diff options
Diffstat (limited to '78680-h')
| -rw-r--r-- | 78680-h/78680-h.htm | 4523 | ||||
| -rw-r--r-- | 78680-h/images/lordlister.png | bin | 0 -> 36856 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 78680-h/images/lordlister0046-front.jpg | bin | 0 -> 99601 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 78680-h/images/p0046-01.png | bin | 0 -> 16886 bytes |
4 files changed, 4523 insertions, 0 deletions
diff --git a/78680-h/78680-h.htm b/78680-h/78680-h.htm new file mode 100644 index 0000000..b40c759 --- /dev/null +++ b/78680-h/78680-h.htm @@ -0,0 +1,4523 @@ +<!DOCTYPE HTML> +<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source on 2026-05-12T19:26:17Z using SAXON HE 9.9.1.8 . --> +<html lang="nl"> +<head> +<title>Lord Lister No. 46: Vereeniging ter bevordering der goede zeden | Project Gutenberg</title> +<meta charset="utf-8"> +<meta name="author" content="Kurt Matull (1872–1920)"> +<meta name="author" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]"> +<link rel="coverpage" href="images/lordlister0046-front.jpg"> +<link rel="icon" href="images/lordlister0046-front.jpg" type="image/x-cover"> +<meta name="DC.Title" content="Lord Lister No. 46: Vereeniging ter bevordering der goede zeden"> +<meta name="DC.Creator" content="Kurt Matull (1872–1920)"> +<meta name="DC.Creator" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]"> +<meta name="DC.Contributor" content="Alfred Gustav Christian Roloff (1879–1951)"> +<meta name="DC.Language" content="nl-1900"> +<meta name="DC.Format" content="text/html"> +<meta name="DC.Publisher" content="Project Gutenberg"> +<meta name="DC:Subject" content="Detective and mystery stories -- Periodicals"> +<meta name="DC:Subject" content="Dime novels -- Periodicals"> +<style> /* <![CDATA[ */ +html { +line-height: 1.3; +} +body { +margin: 0; +} +main { +display: block; +} +h1 { +font-size: 2em; +margin: 0.67em 0; +} +hr { +height: 0; +overflow: visible; +} +pre { +font-family: monospace; +font-size: 1em; +} +a { +background-color: transparent; +} +abbr[title] { +border-bottom: none; +text-decoration: underline; +} +b, strong { +font-weight: bolder; +} +code, kbd, samp { +font-family: monospace; +font-size: 1em; +} +small { +font-size: 80%; +} +sub, sup { +font-size: 67%; +line-height: 0; +position: relative; +vertical-align: baseline; +} +sub { +bottom: -0.25em; +} +sup { +top: -0.5em; +} +img { +border-style: none; +} +body { +font-family: serif; +font-size: 100%; +text-align: left; +margin-top: 2.4em; +} +div.front, div.body { +margin-bottom: 7.2em; +} +div.back { +margin-bottom: 2.4em; +} +.div0 { +margin-top: 7.2em; +margin-bottom: 7.2em; +} +.div1 { +margin-top: 5.6em; +margin-bottom: 5.6em; +} +.div2 { +margin-top: 4.8em; +margin-bottom: 4.8em; +} +.div3 { +margin-top: 3.6em; +margin-bottom: 3.6em; +} +.div4 { +margin-top: 2.4em; +margin-bottom: 2.4em; +} +.div5, .div6, .div7 { +margin-top: 1.44em; +margin-bottom: 1.44em; +} +.div0:last-child, .div1:last-child, .div2:last-child, .div3:last-child, +.div4:last-child, .div5:last-child, .div6:last-child, .div7:last-child { +margin-bottom: 0; +} +blockquote div.front, blockquote div.body, blockquote div.back { +margin-top: 0; +margin-bottom: 0; +} +.divBody .div1:first-child, .divBody .div2:first-child, .divBody .div3:first-child, .divBody .div4:first-child, +.divBody .div5:first-child, .divBody .div6:first-child, .divBody .div7:first-child { +margin-top: 0; +} +h1, h2, h3, h4, h5, h6, .h1, .h2, .h3, .h4, .h5, .h6 { +clear: both; +font-style: normal; +text-transform: none; +} +h3, .h3 { +font-size: 1.2em; +} +h3.label { +font-size: 1em; +margin-bottom: 0; +} +h4, .h4 { +font-size: 1em; +} +.alignleft { +text-align: left; +} +.alignright { +text-align: right; +} +.alignblock { +text-align: justify; +} +p.tb, hr.tb, .par.tb, li.tb { +margin: 1.6em auto; +text-align: center; +} +p.argument, p.note, p.tocArgument, .par.argument, .par.note, .par.tocArgument { +font-size: 0.9em; +text-indent: 0; +} +p.argument, p.tocArgument, .par.argument, .par.tocArgument { +margin: 1.58em 10%; +} +.opener, .address { +margin-top: 1.6em; +margin-bottom: 1.6em; +} +.addrline { +margin-top: 0; +margin-bottom: 0; +} +.dateline { +margin-top: 1.6em; +margin-bottom: 1.6em; +text-align: right; +} +.salute { +margin-top: 1.6em; +margin-left: 3.58em; +text-indent: -2em; +} +.signed { +margin-top: 1.6em; +margin-left: 3.58em; +text-indent: -2em; +} +.epigraph { +font-size: 0.9em; +width: 60%; +margin-left: auto; +} +.epigraph span.bibl { +display: block; +text-align: right; +} +.trailer { +clear: both; +margin-top: 3.6em; +} +span.abbr, abbr { +white-space: nowrap; +} +span.parNum { +font-weight: bold; +} +span.corr, span.gap { +border-bottom: 1px dotted red; +} +span.num, span.trans { +border-bottom: 1px dotted gray; +} +span.measure { +border-bottom: 1px dotted green; +} +.ex { +letter-spacing: 0.2em; +} +.sc { +font-variant: small-caps; +} +.asc { +font-variant: small-caps; +text-transform: lowercase; +} +.uc { +text-transform: uppercase; +} +.tt { +font-family: monospace; +} +.underline { +text-decoration: underline; +} +.overline, .overtilde { +text-decoration: overline; +} +.rm { +font-style: normal; +} +.red { +color: red; +} +hr { +clear: both; +border: none; +border-bottom: 1px solid black; +width: 45%; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +margin-top: 1em; +text-align: center; +} +hr.dotted { +border-bottom: 2px dotted black; +} +hr.dashed { +border-bottom: 2px dashed black; +} +.aligncenter { +text-align: center; +} +h1, h2, .h1, .h2 { +font-size: 1.44em; +line-height: 1.5; +} +h1.label, h2.label { +font-size: 1.2em; +margin-bottom: 0; +} +h5, h6 { +font-size: 1em; +font-style: italic; +} +p, .par { +text-indent: 0; +} +p.firstlinecaps:first-line, .par.firstlinecaps:first-line { +text-transform: uppercase; +} +.hangq { +text-indent: -0.32em; +} +.hangqq { +text-indent: -0.42em; +} +.hangqqq { +text-indent: -0.84em; +} +p.dropcap:first-letter, .par.dropcap:first-letter { +float: left; +clear: left; +margin: 0 0.05em 0 0; +padding: 0; +line-height: 0.8; +font-size: 420%; +vertical-align: super; +} +blockquote, p.quote, div.blockquote, div.argument, .par.quote { +font-size: 0.9em; +margin: 1.58em 5%; +} +.pageNum a, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover, a.hidden:hover, a.hidden { +text-decoration: none; +} +.advertisement, .advertisements { +background-color: #FFFEE0; +border: black 1px dotted; +color: #000; +margin: 2em 5%; +padding: 1em; +} +span.accent { +display: inline-block; +text-align: center; +} +span.accent, span.accent span.top, span.accent span.base { +line-height: 0.40em; +} +span.accent span.top { +font-weight: bold; +font-size: 5pt; +} +span.accent span.base { +display: block; +} +.footnotes .body, .footnotes .div1 { +padding: 0; +} +.fnarrow { +color: #660000; +font-weight: bold; +text-decoration: none; +} +.fnarrow:hover, .fnreturn:hover { +color: #660000; +} +.fnreturn { +color: #660000; +font-size: 80%; +font-weight: bold; +text-decoration: none; +vertical-align: 0.25em; +} +a { +text-decoration: none; +} +a:hover { +text-decoration: underline; +background-color: #e9f5ff; +} +a.noteRef, a.pseudoNoteRef { +font-size: 67%; +vertical-align: super; +text-decoration: none; +margin-left: 0.1em; +} +.externalUrl { +font-size: small; +font-family: monospace; +color: gray; +} +.displayfootnote { +display: none; +} +div.footnotes { +font-size: 80%; +margin-top: 1em; +padding: 0; +} +hr.fnsep { +margin-left: 0; +margin-right: 0; +text-align: left; +width: 25%; +} +p.footnote, .par.footnote { +margin-bottom: 0.5em; +margin-top: 0.5em; +} +p.footnote .fnlabel, .par.footnote .fnlabel { +float: left; +margin-left: -0.1em; +min-width: 1.0em; +padding-right: 0.4em; +height: 1ex; +} +.apparatusnote { +text-decoration: none; +} +.apparatusnote:target, .fndiv:target { +background-color: #eaf3ff; +} +table.tocList { +width: 100%; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +border-width: 0; +border-collapse: collapse; +} +td.tocText { +padding-top: 2em; +padding-bottom: 1em; +} +td.tocPageNum, td.tocDivNum { +text-align: right; +min-width: 10%; +border-width: 0; +white-space: nowrap; +} +td.tocDivNum { +padding-left: 0; +padding-right: 0.5em; +vertical-align: top; +} +td.tocPageNum { +padding-left: 0.5em; +padding-right: 0; +vertical-align: bottom; +} +td.tocDivTitle { +width: auto; +} +p.tocPart, .par.tocPart { +margin: 1.58em 0; +font-variant: small-caps; +} +p.tocChapter, .par.tocChapter { +margin: 1.58em 0; +} +p.tocSection, .par.tocSection { +margin: 0.7em 5%; +} +table.tocList td { +vertical-align: top; +} +table.tocList td.tocPageNum { +vertical-align: bottom; +} +table.inner { +display: inline-table; +border-collapse: collapse; +width: 100%; +} +td.itemNum { +text-align: right; +min-width: 5%; +padding-right: 0.8em; +} +td.innerContainer { +padding: 0; +margin: 0; +} +.index { +font-size: 80%; +} +.index p { +text-indent: -1em; +margin-left: 1em; +} +.indexToc { +text-align: center; +} +.transcriberNote { +background-color: #DDE; +border: black 1px dotted; +color: #000; +font-family: sans-serif; +font-size: 80%; +margin: 2em 5%; +padding: 1em; +} +.missingTarget { +text-decoration: line-through; +color: red; +} +.correctionTable { +width: 75%; +} +.width20 { +width: 20%; +} +.width40 { +width: 40%; +} +p.smallprint, li.smallprint, .par.smallprint { +color: #666666; +font-size: 80%; +} +span.musictime { +vertical-align: middle; +display: inline-block; +text-align: center; +} +span.musictime, span.musictime span.top, span.musictime span.bottom { +padding: 1px 0.5px; +font-size: xx-small; +font-weight: bold; +line-height: 0.7em; +} +span.musictime span.bottom { +display: block; +} +audio { +height: 20px; +margin-left: 0.5em; +margin-right: 0.5em; +} +ul { +list-style-type: none; +} +.splitListTable { +margin-left: 0; +} +.splitListTable td { +vertical-align: top; +} +.numberedItem { +text-indent: -3em; +margin-left: 3em; +} +.numberedItem .itemNumber { +float: left; +position: relative; +left: -3.5em; +width: 3em; +display: inline-block; +text-align: right; +} +.itemGroupTable { +border-collapse: collapse; +margin-left: 0; +} +.itemGroupTable td { +padding: 0; +margin: 0; +vertical-align: middle; +} +.itemGroupBrace { +padding: 0 0.5em !important; +} +div.figure, div.figureGroup { +text-align: center; +} +table.figureGroupTable { +width: 80%; +border-collapse: collapse; +} +.figure, .figureGroup { +margin-left: auto; +margin-right: auto; +} +.floatLeft { +float: left; +margin: 10px 10px 10px 0; +} +.floatRight { +float: right; +margin: 10px 0 10px 10px; +} +p.figureHead, .par.figureHead { +font-size: 100%; +text-align: center; +} +.figAnnotation { +font-size: 80%; +position: relative; +margin: 0 auto; +} +.figTopLeft, .figBottomLeft { +float: left; +} +.figTopRight, .figBottomRight { +float: right; +} +.figure p, .figure .par, .figureGroup p, .figureGroup .par { +font-size: 80%; +margin-top: 0; +text-align: center; +} +img { +border-width: 0; +} +td.galleryFigure { +text-align: center; +vertical-align: middle; +} +td.galleryCaption { +text-align: center; +vertical-align: top; +} +caption, .tableCaption { +clear: both; +font-style: normal; +text-transform: none; +font-size: 1em; +margin-top: 1em; +margin-bottom: 1em; +} +tr, td, th { +vertical-align: top; +} +tr.bottom, td.bottom, th.bottom { +vertical-align: bottom; +} +td.label, tr.label td, tr.label th { +font-weight: bold; +} +td.unit, tr.unit td, tr.unit th { +font-style: italic; +} +td.leftbrace, td.rightbrace, th.leftbrace, th.rightbrace { +vertical-align: middle; +} +span.sum { +padding-top: 2px; +border-top: solid black 1px; +} +table.inlineTable { +display: inline-table; +} +table.borderOutside { +border-collapse: collapse; +} +table.borderOutside td, table.borderOutside th { +padding-left: 4px; +padding-right: 4px; +} +table.borderOutside .cell-head-top, table.borderOutside .cell-top { +border-top: 2px solid black; +} +table.borderOutside .cell-head-bottom { +border-bottom: 1px solid black; +} +table.borderOutside .cell-bottom { +border-bottom: 2px solid black; +} +table.borderOutside .cell-left, table.borderOutside .cell-head-left { +border-left: 2px solid black; +} +table.borderOutside .cell-right, table.borderOutside .cell-head-right { +border-right: 2px solid black; +} +table.verticalBorderInside { +border-collapse: collapse; +} +table.verticalBorderInside td, table.verticalBorderInside th { +padding-left: 4px; +padding-right: 4px; +border-left: 1px solid black; +} +table.verticalBorderInside .cell-head-top, table.verticalBorderInside .cell-top { +border-top: 2px solid black; +} +table.verticalBorderInside .cell-head-bottom { +border-bottom: 1px solid black; +} +table.verticalBorderInside .cell-bottom { +border-bottom: 2px solid black; +} +table.verticalBorderInside .cell-left, table.verticalBorderInside .cell-head-left { +border-left: 0 solid black; +} +table.borderAll, +table.rtlBorderAll { +border-collapse: collapse; +} +table.borderAll td, table.borderAll th, +table.rtlBorderAll td, table.rtlBorderAll th { +padding-left: 4px; +padding-right: 4px; +border: 1px solid black; +} +table.borderAll .cell-head-top, table.borderAll .cell-top, +table.rtlBorderAll .cell-head-top, table.rtlBorderAll .cell-top { +border-top: 2px solid black; +} +table.borderAll .cell-head-bottom, +table.rtlBorderAll .cell-head-bottom { +border-bottom: 1px solid black; +} +table.borderAll .cell-bottom, +table.rtlBorderAll .cell-bottom { +border-bottom: 2px solid black; +} +table.borderAll .cell-left, +table.borderAll .cell-head-left { +border-left: 2px solid black; +} +table.borderAll .cell-right, +table.borderAll .cell-head-right { +border-right: 2px solid black; +} +table.rtlBorderAll .cell-left, +table.rtlBorderAll .cell-head-left { +border-right: 2px solid black; +} +table.rtlBorderAll .cell-right, +table.rtlBorderAll .cell-head-right { +border-left: 2px solid black; +} +tr.borderTop td, tr.borderTop th, th.borderTop, td.borderTop { +border-top: 1px solid black !important; +} +tr.borderRight td, tr.borderRight th, th.borderRight, td.borderRight { +border-right: 1px solid black !important; +} +tr.borderLeft td, tr.borderLeft th, th.borderLeft, td.borderLeft { +border-left: 1px solid black !important; +} +tr.borderBottom td, tr.borderBottom th, th.borderBottom, td.borderBottom { +border-bottom: 1px solid black !important; +} +tr.borderHorizontal td, tr.borderHorizontal th, th.borderHorizontal, td.borderHorizontal { +border-top: 1px solid black !important; +border-bottom: 1px solid black !important; +} +tr.borderVertical td, tr.borderVertical th, th.borderVertical, td.borderVertical { +border-right: 1px solid black !important; +border-left: 1px solid black !important; +} +tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.borderAll { +border: 1px solid black !important; +} +tr.noBorderTop td, tr.noBorderTop th, th.noBorderTop, td.noBorderTop { +border-top: none !important; +} +tr.noBorderRight td, tr.noBorderRight th, th.noBorderRight, td.noBorderRight { +border-right: none !important; +} +tr.noBorderLeft td, tr.noBorderLeft th, th.noBorderLeft, td.noBorderLeft { +border-left: none !important; +} +tr.noBorderBottom td, tr.noBorderBottom th, th.noBorderBottom, td.noBorderBottom { +border-bottom: none !important; +} +tr.noBorderHorizontal td, tr.noBorderHorizontal th, th.noBorderHorizontal, td.noBorderHorizontal { +border-top: none !important; +border-bottom: none !important; +} +tr.noBorderVertical td, tr.noBorderVertical th, th.noBorderVertical, td.noBorderVertical { +border-right: none !important; +border-left: none !important; +} +tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.noBorderAll { +border: none !important; +} +.cellDoubleUp { +border-width: 0 !important; +width: 1em; +} +.cellDummy { +border-width: 0 !important; +} +td.alignDecimalIntegerPart { +text-align: right; +border-right: none !important; +padding-right: 0 !important; +margin-right: 0 !important; +} +td.alignDecimalFractionPart { +text-align: left; +border-left: none !important; +padding-left: 0 !important; +margin-left: 0 !important; +} +td.alignDecimalNotNumber { +text-align: center; +} +table.alignedText, table.alignedVerse { +border-collapse: collapse; +width: 100%; +} +table.alignedText td.first, table.alignedText td.second { +vertical-align: top; +width: 50%; +} +table.alignedVerse { +vertical-align: top; +} +table.alignedText td.first, table.alignedVerse td.first { +border-width: 0 0.2px 0 0; +border-color: gray; +border-style: solid; +padding-right: 10px; +} +table.alignedText td.second, table.alignedVerse td.second { +padding-left: 10px; +} +table.alignedVerse td.first, table.alignedVerse td.second { +width: 45%; +} +table.alignedVerse td.lineNumbers { +width: 10%; +} +td.alignedDiv1 { +padding-top: 5.6em; +} +td.alignedDiv2 { +padding-top: 4.8em; +} +td.alignedDiv3 { +padding-top: 3.6em; +} +td.alignedDiv4 { +padding-top: 2.4em; +} +td.alignedDiv5, td.alignedDiv6, td.alignedDiv7 { +padding-top: 1.44em; +} +table.alignedText p:not(.first) { +margin-top: 0; +} +.alignedVerseHead { +margin: 1em 0 1em 0; +display: inline-block; +} +.alignedVerseSpacer { +height: 1.4em; +} +body { +padding: 1.58em 16%; +} +.pageNum { +font-variant: normal; +text-transform: none; +display: inline; +font-size: 12.8px; +font-style: normal; +margin: 0; +padding: 0; +position: absolute; +right: 1%; +text-align: right; +letter-spacing: normal; +} +.marginnote { +font-variant: normal; +text-transform: none; +font-size: 12.8px; +height: 0; +left: 1%; +position: absolute; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: left; +} +.right-marginnote { +font-variant: normal; +text-transform: none; +font-size: 12.8px; +height: 0; +right: 3%; +position: absolute; +text-indent: 0; +text-align: right; +width: 11% +} +.cut-in-left-note { +font-variant: normal; +text-transform: none; +font-size: 12.8px; +left: 1%; +float: left; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: left; +padding: 0.8em 0.8em 0.8em 0; +} +.cut-in-right-note { +font-variant: normal; +text-transform: none; +font-size: 12.8px; +left: 1%; +float: right; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: right; +padding: 0.8em 0 0.8em 0.8em; +} +span.tocPageNum, span.flushright { +position: absolute; +right: 16%; +top: auto; +text-indent: 0; +} +.pglink::after { +content: "\0000A0\01F4D8"; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.catlink::after { +content: "\0000A0\01F4C7"; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.exlink::after, .wplink::after, .biblink::after, .qurlink::after, .seclink::after { +content: "\0000A0\002197\00FE0F"; +color: blue; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.pglink:hover { +background-color: #DCFFDC; +} +.catlink:hover { +background-color: #FFFFDC; +} +.exlink:hover, .wplink:hover, .biblink:hover, .qurlink:hover, .seclin:hover { +background-color: #FFDCDC; +} +body { +background: #FFFFFF; +font-family: serif; +} +body, a.hidden { +color: black; +} +h1, h2, .h1, .h2 { +text-align: center; +font-variant: small-caps; +font-weight: normal; +} +p.byline { +text-align: center; +font-style: italic; +margin-bottom: 2em; +} +.div2 p.byline, .div3 p.byline, .div4 p.byline, .div5 p.byline, .div6 p.byline, .div7 p.byline { +text-align: left; +} +.figureHead, .noteRef, .pseudoNoteRef, .marginnote, .right-marginnote, p.legend, .verseNum { +color: #660000; +} +.rightnote, .pageNum, .lineNum, .pageNum a { +color: #666666; +} +a.hidden:hover, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover { +color: red; +} +h1, h2, h3, h4, h5, h6 { +font-weight: normal; +} +table { +margin-left: auto; +margin-right: auto; +} +td.tocText { +text-align: center; +font-variant: small-caps; +font-size: 1.2em; +line-height: 1.5; +} +caption, .tableCaption { +text-align: center; +} +.Arab { font-family: Scheherazade, serif; } +.Aran { font-family: 'Awami Nastaliq', serif; } +.Grek { font-family: 'Charis SIL', serif; } +.Hebr { font-family: 'SBL Hebrew', Shlomo, 'Ezra SIL', serif; } +.Syrc { font-family: 'Serto Jerusalem', serif; } +/* CSS rules generated from rendition elements in TEI file */ +.imprint { +color: #666666; text-align: center; +} +div.advertisement img { +} +.center { +text-align: center; +} +.large { +font-size: large; +} +.xl { +font-size: x-large; +} +.xxl { +font-size: xx-large; +} +.xxxl { +font-size: 300%; +} +/* CSS rules generated from @rend attributes in TEI file */ +.xd33e1827 { +text-align:center; vertical-align:middle; font-size:x-large; width:33%; +} +.xd33e1828 { +text-align:center; vertical-align:middle; +} +.cover-imagewidth { +width:558px; +} +.xd33e121 { +font-size:x-large; +} +.xd33e123 { +font-size:small; +} +.xd33e127 { +font-size:xx-large; +} +.xd33e1824 { +text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000; font-weight:bold; +} +.tbl\.wanted\.header { +width:100%; +} +.xd33e1831 { +font-size:xx-large; +} +.lordlisterwidth { +width:307px; +} +.xd33e1846 { +text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000; +} +.xd33e1848 { +font-size:large; +} +.xd33e1851 { +font-size:large; +} +.xd33e1854 { +text-align:center; +} +.xd33e1856 { +text-align:center; font-size:x-large; +} +.xd33e1860 { +text-align:center; font-size:large; +} +.warrant\.en { +font-size:small; border:2pt solid black; padding-left:1em; padding-right:1em; margin:1em; +} +.xd33e1871 { +font-size:x-large; text-align:center; +} +.xd33e1875 { +font-weight:bold; text-align:center; +} +.warrant\.nl { +display:none; font-size:small; +} +.xd33e1983 { +text-align:center; font-weight:bold; font-size:large; +} +.xd33e2095 { +font-size:xx-large; +} +.xd33e2097 { +font-size:medium; +} +/* ]]> */ </style> +</head> + +<body> +<div style='text-align:center'>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 78680 ***</div> + +<div class="front"> +<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first"></p> +<div class="figure cover-imagewidth"><img src="images/lordlister0046-front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="558" height="720"></div><p> +<span class="pageNum" id="pb1">[<a href="#pb1">1</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div class="div1 last-child imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first xd33e121">☞ Elke aflevering bevat een volledig verhaal. ☜ +</p> +<p class="xd33e123">UITGAVE VAN DEN „ROMAN-BOEKHANDEL VOORHEEN A. EICHLER”, SINGEL 236,—AMSTERDAM. +</p> +</div> +</div> +</div> +<div class="body"> +<div id="ch1" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch1.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<div class="figure"><img src="images/p0046-01.png" alt="VEREENIGING TER BEVORDERING DER GOEDE ZEDEN" width="720" height="225"></div> +<h2 class="super xd33e127">VEREENIGING TER BEVORDERING DER GOEDE ZEDEN</h2> +<h2 class="label">EERSTE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">Baxter wordt President.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">De inspecteur van politie Baxter van Scotland Yard, de almachtige chef van de Londensche +recherche, was zeer ontstemd op zijn bureau gekomen en ergerde zich, omdat zijn secretaris +Marholm, of zooals de Londensche misdadigers hem noemden, de Vloo, niet aanwezig was. +</p> +<p>Zelfs het genot van zijn pijpje kon hem niet in de goede stemming terugbrengen. +</p> +<p>Onmiddellijk drukte Baxter op het knopje van de electrische bel op zijn schrijftafel, +waarop uit het aangrenzende vertrek een der dienstdoende agenten binnentrad. +</p> +<p>„Waar is secretaris Marholm?” snauwde Baxter hem toe. +</p> +<p>Het antwoord luidde: +</p> +<p>„Secretaris Marholm heeft een brief gezonden, die op de schrijftafel van den inspecteur +ligt”. +</p> +<p>Terwijl de politieagent nog wachtte, opende Baxter den brief en las: +</p> +<blockquote> +<p class="first salute">„Waarde inspecteur! +</p> +<p>De vorige week zijt gij drie dagen ziek geweest en ik moest toen uw dienst alleen +waarnemen. Daar het vandaag ook zulk prachtig weer is, neem ik de vrijheid, eveneens +ziek te zijn en verzoek u mijn werk er bij te willen doen. Met beste groeten. +</p> +<p class="signed"><span class="ex">Marholm.</span>”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>Een oogenblik staarde Baxter onafgewend naar den brief. +</p> +<p>Daarop barstte hij los: +</p> +<p>„Een dergelijke onbeschaamdheid heb ik nog nooit beleefd. Deze brutaliteit overtreft +alles! Daarenboven ligt er hier een hoop werk voor hem. Dat zou hij wel willen, dat +ik ging zitten om zijn werk te doen! +</p> +<p><span>„</span>De duivel hale dien kerel, ik zou graag een anderen secretaris willen hebben, maar +helaas — —” +</p> +<p>Hij zuchtte woedend. +</p> +<p>„Ik kan onder die domme beambten geen enkelen vinden, die in staat is een acte te +schrijven, die leesbaar is en zonder taalfouten.” +</p> +<p>„Met woest rollende oogen wendde hij zich tot den bij de deur staanden politieagent: +</p> +<p>„Zend onmiddellijk mijn secretaris naar het bureau!” +</p> +<p>„Tot uw dienst, inspecteur!” klonk het terug. +<span class="pageNum" id="pb2">[<a href="#pb2">2</a>]</span></p> +<p>Baxter ging nu aan zijn schrijftafel zitten en begon de ingekomen stukken te lezen. +</p> +<p>De tweede brief, dien hij opende, droeg het gedrukte opschrift: +</p> +<blockquote> +<p class="first center"><span>„</span><i>Vereeniging ter bevordering der goede zeden.</i> +</p> +<p class="salute">Geachte heer! +</p> +<p>Ondergeteekende, president Sir Edwin Harper, heeft de eer u te verzoeken, tweede voorzitter +te worden van de Vereeniging ter bevordering der goede zeden in Engeland. +</p> +<p>Zooals u waarschijnlijk bekend is, staat onze Vereeniging onder bescherming van Z. K. H. +den hertog van Norfolk. +</p> +<p>Onder zijn voorzitterschap heeft aanstaanden Donderdag een feestmaal plaats ter viering +van het tienjarig bestaan, in hotel Cecilia. +</p> +<p>De president is zoo vrij, u tot dezen feestmaaltijd uit te noodigen en verzoekt u +op de bijeenkomst den hertog van Norfolk te willen mededeelen, dat gij het tweede +voorzitterschap aanvaardt. +</p> +<p>Een eeretoelage van 500 pond sterling per jaar is aan deze betrekking verbonden, ten +einde de onkosten te dekken, welke de werkzaamheden medebrengen. +</p> +<p>Op voorstel van verschillende onzer leden is de keus op u gevallen voor het vervullen +van deze betrekking en het zou ons verheugen, een toestemmende beslissing te mogen +vernemen. +</p> +<p class="signed"><i>De president</i> +<br><span class="ex">Edwin Harper</span>.”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>De misnoegde uitdrukking was van het gelaat van den inspecteur verdwenen. +</p> +<p>Zijn ijdelheid was door dit aanbod in de hoogste mate gestreeld en zacht mompelde +hij: +</p> +<p>„Natuurlijk neem ik dat aan! Ik zou wel dwaas zijn, als ik het afsloeg! Men moet altijd +trachten, relaties te krijgen met menschen, die hooger staan dan wijzelf en de hertog +van Norfolk is, voor zoover ik weet, een intiem vriend van den koning. Ik zal den +president onmiddellijk antwoorden. — — +</p> +<p><span>„</span>Marholm!” +</p> +<p>Hij keek paar de ledige plaats van zijn secretaris en had geheel vergeten, dat deze +niet aanwezig was! Hij keek weer ontstemd en vloekte: +</p> +<p>„Het is eenvoudig ongelooflijk. Altijd als men dien man noodig heeft, is hij er niet. +</p> +<p><span>„</span>De duivel moge hem halen! +</p> +<p><span>„</span>Er zal mij niets anders overblijven dan den president zelf te schrijven.” +</p> +<p>Hij nam een vel papier, doopte zijn pen in en dacht na. +</p> +<p>Na eenige minuten begon hij: +</p> +<blockquote> +<p class="first salute"><span>„</span>Hooggeachte heer president!”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>Verder kwam hij niet. +</p> +<p>„Als ik nu maar wist, of de president dit kan lezen. Het is echter mijn schuld niet, +maar die van mijn leeraren, die het mij niet beter hebben geleerd. +</p> +<p><span>„</span>Ik betwijfel werkelijk, of iemand het zal kunnen lezen,” mompelde hij <span class="corr" id="xd33e216" title="Bron: nadenken">nadenkend</span>. „Ik zal het nog eens probeeren!” +</p> +<p>Hij nam een ander velletje en begon opnieuw, zorgvuldig de pen hanteerend: +</p> +<blockquote> +<p class="first salute"><span>„</span>Hooggeachte heer president!”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>Daarop vergeleek hij de beide stukken met elkaar en bekeek ze op eenigen afstand. +</p> +<p>Geen der twee vond hij goed genoeg en beide zoo onleesbaar, dat alleen hij, die het +had geschreven, het lezen kon. +</p> +<p>Het waren merkwaardig onduidelijke letters, die hem toegrijnsden. +</p> +<p>Opnieuw begon hij op Marholm te vloeken, daarop nam hij, om zijn woede te luchten, +de beide velletjes papier, kneep ze in elkaar en slingerde ze in de papiermand. +</p> +<p>Op dit oogenblik werd de deur geopend en de vurig verlangde Marholm trad met een glimlach +op het gelaat de kamer binnen. +</p> +<p>„Goeden morgen, inspecteur”, riep hij, „wat is er aan de hand?” +</p> +<p>„Voor den duivel, Sir!” schreeuwde Baxter, „wat bezielt je eigenlijk? Ik ben verbaasd +over zooveel brutaliteit, hoe durf je het wagen?” +</p> +<p>„Ik ben ziek,” antwoordde de Vloo, steeds vroolijk glimlachend. +</p> +<p>„Ziek? Zijt gij ziek? Gij straalt van gezondheid en lacht zoo vroolijk, alsof gij +van het een of andere prettige feestje kwaamt. Welke ziekte hebt gij? Wilt gij mij +dat eens opgeven?” +</p> +<p>„Jawel,” antwoordde Marholm lachend, „ik heb rheumatiek!” +</p> +<p>„Rheumatiek?” vroeg Baxter. „Al hadt gij dat, dan zou dat nog geen reden zijn om uit +het bureau weg te blijven.” +</p> +<p>„Natuurlijk,” antwoordde de secretaris, „ik ben niet in staat om dienst te doen.” +</p> +<p>„Hoor eens,” schreeuwde de inspecteur, „als alle <span class="pageNum" id="pb3">[<a href="#pb3">3</a>]</span>menschen, die rheumatiek hebben, zoo flink op hun beenen staan als gij, dan zou ik +die kwaal wel willen hebben.” +</p> +<p>„Wie zegt u, dat mijn knieën niet knikken?” vroeg de Vloo. +</p> +<p>„Waar hebt u pijn?” +</p> +<p>„In den arm!” +</p> +<p>„In welken? Toch niet in den rechter?” +</p> +<p>„Ik had nooit gedacht, dat gij zoo goed zoudt kunnen raden,” lachte Marholm. +</p> +<p>Baxter sloeg met zijn vuist op de schrijftafel. +</p> +<p>„Gij wilt mij zenuwachtig maken, man, gij liegt natuurlijk!” +</p> +<p>„Volstrekt niet,” klonk het op drogen toon. „Ik kan geen pen vasthouden. Ik kan mijn +eigen naam niet eens zetten!” +</p> +<p>„Een mooie toestand!” kermde Baxter, „maar—” zijn gelaat helderde plotseling op— — +</p> +<p>Hij ging naar Marholm toe en hield hem, zooals hij dat gewend was, bij een van zijn +jasknoopen vast. +</p> +<p>„Luister eens, Marholm,” sprak hij, terwijl hij den knoop begon rond te draaien. +</p> +<p>„Ja, ik luister,” antwoordde de Vloo, „maar ik verzoek u vriendelijk, mijn knoop te +laten zitten!” +</p> +<p>„Gij zijt een slecht mensch,” sprak Baxter, „ik heb u op bedrog betrapt!” +</p> +<p>„Nonsens!” riep de secretaris uit. „Ik zal er niet invliegen. Gij wilt zeker probeeren, +mij beet te nemen.” +</p> +<p>„En toch is het waar?” +</p> +<p>De <span id="xd33e261">Vloo</span> keek ongeloovig en haalde de schouders op. +</p> +<p>„Wilt gij mij eens verklaren,” vervolgde de inspecteur, „als gij rheumatiek in den +rechterarm hebt en geen pen kunt hanteeren, wie dan hedenmorgen dien brief voor u +heeft geschreven?” +</p> +<p>„Wel, ikzelf natuurlijk,” antwoordde de secretaris. +</p> +<p>„<span class="ex" lang="en">Allright</span>,” knikte Baxter, „en gij wilt mij wijsmaken, dat gij rheumatiek in den rechterarm +hebt? Neen, mijn waarde heer! Wie zulke brieven kan schrijven, lijdt daar niet aan. +Neem nu aan de schrijftafel plaats en schrijf, wat ik u zal dicteeren.” +</p> +<p>„Onmogelijk,” antwoordde de secretaris hoofdschuddend. „Toen ik den brief schreef, +had ik nog geen rheumatiek, maar een zeker geprikkel in de vingertoppen voorspelde +mij, dat ik het zou krijgen en dat is uitgekomen ook!” +</p> +<p>„Gij zijt onverbeterlijk!” +</p> +<p>Deze woorden warden met groote zelfbeheersching uitgesproken want de chef van Scotland +Yard spande zich in om niet woedend te worden, omdat hij brandde van verlangen om +den brief aan den president te dicteeren. +</p> +<p>„Maar,” vervolgde hij. „Misschien staat uw ziekte u toe, een klein briefje voor mij +te beantwoorden. Lees eens, welk schrijven ik ontving.” +</p> +<p>Hij overhandigde Marholm den brief en terwijl deze las, stak hij een sigaar op. Zoodoende +kon hij het vroolijke lachje niet zien, dat bij het lezen van den brief om den mond +van de <span id="xd33e278">Vloo</span> speelde. +</p> +<p>Marholm legde den brief neer en trok zijn overjas uit. +</p> +<p>Toen Baxter dat zag, kwam een zucht van verlichting over zijn lippen. +</p> +<p>„Als gij werkelijk rheumatiek hebt, mijn beste Marholm,” sprak hij op vaderlijk bezorgden +toon, „dan verzoek ik je om, nadat je dezen brief hebt geschreven, weer naar huis +te gaan. Gij kunt dan morgen wel inhalen, wat er vandaag te doen was. +</p> +<p><span>„</span>Ik weet uit eigen ervaring, hoe men onder die ziekte kan lijden. +</p> +<p><span>„</span>Dus, zooals afgesproken, gij zult den brief voor mij schrijven, nietwaar?” +</p> +<p>„Als gij het wilt aannemen, ben ik er gaarne toe bereid.” +</p> +<p>Marholm sprak op een eigenaardigen, ironischen toon, maar Baxter merkte het niet. +Hij zette zijn borst vooruit en begon te dicteeren: +</p> +<blockquote> +<p class="first salute">„Hooggeachte heer president! +</p> +<p>Uw aanbod om het tweede voorzitterschap der Vereeniging ter bevordering der goede +zeden aan te nemen, is mij een buitengewone eer. +</p> +<p>Ik ben gaarne bereid erop in te gaan. Niet alleen ter wille van het aangename gezelschap +en de relatie met mannen uit de hoogste kringen, welke deze positie meebrengt, maar +vóór alles, omdat ik zelf sinds jaren een ijverig voorstander ben van deugd en zedelijkheid.”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>— —<span>„</span>Au!”— —riep Marholm op luiden toon, zoodat zijn chef verbaasd opkeek. +</p> +<p>„Wat is er?” vroeg Baxter verschrikt. +</p> +<p>„Mijn rheumatiek werd veel erger, inspecteur en ik heb op deugd en zedelijkheid een +groote inktvlek laten vallen. Nu moet ik den brief nog eens schrijven!” +</p> +<p>„Wees toch voorzichtig,” sprak de inspecteur. „<span id="xd33e308">Gooi</span> geen vlekken op deugd en zedelijkheid. Hebt gij nog zoo’n pijn, wacht dan liever +even— —Maar—waarom lacht gij eigenlijk?” +</p> +<p>„Dat doe ik om mijn pijn te verbijten,” antwoordde Marholm. +<span class="pageNum" id="pb4">[<a href="#pb4">4</a>]</span></p> +<p>„Wacht dus een oogenblik, inspecteur, totdat ik den brief overgeschreven heb.” +</p> +<p>Na eenige minuten, terwijl Baxter nieuwsgierig toekeek, of de brief niet weer door +inktvlekken bezoedeld werd, had de secretaris den laatsten zin geschreven, waarna +hij op het verdere wachtte. +</p> +<p>Zijn chef kuchte en begon verder te dicteeren: +</p> +<p>„Met alle kracht doe ik mijn best om de onzedelijkheid in Londen uit te roeien!”— +— — +</p> +<p>„Ha, ha, ha, ha, ha,” klonk het van Marholms lippen, zoodat Baxter verbaasd uitriep: +</p> +<p>„Mijn hemel, wat hebt gij toch!” +</p> +<p>„Ha, ha, ha, ha”, lachte Marholm, „o, inspecteur, die vervloekte rheumatiek.…..” +</p> +<p>„Maak mij toch niet zoo verschrikt! Roep dan liever: Au!” +</p> +<p>„Dat gaat niet!” antwoordde de Vloo. „Als ik „au!” roep, dan maak ik weer kladden!” +</p> +<p>„Nu—verder!” sprak Baxter, hoofdschuddend. +</p> +<blockquote> +<p class="first">„Ik zal Donderdag gedurende het diner in hotel Cecilia de eer hebben, persoonlijk +met u kennis te maken en verblijf hoogachtend +</p> +<p class="signed"><span class="ex">Baxter</span>, +</p> +<p>Inspecteur van politie, chef van het hoofdbureau Scotland Yard.”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>Met een tevreden glimlach nam Baxter nu den brief van de schrijftafel, las hem nog +eens door, sloot hem in een couvert en sprak: +</p> +<p>„Schrijf nu het adres.” +</p> +<p>„Ja, mijnheer de voorzitter,” knikte de Vloo. +</p> +<p>„Wat?” vroeg Baxter. „Hoe noemt gij mij?” +</p> +<p>„Wel, gij zijt nu immers: Voorzitter der Vereeniging voor deugd en zedelijkheid?” +</p> +<p>„Zeer zeker,” antwoordde Baxter, „maar nog buiten dienst!” +</p> +<p>„Juist!” lachte de Vloo, „dat had ik bijna vergeten! Met den dienst hebben deugd en +zedelijkheid niets te maken!” +</p> +<p>„Gij kunt wel heengaan!” +</p> +<p>Met deze woorden draaide Baxter hem den rug toe en met een vlugheid, die volstrekt +geen rheumatiek deed vermoeden, nam Marholm zijn jas van den kapstok en ging heen. +</p> +<p>Eenigen tijd later verliet ook de tweede voorzitter der Vereeniging ter bevordering +der goede zeden het hoofdbureau van politie, om den brief persoonlijk op de post te +bezorgen. +</p> +</div> +</div> +<div id="ch2" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch2.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">TWEEDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">Een feestavond.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">In hotel Cecilia was in een der zalen de tafel gedekt voor de leden van de Vereeniging +ter bevordering der goede zeden in Engeland en de gasten zaten in feestgewaad met +witte, driekantige mutsen op het hoofd, witte schorten, waarop in gouden letters „deugd” +was geborduurd en witzijden, breede linten over de borst, waarop in roode zijde het +woord „zedelijkheid” was aangebracht, rondom de tafel, aan wier hoofd het eerelid +de hertog van Norfolk, presideerde. +</p> +<p>Aan zijn rechterzijde zat de voorzitter, Sir Edward Harper en daarnaast de inspecteur +van politie Baxter van Scotland Yard. +</p> +<p>Om de vergadering te openen nam de voorzitter het woord en hield, onder diep stilzwijgen +der aanwezigen, de volgende rede: +</p> +<p>„Hooggeachte leden van onze Vereeniging! +</p> +<p>„Ik heet u allen welkom en ben verheugd, dat gij in zoo grooten getale zijt verschenen +om door trouwen arbeid ons werk voort te zetten.” +</p> +<p>Een algemeen handgeklap volgde op deze woorden. +<span class="pageNum" id="pb5">[<a href="#pb5">5</a>]</span></p> +<p>Daarop vervolgde hij: +</p> +<p>„Gij ziet hier aan mijn zijde den hooggeachten inspecteur van politie Baxter van Scotland +Yard, op wien onze keus is gevallen voor de functie van tweeden voorzitter onzer Vereeniging.” +</p> +<p>Wederom weerklonk luid en langdurig applaus, waarop Baxter gevleid boog. +</p> +<p>De president veegde met zijn servet het zweet van zijn vet gezicht en keek met een +vriendelijk lachje, zoodat zijn wangen nog dikker schenen, naar Baxter, terwijl hij +sprak: +</p> +<p>„Ja, hooggeachte heeren leden! Onze keus is een uitstekende geweest, want Sir Baxter +heeft, hoewel hij niet behoorde tot onze <span id="xd33e364">Vereeniging</span> ter bevordering der goede zeden in Engeland, reeds oneindig veel goeds gedaan. +</p> +<p><span>„</span>Gij weet, dat hij onze theaterstukken heeft te beoordeelen, dat de censuur bij hem +berust, dat hij moet beslissen, of een dergelijk stuk zedig en niet van verderfelijken +invloed is. +</p> +<p><span>„</span>Wij danken onzen hooggeachten inspecteur Baxter de betere handhaving der censuur in +Engeland en wij hebben het steeds vol vreugde aangezien, wanneer wederom een van de +vele stukken, die voedsel geven aan de wellust en de echtbreuk in de hand werken, +of wel een loflied zingen voor de ondeugd, verboden werd.” +</p> +<p>„Bravo! Bravo!” klonk het van alle kanten en Baxter maakte weer een diepe buiging. +</p> +<p>„Het is te hopen,” vervolgde de president, „dat wij onder de leiding van inspecteur +Baxter nog strenger en energieker onzen veldtocht tegen de onzedelijkheid zullen kunnen +houden. +</p> +<p><span>„</span>In de eerste plaats moet op krachtige wijze gestreden worden tegen de vergiftiging +van onze jeugd, van politiewege moet toezicht worden gehouden op de lectuur voor onze +jongens en meisjes. +</p> +<p><span>„</span>Hoeveel kwaad wordt hierdoor berokkend? +</p> +<p><span>„</span>Een geheel leger misdadigers wordt telken jare op deze wijze aangekweekt. +</p> +<p><span>„</span>Inspecteur Baxter zal dit wel met ons eens zijn en zijn ervaringen in Scotland Yard +zullen het bewijs leveren— — — +</p> +<p><span>„</span>Niet waar, inspecteur?” +</p> +<p>Baxter had slechts met een half oor naar de laatste woorden geluisterd en antwoordde +met een vriendelijk lachje: +</p> +<p>„Gij hebt gelijk, mijnheer de voorzitter. Bij mij in Scotland Yard worden dergelijke +boeken ook gelezen”. +</p> +<p>Doodelijke stilte volgde. +</p> +<p>Het gelaat van den president geleek op dat van zijn Chineesch afgodsbeeld, toen hij +vroeg: +</p> +<p>„Hoe, mijnheer de inspecteur! versta ik u goed? Men leest ze bij u in Scotland Yard?” +</p> +<p>Eerst nu bemerkte Baxter, dat hij zich op glad ijs had begeven. +</p> +<p>„Ja!” knikte hij en vervolgde: „Helaas! Men leest ze!” +</p> +<p>„O, wat een schande!” zuchtte de president en de geheele vergadering zuchtte. +</p> +<p>Daarop vroeg Sir Harper: +</p> +<p>„En de misdadigers, die gij gevangen neemt …?” +</p> +<p>De Vloo zou gezegd hebben: +</p> +<p>„Eerst moeten wij ze te pakken kunnen krijgen.” +</p> +<p>Maar Baxter antwoordde: +</p> +<p>„De misdadigers worden allemaal achter slot en grendel gebracht!” +</p> +<p>„Neen, neen,” sprak de president, „ik bedoel of die misdadigers ook dergelijke boeken +lezen?” +</p> +<p>„Welneen, dat is onmogelijk,” antwoordde Baxter, „ik kan u bezweren, mijne heeren, +dat zij dergelijke boeken niet te lezen krijgen. Zulke lectuur is in de gevangenisbibliotheek +niet voorhanden.” +</p> +<p>„Gij begrijpt mij verkeerd,” riep de president uit. „Ik wensch te weten, of de gevangenen +niet vóór hun arrestatie die boeken hebben gelezen en daardoor op het slechte pad +zijn gekomen. In de laatste verhandelingen van de politiebladen gaven de misdadigers +het lezen van dergelijke boeken steeds op als verontschuldiging voor hun daden.” +</p> +<p>„Dan liegen die kerels,” sprak Baxter, „want nog pas eenige dagen geleden vertelde +mijn secretaris mij, dat hij tot zijn groote ergernis die boeken altijd moest koopen. +Geen enkele van de schurken, die opgebracht werden, had er een bij zich. +</p> +<p><span>„</span>Ik moet bovendien den geachten voorzitter op dit punt tegenspreken! +</p> +<p><span>„</span>Mijn beambten zijn ontegenzeggelijk nette menschen en lezen toch, zooals ik nogmaals +moet constateeren, bij voorkeur spannende verhalen. In alle bureaux van Scotland Yard +vind ik ze.” +</p> +<p>„Dat is merkwaardig. Daarvan wisten wij niets,” merkte <span id="xd33e418">Sir</span> Harper verbaasd op. „Die misstand moet onmiddellijk worden opgeheven, inspecteur! +Uw beambten moet leerzame en hoogstaande lectuur worden verstrekt. Wij zullen u morgen +uit onze bibliotheek een groot aantal van zulke boeken doen toekomen! +<span class="pageNum" id="pb6">[<a href="#pb6">6</a>]</span></p> +<p><span>„</span>En om nu op een ander onderwerp over te gaan: door Zijne Hoogheid den hertog van Norfolk +is de volgende wensch geuit: +</p> +<p><span>„</span>De hertog beveelt om het dorp Sandram in Schotland onder streng politietoezicht te +stellen, opdat er een eind kome aan de daar heerschende ontucht.” +</p> +<p>„Wat is daar dan voorgevallen?” vroeg een der leden, die aan het ondereind van de +tafel zat, waarna alle aanwezigen in een luid gelach losbarstten. +</p> +<p>„Sir,” antwoordde de president, „weet gij niet, dat uit het dorp Sandram alle minnen +voor het geheele koninkrijk komen? Hebt gij nog nooit een min noodig gehad?” +</p> +<p>„Neen, het spijt mij, maar ik ben ongehuwd,” antwoordde het lid der <span id="xd33e433">Vereeniging</span>. +</p> +<p>„Dus,” vervolgde de voorzitter, „het kweeken van minnen, of liever de ontucht moet +eindigen in dat dorp.” +</p> +<p>„Ja, maar,” opperde een der leden, „wat moet men dan doen, als men er een noodig heeft +in zijn familie?” +</p> +<p>Nu stond de hertog op, klemde zijn monocle in de holte van zijn rechteroog en sprak +langzaam en op plechtigen toon: +</p> +<p>„Sir, dan behelpt men zich zonder min. Er zijn, zooveel middelen, welke dagelijks +worden geannonceerd, dat het ten eenemale overbodig is, een kind door een min te laten +grootbrengen. Ik verzoek nogmaals de geachte vergadering om mijn wensch, de minnen +uit te roeien, te willen vervullen.” +</p> +<p>„Laten wij het voorstel van Zijne Hoogheid in stemming brengen,” sprak de voorzitter. +</p> +<p>Voor dit doel moesten de leden, die er vóór waren, van hun zetels opstaan. +</p> +<p>Allen verhieven zich.— +</p> +<p>Ook de ongehuwden. +</p> +<p>Zijne Hoogheid knikte met een tevreden glimlachje en de voorzitter sprak: +</p> +<p>„Het voorstel van Zijne Hoogheid is met algemeene stemmen aangenomen. +</p> +<p><span>„</span>Als verder onderdeel onzer besprekingen komen de advertenties in de kranten aan de +orde en moeten wij een wet in het leven zien te roepen om hieraan een einde te maken. +</p> +<p><span>„</span>Geheele pagina’s onzer dagbladen zijn gevuld met afschuwelijke onzedelijkheid. +</p> +<p><span>„</span>In de eerste plaats zijn het de advertenties van onze gummifabrikanten, verder die +betreffende geneesmiddelen voor allerlei geheime ziekten, gevolgen van jeugdzonden +en dergelijke, in de derde plaats de advertenties, waarin men onze dames een schoonen +boezem wil bezorgen. +</p> +<p><span>„</span>Ik bid u, mijne heeren, werkt niet reeds het woord <span class="ex">boezem</span> onzedelijke voorstellingen op? +</p> +<p><span>„</span>Men kan gerust aannemen, dat dergelijke aankondigingen verderfelijk op onze jeugd +werken en aanleiding geven tot allerlei ondeugden. +</p> +<p><span>„</span>Er moest dus voor gezorgd worden, dat door de een of andere wet deze advertenties +worden verboden en dat de kranten, die ze toch publiceeren, met een hooge geldboete +of met de gevangenis worden gestraft. Ik verzoek u, dit voorstel in stemming te willen +nemen”. +</p> +<p>Weer stonden alle aanwezigen op. +</p> +<p>De president vervolgde: +</p> +<p>„Zeer zeker zijn de kranten—uitgezonderd de berichten omtrent het hof en de politiek—het +verderf van onzen tijd. Alle soorten <span class="corr" id="xd33e473" title="Bron: msidaden">misdaden</span>, ik noem bijvoorbeeld de vergoding van John Raffles— — —” +</p> +<p>„Zeer juist!” riep Baxter uit. +</p> +<p>De president zag zich genoodzaakt om te herhalen: +</p> +<p>„De vergoding van John Raffles. Het beschrijven van allerlei wandaden is gevaarlijker +dan alle mogelijke sensatieromans, want bij deze laatste twijfelt men er aan, of dat, +wat men leest, tot de mogelijkheden behoort, maar wat in de kranten staat, is helaas +werkelijkheid. +</p> +<p><span>„</span>Ik bid u, mijne heeren, welken invloed moet het hebben op het karakter van een jong +meisje van tien jaar, wanneer het des morgens in de kranten leest over een vergrijp +tegen de goede zeden of op een jeugdigen knaap, die op de hoogte wordt gesteld van +de <span class="corr" id="xd33e482" title="Bron: intiemiteiten">intimiteiten</span> uit het particuliere leven van de een of andere hooggeplaatste persoonlijkheid! Is +het niet waar, mijne heeren, dat is een groot schandaal, het is publieke onzedelijkheid, +welke voor iedereen te lezen staat. +</p> +<p><span>„</span>Aan dit alles moet een einde worden gemaakt en daarover wenschte ik te beraadslagen.” +</p> +<p>De hertog stond op en allen luisterden vol eerbied. +</p> +<p>„De oplossing van dit vraagstuk zou heel eenvoudig zijn”, sprak hij, „wanneer er geen +misdaden meer gepleegd werden.” +</p> +<p>„Bravo! bravo!” riepen de aanwezigen, terwijl de spreker weer plaats nam. +</p> +<p>„Heeft nog iemand zijn oordeel hierover uit te spreken?” vroeg de voorzitter en daar +niemand het waagde, na den hertog nog iets in het midden te brengen, verklaarde de +voorzitter het zakelijke gedeelte <span class="pageNum" id="pb7">[<a href="#pb7">7</a>]</span>voor afgedaan en gaf tot algemeene vreugde het teeken om te gaan eten. +</p> +<p>Met een honger als wolven wierpen allen zich op de voorgediende spijzen. +</p> +<p>Na korten tijd stond de hertog op en verliet het gezelschap. +</p> +<p>Eerst nog had hij Baxter, als hooge onderscheiding, een handdruk gegeven en deze voelde +zich hierdoor zoo vereerd, dat hij vol diep respect naar zijn hand keek. +</p> +<p>Nadat de hertog was vertrokken, begon volgens Engelsch gebruik een zwelgpartij. Het +was reeds na middernacht, toen Baxter, arm in arm met den president, het hotel verliet +om zich op straat te begeven. +</p> +<p>„Gaat gij al naar huis?” vroeg Sir Harper den inspecteur. +</p> +<p>„Ik ben gewend”, antwoordde deze, „bijtijds te gaan slapen. Mijn dienst is inspannend!” +</p> +<p>„Kom!”, lachte de president, „dan maakt gij heden een uitzondering. Ik ken hier in +de buurt een klein Fransch restaurant, waar uitstekende champagne wordt geschonken +en waar men zich kostelijk amuseert. Gij moet dat leeren kennen.” +</p> +<p>„Natuurlijk!” antwoordde de chef van Scotland Yard, „als gij erop gesteld zijt, dat +ik u vergezel. Ik ben geen spelbreker.” +</p> +<p>Zij behoefden niet ver te loopen en gingen van het Strand een kleine zijstraat in. +Zij bleven staan voor een huis, waaraan in geen enkel opzicht te zien was, dat er +nog leven in heerschte. +</p> +<p>Aan de deur bevond zich een ouderwetsche klopper, dien zij meermalen in beweging moesten +zetten. +</p> +<p>Na eenig wachten werd de deur geopend en een oude man, die er uitzag als een kamerdienaar, +maakte een buiging en sprak in het Fransch: +</p> +<p>„Goeden avond, heeren!” +</p> +<p>Daarop gingen zij binnen, terwijl de bediende de deur geruischloos achter hen sloot. +</p> +<p>Beide heeren ontdeden zich in de deftig ingerichte, met zware tapijten belegde voorkamer +van hun overjassen en Baxter hoorde het gedempte lachen van vrouwenstemmen, het klinken +van wijnglazen en de zachte, welluidende tonen van een Zigeunerkapel. +</p> +<p>Baxter keek verbaasd om zich heen, wat de president zag. +</p> +<p>„Ja, ziet gij, mijn waarde”, sprak deze, terwijl hij voor een der spiegels zijn haar +in orde maakte, dat zich uiterst spaarzaam op zijn spiegelgladden schedel vertoonde, +„telkens na zulk een vermoeiende vergadering voel ik er behoefte aan, mij een kleine +afleiding te gunnen. Ik verzeker u, dat gij u heerlijk zult amuseeren in dezen kleinen +tempel.” +</p> +<p>Hij nam Baxters arm, de kamerdienaar, die eerbiedig bij een met Perzische gordijnen +versierde deur stond, sloeg de portières terug, opende een kleine vleugeldeur en beide +heeren traden een salon binnen. +</p> +<p>Daar wachtte een andere bediende, die ook een buiging maakte en hun tegelijkertijd +een zilveren blad voorhield. +</p> +<p>„O, drommels”, mompelde Baxter, „ik heb geen visitekaartje bij mij.” +</p> +<p>De president lachte. +</p> +<p>„Een visitekaartje? Neen, mijn waarde, dat is ook niet noodig, maar een bankbiljet +van een pond. Mocht gij er geen bij u hebben, dan ben ik bereid, u er aan te helpen.” +</p> +<p>Terwijl de inspecteur zijn portefeuille te voorschijn haalde om het verlangde geld +op het blad te leggen, fluisterde hij: +</p> +<p>„Tot welk doel betaalt men hier?” +</p> +<p>„Dat zult gij dadelijk in de zaal wel zien. Ik verzeker u, mijn beste heer, dat het +er heerlijk is.” +</p> +<p>Hij trok Baxter met zich mee. +</p> +<p>De portière van een tweede deur werd weggeslagen, een vleugeldeur geopend en beide +heeren traden een schitterend verlichte zaal binnen, waar bij de muziek van een kleine +kapel verscheiden paren dansten, terwijl rondom aan de muren uit een menigte nissen +het vroolijke lachen en schertsen van dames en heeren weerklonk. +</p> +<p>Overal brandden roode lampen en stonden rijk bekleede fauteuils. +</p> +<p>Eenige der intiemste plekjes waren door blauw fluweelen gordijnen aan de blikken der +gasten onttrokken, andere waren half of gedeeltelijk geopend en Baxter zag daarin +alleenzittende dames, die hem met haar waaier wenkten en hem allerliefst toelachten. +</p> +<p>De president scheen hier een bekende persoonlijkheid te zijn. +</p> +<p>„Er moeten hier een paar nieuwelingen zijn”, fluisterde hij den inspecteur toe. „Luister +naar mijn raad en neem niet een der oudjes. Ziet gij daarginds dat kleine zwartje, +dat is een nieuwe. Hoe vindt gij haar? Of houdt gij meer van blondines met rijpere +vormen?” +</p> +<p>Baxter wist van verbazing niet wat hij zou antwoorden. +<span class="pageNum" id="pb8">[<a href="#pb8">8</a>]</span></p> +<p>Zonder dat hem verder iets werd gevraagd, schoof de president hem naar een dame en +sprak: +</p> +<p>„Lady, het zal dezen heer een genoegen zijn, met u te soupeeren.” +</p> +<p>Hij zelf verdween in een der nissen. +</p> +<p>Toen de inspecteur vele uren later in een cab naar huis reed, had hij zooveel champagne +gedronken, dat hij in de beste stemming zachtjes zong en eerst toen hij thuis was, +herinnerde hij zich, dat hij om 6 uur des morgens dienst had en dat het nu tien minuten +vóór 5 was. +</p> +<p>Zoo goed als het hem mogelijk was, trok hij zijn frack uit en kleedde zich in zijn +dienstjas. +</p> +<p>In hetzelfde rijtuig, dat hem naar huis had gebracht, liet hij zich naar het hoofdbureau +van politie brengen. +</p> +<p>De Vloo had juist een kopje morgenkoffie voor zich staan en een pijpje gestopt, toen +Baxter binnentrad. Hij had moeite, op de been te blijven en liep waggelend naar zijn +schrijftafel. +</p> +<p>„Wel, inspecteur”, riep de Vloo lachend, „waar komt gij vandaan?” +</p> +<p>„Gij moet mij vervangen”, stotterde zijn chef met moeite. „Gij weet immers, dat ik +vergadering had van de Vereeniging voor ontucht van minnen en gummi-artikelen—en—en—en— +— —” +</p> +<p>Marholm lachte luidkeels, maar antwoordde niet. +</p> +<p>„Ik zal u later alles vertellen.….. voorloopig moet ik slapen, mijn lieve Marholm.” +</p> +<p>Hij liet zich door de Vloo naar de kleine kamer naast het bureau brengen, waar een +lederen sofa stond en nauwelijks lag hij, of hij sliep ook al. +</p> +<p>Marholm echter sprak tot zichzelf: +</p> +<p>„Jammer, dat John Raffles den inspecteur van politie niet heeft gezien; wat zou hij +een pret hebben gehad!” +</p> +</div> +</div> +<div id="ch3" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch3.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">DERDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">Het klaverblad van vier.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Lord Edward Lister, of, zooals hij zichzelf noemde, John C. Raffles, was juist met +zijn vriend Charly Brand, die reeds verscheiden jaren zijn assistent was en den Grooten +Onbekende als zijn meester beschouwde, van een Europeesche reis naar Londen teruggekeerd. +</p> +<p>De deftige kleine villa in Hydepark, welke hij onder den naam van baron Walkerfield +had gehuurd en volgens zijn smaak op voorname manier ingericht, was door den kamerdienaar, +den ouden Joe, op voorbeeldige wijze onderhouden. +</p> +<p>Met een verheugden glimlach had hij zijn heer ontvangen, die zich gedurende verscheiden +weken in Parijs had opgehouden. +</p> +<p>„Nu zijn wij weer thuis, mijn jongen”, sprak John Raffles tot Charly Brand. „Ik moet +je eerlijk bekennen, dat ik altijd, als ik eenige maanden uit Londen weg ben geweest, +heimwee naar onze stad krijg met haar rustelooze menschenmassa.” +</p> +<p>Charly Brand zette een nadenkend en zeer ontevreden gezicht. +</p> +<p>„Ik moet zeggen”, sprak hij, een sigaret aanstekende, „dat ik altijd verlang naar +den dag, waarop je mij mededeelt, dat wij Londen gaan verlaten. Ik sidder op dezen +bodem, die altijd gevaar voor jou oplevert.” +</p> +<p>John Raffles lachte vroolijk. +</p> +<p>„Je bent toch niet bang voor inspecteur Baxter?” +</p> +<p>Hij nam zijn sigarettenkoker en stak er ook een aan. „Mijn beste jongen, die krenkt +mij geen haar. Hij is blij, dat ik hem niets doe.” +</p> +<p>„Wie weet”, antwoordde Charly, „misschien heeft hij je met opzet jarenlang van een +zekere veiligheid <span class="pageNum" id="pb9">[<a href="#pb9">9</a>]</span>laten genieten om er zich op een goeden dag, als hij ze gevangen heeft genomen, op +te kunnen beroemen, dat het alleen hem, den alom gevreesden inspecteur Baxter van +Scotland Yard, is gelukt, om jou den genialen amateur-roofridder, eindelijk onschadelijk +te maken.” +</p> +<p>„Geloof je dat werkelijk, mijn beste, jongen?” vroeg zijn vriend. „Ik verzeker je, +zoolang als ik op kalme wijze mijn eigenaardige sport blijf uitoefenen, is mijn beroep +absoluut ongevaarlijk. Alleen dan wordt het een halsbrekend bedrijf, als ik lichtzinnig +ga handelen. +</p> +<p><span>„</span>Dan gebeurt mij precies hetzelfde als dat elken zakenman of burger passeert: ik ga +over den kop!”— — +</p> +<p>John Raffles nam, nadat hij deze woorden had gezegd, aan de groote empire-schrijftafel +plaats en begon een mededeeling te schrijven aan zijn club, waarvan hij lid was, eveneens +onder dien naam van baron Walkerfield, dat hij weer van zijn reis was teruggekeerd. +</p> +<p>Charly Brand had zich intusschen met de kranten bezig gehouden, welke juist door den +kamerdienaar waren gebracht en las de nieuwstijdingen. +</p> +<p>Toen zijn vriend den brief af had, belde hij en gaf een kamerdienaar den brief ter +bezorging. +</p> +<p>Daarop nam ook hij de kranten en vroeg of Charly iets interessants had gevonden. +</p> +<p>„Steeds hetzelfde,” antwoordde deze, „dezelfde misdaden, dezelfde ongelukken, dezelfde +sportberichten. Alleen de namen der persoonen veranderen. Er is niet veel nieuws onder +de zon.” +</p> +<p>„Stop!” riep Raffles. „Jij bent nog een onervaren jongmensch, mijn lieve Charly. Er +is een groote massa nieuws, waarvan wij soms niet het flauwste vermoeden hebben.” +</p> +<p>Hij bladerde daarna de kranten door en sprak daarop, met een blik op het blad, dat +Charly in de hand hield: +</p> +<p><span>„</span>Je hebt daar zeker het blad, waarin de nieuwtjes staan uit de Londensche hoogere kringen. +Geef het mij eens.” +</p> +<p>Charly Brand blies met aandacht den rook van zijn sigaret in de lucht, nadat hij zijn +vriend het nieuwsblad had gegeven, en sprak: +</p> +<p>„Je bent een eigenaardig mensch, lieve Edward; ieder ander leest eerst het werkelijk +interessante, wat er in de wereld voorvalt: politiek—eventueele oorlogsberichten en +dergelijke. Jij daarentegen— —” +</p> +<p>„Wees maar gerust”, viel John Raffles hem in de rede. „Je jeugd speelt je alweer parten. +Ik verzeker je, mijn jongen, deze schijnbaar droge berichtjes, die mij vertellen, +dat lord X met de dochter van den Amerikaanschen beurskoning Smith uit Chicago is +getrouwd, of dat mevrouw v. Z. een eisch tot echtscheiding heeft ingediend tegen haar +echtgenoot, of dat de eigendommen van den Schotsen baron Y. zijn verkocht—al die berichten +zijn voor mij veel interessanter dan wat de kranten verder op uitvoerige wijze hun +lezers vertellen. Dat, wat jij daar leest is voor de alledaagsche groote massa. +</p> +<p><span>„</span>Maar deze klein gedrukte mededeelingen zijn de werkelijk groote treurspelen, welke +in het geheim worden opgevoerd. +</p> +<p><span>„</span>Toe, stoor mij nu eens een oogenblik niet.” +</p> +<p>Hij nam de krant en begon te lezen. +</p> +<p>Nauwelijks had hij een paar seconden lang de berichten doorgekeken, of hij liet plotseling +het blad vallen en brak los in een luid gelach. +</p> +<p>Charly Brand sprong verschrikt op en liet zijn sigaret vallen. +</p> +<p>„Wat is er, Edward? Je doet mij werkelijk schrikken!” +</p> +<p>„Neen maar, het is kostelijk, lieve Charly!” riep John Raffles uit. „O, wat ik hier +heb gelezen— —Je moet dit bericht uitknippen.” +</p> +<p>„<span class="ex" lang="en">Allright!</span>” sprak Charly Brand. Hij hield namelijk reeds jarenlang als secretaris van zijn vriend +een archief bij, waarin hij alle berichten uit de kranten verzamelde, evenals alle +mogelijke mededeelingen en opmerkingen, welke op eenigerlei wijze betrekking hadden +op Raffles en welke hij alle zorgvuldig registreerde. +</p> +<p>John Raffles had het bericht nogmaals gelezen en lachte opnieuw. +</p> +<p>„Zou je mij niet willen vertellen,” vroeg Charly Brand, „waarom je zoo vroolijk bent? +Je schijnt buitengewoon veel plezier te hebben.” +</p> +<p>„Zeker,” lachte John Raffles. „Alleen de Engelsche natie bezit zulke grappenmakers, +zulke komieke lui, onze Falstaffs, zooals Shakespeare ze heeft geteekend. +</p> +<p><span>„</span>Een type daarvan is onze politie-inspecteur Baxter! +</p> +<p><span>„</span>Luister eens, wat hier staat: De Vereeniging ter bevordering der goede zeden in Engeland +vierde eergisteren in hotel Cecilia haar tienjarig bestaan— —mooi, he?” +</p> +<p>Charly Brand antwoordde glimlachend: +</p> +<p>„Ik heb nog nooit iets gehoord van het bestaan eene dergelijke vereeniging.” +<span class="pageNum" id="pb10">[<a href="#pb10">10</a>]</span></p> +<p>„Ik ook niet,” antwoordde Raffles, „en ik had ook nu misschien nog niets erover gelezen, +wanneer een naam mijn aandacht niet had getrokken. +</p> +<p><span>„</span>Deze naam is het grappige van de geschiedenis. +</p> +<p><span>„</span>Luister naar hetgeen hier verder staat: +</p> +<p><span>„</span>Op den feestavond, waaraan ook werd deelgenomen door den beschermheer der Vereeniging, +den hertog van Norfolk, werd door den president Sir Edwin Harper, den nieuwen tweeden +voorzitter der Vereeniging geïnstalleerd: den inspecteur van politie Baxter van Scotland +Yard— — —” +</p> +<p>Nu barstte ook Charly Brand in een luid gelach uit, waar zijn vriend opnieuw mee instemde. +</p> +<p>Daarop riep deze uit: +</p> +<p>„Dat is een mop, zooals men geen betere kan uithalen in de Vereenigde Koninkrijken! +Men moet Baxter zoo goed kennen als wij, om de geestigheid, die in deze keus ligt +opgesloten, te snappen. +</p> +<p><span>„</span>Deze drinker, om niet te zeggen zuiper, deze Don Juan, deze man, voor wien deugd eenvoudig +niet bestaat— — —die troont nu als president aan het hoofd van een vereeniging ter +bevordering van deugd en zedelijkheid. +</p> +<p><span>„</span>Mijn hemel, wat een prachtige geschiedenis! Laat ons verder lezen! +</p> +<p><span>„</span>Luister: +</p> +<p><span>„</span>De Vereeniging nam voor het nieuwe jaar de volgende werkzaamheden op zich: +</p> +<p><span>„</span>Het indienen van een wetsvoorstel betreffende afschaffing der onzedelijke advertenties, +verscherping der theatercensuur en— — —” +</p> +<p>John Raffles moest plotseling naar lucht happen en riep, terwijl dikke tranen van +het lachen over zijn wangen rolden: +</p> +<p>„Charly, Charly, de minnen zullen worden afgeschaft! De minnen zijn onzedelijk! Heb +je ooit dergelijken nonsens gehoord? Deze mop is bijna even goed als die, om Baxter +te benoemen tot president der <span id="xd33e644">Vereeniging</span>— — —” +</p> +<p>„Hoe kan het mogelijk zijn geweest, dat men hem voor een dergelijke functie uitkoos?” +vroeg Charly Brand. +</p> +<p>Raffles dacht even na en sprak: +</p> +<p>„O, ik geloof, dat die oplossing heel eenvoudig is! Baxter is immer onze theater-censor +en zorgt er, in die hoedanigheid, al sinds jaren voor, dat wij op het tooneel zoo +weinig mogelijk gemeenheden te hooren en te zien krijgen.” +</p> +<p>„Och,” antwoordde Charly Brand, „daar mankeerde het anders niet aan. Ik herinner mij +nog, een paar maanden geleden in een onzer schouwburgen dingen gezien en gehoord te +hebben, die iemand een blos van schaamte op de kaken tooveren.” +</p> +<p>„Nu ja,” antwoordde Raffles, „de directeuren zullen wel over de brug zijn gekomen +om toestemming te krijgen, hun stukken op te voeren.—Ja, ik herinner mij zelfs, dat +de inspecteur een liaison had met een dame, die verbonden was aan een onzer voornaamste +<span id="xd33e654">variété-theaters</span>. +</p> +<p><span>„</span>Maar dit heeft natuurlijk niets met zedelijkheid of deugd te maken. +</p> +<p><span>„</span>Doch nu genoeg. +</p> +<p><span>„</span>Kleed je aan en laat ons een wandeling in ons geliefde Londen gaan maken. Ik verheug +er mij op, door de straten te flaneeren!” +</p> +<p>„Het is nog een beetje vroeg,” sprak Charly Brand. +</p> +<p>„Je hebt gelijk!” knikte zijn vriend. „Wij kunnen nog wachten totdat het tijd wordt +voor de schouwburgen. Ik stel je voor om den avond door te brengen in het Lyceum-theater +en daarna op echt Engelsche wijze ergens te gaan eten.” +</p> +<p>Voordat Raffles zijn woning verliet, voorzag hij zich, daar sinds zijn laatste zaakje +zijn uiterlijk bekend was geworden, van een baard. +</p> +<p>Tot dat doel begaf hij zich naar een cabinet naast zijn slaapkamer, waarin een groote +drie dubbele spiegel stond, welke van den vloer tot aan het plafond van de kamer reikte. +</p> +<p>Daarvoor waren electrische lichten aangebracht, zoodat de Groote Onbekende, als hij +voor den spiegel stond, elke lijn van zijn gelaat kon onderscheiden. +</p> +<p>Aan den eenen kant van de kamer stond een groote kast, die uit verschillende deelen +bestond en waarin costuums werden bewaard. Als deze geopend was, meende men, een theatergarderobe +voor zich te zien. +</p> +<p>Aan den anderen muur bevonden zich langwerpige kasten, waarin allerlei soorten schmink +en gummimaskers lagen. Verder bevonden zich daarin allerlei baarden. +</p> +<p>De Groote Onbekende overlegde een tijdlang, voordat hij besloot, welke verkleeding +hij zou kiezen. Daarop ging hij naar de kast en nam het costuum van een voornaam Chinees +eruit. +</p> +<p>Dit had hij met veel andere zaken van zijn laatste reis meegebracht en er viel niet +aan de echtheid te twijfelen. +</p> +<p>Zelfs de naphtalinelucht, die gewoonlijk aan dergelijke kleeren hangt, ontbrak niet. +<span class="pageNum" id="pb11">[<a href="#pb11">11</a>]</span></p> +<p>Met de uiterste zorgvuldigheid trok Lord Lister het costuum aan en vergat zelfs de +daarbij behoorende onderkleeren niet. Daarop trok hij de vilten schoenen aan, die +er bij pasten en begon zich te schminken. +</p> +<p>Daar zijn huid van nature bruin was en door de laatste zeereis nog donkerder dan gewoonlijk +was geworden, had hij in het geheel geen schmink noodig, maar maakte alleen met een +zwarte kleurstof zijn wenkbrauwen iets langer, zoodat hierdoor de stand der oogen +schijnbaar een andere werd. +</p> +<p>Daarop nam hij een in goud gevatten bril, die aan zijn gelaat het uiterlijk gaf van +een Chineesch geleerde. +</p> +<p>Ten slotte zette hij het in China gebruikelijke zwartzijden mutsje op, waaraan een +zwarte staart was bevestigd. Daarop stak hij aan zijn vingers eenige ringen, nam een +waaier in de hand en verliet door een zijdeur het cabinet. +</p> +<p>Langs een kleine trap kon hij in de gang van het huis komen, zonder de studeerkamer, +waarin Charly Brand zich bevond, door te gaan. +</p> +<p>Toen de Groote Onbekende in de gang stond, opende hij zacht de deur en belde. Er verliep +eenige tijd, daarop werd hem door den ouden kamerdienaar Joe opengedaan. +</p> +<p>John Raffles amuseerde zich over het verbaasde gezicht, waarmee de trouwe bediende +hem aankeek. +</p> +<p>Nauwkeurig het neusgeluid van een voornamen Chinees nabootsend, sprak Lord Lister: +</p> +<p>„Ik zij een goed vriend van uw heer baron <span class="corr" id="xd33e690" title="Bron: Wakerfield">Walkerfield</span>. Mijn naam is <span id="xd33e693">Su-Ki-Bit-Wou-Wang</span>. Hier mijn kaartje.” +</p> +<p>De bediende nam het kaartje, dat de Chinees hem overhandigde en antwoordde: +</p> +<p>„Ik kan niet zeggen, Mr. Su-ki Bat Bung”— — +</p> +<p>„<span id="xd33e700">Su-Ki-Bit-Wou-Wang</span>”, verbeterde Raffles op nasalen toon. +</p> +<p>De oude, welopgevoede man sprak: +</p> +<p>„Pardon, Sir, de naam is wel een beetje lang en tamelijk moeilijk voor mij.” +</p> +<p>„O,” sprak Raffles, „wij hebben in China nog veel langere namen. Dit is maar een heel +kleine.” +</p> +<p>„Ik zal eens hooren,” antwoordde de kamerdienaar met een buiging, „of mijnheer de +baron u kan ontvangen.” +</p> +<p>„O,” zei Raffles, „hij zijn een goed vriend— —ik met u mee ga. Hij zeer blij zal zijn, +wanneer hij mij ziet.” +</p> +<p>Joe wist niet, wat hij moest doen. Maar daar het bezoek zeker geen onaangenaamheden +voor zijn heer kon hebben, stond hij toe, dat de Chinees hem vergezelde. +</p> +<p>Charly Brand sprong verschrikt uit zijn fauteuil op, toen de kamerdienaar met den +Chinees binnentrad. +</p> +<p>„Pardon, Mr. Brand,” sprak de bediende, „deze gentleman zegt, dat hij een goed vriend +van mijnheer den baron is en dat mijnheer zeer verheugd zal zijn hem te zien.” +</p> +<p>„Ja,” bevestigde Raffles met onuitstaanbaar neusgeluid en met een vreeselijk accent, +„hij heel blij zal zijn, mij te zien. Wij veel te zamen beleefd hebben in Peking.” +</p> +<p>De kamerdienaar ging heen en de secretaris maakte een beleefde buiging voor den Chinees +en sprak: +</p> +<p>„Mijn naam is Brand. Ik ben de vriend en vertrouwde van baron Walkerfield!” +</p> +<p>„O, ik dat weten!” antwoordde de Chinees. „Heeft dikwijls de baron verteld van zijn +vriend.” +</p> +<p>„Zeer vleiend voor mij,” sprak Charly. „Mag ik vragen met wien ik de eer heb?” +</p> +<p>„Zeer goed,” antwoordde de Chinees, „men mij noemen Su-Ki-Bit-Wou-Wang”. +</p> +<p>Charly Brand maakte weer een buiging. Hij had al het andere verstaan, alleen den naam +van den vermeenden bezoeker niet. +</p> +<p>Hij wees met zijn hand naar een fauteuil en verzocht: +</p> +<p>„Wees zoo goed, plaats te nemen, Sir, totdat mijn vriend komt. Ik verwacht hem oogenblikkelijk.” +</p> +<p>„Ik zal wachten,” antwoordde de Chinees, terwijl hij plaats nam. +</p> +<p>Charly Brand zag, dat de vreemdeling oplettend in de kamer rondkeek. +</p> +<p>Na eenige minuten van het diepste stilzwijgen sprak de Chinees: +</p> +<p>„Gij wonen zeer mooi hier in Londen. Ik had niet gedacht in China, dat men hier zooveel +als bij ons bij elkaar kon stelen.” +</p> +<p>Pats!— — — +</p> +<p>De stoel, waarop Charly Brand zat, werd minstens een halven meter achteruitgeschoven. +</p> +<p>Met groote oogen staarde Charly Brand den zoon van het Hemelsche Rijk aan. +</p> +<p>Was de kerel gek of wat bezielde hem? +</p> +<p>Waarschijnlijk kende hij niet genoeg Engelsch en bedoelde hij een ander woord voor +„stelen”. +</p> +<p>„Gij staat mij zeker toe, Sir, dat ik u verbeter. De meubelen zijn niet gestolen, +maar gekocht.” +</p> +<p>„Ik weten alles,” glimlachte de Chinees. „De meubelen <span class="pageNum" id="pb12">[<a href="#pb12">12</a>]</span>gekocht zijn, maar het geld, dat ervoor noodig, zijn gestolen.” +</p> +<p>„Sir!” stoof Charly Brand op, „gij bevindt u in het huis van een gentleman, van een +baron!” +</p> +<p>De Mongool glimlachte geheimzinnig en sprak door zijn neus: +</p> +<p>„Ik weten alles! Ik zelf dief ben en gij klein diefje zijn. Gij nog niet geslepen +genoeg zijn!” +</p> +<p>De jonge man wist niet of de grond links of rechts onder hem draaide. Hij begreep +niets van dien geheimzinnigen bezoeker en wist niet, wat hij moest doen. Zenuwachtig +keek hij naar den Chinees, die was opgestaan en uit een <span id="xd33e742">sigarettenétui</span>, dat Raffles had laten liggen, een sigaret nam. +</p> +<p>Op zijn gemak begon hij te rooken en bekeek onderwijl het kostbare, met diamanten +en robijnen bezette étui. +</p> +<p>Charly Brand werd bleek van schrik, toen de Chinees met zijn vervelend geluid sprak: +</p> +<p>„Zeer schoon étui, ik zulk werk mooi vinden en meenemen.” +</p> +<p>Op hetzelfde oogenblik had hij het étui in een der zakken van zijn wijd bruinzijden +overkleed laten glijden. +</p> +<p>Nu werd het den secretaris al te erg. Hij ging naar den Chinees toe, legde zijn hand +op diens arm en sprak: +</p> +<p>„Ik hoop, Sir, dat gij schertst. Het étui moogt gij u niet toeëigenen.” +</p> +<p>„O, waarom niet?” vroeg de Chinees op kalmen, onverschilligen toon. „Uw vriend, Mr. +Raffles, kunnen zich immers een nieuw stelen.” +</p> +<p>De jonge man greep den arm van den Chinees met ijzeren vuist beet en trachtte hem +het étui met de vrijgebleven hand weer uit den zak te halen. +</p> +<p>„Laat mij los!” klonk het dreigend terug, „of gij kunnen vliegen als een elastieken +bal in den hoek.” +</p> +<p>„Vervloekt!” schreeuwde Charly Brand, „een dergelijke brutaliteit heb ik nog nooit +beleefd. Geef het étui terug of ik neem het met geweld.” +</p> +<p>In het volgende oogenblik echter vloog hij als een voetbal midden door de kamer en +viel in een hoek op het tapijt neer. +</p> +<p>Maar als een kat sprong hij weer op, haalde een Browningpistool uit zijn zak te voorschijn +en hield dat den Chinees dreigend voor. +</p> +<p>„Geef het ding terug of ik schiet!” +</p> +<p>„Gij zijt weinig beleefd,” sprak de Mongool, kalm doorrookend. +</p> +<p>„Hoe komt gij ertoe om mij nog te sarren, nu gij u eerst op een manier hebt gedragen, +die u werkelijk het recht beneemt, een ander te critiseeren? Gij steelt het étui van +mijn vriend, gij gooit mij als een elastieken bal in den hoek en zegt dan nog tegen +mij, dat ik niet beleefd genoeg ben tegenover u.” +</p> +<p>Daar barstte de Chinees plotseling in een luid gelach uit. Charly Brand keek verbaasd +op, want dit lachen kwam hem buitengewoon bekend voor. +</p> +<p>En nu klonk, inplaats van het neusgeluid van den bezoeker de welbekende stem van zijn +vriend, die uitriep: +</p> +<p>„Steek die proppenschieter weer in je zak, mijn beste jongen. Ik heb maar eens willen +zien, of mijn vermomming onberispelijk is. Ik zie, dat het in orde is en dat jij noch +Joe mij hebben herkend!” +</p> +<p>„Ben je het werkelijk?” vroeg Charly Brand en liep aarzelend, nog steeds het wapen +in de hand houdend, naar Raffles toe. +</p> +<p>„Ja, ik ben het werkelijk!” herhaalde deze, „en ik ben blij, dat ik zulk een schitterend +succes had als Su-Ki-Bit-Wou-Wang.” +</p> +<p>„Ongelooflijk!” sprak Charly, „wat zou jij een groot tooneelspeler zijn geworden, +Edward!” +</p> +<p>„Mijn lieve Charly, om een groot tooneelspeler te zijn, is het noodzakelijk, dat men +op de planken staat en beschilderde coulissen van linnen als milieu heeft. Ik ben +van meening, dat men in het werkelijke leven een veel grooter acteur moet zijn, als +men succes wil hebben. +</p> +<p><span>„</span>Doch maak je nu gereed en steek je in de uniform van een gardeluitenant, dan gaan +wij—” +</p> +<p>Een half uur later verliet het tweetal in een cab de woning van Lord Lister om zich +naar den schouwburg te begeven. +</p> +<p>De Londenaren, die gewend zijn, vreemdelingen te zien, keken gedurende de voorstelling +toch vol belangstelling naar den Chinees, die naast een gardeluitenant in een loge +dichtbij het tooneel zat. +</p> +<p>John Raffles interesseerde zich intusschen het meest voor een zijloge, waarin een +zwartharige dame zat met <span class="corr" id="xd33e776" title="Bron: vonkelende">fonkelende</span> oogen, die blijkbaar in de beste stemming den naast haar zittenden gentleman pikante +dingen in het oor fluisterde, waarover deze, zonder op zijn omgeving te letten, luidkeels +lachte. +</p> +<p>„Wie is die dame? Ken je haar?” vroeg Charly Brand op zachten toon. +</p> +<p>„Ja!” sprak de Chinees door zijn neus. „Het is <span class="pageNum" id="pb13">[<a href="#pb13">13</a>]</span>een der sterren van ons Drury Lane theater, Miss Martha Raabe.” +</p> +<p>„En wie is de heer, die naast haar zit?” +</p> +<p>„Ik heb haar den naam een paar keer hooren noemen. Dat is de beroemde Edwin Harper, +de voorzitter der <span id="xd33e788">Vereeniging</span> ter bevordering der goede zeden. Daar ontbreekt <span id="xd33e791">Mr.</span> Baxter nog maar aan om een waardig klaverblad te vormen.” +</p> +<p>„Het zou ook een klaverblad van vieren kunnen worden,” sprak Charly Brand, „als Baxter +ook met een dame kwam!” +</p> +<p>Op dit oogenblik ging de deur open en—politie-inspecteur Baxter trad binnen in smoking, +met een roode anjer in het knoopsgat, terwijl aan zijn arm zweefde een slanke sylphide +met eigenaardige roodblonde krulletjes, een brutaal wipneusje en met zulke slanke +vormen, dat zij veel overeenkomst vertoonde met een Engelsche rijzweep. +</p> +<p>Ook zij was buitengewoon vroolijk, klopte den inspecteur voortdurend op den schouder +en noemde hem „mijn dikkertje”, terwijl hij haar teeder met „schatje” aansprak. +</p> +<p>Mr. Harper begroette haar met een vertrouwelijk lachje en hij sprak met zijn dikke +stem: +</p> +<p>„Goeden avond, Miss Hansch.” +</p> +<p>Daarop wendde hij zich tot Baxter, dien hij reeds met jij en jou aansprak: +</p> +<p>„Zeg eens, doe mij het genoegen, hier naast mij te komen zitten, opdat Martha niet +meer naar die loge daar kan kijken, waar die vervloekte Chinees zit. Zij stelt, geloof +ik, veel te veel belang in de slangenoogen van dien kerel.” +</p> +<p>„<span class="ex" lang="en">Allright</span>,” antwoordde de inspecteur en nam op den aangewezen stoel plaats, zoodat zijn arm +dien van Raffles bijna aanraakte. +</p> +<p>De tooneelspeelster met de zwarte schitteroogen sprak op eenigszins beleedigden toon: +</p> +<p>„Je maakt je belachelijk, Edwin, denk je heusch, dat ik verliefd zal worden op een +Chinees?” +</p> +<p>De slanke Miss Hansch lachte spottend en sprak: +</p> +<p>„Nu, hoor eens, jij doet precies alsof Mr. Harper knapper was dan de Chinees. Ik denk, +dat wij het eerst verliefd worden op den persoon, die het meeste geld heeft.” +</p> +<p>De gentleman wierp haar een woedenden blik toe, dien zij met een brutaal lachje beantwoordde. +</p> +<p>Daarop sprak hij: +</p> +<p>„<span class="ex">Wel</span>, als het op het meeste geld aankomt, dan denk ik mij wel met den Chinees te kunnen +meten. Ik heb Miss Martha vandaag 1000 pond sterling gegeven.” +</p> +<p>De oogen van Miss Hansch <span class="corr" id="xd33e820" title="Bron: vonkelden">fonkelden</span> van hebzucht, toen zij die hooge som hoorde noemen. +</p> +<p>„Is dat waar, Martha?” vroeg zij op spijtigen toon. +</p> +<p>„Natuurlijk,” antwoordde deze, „waarvoor is hij anders bankier?” +</p> +<p>Daarop wendde Miss Hansch zich tot Baxter met de woorden: +</p> +<p>„Heb je gehoord, hoe netjes je vriend zich tegenover mijn vriendin heeft gedragen?” +</p> +<p>De inspecteur knikte toestemmend en sprak: +</p> +<p>„Zeker, mijn kind, hij is bankier en heeft het geld er voor!” +</p> +<p>„Och kom,” lachte het meisje spottend, „met de bankiers is het lang niet altijd zuiver +spel. Ik heb al verscheiden van hen uit Londen zien verdwijnen, nadat zij den armen +menschen hier hun geld afhandig hadden gemaakt. +</p> +<p><span>„</span>Ik moet ook zoo eentje zien te vinden. +</p> +<p><span>„</span>Jij bent gierig. Welk beroep heb je eigenlijk?” +</p> +<p>De inspecteur van politie, die de kleine actrice pas sinds een paar dagen kende, durfde +haar zijn werkelijke betrekking niet noemen en daar hij niet wist, wat hij zou antwoorden, +sprak hij: +</p> +<p>„Ik ben president!” +</p> +<p>Beide dames keken hem met scherpe blikken aan, daarop sprak Miss Hansch: +</p> +<p>„Wat voor een soort van president?” +</p> +<p>„Dat komt er niet op aan,” antwoordde Baxter. +</p> +<p>„Ja,” lachte Harper, „als je dat zoudt hooren, zou je vreeselijk schrikken en misschien +hard wegloopen.” +</p> +<p>„Zoo?” lachten zij beiden, „is hij misschien president van de rechtbank?” +</p> +<p>„Och, vraag toch niet verder,” weerde Baxter af, „kijkt nu naar de voorstelling en +dan gaan wij soupeeren.” +</p> +<p>„Zeg”, vroeg Miss Raabe haar vriendin, „heb jij wel eens een verhouding gehad met +een Chinees?” +</p> +<p>„Neen,” antwoordde de andere, „jij?” +</p> +<p>„Ik zou het graag eens willen,” antwoordde Miss Raabe. „Als men dan valsch haar noodig +heeft, neemt men er doodeenvoudig de vlecht van den Chinees bij! die zou verrukkelijk +bij mijn haar passen.” +</p> +<p>„Houdt op met die flauwe aardigheden!” riep Harper uit, „jelui bent niet erg beleefd. +Sinds ik je vandaag dat geld heb gegeven, schijn je te denken, dat je mijn vriendschap +niet meer noodig hebt.” +</p> +<p>Miss Raabe lachte. +<span class="pageNum" id="pb14">[<a href="#pb14">14</a>]</span></p> +<p>„Wat is 1000 pond!” sprak zij. „Ik had verleden jaar een vereerder, met wien ik in +Monte Carlo en Nizza ben geweest, die heeft mij zijn geheele vermogen vermaakt.” +</p> +<p>„En wat is er van dien man geworden?” vroeg Baxter. +</p> +<p>„Hetzelfde, wat ik met het geld deed. Beide gingen aan den rol. Hij is nu ergens in +Amerika als glazenwasscher. +</p> +<p><span>„</span>Maar dezen keer ben ik verstandiger. Ik laat het geld niet weer door mijn vingers +gaan en als ik 10.000 pond bij elkaar heb, ga ik stil leven als een voorname dame.” +</p> +<p>„Wel”, knikte de bankier, „die 10,000 pond zal je wel gauw bij elkaar hebben. Van +mij alleen heb je tot dusverre 7000 gehad.” +</p> +<p>„7000 pond? Drommels, dat is veel geld!” +</p> +<p>„Hij heeft het er immers voor,” lachte het meisje, „hij is immers bankier!” +</p> +<p>Bij die woorden maakte zij de beweging van iemand, die geld wegneemt, zoodat de drie +anderen lachten. +</p> +<p>„Een net klaverblad,” fluisterde Charly Brand, wien geen woord van het gevoerde gesprek +was ontgaan. +</p> +<p>Zijn vriend knikte toestemmend. +</p> +<p>Toen John Raffles den schouwburg verliet, sprak hij tot Charly Brand: +</p> +<p>„Mijn beste jongen, wil je wel gelooven, dat men Londen werkelijk een dienst bewees, +wanneer men die <span id="xd33e869">Vereeniging</span> ter bevordering der zedelijkheid eens ging ontleden? +</p> +<p><span>„</span>Die <span id="xd33e875">Vereeniging</span> moet ontbonden worden, men moet de leden ontmaskeren. +</p> +<p><span>„</span>Men walgt letterlijk, als men bedenkt, dat dit de mannen zijn, die zedepreeken houden +voor het volk. Met deze beide broeders moet ik mij nader bezighouden.” +</p> +<p>Daarop gingen zij soupeeren en reden al vroeg naar huis terug. +</p> +<p>Voordat de Groote Onbekende zich ter ruste begaf, sprak hij: +</p> +<p>„Ik heb een schitterend plan gemaakt en zal voorloopig als Chinees in Londen leven. +</p> +<p><span>„</span>Onthoud goed mijn naam: <span id="xd33e888"></span>Su-Ki-Bit-Wou-Wang!” +</p> +</div> +</div> +<div id="ch4" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch4.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">VIERDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">Su-Ki-Bit-Wou-Wang in de kast.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Het was den volgenden morgen tegen tien uur, toen bij bankier Harper, die een kleine +zaak had in de Regentstreet, de boekhouder een kaartje afgaf, dat de bankier eenige +seconden bekeek. +</p> +<p>Eindelijk spelde hij: Su-Ki-Bit-Wou-Wang. +</p> +<p>Een vage voorstelling van een Chinees, die den vorigen avond in een loge naast hem +had gezeten, vloog door zijn hoofd. +</p> +<p>Tegelijkertijd kwam een gevoel van jaloerschheid in hem op, daar zijn geliefde, Miss +Raabe, te veel belang in den Mongool had gesteld. +</p> +<p>Hij dacht eenige oogenblikken na, of hij den man zou ontvangen of niet en besloot +toen tot het eerste. +</p> +<p>„Su-Ki-Bit-Wou-Wang!” stelde de Chinees zich voor in zijn nasaal Engelsch, toen hij +tegenover Harper stond. +</p> +<p>„Ik komen uit Peking.” +</p> +<p>De bankier fronste de wenkbrauwen en wierp den bezoeker een niet zeer vriendelijken +blik toe. +</p> +<p>Het was werkelijk de man, aan wien hij zich in den schouwburg had moeten ergeren. +</p> +<p>„Wat wenscht gij van mij?” vroeg hij op korten toon. „Het is beurstijd en ik heb het +zeer druk.” +</p> +<p>„O, dat niets hindert,” sprak de Chinees. „Bij ons in Peking wij doen alle zaken gedurende +de beurs. Wij daar hebben veel tijd!” +<span class="pageNum" id="pb15">[<a href="#pb15">15</a>]</span></p> +<p>„Dat is best mogelijk,” antwoordde Harper. „Wij in Londen hebben zeer weinig tijd. +Zeg mij in korte woorden wat gij wenscht!” +</p> +<p>De zoon van het Hemelsche Rijk maakte een buiging en sprak: +</p> +<p>„Ik vernemen, dat gij president van de schoone <span id="xd33e912">Vereeniging</span> der bevorderde zedelijkheid en deugd. Ik zou willen verzoeken, als vreemdeling, in +de <span id="xd33e915">Vereeniging</span> te worden opgenomen.” +</p> +<p>„Dan moet gij u tot den tweeden voorzitter wenden,” antwoordde Harper onvriendelijk. +„Hij moet voor dergelijke dingen zorgen.” +</p> +<p>„Hoe heeten de tweede president?” +</p> +<p>„Politie-inspecteur Baxter van Scotland Yard.” +</p> +<p>„Ik dank u zeer, maar ik niet weten de adres van dezen man. Ik u verzoeken, mij eenige +regels voor dien man mee te geven.” +</p> +<p>Harper, die blij was, dat hij den onwelkomen bezoeker zoo gauw mogelijk weer kwijt +raakte, nam een blad papier, schreef het adres en een paar woorden erop, met verzoek +aan Baxter om den Chinees voor het volgende diner der <span id="xd33e924">Vereeniging</span>, dat weer op Donderdag in hotel Cecilia gehouden zou worden, een uitnoodigingskaart +te verstrekken. +</p> +<p>Met veel buigingen ging de Chinees heen en Harper begaf zich naar de beurs. +</p> +<p>Hij speculeerde den laatsten tijd op zeer twijfelachtige wijze om te trachten zijn +inkomsten te vermeerderen, daar, ten gevolge van zijn levenswandel, zijn kas zeer +gedund was. +</p> +<p>De Chinees was intusschen naar het hoofdbureau van politie gegaan en verwekte daar +groot opzien bij de beambten. +</p> +<p>Baxter was juist in het bureau gekomen en daar hij zware hoofdpijn had wegens te weinig +slaap, trachtte hij zijn slechte bui te koelen op zijn secretaris Marholm. +</p> +<p>Deze luisterde doodkalm naar de scheldwoorden van zijn chef en stopte zijn kort pijpje, +alsof hij niets van al het gevloek van Baxter hoorde. +</p> +<p>„Wat is er voor nieuws?” vroeg hij de Vloo op barschen toon. +</p> +<p>„Dat wilde ik u juist vragen,” antwoordde Marholm. <span>„</span>Gij ziet eruit, alsof gij heel wat te vertellen hebt.” +</p> +<p>„Houdt uw b.…!” <span class="corr" id="xd33e940" title="Bron: bulde">brulde</span> Baxter. „Ik heb geen zin om flauwe aardigheden aan te hooren.” +</p> +<p>„Dat is ook niet noodig, inspecteur,” antwoordde de secretaris. „Gij schijnt flink +katterig te zijn!” +</p> +<p>„Wat gaat u dat aan?” +</p> +<p>„Met uw verlof, heel veel! Gij schijnt mij als een soort zondebok te beschouwen. Raas +en tier tegen iemand anders, alstublieft. Uw gevloek maakt op mij geen indruk!” +</p> +<p>„Wilt gij mij de les lezen?” vroeg Baxter op scherpen toon. +</p> +<p>„De hemel beware mij! Ik denk er niet aan,” antwoordde de Vloo. „Dat zou vergeefsche +moeite zijn.” +</p> +<p>„Sir!” stoof Baxter weer op, zijn oogen woest latende rollen. +</p> +<p>Als antwoord blies de Vloo hem een dikke rookwolk in het gezicht. +</p> +<p>Daar trad een politie-agent binnen en meldde: +</p> +<p>„Een Chinees wenscht inspecteur Baxter te spreken.” +</p> +<p>Vol verbazing keek Baxter den agent aan. +</p> +<p>„Een Chinees? Wat moet die hier doen?” +</p> +<p>De agent haalde de schouders op en Marholm mompelde iets. +</p> +<p>„Breng den Chinaman hier!” beval de chef. +</p> +<p>Eenige oogenblikken later trad de Chinees het bureau binnen, neeg driemaal en sprak +in de bloemrijke taal van zijn land: +</p> +<p>„Ik zie de zon opgaan en voel mij gelukkig, den hoogen politiemandarijn van Londen, +de geweldige vuist van het Engelsche Rijk, voor mij te zien. O, ik mij voelen zeer +gelukkig!” +</p> +<p>„Wat is dat voor gekkentaal?” sprak de Vloo en keek den vreemdeling vol belangstelling +aan, die op iemand, dien hij kende, scheen te gelijken. Tevergeefs bedacht hij echter, +wie het kon zijn. +</p> +<p>Ook Baxter kwam de Chinees bekend voor. +</p> +<p>De vele champagne van den vorigen nacht had alle herinnering van het theater bij hem +uitgewischt. +</p> +<p>Maar hij sprak: +</p> +<p>„Ik moet u reeds meer hebben gezien, Mister—” +</p> +<p>„Su-Ki-Bit-Wou-Wang uit Peking!” +</p> +<p>„Juist, Sir Stucki-Kit-Sting-Stang,” antwoordde Baxter. +</p> +<p>„<i lang="en">No, no</i>,” verbeterde de Chinees, „Su-Ki-Bit-Wou-Wang! Geen mensch hier in Londen mijn naam +kan uitspreken.” +</p> +<p>„Ja,” lachte de Vloo, „daar is ook groote vaardigheid voor noodig.” +</p> +<p>Baxter stelde voor om den naam af te korten en eenvoudig Mister Wang te zeggen. +</p> +<p>Nu overhandigde de Chinees hem den brief van Sir Harper. +</p> +<p>„<i lang="en">Allright!</i>” antwoordde Baxter, nadat hij hem had gelezen. „Hier hebt gij een kaart, het zal +ons een groote eer zijn, u als onze gast bij ons te zien.” +<span class="pageNum" id="pb16">[<a href="#pb16">16</a>]</span></p> +<p>De Chinees glimlachte gevleid en antwoordde: +</p> +<p>„O, ik hopen, dat daar nog meer zijn zulke schoone dames.”— — +</p> +<p>„Dames?” +</p> +<p>Baxter kreeg een schrik. Nu herinnerde hij zich plotseling, dat hij den zoon van het +Hemelsche Rijk in den schouwburg had gezien. +</p> +<p>„Ja, dames,” knikte de Chinees. „Ik u immers gisteravond zag met dames, met zeer schoone +dames in den schouwburg.” +</p> +<p>Baxter werd rood. Hij had den Mongool graag een oorvijg gegeven. +</p> +<p>„Gij vergist u, dat waren onze dames niet,” antwoordde hij, om zijn figuur tegenover +de Vloo te redden. +</p> +<p>„O, ik begrijpen,” glimlachte de Chinees, „dat waren gekochte dames, niet echtgenooten. +O, ik zoo graag weten wilde, hoe duur zulke dames zijn!” +</p> +<p>„Juist,” sprak Baxter, die begreep, dat Marholm vol inwendig genoegen zat te luisteren, +„nu herinner ik mij eerst, wat gij bedoelt. Het was mijn zuster en de echtgenoote +van een mijner vrienden, die met ons in de loge zat.” +</p> +<p>„Zeer schoone zuster, zeer schoone vrouw! Nu, ik wil niet verder storen, ik gaarne +weerkomen aanstaanden Donderdag. Tot weerziens!” +</p> +<p>„Tot weerziens!” sprak Baxter en herademde, toen de onaangename bezoeker eindelijk +het bureau verliet. +</p> +<p>Nauwelijks was de deur achter hem gesloten, of de Vloo vertrok zijn gelaat tot den +breedsten glimlach, dien hij te voorschijn kon brengen. +</p> +<p>„Waarom grijnst gij zoo?” vroeg zijn chef, die dit lachen kende. +</p> +<p>„Waarom zou ik niet grijnzen?” antwoordde Marholm, „ik amuseer mij!” +</p> +<p>„<span class="corr" id="xd33e999" title="Bron: Hopenlijk">Hopelijk</span> niet over mij!” barstte Baxter los. „Ik bedank daarvoor.” +</p> +<p>„Gij moet u niet alles dadelijk zoo aantrekken,” sprak de Vloo, „ik had nooit gedacht, +dat gij zoo aantrekkelijk waart!” +</p> +<p>De chef rolde met zijn oogen en daar Marholm kalm en behaaglijk bleef glimlachen, +sloeg hij met de vuist op tafel en schreeuwde: +</p> +<p>„Wilt gij nu eindelijk eens ernstig kijken?” +</p> +<p>„Ik denk er niet aan,” antwoordde de Vloo, „in de dienstvoorschriften staat nergens, +wat voor een gezicht men moet zetten!” +</p> +<p>„Vervloekte kerel!” riep Baxter uit en toen hij Marholm nog steeds vroolijk zag lachen, +sprong hij van zijn stoel op en sprak: +</p> +<p>„Als gij nu nog doorgaat met uw gegrijns, gooi ik u de deur uit!” +</p> +<p>„Gelukkig!” zuchtte de Vloo, „ik verlang onuitsprekelijk naar frissche lucht! Gij +riekt namelijk naar—” +</p> +<p>„Wat zegt gij, ik riek?” schreeuwde Baxter, hem in de rede vallend. +</p> +<p>„Ja, zeker,” bevestigde de secretaris. „Gij schijnt flink katterig te zijn! De Chinees +schijnt u gisteravond goed opgenomen te hebben. Gelooft gij zelf iets van die vrouw +en zuster?” +</p> +<p>„Wat? Of ik daaraan geloof? Gij hoordet immers, dat ik het zelf vertelde!” +</p> +<p>„Dat is immers juist het grappige”, lachte Marholm. „Gelooft gij, wat gij zelf hebt +verteld?” +</p> +<p>„Ik geloof altijd, wat ik zelf vertel”, riep de inspecteur vol trots uit.<span id="xd33e1016"></span> +</p> +<p>Inplaats van te antwoorden, vertrok Marholm weer zijn gelaat tot dien breeden grijns, +die Baxter woedend maakte. +</p> +<p>Weer barstte hij los en verbood Marholm te lachen. +</p> +<p>Daar de Vloo echter geen aanstalten maakte, om ernstig te kijken, kon Baxter zich +niet meer bedwingen en schreeuwde: +</p> +<p>„Ik ontsla u zoolang uit den dienst, totdat gij weer een ernstig gelaat vertoont. +</p> +<p>„Er uit!” +</p> +<p>De inspecteur had nauwelijks het laatste woord gesproken, of Marholm sprong zoo vlug +mogelijk van zijn stoel op, greep zijn hoed en snelde naar de deur. +</p> +<p>Daar keerde hij zich nog eens om en vertoonde, voordat hij het bureau verliet, den +chef van politie zijn breedlachenden mond en met een knipoogje, dat veelbeteekenend +was, nam hij afscheid van Baxter. +</p> +<p>De deur viel achter hem in het slot en—dat was geen oogenblik te vroeg, want Baxter +had een inktpot opgenomen en hem dien nagegooid. +</p> +<hr class="tb"><p> +</p> +<p>Ook John Raffles had met <span class="corr" id="xd33e1032" title="Niet in bron">een </span>veelzeggend glimlachje het hoofdbureau van politie verlaten. +</p> +<p>Hij nam een cab en reed naar het Drury Lane theater. +</p> +<p>Nadat hij den portier een fooi had gegeven, vernam hij van dezen het adres der actrice +Miss Raabe. +</p> +<p>Hij gaf den koetsier den naam der straat en het nummer op en bevond zich een kwartier +later voor het kleine huis met één verdieping, waar een voorname rust heerschte. +</p> +<p>Lord Lister behoefde niet lang te wachten. Een aardig <span class="pageNum" id="pb17">[<a href="#pb17">17</a>]</span>kamermeisje vroeg hem, wat hij wenschte en glimlachte vroolijk bij het zien van den +Chinees. +</p> +<p>John Raffles gaf ook haar zijn Chineesch visitekaartje, waarmee zij verdween. +</p> +<p>Reeds de vestibule, waarin Raffles zich bevond, getuigde ervan, dat de bewoonster +van het huis een uitstekenden smaak moest hebben, gepaard gaande aan grooten rijkdom, +of wel, en Raffles wist, dat dit laatste het geval was, dat zij schatrijke aanbidders +had. +</p> +<p>Terwijl hij de meubelen en curiositeiten bewonderde, die de vestibule versierden, +kwam het kamermeisje terug en sprak: +</p> +<p>„Miss Raabe verzoekt u, binnen te komen.” +</p> +<p>Zij geleidde den bezoeker langs een trap naar boven en liet hem binnen in een boudoir, +waaraan een <span class="corr" id="xd33e1048" title="Bron: grooter">grooten</span> muzieksalon grensde. +</p> +<p>Hier heerschte buitengewone weelde, die bijna iets parvenuachtigs had. +</p> +<p>Nauwelijks was de Chinees het boudoir binnengegaan, of hij hoorde het ruischen van +een zijden sleep in het muzieksalon en een oogenblik later trad Miss Raabe in een +met kanten bezet ochtendkleed binnen, dat haar lichaam als een glinsterende elastieke +slangenhuid gaf. +</p> +<p>Onmiddellijk herkende zij den Chinees uit het Lyceumtheater van den vorigen avond +en, terwijl zij glimlachend haar sneeuwwitte goed verzorgde tanden liet zien, riep +zij uit: +</p> +<p>„O, dat is charmant, Mr. Jucki-Bit! Ach kom! Die naam is prachtig, ik zal u eenvoudig +<span id="xd33e1056">Mr.</span> Jucki noemen— —Mijn lieve Mr. Jucki, ik ben zeer, zeer verheugd, kennis met u te +maken en ik hoop, dat gij voldoende Engelsch verstaat, om elkaar te kunnen begrijpen.” +</p> +<p>„O, zeer zeker, wij elkaar zullen begrijpen,” antwoordde Raffles, „en als gij niet +mijn Engelsch verstaat, zult gij mijn Chineesch wel begrijpen. In de liefde Engelsch +en Chineesch volkomen gelijk zijn. Ik ben zeer vol geestdrift voor uw schoon gelaat!” +</p> +<p><span>„</span>Zoo?” glimlachte Miss Raabe gevleid, „maar gij hebt gelijk! Mr. Harper, een goed vriend +van mij, zei onlangs, dat mijn gelaat een ongeschreven gedicht was.” +</p> +<p>„Nu, dat betwijfelen ik moet. Men ziet lijnen, waarop een gedicht te schrijven men +zou kunnen!” +</p> +<p>„Foei, hoe hatelijk!” riep Miss Raabe uit met een koket lachje. +</p> +<p>„Ik weet, dat ik ben hatelijk, maar daarvoor is mijn geld zeer goed,” antwoordde de +Chinees. „Men houden daarom van mij veel en zeggen, dat ik een zeer net mensen zijn. +Gij zult dat ook nog van mij zeggen.” +</p> +<p>Miss Raabe keek hem met een smachtenden blik aan en lispelde: +</p> +<p>„Als gij heel lief voor mij wilt zijn! Maar gij moet mij niet te lang laten wachten, +anders zeg ik het tegendeel. Voor alles, mijnheer, ben ik dol op brillanten<span id="xd33e1070">.”</span> +</p> +<p>„Daarmee kan ik van dienst zijn!” antwoordde Raffles, „ik niets ken van brillanten, +maar ik goede cheques heb en daarvoor mijn vriendinnen brillanten kunnen koopen. Dan +kunnen zij mij niet verwijten, wanneer zij door Engelsche koopmannen bedrogen worden.” +</p> +<p>„Gij hebt gelijk<span id="xd33e1076">.”</span> knikte de schoone. „Hebt gij misschien toevallig zoo’n cheque bij u?” +</p> +<p>„Ik die dragen altijd bij mij. Zouden gij gaarne een willen hebben?” +</p> +<p>Miss Raabe antwoordde zuchtend. +</p> +<p>„Ja, mijnheer, ik verlang er naar. Maar gij schertst zeker?” +</p> +<p>„O neen,” verzekerde de Chinees, „ik schertsen niet over zulke onderwerpen,” en met +de onverschilligheid van iemand, die over millioenen beschikt, haalde hij zijn chequeboek +uit zijn zak en vroeg: +</p> +<p>„Hoe groot wenschen gij, vriendin van mijn hart, een cheque?” +</p> +<p>Miss Raabe keek haar bezoeker verbaasd aan. Een dergelijke edelmoedigheid was haar +vreemd. Zij wist niet, wat zij zou antwoorden. +</p> +<p>Maar de Chinees kwam haar te hulp en sprak: +</p> +<p>„Ik denken, dat een net brillanten sieraad zullen kosten 1000 pond sterling?” +</p> +<p>De hebzucht ontwaakte in Miss Raabe. +</p> +<p>Iemand, die haar zonder slag of stoot 1000 pond sterling wilde geven, zou ook meer +voor haar over hebben. +</p> +<p>„Ik merk wel, dat gij nog geen brillanten sieraden hebt gekocht, Mr. Jucki, anders +moest gij weten, dat men voor een dergelijk bedrag geen mooie steenen koopt.” +</p> +<p>„Gij gelijk hebben,” sprak de Chinaman, „ik werkelijk in mijn leven nog nooit brillanten +gekocht hebben.” +</p> +<p>Met deze woorden sprak de Groote Onbekende de waarheid, want alle brillanten, die +hij tot dusverre had bezeten, had hij den eigenaar afgenomen. +</p> +<p>„Mooi”, sprak hij, „zeg dan, hoeveel geld men noodig voor brillanten.” +<span class="pageNum" id="pb18">[<a href="#pb18">18</a>]</span></p> +<p>Miss Raabe was dicht naast den Chinees gaan zitten en zijn hand streelende, sprak +zij: +</p> +<p>„Mijn lieve, bruine Jucki— —nietwaar, gij zijt immers mijn lieve, bruine Jucki? Reeds +gisteren in den schouwburg stelde ik belang in u en bewonderde uw mooie zwarte vlecht.” +</p> +<p>Zij streek met haar zachte hand over den gitzwarten glanzenden haartooi van haar nieuwen +vriend. +</p> +<p>„Ik wilde weten, hoeveel kosten brillanten!” +</p> +<p>„Ja, ziet gij, mijn lieve Jucki, ik weet niet, of gij genoeg van mij houdt. Ik heb +een aanbidder, die mij 10,000 pond sterling heeft beloofd, als ik hem mijn liefde +wilde schenken!” +</p> +<p>„Beloofd!” riep Raffles uit, „ik niet beloven, maar geven!” +</p> +<p>„Hij heeft mij al 7000 pond gegeven, lieve Jucki!” +</p> +<p>Zij liet reeds het woordje „Mister” weg, wat de Groote Onbekende met genoegen opmerkte. +</p> +<p>„O, ik u ook kan geven zooveel en nog meer. Ik u geven wil een cheque op de Bank van +Peking van 10,000 pond sterling, als de schoone miss mij wil schenken haar liefde.” +</p> +<p>Zij reikte hem haar hand, die schitterde van de juweelen en sprak: +</p> +<p>„Geef mij uw cheque en ik zal zooveel van u houden, dat gij niet naar China wenscht +terug te keeren<span id="xd33e1109">.”</span> +</p> +<p>„<span class="ex" lang="en">Allright</span>, Miss Raabe,” sprak de Chinees, „hier is mijn cheque<span id="xd33e1117">.</span>” +</p> +<p>Hij vulde een formulier in en gaf het haar. +</p> +<p>Nauwkeurig las zij het en vroeg: +</p> +<p>„Moet ik de cheque naar de Bank van Peking zenden?” +</p> +<p>„Gij hem niet moeten zenden. Gij kunnen <span class="corr" id="xd33e1125" title="Bron: checque">cheque</span> geven aan Engelsche Bank en na vier weken geld laten uitbetalen. De Bank zullen zich +het geld van Peking laten komen.” +</p> +<p>„Dat is lang,” antwoordde Miss Raabe, „vier weken! dan moet gij ook nog vier weken +wachten voordat ik u mijn liefde schenk.” +</p> +<p>„Ik gaarne wachten,” sprak de Chinees, „ik echter hoop, u te mogen bezoeken.” +</p> +<p>„O ja,” lachte Miss Raabe, „dat moogt gij. Ik sta u zelfs toe, mij naar den schouwburg +te vergezellen, soupers voor mij te bestellen, gij moogt met mij gaan wandelen en +kleine rekeningen, die ik hier en daar in winkels heb, voor mij betalen.” +</p> +<p>„Ik met grootste genoegen dat doen zullen”, antwoordde John Raffles. +</p> +<p>Op dit oogenblik hoorde men het getoeter van een auto voor het huis en Miss Raabe +snelde naar het raam. +</p> +<p>Nauwelijks had zij een blik naar buiten geworpen, of zij sprak zeer ontsteld: +</p> +<p>„O mijn hemel, wat moet ik nu doen! Daar komt mijn vriend Mr. Harper en wanneer hij +u en mij hier samenvindt, zou hij u uit jaloezie misschien doodschieten.” +</p> +<p>De Chinees sprong verschrikt op en riep: +</p> +<p>„O neen, laat mij niet doodschieten! Ik zeer bang zijn daarvoor!” +</p> +<p>Men hoorde reeds de huisdeur open- en dichtgaan en er was niet veel tijd te verliezen. +</p> +<p>Gejaagd sprak Miss Raabe: +</p> +<p>„Kom gauw mee, gij moet u verbergen in mijn kleerkast. Ik heb daar een schuilplaats +laten aanbrengen, waar niemand u kan vinden.” +</p> +<p>Zij voerde hem door het salon, waaraan haar slaapkamer grensde en hierdoor naar een +kleedkamer, waarin aan den muur een groote kleerkast met drie deuren stond. +</p> +<p>Zij opende echter geen dezer deuren, maar drukte aan een der zijkanten op een lijst +en geruischloos opende zich een smalle deur, die echter juist breed genoeg was om +een mensen van gewonen omvang door te laten. +</p> +<p>Daarachter bevond zich een geheel afgescheiden ruimte, waarin zelfs een zitplaats +was aangebracht. +</p> +<p>„Hier moet gij wachten, mijn lieve Jucki, totdat ik er u weer uitlaat.” +</p> +<p>„De zaak er gevaarlijk uitzien”, meende de Chinees; „maar ik hopen, dat gij mij niet +te lang zullen laten wachten. Is Mr. Harper werkelijk zoo gevaarlijk een man?” +</p> +<p>„Zeer gevaarlijk, mijn lieve Jucki! Haast u nu, ik hoor hem al in het salon.” +</p> +<p>In het volgende oogenblik bevond Raffles zich in de kast en nauwelijks was de deur +achter hem gesloten, of hij hoorde door de dunne houten deur de woedende stem van +Harper: +</p> +<p>„Waar zit je eigenlijk?” +</p> +<p>„In mijn kleedkamer”, antwoordde Miss Raabe. „Waarom schreeuw je zoo? Je gedraagt +je sinds eenigen tijd niet zeer „gentlemanlike”.” +</p> +<p>De bankier was binnengekomen en keek met wantrouwende blikken om zich heen. +</p> +<p>„Ben je alleen?” vroeg hij. +</p> +<p>„Natuurlijk! Wat beteekent die gekke vraag?” +</p> +<p>„Omdat ik weet, dat je bezoek hadt!” +<span class="pageNum" id="pb19">[<a href="#pb19">19</a>]</span></p> +<p>„Bezoek?” vroeg zij, zacht lachend. „Ik geloof, dat je spoken ziet!” +</p> +<p>„Spoken? Dan zeker van vleesch en bloed! Waar is de man, die je heeft bezocht?” +</p> +<p>„Houd nu toch op! Als ik je zeg, dat er niemand bij mij is, dan is dat zoo!” +</p> +<p>John Raffles hoorde, hoe Harper naar de kleerkast ging en die opende. +</p> +<p>„Wat zoek je onder mijn kleeren?” vroeg de schoone. „Interesseeren mijn rokken je? +of wil je je er persoonlijk van overtuigen, dat mijn toiletten, zooals ik je reeds +herhaaldelijk vertelde, noodig moeten worden verbeterd? Je moest mij een paar nieuwe +koopen bij Peter Robinson! Ik heb iedere japon al gedragen en zou graag weer eens +nieuwe costuums willen hebben.” +</p> +<p>Harper had de kleeren op zij geschoven en ging nu naar het met zware zijden damastgordijnen +behangen bed, dat hij eveneens doorzocht. +</p> +<p>Zij lachte opnieuw hoonend en met een woedende stem sprak hij: +</p> +<p>„Ik heb in je salon het bewijs gevonden, dat er iemand bij je is, wil je nog ontkennen?” +</p> +<p>„Bah!” antwoordde zij en haalde minachtend de schouders op. +</p> +<p>„Ik ben zeer nieuwsgierig, wat je gevonden hebt.” +</p> +<p>„Kijk,” sprak hij en hield haar het visitekaartje van den Chinees voor de oogen, „ken +je dit kaartje?” +</p> +<p>„Ach— —dat— — —” antwoordde zij langzaam, „natuurlijk ken ik dat kaartje. Die malle +Chinees kwam vanmorgen, maakte mij zijn opwachting en ik was blij, toen ik hem weer +kwijt was. Je ziet dus, dat ik op nog meer mannen indruk maak dan op jou!” +</p> +<p>„Tart mij niet!” schreeuwde hij woedend, „of ik zou mijzelf kunnen vergeten. Is het +werkelijk waar, dat de Chinees niet meer bij je is?” +</p> +<p>Weer antwoordde zij minachtend: „Bah!” en vervolgde: +</p> +<p>„Ik zou niet weten, waarom ik de aanwezigheid van dien heer, als hij nog hier was, +zou verzwijgen. Ik ben je daarover toch geen rekenschap verschuldigd!” +</p> +<p>„Zoo?” sprak hij. +</p> +<p>„Is het kapitaal, dat ik tot heden aan je heb opgeofferd, niet de moeite waard?” +</p> +<p>„Je hebt niets aan mij opgeofferd, want het geld behoort aan je vrouw,” sprak zij +op ijskouden toon. +</p> +<p>„Bewijs mij eerst, dat je inderdaad een offer voor mij kunt brengen.” +</p> +<p>Hij drukte haar arm zoo hartstochtelijk tegen zich aan, dat zij een kreet van pijn +gaf. Daarop haalde hij een pakket uit zijn borstzak, dat 1000 pond aan bankpapier +bevatte en riep uit: +</p> +<p>„Zottin, geloof je werkelijk, dat ik geen offer voor je zou kunnen brengen? Hier, +neem dit geld! Je verlangdet 10,000 pond van mij. 7000 heb ik je al gegeven en wel, +zooals je weet, het geld van mijn vrouw. +</p> +<p><span>„</span>De rest hoopte ik te winnen door beursspeculaties, maar dat is mislukt. +</p> +<p><span>„</span>Om echter aan je wenschen te voldoen, heb ik de gelden van mijn cliënten uit mijn +brandkast genomen en voor je meegebracht. Je ziet dus …” +</p> +<p>Zij vlijde zich nu tegen hem aan als een groote witte kat en, liefkoozend fluisterend, +sprak zij: +</p> +<p>„Ik wist het wel, dat je liefde grenzeloos is. Nu zal je vanavond de belooning ervoor +krijgen. Ik zal je zoo lief hebben als nog geen enkele vrouw het heeft gedaan. +</p> +<p><span>„</span>Kom, laat ons nu gaan soupeeren! +</p> +<p><span>„</span>Ik zal al je zorgen verdrijven en het geld, dat je je cliënten hebt onteigend, zal +je wel gauw terug verdienen.” +</p> +<p>Zij trok Harper, die nog eens met onderzoekende blikken rondkeek, in het salon en +begaf zich met hem naar een kleine eetkamer aan de achterzijde van het huis. +</p> +<p>Nauwelijks had het tweetal de kamer verlaten, of Raffles opende de kast van binnen +en trad er uit te voorschijn. +</p> +<p>Zacht sloop hij door de slaapkamer rond en ontdekte naast het bed een kleine ijzeren +geldkist, die geopend was en waarin brillanten van groote waarde lagen. +</p> +<p>Daarin lag ook, in kleine pakjes verdeeld, een bedrag van bijna 10,000 pond, die Miss +Raabe zelf bewaarde, daar zij een hekel aan Banken had. +</p> +<p>Later vernam Raffles, dat zij zoo slecht schreef, dat zij zich geneerde om haar naam +onder een cheque te plaatsen en om die reden het geld thuis bewaarde.<span id="xd33e1201"></span> +</p> +<p>Met onderzoekende blikken bekeek Raffles dit alles en mompelde: +</p> +<p>„Het is de moeite waard, met deze kleine een liefdesgeschiedenis te beginnen; een +dergelijke gevaarlijke slang moet onschadelijk worden gemaakt.” +</p> +<p>Een geluid in de eetkamer deed hem haastig in de kast terugkeeren. +</p> +<p>Toen hij er weer in zat, ontdekte hij, dat een roset van het houtsnijwerk verschoven +kon worden, zoodat men in de kamer kon kijken. +</p> +<p>Harper en zijn geliefde kwamen weer binnen en hij kon duidelijk zien, hoe de schoone +het geld in het kistje borg. +<span class="pageNum" id="pb20">[<a href="#pb20">20</a>]</span></p> +<p>Daarop verlieten zij de kamer weer. +</p> +<p>De Groote Onbekende hoorde Harper zeggen: +</p> +<p>„Ik zal dus precies om zeven uur bij je zijn en verzoek je, mij niet lang te laten +wachten. Wij zullen naar het Criterium-Theater gaan. En dan moet ik in elk geval tegen +10 uur een uurtje naar de vergadering.” +</p> +<p>„Ach ja,” antwoordde zij, „ik heb er mij al op verheugd. Er moet een mooie klucht +worden gegeven. Ik blijf natuurlijk in den schouwburg!” +</p> +<p>Zij glimlachte spottend, wat hij niet opmerkte. +</p> +<p>Hierna verlieten zij de kamer en Raffles wachtte geduldig op de dingen, die zouden +komen. +</p> +<p>Ongeveer tien minuten later werd de geheime deur door de geliefde van den bankier +geopend. +</p> +<p>Zij keek hem schalksch aan met haar zwarte oogen en met een overmoedig lachje riep +zij: +</p> +<p>„Ik heb den ouden gek naar huis gestuurd. Hij had geen honger en nu moet gij met mij +soupeeren, mijn lieve Jucki”. +</p> +<p>Zij sloeg haar arm om Raffles’ hals en trok hem met zich mee. +</p> +<p>„Zeer schoone hand, zeer schoone arm,” fluisterde de Chinees, schijnbaar vol verrukking. +„Ik houden van schoone vrouwenarmen.” +</p> +<p>„<span class="ex" lang="en">Allright!</span>” lachte zij, „als je heel lief bent, laat ik je na het souper mijn geheelen arm zien.” +</p> +<p>„Zeer groote kostbaarheid voor mij zal dat zijn!” +</p> +<p>„Je bent een vleier,” antwoordde zij, „maar kom nu. Ik heb honger. Nu zullen wij ongestoord +zijn!” +</p> +<p>Terwijl zij den bouillon dronk, die door het kamermeisje was gebracht, sprak zij: +</p> +<p>„Hij is namelijk getrouwd, mijn vriend, dien ik wegstuurde. Hij heeft een oude, gierige +vrouw en als hij niet stipt om 2 uur aan tafel verschijnt, maakt zij hem het leven +tot een hel. +</p> +<p><span>„</span>Ben jij ook getrouwd, lieve Jucki? Ik vind getrouwde vrouwen afschuwelijk!” +</p> +<p>„Ik ook,” antwoordde de Chinees. „Ik vinden <span class="ex">een</span> vrouw heel akelig. Wij in China meer vrouwen hebben.” +</p> +<p>„Zoo,” antwoordde zij op scherpen toon, „maar als je mijn vriend wilt worden, mag +je geen tweede vrouw hebben. Ik wil je alleen liefhebben, ik verzeker je, dat jij +de eenige man bent, dien ik liefheb!” +</p> +<p>„Gij mij maken zeer gelukkig,” fluisterde de Chinees. „Maar gij zijn een kleine slang. +Alle vrouwen kleine slangen zijn, zoolang men ze niet opsluit. Wij in China onze vrouwen +opgesloten houden.” +</p> +<p>„Hier in Londen bestaat dat niet,” legde zij hem uit, waarop hij antwoordde: +</p> +<p>„Zeer dom is dat!” +</p> +<p>Nadat zij hadden gesoupeerd, sprak zij: +</p> +<p>„Lieve Jucki, nu moet je gaan. Morgenochtend tusschen 11 en 1 kun je terugkomen. Dan +is „hij” altijd naar de beurs en zoodra ik het geld heb van de Bank mag je bij mij +komen wonen. Ik bekommer mij dan niet meer om den ouden kaffer.” +</p> +<p>„<span class="ex" lang="en">Allright, Lady</span>,” antwoordde hij opstaande, „ik nu zal gaan en terugkomen.” +</p> +<p>Zij gaf hem glimlachend een hand ten afscheid, die hij voorzichtig kuste. Ter verontschuldiging +sprak hij: +</p> +<p>„Wij Chineezen het kussen niet verstaan.” +</p> +<p>„Ik zal het je leeren!” sprak zij, terwijl zij hem tot de voordeur vergezelde— — — +</p> +<p>Zeer voldaan over zijn bezoek keerde John Raffles naar huis terug en sprak tot Charly +Brand, die hem vroeg, waar hij was geweest: +</p> +<p>„Ik heb de Vereeniging ter bevordering van ondeugd en onzedelijkheid bestudeerd. +</p> +<p><span>„</span>Ik was op het hoofdbureau van politie en heb bij een demi-mondaine gesoupeerd. +</p> +<p><span>„</span>Ik verzeker je, mijn lieve Charly, het wordt een prachtig zaakje, dat ik op touw heb +gezet! Daaruit zou een uitstekend comediestuk te maken zijn!” +<span class="pageNum" id="pb21">[<a href="#pb21">21</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch5" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch5.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">VIJFDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">De Moordenaar.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Mr. Harper bezat in het westen van Londen een eenvoudige, bescheiden woning. +</p> +<p>Mrs. Harper, een magere slanke vrouw, met verwelkte trekken, zat met haar twee kinderen, +een jongen en een meisje van 6 en 8 jaren, aan de eenvoudig gedekte tafel en wachtte +tot de bankier thuis kwam. +</p> +<p>Misschien reeds voor den tienden keer vermaande zij de kinderen: +</p> +<p>„Weest heel bedaard, als papa komt, hij zal wel vermoeid zijn.” +</p> +<p>Zij vermoedde niets van het slechte leven van haar man en meende, dat zijn voortdurende +vermoeidheid het gevolg was van hard werken. +</p> +<p>Een half uur later verscheen Harper en nam met een boos gezicht en nauwelijks groetend +aan tafel plaats. +</p> +<p>Hij zag niet de bezorgde blikken van zijn vrouw, die naar zijn vermoeid uiterlijk +keek. +</p> +<p>De kinderen zaten stil op hun plaats en durfden hun bord bijna niet aanraken, omdat +hun vader dat geluid niet kon verdragen. +</p> +<p>Niets smaakte hem. +</p> +<p>Hoewel het eten uitstekend was klaargemaakt, had hij overal iets op aan te merken, +en stond eindelijk van tafel op en begaf zich naar zijn studeerkamer om daar op den +divan te gaan slapen. +</p> +<p>Een uur later belde hij om koffie. Zijn vrouw bracht hem die zelf en toen zij het +kopje neerzette, riep hij uit: +</p> +<p>„Waarom stuur je het dienstmeisje niet? Ik ben blij, als ik je gelaat, dat er altijd +bleek en huilerig uitziet, niet voor mij heb.” +</p> +<p>„Ik kan mijn gezicht niet veranderen,” antwoordde zij op bescheiden toon. „Als ik +mij niet zoo bezorgd maakte om jou, zou ik er beter uitzien.” +</p> +<p>„Maak je bezorgd om wien je wilt, alleen niet om mij. Ik wensch je medelijden niet.” +</p> +<p>Zij wilde bescheiden de kamer verlaten, maar bleef bij de deur aarzelend staan. +</p> +<p>„Wat wil je nog?” beet hij haar toe. +</p> +<p>„Ik heb wat huishoudgeld noodig,” antwoordde zij op zachten toon, „wees zoo vriendelijk, +mij een paar pond te geven.” +</p> +<p>„Wat?” schreeuwde hij, „alweer geld? Eergisteren heb ik je pas 5 pond gegeven. Zijn +die alweer op? Je schijnt aardig huis te houden!” +</p> +<p>„Ik moest onzen jongen broekjes en kousen koopen”, antwoordde zij, „en Erna, ons dochtertje, +had eenige schoolboeken noodig.” +</p> +<p>„Laat mij met rust,” bromde hij, „de zaken worden met den dag slechter, de duivel +mag weten, hoe dat moet eindigen. Denk je, dat ik geld kan maken? Kijk zelf maar, +hoe je aan geld komt”. +</p> +<p>„Daar zie ik geen kans toe. Mijn ouders zijn dood en alles, wat ik bezat, heb ik jou +gegeven.” +</p> +<p>„Wil je mij verwijten maken?” +</p> +<p>„Dat niet, maar het zou mij aangenaam zijn, als je werkelijk zoo het land aan mij +hebt, dat je mij het geld terug gaaft, opdat ik daarvan voor de kinderen en mijzelf +kon zorgen.” +</p> +<p>„Dat zou je wel willen”, lachte hij hoonend, „neen, mijn lieve, dat kan ik beter gebruiken. +Gelukkig, dat ik zoo verstandig ben geweest om het in mijn zaak te steken. +</p> +<p><span>„</span>En stoor mij nu niet langer, want ik moet brieven schrijven.” +</p> +<p>„Je bent hard,” sprak zij. „Ik weet niet, waarvan ik het avondeten voor de kinderen +en mij moet koopen.” +</p> +<p>„Ik ook niet,” antwoordde hij kortaf. +</p> +<p>Plotseling kleurde een blos de bleeke wangen der vrouw, de zachte uitdrukking verdween +van haar gelaat en met gebalde vuisten riep zij uit: +<span class="pageNum" id="pb22">[<a href="#pb22">22</a>]</span></p> +<p>„Nu is het genoeg! Ik heb nu lang genoeg gezwegen en mij door jou erger dan een slavin +laten behandelen. Voor mij komt het er niet op aan, dat ik niets te eten krijg, maar +de kinderen mogen geen honger lijden en ik zeg je dit—ik verlaat deze woning en ga +onderdak zoeken met de kinderen bij onze vroegere keukenmeid. +</p> +<p><span>„</span>Al het verdere tusschen ons zal mijn advocaat regelen. +</p> +<p><span>„</span>Binnen de 24 uur zal ik je door de wet laten dwingen, mij het mij toekomende vermogen, +dat ik je in bewaring heb gegeven, en waarvan ik gelukkig een quitantie bezit, terug +te betalen. +</p> +<p><span>„</span>Het doet mij leed, dat ik den kinderen hun vader moet ontnemen, maar beter geen vader +dan zulk een ruw, harteloos mensch als jij bent!” +</p> +<p>Gedurende de lange jaren van haar huwelijk had de vrouw nooit tegengesproken. +</p> +<p>Als stom van verbazing keek hij haar aan, totdat plotseling een zinnelooze woede zich +van hem meester maakte. +</p> +<p>„Wat?” riep hij uit, „jij durft mij trotseeren, mij dreigen? Je wilt je verzetten +tegen mij, je echtgenoot? Doodslaan zal ik je!” +</p> +<p>Hij was opgesprongen en had een zwaren, metalen kandelaar gegrepen, waarmee hij haar +een slag op het hoofd wilde geven. +</p> +<p>Maar hij had zijn vrouw onderschat. +</p> +<p>Hoewel hij een breede, forsche man was en zij maar klein en mager te noemen was, sprong +zij als een kleine, lenige kat naar hem toe, sloeg hem met haar vuist in het gelaat +en stiet hem zoo hevig voor de borst, dat hij terug wankelde. +</p> +<p>„Als mijn kinderen er niet waren,” sprak zij, „zou ik mij kalm door je dood laten +slaan, maar voor mijn kinderen moet ik leven. Mijn zoon zal mij eenmaal wreken! Ik +zal het in de kranten laten publiceeren, wat voor een karakter de president van de +Vereeniging ter bevordering der goede zeden heeft!” +</p> +<p>Op het volgende oogenblik vloog de zware ijzeren kandelaar door de kamer. Hoewel zij +zich bukte, trof hij haar toch aan het hoofd. +</p> +<p>Een oogenblik dreigde zij neer te vallen, maar daarop maakte <span class="corr" id="xd33e1323" title="Bron: oneindigde">oneindige</span> woede zich meester van de kleine vrouw. +</p> +<p>„Je durft het wagen, de moeder van je kinderen zoo te behandelen?” riep zij uit. +</p> +<p>Zij trok de kast open, waarvoor zij stond en nam er eenige boeken uit. +</p> +<p>„Daar!” riep zij, terwijl zij de boeken naar hem toeslingerde. „Daar zijn je huichelachtige, +leugenachtige boeken over deugd en zedelijkheid, waarmee je de wereld bedriegt! +</p> +<p><span>„</span>De menschen moesten je schrijftafel eens zien, die gevuld is met gemeene, onzedelijke +prullen! +</p> +<p><span>„</span>Foei, jij slechte kerel! +</p> +<p><span>„</span>Maar dit is het allerlaatste! Je zult mij niet terugzien!” +</p> +<p>(Zie het titelblad.) +</p> +<p>Terwijl zij deze woorden sprak, had zij tientallen van vrome, stichtelijke boeken, +sommige zoo dik als een bijbel, naar zijn hoofd geslingerd en zoo snel, dat hij zich +niet kon verdedigen. +</p> +<p>Met een slag vloog de deur achter haar toe en als een overwonnene stond de president +der <span id="xd33e1343">Vereeniging</span> ter bevordering der goede zeden te midden van een hoop verscheurde vrome geschriften +en werken en knarste op de tanden van woede. +</p> +<p>Hij liep naar zijn schrijftafel en haalde uit een der laden een geladen revolver. +</p> +<p>Met een duivelschen grijns mompelde hij: +</p> +<p>„De heks zal eraan gelooven en de kinderen ook. Het is nu toch uit met mij. Mijn zaken +zijn geheel en al in de war, het restant van de gelden mijner cliënten heb ik Miss +Raabe gegeven. Een paar duizend pond heb ik nog in mijn zak en met dat geld zal ik +naar Amerika gaan, na hier eerst schoon schip te hebben gemaakt. Daar ginds kunnen +zij mannen, als mij, gebruiken.” +</p> +<p>Hij verliet het vertrek en begaf zich naar de eetkamer. +</p> +<p>Toen hij deze leeg vond, sloop hij zacht, als een roofdier, naar de slaapkamer en +bleef een oogenblik luisterend staan. +</p> +<p>Hij hoorde zijn vrouw zacht snikken en de knaap, die tot haar zei: +</p> +<p>„Schrei niet, mama, wij zullen gauw weggaan. Ik wil geen vader hebben, die mijn moeder +slaat. Als ik groot ben, zal ik hem terugslaan! En als wij niets te eten hebben, lief +moedertje, zal ik, zooals andere jongens, kranten verkoopen en laarzen poetsen— — +—” +</p> +<p>„En ik zal wel dienstmeisje worden en dan zullen wij samen zorgen, dat u brood hebt,” +sprak het zusje. +</p> +<p>Nu trok Harper de deur open, zijn revolver in zijn broekzak gereedhoudende. +</p> +<p>Met een kreet van schrik keken de kinderen hem aan. +</p> +<p>„Wat wil je nog?” vroeg zijn vrouw, die onheil vermoedde. +</p> +<p>„Wat ik wil? Dat zal je dadelijk zien! Een mooie opvoeding geef jij je kinderen!” +</p> +<p>Nu kwam de kleine jongen met gebalde vuisten voor hem staan en riep: +<span class="pageNum" id="pb23">[<a href="#pb23">23</a>]</span></p> +<p>„Pas op, als u mijn moeder slaat, zal ik u ook slaan!” +</p> +<p>Een duivelsche lach als van een krankzinnige kwam van de lippen van den ellendeling, +hij haalde de revolver te voorschijn en hield die tegen het voorhoofd van den knaap. +</p> +<p>„Ik zal je leeren, wat slaan beteekent. Jij zult de eerste zijn, die op reis naar +de eeuwigheid gaat.” +</p> +<p>Als verlamd, doodsbleek, staarde zijn vrouw naar dit ontzettende tooneel. Van schrik +kon zij geen geluid geven en zich niet verroeren, zij kon geen hand uitsteken om haar +jongen te redden. +</p> +<p>Een gil kwam over de lippen van den knaap, een tweede en derde volgden en aarzelend +liet de ellendeling het wapen zinken. +</p> +<p>Nu schreeuwde ook het meisje om hulp en bliksemsnel sprong de knaap als een hond naar +zijn vader toe en beet hem met zijn scherpe tandjes in de hand, zoodat deze woedend +van pijn het wapen liet vallen. +</p> +<p>Maar een oogenblik later kreeg de kleine held een vuistslag en viel bewusteloos neer. +</p> +<p>De moordenaar wilde zich nu bukken om het wapen op te nemen, maar er was nu beweging +gekomen in de moeder. +</p> +<p>Zij was vlugger dan haar echtgenoot, greep het wapen, richtte het op haar man en riep: +</p> +<p>„Ik tel tot drie en als je dan de kamer niet hebt verlaten, schiet ik!—Er uit!” +</p> +<p>Tandeknarsend en met een blik vol woede en haat wendde Harper zich naar de deur en +mompelde: +</p> +<p>„Wacht maar, heks, daarvoor zal je boeten!” +</p> +<p>Het volgend oogenblik had hij de kamer verlaten en de deur achter zich dichtgetrokken. +</p> +<p>Zijn vrouw schoof de grendel er voor, snelde naar de waschtafel en legde een koudwatercompres +op het hoofd van haar lieveling. +</p> +<p>Na eenige minuten kreeg het kind zijn bewustzijn terug en herinnerde zich onmiddellijk +het voorgevallene. +</p> +<p>Hij keek om zich heen en toen hij zag, dat zijn vader de kamer had verlaten, lachte +de kleine held en sprak: +</p> +<p>„Ziet u, mama, dat heb ik goed gedaan, nietwaar?” +</p> +<p>„Je bent een held, mijn jongen,” antwoordde de moeder met tranen in de oogen en kuste +hem. +</p> +<p>„En nu, lieve kinderen, zullen wij ons kleeden en naar de oude Marie gaan. Zij zal +ons wel een paar dagen bij zich willen houden.” +</p> +<p>Zij sloot den koffer, waarin zij linnengoed en kleeren voor zichzelf en de kinderen +had gepakt, belde en gaf het dienstmeisje bevel, een rijtuig te bestellen. +</p> +<p>Verbaasd keek het dienstmeisje naar de koffer en vroeg: +</p> +<p>„Gaat mevrouw op reis?” +</p> +<p>„Ja, voor eenige dagen.” +</p> +<p>Eenige minuten later kwam een rijtuig voor en de koetsier bracht den koffer op zijn +schouders naar beneden. De vrouw van den bankier nam haar kinderen bij de hand en +volgde hem. +</p> +<p>Voordat zij het huis verliet, gaf zij de revolver, die zij in een doek had gepakt, +aan het dienstmeisje en sprak: +</p> +<p>„Geef dit pakje aan mijnheer, hij wil het misschien als aandenken bewaren.” +</p> +<p>Het meisje schudde verbaasd het hoofd en keek het wegrollende rijtuig na, zoolang +zij het kon zien. +</p> +<p>Toen zij de kamer van <span id="xd33e1394">Mr.</span> Harper binnentrad, zag zij daar een ontzettende wanorde. +</p> +<p>De heer des huizes keek ontstemd op, toen het meisje hem kwam storen en nam zwijgend +het pakje uit haar handen. +</p> +<p>Met een hoonlach pakte hij de revolver uit en stak deze toen in een der zakken van +zijn jas. +<span class="pageNum" id="pb24">[<a href="#pb24">24</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch6" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch6.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">ZESDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">Een detective-truc.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Het was slechts een kleine bestuursvergadering, die dezen avond plaats had in de Vereeniging +ter bevordering der goede zeden. +</p> +<p>Meneer Harper verscheen even over tienen en vond de heeren al voltallig bij elkaar. +</p> +<p>Zijn gelaat straalde van zelfvoldoening en van het geluk, dat hij de laatste paar +uren aan de zijde der bekoorlijke Miss Raabe had genoten. +</p> +<p>Terwijl hij de vergadering leidde, wachtte zij beneden in de leeszaal van het hotel. +</p> +<p>Om de verveling te verdrijven<span id="xd33e1411">,</span> bladerde zij de daar neergelegde couranten door. +</p> +<p>Plotseling zag ze midden door de zaal Su-Ki-Bit-Wou-Wang aankomen. +</p> +<p>„Hallo!” riep zij, „Mr. Jucki, waar wilt ge naar toe?” +</p> +<p>De Chinees deed eerst erg verlegen, doch sprak toen, zijn gelaat plooiend tot een +beminnelijk glimlachje: +</p> +<p>„O, ik zijn zeer verheugd, u te zien, mooie Miss Raabe, ik wil gaan naar de „bevordering +der goede zeden<span id="xd33e1418">”</span> +</p> +<p>„Och zoo,” lachte zij, „gij bedoelt die Vereeniging!” +</p> +<p>Hij knikte: „<span lang="en">Yes</span>, naar die Vereeniging!” +</p> +<p>Zij klopte hem op de schouders en zei: „Weet wel, lieve Jucki, dat ge daar niet veel +wijzer zult worden. Ze bevorderen daar alleen de zeden van anderen, aan zichzelf denken +ze niet.” +</p> +<p>„Dat hindert niets!” antwoordde de Chinees, „ik moet kennen leeren, of hier bij u +in Engeland ook zulke onzedelijkheden als in China. Ik geloof, wij zijn even fatsoenlijke +menschen!” +</p> +<p>„Veel fatsoenlijker,” lachte Miss Raabe, „geloof me, ik heb er ondervinding van. Ik +ken de Londensche mannen.” +</p> +<p>„Ik niet daaraan twijfel en weet u, ik ook veel liever in uw gezelschap was dan in +dat zedelijk gezelschap.” +</p> +<p>„Ik heb een idee,” hernam Miss Raabe, „blijf gij bij mij en laten we den avond ergens +gaan doorbrengen. Ik verveel mij dood in gezelschap van Harper.” +</p> +<p>„O, hij is een zeer nette mensch, niet waar?” +</p> +<p>„Gij bedoelt, omdat hij mij verveelt?” +</p> +<p>„O ja, ik dat bedoel.” +</p> +<p>„Dan vergist gij u,” lachte de schoone, „hij is het absolute tegendeel van netheid. +Gij begrijpt, dat men ook wel graag eens wat anders hoort, en ik zou blij zijn, in +fatsoenlijk gezelschap te verkeeren. Daarom zou ik u willen verzoeken, den avond met +elkaar door te brengen.” +</p> +<p>„Allright,” knikte Su-Ki-Bit-Wou-Wang. „Ik gaarne bereid ben daartoe. Maar wij wat +doen?” +</p> +<p>„Ik weet wat. Vis-a-vis het hotel is een oestersalon. Net rechts tegenover het Strand. +Daar zal ik op u wachten, als de vergadering is afgeloopen.” +</p> +<p>„Allright,” zei de Chinees. +</p> +<p>Het tweetal reikte elkaar de hand, waarna hij zich naar de aan het eind der gang gelegen +kleine zaal begaf, waarin de vergadering plaats had. +</p> +<p>Bij zijn binnentreden keken alle aanwezigen hem nieuwsgierig aan. +</p> +<p>Baxter had de aanwezigen al meegedeeld, dat hij zou komen, en allen wachten in spanning +zijn komst af. +</p> +<p>Een vroolijk lachje kwam op het gelaat der heeren, toen de Chinees volgens landsgebruik +zijn vilten schoenen uittrok, driemaal op zijn knieën sloeg en eenige grappige buigingen +maakte. +</p> +<p>„Dat is zijn begroeting”, fluisterden de Engelschen tot elkaar, stonden daarna op +en maakten een stijve buiging. +</p> +<p>De Chinees trad naderbij, schudde ieder de hand en noemde zijn naam: Su-Ki-Bit-Wou-Wang. +</p> +<p>Toen hij bij Baxter en Harper was gekomen, wilde hij met hen volgens Chineesch gebruik +gaan neus wrijven, hetwelk deze echter op hoffelijke wijze afweerden <span class="pageNum" id="pb25">[<a href="#pb25">25</a>]</span>door hem te verklaren, dat zij van zijn toegenegenheid waren overtuigd, ook al gaf +hij hun slechts volgens gebruik de hand. +</p> +<p>Men bood daarop Su-Ki-Bit-Wou-Wang een stoel aan en de vergadering werd voortgezet— +— +</p> +<p>Gedurende een kleine pauze vroeg de naast den Chinees zittende Engelschman, hoe het +hem in hunne vergadering beviel. +</p> +<p>„O”, zei Su-Ki-Bit-Wou-Wang, „als straks komen de kleine meisjes, zal het zeer aardig +worden!” +</p> +<p>De Engelschman, een predikant van streng rechtzinnige beginselen, week ontsteld achteruit +en kon zijn ooren bijna niet gelooven. Doch eenige andere leden hadden de nogal luid +gesproken woorden eveneens verstaan en, als echte Engelschen, wel van een grapje houdend, +vroegen zij: +</p> +<p>„Wat voor kleine meisjes bedoelt u, Mr. Wang?” +</p> +<p>„O,” gaf de Chinees ten antwoord, „ik bedoel de kleine meisjes, bij wie ik mijne vrienden, +de heeren presidenten, in den schouwburg zag zitten!” +</p> +<p>Opeens werd het ijzig stil als in een kerk. Harper en Baxter zaten als aan den grond +genageld. +</p> +<p>Alle aanwezigen keken hen aan met een verwijtenden blik, die hen als het ware doorboorde. +Vooral de predikant zette een gezicht, alsof hij de heilige <span class="corr" id="xd33e1461" title="Bron: aardsengel">aartsengel</span> in eigen persoon was, die Gods oordeel verkondigde. +</p> +<p>Hij was dan ook de eerste, die het stilzwijgen verbrak en aan Mr. Harper vroeg: +</p> +<p><span>„</span>Wat hebt gij op de merkwaardige woorden van dezen geachten gast te antwoorden, meneer +de president?” +</p> +<p>Harper was zoo rood als een kreeft van opgewondenheid. Het zweet druppelde in dikke +parelen van zijn voorhoofd. Hij stond op, want hij begreep, dat hij wat antwoorden +moest. +</p> +<p>„Mijne heeren,” aldus begon hij, „Mr. Wang heeft gelijk, wanneer hij zegt, dat hij +de presidenten van de Vereeniging ter bevordering der goede zeden in gezelschap heeft +aangetroffen van twee meisjes, die helaas tot de verworpelingen van de maatschappij +zijn te rekenen.” +</p> +<p>Een luid „Foei” klonk rondom de tafel, hetwelk Harper met een handbeweging bezwoer, +waarna hij vervolgde: +</p> +<p>„Gij vergist u, mijne heeren, wanneer ge meent u over de houding van uwe presidenten +ongerust te moeten maken; wij waren slechts in onze hoedanigheid van trouwe strijders +voor de goede zeden in gezelschap van die dames. +</p> +<p><span>„</span>We hebben beproefd haar van haar slechten levenswandel terug te brengen en haar weer +het pad des deugd en zedelijkheid te doen betreden. +</p> +<p><span>„</span>En het is mij gelukt een der zondaressen in een christelijk Tehuis onder dak te brengen. +Zij zal voor liefdezuster worden opgeleid.” +</p> +<p>Nu weerklonk een luid „Bravo!”, terwijl de predikant sprak: +</p> +<p>„Ik verzoek u uit naam van mijn vrienden aan deze tafel om vergiffenis. De hemel moge +uwen verderen strijd met zegen kronen.” +</p> +<p>De president boog en met tranen van ontroering in de oogen ging hij weer zitten om +Baxter onder de tafel ongemerkt de hand te drukken. +</p> +<p>Men zou nu gaan confereeren over het verbod van de verkoop van sommige humoristische +bladen. +</p> +<p>De predikant had het voorstel gedaan een der schendbladen voor ondeugd en onzedelijkheid +van den Engelschen bodem te verbannen. +</p> +<p>Opeens stond Su-Ki-Bit-Wou-Wang op. +</p> +<p>„Pardon, heeren,” zei hij, „doch ik vinden deze vergadering zonder kleine meisjes +te oninteressant! Ik zal weer vertrekken. Bij ons in China zorgen altijd kleine meisjes +voor conversatie in heerengezelschap.” +</p> +<p>Opnieuw klonk een onrustbarend luid „Foei!” door de zaal. +</p> +<p>Toen greep Harper, die eindelijk gelegenheid vond zich op zijn aanvaller te wreken, +den presidentshamer, gebood daarmee stilte en riep, op Su-Ki-Bit-Wou-Wang wijzend: +„Eruit gij, immoreel en onzedelijk wezen! Waag het niet u ooit weer in ons midden +te vertoonen. Gij zijt een liederlijk mensch!” +</p> +<p>„Liederlijk mensch!” riepen alle Engelschen tegelijk en spuwden op Engelsche wijze +naar Su-Ki-Bit-Wou-Wang op den grond. +</p> +<p>Toen hij de zaal had verlaten, zei de predikant met ten hemel gerichte oogen: +</p> +<p>„Laten we opstaan van onze zitplaatsen, beste vrienden, en den hemel danken, dat hij +den duivel, die in de gedaante van dien vuilen Chinees tot ons kwam, te rechter tijd +uit onzen edelen deugdzamen kring heeft verdreven.” +</p> +<p>Allen stonden op, sloegen met den predikant de oogen op en gingen daarna weer zitten. +</p> +<p>Nadat men het er, na een kort debat, over eens was geworden, dat het bedoelde tijdschrift +een schendblad van het ergste allooi was, dat stelselmatig, niet alleen de jeugd, +doch ook de ouderen ten verderve voerde, en daarom moest verboden worden, verklaarde +Mr. Harper <span class="pageNum" id="pb26">[<a href="#pb26">26</a>]</span>de zitting voor gesloten, en, zakelijke bezigheid voorwendend, verliet hij de vergadering. +</p> +<p>Toen hij in de leeszaal kwam, om zijn geliefde af te halen, keek hij vergeefs rond. +</p> +<p>Een voorgevoel zei hem, dat zij misschien dien vervloekten Chinees had ontmoet en +met hem het hotel had verlaten. +</p> +<p>Als een woedende stier snelde hij naar haar huis en toen hem niet werd opengedaan, +liep hij voortdurend daarvoor op en neer.— — +</p> +<p>Miss Raabe zoowel als Su-Ki-Bit-Wou-Wang hadden ondertusschen samen gesoupeerd. Tegen +twee uur ’s nachts verklaarde zij gaarne naar huis te willen gaan. +</p> +<p>„Ik ben bang,” zei zij, „lieve Jucki!” (Ze waren nu al zeer intiem.) „Geloof mij, +die jaloersche man, Mr. Harper, zal bepaald voor mijn huis staan om mij op te wachten. +Ik ben bang, direct naar huis te gaan.” +</p> +<p>„Ik zal dien man wel weg werken,” antwoordde Raffles. +</p> +<p>Hij liet zich door den kellner papier en enveloppe brengen en schreef een paar bladzijden. +Daarna liet hij door den kellner een nacht-kruier ontbieden. +</p> +<p>Dezen overhandigde hij den brief, nadat hij op geheimzinnige wijze verscheiden minuten +met hem had gesproken. Na verloop van een kwartier zei de Groote Onbekende: +</p> +<p>„Ik zal u nu naar huis brengen, Miss Raabe, ge kunt volkomen gerust zijn.” +</p> +<p>„Is Harper er niet meer? Dat is mij een raadsel!” meende zij, „ik weet niet, hoe ge +dat hebt klaar gespeeld.” +</p> +<p>Su-Ki-Bit-Wou-Wang glimlachte slechts, doch gaf geen antwoord. +</p> +<hr class="tb"><p> +</p> +<p>Terzelfder tijd trad een nacht-kruier op den bankier toe, die nog steeds voor het +huis op en neer wandelde, en, zijn pet afnemend, zei hij: +</p> +<p>„Is u Mr. Harper?” +</p> +<p>„Jawel”, antwoordde deze, „dat ben ik. Wat wenscht ge van mij?” +</p> +<p>„Ik moet u een brief overhandigen.” +</p> +<p>Hij gaf Mr. Harper het schrijven. +</p> +<p>„Van wien komt die brief?” vroeg hij. +</p> +<p>„Van den inspecteur van politie Baxter,” antwoordde de kruier. +</p> +<p>Zonder verder antwoord af te wachten, verliet hij den bankier en verdween in het nachtelijk +duister. +</p> +<p>Harper echter snelde naar een straatlantaarn, scheurde den brief open en las: +</p> +<blockquote> +<p class="first salute"><span>„</span><span lang="en">Dear Sir!</span> +</p> +<p>Ik ontving juist een alarmeerend bericht. Een van mijn detectives deelde mij mede, +dat men ontdekt had, dat gij de deposito’s van uw klanten hebt verduisterd. Neem u +in acht!”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>De brief was niet onderteekend. +</p> +<p>De straat begon opeens te draaien voor Harpers oogen. Hij viel bijna neer als een +dronken man en moest zich aan een straatlantaarn vasthouden. +</p> +<p>Daarna frommelde hij het blad papier ineen, stak het in zijn zak en snelde weg. Zijn +slecht geweten begon geweldig te knagen. +</p> +<p>Hij voelde zich als door den duivel bezeten. Als een schaduw vluchtte hij weg in de +duisternis— — +</p> +<p>Terzelfder tijd hield een rijtuig voor het huis stil. +</p> +<p>De Chinees stapte uit en hielp Miss Raabe uit het rijtuig. +</p> +<p>„Gij moet mij in mijn woning begeleiden,” zei zij, „ik ben vreeselijk bang. Mogelijk +loert die man daar op mij.” +</p> +<p>„Ik zijn zeer moe,” antwoordde de Chinees, „ik hier zal wachten, totdat gij woning +doorzoekt en dan naar huis rijden. Ik graag in gevaar met jonge dames mag samen zijn.” +</p> +<p>Daar zij om den Chinees persoonlijk weinig gaf, doch slechts op zijn geld aasde, zei +zij hem vluchtig goeden nacht, sloot het huis open en trad naar binnen. +</p> +<p>Raffles wachtte nog een paar minuten, daarna werd op de eerste etage een raam geopend, +Miss Raabe verscheen, wenkte hem met haar zakdoek en riep: +</p> +<p>„Hier is niemand, ik dank u, lieve Jucki, goeden nacht!” +</p> +<p>De Chinees sprak door zijn neus een onwelluidend „Goeden nacht”, stapte in zijn rijtuig +en reed weg. +</p> +<hr class="tb"><p> +</p> +<p>Den volgenden morgen had Raffles het tot Charly Brands verbazing merkwaardig druk. +</p> +<p>Door middel van een advertentie in de courant had hij een stenographe in dienst genomen +en begon deze een comediespel te dicteeren. +</p> +<p>Onvermoeid was hij daarmee bezig en rustte niet, voordat hij den éénacter in twee +dagen klaar had. +</p> +<p>„Wil je mij het stuk niet voorlezen?” vroeg Charly Brand, die nieuwsgierig was naar +den inhoud. +</p> +<p>„Dat is onnoodig, jongen, je zult het gauw genoeg op de planken zien.” +</p> +<p>John Raffles kende door zijn club den directeur van den Garrick-Schouwburg en bracht +hem een bezoek. +<span class="pageNum" id="pb27">[<a href="#pb27">27</a>]</span></p> +<p>„Er is me zeer veel aan gelegen,” wendde hij zich tot den directeur, „dat ge dezen +éénacter al over een paar dagen op de planken laat spelen. +</p> +<p><span>„</span>Ik ben bereid alle aan de uitvoering verbonden kosten voor mijn rekening te nemen. +Het geldt hier een privé-genoegen voor mij persoonlijk, en om te zien, of ik werkelijk +de gave bezit, succesvolle theaterstukken te schrijven.” +</p> +<p>De directeur kende Lord Lister onder den naam Baron von <span class="corr" id="xd33e1562" title="Bron: Wakerfield">Walkerfield</span>. Hij bladerde het stuk door, en nadat hij het in een goed kwartier vluchtig had gelezen, +verklaarde hij zich bereid, het stuk door zijn tooneelspelers in drie dagen te laten +instudeeren en de première reeds over vier dagen te doen plaats hebben. +</p> +<p>Eén moeilijkheid was aan de zaak verbonden, en dat was de censuur der politie. +</p> +<p>„Hoe kunnen we dat klaarspelen?” vroeg Raffles. +</p> +<p>„Heel eenvoudig, beste baron”, antwoordde de schouwburgdirecteur, „ik zal een vriendelijk +briefje schrijven aan den censor en er voorzichtig een biljet van 100 pond bij insluiten.” +</p> +<p>„Fameus,” lachte Raffles, „dan zijn we klaar, nietwaar?” +</p> +<p>„Jawel,” gaf de directeur ten antwoord, „ik heb echter nog één vraag, namelijk wie +zal de rol van den Chinees <span id="xd33e1571">Su-Ki-Bit-Wou-Wang</span> spelen in het stuk?” +</p> +<p>John Raffles begon opnieuw te lachen en sprak: +</p> +<p>„Bijna had ik het voornaamste nog vergeten; die rol speel ik zelf.” +</p> +<p>„Gij zelf? Hebt gij den moed als tooneelspeler op te treden?” +</p> +<p>„Wel natuurlijk,” knikte de <span id="xd33e1580">Groote Onbekende</span>. „Ik speel in het gewone leven nog meer comedie dan op de planken noodig is. +</p> +<p>„Ik verzeker u, mijn beste directeur, nog afgezien van het feit, dat ik de kosten +der opvoering betaal, zult ge schitterende zaken maken met het kleine tooneelspel. +</p> +<p><span>„</span>Ik zou durven wedden, dat geheel Londen hierheen komt om het stuk te zien.” +</p> +<p>„Dat ware te wenschen,” lachte de directeur, „ik heb op ’t oogenblik juist geen goed +stuk. Laten we dus het beste hopen.” +</p> +<p>John Raffles nam afscheid en reeds den volgenden morgen begon de directeur met de +voorbereidingen. Hij verklaarde den baron, dat deze hierbij zijn medewerking moest +verleenen. +</p> +<p>Eenige uren later ontving Baxter, die, zooals vermeld, het ambt van censor voor tooneelspelen +in Londen uitoefende, d.w.z. hij moest nagaan of de stukken ook gevaar opleverden +voor de goede zeden, een brief van den directeur van den Garrick-schouwburg, benevens +een blauwe portefeuille, waarin zich het tooneelstuk bevond. +</p> +<p>Baxter scheurde den brief open en las: +</p> +<blockquote> +<p class="first salute"><i>Beste Inspecteur!</i> +</p> +<p>Hierbij een stuk voor de censuur, waarbij zeer veel haast is. +</p> +<p>Met vriendelijke groeten, +</p> +<p class="signed">Uw +<br>GARRICK.</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>Tegelijkertijd had de inspecteur het bankbiljet van honderd pond gevonden en stak +dit met een inwendig lachje in zijn vestjeszak. Hij kon het juist goed gebruiken, +daar hij door zijne verhouding tot de vriendin van Miss Raabe, de kleine Trude Hansch, +veel geld had uitgegeven. +</p> +<p>Hij nam het voorgeschreven politiestempel, dat het verlof tot de opvoering bekrachtigde, +sloeg de klep der portefeuille op en drukte het zegel op den omslag van het tooneelstuk, +zonder er verder naar om te zien. +</p> +<p>Daarna schelde hij een bode en liet het toegelaten stuk naar den directeur van den +Garrick-schouwburg brengen. +</p> +<p>De <span id="xd33e1609">Vloo</span> had stilzwijgend toegezien en zei nu: +</p> +<p>„Weet ge, inspecteur, als ik me niet vergis, hebt ge daar juist weer toestemming verleend +tot het opvoeren van een tooneelstuk, dat ge heelemaal niet kent. Ge zult u op een +goeden keer nog eens gevoelig de vingers branden.” +</p> +<p>Baxter keek zijn secretaris woedend aan en sprak: +</p> +<p>„Veroorloof u geen kritiek op mijn handelingen. Daar hebt gij niet het recht toe. +Overigens vergist gij u. Ik ken het tooneelstuk al. Het was dus niet noodig het nog +eens door te zien. Ik zou dus gaarne verschoond blijven van uwe opmerkingen.” +</p> +<p>De <span id="xd33e1617">Vloo</span> boog zijn hoofd over de voor hem liggende acte en ging verder met zijn werk, terwijl +Baxter een courant nam en begon te lezen. +</p> +<p>Midden in zijn lectuur werd hij gestoord. Een detective-sergeant trad binnen, bleef +bij de deur staan en salueerde. +</p> +<p>„Wat wenscht gij?” vroeg Baxter. +</p> +<p>„Heb een gebeurtenis te melden, meneer de inspecteur,” rapporteerde de beambte. „De +zaak van den bankier Harper is sedert gisteren gesloten, en heeft groote opgewondenheid +te weeg gebracht onder de klanten van den bankier.” +<span class="pageNum" id="pb28">[<a href="#pb28">28</a>]</span></p> +<p>Baxter schrok hevig. Wat was er met Harper gebeurd? Zou hem iets overkomen zijn? +</p> +<p>„Is bankier Harper niet te vinden?” vroeg hij. +</p> +<p>„Neen, meneer de inspecteur,” antwoordde de sergeant. „We hebben in zijn woning en +bij verscheiden bekenden al een onderzoek ingesteld. Het laatst is de bankier twee +dagen geleden in hotel Cecilia gezien. ’s Avonds 10 uur.” +</p> +<p>„Dat klopt,” zei Baxter, „ik was er persoonlijk met hem.” +</p> +<p>„Ook aan zijn woning vernamen wij van het dienstmeisje, dat de bankier sedert twee +nachten niet thuis was gekomen en ook mevrouw en de kinderen het huis sedert eenige +dagen hadden verlaten. +</p> +<p><span>„</span>De klanten van den bankier eischen, dat de zaak van politiewege wordt geopend en de +deposito’s teruggegeven.” +</p> +<p>Baxter dacht een paar seconden na. +</p> +<p>Vergeefs brak hij zich het hoofd, wat er wel met Harper kon gebeurd zijn. Daarna wendde +hij zich tot Marholm: +</p> +<p>„Neem een cab en rijd naar Lyttonstreet 16. Daar woont een tooneelspeelster, Miss +Raabe. Vraag aan die dame, of zij iets weet omtrent het verblijf van den bankier Harper. +Maak vlug voort, want voordat gij met haar antwoord hier zijt, kan ik niets beginnen.” +</p> +<p>Zonder een woord te antwoorden, verliet de <span id="xd33e1639">Vloo</span> de kamer, terwijl de detective-sergeant in het voorvertrek wachtte. +</p> +<p>Baxter echter liep onrustig heen en weer. De affaire scheen hem vreemd toe. Hij had +een onbepaald voorgevoel, dat er iets gebeurd zou zijn, waar hij ook in betrokken +zou worden. Tevergeefs probeerde hij zich te kalmeeren, door het rooken van een sigaar. +Ten slotte begon hij weer te lezen. +</p> +<p>Er kon ongeveer een half uur verloopen zijn, toen Marholm, die zich zeer gehaast had, +daar hij eveneens iets bijzonders vermoedde, terugkwam met de mededeeling, dat de +bankier sedert verscheiden dagen niet in het huis der tooneelspeelster was geweest. +</p> +<p>Nu bleef Baxter niets anders over dan zijn recherche-afdeeling mobiel te maken en +met de beambten naar de zaak van den bankier te rijden, deze te openen en te doorzoeken. +</p> +<p>De ijzeren luiken van het kleine kantoor waren stevig gesloten, toen Baxter met zijn +beambten aankwam. +</p> +<p>De portier, dien Baxter liet roepen, beduidde hem, dat de meegebrachte slotenmaker +een deur van de gang naar de zaak gemakkelijker zou kunnen open maken dan de ijzeren +roljalousiën. +</p> +<p>In korten tijd was de deur open, en de portier, die in de zaak bekend was, draaide +het electrische licht op. +</p> +<p>Nauwelijks was de ruimte helder verlicht of de portier liet een kreet van schrik hooren +en lokte alle beambten naar zich toe. +</p> +<p>„Wat is er, wat gebeurt er!” riep de inspecteur en trok zijn revolver. +</p> +<p>Doch hij behoefde geen antwoord meer op zijn vraag. +</p> +<p>Midden in het vertrek, voor de geopende brandkast lag de gezochte bankier Harper op +den grond en staarde met verglaasde oogen naar de zoldering. +</p> +<p>Geronnen bloed uit zijn slapen bedekte de eene helft van zijn hoofd en den grond. +De rechterhand hield nog krampachtig de revolver omklemd, waarmee de ellendeling zich +had doodgeschoten. +</p> +<p>Een oogenblik stonden de beambten zwijgend om den doode, doch daarna zei Baxter tot +de Vloo: +</p> +<p>„Ga zitten en maak het proces-verbaal op. Waar is de lijkschouwer?” +</p> +<p>Deze was juist aangekomen en drong naar voren. +</p> +<p>„Is hij dood?” vroeg Baxter, waarop de dokter antwoordde: +</p> +<p>„Dat zou ik meenen.” +</p> +<p>En Marholm voegde er aan toe: +</p> +<p>„Die wordt door geen moraal weer levend gemaakt.” +</p> +<p>De gebruikelijke wettelijke formaliteiten werden door de beambten verricht, waarna +Baxter zich met zijn beambten overtuigde, dat, behalve een paar duizend pond sterling, +die de zelfmoordenaar in zijn zak droeg, zich geen enkel deposito in de brandkast +bevond. +</p> +<p>Deze bevinding deelde hij aan de voor de deur wachtende klanten van den bankier mee. +</p> +<p>Vloeken en verwenschingen werden geuit, toen het lichaam van den doode in een ontboden +lijkwagen der politie werd weggebracht. +</p> +<p>Des avonds stond in de Londensche couranten „De zelfmoord van den bankier!” kalmweg +verteld. Slechts de korte bijvoeging, dat den volgenden dag verdere ophelderingen +zouden volgen, hield de nieuwsgierigheid der lezers gespannen. +</p> +<p>Baxter wenschte liever waar ook dan in Londen te wonen, en deze opinie werd gedeeld +door de andere leden van de Vereeniging ter bevordering der goede zeden. +</p> +<p>Het was een zware slag voor de <span id="xd33e1669">Vereeniging</span>, door den dood van haar president veroorzaakt. +</p> +<p>Alleen Su-Ki-Bit-Wou-Wang was over het verloop <span class="pageNum" id="pb29">[<a href="#pb29">29</a>]</span>zeer tevreden, en toen hij bij Miss Raabe kwam, veroorloofde deze zich zelfs grove +scherts. Wel beschouwd had zij tenminste eenige bedroefdheid over den dood van haren +vereerder moeten voorwenden. +</p> +<p>Ze zag niet den blik vol afschuw, dien de Chinees haar toewierp. +</p> +<p>Reeds den volgenden dag begonnen de couranten op ironischen en spottenden toon de +verhouding van Harper tot de Vereeniging ter bevordering der goede zeden te critiseeren. +Ook de hertog van Norfolk en de inspecteur van politie kregen hun aandeel. +</p> +<p>Baxter wond zich zoodanig op, dat hij niet op het bureau verscheen en de Vloo weer +eens alleen de zaken moest afdoen. +</p> +<p>Hij heeft weer moreele Katzenjammer, lachte Marholm vergenoegd in zichzelf en rookte +de eene pijp na de andere.— — +</p> +<p>Eerst op den avond van den dag, waarop de courantenstorm was bedaard, verscheen Baxter +weer op het bureau. +</p> +<p>Hij vond verscheiden brieven, waaronder de mededeeling van den directeur van den Garrick-schouwburg, +dat over twee dagen de première zou plaats hebben van den éénacter „Bevordering der +goede zeden”. +</p> +<p>De uitdrukking „goede zeden” werkte thans op Baxter als een rood doek. +</p> +<p>„<span lang="en">Goddam</span>,” vloekte hij in zichzelf, doch zoo luid, dat de Vloo het hoorde, „als ik dat geweten +had, zou ik dat stuk niet hebben toegelaten.” +</p> +<p>„Ziet ge wel,” zei de Vloo, „waarom hebt ge niet naar mij geluisterd. Als het kalf +verdronken is, dempt gij den put. Ge hadt liever met uw vingers van die goede zeden +moeten afblijven.” +</p> +<p>„Ja, ge hebt gelijk,” zuchtte Baxter, „daaruit komt niets anders voort dan een reusachtige +katterigheid. Men dorscht daar het leege stroo en praat over dingen die niet bestaan.” +</p> +</div> +</div> +<div id="ch7" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch7.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">ZEVENDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">De inbraak.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Miss Raabe wachtte Su-Ki-Bit-Wou-Wang tamelijk onverschillig op. Tevergeefs keek zij +ieder oogenblik door de ruiten op straat om te zien of hij ook kwam, nu eerst herinnerde +zij zich, dat zij nog nooit in zijn woning was geweest. +</p> +<p>Zij besloot vanavond de schade in te halen, en ontwierp een plan om den Chinees verder +in haar netten te vangen, want na den dood van Harper had zij een nieuwen geldschieter +noodig. +</p> +<p>Su-Ki-Bit-Wou-Wang kwam ’s avonds echter niet. +</p> +<p>Tegen middernacht besloot zij het wachten op te geven en trok zich terug in haar slaapkamer. +</p> +<p>Zooals gewoonlijk nam zij ook nu een slaapmiddel in en sliep weldra vast. +</p> +<p>De schemerlamp wierp haar getemperd licht op de kostbare, zijde dekens, waaronder +de tooneelspeelster rustte, toen opeens de geheime deur der kleerkast open ging en +de donkere gestalte van een man te voorschijn trad. +</p> +<p>Hij schreed de slaapkamer binnen tot aan het bed der slaapster. Het gelaat van den +man was met een zijden masker bedekt, waaruit alleen twee donkere oogen fonkelden. +</p> +<p>De gemaskerde sloop naar het ijzeren kistje, dicht bij het bed en had weldra van een +sleutelbos den passenden sleutel gevonden, waarmede hij het kistje openmaakte. +</p> +<p>Daarin bevonden zich diamanten, edelgesteenten en ringen, alsook meer dan 10,000 pond +in bankpapier. +</p> +<p>De kostbaarheden en bankbiljetten waren spoedig in <span class="pageNum" id="pb30">[<a href="#pb30">30</a>]</span>een leeren taschje gepakt en na zijn visitekaartje in het kistje te hebben gelegd, +verliet de gemaskerde even stil als hij gekomen was de kamer.— — +</p> +<hr class="tb"><p> +</p> +<p>Den volgenden morgen tegen 11 uur vloog de tooneelspeelster Miss Raabe als een krankzinnige +bij Baxter het bureau binnen met den uitroep: „Ik ben door Raffles bestolen, heeren!” +</p> +<p>Verschrikt sprong Baxter op en riep: „Wat schreeuwt ge toch, Madam, door wien zijt +ge bestolen?” +</p> +<p>„Door Raffles!” schreeuwde de miss opnieuw opgewonden. „Meer dan 10,000 pond aan bankbiljetten +en evenveel waarde aan diamanten. Lieve inspecteur, help mij toch uit vriendschap.” +</p> +<p>„Pardon,” sprak Baxter, „gij zijt hier in het bureau van den inspecteur van politie! +Laat mijn persoon er dus buiten.” +</p> +<p>Hij wilde voor de Vloo zijne betrekkingen tot de wereld verbergen. +</p> +<p>„Waar hebt ge Raffles leeren kennen?” vroeg hij aan Miss Raabe. +</p> +<p>„Ik heb hem nog nooit gezien,” antwoordde deze schouderophalend. +</p> +<p>„Maar hij moest toch weten, dat gij uw geld en sieraden thuis bewaart. De Groote Onbekende +zal geen inbraak plegen zonder zich te oriënteeren.” +</p> +<p>„Misschien is hij onder een anderen naam bij u geweest,” viel de Vloo in de rede. +</p> +<p>„Ik ontvang geen heeren,” antwoordde de tooneelspeelster, „en heb trouwens maar één +vriend, een buitenlander, die in het geheel niet in aanmerking komt.” +</p> +<p>„Een buitenlander is zeer verdacht. Wilt gij ons zijn naam noemen?” vroeg Baxter. +</p> +<p>„Dat heeft geen doel, heeren,” antwoordde de bestolene, „doch wanneer gij er <span class="corr" id="xd33e1725" title="Bron: bizonder">bijzonder</span> op staat en u zelf wilt overtuigen, het is een Chinees en hij heet Su-Ki-Bit-Wou-Wang”. +</p> +<p>„Zoo, zoo!” meende de Vloo, „als die Chinees Raffles maar niet is.” +</p> +<p>„Gij zijt en blijft een idioot, Marholm,” stoof de inspecteur op, en zich daarna tot +Miss Raabe wendend: +</p> +<p>„Hoe weet ge, dat het Raffles was, die de inbraak pleegde?” +</p> +<p>„Hier is zijn visitekaartje, dat in het kistje lag,” antwoordde zij. +</p> +<p>Op dit oogenblik belde de telephoon en Baxter riep: +</p> +<p>„Hallo, wie daar?” +</p> +<p>„Spreek ik met inspecteur Baxter?” +</p> +<p>„Ja, wat wenscht u?” +</p> +<p>„Is Miss Raabe ook bij u?” +</p> +<p>„Ja, de Lady is hier op het bureau.” +</p> +<p>„Wel, groet haar dan van mij.” +</p> +<p>„Wie zijt ge dan?” +</p> +<p>Toen klonk langzaam en duidelijk door de telephoon: +</p> +<p>„John C. Raffles!” +</p> +<p>„De duivel hale u!” schreeuwde Baxter, waarop het lachend terugklonk: „Dat zal gebeuren!” +</p> +<p>De telephoon ophangend riep Baxter: „Dat is weer echt zijn brutaliteit. De kerel belt +me op en drijft den spot met ons. Kon ik hem toch eindelijk eens pakken.” +</p> +<p>„Is die man dan werkelijk niet te pakken?” vroeg Miss Raabe. +</p> +<p>Baxter haalde de schouders op, doch de Vloo verklaarde: +</p> +<p>„Door ons niet, dat is zeker.” +<span class="pageNum" id="pb31">[<a href="#pb31">31</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch8" class="div1 last-child chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch8.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">ACHTSTE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">De tooneelvoorstelling.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Het publiek, dat de première ging bijwonen in den Garrick-schouwburg, amuseerde zich +vóór de voorstelling met het berichtje in de avondbladen betreffende de inbraak bij +de tooneelspeelster. Daarna las men het programma van de voorstelling. +</p> +<p>Hoe meer men tuurde op de rollen, die in het nieuwe stuk voorkwamen, hoe meer het +stuk hun verdacht voorkwam, temeer, daar de titel hen al herinnerde aan de jongste +gebeurtenissen en de rollen van bankier, hertog en inspecteur van politie sterke gelijkenis +toonden met de personen der zedelijkheidsvereeniging. +</p> +<p>Verder trof men onder de rollen die van een Chinees, Su-Ki-Bit-Wou-Wang, verder een +tooneelspeelster, een danseres, en ten laatste als clou, als buitengewone sensatie, +stond vermeld de naam: Raffles. +</p> +<p>De tooneelkijkers werden nieuwsgierig naar de loge gericht, waarin de inspecteur van +politie Baxter met eenige andere politiebeambten zat. Deze had geen vermoeden, dat +hij het middelpunt der belangstelling van het publiek was geworden. +</p> +<p>Zenuwachtig wachtten de ongeduldigen tot het belletje klonk, het gordijn omhoog ging +en men een nauwkeurige copie van een der zalen uit hotel Cecilia op het tooneel zag. +</p> +<p>De redevoeringen der zoogenaamde bevorderaars der goede zeden wekten den algemeenen +lachlust op, behalve bij Baxter, die zich nauwkeurig nagebootst op de planken zag, +en zijne verbazing bereikte het toppunt, toen de bekende Su-Ki-Bit-Wou-Wang ten tooneele +verscheen. +</p> +<p>Deze speelde zijn rol meesterlijk en het publiek genoot volop, toen hij uit de vergadering +der zedelijke heeren werd verwijderd. +</p> +<p>Nu veranderde het tooneel. Dames der demi-monde traden binnen, en men kreeg tooneeltjes +te aanschouwen, die in de Vereeniging ter bevordering der goede zeden allesbehalve +thuis behoorden. +</p> +<p>Zoo werd achtereenvolgens al het gebeurde met Harper, Miss Raabe en den Chinees voor +het voetlicht gebracht, tot zelfs de inbraak bij de tooneelspeelster en de vermakelijke +scène op het bureau van den inspecteur Baxter. +</p> +<p>Het publiek riep enthusiast om den schrijver, waarna plotseling het gordijn vaneen +ging, de Chinees verscheen en boog. +</p> +<p>Allen stonden verbluft. +</p> +<p>Baxter had den schouwburg allang verlaten met zijn beambten. +</p> +<p>Toen werd er van de galerij geroepen: +</p> +<p>„Masker af! We willen zien hoe gij er uitziet!” +</p> +<p>De Chinees gebood met een handgebaar stilte en sprak: +</p> +<p>„Ik ben zeer blij, dat het stuk u is bevallen, en voldoe gaarne aan uw wensch, mij +zonder masker te zien. De inspecteur Baxter is toch niet meer in de zaal! Een oogenblik +slechts!” +</p> +<p>Even later keerde hij terug als volmaakte heer, met gladgeschoren gelaat, monocle +in het oog en in eleganten rok gekleed. +</p> +<p>„Raffles! Raffles!” klonk het van alle kanten. +</p> +<p>„En sta mij nu toe, dat ik mij aan u voorstel. Gij zult het begrijpelijk vinden, dat +ik dadelijk daarna vertrek. Mijn naam is.….. John C. Raffles.…..” +</p> +<p>Het publiek stormde op het tooneel toe, doch Raffles was al verdwenen. +</p> +<p>Het gebeurde ging als een loopend vuurtje door Londen en niet het minst van allen +was Baxter verbaasd, toen hij vernam, hoe de afloop was geweest na zijn vertrek uit +den schouwburg, en dat Raffles had aangekondigd, dat het einde van het stuk morgen +in de couranten te lezen zou zijn. +</p> +<hr class="tb"><p> +</p> +<p>En werkelijk bevatten de middagbladen van den <span class="pageNum" id="pb32">[<a href="#pb32">32</a>]</span>volgenden dag in vet gedrukte letters op de eerste bladzijde het volgende artikel: +</p> +<blockquote> +<p class="first">„De schuldige aan den moord van den bankier Harper. Raffles’ inbraak uit medelijden. +Raffles een weldoener. +</p> +<p>De weduwe van den bankier Harper, die zich voor een paar dagen van het leven beroofde +wegens verliezen op de beurs, ontving heden van Raffles 7000 pond sterling met de +mededeeling, dat hij dit ontstolen had aan een tooneelspeelster, die de beminde van +den bankier was geweest. De bankier zou dit geld aan zijn beminde hebben cadeau gegeven— +— +</p> +<p>Tegelijkertijd ontving het kantongerecht te Hampton Road 3000 pond sterling, zijnde +de verduisterde deposito’s, welke door Raffles werden ter beschikking gesteld. +</p> +<p>De weduwe, die met haar twee kinderen in armoede verkeerde, is door deze daad tegen +hongerlijden en ellende beschermd. +</p> +<p>Wij koesteren de hoop, dat Raffles onze stad nog dikwijls moge zegenen met dergelijke +inbraken.<span id="xd33e1791">”</span></p> +</blockquote><p> +</p> +<p>„Hij heeft alweer een standbeeld verdiend”, zei de <span id="xd33e1795">Vloo</span>, toen hij het artikel las. +</p> +<p>Baxter echter was het een pak van het hart en hij dacht: „Raffles is toch een fatsoenlijk +mensch.” +</p> +<p>„Ik ben blij, dat eindelijk van u te hooren”, sprak de <span id="xd33e1801">Vloo</span>. +</p> +<p>Daarna vroeg hij: „Blijft gij voorzitter van de <span id="xd33e1806">Vereeniging</span> ter bevordering der goede zeden?” +</p> +<p>„Ik heb maling aan de goede zeden”, schreeuwde Baxter, „de duivel moge ze halen!” +</p> +<p>„Hoerah!” riep de <span id="xd33e1812">Vloo</span>, „ik geloof, dat gij verstandig wordt en dat hebt gij alleen aan Raffles te danken.” +</p> +</div> +</div> +</div> +<div class="back"> +<div class="div1 last-child notice"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first center large">Titel van het volgend nummer: (47) is +</p> +<p class="center xxl">NEGERWAPENS. +<span class="pageNum" id="pb33">[<a href="#pb33">33</a>]</span> +</p> +<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first underline xd33e1824">Belooning: 1000 pond sterling. +</p> +<div class="table"> +<table class="tbl.wanted.header"> +<tr> +<td class="xd33e1827 cell-left cell-top xd33e1831">Wie kent hem? +</td> +<td rowspan="2" class="rowspan xd33e1828 cell-top cell-bottom"> +<div class="figure lordlisterwidth"><img src="images/lordlister.png" alt="Portret van Lord Lister." width="307" height="404"></div> +</td> +<td class="xd33e1827 cell-right cell-top xd33e1831">Wie heeft hem gezien? +</td> +</tr> +<tr> +<td class="xd33e1827 cell-left cell-bottom">Dat vraagt men in Scotland Yard! +</td> +<td class="xd33e1827 cell-right cell-bottom">Dat vraagt heel Londen!</td> +</tr> +</table> +</div><p> +</p> +<p class="xd33e1846">Lord Lister <span class="underline xd33e1848">genaamd</span> John C. Raffles, <span class="xd33e1851">de geniaalste aller dieven</span> +</p> +<p class="xd33e1854">brengt alle gemoederen in beweging, is de schrik van woekeraars en geldschieters; +ontrooft hun door zijn listen hunne bezittingen, waarmede hij belaagde onschuld beschermt +en behoeftigen ondersteunt. +</p> +<p class="xd33e1856">Man van eer in alle opzichten +</p> +<p class="xd33e1854">spant hij wet en gerecht menigen strik en heeft steeds de voorvechters van edele levensbeschouwing +op zijn hand, nl. allen, die ervan overtuigd zijn, dat: +</p> +<p class="xd33e1860">Ongestraft veel misstanden, door de wet beschermd, blijven voortwoekeren. +</p> +<p class="xd33e1854">Men leze, hoe alles in het werk wordt gesteld, <b>Lord Lister</b>, genaamd <b>John C. Raffles</b>, den geniaalsten aller dieven, te vatten! +</p> +<div lang="en" class="div2 section warrant.en"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><table class="alignedText"> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p class="first xd33e1871">WARRANT OF ARREST. +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p class="first"><span class="underline">Vertaling</span>: +</p> +<p class="xd33e1983">Bevel tot aanhouding. +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p>Be it known unto all men by these presents that we hereby charge and warrant the apprehension +of the man described as under: +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p>Wij verzoeken de aanhouding van den man, wiens beschrijving hier volgt: +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p class="xd33e1875">DESCRIPTION: +</p> +<div class="table"> +<table> +<tr> +<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Name</span>: </td> +<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, alias John C. <span class="corr" id="xd33e1885" title="Bron: Sinclair">Raffles</span>. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Age</span>: </td> +<td class="cell-right">32 to 35 years. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Height</span>: </td> +<td class="cell-right">5 feet nine inches. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Weight</span>: </td> +<td class="cell-right">176 pounds. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Figure</span>: </td> +<td class="cell-right">Tall. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Complexion</span>: </td> +<td class="cell-right">Dark. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Hair</span>: </td> +<td class="cell-right">Black. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Beard</span>: </td> +<td class="cell-right">A slight moustache. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Eyes</span>: </td> +<td class="cell-right">Black. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Language</span>: </td> +<td class="cell-right cell-bottom">English, French, German, Russian, etc.</td> +</tr> +</table> +</div><p> +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p class="xd33e1875">Beschrijving: +</p> +<div class="table"> +<table> +<tr> +<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Naam</span>: </td> +<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, genaamd John C<span id="xd33e1997">.</span> Raffles. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Leeftijd</span>: </td> +<td class="cell-right">32–35 jaar. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Lengte</span>: </td> +<td class="cell-right">ongeveer 1,76 meter. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Gewicht</span>: </td> +<td class="cell-right">80 kilo. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Gestalte</span>: </td> +<td class="cell-right">slank. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Gelaatskleur</span>: </td> +<td class="cell-right">donker. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Haar</span>: </td> +<td class="cell-right">zwart. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Baardgroei</span>: </td> +<td class="cell-right">kleine snor. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Oogen</span>: </td> +<td class="cell-right">zwart. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Spreekt</span> </td> +<td class="cell-right cell-bottom">Engelsch, Fransch, Duitsch, Russisch enz. enz.</td> +</tr> +</table> +</div><p> +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p><span class="ex">Special notes</span>: The man poses as a gentleman of great distinction. Adopts a new role every other +day. Wears an eyeglass. Always accompanied by a young man—name unknown. +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p><span class="ex">Bijzondere kenteekenen</span>: Het optreden van den man kenmerkt zich door bijzonder goede manieren. Telkens een +ander uiterlijk. Draagt een monocle. Is in gezelschap van een jongeman, wiens naam +onbekend. +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p>Charged with robbery. +</p> +<p>A reward of 1000 pounds sterling will be paid for the arrest of this man. +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p>Moet worden aangehouden als dief. Voor zijn aanhouding betalen wij een prijs van 1000 +pond sterling. +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p class="xd33e1875">Headquarters—Scotland Yard. +</p> +<p class="dateline"><span class="ex">London</span>, 1<sup>st</sup> October 1908. +</p> +<p class="signed"><b>Police Inspector</b>,<br> +<span class="ex">Horny.</span> +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p><b><i>Het Hoofdbureau van Politie <span class="corr" id="xd33e2073" title="Bron: Scotland-Yard">Scotland Yard</span>.</i></b> +</p> +<p class="dateline"><span class="ex">Londen</span>, 1. <span class="corr" id="xd33e2081" title="Bron: Oktober">October</span> 1908. +</p> +<p class="signed"><b><span class="corr" id="xd33e2086" title="Bron: Inspekteur">Inspecteur</span> van Politie</b><br> +(get.) <span class="ex">Horny</span>. +</p> +</td> +</tr> +</table> +</div> +</div> +</div> +<div class="div1 imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first xd33e2095">Roman-Boekhandel <span class="xd33e2097">voorheen</span> A. Eichler +</p> +<p class="xd33e121">Singel 236—Amsterdam. +</p> +</div> +</div> +<div class="div1" id="toc"> +<h2 class="main">Inhoudsopgave</h2> +<table role="presentation"> +<tr id="ch1.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">I. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch1">Baxter wordt President.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch1">1</a></td> +</tr> +<tr id="ch2.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">II. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch2">Een feestavond.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch2">4</a></td> +</tr> +<tr id="ch3.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">III. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch3">Het klaverblad van vier.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch3">8</a></td> +</tr> +<tr id="ch4.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">IV. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch4">Su-Ki-Bit-Wou-Wang in de kast.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch4">14</a></td> +</tr> +<tr id="ch5.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">V. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch5">De Moordenaar.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch5">21</a></td> +</tr> +<tr id="ch6.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">VI. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch6">Een detective-truc.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch6">24</a></td> +</tr> +<tr id="ch7.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">VII. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch7">De inbraak.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch7">29</a></td> +</tr> +<tr id="ch8.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">VIII. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch8">De tooneelvoorstelling.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch8">31</a></td> +</tr> +</table> +</div> +<div class="transcriberNote"> +<h2 class="main">Colofon</h2> +<h3 class="main">Codering</h3> +<p>Dit boek is weergegeven in oorspronkelijke schrijfwijze. Afgebroken woorden aan het +einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel +zijn verbeterd. Deze verbeteringen zijn aangegeven in de colofon aan het einde van +dit boek.</p> +<h3 class="main">Documentgeschiedenis</h3> +<ul> +<li>2026-05-11 Begonnen. +</li> +</ul> +<h3 class="main">Verbeteringen</h3> +<p>De volgende 138 verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p> +<table class="correctionTable"> +<tr> +<th>Bladzijde</th> +<th>Bron</th> +<th>Verbetering</th> +<th>Bewerkingsafstand</th> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><i title="77 gevallen">Passim. +</i></td> +<td class="width40 bottom"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom">„</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e216">2</a></td> +<td class="width40 bottom">nadenken</td> +<td class="width40 bottom">nadenkend</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e261">3</a>, <a class="pageref" href="#xd33e278">3</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1609">27</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1617">27</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1639">28</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1795">32</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1801">32</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1812">32</a></td> +<td class="width40 bottom">vloo</td> +<td class="width40 bottom">Vloo</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e308">3</a></td> +<td class="width40 bottom">gooi</td> +<td class="width40 bottom">Gooi</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e364">5</a>, <a class="pageref" href="#xd33e433">6</a>, <a class="pageref" href="#xd33e644">10</a>, <a class="pageref" href="#xd33e788">13</a>, <a class="pageref" href="#xd33e869">14</a>, <a class="pageref" href="#xd33e875">14</a>, <a class="pageref" href="#xd33e912">15</a>, <a class="pageref" href="#xd33e915">15</a>, <a class="pageref" href="#xd33e924">15</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1343">22</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1669">28</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1806">32</a></td> +<td class="width40 bottom">vereeniging</td> +<td class="width40 bottom">Vereeniging</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e418">5</a></td> +<td class="width40 bottom">sir</td> +<td class="width40 bottom">Sir</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e473">6</a></td> +<td class="width40 bottom">msidaden</td> +<td class="width40 bottom">misdaden</td> +<td class="bottom">2</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e482">6</a></td> +<td class="width40 bottom">intiemiteiten</td> +<td class="width40 bottom">intimiteiten</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e654">10</a></td> +<td class="width40 bottom">varieté-theaters</td> +<td class="width40 bottom">variété-theaters</td> +<td class="bottom">1 / 0</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e690">11</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1562">27</a></td> +<td class="width40 bottom">Wakerfield</td> +<td class="width40 bottom">Walkerfield</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e693">11</a>, <a class="pageref" href="#xd33e700">11</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1571">27</a></td> +<td class="width40 bottom">Su-ki-Bit-Wou-Wang</td> +<td class="width40 bottom">Su-Ki-Bit-Wou-Wang</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e742">12</a></td> +<td class="width40 bottom">sigarettenetui</td> +<td class="width40 bottom">sigarettenétui</td> +<td class="bottom">1 / 0</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e776">12</a></td> +<td class="width40 bottom">vonkelende</td> +<td class="width40 bottom">fonkelende</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e791">13</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1056">17</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1394">23</a></td> +<td class="width40 bottom">mr.</td> +<td class="width40 bottom">Mr.</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e820">13</a></td> +<td class="width40 bottom">vonkelden</td> +<td class="width40 bottom">fonkelden</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e888">14</a></td> +<td class="width40 bottom">„</td> +<td class="width40 bottom"> +[<i>Verwijderd</i>] +</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e940">15</a></td> +<td class="width40 bottom">bulde</td> +<td class="width40 bottom">brulde</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e999">16</a></td> +<td class="width40 bottom">Hopenlijk</td> +<td class="width40 bottom">Hopelijk</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1016">16</a></td> +<td class="width40 bottom">”</td> +<td class="width40 bottom"> +[<i>Verwijderd</i>] +</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1032">16</a></td> +<td class="width40 bottom"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom">een </td> +<td class="bottom">4</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1048">17</a></td> +<td class="width40 bottom">grooter</td> +<td class="width40 bottom">grooten</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1070">17</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1076">17</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1109">18</a></td> +<td class="width40 bottom">”.</td> +<td class="width40 bottom">.”</td> +<td class="bottom">2</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1117">18</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1997">33</a></td> +<td class="width40 bottom"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom">.</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1125">18</a></td> +<td class="width40 bottom">checque</td> +<td class="width40 bottom">cheque</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1201">19</a></td> +<td class="width40 bottom">)</td> +<td class="width40 bottom"> +[<i>Verwijderd</i>] +</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1323">22</a></td> +<td class="width40 bottom">oneindigde</td> +<td class="width40 bottom">oneindige</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1411">24</a></td> +<td class="width40 bottom"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom">,</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1418">24</a></td> +<td class="width40 bottom">”.</td> +<td class="width40 bottom">”</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1461">25</a></td> +<td class="width40 bottom">aardsengel</td> +<td class="width40 bottom">aartsengel</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1580">27</a></td> +<td class="width40 bottom">groote onbekende</td> +<td class="width40 bottom">Groote Onbekende</td> +<td class="bottom">2</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1725">30</a></td> +<td class="width40 bottom">bizonder</td> +<td class="width40 bottom">bijzonder</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1791">32</a></td> +<td class="width40 bottom"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom">”</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1885">33</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="en">Sinclair</td> +<td class="width40 bottom" lang="en">Raffles</td> +<td class="bottom">7</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2073">33</a></td> +<td class="width40 bottom">Scotland-Yard</td> +<td class="width40 bottom">Scotland Yard</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2081">33</a></td> +<td class="width40 bottom">Oktober</td> +<td class="width40 bottom">October</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e2086">33</a></td> +<td class="width40 bottom">Inspekteur</td> +<td class="width40 bottom">Inspecteur</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +</table> +</div> +</div> +</div> +</div> +<div style='text-align:center'>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 78680 ***</div> +</body> +</html> diff --git a/78680-h/images/lordlister.png b/78680-h/images/lordlister.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..e9e45f1 --- /dev/null +++ b/78680-h/images/lordlister.png diff --git a/78680-h/images/lordlister0046-front.jpg b/78680-h/images/lordlister0046-front.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..d712b93 --- /dev/null +++ b/78680-h/images/lordlister0046-front.jpg diff --git a/78680-h/images/p0046-01.png b/78680-h/images/p0046-01.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..e9b9c46 --- /dev/null +++ b/78680-h/images/p0046-01.png |
