was in gedachte verzonken,
+hetgeen Gideon Spilett aanleiding gaf tot de vraag, of hij meende dat de uitbarsting voor hen noodlottige gevolgen kon hebben.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja en neen,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het grootste ongeluk, dat ons zou kunnen overkomen, zou een aardbeving zijn, die het eiland verwoestte, niet waar? En ik
+geloof niet dat dit te vreezen is, daar de rook en de lava een vrijen uitweg hebben gevonden om te ontsnappen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik vrees juist geen aardbeving, in den zin, dien men gewoonlijk geeft aan de trillingen, veroorzaakt door de werking van
+onderaardsche dampen. Maar uit andere oorzaken kunnen groote rampen voortspruiten.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welke, mijn beste Cyrus?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik weet het niet zeker.... ik moet den berg zien.... onderzoeken.... Binnen weinige dagen zal ik zekerheid hebben omtrent
+dit punt.&#8221;
+
+</p>
+<p>Gideon Spilett drong niet verder bij hem aan. Alle bewoners van het Rotshuis begaven zich weldra ter ruste en sliepen in,
+niettegenstaande het geraas in den vulkaan sterker en door de echo van het eiland luider weerkaatst werd.
+
+</p>
+<p>Drie dagen verliepen. De top van den Franklin-berg bleef door een dikke rookwolk omhuld; maar de lava scheen de opening van
+den krater nog niet bereikt te hebben, althans op de noordelijke helling, die voor een gedeelte zichtbaar was, bespeurde men
+nog geen verschijnselen van een uitstorting.
+
+</p>
+<p>De arbeid op de werf moest nu en dan gestaakt worden, omdat de zorg der kolonisten ook op andere plaatsen vereischt werd.
+Vooreerst moest de kraal niet vergeten worden, waar men het voedsel voor de muffeldieren en geiten ververschen moest. Er werd
+besloten dat Ayrton in den morgen van 7 Januari derwaarts zou gaan, en daar een persoon voor dezen arbeid voldoende was, waren
+Pencroff en de overigen zeer verwonderd, toen zij den ingenieur tot Ayrton hoorden zeggen:
+
+</p>
+<p>&#8220;Als gij morgen naar de kraal gaat, zal ik u vergezellen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer Cyrus!&#8221; riep de zeeman uit, &#8220;onze werkdagen zijn geteld, en wanneer gij ook heengaat, hebben wij vier armen minder!
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij komen den volgenden morgen terug,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;maar ik moet noodzakelijk naar de kraal.... Ik wil weten
+hoe het met de uitbarsting gesteld is.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;De uitbarsting! de uitbarsting!&#8221; bromde Pencroff. &#8220;Die uitbarsting, dat is me ook iets van gewicht; ik bekommer er mij volstrekt
+niet om!&#8221;
+
+</p>
+<p>Den volgenden morgen deed de ingenieur zooals hij gezegd had. Harbert had hem gaarne vergezeld, maar hij wilde Pencroff niet
+te veel tegenwerken, door ook heen te gaan.
+<a id="d0e5637"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5637">211</a>]</span></p>
+<p>Voor het aanbreken van den dag zaten Cyrus Smith en Ayrton in het wagentje, met twee onagga&#8217;s bespannen, en begaven zij zich
+naar de kraal.
+
+</p>
+<p>Boven het bosch hingen groote wolken, die steeds aangroeiden door de dampen, welke uit den krater opstegen. Gewoonlijk vallen
+deze wolken neer in kleine stofdeeltjes, en dit was ook nu het geval. Toen Cyrus Smith en Ayrton bij de kraal kwamen, viel
+er een soort van zwarte sneeuw evenals jachtkruit, dat oogenblikkelijk den grond een geheel ander voorkomen gaf. Boomen, weiden,
+alles verdween onder een zwarte laag van eenige duimen dikte. Maar gelukkig was de wind noordoost en ontlastte zich de wolk
+grootendeels boven zee.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is zeer zonderling, mijnheer Smith,&#8221; zeide Ayrton.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat is zeer ernstig,&#8221; antwoordde de ingenieur. &#8220;Die vulkanische tufsteen, die fijne puimsteen, in &eacute;en woord, al die minerale
+stoffen bewijzen, dat in de onderste lagen van den vulkaan een groote beroering ontstaan is.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar is er dan niets aan te doen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Niets, dan de vorderingen van dit verschijnsel waar te nemen. Doe dus wat gij in de kraal te doen hebt, Ayrton. Ik zal in
+dien tusschentijd naar de bronnen van de Roode Beek gaan en de noordelijke berghelling opnemen. Dan....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dan.... mijnheer Cyrus?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Dan zullen wij de galerij van Dakkar bezoeken.... Ik wil zien.... In ieder geval kom ik u over twee uur halen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Ayrton ging in de kraal en verzorgde, in afwachting dat de ingenieur terugkwam, de muffeldieren en geiten, die ook onder den
+indruk schenen der eerste verschijnselen eener uitbarsting.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith begaf zich intusschen naar de Roode Beek en kwam bij de plaats waar hij en zijn metgezellen een zwavelbron hadden
+ontdekt, toen zij die voor de eerste maal onderzochten.
+
+</p>
+<p>Daar was alles veranderd! In plaats van &eacute;en rookkolom telde hij er dertien, die uit den grond opstegen, alsof zij met geweld
+naar boven gestuwd werden. De aardkorst was hier zichtbaar aan een sterke persing onderhevig.
+
+</p>
+<p>Aan de noordelijke helling van den Franklinberg zag Cyrus Smith dikke rookwolken en vlammen uit den vulkaan opstijgen; een
+hagel van stukken metaal viel op den grond, maar nergens nog stroomde de lava uit den krater, hetgeen bewees dat de vulkanische
+stoffen de opening van den middelsten schoorsteen nog niet bereikt hadden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Toch had ik liever, dat het zoo gebeurde,&#8221; zeide Cyrus Smith bij zich zelf. &#8220;Dan had ik ten minste de zekerheid dat de lava
+haar gewonen loop had genomen. Wie weet of ze nu niet door een nieuwe opening een uitgang vindt? Maar daar is het gevaar nog
+niet in gelegen! Kapitein Nemo heeft het wel voorzien! Neen! Daarin ligt het gevaar niet!&#8221;
+<a id="d0e5664"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5664">212</a>]</span></p>
+<p>Tegen negen uur was hij weder in de kraal teruggekeerd.
+
+</p>
+<p>Ayrton wachtte hem daar.
+
+</p>
+<p>&#8220;De dieren zijn van alles voorzien, mijnheer Smith,&#8221; zeide deze.
+
+</p>
+<p>&#8220;Goed Ayrton.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zij schijnen onrustig, mijnheer.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, het instinct spreekt in hen en het instinct bedriegt zich niet.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Wanneer ge wilt....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Neem een lantaarn en een vuurslag, Ayrton,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;en laten wij vertrekken.&#8221;
+
+</p>
+<p>Ayrton deed wat hem gezegd was. De onagga&#8217;s liepen uitgespannen in de kraal. De buitendeur werd gesloten, en Cyrus Smith,
+gevolgd door Ayrton, volgde nu in westelijke richting het smalle pad, dat naar de kust leidde.
+
+</p>
+<p>Zij konden niet snel vooruitgaan. De lucht was zwaar, alsof de deelen zuurstof verbrand en niet meer tot inademen geschikt
+waren. Bij elke honderd schreden moesten zij stil staan en adem scheppen. Het was dus over tienen toen de ingenieur en zijn
+metgezel den top van dien reusachtigen basaltklomp bereikten, die de noord-westkust van het eiland vormde.
+
+</p>
+<p>Ayrton en Cyrus Smith daalden nu langs deze steile kust neder en volgden ongeveer denzelfden onbegaanbaren weg als in dien
+stormachtigen nacht, toen zij naar de grot van Dakkar waren gegaan. Op klaarlichten dag was die weg niet minder gevaarlijk,
+ofschoon de laag asch, die de rotsen bedekte, oorzaak was dat zij hun voet nu met zekerheid op dien glibberigen weg konden
+neerzetten.
+
+</p>
+<p>Zij vonden spoedig de opening van grot Dakkar terug, en stonden stil onder de laatste rots, die een soort van trap vormde.
+
+</p>
+<p>&#8220;Is de sloep er nog?&#8221; vroeg de ingenieur.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, mijnheer.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Laten wij er ingaan.&#8221;
+
+</p>
+<p>Spoedig waren zij dieper binnengedrongen, en daar stak Ayrton zijn lantaarn aan. Daarop nam hij de riemen en nadat zij de
+lantaarn in den top hadden geheschen, zoodat zij haar lichtstralen naar voren wierp, nam Cyrus het roer en stuurde de boot
+te midden der diepste duisternis door de grot.
+
+</p>
+<p>De Nautilus lag daar niet meer om dit sombere hol met haar stralen te verlichten.
+
+</p>
+<p>Toch was het zwakke licht van de lantaarn voldoende om voort te stevenen en den rechterwand van het gewelf te volgen.
+
+</p>
+<p>Eindelijk zeide Cyrus: &#8220;Ik hoor den vulkaan.&#8221;
+
+</p>
+<p>Weldra ging het rommelen in het inwendige van den berg vergezeld van een scherpe lucht; zwaveldampen deden den ingenieur en
+Ayrton bijna stikken.
+
+</p>
+<p>&#8220;Dat was hetgeen kapitein Nemo vreesde!&#8221; mompelde Cyrus Smith, terwijl <a id="d0e5707"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5707">213</a>]</span>hij een weinig bleek werd. &#8220;Toch moeten wij tot het einde toe gaan.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Vooruit dus,&#8221; zeide Ayrton en richtte de boot naar het uiteinde van het gewelf.
+
+</p>
+<p>Vijf en twintig minuten later, nadat zij de opening waren voorbijgegaan, bereikte de sloep den eindmuur. Hier hield zij stil.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith klom nu op de bank, doorzocht met zijn lantaarn alle gedeelten van den muur, die de grot van den middelschoorsteen
+van den vulkaan scheidde. Hoe dik was die muur? Was hij honderd of tien voet? Men kon het niet zeggen. Maar het onderaardsch
+gerommel was te duidelijk hoorbaar dan dat hij zeer dik kon wezen.
+
+</p>
+<p>De ingenieur bevestigde daarop de lantaarn aan een der riemen en onderzocht nu een hooger gedeelte van den basaltmuur.
+
+</p>
+<p>Daar ontsnapte, door nauw zichtbare spleten, die zwaveldamp, welke zich in de grot verspreidde. Scheuren waren hier en daar
+in den muur en sommigen, een weinig grooter, waren nog slechts twee of drie voet verwijderd van het water in de grot.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith bleef een oogenblik in gepeins verzonken staan.
+
+</p>
+<p>Toen mompelde hij weder deze woorden:
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, de kapitein had gelijk! Daar is het gevaar! Daarin schuilt dat ontzettend gevaar!&#8221;
+
+</p>
+<p>Ayrton zeide niets; maar op een teeken van Cyrus Smith nam hij weder de riemen op en een half uur later kwamen de ingenieur
+en hij uit het onderaardsche gewelf weder te voorschijn.
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div id="d0e5727" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XXVIII.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Het verhaal van Cyrus Smith omtrent zijn verkenningstocht.&#8212;Men haast zich met het schip.&#8212;Een laatste bezoek aan de kraal.&#8212;Strijd
+tusschen vuur en water.&#8212;Wat van het eiland overbleef.&#8212;Men besluit het schip van stapel te laten loopen.&#8212;De nacht van 8 op
+9 Maart.
+</p>
+</div>
+<p>Den anderen morgen, 8 Januari, nadat zij een dag en een nacht in de kraal hadden doorgebracht, was alles in de beste orde
+en keerde Cyrus Smith met Ayrton naar het Rotshuis terug.
+
+</p>
+<p>Terstond riep de ingenieur zijn vrienden bij elkander en deelde hun mede, dat het eiland Lincoln in groot gevaar verkeerde
+en geen menschelijke macht dat gevaar kon bezweren.
+
+</p>
+<p>&#8220;Vrienden,&#8221; zeide hij&#8212;en zijn stem verried de diepste ontroering&#8212;&#8220;het eiland Lincoln behoort niet tot die eilanden, welke
+zoolang zullen bestaan als de aarde zelf. Het is bestemd voor een min of meer spoedige geheele verwoesting, waarvan het zelf
+de oorzaak is, en die wij niet in staat zijn te verhinderen!&#8221;
+<a id="d0e5739"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5739">214</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Spreek duidelijker, Cyrus,&#8221; zeide Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik ben bereid,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;u het geheim onderhoud, dat ik met kapitein Nemo gehad heb, mede te deelen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Met kapitein Nemo!&#8221; riepen de kolonisten.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, het was de laatste dienst, die hij mij, voor hij stierf, wilde bewijzen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;De laatste dienst!&#8221; herhaalde Pencroff.
+
+</p>
+<p>&#8220;De laatste dienst! Gij zult zien, dat al is hij dood, hij er ons nog menigeen zal bewijzen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Maar wat heeft kapitein Nemo u gezegd?&#8221; vroeg de reporter.
+
+</p>
+<p>&#8220;Weet dan, vrienden, dat het eiland Lincoln niet in denzelfden toestand verkeert als de andere eilanden in den Stillen Oceaan,
+en een bijzondere toestand, dien kapitein Nemo mij heeft doen kennen, moet oorzaak zijn dat vroeg of laat zijn onderzeesche
+grondvesten uiteenbarsten.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Uiteenbarsten! Het eiland Lincoln! Kom!&#8221; riep Pencroff uit, die ondanks den eerbied, dien hij voor Cyrus Smith koesterde,
+toch niet nalaten kon om hierover zijn schouders op te halen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Luister, Pencroff,&#8221; hernam de ingenieur. &#8220;Ziehier wat kapitein Nemo bemerkt heeft, en ik zelf gisteren ook, toen ik het onderaardsche
+gewelf Dakkar bezocht. Dit gewelf strekt zich onder het eiland tot aan den vulkaan uit, en is van den middelschoorsteen gescheiden
+door een muur, die tegen het gewelf sluit. Deze muur is gespleten en hier en daar zijn openingen waardoor het zwavelachtig
+gas, dat zich in den vulkaan ontwikkelt, kan ontsnappen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu?&#8221; vroeg Pencroff, wiens voorhoofd zich rimpelde.
+
+</p>
+<p>&#8220;Welnu, ik heb ontdekt dat die openingen door de inwendige drukking steeds grooter worden, dat de basaltmuur langzamerhand
+zal splijten en in korter of langer tijd een doorgang zal verschaffen aan de wateren uit de zee, waarmede de grot gevuld is.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Goed!&#8221; antwoordde Pencroff, die het nog niet gewonnen wilde geven. &#8220;De zee zal den vulkaan uitdooven en alles zal gedaan
+wezen.&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, alles zal gedaan wezen!&#8221; hernam Cyrus Smith. &#8220;Den dag waarop de zee door den muur heendringt, door den middelschoorsteen
+tot in het diepst van het eiland, waar de bestanddeelen zich bevinden, die vatbaar voor <span id="d0e5768" class="corr" title="Bron: ontploffiing">ontploffing</span> zijn, dien dag, Pencroff, zal het eiland Lincoln springen, zooals Sicili&euml; springen zou, wanneer de Middellandsche zee zich
+in de Etna wierp!&#8221;
+
+</p>
+<p>De kolonisten gaven geen antwoord op deze woorden, welke de ingenieur op overtuigenden toon sprak. Zij hadden het gevaar,
+dat hen dreigde begrepen.
+
+</p>
+<p>Bovendien moet gezegd worden, dat Cyrus Smith volstrekt niet overdreef. Velen zijn van meening geweest dat men de vulkanen
+zou kunnen blusschen, die voor het meerendeel aan den oever der zee of van een meer liggen, wanneer men de golven er in deed
+stroomen. <a id="d0e5775"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5775">215</a>]</span>Maar zij bedachten niet, dat men op die wijze gevaar liep om een gedeelte van de aarde te doen springen, gelijk een stoomketel,
+waarvan de stoom plotseling een hoogere spanning erlangt, door een schot. Het water zich werpende in een gesloten kom, waar
+de temperatuur eenige duizenden graden bedraagt, zou verdampen met zulk een plotseling zich ontwikkelende kracht, dat geen
+wanden, hoe sterk ook, weerstand bieden.
+
+</p>
+<p>Zij mochten er dus niet meer op hopen dat het eiland langer zou bestaan dan de muur van het gewelf Dakkar zou duren. Het was
+zelfs geen quaestie van maanden, noch van weken, maar een quaestie van dagen, van uren misschien!
+
+</p>
+<p>Het eerste gevoel dat zich van de kolonisten meester maakte, was diepe smart! Zij dachten niet aan het oogenblikkelijke gevaar,
+dat hen dreigde, maar aan de verwoesting van dien grond, die hun een schuilplaats had geboden, aan dat eiland, dat zij hadden
+ontgonnen, aan het eiland, dat zij liefhadden, dat zij zoo gaarne hadden zien bloeien. Zooveel vermoeienissen nutteloos doorstaan!
+zooveel arbeid verloren!
+
+</p>
+<p>Pencroff kon een traan niet weerhouden, die over zijn wang biggelde, en hij trachtte ook niet dien te verbergen.
+
+</p>
+<p>Nog eenigen tijd spraken zij over dit onderwerp. De verschillende kansen werden overwogen, maar allen waren van oordeel dat
+zij geen uur te verliezen hadden, dat de bouw en de uitrusting van het schip met den uitersten spoed moesten voortgezet worden
+en dat de eenige hoop op redding voor de bewoners van Lincoln daarin gelegen was!
+
+</p>
+<p>Alle handen werden dus aan het werk geslagen. Den 23<sup>sten</sup> Januari was het schip half gereed. Tot nog toe had er geen verandering aan den top van den vulkaan plaats gegrepen. Rook
+vermengd met vlammen en steenen waren uit den krater voortdurend ontsnapt. Maar gedurende den nacht van 23 op 24 Januari werd
+de kegel, die een soort van hoed vormde, er afgeworpen door de kracht van de lava, die tot aan den rand van de eerste verdieping
+van den vulkaan reikte. Een oorverdoovend geraas dreunde door het eiland! De kolonisten dachten dat het verging. Zij snelden
+uit het Rotshuis.
+
+</p>
+<p>Het was ongeveer twee uur &#8217;s nachts. De hemel was als vuur. Het bovenste gedeelte van den kegel, een klomp van duizend voet
+hoogte en milliarden wegende, was op het eiland geworpen, welks bodem dreunde. Uit den krater, nu veel wijder van opening,
+straalde een hel licht en door de afkaatsing scheen de gansche dampkring te gloeien, terwijl tegelijkertijd een stroom van
+lava als een breede waterval zich uitstortte en duizend vurige slangen langs de helling van den berg voortschoten.
+
+</p>
+<p>&#8220;De kraal! de kraal!&#8221; riep Ayrton.
+
+</p>
+<p>Het was inderdaad in de richting van de kraal dat de lava stroomde.
+
+</p>
+<p>Op dezen kreet van Ayrton waren de kolonisten naar den stal van de onagga&#8217;s gesneld. De wagen was ingespannen. Allen hadden
+slechts <a id="d0e5798"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5798">216</a>]</span>&eacute;en gedachte! Naar de kraal rijden en de dieren, die daar waren opgesloten, in vrijheid stellen.
+
+</p>
+<p>V&oacute;&oacute;r drie uur waren zij in de kraal. Een vreeselijk gebrul gaf hun reeds te kennen in welk een toestand de schapen en geiten
+verkeerden. Ayrton opende terstond de deur en de beangste dieren snelden in alle richtingen er uit.
+
+</p>
+<p>Een uur later was er niets meer van de kraal te zien.
+
+</p>
+<p>De kolonisten hadden de geheele verwoesting willen te keer gaan, maar alle pogingen waren vergeefs geweest, want de mensch
+is machteloos tegenover zulke natuurverschijnselen.
+
+</p>
+<p>De dag brak aan&#8212;24 Januari&#8212;Cyrus Smith en zijn vrienden wilden, voordat zij naar het Rotshuis terugkeerden, de juiste richting
+die deze lava-overstrooming nemen zou, gadeslaan. De helling van den grond werd bij den Franklinberg aan de oostzijde geringer,
+en het was te vreezen dat, ondanks het bosch van het Verre Westen, de stroom zich zelfs tot de vlakte het Verre Uitzicht zou
+verspreiden.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het meer zal ons beschermen,&#8221; zeide Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik hoop het!&#8221; was het eenige antwoord van Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>Tegen zeven uur &#8217;s morgens was de toestand van de kolonisten niet langer houdbaar. Zij hadden een schuilplaats gezocht aan
+den zoom van het bosch Jacamar. Niet alleen regende het steenen rondom hen, maar de lava die uit de bedding van de Roode Beek
+vloeide, dreigde hun den weg van de kraal te versperren. De eerste rijen boomen hadden reeds vlam gevat, en hunne vruchten
+waren spoedig in rook verteerd; zij barsten als vuurwerk uiteen, terwijl anderen, minder vochtig, onbeschadigd te midden der
+overstrooming bleven.
+
+</p>
+<p>De kolonisten hadden den weg naar de kraal weder ingeslagen. Zij liepen langzaam en schier meer achter dan voorwaarts. Maar,
+tengevolge van de grondgesteldheid had de stroom spoedig het oosten bereikt, en zoodra de inwendige lagen van de lava verhard
+waren, kwamen er anderen die ze terstond bedekten.
+
+</p>
+<p>Intusschen werd de hoofdstroom van het dal de Roode Beek al dreigender. Dit heele gedeelte van het bosch was ingesloten en
+groote wolken rook dreven er boven de boomen, waarvan de wortels reeds door de lava verteerd waren.
+
+</p>
+<p>De kolonisten stonden bij het meer stil, op een halve mijl afstands van den mond der Roode Beek. Nu zou er over leven of dood
+voor hen beslist worden.
+
+</p>
+<p>Cyrus Smith die gewoon was om de ernstige toestanden te berekenen, en wist dat hij tot mannen sprak, die de waarheid wilden
+vernemen, welke zij ook zijn mocht, zeide toen:
+
+</p>
+<p>&#8220;Of het meer zal dien stroom tegenhouden, en een gedeelte van het eiland zal aan de geheele verwoesting ontsnappen, of de
+stroom zal de bosschen van het Verre Westen met zich nemen en geen <a id="d0e5824"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5824">217</a>]</span>boom, geen plant zal er op dezen grond blijven. Wij hebben op deze kale rotsen slechts den dood in het vooruitzicht, waarop
+het vergaan van het eiland ons niet lang zal doen wachten!&#8221;
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p217.jpg" alt="De toestand der kolonisten was niet langer houdbaar. Blz. 216." width="493" height="720"><p class="figureHead">De toestand der kolonisten was niet langer houdbaar. Blz. <a href="#d0e5798" class="typeref">216</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+<a id="d0e5834"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5834">218</a>]</span></p>
+<p>&#8220;Dan,&#8221; riep Pencroff, zijn armen over de borst kruisende en met zijn voet op den grond stampende, &#8220;dan is het onnoodig, niet
+waar, dat wij langer aan de boot werken?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Pencroff,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;wij moeten onzen plicht vervullen tot het einde toe.&#8221;
+
+</p>
+<p>Op dit oogenblik bereikte de lava-stroom het meer, nadat hij zich een weg had gebaand door de prachtige boomen, die hij verzwolgen
+had. Daar vormde de grond een ondiep dal en zoo dit breeder ware geweest, zou het misschien voldoende zijn geweest om den
+stroom in te perken.
+
+</p>
+<p>&#8220;Aan het werk!&#8221; riep Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>Allen begrepen de gedachte van den ingenieur. Zij haalden spaden, bijlen en houweelen, en eindelijk gelukte het hun met steenen
+en boomstammen binnen weinige uren een dijk gereed te hebben van drie voet hoog en eenige honderden passen lang. Het scheen
+hun toe alsof zij niet langer dan eenige minuten hadden gewerkt!
+
+</p>
+<p>Het was tijd. De stroom zwol op als een wassende rivier, die haar oevers wil overschrijden, en dreigde den eenigen hinderpaal
+te vernielen, welke haar verhinderen kon om het bosch van het Verre Westen te verwoesten.... Maar de dijk was er tegen bestand,
+en na een oogenblik aarzelen, een vreeselijk oogenblik, wierp hij zich in het meer Grant, van een hoogte van twintig voet.
+
+</p>
+<p>De kolonisten aanschouwden met ingehouden adem, zonder zich te verroeren, zonder een woord te spreken, dezen strijd tusschen
+de beide elementen.
+
+</p>
+<p>Welk een tooneel was die worsteling tusschen het water en het vuur! De eerste lava die in het meer viel versteende terstond
+en hoopte zich opeen, zoodat zij weldra boven het water zou uitsteken. Boven de oppervlakte dreef nog andere lava, die zich
+op hare beurt tot steen vormde, maar het midden bereikte.
+
+</p>
+<p>Hierdoor ontstond er een steenmassa, die het geheele meer dreigde te vullen, dat niet buiten zijn oevers kon treden, want
+het water dat te veel was, werd damp. Het sissen en knarsen der steenen vervulde de lucht met een oorverdoovend geraas, en
+de loog door den wind voortgesleept viel als regen in de zee neder. De steenstroom werd langer en de versteende blokken lava
+klemden zich aan elkaar vast. Daar, waar vroeger het kalme water kabbelde, verhief zich thans een reusachtige klomp rookende
+rotsen, alsof een verheffing van den bodem duizenden klippen had doen ontstaan. Wanneer men zich deze wateren voorstelt door
+een orkaan in beweging gebracht, en dan plotseling door een koude van twintig graden tot een vast lichaam gemaakt, dan heeft
+men een denkbeeld van het meer, drie uur nadat die onwederstaanbare stroom er inviel. Ditmaal moest het water door het vuur
+overwonnen worden. Toch was het zeer gelukkig voor de kolonisten, dat de lavastroom <a id="d0e5853"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5853">219</a>]</span>zich in het meer Grant had geworpen<span id="d0e5855" class="corr" title="Bron: ">.</span> Zij hadden nu nog eenige dagen gewonnen. De vlakte het Verre Uitzicht, het Rotshuis, de werf waren voor het oogenblik gespaard
+gebleven. Die dagen moesten besteed worden om het schip met zorg te kalfaten. Dan zouden zij het in zee brengen en zouden
+zij daar tenminste een wijkplaats vinden, al konden zij het eerst optuigen wanneer het zich eenmaal in het ruime sop bewoog.
+Daar zij vreesden voor een nieuwe uitbarsting, die het geheele eiland dreigde te verwoesten, was er op de kust voor hen geen
+veiligheid meer. Het Rotshuis tot hiertoe zulk een goede schuilplaats, kon elk oogenblik zijn muren voor hen sluiten!
+
+</p>
+<p>Gedurende de zes dagen, die nu volgden, van 25 tot 30 Januari arbeidden zij met den ijver van twintig man aan het schip. Nauwelijks
+gunden zij zich eenige rust, en bij het schijnsel der vlammen waren zij in staat nacht en dag door te werken. De uitstorting
+van den vulkaan ging steeds voort, maar misschien met minder grooten toevloed. Het was gelukkig, want het meer Grant was bijna
+gevuld en zoo nieuwe lava weder op de vroeger gevormde laag stortte, zou het onvermijdelijk over de vlakte het Verre Uitzicht
+en het strand zijn gestroomd. Maar zoo dit gedeelte van het eiland beschermd werd, in het westen was het slechter gesteld.
+De brand, die in het bosch van het Verre Westen woedde, nam geen einde. Het scheen dat de toppen der boomen nog eerder vuur
+vatten dan dat de lava de wortels verteerde.
+
+</p>
+<p>Alle dieren, zoowel wilde als andere, kwamen een toevluchtsoord zoeken bij de Mercy en in de moerassen boven de Ballonhaven.
+Maar de kolonisten waren te zeer met hun werk vervuld, dan dat zij eenige acht sloegen, zelfs op de meest gevreesde onder
+hen. Zij hadden bovendien het Rotshuis verlaten en zelfs geen onderkomen in de Schoorsteenen willen zoeken; zij overnachtten
+onder een tent, die zij bij de monding der Mercy hadden opgeslagen.
+
+</p>
+<p>Iederen dag beklommen Cyrus Smith en Gideon de vlakte het Verre Uitzicht. Soms vergezelde Harbert hen, maar nooit Pencroff,
+want deze wilde het eiland niet in dien staat van verwoesting aanschouwen.
+
+</p>
+<p>&#8220;Het is om het hart te doen breken,&#8221; zeide Gideon Spilett eens, bij het aanschouwen van de vreeselijke verwoesting, welke
+het eiland had ondergaan.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ja, Spilett,&#8221; gaf de ingenieur ten antwoord. &#8220;Dat de hemel ons ten minste den tijd geve om ons schip te voltooien, dat thans
+ons eenige toevluchtsoord is!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Schijnt het u niet toe, Cyrus, alsof de vulkaan tot bedaren komt? Wel werpt hij nog lava uit, maar toch is de toevoer geringer,
+zoo ik mij niet bedrieg!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het doet er weinig toe,&#8221; antwoordde Cyrus Smith. &#8220;Het vuur is in het inwendige van den berg toch nog even hevig, en de zee
+kan <a id="d0e5872"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5872">220</a>]</span>elk oogenblik daarin stroomen. Wij verkeeren in den toestand van reizigers wier schip verwoest is door een brand, dien zij
+niet konden stuiten, en die weten dat het vuur vroeg of laat de kruitkamer zal bereiken! Kom Spilett, ga mede, wij mogen geen
+uur verliezen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Het was thans 20 Februari. Nog een maand hadden zij noodig om het schip te voltooien. Zou het eiland zoolang bestaan? Cyrus
+Smith en Pencroff waren van plan om het schip in zee te brengen, zoodra de romp gereed was. Het overige konden zij later doen,
+maar het belangrijkste was dat de kolonisten een toevlucht hadden buiten het eiland. Misschien was het goed het schip in de
+Ballonhaven te leggen, namelijk, zoover mogelijk verwijderd van den vulkaan; want bij de monding der Mercy, tusschen het eilandje
+en den granietmuur, liep het gevaar vernield te worden bij een nieuwe uitbarsting. Alle krachten werden dus in het werk gesteld
+om den romp te voltooien.
+
+</p>
+<p>De 3<sup>de</sup> Maart brak aan en zij konden er op rekenen dat zij binnen tien dagen het vaartuig in zee konden brengen.
+
+</p>
+<p>De hoop keerde dus terug in de harten der kolonisten, die dit vierde jaar van hun verblijf op het eiland aan zooveel beproevingen
+waren blootgesteld. Pencroff zelf scheen weer moed te vatten en de somberheid, waarin de verwoesting van zijn eiland hem gestort
+had, te verliezen. Hij dacht wel is waar aan niets anders dan aan het schip, waarop hij thans alle hoop gevestigd had.
+
+</p>
+<p>Gedurende de eerste week van Maart kreeg de berg Franklin weder een dreigender aanzien. De krater vulde zich weder met lava,
+en verdelgde nog hetgeen tegen de eerste uitbarsting bestand was gebleven. De stroom volgde ditmaal den zuidwestelijken oever
+van het meer Grant, strekte zich tot aan de Glycerine-rivier uit en verwoestte de geheele vlakte het Verre Uitzicht. Die laatste
+slag, welke aan de schepping der kolonisten werd toegebracht, was verpletterend.
+
+</p>
+<p>Zij waren tot in hun laatste verschansing teruggedrongen, en, hoewel het bovengedeelte van het schip nog niet gekalfaterd
+was, zoo besloten zij het toch in zee te laten.
+
+</p>
+<p>Pencroff en Ayrton hadden zich belast met de maatregelen hiertoe te nemen, die den volgenden dag, den 9<sup>de</sup> Maart zouden plaats hebben.
+
+</p>
+<p>Maar, gedurende den nacht van 8 op 9 Maart ontsnapte er een ontzaglijke kolom damp uit den krater, en steeg onder een oorverdoovend
+geraas tot een hoogte van drie duizend voet. De muur van de Dakkar-grot had blijkbaar moeten zwichten onder de drukking van
+het gas, en de zee stroomde nu den middelschoorsteen binnen, in den vuurspuwenden afgrond, doch verdampte daar terstond. Maar
+de krater was tot het ontsnappen dezer dampen niet groot genoeg. Een uiteenbarsting, die op honderd mijlen afstand gehoord
+had kunnen worden, deed de lucht daveren. Stukken van bergen stortten zich in den Stillen Oceaan, en in weinige oogenblikken
+<a id="d0e5894"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5894">221</a>]</span>stroomde die onafzienbare zee over de plaats waar eenmaal het eiland Lincoln geweest was.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p221.jpg" alt="Een uiteenbarsting deed de lucht daveren. Blz. 220." width="501" height="720"><p class="figureHead">Een uiteenbarsting deed de lucht daveren. Blz. <a href="#d0e5872" class="typeref">220</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+
+
+<a id="d0e5904"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5904">222</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="d0e5905" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XXIX.</h2>
+<div class="argument">
+<p>Een eenzame rots.&#8212;Het laatste toevluchtsoord der kolonisten van Lincoln.&#8212;De dood voor oogen.&#8212;Onverwachte hulp.&#8212;Waarom en hoe
+zij komt.&#8212;De laatste weldaad.&#8212;Een eiland op vasten grond.&#8212;Het graf van kapitein Nemo.
+</p>
+</div>
+<p>Een verlaten rots van dertig voet lang, vijftig breed en nauwelijks tien voet uitstekende boven de oppervlakte, was het eenige
+vaste punt dat niet door de golven van den Oceaan verzwolgen was geworden. Dat was al, wat er van het Rotshuis was overgebleven.
+De muur was omver geworpen, daarna uiteengerukt, en eenige rotsen van de groote zaal hadden zich opeen gestapeld, zoodat ze
+dit verheven punt hadden gevormd. Al het andere was verdwenen in den afgrond, die hen omgaf: het inwendige van den Franklin-berg,
+door de uiteenbarsting van elkaar gereten, de steenen kieuwen van de Haaiengolf, de vlakte van het Verre Uitzicht, het Veiligheidseilandje,
+de rotsen van den Ballonhaven, de basaltmuren van het gewelf Dakkar, zelfs het Slangenschiereiland, dat toch zoo ver van den
+vulkaan verwijderd was! Van het eiland Lincoln zag men niets meer dan die kleine rots, die nu het eenige toevluchtsoord was
+van de zes kolonisten en hun hond Top.
+
+</p>
+<p>De dieren waren in die verwoesting omgekomen; de vogels zoowel als de andere vertegenwoordigers der dierenwereld waren allen
+verpletterd of verdronken, en de ongelukkige Jup zelfs had den dood gevonden in een der spleten van den grond.
+
+</p>
+<p>Dat Cyrus Smith, Gideon Spilett, Harbert, Pencroff, Nab en Ayrton dit overleefd hadden, was slechts daaraan toe te schrijven
+dat zij allen bijeen waren onder hun tent, toen zij in zee werden geworpen, op het oogenblik dat de stukken van het eiland
+naar alle kanten zich verspreidden.
+
+</p>
+<p>Toen zij weder bovenkwamen, zagen zij niets op een halve kabellengte afstand dan die eene massa rotsen, waar zij allen heen
+zwommen, en waarop zij gelukkig vasten voet konden zetten.
+
+</p>
+<p>Het was op die naakte rots dat zij negen dagen lang leefden! Een weinig voedsel, dat zij nog gelukkig hadden kunnen redden,
+een kleine hoeveelheid zoet water, dat door den regen tusschen de rotsen was gevallen, dat was al, wat die ongelukkigen bezaten.
+Hun laatste hoop, hun schip, was verbrijzeld. Zij hadden geen enkel middel in hun macht om die klip te verlaten. Geen vuur,
+en niets om vuur te maken. Zij waren gedoemd hier om te komen!
+
+</p>
+<p>Dien dag, 18 Maart, hadden zij nog slechts voedsel voor twee dagen, hoewel zij slechts het hoog noodige gebruikten. Al hun
+kennis, al hun vernuft kon in dezen toestand hun niets verschaffen!
+<a id="d0e5923"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5923">223</a>]</span></p>
+<p>Cyrus Smith was kalm, Gideon Spilett zenuwachtig en Pencroff ter prooi aan den heftigsten toorn; hij liep gedurig heen en
+weer op de rots. Harbert verliet den ingenieur niet en zag hem nu en dan aan alsof hij hem om hulp smeekte, die dezen toch
+niet kon verleenen. Nab en Ayrton berustten in hun lot.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ellendig, ellendig!&#8221; herhaalde Pencroff dikwijls. &#8220;Hadden wij maar een notedopje, om ons naar het eiland Tabor te brengen!
+Maar niets, niets!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Kapitein Nemo had gelijk dat hij stierf,&#8221; zeide Nab eens.
+
+</p>
+<p>Gedurende de vijf volgende dagen, leefden de kolonisten uiterst zuinig, en gebruikten slechts het hoognoodige, om niet van
+honger om te komen. Zij waren uiterst zwak. Harbert en Nab gaven reeds teekenen van waanzin. Bleef hun in dezen toestand nog
+een straaltje hoop over? Neen! Wat was hun eenige kans? Dat een schip voorbij de klip kwam? Maar zij wisten bij ondervinding
+dat de schepen nooit dit gedeelte van den Stillen Oceaan bezochten! Konden zij nog op het jacht van Lord Glenarvan hopen?
+Dat was onwaarschijnlijk, en zoo dit al kwam, daar zij geen bericht op het eiland Tabor hadden kunnen achterlaten, in welken
+toestand Ayrton verkeerde, zou de kapitein van het jacht, na het eiland vruchteloos te hebben doorzocht, wel weder het ruime
+sop kiezen.
+
+</p>
+<p>Neen! er was geen hoop op redding, en een vreeselijke dood, de hongerdood stond hun op deze rots te wachten!
+
+</p>
+<p>Reeds lagen zij als levenloos op die klip en hadden niet het minste bewustzijn meer van hetgeen om hen heen gebeurde. Ayrton
+alleen kon, door een schier bovenmenschelijke poging, het hoofd nog optillen en een wanhopenden blik op die verlaten zee werpen!...
+
+</p>
+<p>Eensklaps op den morgen van 24 Maart strekten de armen van Ayrton zich naar een punt uit; hij richtte zich op, wierp zich
+op de knie&euml;n, en stond eindelijk op zijn beenen, en met bevende hand gaf hij een teeken....
+
+</p>
+<p>Een schip was er in het gezicht van het eiland! Dat schip bevond zich niet doelloos in de zee. De klip was voor hem het doel
+waarheen het zich in snelle vaart richtte, en de ongelukkigen zouden het reeds sedert eenige uren gezien kunnen hebben, zoo
+zij nog de kracht hadden gehad den horizon waar te nemen.
+
+</p>
+<p>&#8220;De Duncan!&#8221; mompelde Ayrton, en hij viel weder in onmacht.
+</p>
+<hr class="tb"><p>
+
+</p>
+<p>Toen Cyrus Smith en zijn vrienden weder tot bewustzijn kwamen, dank zij de zorgen, waarmede zij nu overladen werden, bevonden
+zij zich in een kajuit van de stoomboot, zonder zich te kunnen begrijpen, op welke wijze zij den dood ontsnapt waren.
+
+</p>
+<p>E&eacute;n woord van Ayrton was voldoende om hun alles te doen begrijpen.
+
+</p>
+<p>&#8220;De Duncan!&#8221; mompelde hij.
+<a id="d0e5950"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5950">224</a>]</span></p>
+<p>&#8220;De Duncan!&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
+
+</p>
+<p>Het was inderdaad de Duncan, het jacht van lord Glenarvan, waarover Robert, de zoon van kapitein Grant, bevel voerde, dat
+naar het eiland Tabor was gezonden om Ayrton te halen, en hem weder na een twaalfjarige afwezigheid in zijn land terug te
+brengen!
+
+</p>
+<p>De kolonisten waren gered, zij waren reeds op hun terugweg!
+
+</p>
+<p>&#8220;Kapitein Robert,&#8221; vroeg Cyrus Smith, &#8220;wie heeft u op de gedachte gebracht om, toen gij het eiland Tabor verlaten hadt en
+Ayrton niet weder hadt gevonden, nog honderd mijlen noordwestelijk te stevenen?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer Smith,&#8221; antwoordde Robert, &#8220;het was niet alleen om Ayrton te gaan zoeken, maar ook u en uw vrienden!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Mij en mijn vrienden?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeker! Op het eiland Lincoln!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Het eiland Lincoln!&#8221; riepen allen ten hoogste verbaasd uit.
+
+</p>
+<p>&#8220;Hoe kent gij het eiland Lincoln?&#8221; vroeg Cyrus Smith, &#8220;daar dit eiland zelfs op geen kaarten vermeld is?&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik kende het, door het bericht dat gij op het eiland Tabor hadt achter gelaten,&#8221; antwoordde Robert Grant.
+
+</p>
+<p>&#8220;Een bericht!&#8221; riep Gideon Spilett.
+
+</p>
+<p>&#8220;Zeker, en hier is het,&#8221; zeide Robert hem het document overhandigende, waarop de ligging van het eiland Lincoln vermeld stond:
+&#8220;tegenwoordige verblijfplaats van Ayrton en vijf amerikaansche kolonisten!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Kapitein Nemo!....&#8221; zeide Cyrus Smith, toen hij dit gelezen en dezelfde hand herkend had, die het bericht had geschreven
+dat zij in de kraal gevonden hadden.
+
+</p>
+<p>&#8220;O,&#8221; zeide Pencroff, hij had dus onze Bonadventure genomen, hij had zich dus alleen gewaagd naar het eiland Tabor!....&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Om er ons bericht neer te leggen!&#8221; antwoordde Harbert.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ik had dus wel gelijk,&#8221; riep de matroos uit, &#8220;toen ik zeide, dat, zelfs na zijn dood, de kapitein ons nog een laatste weldaad
+zou bewijzen!&#8221;
+
+</p>
+<p>&#8220;Waar moet ik dit kistje zetten?&#8221; vroeg Ayrton op dit oogenblik den ingenieur naderende.
+
+</p>
+<p>Het was het kistje dat Ayrton, op gevaar af van zijn leven te verliezen, nog gered had op het oogenblik dat het eiland overstroomde,
+en dat hij nu weder aan den ingenieur teruggaf.
+
+</p>
+<p>&#8220;Ayrton! Ayrton!&#8221; zeide Cyrus Smith op ontroerden toon.
+
+</p>
+<p>Daarop wendde hij zich tot Robert Grant met de woorden:
+
+</p>
+<p>&#8220;Mijnheer, gij hadt een misdadige achtergelaten, gij vindt een eerlijk man terug, wien ik trotsch ben de hand te mogen drukken!&#8221;
+
+</p>
+<p>Zij stelden toen Robert Grant op de hoogte van de merkwaardige geschiedenis van kapitein Nemo en de kolonisten van het eiland
+Lincoln. Daarop, nadat zij de ligging van die klip hadden opgenomen, <a id="d0e5995"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5995">225</a>]</span>welke voortaan op de kaarten zou te vinden zijn, gaf hij bevel het schip te wenden.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p225.jpg" alt="&#8220;De Duncan!&#8221; Blz. 223." width="494" height="720"><p class="figureHead">&#8220;De Duncan!&#8221; Blz. <a href="#d0e5923" class="typeref">223</a>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Veertien dagen later stapten de kolonisten in Amerika aan wal <a id="d0e6007"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6007">226</a>]</span>en vonden zij in hun vaderland de rust hersteld na dien vreeselijken oorlog, waarin toch de overwinning aan rechtvaardigheid
+en recht was gebleven.
+
+</p>
+<p>De schatten, welke in het kistje waren, dat kapitein Nemo had vermaakt aan de kolonisten van het eiland Lincoln, werden voor
+het grootste gedeelte besteed tot het aankoopen van grond in den Staat Iowa. Een enkele paarl echter werd er uit gehouden
+en aan lady Glenarvan gezonden, uit naam der schipbreukelingen die door de Duncan in hun vaderland waren teruggebracht. Op
+die gronden lieten de kolonisten allen, aan wie zij een woonplaats op het eiland Lincoln hadden toegedacht, werken om er hun
+fortuin en geluk te zoeken. Daar werd een groote kolonie gesticht, waaraan zij den naam gaven van het eiland, dat door den
+Stillen Oceaan verzwolgen was. Ook stroomde daar een rivier, die zij de Mercy noemden, een berg welke den naam van Franklin
+kreeg, een meer dat hen aan het meer Grant zou herinneren, en bosschen die voor hen de bosschen van het Verre Westen werden.
+Het was als een eiland op het Vasteland.
+
+</p>
+<p>Daar bloeide alles onder de verstandige leiding van den ingenieur en van zijn vrienden. Geen van de oude kolonisten van het
+eiland Lincoln ontbrak er, want zij hadden gezworen altijd bij elkaar te blijven. Nab, steeds daar waar zijn meester was,
+Ayrton altijd bereid zich op te offeren, Pencroff meer boer dan hij ooit zeeman was geweest, Harbert, die zijn studi&euml;n onder
+het oog van Cyrus Smith voltooide, en Gideon Spilett, die de <i lang="en">New-Lincoln-Herald</i> oprichtte, een blad, dat het best van de geheele wereld op de hoogte van alles was. Daar ontvingen Cyrus Smith en zijn vrienden
+menigmaal een bezoek van Lord en Lady Glenarvan, van kapitein John Mangles, Robert Grant en majoor Mac Nabbs, van allen die
+eenig deel hadden aan de geschiedenis van kapitein Grant en kapitein Nemo.
+
+</p>
+<p>Daar, eindelijk, leefden allen gelukkig, vereenigd in het tegenwoordige, gelijk zij in het verledene vereenigd waren geweest;
+maar nooit konden zij het eiland vergeten, waar zij arm en naakt waren aangeland; dat eiland hetwelk gedurende vier jaren
+in hun behoeften had voorzien en waarvan nu slechts een stukje rots overgebleven was, dat door de golven van den Stillen Oceaan
+bespoeld wordt en dat het graf was van kapitein Nemo!
+
+
+
+</p>
+</div>
+</div>
+<div class="back"><a id="d0e6019"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6019">227</a>]</span><div id="d0e6020" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="normal">INHOUD.</h2>
+<p><a href="#d0e120">I</a>. Bereiding van de wol.&#8212;Een vast plan van Pencroff.&#8212;De baleinen.&#8212;Waartoe een albatros kan dienen.&#8212;De brandstof der toekomst.&#8212;Top
+en Jup.&#8212;Stormen.&#8212;Cyrus Smith alleen.&#8212;Onderzoek van de put 1
+
+</p>
+<p><a href="#d0e354">II</a>. Het schip wordt getuigd.&#8212;Een aanval van chilische honden.&#8212;Jup gewond.&#8212;Het schip wordt voltooid.&#8212;De Bonadventure.&#8212;Eerste
+tocht om de Zuid.&#8212;Een onverwacht stuk 11
+
+</p>
+<p><a href="#d0e683">III</a>. Tot het werk wordt besloten.&#8212;De drie passagiers.&#8212;Eerste nacht.&#8212;Tweede nacht.&#8212;Het eiland Tabor.&#8212;Het bosch wordt doorzocht.&#8212;Niemand.&#8212;Een
+verlaten hut 22
+
+</p>
+<p><a href="#d0e919">IV</a>. De nacht.&#8212;Eenige letters.&#8212;Voortzetting van het onderzoek.&#8212;Harbert in gevaar.&#8212;Aan boord.&#8212;Slecht weer.&#8212;Een vuur te rechter
+tijd 31
+
+</p>
+<p><a href="#d0e1192">V</a>. Onderling overleg.&#8212;Cyrus Smith en de onbekende.&#8212;De ballonhaven.&#8212;Tranen 42
+
+</p>
+<p><a href="#d0e1404">VI</a>. De eerste woorden van den onbekende.&#8212;Twaalf jaar op het eiland.&#8212;Bekentenissen.&#8212;Het eerste brood.&#8212;Een opoffering.&#8212;De eerlijke
+handen 50
+
+</p>
+<p><a href="#d0e1654">VII</a>. Een verzoek van den onbekende.&#8212;De hut in de kraal.&#8212;Twaalf jaar geleden.&#8212;De bootsman van de Britannia.&#8212;Op het eiland Tabor
+gezet.&#8212;De hand van Cyrus Smith.&#8212;Het geheimzinnige bericht 58
+
+</p>
+<p><a href="#d0e1925">VIII</a>. Een gesprek.&#8212;Cyrus Smith en Gideon Spilett.&#8212;Een plan van den ingenieur.&#8212;De electrische telegraaf.&#8212;Welvaart der kolonie.&#8212;Een
+uitwerking van de sneeuw.&#8212;Twee jaar op het eiland Lincoln 68
+
+</p>
+<p><a href="#d0e2115">IX</a>. Kansen der toekomst.&#8212;Plan tot een verkenning.&#8212;Slecht weer.&#8212;Een nieuw voorval 76
+
+</p>
+<p><a href="#d0e2279">X</a>. Een nacht op zee.&#8212;Vertrouwelijk gesprek.&#8212;Werk binnen &#8217;s huis.&#8212;Een photographische proef 82
+
+</p>
+<p><a href="#d0e2427">XI</a>. Verloren of gered.&#8212;Ayrton ontboden.&#8212;Gewichtig onderhoud.&#8212;Het is de Duncan niet.&#8212;Een verdacht vaartuig.&#8212;Het schip nadert.&#8212;De
+brik laat het anker vallen 88
+
+</p>
+<p><a href="#d0e2650">XII</a>. Een voorstel van Ayrton.&#8212;Men neemt het aan.&#8212;Ayrton en Pencroff op het eilandje.&#8212;Boeven uit Norfolk.&#8212;Hun plannen.&#8212;Heldhaftige
+pogingen van Ayrton.&#8212;Zijn terugkomst.&#8212;Zes tegen vijftig 96
+
+</p>
+<p><a href="#d0e2851">XIII</a>. Maatregelen van den ingenieur.&#8212;De eerste stap.&#8212;Twee landingssloepen.&#8212;Zes veroordeelden aan land.&#8212;De brik licht het anker.&#8212;Onverwachte
+ontknooping 106
+
+</p>
+<p><a href="#d0e2973">XIV</a>. Ayrton en Pencroff redden de overblijfselen.&#8212;Gesprek onder het ontbijt.&#8212;De kruitkamer ongedeerd.&#8212;Nieuwe rijkdom.&#8212;De laatste
+overblijfselen 112
+
+</p>
+<p><a href="#d0e3128">XV</a>. De bewering van den ingenieur.&#8212;De grootsche onderstellingen van Pencroff.&#8212;Een batterij in de hoogte.&#8212;De vier kogels.&#8212;Ayrton
+aarzelt.&#8212;Edele gedachten van Cyrus Smith 118
+<a id="d0e6084"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6084">228</a>]</span>
+
+</p>
+<p><a href="#d0e3253">XVI</a>. Plan eener expeditie.&#8212;Ayrton in de kraal.&#8212;Bezoek aan de Ballonhaven.&#8212;Wat Pencroff denkt aan boord van de Bonadventure.&#8212;Geen
+antwoord van Ayrton.&#8212;Op weg naar de kraal.&#8212;Waarom de telegraaf niet werkt 124
+
+</p>
+<p><a href="#d0e3440">XVII</a>. Wanhoop van den zeeman.&#8212;Heelkundige behandeling.&#8212;De hoop herleeft.&#8212;Hoe Nab te waarschuwen.&#8212;Een zekere bode.&#8212;Antwoord van
+Nab.&#8212;Tegenspoed 131
+
+</p>
+<p><a href="#d0e3626">XVIII</a>. De boeven in den omtrek der kraal.&#8212;Voorloopige vestiging.&#8212;Een lap stof.&#8212;Een boodschap.&#8212;Verhaast vertrek.&#8212;Aankomst op de
+vlakte 139
+
+</p>
+<p><a href="#d0e3844">XIX</a>. Harbert in het Rotshuis.&#8212;Nab verhaalt wat er heeft plaats gehad.&#8212;Bezoek van Cyrus Smith aan de vlakte.&#8212;Verwoesting.&#8212;De kolonisten
+weerloos tegen de ziekte.&#8212;Top blaft weder 147
+
+</p>
+<p><a href="#d0e3990">XX</a>. Onoplosbaar geheim.&#8212;Beterschap van Harbert.&#8212;Toebereidselen voor het vertrek.&#8212;Voetstappen in het bosch 152
+
+</p>
+<p><a href="#d0e4112">XXI</a>. Onderzoek van het Slangen-schiereiland.&#8212;Kamp aan den mond der waterval-rivier.&#8212;Zes honderd schreden van de kraal.&#8212;Verkenning
+door Gideon Spilett en Pencroff.&#8212;Allen vooruit.&#8212;Een open deur.&#8212;Een verlicht venster.&#8212;Bij het maanlicht 156
+
+</p>
+<p><a href="#d0e4359">XXII</a>. Ayrton&#8217;s verhaal.&#8212;Het plan zijner vroegere makkers.&#8212;De hooge rechter van het eiland.&#8212;De Bonadventure.&#8212;Onderzoek bij den
+Franklinberg 164
+
+</p>
+<p><a href="#d0e4579">XXIII</a>. Drie jaren zijn verloopen.&#8212;Een nieuw schip.&#8212;Het besluit.&#8212;De scheepswerf.&#8212;De koude van het zuidelijk halfrond.&#8212;De Franklinberg
+171
+
+</p>
+<p><a href="#d0e4699">XXIV</a>. De vulkaan ontwaakt.&#8212;Hervatting van het werk.&#8212;Een telegram.&#8212;Vertrek naar de kraal.&#8212;Een nieuwe lijn.&#8212;De basaltkust.&#8212;De grot.&#8212;Een
+schitterend licht.&#8212;Hij is gevonden 176
+
+</p>
+<p><a href="#d0e5043">XXV</a>. Kapitein Nemo.&#8212;Geschiedenis van een held.&#8212;Het onderzeesche leven.&#8212;Alleen.&#8212;De geheimzinnige geest van het eiland 188
+
+</p>
+<p><a href="#d0e5256">XXVI</a>. De laatste uren van kapitein Nemo.&#8212;De wil van den stervende.&#8212;Eenige raadgevingen aan de kolonisten.&#8212;Het laatste oogenblik.&#8212;Op
+den bodem der zee 197
+
+</p>
+<p><a href="#d0e5479">XXVII</a>. Hervatting van den arbeid op de werf.&#8212;De 1ste Januari 1869.&#8212;Een wolk op den top van den vulkaan.&#8212;Eerste verschijnselen eener
+uitbarsting.&#8212;Ayrton en Cyrus Smith in de kraal.&#8212;Onderzoek van de grot Dakkar.&#8212;Wat kapitein Nemo aan den ingenieur gezegd had
+204
+
+</p>
+<p><a href="#d0e5727">XXVIII</a>. Het verhaal van Cyrus Smith omtrent zijn verkenningstocht.&#8212;Men haast zich met het schip.&#8212;Een laatste bezoek aan de kraal.&#8212;Strijd
+tusschen vuur en water.&#8212;Wat van het eiland overbleef.&#8212;De nacht van 8 op 9 Maart 213
+
+</p>
+<p><a href="#d0e5905">XXIX</a>. Een eenzame rots.&#8212;De dood voor oogen.&#8212;De laatste weldaad.&#8212;Een eiland op vasten grond 222
+
+
+
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+<div class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="normal">JULES VERNE&#8217;S GE&Iuml;LLUSTREERDE WONDERREIZEN.</h2>
+<p>Prijs per deel: 75 cts. <span class="abbr" title="ingenaaid"><abbr title="ingenaaid">ingen.</abbr></span>, &#402; 1.&#8211; <span class="abbr" title="gebonden"><abbr title="gebonden">geb</abbr></span>.
+
+</p>
+<ul>
+<li> 1 DE REIS OM DE WERELD IN 80 DAGEN.</li>
+<li> 2 DE REIS NAAR DE MAAN IN 28 DAGEN.</li>
+<li> 3 DE KINDEREN VAN KAPITEIN GRANT. Zuid-Amerika.</li>
+<li> 4 DE KINDEREN VAN KAPITEIN GRANT. Australi&euml;.</li>
+<li> 5 DE KINDEREN VAN KAPITEIN GRANT. Stille Zuidzee.</li>
+<li> 6 20.000 MIJLEN ONDER ZEE. Oostelijk Halfrond.</li>
+<li> 7 20.000 MIJLEN ONDER ZEE. Westelijk Halfrond.</li>
+<li> 8 VIJF WEKEN IN EEN LUCHTBALLON. Ontdekkingsreis in de Binnenlanden van Afrika.</li>
+<li> 9 HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De Luchtschipbreukelingen.</li>
+<li>10 HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De Verlatene.</li>
+<li>11 NAAR HET MIDDELPUNT DER AARDE.</li>
+<li>12 MICHAEL STROGOFF, DE KOERIER VAN DEN CZAAR.</li>
+<li>13 HET ZWARTE GOUD.</li>
+<li>14 HECTOR SERVADAC. De Vulkaanbewoners.</li>
+<li>15 HECTOR SERVADAC. De Terugtocht naar de Aarde.</li>
+<li>16 AVONTUREN VAN DRIE RUSSEN EN DRIE ENGELSCHEN. Gevolgd door &#8220;De Blokkadebrekers.&#8221;</li>
+<li>17 EEN KAPITEIN VAN 15 JAAR. De Walvischjagers.</li>
+<li>18 EEN KAPITEIN VAN 15 JAAR. In Slavernij.</li>
+<li>19 DE SCHIPBREUK VAN DE CHANCELLOR.</li>
+<li>20 WONDERLIJKE AVONTUREN VAN EEN CHINEES.</li>
+<li>21 ELDORADO EN HET MONSTERKANON VAN STAALSTAD. Gevolgd door &#8220;Meester Zacharias&#8221;.</li>
+<li>22 HET LAND DER BUITENSTE DUISTERNIS. De Pelterijhandel.</li>
+<li>23 HET LAND DER BUITENSTE DUISTERNIS. Het drijvende Eiland.</li>
+<li>24 HET STOOMHUIS. De IJzeren Reus.</li>
+<li>25 HET STOOMHUIS. De Waanzinnige der Nerbudda.</li>
+<li>26 REIZEN EN LOTGEVALLEN VAN KAPITEIN HATTERAS. De Engelschen aan de Noordpool.</li>
+<li>27 REIZEN EN LOTGEVALLEN VAN KAPITEIN HATTERAS. De IJswoestijn.</li>
+<li>28 EENE VLOTREIS. 800 Mijlen op de Amazone.</li>
+<li>29 EENE VLOTREIS. Het Raadselschrift.</li>
+<li>30 EEN LEERSCHOOL VOOR ROBINSONS.</li>
+<li>31 DE WONDERSTRAAL.</li>
+<li>32 KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Een Hollander in de Klem.</li>
+<li>33 KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Schipbreuk en Redding.</li>
+<li>34 DE ZUIDSTER. Het Land der Diamanten.</li>
+<li>35 DE ARCHIPEL IN VUUR EN VLAM.</li>
+<li>36 DE VONDELING VAN HET FREGAT CYNTHIA.</li>
+<li>37 MATHIAS SANDORF. Een verijdelde Samenzwering.</li>
+<li>38 MATHIAS SANDORF. De Middellandsche Zee.</li>
+<li>39 MATHIAS SANDORF. Een Model-Volkplanting.</li>
+<li>40 HET LOTERIJBRIEFJE.</li>
+<li>41 ROBUR DE VEROVERAAR.</li>
+<li>42 DE STRIJD TUSSCHEN NOORD EN ZUID. Overrompeling eener Plantage.</li>
+<li>43 DE STRIJD TUSSCHEN NOORD EN ZUID. De Zwarte kreek van Texas.</li>
+<li>44 1792. OP WEG NAAR FRANKRIJK.</li>
+<li>45 TWEE JAAR VACANTIE. De mislukte Pleiziertocht.</li>
+<li>46 TWEE JAAR VACANTIE. Een Knapenkolonie.</li>
+<li>47 DE FAMILIE ZONDER NAAM. Het Verraad van Simon Morgaz.</li>
+<li>48 DE FAMILIE ZONDER NAAM. De Opstand van 1837.</li>
+<li>49 EEN SCHOT IN DE LUCHT.</li>
+<li>50 CESAR CASCABEL. De schoone Zwerfster.</li>
+<li>51 CESAR CASCABEL. Over het IJs en door de Steppen.</li>
+</ul><p>
+
+
+</p>
+<p>Boek- en Kunstdrukkerij P. A. Geurts, Nijmegen.
+
+
+</p>
+</div>
+<div class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#d0e6020">Inhoud</a>]
+</span><p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/back.jpg" alt="Oorspronkelijke achterkant." width="499" height="720"></div><p>
+
+
+
+</p>
+<div class="transcribernote">
+<h2>Colofon</h2>
+<h3>Beschikbaarheid</h3>
+<p>Dit eBoek is voor kosteloos gebruik door iedereen overal, met vrijwel geen beperkingen van welke soort dan ook. U mag het
+kopi&euml;ren, weggeven of hergebruiken onder de voorwaarden van de Project Gutenberg Licentie bij dit eBoek of on-line op <a href="http://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>.
+
+</p>
+<p>Dit eBoek is geproduceerd door Jeroen Hellingman en het on-line gedistribueerd correctie team op <a href="http://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>.
+
+</p>
+<p lang="en">This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give
+it away or re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included with this eBook or online at <a href="http://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>.
+
+</p>
+<p lang="en">This eBook is produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed Proofreading Team at <a href="http://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>.
+
+</p>
+<h3>Codering</h3>
+<p>Dit bestand is in een verouderde spelling. Er is geen poging gedaan de tekst te moderniseren. Afgebroken woorden aan het einde
+van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel zijn gecorrigeerd. Dergelijke correcties zijn
+gemarkeerd met het corr-element.
+
+</p>
+<h3>Documentgeschiedenis</h3>
+<ul>
+<li>11-SEP-2007 begonnen.
+
+</li>
+</ul>
+<h3>Verbeteringen</h3>
+<p>De volgende verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p>
+<table width="75%">
+<tr>
+<th>Plaats</th>
+<th>Bron</th>
+<th>Verbetering</th>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e360">Bladzijde 11</a></td>
+<td width="40%">Jub</td>
+<td width="40%">Jup</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e365">Bladzijde 11</a></td>
+<td width="40%">Jub</td>
+<td width="40%">Jup</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e406">Bladzijde 12</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">&#8221;</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e604">Bladzijde 19</a></td>
+<td width="40%">eu</td>
+<td width="40%">en</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e1076">Bladzijde 37</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">&#8221;</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e1092">Bladzijde 38</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">&#8220;</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e1127">Bladzijde 39</a></td>
+<td width="40%">ander</td>
+<td width="40%">anker</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e1376">Bladzijde 48</a></td>
+<td width="40%">Clycerine-rivier</td>
+<td width="40%">Glycerine-rivier</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e1660">Bladzijde 58</a></td>
+<td width="40%">Brittannia</td>
+<td width="40%">Britannia</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e1907">Bladzijde 68</a></td>
+<td width="40%">&#8220;</td>
+<td width="40%">
+[<i>Verwijderd</i>]
+
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e2064">Bladzijde 75</a></td>
+<td width="40%">Jub</td>
+<td width="40%">Jup</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e2129">Bladzijde 77</a></td>
+<td width="40%">bouwen</td>
+<td width="40%">houwen</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e2250">Bladzijde 80</a></td>
+<td width="40%">,</td>
+<td width="40%">.</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e2442">Bladzijde 88</a></td>
+<td width="40%">Pencroft</td>
+<td width="40%">Pencroff</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e2475">Bladzijde 90</a></td>
+<td width="40%">Polinesischen</td>
+<td width="40%">Polynesischen</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e2652">Bladzijde 96</a></td>
+<td width="40%">XIII</td>
+<td width="40%">XII</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e2754">Bladzijde 100</a></td>
+<td width="40%">er er</td>
+<td width="40%">er</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e3052">Bladzijde 115</a></td>
+<td width="40%">nogelijk</td>
+<td width="40%">mogelijk</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e3158">Bladzijde 119</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">&#8220;</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e3311">Bladzijde 127</a></td>
+<td width="40%">;</td>
+<td width="40%">.</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e3430">Bladzijde 131</a></td>
+<td width="40%">&#8221;</td>
+<td width="40%">
+[<i>Verwijderd</i>]
+
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e3469">Bladzijde 132</a></td>
+<td width="40%">honderde</td>
+<td width="40%">honderden</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e3917">Bladzijde 150</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">.</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e4306">Bladzijde 162</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">&#8220;</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e4501">Bladzijde 168</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">&#8220;</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e4711">Bladzijde 177</a></td>
+<td width="40%">dit</td>
+<td width="40%">Dit</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e5045">Bladzijde 188</a></td>
+<td width="40%">XXI</td>
+<td width="40%">XXV</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e5159">Bladzijde 191</a></td>
+<td width="40%">Cypayers</td>
+<td width="40%">Cipayers</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e5333">Bladzijde 199</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">&#8221;</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e5367">Bladzijde 200</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">&#8220;</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e5410">Bladzijde 202</a></td>
+<td width="40%">vaaruig</td>
+<td width="40%">vaartuig</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e5445">Bladzijde 203</a></td>
+<td width="40%">Dakker</td>
+<td width="40%">Dakkar</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e5450">Bladzijde 203</a></td>
+<td width="40%">Pencrof</td>
+<td width="40%">Pencroff</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e5560">Bladzijde 206</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">&#8221;</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e5768">Bladzijde 214</a></td>
+<td width="40%">ontploffiing</td>
+<td width="40%">ontploffing</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#d0e5855">Bladzijde 219</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">.</td>
+</tr>
+</table>
+</div>
+</div>
+</div>
+
+
+
+
+
+
+
+<pre>
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Het Geheimzinnige Eiland, by Jules Verne
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK HET GEHEIMZINNIGE EILAND ***
+
+***** This file should be named 22580-h.htm or 22580-h.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        http://www.gutenberg.org/2/2/5/8/22580/
+
+Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed
+Proofreading Team at http://www.pgdp.net/
+
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License (available with this file or online at
+http://gutenberg.org/license).
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH F3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
+http://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at
+809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
+business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
+information can be found at the Foundation's web site and official
+page at http://pglaf.org
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit http://pglaf.org
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including checks, online payments and credit card donations.
+To donate, please visit: http://pglaf.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     http://www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
+
+
+</pre>
+
+</body>
+</html>
diff --git a/22580-h/images/back.jpg b/22580-h/images/back.jpg
new file mode 100644
index 0000000..4884237
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/back.jpg
diff --git a/22580-h/images/front.jpg b/22580-h/images/front.jpg
new file mode 100644
index 0000000..246b18c
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/front.jpg
diff --git a/22580-h/images/p000.jpg b/22580-h/images/p000.jpg
new file mode 100644
index 0000000..6fa1bbe
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p000.jpg
diff --git a/22580-h/images/p005.jpg b/22580-h/images/p005.jpg
new file mode 100644
index 0000000..8721f8f
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p005.jpg
diff --git a/22580-h/images/p009.jpg b/22580-h/images/p009.jpg
new file mode 100644
index 0000000..7b60050
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p009.jpg
diff --git a/22580-h/images/p013.jpg b/22580-h/images/p013.jpg
new file mode 100644
index 0000000..429238b
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p013.jpg
diff --git a/22580-h/images/p017.jpg b/22580-h/images/p017.jpg
new file mode 100644
index 0000000..b3c169b
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p017.jpg
diff --git a/22580-h/images/p021.jpg b/22580-h/images/p021.jpg
new file mode 100644
index 0000000..0be3d61
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p021.jpg
diff --git a/22580-h/images/p025.jpg b/22580-h/images/p025.jpg
new file mode 100644
index 0000000..5619565
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p025.jpg
diff --git a/22580-h/images/p029.jpg b/22580-h/images/p029.jpg
new file mode 100644
index 0000000..db3bc99
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p029.jpg
diff --git a/22580-h/images/p033.jpg b/22580-h/images/p033.jpg
new file mode 100644
index 0000000..c93c803
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p033.jpg
diff --git a/22580-h/images/p037.jpg b/22580-h/images/p037.jpg
new file mode 100644
index 0000000..51c387c
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p037.jpg
diff --git a/22580-h/images/p041.jpg b/22580-h/images/p041.jpg
new file mode 100644
index 0000000..5662485
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p041.jpg
diff --git a/22580-h/images/p045.jpg b/22580-h/images/p045.jpg
new file mode 100644
index 0000000..8126928
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p045.jpg
diff --git a/22580-h/images/p049.jpg b/22580-h/images/p049.jpg
new file mode 100644
index 0000000..13733e2
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p049.jpg
diff --git a/22580-h/images/p053.jpg b/22580-h/images/p053.jpg
new file mode 100644
index 0000000..595b3c6
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p053.jpg
diff --git a/22580-h/images/p057.jpg b/22580-h/images/p057.jpg
new file mode 100644
index 0000000..7784e50
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p057.jpg
diff --git a/22580-h/images/p061.jpg b/22580-h/images/p061.jpg
new file mode 100644
index 0000000..565c4bc
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p061.jpg
diff --git a/22580-h/images/p065.jpg b/22580-h/images/p065.jpg
new file mode 100644
index 0000000..7829b71
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p065.jpg
diff --git a/22580-h/images/p069.jpg b/22580-h/images/p069.jpg
new file mode 100644
index 0000000..91c8211
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p069.jpg
diff --git a/22580-h/images/p073.jpg b/22580-h/images/p073.jpg
new file mode 100644
index 0000000..a46fb69
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p073.jpg
diff --git a/22580-h/images/p081.jpg b/22580-h/images/p081.jpg
new file mode 100644
index 0000000..07036fa
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p081.jpg
diff --git a/22580-h/images/p089.jpg b/22580-h/images/p089.jpg
new file mode 100644
index 0000000..cc37f66
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p089.jpg
diff --git a/22580-h/images/p097.jpg b/22580-h/images/p097.jpg
new file mode 100644
index 0000000..f0161a3
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p097.jpg
diff --git a/22580-h/images/p101.jpg b/22580-h/images/p101.jpg
new file mode 100644
index 0000000..f917250
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p101.jpg
diff --git a/22580-h/images/p105.jpg b/22580-h/images/p105.jpg
new file mode 100644
index 0000000..6a68ea4
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p105.jpg
diff --git a/22580-h/images/p109.jpg b/22580-h/images/p109.jpg
new file mode 100644
index 0000000..f01d897
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p109.jpg
diff --git a/22580-h/images/p113.jpg b/22580-h/images/p113.jpg
new file mode 100644
index 0000000..80b6404
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p113.jpg
diff --git a/22580-h/images/p117.jpg b/22580-h/images/p117.jpg
new file mode 100644
index 0000000..c24eaf8
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p117.jpg
diff --git a/22580-h/images/p121.jpg b/22580-h/images/p121.jpg
new file mode 100644
index 0000000..0701de4
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p121.jpg
diff --git a/22580-h/images/p125.jpg b/22580-h/images/p125.jpg
new file mode 100644
index 0000000..e7ea1e6
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p125.jpg
diff --git a/22580-h/images/p129.jpg b/22580-h/images/p129.jpg
new file mode 100644
index 0000000..3ac3e20
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p129.jpg
diff --git a/22580-h/images/p133.jpg b/22580-h/images/p133.jpg
new file mode 100644
index 0000000..5d16fac
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p133.jpg
diff --git a/22580-h/images/p137.jpg b/22580-h/images/p137.jpg
new file mode 100644
index 0000000..d0bee1d
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p137.jpg
diff --git a/22580-h/images/p141.jpg b/22580-h/images/p141.jpg
new file mode 100644
index 0000000..a1611ec
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p141.jpg
diff --git a/22580-h/images/p145.jpg b/22580-h/images/p145.jpg
new file mode 100644
index 0000000..29a7386
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p145.jpg
diff --git a/22580-h/images/p149.jpg b/22580-h/images/p149.jpg
new file mode 100644
index 0000000..390141b
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p149.jpg
diff --git a/22580-h/images/p153.jpg b/22580-h/images/p153.jpg
new file mode 100644
index 0000000..216e3df
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p153.jpg
diff --git a/22580-h/images/p157.jpg b/22580-h/images/p157.jpg
new file mode 100644
index 0000000..bb20562
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p157.jpg
diff --git a/22580-h/images/p161.jpg b/22580-h/images/p161.jpg
new file mode 100644
index 0000000..09fb506
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p161.jpg
diff --git a/22580-h/images/p163.jpg b/22580-h/images/p163.jpg
new file mode 100644
index 0000000..1f1b91a
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p163.jpg
diff --git a/22580-h/images/p165.jpg b/22580-h/images/p165.jpg
new file mode 100644
index 0000000..988f6b3
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p165.jpg
diff --git a/22580-h/images/p169.jpg b/22580-h/images/p169.jpg
new file mode 100644
index 0000000..3fd6c96
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p169.jpg
diff --git a/22580-h/images/p173.jpg b/22580-h/images/p173.jpg
new file mode 100644
index 0000000..10b3d35
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p173.jpg
diff --git a/22580-h/images/p177.jpg b/22580-h/images/p177.jpg
new file mode 100644
index 0000000..744baa0
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p177.jpg
diff --git a/22580-h/images/p181.jpg b/22580-h/images/p181.jpg
new file mode 100644
index 0000000..d85a38d
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p181.jpg
diff --git a/22580-h/images/p185.jpg b/22580-h/images/p185.jpg
new file mode 100644
index 0000000..603e17f
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p185.jpg
diff --git a/22580-h/images/p193.jpg b/22580-h/images/p193.jpg
new file mode 100644
index 0000000..cbb74b7
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p193.jpg
diff --git a/22580-h/images/p201.jpg b/22580-h/images/p201.jpg
new file mode 100644
index 0000000..255025e
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p201.jpg
diff --git a/22580-h/images/p205.jpg b/22580-h/images/p205.jpg
new file mode 100644
index 0000000..66bf791
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p205.jpg
diff --git a/22580-h/images/p207.jpg b/22580-h/images/p207.jpg
new file mode 100644
index 0000000..73b723f
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p207.jpg
diff --git a/22580-h/images/p209.jpg b/22580-h/images/p209.jpg
new file mode 100644
index 0000000..2320c97
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p209.jpg
diff --git a/22580-h/images/p217.jpg b/22580-h/images/p217.jpg
new file mode 100644
index 0000000..a27ea33
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p217.jpg
diff --git a/22580-h/images/p221.jpg b/22580-h/images/p221.jpg
new file mode 100644
index 0000000..e900cf4
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p221.jpg
diff --git a/22580-h/images/p225.jpg b/22580-h/images/p225.jpg
new file mode 100644
index 0000000..54572e5
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/p225.jpg
diff --git a/22580-h/images/spine.jpg b/22580-h/images/spine.jpg
new file mode 100644
index 0000000..2d436c0
--- /dev/null
+++ b/22580-h/images/spine.jpg
diff --git a/22580-page-images/f001.png b/22580-page-images/f001.png
new file mode 100644
index 0000000..6fcfd94
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/f001.png
diff --git a/22580-page-images/f002.png b/22580-page-images/f002.png
new file mode 100644
index 0000000..34bac2a
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/f002.png
diff --git a/22580-page-images/f003.png b/22580-page-images/f003.png
new file mode 100644
index 0000000..3b06537
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/f003.png
diff --git a/22580-page-images/p001.png b/22580-page-images/p001.png
new file mode 100644
index 0000000..d30650c
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p001.png
diff --git a/22580-page-images/p002.png b/22580-page-images/p002.png
new file mode 100644
index 0000000..08b1392
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p002.png
diff --git a/22580-page-images/p003.png b/22580-page-images/p003.png
new file mode 100644
index 0000000..518caef
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p003.png
diff --git a/22580-page-images/p004.png b/22580-page-images/p004.png
new file mode 100644
index 0000000..4a0db14
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p004.png
diff --git a/22580-page-images/p005.png b/22580-page-images/p005.png
new file mode 100644
index 0000000..ae04558
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p005.png
diff --git a/22580-page-images/p006.png b/22580-page-images/p006.png
new file mode 100644
index 0000000..ea014e5
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p006.png
diff --git a/22580-page-images/p007.png b/22580-page-images/p007.png
new file mode 100644
index 0000000..03432c2
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p007.png
diff --git a/22580-page-images/p008.png b/22580-page-images/p008.png
new file mode 100644
index 0000000..8a5a155
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p008.png
diff --git a/22580-page-images/p009.png b/22580-page-images/p009.png
new file mode 100644
index 0000000..fc1988a
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p009.png
diff --git a/22580-page-images/p010.png b/22580-page-images/p010.png
new file mode 100644
index 0000000..a4cd38a
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p010.png
diff --git a/22580-page-images/p011.png b/22580-page-images/p011.png
new file mode 100644
index 0000000..957488e
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p011.png
diff --git a/22580-page-images/p012.png b/22580-page-images/p012.png
new file mode 100644
index 0000000..d29d4dc
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p012.png
diff --git a/22580-page-images/p013.png b/22580-page-images/p013.png
new file mode 100644
index 0000000..9c03962
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p013.png
diff --git a/22580-page-images/p014.png b/22580-page-images/p014.png
new file mode 100644
index 0000000..e7bd0db
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p014.png
diff --git a/22580-page-images/p015.png b/22580-page-images/p015.png
new file mode 100644
index 0000000..7c6ade4
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p015.png
diff --git a/22580-page-images/p016.png b/22580-page-images/p016.png
new file mode 100644
index 0000000..6facaf0
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p016.png
diff --git a/22580-page-images/p017.png b/22580-page-images/p017.png
new file mode 100644
index 0000000..6f4efdf
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p017.png
diff --git a/22580-page-images/p018.png b/22580-page-images/p018.png
new file mode 100644
index 0000000..b7737ba
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p018.png
diff --git a/22580-page-images/p019.png b/22580-page-images/p019.png
new file mode 100644
index 0000000..52b7a89
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p019.png
diff --git a/22580-page-images/p020.png b/22580-page-images/p020.png
new file mode 100644
index 0000000..118d71b
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p020.png
diff --git a/22580-page-images/p021.png b/22580-page-images/p021.png
new file mode 100644
index 0000000..0b62a9c
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p021.png
diff --git a/22580-page-images/p022.png b/22580-page-images/p022.png
new file mode 100644
index 0000000..0fa5744
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p022.png
diff --git a/22580-page-images/p023.png b/22580-page-images/p023.png
new file mode 100644
index 0000000..c134ef1
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p023.png
diff --git a/22580-page-images/p024.png b/22580-page-images/p024.png
new file mode 100644
index 0000000..c39a526
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p024.png
diff --git a/22580-page-images/p025.png b/22580-page-images/p025.png
new file mode 100644
index 0000000..14b88a4
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p025.png
diff --git a/22580-page-images/p026.png b/22580-page-images/p026.png
new file mode 100644
index 0000000..ec23351
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p026.png
diff --git a/22580-page-images/p027.png b/22580-page-images/p027.png
new file mode 100644
index 0000000..2fb065a
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p027.png
diff --git a/22580-page-images/p028.png b/22580-page-images/p028.png
new file mode 100644
index 0000000..63aab93
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p028.png
diff --git a/22580-page-images/p029.png b/22580-page-images/p029.png
new file mode 100644
index 0000000..8ad3c7d
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p029.png
diff --git a/22580-page-images/p030.png b/22580-page-images/p030.png
new file mode 100644
index 0000000..2c64178
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p030.png
diff --git a/22580-page-images/p031.png b/22580-page-images/p031.png
new file mode 100644
index 0000000..3b9f82b
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p031.png
diff --git a/22580-page-images/p032.png b/22580-page-images/p032.png
new file mode 100644
index 0000000..31be488
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p032.png
diff --git a/22580-page-images/p033.png b/22580-page-images/p033.png
new file mode 100644
index 0000000..7d81e3d
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p033.png
diff --git a/22580-page-images/p034.png b/22580-page-images/p034.png
new file mode 100644
index 0000000..8e081b1
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p034.png
diff --git a/22580-page-images/p035.png b/22580-page-images/p035.png
new file mode 100644
index 0000000..4e0ad30
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p035.png
diff --git a/22580-page-images/p036.png b/22580-page-images/p036.png
new file mode 100644
index 0000000..8dfa18c
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p036.png
diff --git a/22580-page-images/p037.png b/22580-page-images/p037.png
new file mode 100644
index 0000000..f188772
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p037.png
diff --git a/22580-page-images/p038.png b/22580-page-images/p038.png
new file mode 100644
index 0000000..b38a2d0
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p038.png
diff --git a/22580-page-images/p039.png b/22580-page-images/p039.png
new file mode 100644
index 0000000..35c110b
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p039.png
diff --git a/22580-page-images/p040.png b/22580-page-images/p040.png
new file mode 100644
index 0000000..fd031e4
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p040.png
diff --git a/22580-page-images/p041.png b/22580-page-images/p041.png
new file mode 100644
index 0000000..5216aa4
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p041.png
diff --git a/22580-page-images/p042.png b/22580-page-images/p042.png
new file mode 100644
index 0000000..3474d2d
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p042.png
diff --git a/22580-page-images/p043.png b/22580-page-images/p043.png
new file mode 100644
index 0000000..be838be
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p043.png
diff --git a/22580-page-images/p044.png b/22580-page-images/p044.png
new file mode 100644
index 0000000..e2d2416
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p044.png
diff --git a/22580-page-images/p045.png b/22580-page-images/p045.png
new file mode 100644
index 0000000..e154bfe
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p045.png
diff --git a/22580-page-images/p046.png b/22580-page-images/p046.png
new file mode 100644
index 0000000..0e4191f
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p046.png
diff --git a/22580-page-images/p047.png b/22580-page-images/p047.png
new file mode 100644
index 0000000..7e62d5c
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p047.png
diff --git a/22580-page-images/p048.png b/22580-page-images/p048.png
new file mode 100644
index 0000000..84e13f1
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p048.png
diff --git a/22580-page-images/p049.png b/22580-page-images/p049.png
new file mode 100644
index 0000000..754fe38
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p049.png
diff --git a/22580-page-images/p050.png b/22580-page-images/p050.png
new file mode 100644
index 0000000..7997b90
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p050.png
diff --git a/22580-page-images/p051.png b/22580-page-images/p051.png
new file mode 100644
index 0000000..8730685
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p051.png
diff --git a/22580-page-images/p052.png b/22580-page-images/p052.png
new file mode 100644
index 0000000..dd4cb90
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p052.png
diff --git a/22580-page-images/p053.png b/22580-page-images/p053.png
new file mode 100644
index 0000000..61cc78b
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p053.png
diff --git a/22580-page-images/p054.png b/22580-page-images/p054.png
new file mode 100644
index 0000000..ba3c752
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p054.png
diff --git a/22580-page-images/p055.png b/22580-page-images/p055.png
new file mode 100644
index 0000000..b14dcbb
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p055.png
diff --git a/22580-page-images/p056.png b/22580-page-images/p056.png
new file mode 100644
index 0000000..99f94c1
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p056.png
diff --git a/22580-page-images/p057.png b/22580-page-images/p057.png
new file mode 100644
index 0000000..cadeb64
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p057.png
diff --git a/22580-page-images/p058.png b/22580-page-images/p058.png
new file mode 100644
index 0000000..2f4e6bc
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p058.png
diff --git a/22580-page-images/p059.png b/22580-page-images/p059.png
new file mode 100644
index 0000000..831ee08
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p059.png
diff --git a/22580-page-images/p060.png b/22580-page-images/p060.png
new file mode 100644
index 0000000..7d7ba57
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p060.png
diff --git a/22580-page-images/p061.png b/22580-page-images/p061.png
new file mode 100644
index 0000000..d4e3c48
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p061.png
diff --git a/22580-page-images/p062.png b/22580-page-images/p062.png
new file mode 100644
index 0000000..a7953b7
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p062.png
diff --git a/22580-page-images/p063.png b/22580-page-images/p063.png
new file mode 100644
index 0000000..03270c5
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p063.png
diff --git a/22580-page-images/p064.png b/22580-page-images/p064.png
new file mode 100644
index 0000000..0d06136
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p064.png
diff --git a/22580-page-images/p065.png b/22580-page-images/p065.png
new file mode 100644
index 0000000..3ef25ce
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p065.png
diff --git a/22580-page-images/p066.png b/22580-page-images/p066.png
new file mode 100644
index 0000000..63d471f
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p066.png
diff --git a/22580-page-images/p067.png b/22580-page-images/p067.png
new file mode 100644
index 0000000..caa9d2e
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p067.png
diff --git a/22580-page-images/p068.png b/22580-page-images/p068.png
new file mode 100644
index 0000000..97e6cfb
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p068.png
diff --git a/22580-page-images/p069.png b/22580-page-images/p069.png
new file mode 100644
index 0000000..5aa86bc
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p069.png
diff --git a/22580-page-images/p070.png b/22580-page-images/p070.png
new file mode 100644
index 0000000..0ca0ded
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p070.png
diff --git a/22580-page-images/p071.png b/22580-page-images/p071.png
new file mode 100644
index 0000000..4d4055e
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p071.png
diff --git a/22580-page-images/p072.png b/22580-page-images/p072.png
new file mode 100644
index 0000000..71dd8bc
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p072.png
diff --git a/22580-page-images/p073.png b/22580-page-images/p073.png
new file mode 100644
index 0000000..82a782b
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p073.png
diff --git a/22580-page-images/p074.png b/22580-page-images/p074.png
new file mode 100644
index 0000000..0055966
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p074.png
diff --git a/22580-page-images/p075.png b/22580-page-images/p075.png
new file mode 100644
index 0000000..510941d
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p075.png
diff --git a/22580-page-images/p076.png b/22580-page-images/p076.png
new file mode 100644
index 0000000..5d7755a
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p076.png
diff --git a/22580-page-images/p077.png b/22580-page-images/p077.png
new file mode 100644
index 0000000..3c2537f
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p077.png
diff --git a/22580-page-images/p078.png b/22580-page-images/p078.png
new file mode 100644
index 0000000..60bcd35
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p078.png
diff --git a/22580-page-images/p079.png b/22580-page-images/p079.png
new file mode 100644
index 0000000..20466f5
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p079.png
diff --git a/22580-page-images/p080.png b/22580-page-images/p080.png
new file mode 100644
index 0000000..408d35e
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p080.png
diff --git a/22580-page-images/p081.png b/22580-page-images/p081.png
new file mode 100644
index 0000000..50ad516
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p081.png
diff --git a/22580-page-images/p082.png b/22580-page-images/p082.png
new file mode 100644
index 0000000..197ed6d
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p082.png
diff --git a/22580-page-images/p083.png b/22580-page-images/p083.png
new file mode 100644
index 0000000..8cf0a6a
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p083.png
diff --git a/22580-page-images/p084.png b/22580-page-images/p084.png
new file mode 100644
index 0000000..b611f29
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p084.png
diff --git a/22580-page-images/p085.png b/22580-page-images/p085.png
new file mode 100644
index 0000000..f185f53
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p085.png
diff --git a/22580-page-images/p086.png b/22580-page-images/p086.png
new file mode 100644
index 0000000..fb448e3
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p086.png
diff --git a/22580-page-images/p087.png b/22580-page-images/p087.png
new file mode 100644
index 0000000..75216be
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p087.png
diff --git a/22580-page-images/p088.png b/22580-page-images/p088.png
new file mode 100644
index 0000000..cd4c260
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p088.png
diff --git a/22580-page-images/p089.png b/22580-page-images/p089.png
new file mode 100644
index 0000000..48730fa
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p089.png
diff --git a/22580-page-images/p090.png b/22580-page-images/p090.png
new file mode 100644
index 0000000..41ed7b3
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p090.png
diff --git a/22580-page-images/p091.png b/22580-page-images/p091.png
new file mode 100644
index 0000000..eaf6a60
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p091.png
diff --git a/22580-page-images/p092.png b/22580-page-images/p092.png
new file mode 100644
index 0000000..64b435b
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p092.png
diff --git a/22580-page-images/p093.png b/22580-page-images/p093.png
new file mode 100644
index 0000000..28cbc7f
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p093.png
diff --git a/22580-page-images/p094.png b/22580-page-images/p094.png
new file mode 100644
index 0000000..1a2d052
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p094.png
diff --git a/22580-page-images/p095.png b/22580-page-images/p095.png
new file mode 100644
index 0000000..bd706fd
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p095.png
diff --git a/22580-page-images/p096.png b/22580-page-images/p096.png
new file mode 100644
index 0000000..e78b7ea
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p096.png
diff --git a/22580-page-images/p097.png b/22580-page-images/p097.png
new file mode 100644
index 0000000..c4c92e0
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p097.png
diff --git a/22580-page-images/p098.png b/22580-page-images/p098.png
new file mode 100644
index 0000000..f7a1905
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p098.png
diff --git a/22580-page-images/p099.png b/22580-page-images/p099.png
new file mode 100644
index 0000000..b58cee9
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p099.png
diff --git a/22580-page-images/p100.png b/22580-page-images/p100.png
new file mode 100644
index 0000000..f21746b
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p100.png
diff --git a/22580-page-images/p101.png b/22580-page-images/p101.png
new file mode 100644
index 0000000..44c2828
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p101.png
diff --git a/22580-page-images/p102.png b/22580-page-images/p102.png
new file mode 100644
index 0000000..d6dad28
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p102.png
diff --git a/22580-page-images/p103.png b/22580-page-images/p103.png
new file mode 100644
index 0000000..df78ac2
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p103.png
diff --git a/22580-page-images/p104.png b/22580-page-images/p104.png
new file mode 100644
index 0000000..a8434dc
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p104.png
diff --git a/22580-page-images/p105.png b/22580-page-images/p105.png
new file mode 100644
index 0000000..ab19bbc
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p105.png
diff --git a/22580-page-images/p106.png b/22580-page-images/p106.png
new file mode 100644
index 0000000..c0f1f8a
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p106.png
diff --git a/22580-page-images/p107.png b/22580-page-images/p107.png
new file mode 100644
index 0000000..829cc10
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p107.png
diff --git a/22580-page-images/p108.png b/22580-page-images/p108.png
new file mode 100644
index 0000000..e07ad86
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p108.png
diff --git a/22580-page-images/p109.png b/22580-page-images/p109.png
new file mode 100644
index 0000000..30c0b02
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p109.png
diff --git a/22580-page-images/p110.png b/22580-page-images/p110.png
new file mode 100644
index 0000000..dd2b4a9
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p110.png
diff --git a/22580-page-images/p111.png b/22580-page-images/p111.png
new file mode 100644
index 0000000..dfff708
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p111.png
diff --git a/22580-page-images/p112.png b/22580-page-images/p112.png
new file mode 100644
index 0000000..78ed8b7
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p112.png
diff --git a/22580-page-images/p113.png b/22580-page-images/p113.png
new file mode 100644
index 0000000..7eda44a
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p113.png
diff --git a/22580-page-images/p114.png b/22580-page-images/p114.png
new file mode 100644
index 0000000..3fec876
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p114.png
diff --git a/22580-page-images/p115.png b/22580-page-images/p115.png
new file mode 100644
index 0000000..9afcae3
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p115.png
diff --git a/22580-page-images/p116.png b/22580-page-images/p116.png
new file mode 100644
index 0000000..fb24767
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p116.png
diff --git a/22580-page-images/p117.png b/22580-page-images/p117.png
new file mode 100644
index 0000000..464f2c8
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p117.png
diff --git a/22580-page-images/p118.png b/22580-page-images/p118.png
new file mode 100644
index 0000000..26a642c
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p118.png
diff --git a/22580-page-images/p119.png b/22580-page-images/p119.png
new file mode 100644
index 0000000..494fb89
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p119.png
diff --git a/22580-page-images/p120.png b/22580-page-images/p120.png
new file mode 100644
index 0000000..88a08bc
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p120.png
diff --git a/22580-page-images/p121.png b/22580-page-images/p121.png
new file mode 100644
index 0000000..2f4a979
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p121.png
diff --git a/22580-page-images/p122.png b/22580-page-images/p122.png
new file mode 100644
index 0000000..ca97bb6
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p122.png
diff --git a/22580-page-images/p123.png b/22580-page-images/p123.png
new file mode 100644
index 0000000..447d9a4
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p123.png
diff --git a/22580-page-images/p124.png b/22580-page-images/p124.png
new file mode 100644
index 0000000..9a7f8e2
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p124.png
diff --git a/22580-page-images/p125.png b/22580-page-images/p125.png
new file mode 100644
index 0000000..f6057eb
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p125.png
diff --git a/22580-page-images/p126.png b/22580-page-images/p126.png
new file mode 100644
index 0000000..fca57dc
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p126.png
diff --git a/22580-page-images/p127.png b/22580-page-images/p127.png
new file mode 100644
index 0000000..0fcc6e0
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p127.png
diff --git a/22580-page-images/p128.png b/22580-page-images/p128.png
new file mode 100644
index 0000000..2834666
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p128.png
diff --git a/22580-page-images/p129.png b/22580-page-images/p129.png
new file mode 100644
index 0000000..100f58b
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p129.png
diff --git a/22580-page-images/p130.png b/22580-page-images/p130.png
new file mode 100644
index 0000000..08feb5a
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p130.png
diff --git a/22580-page-images/p131.png b/22580-page-images/p131.png
new file mode 100644
index 0000000..1ee79fb
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p131.png
diff --git a/22580-page-images/p132.png b/22580-page-images/p132.png
new file mode 100644
index 0000000..f78fd8d
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p132.png
diff --git a/22580-page-images/p133.png b/22580-page-images/p133.png
new file mode 100644
index 0000000..237f568
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p133.png
diff --git a/22580-page-images/p134.png b/22580-page-images/p134.png
new file mode 100644
index 0000000..133862f
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p134.png
diff --git a/22580-page-images/p135.png b/22580-page-images/p135.png
new file mode 100644
index 0000000..e870b1e
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p135.png
diff --git a/22580-page-images/p136.png b/22580-page-images/p136.png
new file mode 100644
index 0000000..71ae0b3
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p136.png
diff --git a/22580-page-images/p137.png b/22580-page-images/p137.png
new file mode 100644
index 0000000..00b4bd7
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p137.png
diff --git a/22580-page-images/p138.png b/22580-page-images/p138.png
new file mode 100644
index 0000000..5b7fd7c
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p138.png
diff --git a/22580-page-images/p139.png b/22580-page-images/p139.png
new file mode 100644
index 0000000..0d0b8a6
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p139.png
diff --git a/22580-page-images/p140.png b/22580-page-images/p140.png
new file mode 100644
index 0000000..9b94ccc
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p140.png
diff --git a/22580-page-images/p141.png b/22580-page-images/p141.png
new file mode 100644
index 0000000..7150f85
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p141.png
diff --git a/22580-page-images/p142.png b/22580-page-images/p142.png
new file mode 100644
index 0000000..82b54ec
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p142.png
diff --git a/22580-page-images/p143.png b/22580-page-images/p143.png
new file mode 100644
index 0000000..19d2427
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p143.png
diff --git a/22580-page-images/p144.png b/22580-page-images/p144.png
new file mode 100644
index 0000000..3edb073
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p144.png
diff --git a/22580-page-images/p145.png b/22580-page-images/p145.png
new file mode 100644
index 0000000..313e7e0
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p145.png
diff --git a/22580-page-images/p146.png b/22580-page-images/p146.png
new file mode 100644
index 0000000..54bfdf4
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p146.png
diff --git a/22580-page-images/p147.png b/22580-page-images/p147.png
new file mode 100644
index 0000000..2f9705d
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p147.png
diff --git a/22580-page-images/p148.png b/22580-page-images/p148.png
new file mode 100644
index 0000000..5458608
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p148.png
diff --git a/22580-page-images/p149.png b/22580-page-images/p149.png
new file mode 100644
index 0000000..20c3c09
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p149.png
diff --git a/22580-page-images/p150.png b/22580-page-images/p150.png
new file mode 100644
index 0000000..a6941a7
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p150.png
diff --git a/22580-page-images/p151.png b/22580-page-images/p151.png
new file mode 100644
index 0000000..0bb686a
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p151.png
diff --git a/22580-page-images/p152.png b/22580-page-images/p152.png
new file mode 100644
index 0000000..4cedb7c
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p152.png
diff --git a/22580-page-images/p153.png b/22580-page-images/p153.png
new file mode 100644
index 0000000..9afadac
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p153.png
diff --git a/22580-page-images/p154.png b/22580-page-images/p154.png
new file mode 100644
index 0000000..88e4f4e
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p154.png
diff --git a/22580-page-images/p155.png b/22580-page-images/p155.png
new file mode 100644
index 0000000..6be1d1b
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p155.png
diff --git a/22580-page-images/p156.png b/22580-page-images/p156.png
new file mode 100644
index 0000000..267fbd2
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p156.png
diff --git a/22580-page-images/p157.png b/22580-page-images/p157.png
new file mode 100644
index 0000000..254b8ab
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p157.png
diff --git a/22580-page-images/p158.png b/22580-page-images/p158.png
new file mode 100644
index 0000000..d168c98
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p158.png
diff --git a/22580-page-images/p159.png b/22580-page-images/p159.png
new file mode 100644
index 0000000..1b27e94
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p159.png
diff --git a/22580-page-images/p160.png b/22580-page-images/p160.png
new file mode 100644
index 0000000..419cfb8
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p160.png
diff --git a/22580-page-images/p161.png b/22580-page-images/p161.png
new file mode 100644
index 0000000..21d5a3c
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p161.png
diff --git a/22580-page-images/p162.png b/22580-page-images/p162.png
new file mode 100644
index 0000000..d775c35
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p162.png
diff --git a/22580-page-images/p163.png b/22580-page-images/p163.png
new file mode 100644
index 0000000..47f78f5
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p163.png
diff --git a/22580-page-images/p164.png b/22580-page-images/p164.png
new file mode 100644
index 0000000..44762dd
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p164.png
diff --git a/22580-page-images/p165.png b/22580-page-images/p165.png
new file mode 100644
index 0000000..8f7d66e
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p165.png
diff --git a/22580-page-images/p166.png b/22580-page-images/p166.png
new file mode 100644
index 0000000..d5287e0
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p166.png
diff --git a/22580-page-images/p167.png b/22580-page-images/p167.png
new file mode 100644
index 0000000..8f77f7f
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p167.png
diff --git a/22580-page-images/p168.png b/22580-page-images/p168.png
new file mode 100644
index 0000000..4184357
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p168.png
diff --git a/22580-page-images/p169.png b/22580-page-images/p169.png
new file mode 100644
index 0000000..7cff757
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p169.png
diff --git a/22580-page-images/p170.png b/22580-page-images/p170.png
new file mode 100644
index 0000000..9e0d64c
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p170.png
diff --git a/22580-page-images/p171.png b/22580-page-images/p171.png
new file mode 100644
index 0000000..7616602
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p171.png
diff --git a/22580-page-images/p172.png b/22580-page-images/p172.png
new file mode 100644
index 0000000..a4d6669
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p172.png
diff --git a/22580-page-images/p173.png b/22580-page-images/p173.png
new file mode 100644
index 0000000..5dcdc5a
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p173.png
diff --git a/22580-page-images/p174.png b/22580-page-images/p174.png
new file mode 100644
index 0000000..981d4fc
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p174.png
diff --git a/22580-page-images/p175.png b/22580-page-images/p175.png
new file mode 100644
index 0000000..f4d3966
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p175.png
diff --git a/22580-page-images/p176.png b/22580-page-images/p176.png
new file mode 100644
index 0000000..f5429d8
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p176.png
diff --git a/22580-page-images/p177.png b/22580-page-images/p177.png
new file mode 100644
index 0000000..f4ba688
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p177.png
diff --git a/22580-page-images/p178.png b/22580-page-images/p178.png
new file mode 100644
index 0000000..03c95ac
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p178.png
diff --git a/22580-page-images/p179.png b/22580-page-images/p179.png
new file mode 100644
index 0000000..fae489b
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p179.png
diff --git a/22580-page-images/p180.png b/22580-page-images/p180.png
new file mode 100644
index 0000000..be27560
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p180.png
diff --git a/22580-page-images/p181.png b/22580-page-images/p181.png
new file mode 100644
index 0000000..247f4b1
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p181.png
diff --git a/22580-page-images/p182.png b/22580-page-images/p182.png
new file mode 100644
index 0000000..4646d9c
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p182.png
diff --git a/22580-page-images/p183.png b/22580-page-images/p183.png
new file mode 100644
index 0000000..7b46bdf
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p183.png
diff --git a/22580-page-images/p184.png b/22580-page-images/p184.png
new file mode 100644
index 0000000..f00a26b
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p184.png
diff --git a/22580-page-images/p185.png b/22580-page-images/p185.png
new file mode 100644
index 0000000..5bfa6fd
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p185.png
diff --git a/22580-page-images/p186.png b/22580-page-images/p186.png
new file mode 100644
index 0000000..7a65d8e
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p186.png
diff --git a/22580-page-images/p187.png b/22580-page-images/p187.png
new file mode 100644
index 0000000..2e25f1d
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p187.png
diff --git a/22580-page-images/p188.png b/22580-page-images/p188.png
new file mode 100644
index 0000000..9ee6d7f
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p188.png
diff --git a/22580-page-images/p189.png b/22580-page-images/p189.png
new file mode 100644
index 0000000..17eb525
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p189.png
diff --git a/22580-page-images/p190.png b/22580-page-images/p190.png
new file mode 100644
index 0000000..4c8d303
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p190.png
diff --git a/22580-page-images/p191.png b/22580-page-images/p191.png
new file mode 100644
index 0000000..7b60f9a
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p191.png
diff --git a/22580-page-images/p192.png b/22580-page-images/p192.png
new file mode 100644
index 0000000..19e38b7
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p192.png
diff --git a/22580-page-images/p193.png b/22580-page-images/p193.png
new file mode 100644
index 0000000..ae4ec61
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p193.png
diff --git a/22580-page-images/p194.png b/22580-page-images/p194.png
new file mode 100644
index 0000000..8b77aac
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p194.png
diff --git a/22580-page-images/p195.png b/22580-page-images/p195.png
new file mode 100644
index 0000000..1817ce2
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p195.png
diff --git a/22580-page-images/p196.png b/22580-page-images/p196.png
new file mode 100644
index 0000000..d787d88
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p196.png
diff --git a/22580-page-images/p197.png b/22580-page-images/p197.png
new file mode 100644
index 0000000..541dc70
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p197.png
diff --git a/22580-page-images/p198.png b/22580-page-images/p198.png
new file mode 100644
index 0000000..98a594e
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p198.png
diff --git a/22580-page-images/p199.png b/22580-page-images/p199.png
new file mode 100644
index 0000000..ca8bbb0
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p199.png
diff --git a/22580-page-images/p200.png b/22580-page-images/p200.png
new file mode 100644
index 0000000..27608af
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p200.png
diff --git a/22580-page-images/p201.png b/22580-page-images/p201.png
new file mode 100644
index 0000000..027fff1
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p201.png
diff --git a/22580-page-images/p202.png b/22580-page-images/p202.png
new file mode 100644
index 0000000..de4e643
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p202.png
diff --git a/22580-page-images/p203.png b/22580-page-images/p203.png
new file mode 100644
index 0000000..f4abc17
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p203.png
diff --git a/22580-page-images/p204.png b/22580-page-images/p204.png
new file mode 100644
index 0000000..eb4db11
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p204.png
diff --git a/22580-page-images/p205.png b/22580-page-images/p205.png
new file mode 100644
index 0000000..d012299
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p205.png
diff --git a/22580-page-images/p206.png b/22580-page-images/p206.png
new file mode 100644
index 0000000..811d58f
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p206.png
diff --git a/22580-page-images/p207.png b/22580-page-images/p207.png
new file mode 100644
index 0000000..ea6dd3f
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p207.png
diff --git a/22580-page-images/p208.png b/22580-page-images/p208.png
new file mode 100644
index 0000000..3aab935
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p208.png
diff --git a/22580-page-images/p209.png b/22580-page-images/p209.png
new file mode 100644
index 0000000..a04414b
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p209.png
diff --git a/22580-page-images/p210.png b/22580-page-images/p210.png
new file mode 100644
index 0000000..80173bf
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p210.png
diff --git a/22580-page-images/p211.png b/22580-page-images/p211.png
new file mode 100644
index 0000000..300f80d
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p211.png
diff --git a/22580-page-images/p212.png b/22580-page-images/p212.png
new file mode 100644
index 0000000..38b6480
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p212.png
diff --git a/22580-page-images/p213.png b/22580-page-images/p213.png
new file mode 100644
index 0000000..3ae3b8d
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p213.png
diff --git a/22580-page-images/p214.png b/22580-page-images/p214.png
new file mode 100644
index 0000000..a00624f
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p214.png
diff --git a/22580-page-images/p215.png b/22580-page-images/p215.png
new file mode 100644
index 0000000..3cb3127
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p215.png
diff --git a/22580-page-images/p216.png b/22580-page-images/p216.png
new file mode 100644
index 0000000..8c3f0fb
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p216.png
diff --git a/22580-page-images/p217.png b/22580-page-images/p217.png
new file mode 100644
index 0000000..6979a70
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p217.png
diff --git a/22580-page-images/p218.png b/22580-page-images/p218.png
new file mode 100644
index 0000000..bb99650
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p218.png
diff --git a/22580-page-images/p219.png b/22580-page-images/p219.png
new file mode 100644
index 0000000..2fce593
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p219.png
diff --git a/22580-page-images/p220.png b/22580-page-images/p220.png
new file mode 100644
index 0000000..7c29127
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p220.png
diff --git a/22580-page-images/p221.png b/22580-page-images/p221.png
new file mode 100644
index 0000000..93115b3
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p221.png
diff --git a/22580-page-images/p222.png b/22580-page-images/p222.png
new file mode 100644
index 0000000..062054d
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p222.png
diff --git a/22580-page-images/p223.png b/22580-page-images/p223.png
new file mode 100644
index 0000000..eec0826
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p223.png
diff --git a/22580-page-images/p224.png b/22580-page-images/p224.png
new file mode 100644
index 0000000..a9fb60b
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p224.png
diff --git a/22580-page-images/p225.png b/22580-page-images/p225.png
new file mode 100644
index 0000000..f4396d2
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p225.png
diff --git a/22580-page-images/p226.png b/22580-page-images/p226.png
new file mode 100644
index 0000000..36c0874
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p226.png
diff --git a/22580-page-images/p227.png b/22580-page-images/p227.png
new file mode 100644
index 0000000..77beca7
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p227.png
diff --git a/22580-page-images/p228.png b/22580-page-images/p228.png
new file mode 100644
index 0000000..5434c0d
--- /dev/null
+++ b/22580-page-images/p228.png
diff --git a/LICENSE.txt b/LICENSE.txt
new file mode 100644
index 0000000..6312041
--- /dev/null
+++ b/LICENSE.txt
@@ -0,0 +1,11 @@
+This eBook, including all associated images, markup, improvements,
+metadata, and any other content or labor, has been confirmed to be
+in the PUBLIC DOMAIN IN THE UNITED STATES.
+
+Procedures for determining public domain status are described in
+the "Copyright How-To" at https://www.gutenberg.org.
+
+No investigation has been made concerning possible copyrights in
+jurisdictions other than the United States. Anyone seeking to utilize
+this eBook outside of the United States should confirm copyright
+status under the laws that apply to them.
diff --git a/README.md b/README.md
new file mode 100644
index 0000000..cbf6f6e
--- /dev/null
+++ b/README.md
@@ -0,0 +1,2 @@
+Project Gutenberg (https://www.gutenberg.org) public repository for
+eBook #22580 (https://www.gutenberg.org/ebooks/22580)