Initial commit of ebook 77779 filesHEAD main

author: www-data <www-data@mail.pglaf.org> 2026-01-25 14:51:51 -0800
committer: www-data <www-data@mail.pglaf.org> 2026-01-25 14:51:51 -0800
commit: 8f201b1e7f20a5993a2bb009e5b0355f48d80d78 (patch)
tree: f963e455a6e3e974085950c76aa42e354560f55a
8 files changed, 7600 insertions, 0 deletions
diff --git a/.gitattributes b/.gitattributes
new file mode 100644
index 0000000..6833f05
--- /dev/null
+++ b/.gitattributes
@@ -0,0 +1,3 @@
+* text=auto
+*.txt text
+*.md text
diff --git a/77779-h/77779-h.htm b/77779-h/77779-h.htm
new file mode 100644
index 0000000..d5b2e92
--- /dev/null
+++ b/77779-h/77779-h.htm
@@ -0,0 +1,4383 @@
+<!DOCTYPE HTML>
+<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source on 2026-01-25T20:10:52Z using SAXON HE 9.9.1.8 . -->
+<html lang="nl">
+<head>
+<title>Lord Lister No. 41: Een weddenschap zonder winner | Project Gutenberg</title>
+<meta charset="utf-8">
+<meta name="generator" content="tei2html.xsl, see https://github.com/jhellingman/tei2html">
+<meta name="author" content="Kurt Matull (1872–1920)">
+<meta name="author" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">
+<link rel="coverpage" href="images/lordlister0041-front.jpg">
+<link rel="icon" href="images/lordlister0041-front.jpg" type="image/x-cover">
+<meta name="DC.Title" content="Lord Lister No. 41: Een weddenschap zonder winner">
+<meta name="DC.Creator" content="Kurt Matull (1872–1920)">
+<meta name="DC.Creator" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">
+<meta name="DC.Contributor" content="Alfred Gustav Christian Roloff (1879–1951)">
+<meta name="DC.Language" content="nl-1900">
+<meta name="DC.Format" content="text/html">
+<meta name="DC.Publisher" content="Project Gutenberg">
+<meta name="DC:Subject" content="Detective and mystery stories -- Periodicals">
+<meta name="DC:Subject" content="Dime novels -- Periodicals">
+<style> /* <![CDATA[ */
+html {
+line-height: 1.3;
+}
+body {
+margin: 0;
+}
+main {
+display: block;
+}
+h1 {
+font-size: 2em;
+margin: 0.67em 0;
+}
+hr {
+height: 0;
+overflow: visible;
+}
+pre {
+font-family: monospace;
+font-size: 1em;
+}
+a {
+background-color: transparent;
+}
+abbr[title] {
+border-bottom: none;
+text-decoration: underline;
+}
+b, strong {
+font-weight: bolder;
+}
+code, kbd, samp {
+font-family: monospace;
+font-size: 1em;
+}
+small {
+font-size: 80%;
+}
+sub, sup {
+font-size: 67%;
+line-height: 0;
+position: relative;
+vertical-align: baseline;
+}
+sub {
+bottom: -0.25em;
+}
+sup {
+top: -0.5em;
+}
+img {
+border-style: none;
+}
+body {
+font-family: serif;
+font-size: 100%;
+text-align: left;
+margin-top: 2.4em;
+}
+div.front, div.body {
+margin-bottom: 7.2em;
+}
+div.back {
+margin-bottom: 2.4em;
+}
+.div0 {
+margin-top: 7.2em;
+margin-bottom: 7.2em;
+}
+.div1 {
+margin-top: 5.6em;
+margin-bottom: 5.6em;
+}
+.div2 {
+margin-top: 4.8em;
+margin-bottom: 4.8em;
+}
+.div3 {
+margin-top: 3.6em;
+margin-bottom: 3.6em;
+}
+.div4 {
+margin-top: 2.4em;
+margin-bottom: 2.4em;
+}
+.div5, .div6, .div7 {
+margin-top: 1.44em;
+margin-bottom: 1.44em;
+}
+.div0:last-child, .div1:last-child, .div2:last-child, .div3:last-child,
+.div4:last-child, .div5:last-child, .div6:last-child, .div7:last-child {
+margin-bottom: 0;
+}
+blockquote div.front, blockquote div.body, blockquote div.back {
+margin-top: 0;
+margin-bottom: 0;
+}
+.divBody .div1:first-child, .divBody .div2:first-child, .divBody .div3:first-child, .divBody .div4:first-child,
+.divBody .div5:first-child, .divBody .div6:first-child, .divBody .div7:first-child {
+margin-top: 0;
+}
+h1, h2, h3, h4, h5, h6, .h1, .h2, .h3, .h4, .h5, .h6 {
+clear: both;
+font-style: normal;
+text-transform: none;
+}
+h3, .h3 {
+font-size: 1.2em;
+}
+h3.label {
+font-size: 1em;
+margin-bottom: 0;
+}
+h4, .h4 {
+font-size: 1em;
+}
+.alignleft {
+text-align: left;
+}
+.alignright {
+text-align: right;
+}
+.alignblock {
+text-align: justify;
+}
+p.tb, hr.tb, .par.tb, li.tb {
+margin: 1.6em auto;
+text-align: center;
+}
+p.argument, p.note, p.tocArgument, .par.argument, .par.note, .par.tocArgument {
+font-size: 0.9em;
+text-indent: 0;
+}
+p.argument, p.tocArgument, .par.argument, .par.tocArgument {
+margin: 1.58em 10%;
+}
+.opener, .address {
+margin-top: 1.6em;
+margin-bottom: 1.6em;
+}
+.addrline {
+margin-top: 0;
+margin-bottom: 0;
+}
+.dateline {
+margin-top: 1.6em;
+margin-bottom: 1.6em;
+text-align: right;
+}
+.salute {
+margin-top: 1.6em;
+margin-left: 3.58em;
+text-indent: -2em;
+}
+.signed {
+margin-top: 1.6em;
+margin-left: 3.58em;
+text-indent: -2em;
+}
+.epigraph {
+font-size: 0.9em;
+width: 60%;
+margin-left: auto;
+}
+.epigraph span.bibl {
+display: block;
+text-align: right;
+}
+.trailer {
+clear: both;
+margin-top: 3.6em;
+}
+span.abbr, abbr {
+white-space: nowrap;
+}
+span.parNum {
+font-weight: bold;
+}
+span.corr, span.gap {
+border-bottom: 1px dotted red;
+}
+span.num, span.trans {
+border-bottom: 1px dotted gray;
+}
+span.measure {
+border-bottom: 1px dotted green;
+}
+.ex {
+letter-spacing: 0.2em;
+}
+.sc {
+font-variant: small-caps;
+}
+.asc {
+font-variant: small-caps;
+text-transform: lowercase;
+}
+.uc {
+text-transform: uppercase;
+}
+.tt {
+font-family: monospace;
+}
+.underline {
+text-decoration: underline;
+}
+.overline, .overtilde {
+text-decoration: overline;
+}
+.rm {
+font-style: normal;
+}
+.red {
+color: red;
+}
+hr {
+clear: both;
+border: none;
+border-bottom: 1px solid black;
+width: 45%;
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+margin-top: 1em;
+text-align: center;
+}
+hr.dotted {
+border-bottom: 2px dotted black;
+}
+hr.dashed {
+border-bottom: 2px dashed black;
+}
+.aligncenter {
+text-align: center;
+}
+h1, h2, .h1, .h2 {
+font-size: 1.44em;
+line-height: 1.5;
+}
+h1.label, h2.label {
+font-size: 1.2em;
+margin-bottom: 0;
+}
+h5, h6 {
+font-size: 1em;
+font-style: italic;
+}
+p, .par {
+text-indent: 0;
+}
+p.firstlinecaps:first-line, .par.firstlinecaps:first-line {
+text-transform: uppercase;
+}
+.hangq {
+text-indent: -0.32em;
+}
+.hangqq {
+text-indent: -0.42em;
+}
+.hangqqq {
+text-indent: -0.84em;
+}
+p.dropcap:first-letter, .par.dropcap:first-letter {
+float: left;
+clear: left;
+margin: 0 0.05em 0 0;
+padding: 0;
+line-height: 0.8;
+font-size: 420%;
+vertical-align: super;
+}
+blockquote, p.quote, div.blockquote, div.argument, .par.quote {
+font-size: 0.9em;
+margin: 1.58em 5%;
+}
+.pageNum a, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover, a.hidden:hover, a.hidden {
+text-decoration: none;
+}
+.advertisement, .advertisements {
+background-color: #FFFEE0;
+border: black 1px dotted;
+color: #000;
+margin: 2em 5%;
+padding: 1em;
+}
+span.accent {
+display: inline-block;
+text-align: center;
+}
+span.accent, span.accent span.top, span.accent span.base {
+line-height: 0.40em;
+}
+span.accent span.top {
+font-weight: bold;
+font-size: 5pt;
+}
+span.accent span.base {
+display: block;
+}
+.footnotes .body, .footnotes .div1 {
+padding: 0;
+}
+.fnarrow {
+color: #AAAAAA;
+font-weight: bold;
+text-decoration: none;
+}
+.fnarrow:hover, .fnreturn:hover {
+color: #660000;
+}
+.fnreturn {
+color: #AAAAAA;
+font-size: 80%;
+font-weight: bold;
+text-decoration: none;
+vertical-align: 0.25em;
+}
+a {
+text-decoration: none;
+}
+a:hover {
+text-decoration: underline;
+background-color: #e9f5ff;
+}
+a.noteRef, a.pseudoNoteRef {
+font-size: 67%;
+vertical-align: super;
+text-decoration: none;
+margin-left: 0.1em;
+}
+.externalUrl {
+font-size: small;
+font-family: monospace;
+color: gray;
+}
+.displayfootnote {
+display: none;
+}
+div.footnotes {
+font-size: 80%;
+margin-top: 1em;
+padding: 0;
+}
+hr.fnsep {
+margin-left: 0;
+margin-right: 0;
+text-align: left;
+width: 25%;
+}
+p.footnote, .par.footnote {
+margin-bottom: 0.5em;
+margin-top: 0.5em;
+}
+p.footnote .fnlabel, .par.footnote .fnlabel {
+float: left;
+margin-left: -0.1em;
+min-width: 1.0em;
+padding-right: 0.4em;
+height: 1ex;
+}
+.apparatusnote {
+text-decoration: none;
+}
+.apparatusnote:target, .fndiv:target {
+background-color: #eaf3ff;
+}
+table.tocList {
+width: 100%;
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+border-width: 0;
+border-collapse: collapse;
+}
+td.tocText {
+padding-top: 2em;
+padding-bottom: 1em;
+}
+td.tocPageNum, td.tocDivNum {
+text-align: right;
+min-width: 10%;
+border-width: 0;
+white-space: nowrap;
+}
+td.tocDivNum {
+padding-left: 0;
+padding-right: 0.5em;
+vertical-align: top;
+}
+td.tocPageNum {
+padding-left: 0.5em;
+padding-right: 0;
+vertical-align: bottom;
+}
+td.tocDivTitle {
+width: auto;
+}
+p.tocPart, .par.tocPart {
+margin: 1.58em 0;
+font-variant: small-caps;
+}
+p.tocChapter, .par.tocChapter {
+margin: 1.58em 0;
+}
+p.tocSection, .par.tocSection {
+margin: 0.7em 5%;
+}
+table.tocList td {
+vertical-align: top;
+}
+table.tocList td.tocPageNum {
+vertical-align: bottom;
+}
+table.inner {
+display: inline-table;
+border-collapse: collapse;
+width: 100%;
+}
+td.itemNum {
+text-align: right;
+min-width: 5%;
+padding-right: 0.8em;
+}
+td.innerContainer {
+padding: 0;
+margin: 0;
+}
+.index {
+font-size: 80%;
+}
+.index p {
+text-indent: -1em;
+margin-left: 1em;
+}
+.indexToc {
+text-align: center;
+}
+.transcriberNote {
+background-color: #DDE;
+border: black 1px dotted;
+color: #000;
+font-family: sans-serif;
+font-size: 80%;
+margin: 2em 5%;
+padding: 1em;
+}
+.missingTarget {
+text-decoration: line-through;
+color: red;
+}
+.correctionTable {
+width: 75%;
+}
+.width20 {
+width: 20%;
+}
+.width40 {
+width: 40%;
+}
+p.smallprint, li.smallprint, .par.smallprint {
+color: #666666;
+font-size: 80%;
+}
+span.musictime {
+vertical-align: middle;
+display: inline-block;
+text-align: center;
+}
+span.musictime, span.musictime span.top, span.musictime span.bottom {
+padding: 1px 0.5px;
+font-size: xx-small;
+font-weight: bold;
+line-height: 0.7em;
+}
+span.musictime span.bottom {
+display: block;
+}
+audio {
+height: 20px;
+margin-left: 0.5em;
+margin-right: 0.5em;
+}
+ul {
+list-style-type: none;
+}
+.splitListTable {
+margin-left: 0;
+}
+.splitListTable td {
+vertical-align: top;
+}
+.numberedItem {
+text-indent: -3em;
+margin-left: 3em;
+}
+.numberedItem .itemNumber {
+float: left;
+position: relative;
+left: -3.5em;
+width: 3em;
+display: inline-block;
+text-align: right;
+}
+.itemGroupTable {
+border-collapse: collapse;
+margin-left: 0;
+}
+.itemGroupTable td {
+padding: 0;
+margin: 0;
+vertical-align: middle;
+}
+.itemGroupBrace {
+padding: 0 0.5em !important;
+}
+div.figure, div.figureGroup {
+text-align: center;
+}
+table.figureGroupTable {
+width: 80%;
+border-collapse: collapse;
+}
+.figure, .figureGroup {
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+}
+.floatLeft {
+float: left;
+margin: 10px 10px 10px 0;
+}
+.floatRight {
+float: right;
+margin: 10px 0 10px 10px;
+}
+p.figureHead, .par.figureHead {
+font-size: 100%;
+text-align: center;
+}
+.figAnnotation {
+font-size: 80%;
+position: relative;
+margin: 0 auto;
+}
+.figTopLeft, .figBottomLeft {
+float: left;
+}
+.figTopRight, .figBottomRight {
+float: right;
+}
+.figure p, .figure .par, .figureGroup p, .figureGroup .par {
+font-size: 80%;
+margin-top: 0;
+text-align: center;
+}
+img {
+border-width: 0;
+}
+td.galleryFigure {
+text-align: center;
+vertical-align: middle;
+}
+td.galleryCaption {
+text-align: center;
+vertical-align: top;
+}
+tr, td, th {
+vertical-align: top;
+}
+tr.bottom, td.bottom, th.bottom {
+vertical-align: bottom;
+}
+td.label, tr.label td {
+font-weight: bold;
+}
+td.unit, tr.unit td {
+font-style: italic;
+}
+td.leftbrace, td.rightbrace {
+vertical-align: middle;
+}
+span.sum {
+padding-top: 2px;
+border-top: solid black 1px;
+}
+table.inlineTable {
+display: inline-table;
+}
+table.borderOutside {
+border-collapse: collapse;
+}
+table.borderOutside td {
+padding-left: 4px;
+padding-right: 4px;
+}
+table.borderOutside .cell-head-top, table.borderOutside .cell-top {
+border-top: 2px solid black;
+}
+table.borderOutside .cell-head-bottom {
+border-bottom: 1px solid black;
+}
+table.borderOutside .cell-bottom {
+border-bottom: 2px solid black;
+}
+table.borderOutside .cell-left, table.borderOutside .cell-head-left {
+border-left: 2px solid black;
+}
+table.borderOutside .cell-right, table.borderOutside .cell-head-right {
+border-right: 2px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside {
+border-collapse: collapse;
+}
+table.verticalBorderInside td {
+padding-left: 4px;
+padding-right: 4px;
+border-left: 1px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside .cell-head-top, table.verticalBorderInside .cell-top {
+border-top: 2px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside .cell-head-bottom {
+border-bottom: 1px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside .cell-bottom {
+border-bottom: 2px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside .cell-left, table.verticalBorderInside .cell-head-left {
+border-left: 0 solid black;
+}
+table.borderAll,
+table.rtlBorderAll {
+border-collapse: collapse;
+}
+table.borderAll td,
+table.rtlBorderAll td {
+padding-left: 4px;
+padding-right: 4px;
+border: 1px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-head-top, table.borderAll .cell-top,
+table.rtlBorderAll .cell-head-top, table.rtlBorderAll .cell-top {
+border-top: 2px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-head-bottom,
+table.rtlBorderAll .cell-head-bottom {
+border-bottom: 1px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-bottom,
+table.rtlBorderAll .cell-bottom {
+border-bottom: 2px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-left,
+table.borderAll .cell-head-left {
+border-left: 2px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-right,
+table.borderAll .cell-head-right {
+border-right: 2px solid black;
+}
+table.rtlBorderAll .cell-left,
+table.rtlBorderAll .cell-head-left {
+border-right: 2px solid black;
+}
+table.rtlBorderAll .cell-right,
+table.rtlBorderAll .cell-head-right {
+border-left: 2px solid black;
+}
+tr.borderTop td, tr.borderTop th, th.borderTop, td.borderTop {
+border-top: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderRight td, tr.borderRight th, th.borderRight, td.borderRight {
+border-right: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderLeft td, tr.borderLeft th, th.borderLeft, td.borderLeft {
+border-left: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderBottom td, tr.borderBottom th, th.borderBottom, td.borderBottom {
+border-bottom: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderHorizontal td, tr.borderHorizontal th, th.borderHorizontal, td.borderHorizontal {
+border-top: 1px solid black !important;
+border-bottom: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderVertical td, tr.borderVertical th, th.borderVertical, td.borderVertical {
+border-right: 1px solid black !important;
+border-left: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.borderAll {
+border: 1px solid black !important;
+}
+tr.noBorderTop td, tr.noBorderTop th, th.noBorderTop, td.noBorderTop {
+border-top: none !important;
+}
+tr.noBorderRight td, tr.noBorderRight th, th.noBorderRight, td.noBorderRight {
+border-right: none !important;
+}
+tr.noBorderLeft td, tr.noBorderLeft th, th.noBorderLeft, td.noBorderLeft {
+border-left: none !important;
+}
+tr.noBorderBottom td, tr.noBorderBottom th, th.noBorderBottom, td.noBorderBottom {
+border-bottom: none !important;
+}
+tr.noBorderHorizontal td, tr.noBorderHorizontal th, th.noBorderHorizontal, td.noBorderHorizontal {
+border-top: none !important;
+border-bottom: none !important;
+}
+tr.noBorderVertical td, tr.noBorderVertical th, th.noBorderVertical, td.noBorderVertical {
+border-right: none !important;
+border-left: none !important;
+}
+tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.noBorderAll {
+border: none !important;
+}
+.cellDoubleUp {
+border-width: 0 !important;
+width: 1em;
+}
+.cellDummy {
+border-width: 0 !important;
+}
+td.alignDecimalIntegerPart {
+text-align: right;
+border-right: none !important;
+padding-right: 0 !important;
+margin-right: 0 !important;
+}
+td.alignDecimalFractionPart {
+text-align: left;
+border-left: none !important;
+padding-left: 0 !important;
+margin-left: 0 !important;
+}
+td.alignDecimalNotNumber {
+text-align: center;
+}
+table.alignedText, table.alignedVerse {
+border-collapse: collapse;
+width: 100%;
+}
+table.alignedText td.first, table.alignedText td.second {
+vertical-align: top;
+width: 50%;
+}
+table.alignedVerse {
+vertical-align: top;
+}
+table.alignedText td.first, table.alignedVerse td.first {
+border-width: 0 0.2px 0 0;
+border-color: gray;
+border-style: solid;
+padding-right: 10px;
+}
+table.alignedText td.second, table.alignedVerse td.second {
+padding-left: 10px;
+}
+table.alignedVerse td.first, table.alignedVerse td.second {
+width: 45%;
+}
+table.alignedVerse td.lineNumbers {
+width: 10%;
+}
+td.alignedDiv1 {
+padding-top: 5.6em;
+}
+td.alignedDiv2 {
+padding-top: 4.8em;
+}
+td.alignedDiv3 {
+padding-top: 3.6em;
+}
+td.alignedDiv4 {
+padding-top: 2.4em;
+}
+td.alignedDiv5, td.alignedDiv6, td.alignedDiv7 {
+padding-top: 1.44em;
+}
+table.alignedText p:not(.first) {
+margin-top: 0;
+}
+.alignedVerseHead {
+margin: 1em 0 1em 0;
+display: inline-block;
+}
+.alignedVerseSpacer {
+height: 1.4em;
+}
+body {
+padding: 1.58em 16%;
+}
+.pageNum {
+display: inline;
+font-size: 8.4pt;
+font-style: normal;
+margin: 0;
+padding: 0;
+position: absolute;
+right: 1%;
+text-align: right;
+letter-spacing: normal;
+}
+.marginnote {
+font-size: 0.8em;
+height: 0;
+left: 1%;
+position: absolute;
+text-indent: 0;
+width: 14%;
+text-align: left;
+}
+.right-marginnote {
+font-size: 0.8em;
+height: 0;
+right: 3%;
+position: absolute;
+text-indent: 0;
+text-align: right;
+width: 11%
+}
+.cut-in-left-note {
+font-size: 0.8em;
+left: 1%;
+float: left;
+text-indent: 0;
+width: 14%;
+text-align: left;
+padding: 0.8em 0.8em 0.8em 0;
+}
+.cut-in-right-note {
+font-size: 0.8em;
+left: 1%;
+float: right;
+text-indent: 0;
+width: 14%;
+text-align: right;
+padding: 0.8em 0 0.8em 0.8em;
+}
+span.tocPageNum, span.flushright {
+position: absolute;
+right: 16%;
+top: auto;
+text-indent: 0;
+}
+.pglink::after {
+content: "\0000A0\01F4D8";
+font-size: 80%;
+font-style: normal;
+font-weight: normal;
+}
+.catlink::after {
+content: "\0000A0\01F4C7";
+font-size: 80%;
+font-style: normal;
+font-weight: normal;
+}
+.exlink::after, .wplink::after, .biblink::after, .qurlink::after, .seclink::after {
+content: "\0000A0\002197\00FE0F";
+color: blue;
+font-size: 80%;
+font-style: normal;
+font-weight: normal;
+}
+.pglink:hover {
+background-color: #DCFFDC;
+}
+.catlink:hover {
+background-color: #FFFFDC;
+}
+.exlink:hover, .wplink:hover, .biblink:hover, .qurlink:hover, .seclin:hover {
+background-color: #FFDCDC;
+}
+body {
+background: #FFFFFF;
+font-family: serif;
+}
+body, a.hidden {
+color: black;
+}
+h1, h2, .h1, .h2 {
+text-align: center;
+font-variant: small-caps;
+font-weight: normal;
+}
+p.byline {
+text-align: center;
+font-style: italic;
+margin-bottom: 2em;
+}
+.div2 p.byline, .div3 p.byline, .div4 p.byline, .div5 p.byline, .div6 p.byline, .div7 p.byline {
+text-align: left;
+}
+.figureHead, .noteRef, .pseudoNoteRef, .marginnote, .right-marginnote, p.legend, .verseNum {
+color: #660000;
+}
+.rightnote, .pageNum, .lineNum, .pageNum a {
+color: #AAAAAA;
+}
+a.hidden:hover, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover {
+color: red;
+}
+h1, h2, h3, h4, h5, h6 {
+font-weight: normal;
+}
+table {
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+}
+td.tocText {
+text-align: center;
+font-variant: small-caps;
+font-size: 1.2em;
+line-height: 1.5;
+}
+.tableCaption {
+text-align: center;
+}
+.arab { font-family: Scheherazade, serif; }
+.aran { font-family: 'Awami Nastaliq', serif; }
+.grek { font-family: 'Charis SIL', serif; }
+.hebr { font-family: 'SBL Hebrew', Shlomo, 'Ezra SIL', serif; }
+.syrc { font-family: 'Serto Jerusalem', serif; }
+/* CSS rules generated from rendition elements in TEI file */
+.imprint {
+color: gray; text-align: center;
+}
+div.advertisement img {
+}
+.center {
+text-align: center;
+}
+.large {
+font-size: large;
+}
+.xl {
+font-size: x-large;
+}
+.xxl {
+font-size: xx-large;
+}
+.xxxl {
+font-size: 300%;
+}
+/* CSS rules generated from @rend attributes in TEI file */
+.xd33e1664 {
+text-align:center; vertical-align:middle; font-size:x-large; width:33%;
+}
+.xd33e1665 {
+text-align:center; vertical-align:middle;
+}
+.cover-imagewidth {
+width:559px;
+}
+.xd33e123 {
+font-size:x-large;
+}
+.xd33e125 {
+font-size:small;
+}
+.xd33e129 {
+font-size:xx-large;
+}
+.xd33e1661 {
+text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000; font-weight:bold;
+}
+.tbl\.wanted\.header {
+width:100%;
+}
+.xd33e1668 {
+font-size:xx-large;
+}
+.lordlisterwidth {
+width:307px;
+}
+.xd33e1683 {
+text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000;
+}
+.xd33e1685 {
+font-size:large;
+}
+.xd33e1688 {
+font-size:large;
+}
+.xd33e1691 {
+text-align:center;
+}
+.xd33e1693 {
+text-align:center; font-size:x-large;
+}
+.xd33e1697 {
+text-align:center; font-size:large;
+}
+.warrant\.en {
+font-size:small; border:2pt solid black; padding-left:1em; padding-right:1em; margin:1em;
+}
+.xd33e1708 {
+font-size:x-large; text-align:center;
+}
+.xd33e1712 {
+font-weight:bold; text-align:center;
+}
+.warrant\.nl {
+display:none; font-size:small;
+}
+.xd33e1820 {
+text-align:center; font-weight:bold; font-size:large;
+}
+.xd33e1932 {
+font-size:xx-large;
+}
+.xd33e1934 {
+font-size:medium;
+}
+/* ]]> */ </style>
+</head>
+<body>
+<div style='text-align:center'>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77779 ***</div>
+<div class="front">
+<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first"></p>
+<div class="figure cover-imagewidth"><img src="images/lordlister0041-front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="559" height="720"></div><p>
+<span class="pageNum" id="pb1">[<a href="#pb1">1</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div class="div1 last-child imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first xd33e123">☞ Elke aflevering bevat een volledig verhaal. ☜
+</p>
+<p class="xd33e125">UITGAVE VAN DEN „ROMAN-BOEKHANDEL VOORHEEN A. EICHLER”, SINGEL 236,—AMSTERDAM.
+</p>
+</div>
+</div>
+</div>
+<div class="body">
+<div id="ch1" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch1.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<div class="figure"><img src="images/p0041-01.png" alt="EEN WEDDENSCHAP ZONDER WINNER." width="720" height="225"></div>
+<h2 class="super xd33e129">EEN WEDDENSCHAP ZONDER WINNER.</h2>
+<h2 class="label">EERSTE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">Het verloren omslagdoekje.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">In het graafschap Brecknock, in <span class="corr" id="xd33e136" title="Bron: Zuid-Engeland">Zuid-Wales</span>, bevindt zich een gebergte, de <span lang="en">Black Mountains</span>, dat veel bezocht wordt door toeristen.
+</p>
+<p>Ten noorden daarvan ligt het stadje Brecknock.
+</p>
+<p>Dit is voornamelijk een uitgangspunt voor niet al te groote tochten door het gebergte,
+welke veelvuldig worden ondernomen door Londenaars, die een uitstapje willen maken.
+</p>
+<p>Zij kunnen uitstekend onderdak bekomen in een goed ingericht hotel, dat gedurende
+de zomermaanden druk wordt bezocht en zelfs aan de hoogste eischen voldoet.
+</p>
+<p>In dat hotel houdt gedurende het reisseizoen dikwijls een deftig publiek zijn verblijf,
+dat, na den 887 meter hoogen Beacon te hebben beklommen, hier van zijn rust geniet,
+plannen maakt voor verdere uitstapjes, flirt en geniet van de uitstekende maaltijden
+in het hotel.— —
+</p>
+<p>Het was laat in den namiddag van een warmen dag in Juni, toen een dame van opvallende
+schoonheid in elegant reiscostuum de conversatiezaal van het hotel binnentrad.
+</p>
+<p>Drie heeren volgden haar.
+</p>
+<p>Het vertrek was leeg, maar in de aangrenzende rookzaal, die door een ondoorzichtige
+glazen deur van de conversatiezaal was gescheiden, bevond zich een heer, die, een
+<span class="corr" id="xd33e150" title="Bron: cigaret">sigaret</span> rookend, op zijn gemak en oogenschijnlijk in gedachten verdiept, in het ruime vertrek
+heen en weer liep.
+</p>
+<p>Toen hij de binnentredenden bemerkte, deed hij de wijdopenstaande verbindingsdeur
+een weinig verder dicht. Hij wilde voorkomen, dat de rook zijner sigaret de dame zou
+hinderen.
+</p>
+<p>Deze lette echter net op de beleefdheid van den vreemdeling, noch op de heeren, die
+vol ijver naderkwamen om de dame van mantel en parasol te ontlasten; zij nam in een
+fauteuil plaats, gejaagd haar handschoenen uittrekkend.
+</p>
+<p>De dame scheen zeer ontstemd te zijn.
+</p>
+<p>Haar kleine mond was dichtgeknepen en toonde de neergebogen lijn, welke men op het
+gezichtje van kleine kinderen zoo dikwijls ziet, als hun iets wordt geweigerd.
+</p>
+<p>Tusschen de wenkbrauwen vertoonde zich een rimpel van toorn, de donkere gloedvolle
+oogen vonkelden strijdlustig.
+</p>
+<p>Men kon het aan de dame zien, dat zij slechts op een gelegenheid wachtte om haar toorn
+te kunnen koelen aan het een of andere slachtoffer.
+</p>
+<p>De drie heeren hadden intusschen aan een kellner hun <span class="corr" id="xd33e162" title="Bron: touristenuitrusting">toeristenuitrusting</span> afgegeven en keken met heimelijke <span class="pageNum" id="pb2">[<a href="#pb2">2</a>]</span>blikken naar de dame, die nog steeds met haar handschoenen bezig was.
+</p>
+<p>„Nu, liefste, mag ik je een of andere verversching laten brengen?” vroeg de oudste
+der heeren op kalmen, bezadigden toon.
+</p>
+<p>„Dankje! Ik heb niets noodig!” was het korte, kattige antwoord.
+</p>
+<p>Op mismoedigen toon sprak de aldus afgesnauwde heer:
+</p>
+<p>„Ik begrijp niet, dat men door het verlies van iets, wat men zich weer terug kan koopen,
+zoo ontstemd kan zijn!”
+</p>
+<p>Snel wendde de dame zich tot den heer en sprak op heftigen toon:
+</p>
+<p>„Mijnheer mijn echtgenoot vergeet geheel en al, dat mijn Indische shawl niet terug
+te krijgen is.
+</p>
+<p><span>„</span>Ik kreeg hem van dien Indischen onderkoning persoonlijk ten geschenke voor mijn medewerking
+aan het hof. De kostbare kanten doek hangt nu aan dien verwenschten den op het mooiste
+punt van den Beacon.
+</p>
+<p><span>„</span>En dit verlies zou weer te herstellen zijn?”
+</p>
+<p>„Als mevrouw niet zoo hevig had gezwaaid met den sluier, dan— —” de persoon, die het
+waagde, deze schertsende woorden te uiten, zweeg verlegen, toen de vonkelende oogen
+hem aankeken.
+</p>
+<p>„De groet, dien ik naar het dal zond, gold mijn liefste vrienden, die, zooals gij,
+baron, hebt gezien, zich aan den voet van den berg bevonden. Ik ben niet in staat
+om de innigheid mijner gevoelens bij het groeten af te meten.”
+</p>
+<p>„Maar daarbij mag de vermolmde houten leuning niet zoodanig gaan wankelen, dat wij
+allen angst krijgen, dat het met u in de diepte zal storten.
+</p>
+<p><span>„</span>Als mijnheer uw echtgenoot daarom u, mevrouw, eenigszins onzacht terugtrok, waardoor
+gij den kostbaren doek liet vallen, dan is toch alleen zijn bezorgdheid voor u de
+oorzaak daarvan.
+</p>
+<p><span>„</span>Wees dus niet langer boos, mevrouw. Verander het booze Junogelaat in het liefelijk
+lachende van Aphrodite!”
+</p>
+<p>De aldus sprekende nam de hand der schoone vrouw en bracht die galant aan zijn lippen.
+</p>
+<p>De dame glimlachte hem toe, en sprak zuchtend:
+</p>
+<p>„Uw alom bekende, oude galanterie, Lord Westerbull, brengt mij mijn shawl niet terug!”
+</p>
+<p>Vol ijver antwoordde de Lord:
+</p>
+<p>„Mevrouw, ik wed om honderd pond, dat gij uw shawl morgen terug zult hebben. Ik breng
+hem u terug!”
+</p>
+<p>„Pardon, Lord, ik breng hem terug. Neen, neen, gij moogt mij niet terugwijzen. Ik
+verwed er ook honderd pond om, dat ik hem terug breng!”
+</p>
+<p>De jonge man, die eerst had gezwegen voor de toornige oogen der Lady, uitte nu deze
+woorden tegen den galanten Lord Westerbull, welke een bekend Don Juan was.
+</p>
+<p>„Ik deponeer de som onmiddellijk. Als ik verlies, dan zal het geld vervallen aan de
+Londensche armen.
+</p>
+<p><span>„</span>Als ik win, dan zal Lord Westerbull het genoegen hebben om te betalen.
+</p>
+<p><span>„</span>Neemt gij de weddenschap aan, Lord?”
+</p>
+<p>„Natuurlijk, baron. Hier met uw honderd pond.”
+</p>
+<p>Beide heeren <span class="corr" id="xd33e207" title="Bron: haalen">haalden</span> hun portefeuilles te voorschijn, en namen er ieder een banknoot uit, die zij op tafel
+legden.
+</p>
+<p>De Lord richtte zich nu tot den echtgenoot der schoone dame met het verzoek, de banknoten
+te bewaren als onpartijdig getuige, totdat de weddenschap zou zijn beslist.
+</p>
+<p>De Lord willigde hun verzoek in en sprak:
+</p>
+<p>„Ik leg het bedrag in deze kleine portefeuille. Zij bevat alleen de twee banknoten
+en zal pas als de weddenschap is beslist, worden geopend.”
+</p>
+<p>Bij deze woorden haalde hij een kleine portefeuille van krokodillenleer, voorzien
+van een slot, te voorschijn, legde de banknoten erin, sloot de portefeuille en overhandigde
+den sierlijken kleinen sleutel aan de dame, die hem aan haar horlogeketting bevestigde.
+</p>
+<p>Glimlachend sprak hij:
+</p>
+<p>„Gij ziet, mijne heeren, dat het bedrag goed bewaard is. Dubbele sluiting!”
+</p>
+<p>Het tooneeltje had de schoone dame blijkbaar geamuseerd. Met een neerbuigend hoofdknikje
+nam zij den sleutel in ontvangst, wierp den Lord een geheimen blik van verstandhouding
+toe en sprak:
+</p>
+<p>„Ik zal blij zijn, heeren, als ik weer in het bezit zou geraken van mijn eigendom.
+Weest echter voorzichtig! Ik zou ontroostbaar zijn, als u een ongeluk overkwam!”
+</p>
+<p>Beide heeren bogen gevleid en verzekerden, dat hun voornemen om den omslagdoek van
+den dennenboom, boven op de bergen, te halen, vlak bij het uitzichtspunt, geen gevaren
+meebracht.
+</p>
+<p>„Ik stel voor,” viel Lord Morvill in de rede, „dat de heeren eerst krachten verzamelen
+voor het aanstaande avontuur en voor de doorgestane vermoeienissen van het uitstapje.
+Gij zult uwe krachten noodig hebben. Tracht die te verzamelen aan de goede tafel in
+de eetzaal!”
+<span class="pageNum" id="pb3">[<a href="#pb3">3</a>]</span></p>
+<p>Dit voorstel vond algemeenen bijval en het gezelschap begaf zich naar de eetzaal.
+</p>
+<p>Toen men het salon had verlaten, kwam de vreemdeling uit den rooksalon te voorschijn.
+</p>
+<p>Hij had het geheele gesprek mede aangehoord.
+</p>
+<p>Een ironisch glimlachje speelde om zijn lippen, zijn blik volgde de vier zich verwijderende
+personen.
+</p>
+<p>Hij belde den kellner en bestelde een flesch wijn. Toen de kellner deze voor hem neerzette,
+vroeg de vreemdeling op onverschilligen toon:
+</p>
+<p>„Kunt gij mij misschien vertellen wie de personen waren, die zooeven de conversatiezaal
+verlieten?”
+</p>
+<p>„O zeker, mijnheer! Het was de rijke Lord Morvill met zijn jonge, mooie vrouw, Lord
+Westerbull en baron Coxwell.”
+</p>
+<p>„Vertoeft Lord Morvill reeds langen tijd hier?”
+</p>
+<p>„De Lord bezoekt Brecknock zeer dikwijls. Hij heeft bezittingen hier in den omtrek,
+welke hij onlangs heeft verpacht. Zeer lang logeert hij reeds in ons hotel. Bij zijn
+eventueel verblijf hier worden voor hem altijd dezelfde kamers op de eerste verdieping
+gereserveerd.”
+</p>
+<p>„Zoo, zoo, welke kamers zijn dat?”
+</p>
+<p>„Slechts drie, want de Lord is hier altijd zonder bedienden. Een salon en twee slaapkamers,
+nrs. 1–3.”
+</p>
+<p>„Zeg eens, kellner, heb ik u vroeger niet in Londen gezien? Uw gezicht komt mij zoo
+bekend voor.”
+</p>
+<p>„Best mogelijk! Ik was daar langen tijd in betrekking in Hotel Imperial. Gij kent
+dat zeker wel. De heeren, die ik zoo even noemde, ken ik reeds uit die dagen. Vooral
+Lord Westerbull, van wien allerlei pikante avonturen de ronde doen.”
+</p>
+<p>„Ik weet het, ik weet het!”
+</p>
+<p>Met deze woorden sneed de vreemdeling den woordenvloed van den kellner af, die, naar
+het scheen, gaarne iets van deze „pikante avonturen” ten beste zou hebben gegeven
+en niet kon nalaten nog te zeggen:
+</p>
+<p>„Het zou mij niet verbazen, als de mooie Lady een magneet was voor den Lord. Maar
+ik durf het natuurlijk niet met zekerheid zeggen.”
+</p>
+<p>De vreemdeling keek den kellner met scherpen blik aan en sprak op gemoedelijken toon:
+</p>
+<p>„Mooi is de Lady, bijzonder mooi.”
+</p>
+<p>Op listigen toon antwoordde de kellner:
+</p>
+<p>„Zeker, zeer schoon en daarbij een engel, die gaarne uit den hemel neerdaalt om ons
+arme stervelingen gelukkig te maken.”
+</p>
+<p>„Hoe bedoelt gij dat?”
+</p>
+<p>„Nu, nu,” en, alsof hij verlegen was, kuchte de man, „ik bedoel er eigenlijk alleen
+mee, dat de Lady goedhartig is. Men huwde haar op jeugdigen leeftijd uit aan den veel
+ouderen Lord, die, wat geen geheim is in Londen, een bijzondere beruchtheid had als
+zwiertol.
+</p>
+<p><span>„</span>Zou het dus te verwonderen zijn, als de Lady zich wreekte? Booze tongen beweren dat.”
+</p>
+<p>„Gij schijnt goed op de hoogte te zijn van de schandaaltjes uit onze hoofdstad, mijn
+waarde.”
+</p>
+<p>„Och, als men in Hotel Imperial in betrekking is geweest, hoort men veel.”
+</p>
+<p>„Dat is waar. Maar wees toch een beetje voorzichtig met uw woorden, gij zoudt anders
+wel eens in onaangenaamheden kunnen geraken.”
+</p>
+<p>De vreemdeling stond op en gaf den kellner een geldstuk. Zonder het bedrag, dat hij
+terug moest ontvangen, aan te nemen, begaf hij zich daarop langzaam naar buiten.
+</p>
+<p>Hier bedacht hij zich een oogenblik, ging naar zijn kamer, stak een paar voorwerpen
+in zijn zak en verliet daarop het hotel.
+</p>
+<p>Hij sloeg den weg in naar den top van den Beacon.
+</p>
+<p>De straatweg liep langs het uitzichtspunt, waar de shawl der Lady naar beneden was
+gevallen.
+</p>
+<p>Na ongeveer drie kwartier had de vreemdeling het uitstekende punt bereikt en hij zag,
+geleund tegen de wankelende houten leuning, den shawl hangen op den grooten denneboom.
+</p>
+<p>Door den wind was hij van den top afgewaaid en nu hing hij geheel beneden aan een
+tak.
+</p>
+<p>De vreemdeling glimlachte en mompelde:
+</p>
+<p>„Lady, het geluk dient u! Ik zal den doek voor u gaan halen. John Raffles behoeft
+immers niet altijd bij zijn bezoeken iets te halen, hij kan ook wel eens iets brengen.
+Gij verdient het evenwel niet, want gij zijt bezig den jongen Wilkens te verleiden.
+Ik wil u echter aan mij verplichten.”
+</p>
+<p>Vastberaden monsterde hij de rotsen, die onder het uitzichtspunt steil naar beneden
+gingen en weldra ontdekte hij een geschikte kloof, die het hem mogelijk maakte om
+naar beneden te klimmen.
+</p>
+<p>Ieder onzer zou door een duizeling zijn aangegrepen.
+</p>
+<p>Nu eens boven een afgrond hangend, dan weer zich aan een struik vasthoudend, glijdend,
+voorzichtig zijn voeten neerzettende, kwam hij steeds dichter bij het uitstekende
+rotspunt, waarop de hooge den zijn takken uitstrekte.
+</p>
+<p>Nu moest hij nog een sprong wagen om van een der rotsblokken den grond te bereiken.
+</p>
+<p>Slechts zeer geoefende turners konden dezen sprong wagen, want de wortels van den
+dennenboom groeiden <span class="pageNum" id="pb4">[<a href="#pb4">4</a>]</span>boven den grond en maakten het neerspringen zeer moeilijk.
+</p>
+<p>Raffles echter sprong naar beneden, alsof hij een acrobaat was, voor wien dergelijke
+dingen kleinigheden waren en weldra stond hij aan den voet van den boom.
+</p>
+<p>„Nu naar boven,” mompelde hij verheugd. „De harsige stam bevalt mij echter niet, mijn
+luchtreis mag mijn kleeren niet bederven.”
+</p>
+<p>Hij haalde onder zijn jas een netjes opgerold touw te voorschijn, dat op regelmatige
+afstanden van knoopen was voorzien.
+</p>
+<p>Aan het eene uiteinde bevond zich een haak, aan het andere een ijzeren ring. Handig
+slingerde hij het eene uiteinde, waaraan de haak was bevestigd, over den tamelijk
+hoogen eersten tak. Ten gevolge van zijn zwaarte viel het touw weer naar beneden.
+</p>
+<p>De groote onbekende verbond nu het eind van het touw met den ring en nu kon hij zich
+tamelijk gemakkelijk optrekken.
+</p>
+<p>Op den eersten tak staande, maakte hij het touw los en herhaalde deze manoeuvre met
+een anderen tak.
+</p>
+<p>Steeds hooger klom de vermetele.
+</p>
+<p>Eindelijk was het hem onmogelijk nog hooger te klimmen. De takken dreigden te breken.
+</p>
+<p>De shawl hing echter aan het uiterste dunne puntje van een twijgje, dat men onmogelijk
+met de hand kon bereiken.
+</p>
+<p>Alle moeite scheen vergeefs te zijn geweest.
+</p>
+<p>Nu haalde John Raffles een instrument te voorschijn, dat soms in Italië wordt gebruikt
+gedurende den carnavalstijd. Een soort schaar, die gevormd wordt uit kruiselings over
+elkaar liggende houtjes en die bij het openen, naar gelang van het aantal houtjes,
+soms eenige meters lang wordt.
+</p>
+<p>Daar zat de vermetele nu hoog op een onveiligen boomtak, terwijl de steeds sterker
+wordende wind om hem heen blies. Hij zat daar zoo behaaglijk, alsof de tak een gemakkelijke
+schommelstoel was en met de geopende schaar trachtte hij het doekje te grijpen.
+</p>
+<p>De schaar bleek echter een klein beetje te kort te zijn.
+</p>
+<p>Maar de wind kwam hem te hulp, want door een sterkere windvlaag werden de takken in
+schommelende beweging gebracht. Zij kwamen dichter bij elkaar—en met een handige beweging
+werd de vluchteling gegrepen.
+</p>
+<p>De groote onbekende kon hem naar beneden trekken en veilig onder zijn vest bergen.
+</p>
+<p>Het neerdalen ging sneller in zijn werk. Ongedeerd bereikte hij den voet van den denneboom
+en nu zocht de koene klimmer een gemakkelijken weg om weer boven op de rotsen te komen
+dan dien, langs welken hij was afgedaald.
+</p>
+<p>Het gezelschap had zich intusschen in de eetzaal te goed gedaan. Lord Westerbull vatte
+het plan op om zijn mededinger voor te zijn en liet den niet zeer geestigen baron
+het terrein bij de schoone Lady vrij.
+</p>
+<p>Deze laatste had er altijd pret in om den bekrompen, mallen en ijdelen baron een beetje
+voor den gek te houden en hem haar geestelijke meerderheid te laten gevoelen.
+</p>
+<p>In zijn groote ingenomenheid met zichzelf en zijn aangeboren goedigheid vatte hij
+het dikwijls bittere sarcasme der schoone vrouw in het geheel niet op als een beleediging.
+</p>
+<p>Het verheugde hem zelfs, wanneer de dame hem tot mikpunt harer spotternijen verkoos.
+</p>
+<p>Hij meende haar hatelijkheden te mogen opvatten als een teeken van haar levendige
+belangstelling voor zijn persoon.
+</p>
+<p>De Lord had reeds lang zonder opzien te verwekken de tafel verlaten, in allerijl een
+paar flinke bedienden van het hotel aangenomen en was reeds met deze onderweg om den
+verloren shawl van den denneboom terug te halen, toen baron Coxwell nog altijd schuddend
+van lachen naar de spottende opmerkingen der schoone Lady zat te luisteren.
+</p>
+<p>Hij scheen zijn weddenschap totaal vergeten te hebben.
+</p>
+<p>Eindelijk echter viel het hem op, dat de Lord was verdwenen.
+</p>
+<p>Langzaam ging hem een licht op, hij begon te begrijpen, dat de ander hem voor was
+en op geërgerden toon riep hij uit:
+</p>
+<p>„Ach, de Lord schijnt van plan te zijn, de weddenschap van mij te winnen; dit zal
+hem echter niet gelukken!”
+</p>
+<p>Daarna stond hij op en nam afscheid van de Lady na herhaaldelijk te hebben verzekerd,
+dat hij de weddenschap zou winnen.
+</p>
+<p>Van het hotelpersoneel vernam hij, dat zijn mededinger met een paar mannen, die zich
+voorzien hadden van ladders, stokken en touwen, reeds eenigen tijd geleden naar het
+uitzichtspunt was gegaan.
+</p>
+<p>Snel volgde hij dit voorbeeld, deed moeite om lieden te krijgen, beloofde dezen een
+groote belooning en haastte zich nu ook met zijn helpers naar den berg.
+</p>
+<p>Zoowel Lord Westerbull als later de baron ontmoetten onderweg den hun onbekenden gast
+van het hotel, die uit de gereedschappen, welke de heeren bij <span class="pageNum" id="pb5">[<a href="#pb5">5</a>]</span>zich hadden, dadelijk begreep, wat deze van plan waren.
+</p>
+<p>Met spottende blikken, maar schijnbaar bezorgd, vroeg hij den heeren, of er misschien
+iemand was verongelukt, wien hulp gebracht moest worden.
+</p>
+<p>Lord Westerbull gaf hem alleen een ontkennend antwoord, de baron echter vertelde den
+vreemdeling onmiddellijk de geheele geschiedenis, welke deze zeer goed kende, waar
+naar hij echter vol belangstelling luisterde.
+</p>
+<p>Hij wenschte den baron veel succes met zijn onderneming en slenterde doodkalm naar
+het hotel terug.
+</p>
+<p>Op de hoogte aangekomen, wachtte Lord Westerbull een groote verrassing.
+</p>
+<p>De Indische shawl hing natuurlijk niet meer aan den dennenboom en was ook in den omtrek
+nergens te zien.
+</p>
+<p>De baron had dezelfde verrassing.
+</p>
+<p>Toen deze aankwam, waren de lieden van den Lord ijverig bezig, de rotsen af te zoeken
+en de menschen, die de baron had meegenomen gingen hetzelfde doen.
+</p>
+<p>Terwijl de beide heeren vanaf een veilig plekje mistroostig naar het gevaarlijke werk
+der lieden keken, begon de avond te vallen.
+</p>
+<p>De invallende duisternis maakte verder zoeken onmogelijk, zoodat dit gestaakt moest
+worden, en beide partijen onverrichter zake huiswaarts moesten keeren.
+</p>
+<p>Zwijgend en beschaamd kwamen de heeren terug, toen het reeds volslagen donker was.
+</p>
+<p>Zij vernamen in het hotel met vreugde, dat de Lady zich reeds naar haar kamer had
+begeven en zij namen zich voor, hun nasporingen den volgenden dag voort te zetten …
+</p>
+<p>Het was nacht.
+</p>
+<p>De bewoners van het hotel lagen in diepe rust, geen enkel geluid stoorde hen.
+</p>
+<p>De <span class="corr" id="xd33e323" title="Bron: touristen">toeristen</span> hadden zich reeds, vermoeid van hun uitstapjes, vroeg ter ruste begeven; nieuwe gasten
+werden niet verwacht, daar geen treinen in den laten avond te Brecknock aankomen.
+</p>
+<p>In de gang van het hotel brandde alleen een matte gasvlam.
+</p>
+<p>Daar werd voorzichtig de deur van kamer no. 5 geopend.
+</p>
+<p>Een spookachtige, pikzwarte gestalte trad te voorschijn, keek naar de gasvlam en draaide
+die uit, sloop daarop naar kamer no. 3 en luisterde. Een langgerekt gesnurk van Lord
+Morvill was hoorbaar.
+</p>
+<p>Tevreden glimlachte het zwarte spook en begon voorzichtig aan het slot van kamer no.
+2 te werken; dit bood eerst weerstand, daarop klonk een zwak krakend geluid en de
+deur was geopend.
+</p>
+<p>Weer luisterde de zwarte, doch geen geluid werd vernomen.
+</p>
+<p>Wel klonk verwijderd <span class="corr" id="xd33e333" title="Bron: hondgeblaf">hondengeblaf</span> in zijn ooren, maar dit was onschadelijk en stoorde niet den slaap van het echtpaar
+Morvill, in wier vertrekker de indringer nu binnentrad.
+</p>
+<p>Hij bevond zich in het salon, dat beide slaapkamers scheidde!
+</p>
+<p>De Lady sliep in kamer no. 1.
+</p>
+<p>Onhoorbaar zweefde het spook, niemand anders dan John Raffles, naar het bed der Lady,
+dat slechts zwak werd beschenen door een nachtlicht.
+</p>
+<p>Op het nachtkastje lag het horloge met den ketting, waaraan het sleuteltje van de
+portefeuille van den Lord was bevestigd. Zacht nam hij dat sleuteltje eraf en verdween
+er mee in het duister.
+</p>
+<p>Hij begaf zich nu naar de slaapkamer van den Lord, waar het volkomen donker was.
+</p>
+<p>Hier zag hij zich genoodzaakt om zijn electrische zaklantaarn, die speciaal voor dergelijke
+doeleinden was ingericht, te laten schijnen.
+</p>
+<p>De gloeipeer was omgeven door een halven boog, welke slechts een uiterst smalle, maar
+buitengewoon helderen, sterken lichtstraal liet doordringen, waardoor nimmer de omgeving,
+doch alleen het bedoelde voorwerp werd verlicht.
+</p>
+<p>De kleeren van den Lord lagen op een stoel.
+</p>
+<p>De leeren portefeuille bevond zich er niet in.
+</p>
+<p>Raffles naderde nu het bed, belichtte de hoofdkussens, waarbij hij er wel voor zorgde,
+het gelaat van den slapende niet door een lichtstraal te treffen.
+</p>
+<p>Hij bemerkte, dat de Lord de gezochte portefeuille onder zijn hoofdkussen verborgen
+had met nog eenige andere voorwerpen.
+</p>
+<p>„Dezen keer stel ik alleen belang in het geld,” mompelde Raffles en begon voorzichtig
+de portefeuille te voorschijn te halen.
+</p>
+<p>Het was een geduldwerk, want de Lord lag op zijn rug en maakte het werk uiterst moeilijk.
+</p>
+<p>Ten slotte gelukte het echter.
+</p>
+<p>De groote onbekende opende de portefeuille, nam er het geld uit en borg er in plaats
+daarvan een briefje in, dat hij van te voren reeds had geschreven.
+</p>
+<p>Daarop sloot hij de portefeuille en wilde die weer onder het hoofdkussen schuiven.
+</p>
+<p>Plotseling eindigde het gesnurk en de Lord bewoog zich.
+<span class="pageNum" id="pb6">[<a href="#pb6">6</a>]</span></p>
+<p>Raffles doofde zijn lamp uit en bleef onbeweeglijk staan.
+</p>
+<p>Onverstaanbare geluiden mompelend, wierp de slapende zich op zijn zijde; hij was half
+wakker, maar viel weldra weer in een diepen slaap.
+</p>
+<p>Nu viel het Raffles gemakkelijk om de portefeuille tusschen de kussens te schuiven.
+</p>
+<p>Hij keerde terug naar het slaapvertrek der Lady. Terwijl hij den sleutel weer bevestigde,
+kon hij het engelachtig schoone gelaat der slapende vrouw bewonderen.
+</p>
+<p>Hij kon den blik niet van haar gelaat afwenden, met snelle schreden trad hij nader
+en voorzichtig knipte hij eene kleine, donkere lok af van het prachtige haar.
+</p>
+<p>Daarop haalde hij uit zijn zwarte kleeren den Indischen doek te voorschijn, benevens
+een klein bouquet rozen en legde beide met een briefje op het nachtkastje.
+</p>
+<p>Onhoorbaar verdween hij nu weer.
+</p>
+<p>Plotseling ontwaakte de Lady, alsof zij de nabijheid van den vreemdeling had waargenomen.
+Het kwam haar voor, alsof een schaduw door de kamer zweefde.
+</p>
+<p>Luisterend hield zij haar adem in, zonder zich te bewegen. Rondom haar heerschte volkomen
+stilte. Gerustgesteld sloot zij langzaam de oogen en sliep weer in.
+</p>
+<p>Terwijl de zachte geur haar omzweefde en de God der droomen haar naar de zonnige rozenakkers
+van Perzië voerde, verliet Raffles onopgemerkt de kamers en verdween in zijn eigen
+vertrek.
+</p>
+<p>Toen de weddende heeren den volgenden morgen opnieuw aan het zoeken wilden gaan, ontvingen
+zij beide een anoniem briefje van den volgenden inhoud:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first">„Doe geen moeite meer, de shawl is gevonden en reeds in het bezit gesteld van de eigenares.”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>Met zeer gemengde gewaarwordingen lazen zij dit bericht, dat volgens hun meening van
+den Lord kwam en wachtten in de conversatiezaal van het hotel op de komst van het
+echtpaar.
+</p>
+<p>Zij lieten niet lang op zich wachten.
+</p>
+<p>De Lady vertelde den heeren, dat zij wel innig verheugd was geweest, toen zij bij
+het ontwaken het verloren voorwerp en de heerlijkste rozen had gevonden, maar dat
+zij absoluut niet kon begrijpen, hoe deze dingen in haar slaapkamer waren gekomen.
+</p>
+<p>Toen zij den brief had geopend, had diens inhoud haar zeer doen ontstellen, want de
+brief luidde:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first salute">„Mylady!
+</p>
+<p>Daar het mij bekend is, dat het verlies van den kostbaren doek u zeer ter harte zou
+gaan, verheugt het mij bijzonder, u hierbij uw eigendom terug te bezorgen.
+</p>
+<p>Op deze wijze hebben de baron en Lord Westerbull beiden de weddenschap verloren. Ik
+zal mijn best doen om de verloren inzetsom aan de armen van Londen te doen toekomen.
+</p>
+<p>Met hoogachting,
+</p>
+<p class="signed">JOHN C. RAFFLES.”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>„Hoe?” riep de baron uit, „Raffles, die gauwdief, die schurk, is ons voor geweest?
+Ongelooflijk? Ongehoord!”
+</p>
+<p>„Hoe komt die kerel op de hoogte van onze weddenschap?” vroeg Lord Westerbull, ten
+zeerste verbaasd.
+</p>
+<p>„Ja, maar het mooiste is, dat hij onze inzetsom zoodra mogelijk aan de Londensche
+armen wil doen toekomen. Dat is onmogelijk, dat bedrag is veilig opgeborgen in mijn
+portefeuille en de Lady heeft tot op dit oogenblik het sleuteltje ervan veilig bewaard.
+Overtuigt u zelf, mijne heeren!—Liefste, geef mij het sleuteltje eens!”
+</p>
+<p>De Lady overhandigde hem het gewenschte en deze opende de portefeuille.
+</p>
+<p>Als door een wesp gestoken, stoof hij echter overeind, onderzocht haastig alle afdeelingen
+en haalde uit de geheel ledige portefeuille slechts een briefje te voorschijn, dat
+het volgende behelsde:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first center">Quitantie.
+</p>
+<p>Hiermede geef ik u in dank quitantie wegens 200 pond sterling ten behoeve van de Londensche
+armen.
+</p>
+<p class="signed">JOHN C. RAFFLES.</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>Terwijl de heeren elkaar stom van verbazing aankeken, barstte de Lady uit in een schaterend
+gelach. Zij lachte tranen en de heeren wisten niet beter te doen dan gedwongen mee
+te lachen.
+<span class="pageNum" id="pb7">[<a href="#pb7">7</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch2" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch2.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">TWEEDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">De nagemaakte sleutels</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">In haar rijk en deftig ingericht boudoir lag de schoone Lady Morvill in achtelooze
+houding op haar divan. Naast haar zat op een laag stoeltje de elegante Lord Westerbull
+en keek de schoone vrouw diep in de prachtvolle oogen.
+</p>
+<p>Hij had op hartstochtelijken toon tot haar gesproken, haar kleine hand gevat en drukte
+nu een kus daarop.
+</p>
+<p>De Lady liet hem begaan en sprak op schertsenden toon:
+</p>
+<p>„Dus gij bemint mij, Lord, en hoopt op mijn wederliefde? Beken mij eerst eens, hoeveel
+vrouwen hebt gij voor mij op dezelfde wijze toegesproken?
+</p>
+<p><span>„</span>Neen, neen, geen uitvluchten! Ik ken de mannen precies. Vandaag dweept gij met de
+eene, morgen met de andere. Het liefst echter met degenen, die reeds een ander toebehooren.”
+</p>
+<p>„Mylady, gij spot. Geloof mij, nog nimmer heeft een zoo diep gevoel in mijn hart gezeteld
+als—”
+</p>
+<p>„Als op het oogenblik, waarop gij mij hebt gezien en nimmer zal deze onuitwischbare
+indruk uit uw hart verdwijnen.
+</p>
+<p><span>„</span>Deze uitdrukkingen zijn mij bekend, Lord, zooals gij hoort. Het zou mij werkelijk
+aangenaam zijn eens iets anders, iets origineelers, van een aanbidder te hooren dan
+altijd dezelfde woorden.
+</p>
+<p><span>„</span>Dat gij mij bemint of denkt lief te hebben, noem ik gaarne aan als iets, dat vanzelf
+spreekt.
+</p>
+<p><span>„</span>Ik ken uw licht ontvlambaar hart, uw lichtzinnigheid.
+</p>
+<p><span>„</span>Maar als gij meent, dat een vrouw van mijn soort zoo gemakkelijk te veroveren is als
+een jong, onervaren meisje, vergist gij u. Mij kan een flinke, energieke man veroveren,
+iemand, die iets voor mij waagt!”
+</p>
+<p>De Lord sprong op.
+</p>
+<p>„Zeg mij, wat ik voor u zal wagen. Ik ben geen lafaard en als het erop aankomt, sta
+ik mijn man. Spreek! Zeg mij, wat ik zal doen en het zal geschieden!”
+</p>
+<p>Vol twijfel het mooie hoofd schuddend, keek de Lady hem van terzijde aan en sprak:
+</p>
+<p>„Deze groote geestdrift zou spoedig voor iets anders plaats maken, als ik een ernstig
+bewijs verlangde!”
+</p>
+<p>„Neen, nooit! nooit! Ik bezweer u, stel mij op de proef!”
+</p>
+<p>„Nu goed dan, Lord. Ik zal zien of gij woord houdt. Misschien komt de tijd, waarin
+ik uw diensten noodig heb, dan zullen wij er verder over spreken. Stil, daar komt
+iemand!”
+</p>
+<p>De kamenier der Lady trad binnen en bracht op een zilveren blad een visitekaartje.
+De dame las het en sprak tot den Lord:
+</p>
+<p>„Baron Coxwell.”
+</p>
+<p>Daarop zei ze tot de kamenier:
+</p>
+<p>„Verzoek mijnheer binnen te komen.”
+</p>
+<p>Met een reusachtigen bouquet in de hand trad de baron binnen, groette den Lord met
+een korte buiging, snelde daarop naar de dame, wier hand hij vol eerbied aan zijn
+lippen bracht en sprak, terwijl hij haar zijn reuzenbloemruiker aanbood, met nasaal
+geluid:
+</p>
+<p>„Staat gij mij toe, dat ik, ten teeken mijner oprechte vereering en terwijl ik innig
+verheugd ben, u zoo opgewekt te zien, u deze Flora’s kinderen aanbied?
+</p>
+<p><span>„</span>Ik hoop, dat haar geuren u genot zullen verschaffen. Evengoed als deze bloemen gedoemd
+zijn om te sterven zou ook ik met genoegen mijn leven voor u opofferen, Mylady!”
+</p>
+<p>„Inderdaad, baron? Maar hoe zou het zijn, als die gelegenheid zich inderdaad eens
+voordeed?”
+</p>
+<p>Eenigszins bedremmeld stamelde de baron:
+</p>
+<p>„Gelegenheid? Waartoe?”
+</p>
+<p>„Wel, om u op te offeren! Evenals deze bloemen, die voor mij moeten sterven!”
+</p>
+<p>De dame nam den bouquet uit de handen van den baron en snoof den geur der bloemen
+op.
+</p>
+<p>„Sterven? Mylady schertst! Men sterft toch zoo maar niet! En dan—ik zou u de vraag
+willen stellen: waarom sterven en met welk doel?
+</p>
+<p><span>„</span>Vindt gij ook niet, Lord Westerbull?”
+</p>
+<p>De aangesprokene knikte bevestigend met het hoofd en keek in gespannen aandacht naar
+de dame, die, dit begreep hij, het een of andere plan had.
+<span class="pageNum" id="pb8">[<a href="#pb8">8</a>]</span></p>
+<p>Lady Morvill keek met een glimlach naar haar aanbidders en sprak:
+</p>
+<p>„Nu, heeren, gij zult beiden zekerheid hebben omtrent mijn wenschen. Gij beweert alle
+twee, uw leven voor mij te willen opofferen. Stel u gerust, ik eisch uw leven niet,
+doch ik wensch, dat gij mij in kennis brengt met den beroemden—Raffles.”
+</p>
+<p>Beide heeren staarden de Lady aan, alsof zij een spook zagen.
+</p>
+<p>Na een pauze vond de baron het eerst woorden, terwijl de Lord nerveus aan zijn snor
+plukte.
+</p>
+<p>„Mevrouw! Gij, een dame van den hoogsten rang en stand, wilt Raffles leeren kennen,
+dien schurk, dief en aartsschelm—en wij—maar dat is immers ten eenenmale onmogelijk!
+</p>
+<p><span>„</span>Lord Westerbull, wat zegt gij hiervan?”
+</p>
+<p>„Ik denk, dat Lady Morvill met ons schertst en er niet in ernst aan denkt, dat wij
+in staat zijn om haar wensch te bevredigen!”
+</p>
+<p>„Zeer juist, Lord, zeer juist. Wij kunnen ons toch onmogelijk met een misdadiger bezighouden
+en dat nog wel met een, die ons reeds te pakken heeft gehad!”
+</p>
+<p>„Betreurt gij die honderd pond zoo zeer, baron? Ik dacht, dat de grap die som wel
+waard was geweest.”
+</p>
+<p>„Wel, mevrouw, het is niet om het geld, doch bedenk eens, hoe wij door dit geval geblameerd
+zijn.
+</p>
+<p><span>„</span>Mijnheer uw echtgenoot heeft het geheele geval in de club verteld en nu lacht geheel
+Londen ons uit. Het is verschrikkelijk!”
+</p>
+<p>„De Londensche armen zullen waarschijnlijk niet veel van het geld hebben gekregen.
+Geen penny hebben zij ervan gezien!”
+</p>
+<p>Lord Westerbull riep deze woorden uit en liep opgewonden heen en weer.
+</p>
+<p>„Gij vergist u,” antwoordde de Lady op kalmen toon, „zij hebben precies 200 pond gekregen!”
+</p>
+<p>De dame nam een pakje van een klein tafeltje.
+</p>
+<p>„Hier ziet gij een aantal brieven. In deze brieven bedanken arme gezinnen mij voor
+giften van 5 tot 10 pond, welke zij uit mijn naam hebben ontvangen en welke ik niet
+heb afgezonden.
+</p>
+<p><span>„</span>Ik wist niet, wat dit alles beteekende, totdat ik heden dit briefje ontving. Het luidt:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first salute"><span>„</span><i>Mylady!</i>
+</p>
+<p>„De 200 pond zijn uit uw naam verdeeld tusschen arme gezinnen, welke ik ken. Wanneer
+zich weer een gunstige gelegenheid mocht voordoen ondersteuning te krijgen voor mijn
+beschermelingen, dan zal ik niet in gebreke blijven die aan te grijpen.
+</p>
+<p class="signed">Hoogachtend
+<br>JOHN C. RAFFLES.”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>„De duivel moge hem halen!” riep de Lord uit, „de kerel heeft karakter!”
+</p>
+<p>„Ik ben het geheel met u eens, Lord,” sprak de Lady op scherpen toon, „daarom wil
+ik John Raffles leeren kennen en gij, mijne heeren, moet mij daarbij helpen. Wilt
+gij of niet?”
+</p>
+<p>„Ja—als—als—men maar wist hoe. Ik kan—dien Raffles toch niet—in alle misdadigersholen
+gaan zoeken!” stamelde de baron.
+</p>
+<p>„Daar zou men hem ook niet vinden,” meende de Lord spottend. „Iemand als Raffles,
+dien niemand kent, wiens uiterlijk niemand nauwkeurig kan omschrijven, die steeds
+zonder handlangers werkt, er vandaag zoo en morgen weer geheel anders uitziet, is
+geen bewoner van „<span class="corr" id="xd33e499" title="Bron: White-Cheapel">White-Chapel</span>!”
+</p>
+<p>„Zoekt hem dan, heeren. Hij moet toch ergens te vinden zijn!” sprak de dame spottend.
+„Of zijt gij misschien bang voor uw portefeuille?”
+</p>
+<p>„Lady, uw spot is onverdraaglijk. Goed dan, ik zal Raffles zoeken en hem ook vinden.
+De gevolgen komen echter voor uw rekening!”
+</p>
+<p>Lord Westerbull boog voor de Lady en sprak:
+</p>
+<p>„Ik zal over eenige dagen komen om u bericht te brengen.”
+</p>
+<p>Met deze woorden wilde hij gaan.
+</p>
+<p>De baron hield hem tegen.
+</p>
+<p>„Neem mij mede, Lord. Wij zullen samen overleggen, hoe wij den wensch der Lady ten
+uitvoer kunnen brengen, want het spreekt van zelf, Mylady, dat ook ik mij naar uw
+wenschen voeg.”
+</p>
+<p>De baron kuste nogmaals de vingertoppen der dame en nam met diepe buigingen afscheid.
+</p>
+<p>Toen Lady Morvill alleen was, wierp zij den ruiker achteloos op tafel en ging een
+oogenblik voor een grooten spiegel staan, welke haar heerlijke gestalte en het bekoorlijke,
+rijkgelokte kopje weerspiegelde.
+</p>
+<p>Met sierlijke bewegingen ordende zij een paar weerspannige krulletjes.
+</p>
+<p>Daarop gleed een glimlachje van voldoening over haar gelaat. Zij wist, dat zij schoon
+was en zij wilde het zijn. Juist nu wilde zij het.
+</p>
+<p>Met lichten tred schreed zij een reeks vertrekken door en bleef toen luisterend voor
+een deur staan.
+</p>
+<p>Deze deur gaf toegang tot een bureau, waarin op dit <span class="pageNum" id="pb9">[<a href="#pb9">9</a>]</span>oogenblik een knappe, jonge man van 22 jaar zat.
+</p>
+<p>Toen Lady Morvill de deur opende, zag zij een bejaarden heer, die tegenover den beambte
+zat. De kleeding van den vreemdeling verried den dorpeling. Een blauwe bril met opvallend
+groote glazen bedekte het bovenste gedeelte van het gelaat, terwijl een volle baard
+het onderste deel daarvan omgaf.
+</p>
+<p>De Lady wilde zich snel terugtrekken, toen zij den vreemdeling zag.
+</p>
+<p>De jonge particuliere secretaris van den Lord, <span class="corr" id="xd33e524" title="Bron: Jonny">Johnny</span> Wilkens, sprong echter snel op en volgde de dame in het aangrenzende vertrek.
+</p>
+<p>„Wie is die man?” vroeg de Lady haastig.
+</p>
+<p>„Een vriend van mijn moeder, die haar heeft ondersteund. Hij is eenigszins doof en
+woont te Liverpool. Hij wilde naar mijn welstand informeeren en kwam daarvoor hier.”
+</p>
+<p>„Gauw, <span class="corr" id="xd33e531" title="Bron: Jonny">Johnny</span>, zeg mij of je hebt gedaan, wat ik je opdroeg!”
+</p>
+<p>„<span lang="en">Yes Mylady</span>,” sprak Wilkens op fluisterenden toon, „ik kreeg de sleutels, welke ik liet maken,
+vandaag.”
+</p>
+<p>„Goed, dan blijft het bij de afspraak. Vergeet niet, dat de geldswaardige papieren
+in het bovenste vak van de brandkast liggen. Nog heden wil ik vrij zijn aan je zijde.
+</p>
+<p><span>„</span>Ik verwacht je om 11 uur in het tuinhuis!”
+</p>
+<p>Snel boog zij zich naar hem toe en kuste hem hartstochtelijk, daarop keerde zij naar
+haar boudoir terug.
+</p>
+<p>Als betooverd staarde de jonge man de wegijlende na. Hij had eenige oogenblikken noodig
+om tot zich zelf te komen en weer naar den vriend zijner moeder terug te gaan.
+</p>
+<p>Als Wilkens zich haastig naar de deur had begeven, had hij kunnen opmerken, dat de
+eenvoudige, doove man, van daar wegsloop en zacht mompelde:
+</p>
+<p>„Drommel! Zoo ver is het dus al gekomen! Ik ben juist nog op tijd hier!”
+</p>
+<p>Wilkens keerde naar het bureau terug.
+</p>
+<p>De bezoeker stond op van den stoel, welken hij schijnbaar niet had verlaten en sprak
+op goedigen toon:
+</p>
+<p>„Nu, <span class="corr" id="xd33e552" title="Bron: Jonny">Johnny</span>, het wordt mijn tijd. Ik heb je moeder en jou gezien. Gij zijt gezond, jou gaat het
+hier goed, dus wat wil men nog meer. Ik moet mij haasten, anders mis ik den trein
+naar Liverpool!”
+</p>
+<p>„Leef wel, Mr. <span class="corr" id="xd33e557" title="Bron: Yenkins">Jenkins</span>, leef wel!” sprak de secretaris, drukte de handen van den man en vergezelde hem naar
+de deur.
+</p>
+<p>Naar het venster gaande, zag hij Mr. <span class="corr" id="xd33e562" title="Bron: Yenkins">Jenkins</span> de villa verlaten.
+</p>
+<p>Daarop haalde hij langzaam drie kleine sleutels te voorschijn, luisterde en ging de
+studeerkamer van den Lord, welke aan het bureau grensde, binnen.
+</p>
+<p>Haastig liep hij naar de groote brandkast, die in een hoek der kamer stond en probeerde
+een der sleutels.
+</p>
+<p>Deze paste.
+</p>
+<p>Tevreden glimlachend ging hij hierop weer terug.
+</p>
+<p>Een rijtuig hield voor de villa stil, Wilkens wierp een schuwen blik uit het venster
+en mompelde:
+</p>
+<p>„De Lord!”
+</p>
+<p>Snel nam hij eenige acten ter hand, zoodat ieder, die hem zag zitten, moest gelooven,
+dat de jonge man in zijn werk verdiept was.
+</p>
+<p>Intusschen was de Lord het huis binnengegaan; hij begaf zich onmiddellijk naar zijn
+weelderig ingerichte studeerkamer en van daar door de met zware gordijnen behangen
+verbindingsdeur naar het bureau, waar zijn geheim-secretaris, de jonge Wilkens, zat
+te werken.
+</p>
+<p>De Lord overhandigde hem eenige papieren met het bevel, de noodige aanteekeningen
+in de contoboeken aan te brengen en begaf zich daarna, zonder de verwarring van den
+jongen man opgemerkt te hebben, naar het boudoir der jonge Lady.
+</p>
+<p>Wilkens wierp een blik op de papieren en mompelde:
+</p>
+<p>„Alweer die oneerlijke wijze van zaken doen op de Beurs en het misbruik maken van
+zijn voorname relaties. Wee den Lord, als men in zekere kringen te weten komt, op
+welke wijze hij zich verrijkt!”
+</p>
+<p>Daarop ging Wilkens aan het hem opgedragen werk.
+</p>
+<p>De Lord ging het boudoir zijner echtgenoote binnen. Zij lag, uitgestrekt op den divan,
+te lezen. Zij deed alsof zij zeer verrast was en het onaangenaam vond, in haar interessante
+lectuur gestoord te worden.
+</p>
+<p>Kortaf en op eenigszins onvriendelijken toon sprak de Lord, een stoel nemend:
+</p>
+<p>„Neem mij niet kwalijk, als ik je stoor. Ik moet je echter spreken!”
+</p>
+<p>„Ga je gang!” antwoordde de Lady even kort.
+</p>
+<p>„Ik ontmoette zooeven Lord Westerbull en baron Coxwell. De laatste, die, zooals je
+weet, altijd moet praten, vertelde mij van je vreemden wensch betreffende Raffles.
+</p>
+<p>„Ik moet nog opmerken, dat een dergelijke opdracht als die, welke jij dien heeren
+hebt gedaan, een Lady Morvill onwaardig is.”
+</p>
+<p>„Omtrent dat, wat mijner al of niet waardig is, mag Lord Morvill allerminst critiek
+uitoefenen,” antwoordde de Lady op scherpen toon, „ik wensch daaromtrent geen instructies
+te krijgen!”
+</p>
+<p>Geërgerd riep de Lord uit:
+</p>
+<p>„Ik moet toch vriendelijk verzoeken, een anderen <span class="pageNum" id="pb10">[<a href="#pb10">10</a>]</span>toon aan te slaan en niet te vergeten, wien je voor hebt!”
+</p>
+<p>De Lady lachte gedwongen:
+</p>
+<p>„Juist omdat ik dat laatste niet vergeet, richt ik mijn toon daarnaar in. Overigens
+is het zeer goed, als bij deze gelegenheid eens opheldering tusschen ons komt en onze
+wederzijdsche positie wordt bepaald!”
+</p>
+<p>„Dat is ook mijn wensch,” viel de Lord haar haastig in de rede, „ik zal in een paar
+woorden die zaak tot klaarheid brengen.
+</p>
+<p><span>„</span>Als mijn echtgenoote heeft Lady <span class="corr" id="xd33e598" title="Bron: Morville">Morvill</span> voor alles haar plichten jegens mij te vervullen en zich geen vrijheden te veroorloven,
+die in strijd zijn met de maatschappelijke zeden en gewoonten.
+</p>
+<p><span>„</span>Ik duld het niet langer, dat Lady Morvill overal wegens haar <span class="corr" id="xd33e604" title="Bron: exentrieke">excentrieke</span> ideeën over de tong gaat en er een heirleger aanbidders op nahoudt, hierdoor de wereld
+aanleiding gevend, allerlei geruchten in omloop te brengen, die ook mijn naam schaden.”
+</p>
+<p>De <span id="xd33e609">Lady</span> lachte luidkeels.
+</p>
+<p>„Ik ben werkelijk nieuwsgierig om te hooren, wat er nog te bederven was aan de reputatie
+van Lord Morvill, die bekend staat als de grootste Don Juan en boemelaar der geheele
+wereld.
+</p>
+<p><span>„</span>Neen, mijnheer mijn echtgenoot, ik ben uw ijverige leerlinge geweest, gij hebt van
+het onschuldige jonge meisje een ervaren vrouw van de wereld gemaakt.
+</p>
+<p><span>„</span>Draag er nu de gevolgen van!
+</p>
+<p><span>„</span>Wij zijn niet meer in de middeleeuwen. Toentertijd was het nog de gewoonte om weerspannige
+vrouwen te verbannen naar het een of andere kasteel en daar achter dikke muren opgesloten
+te houden.
+</p>
+<p><span>„</span>In den tegenwoordigen tijd heeft de vrouw dezelfde rechten, wil zij evengoed genieten
+als de man, die alle rechten voor zichzelf wil hebben en ons het liefst de plichten
+op zou willen dragen.
+</p>
+<p><span>„</span>Gij, Lord Morvill, weet te leven. Ja, meer dan dat, gij geniet het leven als een woesteling
+en mij zoudt gij aan de wereld willen vertoonen als een opgesierde pop, waarmee gij
+pronkt en om wier bezit gij bewonderd en benijd wilt worden.
+</p>
+<p><span>„</span>Waag het eens, mij aan banden te leggen! Waag het eens!
+</p>
+<p><span>„</span>Ik weet allang, dat de heeren der schepping dit allen wenschen te doen, maar ik verzeker
+u op mijn woord, dat ik alle banden, zonder onderscheid, zou verbreken! Vrijheid wensch
+ik, onbeperkte vrijheid!”
+</p>
+<p>De schoone vrouw was opgesprongen en met vonkelende oogen, als een godin der wraak,
+stond zij hoog opgericht en dreigend voor den Lord, die niet kon nalaten haar schoonheid
+te bewonderen.
+</p>
+<p>De Lord begreep, dat hij den boog te sterk had gespannen, hij bond daarom in en sprak
+op kalmen toon.
+</p>
+<p>„Waarom dadelijk zoo driftig, lieve? Ik wensch alleen, elk schandaal te vermijden,
+lastertongen geen voedsel te geven. Begrijp toch, dat ik in jouw belang spreek. Je
+<span lang="en">five o’clock tea</span> heeft in den laatsten tijd aanleiding gegeven tot allerlei babbelpraatjes. Het zou
+zeer gewenscht zijn, als je ook eens dames ontvingt, die in je salons tot de zeldzaamheden
+behooren!”
+</p>
+<p>„Ik zal ook voortaan mijn bezoekers volgens mijn eigen smaak kiezen. Bemoei u alstublieft
+even weinig met mijn avonden als ik dat doe met die, welke gij op de alleraangenaamste
+wijze doorbrengt in de kleine villa Victoria<span id="xd33e644">.”</span>
+</p>
+<p>De Lord schrikte.
+</p>
+<p>Wat wist zijn vrouw van deze villa, de getuige zijner heimelijke liefdesavonturen?
+</p>
+<p>Hij voelde zich overwonnen en krabbelde daarom haastig terug.
+</p>
+<p>„Ik begrijp uw woorden niet! Ik ken geen villa Victoria!”
+</p>
+<p>„Werkelijk niet? Uw verlegenheid bewijst het tegendeel. Gij weet nu, dat ik de villa
+en haar geheimen ken! Ik hoop, dat dit u voldoende is.”
+</p>
+<p>De Lady nam haar boek weer op, dat zij in haar drift had laten vallen, strekte zich
+uit op den divan en sprak op onverschilligen toon:
+</p>
+<p>„Ik geloof, dat ons onderhoud is afgeloopen. Laat mij verder lezen!”
+</p>
+<p>Zij verdiepte zich schijnbaar weer in haar lectuur.
+</p>
+<p>De Lord stond op en wierp een blik vol bewondering en woede tegelijkertijd op de schoone
+vrouw.
+</p>
+<p>Hij had gemeend, dit bekoorlijke wezen tot een speelbal zijner luimen te kunnen maken
+en nu moest hij inzien, dat hij alleen een demon in haar had opgewekt, die hem nog
+wel eens zeer gevaarlijk zou kunnen worden.
+</p>
+<p>Met een korten groet verliet hij het boudoir.
+</p>
+<p>Toen hij was heengegaan, slingerde de Lady het boek op den grond.
+</p>
+<p>Diep ademhalend fluisterde zij:
+</p>
+<p>„Onverdraaglijk is het! Ik wil vrijheid! Vrijheid! Wie zal mij die verschaffen?”
+<span class="pageNum" id="pb11">[<a href="#pb11">11</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch3" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch3.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">DERDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">De vriend der armen.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">In het vrij uitgestrekte park, dat de villa, welke Lord Morvill bewoonde, omgaf, bevond
+zich een tuinhuis in het achterste gedeelte.
+</p>
+<p>Het was een Japansche koepel, die met gezellige hoekjes, zachte zetels en divans tot
+<i lang="it">dolce <span class="corr" id="xd33e673" title="Bron: farniente">far niente</span></i> uitnoodigde.
+</p>
+<p>Tegen de donkere kruinen der boomen, die er omheen stonden, stak het dak in heldere,
+sprekende kleuren volgens Japanschen smaak gekozen, zeer af.
+</p>
+<p>De maansikkel wierp haar zilveren stralen over het park, spookachtige schaduwen der
+reuzenboomen over de kiezelpaden werpend.
+</p>
+<p>De koepel werd weinig gebruikt door de bewoners der villa. Zelfs de bekoorlijke eigenares
+bezocht slechts zelden dit heerlijke plekje.
+</p>
+<p>Des te meer moest het opvallen, dat nu, in het late avonduur, een donkere gestalte
+haastig den koepel trachtte te bereiken. Af en toe voorzichtig omkijkend, zocht zij
+zich in de schaduw der boomen verborgen te houden.
+</p>
+<p>Toen zij de deur, die toegang gaf tot den koepel, had bereikt, zette zij een zwaar
+voorwerp op den grond en draaide haastig den sleutel der deur om.
+</p>
+<p>Snel nam zij het donkere voorwerp op, dat zij op het grint had neergezet.
+</p>
+<p>Een straal maanlicht verried, dat het een groote en, naar het scheen, zware reistasch
+was.
+</p>
+<p>De donkere gedaante verdween in het tuinhuis.
+</p>
+<p>Toen zij de deur achter zich had gesloten, kwam een zucht van verlichting van haar
+lippen.
+</p>
+<p>Uitgeput van het snelle loopen en van angst, gezien te worden, viel zij op een rustbed
+neer en sloeg haar sluier terug.
+</p>
+<p>De maan, die onbescheiden door de vensters keek, verlichtte het gelaat van de bekoorlijke
+Lady Morvill.
+</p>
+<p>Van een kerktoren op eenigen afstand klonk de slag van een half uur.
+</p>
+<p>Lady Morvill luisterde en haalde haar klein, met paarlen en brillanten versierd horloge
+te voorschijn. Met een enkelen blik zag zij, dat het half elf was. In haar haast en
+ongeduld was zij ongeveer een half uur te vroeg gekomen.
+</p>
+<p>Toen zij tot deze ontdekking kwam, vertoonde zich een ontevreden uitdrukking op haar
+gelaat.
+</p>
+<p>Zij plukte zenuwachtig aan het kleine kanten zakdoekje, dat zij in de hand hield en
+haar sierlijk voetje stampte vol ongeduld op een tijgervel.
+</p>
+<p>Daarna stond Lady Morvill op en liep het vertrek vol ongeduld door.
+</p>
+<p>Eindelijk leunde zij tegen de vensterruiten van het tuinhuis en staarde met vast opeen
+geklemde lippen naar buiten in het park.
+</p>
+<p>Het maanlicht bescheen het fijnbesneden gelaat, het een uitdrukking gevend van ijzige
+koude, hoewel in haar binnenste een storm woedde van tegenstrijdige gewaarwordingen.
+</p>
+<p>„Nog een half uur!” fluisterde zij.
+</p>
+<p>Als de torenklok elf slagen verkondigde, zou haar gevangenis zich voor haar openen.
+Zij zou de vrijheid, waarnaar zij reeds zoo lang verlangde, terug krijgen.
+</p>
+<p>Reeds lang was het plan in haar gerijpt om den Lord dien zij dagelijks meer haatte,
+te verlaten. Zij hoopte, in den vreemde een geluk te zullen deelachtig worden, dat
+zij tot dusverre niet had gekend.
+</p>
+<p>Tot dusverre hadden haar echter de middelen ontbroken om te kunnen vluchten. Haar
+<span class="corr" id="xd33e701" title="Bron: bruidschat">bruidsschat</span>, omgezet in solide effecten, werd door den Lord in zijn brandkast bewaard, waar van
+alleen hij de sleutels bezat.
+</p>
+<p>Daar zij nimmer had geleerd, zich in iets te bezuinigen, kon zij van het speldegeld,
+dat de Lord haar op ruime wijze deed toekomen, niets overhouden.
+</p>
+<p>Plotseling kwam na den dood van den vroegeren geheimsecretaris van den Lord de jonge
+Wilkens in zijn plaats in huis. Het knappe uiterlijk en de groote onervarenheid van
+den jongen man bevielen de Lady, die tot dusverre in haar omgeving slechts Don Juans
+van de ergste soort en fatten had ontmoet<span id="xd33e707">.</span>
+<span class="pageNum" id="pb12">[<a href="#pb12">12</a>]</span></p>
+<p>Zij bemerkte met haar vrouwelijk instinct dadelijk, dat de jonge man vanaf het eerste
+oogenblik bekoord was door haar schoonheid.
+</p>
+<p>Zij omstrikte hem meer en meer in haar netten, aanvankelijk alleen omdat de <span id="xd33e713">naïeve</span> bewondering van den jongen man haar beviel.
+</p>
+<p>Weldra echter bouwde zij een afschuwelijk plan op haar macht, welke zij over den jongen
+Wilkens had. Hij moest haar de behulpzame hand bieden om de langgewenschte vrijheid
+te herwinnen.
+</p>
+<p>Bij een kort onderhoud, dat zij in den tuin met hem had, wist zij, door hem al de
+ellende af te schilderen, die zij aan de zijde van haar echtgenoot te verduren had,
+en door een koketterie, waarin zij meesteres was, den jongen man tot een belofte te
+bewegen, dat hij haar zou helpen om haar <span class="corr" id="xd33e719" title="Bron: bruidschat">bruidsschat</span> terug te krijgen.
+</p>
+<p>Zij wierp zich den onervaren jongen man, om zoo te zeggen, in de armen, vertelde hem
+van haar gloeiende liefde en bezwoer hem, met haar te vluchten.
+</p>
+<p>Geheel verward en bijna gek van geluk, gaf de knappe jonge man haar zijn woord, alles
+te zullen doen, wat deze sirene van hem verlangde.
+</p>
+<p>Zij eischte nu al spoedig, dat hij wasafdrukken zou nemen van de sleutels der brandkast
+en valsche sleutels zou laten vervaardigen. Dan moest hij, als de gelegenheid zich
+voordeed, haar <span class="corr" id="xd33e727" title="Bron: bruidschat">bruidsschat</span> wegnemen en met haar vluchten.
+</p>
+<p>Daar Wilkens haar had medegedeeld, dat hij in het bezit was van de sleutels, had zij
+dezen nacht voor de vlucht bestemd.
+</p>
+<p>De tijd was gunstig gekozen, want Lord Morvill placht op den dag, waarvan sprake was,
+eerst laat of in het geheel niet thuis te komen.
+</p>
+<p>In het centrum der stad had hij een woonhuis voor den winter en daar overnachtte hij,
+als hij de geheimzinnige villa Victoria verliet.
+</p>
+<p>Toen Tom, de oude kamerdienaar van den Lord, <span class="corr" id="xd33e735" title="Bron: Jonny">Johnny</span> Wilkens dien avond vroeg, waar hij dacht te soupeeren, had deze slechts een kop thee
+op kantoor besteld en daarop den ouden, getrouwen Tom weggestuurd met de opmerking,
+dat hij nog veel te werken had.
+</p>
+<p>Hoe meer het oogenblik naderde, waarop John zou ophouden, een fatsoenlijk mensch te
+zijn, des te heviger bonsde zijn hart.
+</p>
+<p>Hij schrok terug voor de daad, welke hij ten uitvoer zou brengen.
+</p>
+<p>Met het hoofd in de hand verzonk hij in gedachten. Het verdriet zijner oude moeder
+kwam hem voor den geest. Hij zag haar weenen om den verloren zoon.
+</p>
+<p>Het was hem, alsof zij de handen smeekend naar hem uitstrekte:
+</p>
+<p>„<span class="corr" id="xd33e744" title="Bron: Jonny">Johnny</span>, mijn kind, mijn lieveling, doe het niet! Bezoedel je handen niet aan eens anders
+goed. Respecteer het eigendom van je medemenschen!”
+</p>
+<p>Langzaam vervloog het beeld van zijn moeder in een nevel en aan de andere zijde verscheen
+de zinbekorende sirene. Zij glimlachte den jongen man verleidelijk toe, haar volle
+blanke armen legden zich om zijn hals en hij meende, haar gloeiende kussen te voelen.
+</p>
+<p>Daar sloeg het van den torenklok kwart voor elf.
+</p>
+<p>John schrikte en, nog onder den indruk van het visioen, stond hij vastberaden op.
+</p>
+<p>Ja, het moest en zou gebeuren.
+</p>
+<p>Hij wilde deze schoone vrouw winnen en mocht haar niet laten wachten.
+</p>
+<p>Er was nog slechts een kwartier over.
+</p>
+<p>Hij snelde naar de brandkast en opende die met den valschen sleutel.
+</p>
+<p>Het waardevolle pakket lag in het bovenvak.
+</p>
+<p>Reeds strekte hij zijn hand uit om het te grijpen, toen die hand van achteren werd
+vastgehouden. Op hetzelfde oogenblik werd hij achteruit getrokken en voordat een enkel
+geluid over zijn lippen kon komen, voelde hij een prop tusschen de tanden.
+</p>
+<p>Van schrik verloor hij het bewustzijn.
+</p>
+<p>Toen hij weer tot bewustzijn kwam, lag hij op de sofa in de studeerkamer, weliswaar
+gemakkelijk, maar het was hem onmogelijk zich te bewegen. Voor hem stond een gemaskerde
+man, den hoed over het voorhoofd getrokken, gehuld in een donkeren mantel.
+</p>
+<p>Toen de gemaskerde zag, dat Wilkens weer tot zichzelf was gekomen, sprak hij op gemoedelijken
+toon:
+</p>
+<p>„Je bent nog niet handig genoeg als collega van mij, mijn jongen. Wees dus blij, dat
+ik je help, de politie zou je gauw te pakken hebben en dan zou je suikerzoete Lady
+je leelijk in de modder laten zitten.
+</p>
+<p><span>„</span>Nu ben je gered en met een eerlijk geweten kun je verklaren, dat niet jij, maar Raffles
+de brandkast heeft leeggeroofd.
+</p>
+<p><span>„</span>Opdat je deze verklaring ook echter kunt bewijzen, leg ik een kwitantie in de brandkast.”
+</p>
+<p>Raffles had het pakket met geldswaardige papieren onder zijn mantel geborgen, een
+kwitantie voor het gestolen bedrag geschreven en die in de brandkast gelegd, waarvan
+hij de deur aan liet staan.
+</p>
+<p>Wilkens keek naar elke beweging van den gemaskerde, zoover zijn boeien hem dat veroorloofden.
+</p>
+<p>Vol ontzetting geloofde hij in hem den man te herkennen, die zich Mr. Jenkins had
+genoemd, die hem <span class="pageNum" id="pb13">[<a href="#pb13">13</a>]</span>dien middag nog had bezocht om hem de groeten van zijn moeder over te brengen.
+</p>
+<p>Voordat de gemaskerde heenging kwam hij nogmaals naar <span class="corr" id="xd33e776" title="Bron: Jonny">Johnny</span> toe en sprak op dreigenden toon:
+</p>
+<p>„Mijn jongen, als je niet afziet van die slang, de schoone Lady, ben je verloren.
+Niet telkens kan, zooals dezen keer, John Raffles je voor een misdaad behoeden.”
+</p>
+<p>Met deze woorden wendde de groote onbekende zich naar de deur en verliet de kamer.—
+—
+</p>
+<p>Nadat Lady Morvill voor den honderdsten keer het vertrek had doorgeloopen, bleef zij
+vol ongeduld weer bij het kleine venster staan.
+</p>
+<p>Zou er dan geen eind komen aan dat wachten?
+</p>
+<p>Haar boezem ging van opgewondenheid haastig op en neer.
+</p>
+<p>De kleine witte tanden groeven zich diep in de roode, zwellende lippen.
+</p>
+<p>Weer keek zij op haar horloge.
+</p>
+<p>Nog een minuut voor elf uur. De seconden leken haar uren. Haar slapen bonsden, het
+hart klopte haar in de keel.
+</p>
+<p>Wat zou de volgende minuut haar brengen? Allerlei fantastische beelden vlogen door
+haar brein.
+</p>
+<p>Van den kerktoren weergalmden elf metalen slagen. Langgerekt klonken de tonen door
+den zwijgenden nacht.
+</p>
+<p>Nauwelijks was de laatste slag gevallen, of het aandachtig luisterende oor der Lady
+vernam schreden, welke snel het tuinhek naderden.
+</p>
+<p>Haar hart klopte, alsof het zou barsten.
+</p>
+<p>„Eindelijk!” fluisterde zij en snelde naar de deur, welke zij opende.
+</p>
+<p>Doch met een kreet van schrik wankelde zij achteruit.
+</p>
+<p>In de deuropening stond de donkere gestalte van een rijzigen man, wiens gelaat met
+een halfmasker was bedekt.
+</p>
+<p>Onbeweeglijk bleef de zwarte gedaante op den drempel staan.
+</p>
+<p>Een paar schitterende oogen, die uit het masker haar aankeken, boorden zich in het
+angstige, bleeke gelaat der Lady.
+</p>
+<p>„Wie zijt gij?”
+</p>
+<p>„Een vriend der armen en bedrukten,” klonk het op diepen, vollen toon halfluid terug.
+</p>
+<p>„Wat wilt ge?” vroeg de Lady bevend.
+</p>
+<p>„Een misdaad voorkomen, waartoe gij, Lady, aanleiding geeft.”
+</p>
+<p>Na een korte pauze, waarin Lady Morvill nauwelijks durfde ademhalen, vervolgde de
+zwarte gedaante:
+</p>
+<p>„Gij verwacht den jongen Wilkens hier. Gij wacht tevergeefs!”
+</p>
+<p>„Komt hij niet?” ontsnapte het aan de lippen der dame.
+</p>
+<p>„Neen! Ik heb het hem belet!”
+</p>
+<p>„Mijn hemel! Wie zijt gij dan?”
+</p>
+<p>„Dat komt er voorloopig niets op aan. Gij hebt John Wilkens overgehaald tot een misdaad,
+welke ik nu voor hem heb gepleegd. Gij wildet met den onervaren jongeling vluchten
+en wachttet op hem. Dat is <span class="corr" id="xd33e810" title="Bron: te vergeefs">tevergeefs</span>, zooals ik u reeds zeide.
+</p>
+<p><span>„</span>Keer daarom naar huis terug en zorg er voor, dat geen verdenking op <span class="corr" id="xd33e816" title="Bron: Jonny">Johnny</span> valt. Dat is het allerminste wat gij voor hem kunt doen.
+</p>
+<p><span>„</span>Neem u in acht, om voortaan weer dergelijke pogingen te wagen!
+</p>
+<p><span>„</span>Ik ken uw plannen en bedoelingen. Ik weet, dat gij tot elken prijs van uw echtgenoot
+weg wilt.
+</p>
+<p><span>„</span>Alleen deze gedachte reeds is een misdaad. Doe echter wat gij wilt, doch laat den
+jongen Wilkens er buiten. Hij is er te goed voor, dan dat gij zijn leven en dat zijner
+moeder zoudt mogen vernietigen.
+</p>
+<p><span>„</span>Ik ken den Lord en ik ken u, Mylady. Gij zijt elkaar waard en het zou eeuwig jammer
+zijn als zoo’n prachtig paar gescheiden werd.
+</p>
+<p><span>„</span>Daarom zorg ik er heden voor, dat dit u onmogelijk is. Bedenk, dat ik uw bedoelingen
+ken en dat ik u zou kunnen vernietigen, als ik den Lord de bewijzen bracht van uw
+handelingen.
+</p>
+<p><span>„</span>Opdat gij echter weet, wie zijn hand beschermend over John Wilkens uitstrekt, wil
+ik u zeggen wie ik ben.”
+</p>
+<p>De onbekende nam het masker van zijn gelaat, trad naar de Lady toe en sprak:
+</p>
+<p>„De wereld kent mij als John Raffles, onthoud dit gelaat, Lady. Gij zult het terugzien
+en zwijgen.”
+</p>
+<p>Met een hypnotiseerende uitdrukking rustten de glinsterende zwarte oogen op het gelaat
+der Lady.
+</p>
+<p>Een oogenblik stond zij als versteend, daarop echter gleed een uitdrukking van triomf
+over haar gelaat.
+</p>
+<p>„Raffles! Gij zijt Raffles?” klonk <span class="corr" id="xd33e844" title="Bron: net">het</span> van haar lippen. „Hoezeer heb ik u, uw moed en vastberadenheid altijd bewonderd!
+Gij hebt mij den shawl gebracht?”
+</p>
+<p>„Zeker Mylady, hier is het bewijs!”
+</p>
+<p>Raffles nam uit zijn portefeuille een haarlok, welke hij bij zijn nachtelijk bezoek
+van het hoofd der slapende had geroofd.
+</p>
+<p>Lady Morvill greep de hand, die de haarlok vasthield en fluisterde op ontroerden toon:
+<span class="pageNum" id="pb14">[<a href="#pb14">14</a>]</span></p>
+<p>„Hoezeer heb ik ernaar gesmacht, een man als u te leeren kennen.”
+</p>
+<p>Op scherpen toon viel de groote onbekende haar in de rede:
+</p>
+<p>„Mylady! John Wilkens wacht op uw hulp! Bij mij hebben uw kunsten geen succes. Ga
+heen!”
+</p>
+<p>Met fier opgerichte gestalte stond hij daar, als een God der Wrake en met zijn rechterhand
+wees hij naar de deur.
+</p>
+<p>De Lady bukte zich, als had zij een zweepslag gekregen.
+</p>
+<p>Langzaam verliet zij het tuinhuis en vloog naar huis.
+</p>
+<p>Lang volgde Lord Lister haar met de oogen, daarop verliet ook hij den koepel en was
+weldra in het donker park verdwenen.
+</p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch4" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch4.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">VIERDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">Een verhoor en zijn gevolgen.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Angstig was de Lady de zijtrap opgesneld, die dicht bij haar vertrekken op den corridor
+der eerste verdieping uitkwam. Reeds wilde zij haar boudoir binnensluipen, toen de
+deur van het studeervertrek van den Lord werd geopend en Tom, de oude kamerdienaar,
+snel naar buiten trad.
+</p>
+<p>Toen hij de Lady bemerkte, snelde hij naar haar toe en sprak haastig:
+</p>
+<p>„Mylady, er is op onbeschaamde wijze bij ons ingebroken. Zooeven heb ik den heer secretaris
+in de studeerkamer van Zijn Lordschap gevonden.
+</p>
+<p><span>„</span>Ik heb Zijn Lordschap onmiddellijk telephonisch bericht naar de Club gezonden en de
+politie gewaarschuwd.
+</p>
+<p><span>„</span>Beide zullen dadelijk hier zijn. Ik hol nu naar beneden om den portier alles te vertellen.”
+</p>
+<p>Met deze woorden stormde hij opgewonden de trap af.
+</p>
+<p>De Lady, die onaangenaam verrast was door deze ontmoeting, en het meer dan onpleizierig
+vond dat men haar in reistoilet had gezien, ging haar boudoir binnen en verwisselde
+snel van kleeren.
+</p>
+<p>Daarop ging zij de studeerkamer van den Lord binnen, waar zij Wilkens, ontdaan van
+zijn boeien, op de sofa zag liggen, terwijl de bediende George hem van tijd tot tijd
+iets liet drinken.
+</p>
+<p>De bediende stond vol eerbied op bij het binnentreden der Lady.
+</p>
+<p>Ook Wilkens wilde spreken, de Lady gaf hem echter een wenk om te zwijgen, wel begrijpend,
+dat in tegenwoordigheid van den bediende een onvoorzichtig woord gevaarlijk kon worden.
+</p>
+<p>„Houd u rustig, lieve Mr. Wilkens, en herinner u het gebeurde goed, opdat gij straks
+den Lord en de politie de gewenschte inlichtingen omtrent het gebeurde kunt verstrekken.
+De zaak moet opgehelderd worden!”
+</p>
+<p>Zij sprak deze laatste woorden met bijzonderen nadruk en liet ze vergezeld gaan van
+een waarschuwenden blik.
+</p>
+<p>Wilkens had haar begrepen en sprak op zachten toon:
+</p>
+<p>„Mylady kan onbezorgd zijn, ik herinner mij alles.”
+</p>
+<p>De Lady verwijderde zich om geen achterdocht te wekken en wachtte op de komst van
+haar echtgenoot en van de politie.
+</p>
+<p>Beide lieten niet lang op zich wachten. Zij kwamen bijna op hetzelfde oogenblik.
+</p>
+<p>Terwijl de Lord nog in de vestibule stond en daar naar het verhaal van den kamerdienaar
+luisterde, arriveerden politie-inspecteur Baxter, detective Marholm en twee agenten.
+</p>
+<p>Vol eerbied groette Baxter den voornamen heer, hoorde van hem nogmaals, wat er gebeurd
+was en liet zich door Tom vertellen, hoe hij den secretaris had gevonden.
+</p>
+<p>Deze berichtte:
+</p>
+<p>„Ik wilde mij eigenlijk met George ter ruste begeven en was op weg naar mijn kamer.
+Zooals het mijn gewoonte is, ging ik echter nog eens de gang <span class="pageNum" id="pb15">[<a href="#pb15">15</a>]</span>door om mij ervan te overtuigen of de vensters goed gesloten waren.
+</p>
+<p><span>„</span>Toen ik voorbij de deur der studeerkamer ging, hoorde ik een zacht gekerm.
+</p>
+<p><span>„</span>Ik luisterde en toen dit zich herhaalde, ging ik de kamer door de gangdeur binnen.
+Op de sofa lag, aan handen en voeten gebonden en met een prop in den mond, mijnheer
+de secretaris.
+</p>
+<p><span>„</span>George en ik bevrijdden hem vlug van zijn boeien en sinds dat oogenblik ligt hij nog
+geheel uitgeput boven in de kamer van zijn Lordschap.”
+</p>
+<p>„Goed, laat ons naar boven gaan en hooren, wat Wilkens ons te vertellen heeft,” sprak
+de Lord koel en ging vooruit.
+</p>
+<p>Inspecteur Baxter en detective Marholm volgden.
+</p>
+<p>Wilkens had zich intusschen hersteld en zijn plan gemaakt.
+</p>
+<p>Toen de Lord binnentrad, stond hij op, maar deed zich zwakker voor dan hij inderdaad
+was.
+</p>
+<p>„Wat ter wereld is er hier gebeurd, Wilkens?” vroeg de Lord. „Vlug, vertel, opdat
+deze heeren, die van de politie zijn, de noodige maatregelen kunnen nemen.”
+</p>
+<p>„Uw Lordschap,” antwoordde Wilkens met zwakke stem, „ik kan eigenlijk maar weinig
+vertellen. Ik werkte in mijn bureau en wilde eenig achterstallig werk afmaken, om
+met alles bij te zijn. Daarom bleef ik langer dan gewoonlijk hier.
+</p>
+<p><span>„</span>Plotseling kreeg ik een hevigen slag op het hoofd, die mij bewusteloos maakte. Toen
+ik weer bijkwam, lag ik geboeid op de sofa in uw studeerkamer met een knevel in den
+mond. Alle moeite om mij te bevrijden, was vergeefsch. Eindelijk, na een tijd, die
+mij een eeuw toescheen, kwam Tom en hielp mij.
+</p>
+<p><span>„</span>Meer weet ik niet mede te deelen.”
+</p>
+<p>Inspecteur van politie Baxter had intusschen een tafel in het midden van de kamer
+laten zetten, daarop een bundel acten neergelegd en zijn vulpen in gereedheid gebracht.
+</p>
+<p>Met een gewichtige houding nam hij aan de tafel plaats en begon het verhoor.
+</p>
+<p>Nadat John Wilkens de noodige opgaven omtrent zichzelf had verstrekt, vroeg Baxter
+hem:
+</p>
+<p>„Om hoe laat had de overrompeling plaats?”
+</p>
+<p>„Het kan ongeveer 10 uur zijn geweest,” antwoordde John Wilkens na een korte aarzeling.
+</p>
+<p>„Precies weet ik het niet, want ik was verdiept in mijn werk.”
+</p>
+<p>Lord Morvill was intusschen het bureau van zijn geheimsecretaris binnengegaan en merkte
+dadelijk op, dat de brandkast niet gesloten was.
+</p>
+<p>Na eenige oogenblikken snelde hij terug naar de kamer, waarin het verhoor plaats vond.
+Hij was zoo bleek als een lijk en had een briefje in de hand, dat hij zwijgend voor
+Baxter neerlegde.
+</p>
+<p>Deze nam het op en las:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first salute">„Mylord!
+</p>
+<p>Eenige dagen geleden heb ik mijn leven gewaagd om mevrouw uw echtgenoote een dienst
+te bewijzen en haar verloren eigendom terug te bezorgen. Heden heb ik daarvoor mijn
+belooning gehaald.
+</p>
+<p class="signed">JOHN C. RAFFLES.”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>Inspecteur Baxter sloeg met de gebalde vuist op tafel.
+</p>
+<p>„Alweer een Rafflesstreek! Wij moeten dien ellendeling toch eindelijk onschadelijk
+maken!”
+</p>
+<p>„Het wordt zeer zeker tijd,” kon Lord Morvill niet nalaten te antwoorden, „dat onze
+politie eindelijk eens succes heeft!”
+</p>
+<p>Baxter scheen deze woorden niet te hooren en wendde zich tot Lord Morvill met de beleefde
+vraag:
+</p>
+<p>„Zou het uw Lordschap mogelijk zijn, te bepalen wat den schurk in handen is gevallen?”
+</p>
+<p>„Zeker, ik heb er mij reeds van overtuigd. Ik heb nooit groote bedragen in huis en
+zoodoende bevatte de brandkast niet meer dan een paar honderd pond. Deze heeft de
+misdadiger echter onaangeroerd gelaten.
+</p>
+<p><span>„</span>Daarentegen bevond zich echter een pakket met geldswaardige papieren in de kast. Het
+bevatte den geheelen <span class="corr" id="xd33e942" title="Bron: bruidschat">bruidsschat</span> mijner vrouw en dit pakket is verdwenen.”
+</p>
+<p>„Heeft uw Lordschap de Lady dit verlies reeds medegedeeld?” vroeg de inspecteur.
+</p>
+<p>„Neen Sir, maar dit kan onmiddellijk geschieden.”
+</p>
+<p>„Mag ik u dan misschien verzoeken om de Lady te willen vragen, hier te komen?”
+</p>
+<p>„Als gij er op gesteld zijt, zeker.”
+</p>
+<p>Lord Morvill gaf George een bevel.
+</p>
+<p>De bediende boog en verdween in de gang, waarop het boudoir der Lady uitkwam.
+</p>
+<p>Baxter ondervroeg nu Tom omtrent de bijzonderheden, hoe deze John Wilkens had gevonden.
+</p>
+<p>De deur werd geopend en Lady Morvill trad binnen.
+</p>
+<p>Eerbiedig stonden de heeren op. Lady Morvill <span class="pageNum" id="pb16">[<a href="#pb16">16</a>]</span>dankte met een gracieuze hoofdbeweging en nam op een stoel plaats.
+</p>
+<p>Baxter keek vol spanning den Lord aan, die echter niet geneigd scheen, zijn vrouw
+toe te spreken.
+</p>
+<p>Lady Morvill leunde in achtelooze houding in haar stoel, af en toe een klein reukfleschje
+naar haar neus brengend.
+</p>
+<p>Eindelijk stond Baxter op en sprak, zich met een sierlijke buiging tot de Lady wendend:
+</p>
+<p>„Zou Mylady zoo goed willen zijn, ons de toedracht der zaak mede te deelen, voor zoover
+zij die kent?”
+</p>
+<p>„Ik kan u eigenlijk in ’t geheel niets mededeelen, heer inspecteur. Tom vertelde mij,
+dat men den geheimsecretaris had overvallen; ik ging het bureau binnen en vond den
+heer Wilkens daar, geheel onder den indruk van het voorgevallene. Dat is alles.”
+</p>
+<p>Met een onverschillige uitdrukking op het gelaat stond Lady Morvill op, ging naar
+een tafeltje in een hoek der kamer en nam uit een bonbonnière welke daar stond, eenige
+snoeperijen.
+</p>
+<p>Inspecteur Baxter was blijkbaar verlegen.
+</p>
+<p>Na een korte pauze sprak hij:
+</p>
+<p>„Pardon, Mylady, maar ik moet u nog met een paar vragen lastig vallen.”
+</p>
+<p>Ongeduldig haalde Lady Morvill de schouders op en keek Baxter vragend aan.
+</p>
+<p>Deze vervolgde:
+</p>
+<p>„Dus Tom kwam bij Mylady in het boudoir om te melden—”
+</p>
+<p>De bediende viel den inspecteur in de rede:
+</p>
+<p>„Neen, ik wilde mij juist naar de kamers van Mylady begeven, toen haar <span class="corr" id="xd33e974" title="Bron: Lordschap">Ladyship</span> de kleine trap opkwam.”
+</p>
+<p>Lord Morvill keerde zich om en keek zijn echtgenoote met vragenden blik aan.
+</p>
+<p>„Nu ja—ik had in het park gewandeld.”
+</p>
+<p>„Was het tegen 11 uur in den avond?” vroeg inspecteur Baxter zacht.
+</p>
+<p>„Zeker,” antwoordde de Lady kortaf. „Ik had een beetje hoofdpijn.”
+</p>
+<p>De Lord wierp een scherpen blik vol achterdocht op zijn echtgenoote en sprak langzaam:
+</p>
+<p>„Dat is in strijd met je gewoonte. Je gaat anders altijd vroeg naar bed.”
+</p>
+<p>Als twee dolken kruisten elkaar de blikken der beide echtgenooten, toen Lady Morvill
+antwoordde:
+</p>
+<p>„Dezen keer beliefde het mij, in het park te wandelen.”
+</p>
+<p>Nadat zij haar echtgenoot een minachtenden blik had toegeworpen, wendde zij zich tot
+Baxter en vroeg:
+</p>
+<p>„Wenscht gij nog meer inlichtingen, mijnheer de inspecteur?”
+</p>
+<p>„Neen, Mylady. Ik dank u zeer beleefd. Mij rest alleen nog de treurige plicht, uwe
+<span class="corr" id="xd33e990" title="Bron: Lordschap">Ladyship</span> mede te deelen, dat uw geheele <span class="corr" id="xd33e993" title="Bron: bruidschat">bruidsschat</span> in handen van den inbreker is gevallen.”
+</p>
+<p>„Zoo?” antwoordde de Lady en verliet met een hoofdknikje tegen Baxter het vertrek.
+</p>
+<p>Verbaasd keek Lord Morvill zijn echtgenoote na en verzonk daarna in gedachten.
+</p>
+<p>Nadat de inspecteur eenige aanteekeningen had gemaakt, stond hij op en keek den Lord
+aan.
+</p>
+<p>Deze stond nog steeds met over elkander geslagen armen naar den grond te kijken.
+</p>
+<p>Baxter kuchte zacht en sprak:
+</p>
+<p>„Wij willen uw Lordschap niet langer lastig vallen; voor vandaag weten wij genoeg.”
+</p>
+<p>„Goeden nacht, Sir!”
+</p>
+<p>Met een hoofdbeweging gaf de Lord den beambten te verstaan, dat zij wel konden heengaan.
+Deze vertrokken en Lord Morvill zuchtte diep.
+</p>
+<p>„Tom, gij kunt wel gaan slapen. George moet nog opblijven, voor het geval, dat ik
+hem noodig mocht hebben.
+</p>
+<p><span>„</span>Nu wensch ik alleen te zijn.”
+</p>
+<p>Beide bedienden trokken zich terug.
+</p>
+<p>Toen de deur achter hen was gesloten, nam Lord Morvill in een gemakkelijken armstoel
+plaats en leunde met het hoofd in de rechterhand.
+</p>
+<p>„Wat beteekent dit?” mompelde hij, „om half elf des nachts in het park.… het bericht,
+dat haar <span class="corr" id="xd33e1013" title="Bron: bruidschat">bruidsschat</span> verloren is, ontroert haar zoo weinig; dat men zou veronderstellen, dat zij ervan
+weet.…
+</p>
+<p><span>„</span>Wat beteekent dit? Ik moet het geheim op het spoor komen.”
+</p>
+<p>Vastberaden stond hij op en ging naar de gang, die naar de kamers der Lady voerde.
+</p>
+<p>Gebruik makend van de kleine zijtrap, bevond hij zich al spoedig buiten.
+</p>
+<p>Toen Lord Morvill in het park was gekomen, bleef hij een oogenblik staan en keek met
+scherpen blik langs de door het maanlicht beschenen paden.
+</p>
+<p>Niets bijzonders vertoonde zich.
+</p>
+<p>Werktuigelijk sloeg hij een zijweg in, toen een licht voorwerp zijn aandacht trok.
+Hij bukte en vond het kanten zakdoekje der Lady dat zij bij haar snellen loop naar
+huis had verloren.
+</p>
+<p>„Dus hier is zij geweest,” mompelde Morvill. Opkijkend, <span class="pageNum" id="pb17">[<a href="#pb17">17</a>]</span>viel zijn blik op den Japanschen koepel en een inwendige stem riep hem toe:
+</p>
+<p>„Ga daarheen!”
+</p>
+<p>De Lord snelde voorwaarts en had spoedig het huisje bereikt.
+</p>
+<p>De deur stond op een kier, hij opende haar en trad binnen. De maan, die op de ruiten
+viel, verlichtte helder den vloer.
+</p>
+<p>Wat was dat?
+</p>
+<p>Daar in dien hoek stond een reistasch.
+</p>
+<p>De Lord ging er naar toe, nam haar op en zette ze op een stoel. Daar het sleuteltje
+er aan een bandje aanhing, was het een kleinigheid voor hem om de tasch te openen.
+</p>
+<p>Behalve de voor een dame benoodigde toiletartikelen voor een reis vond hij alle juweelen
+der Lady erin.
+</p>
+<p>Een onderdrukte kreet van woede kwam van de lippen van den Lord. Nu begreep hij alles.
+</p>
+<p>Zijn vrouw had willen vluchten, doch was verrast en had de reistasch vergeten.
+</p>
+<p>Hoe kon dit alles echter met elkaar in verband staan? De toebereidselen tot de vlucht
+der Lady, de inbraak door Raffles?
+</p>
+<p>Wie was deze Raffles?
+</p>
+<p>Stond de Lady in eenige betrekking tot hem?
+</p>
+<p>Maar dat kon toch niet mogelijk zijn, want die groote onbekende was verdwenen met
+den <span class="corr" id="xd33e1044" title="Bron: bruidschat">bruidsschat</span>, terwijl de Lady nog hier in het tuinhuis was.
+</p>
+<p>Duizend gedachten en veronderstellingen doorkruisten het brein van den Lord.
+</p>
+<p>Plotseling viel zijn blik op iets donkers, dat op tafel lag. Hij nam het op en zag,
+dat het de haarlok was, die Raffles daar had neergelegd ten bewijze, dat hij de geheimzinnige
+nachtelijke brenger van het kanten doekje was geweest.
+</p>
+<p>Het gelaat van den Lord was verwrongen van jaloezie en woede.
+</p>
+<p>Met een beweging vol afschuw wierp hij de haarlok in de reistasch, sloot die en ging
+terug naar de villa, de tasch meenemend.
+</p>
+<p>Toen Lord Morvill het Japansche tuinhuis verliet bemerkte hij niet, dat een donkere
+gedaante snel achter een boomstam schoof.
+</p>
+<p>Peinzend vervolgde Lord Morvill zijn weg en was weldra langs de kleine zijtrap in
+de villa verdwenen.
+</p>
+<p>Toen kwam de donkere gedaante uit de schaduw van den boom te voorschijn en werd zichtbaar
+in het glanzende maanlicht.
+</p>
+<p>Het was Lady Morvill.
+</p>
+<p>Toen zij eenigszins was bekomen van de ontsteltenis, doorleefde zij in gedachten nogmaals
+het geheele verhoor en plotseling voelde zij een hevigen schrik. Zij bedacht, dat
+zij haar reistasch, het bewijs harer schuld, in het tuinhuis had achtergelaten.
+</p>
+<p>Ontzetting maakte zich van haar meester.
+</p>
+<p>Als Raffles de tasch had gevonden en ook haar juweelen geroofd, dan was zij verloren,
+want zonder geldmiddelen kon zij er niet aan denken, de zoozeer verlangde vrijheid
+te verkrijgen.
+</p>
+<p>Toen dit tot haar bewustzijn was doorgedrongen, sloop zij de zijtrap af, die naar
+het park leidde, en spoedde zich naar den koepel, in de hoop, de tasch daar nog te
+vinden.
+</p>
+<p>Juist toen zij in den koepel wilde sluipen, kwam Lord Morvill daar echter uit te voorschijn
+en nam de tasch mede naar huis.
+</p>
+<p>Het gelaat der Lady was doodsbleek, toen zij nu uit de schaduw van den boomstam te
+voorschijn kwam. Met trillende lippen drukte zij de handen op het wild kloppende hart.
+</p>
+<p>Daar ging haar echtgenoot met de tasch, die door haar rijken inhoud de eenige mogelijkheid
+bood om vrij te worden.
+</p>
+<p>Zij begreep, dat zij voortaan onherroepelijk in de macht was van den gehaten, ruwen
+man.
+</p>
+<p>Woede, haat en angst misvormden het gelaat der schoone vrouw. Dreigend hief zij den
+vollen, blanken arm op, die in het zilveren maanlicht als uit marmer gehouwen scheen.
+</p>
+<p>„Als je mij de vrijheid niet teruggeeft, moet je sterven,” klonk het sissend van haar
+lippen.— —
+</p>
+<p>Toen Lord Morvill zijn werkkamer was binnengegaan, nam hij de kostbaarheden uit de
+reistasch der Lady en sloot die weg in de brandkast. Den verderen inhoud liet hij
+onaangeroerd, hij zette zwijgend de reistasch voor de deur, die toegang gaf tot de
+vertrekken der Lady en keerde naar zijn werkkamer terug.
+</p>
+<p>Hij drukte op de electrische bel en gaf, toen George was verschenen, dezen bevel om
+de auto onmiddellijk gereed te maken voor een tocht naar villa Victoria.
+</p>
+<p>De Lord had een besluit genomen.
+</p>
+<p>Hij meende nu zeker te mogen gelooven, dat hij den verleider van zijn vrouw kende.
+</p>
+<p>Het kon geen ander zijn dan Lord Westerbull. Het viel hem op, dat deze heden, in strijd
+met zijn gewoonte, niet op de club was geweest. De heeren plachten des Donderdags
+de Club vroeger dan anders te verlaten en gezamenlijk naar villa Victoria te rijden.
+</p>
+<p>Lord Morvill had heden niet meer kunnen gaan, daar hij door Tom van de Club naar huis
+was geroepen. Nu <span class="pageNum" id="pb18">[<a href="#pb18">18</a>]</span>wilde hij zich er van overtuigen, of Lord Westerbull in villa Victoria was.
+</p>
+<p>Hij twijfelde er aan, maar hoopte door zijn kennissen op het spoor te worden gebracht.
+</p>
+<p>Zijn bloed kookte van opgewondenheid. Als hij den vent kon overrompelen, zou deze
+moeten sterven.
+</p>
+<p>Lord Morvill nam een Browning-pistool uit zijn schrijftafel en stak die in zijn zak.
+</p>
+<p>Op dit oogenblik kwam George berichten, dat de auto gereed stond.
+</p>
+<p>Door het binnenkomen van den bediende, die op de geheime tochten van den Lord de plaats
+van chauffeur innam, was de Lord zoo verrast, dat hij vergat, den sleutel uit de schrijftafel
+te nemen.
+</p>
+<p>Hij verliet zijn studeerkamer. George draaide het electrische licht uit en volgde
+zijn heer.— — —
+</p>
+<p>Lady Morvill had, langzaam het park doorloopend, de kleine zijtrap bereikt. Zij beklom
+deze en wilde zich in haar kamers terugtrekken, toen haar voet tegen een voorwerp
+stiet.
+</p>
+<p>Het was haar reistasch. Haastig nam zij die op en was er mee achter de deur verdwenen.
+Zij draaide het electrische licht op en opende de tasch.
+</p>
+<p>Een kreet ontsnapte aan haar lippen.
+</p>
+<p>De juweelen, haar laatste redmiddel, waren verdwenen.
+</p>
+<p>Wat zij had gevreesd, was bewaarheid en door het feit, dat haar echtgenoot de tasch
+voor haar deur had gezet, kreeg zij de onomstootelijke zekerheid, dat niet Raffles,
+maar Lord Morvill, in het bezit van de juweelen was.
+</p>
+<p>Zij moest ze terughebben, tot elken prijs. Er mocht gebeuren, wat er wilde. Nog eenmaal
+wilde zij den Lord smeeken:
+</p>
+<p>„Geef mij mijn vrijheid terug!” Als dat niet hielp, moest zij haar kleinodiën terug
+hebben, om daardoor haar vrijheid te kunnen terugkrijgen.
+</p>
+<p>Onmiddellijk wilde zij een poging wagen.
+</p>
+<p>Vastberaden verliet zij haar boudoir, om haar echtgenoot in diens werkkamer op te
+zoeken.
+</p>
+<p>Toen op haar kloppen geen antwoord volgde, opende zij de deur en trad de pikdonkere
+studeerkamer binnen.
+</p>
+<p>Een oogenblik aarzelde de jonge vrouw, toen draaide zij het electrische licht op.
+</p>
+<p>Met snellen blik overzag zij het vertrek doch niets <span class="corr" id="xd33e1097" title="Bron: bizonders">bijzonders</span> vertoonde zich.
+</p>
+<p>Plotseling bleef zij naar de schrijftafel staren; de sleutel was in het slot blijven
+steken!
+</p>
+<p>De <span id="xd33e1103">Lady</span> snelde naar het meubel en opende de lade. Het eerste, waarop haar blik viel, was
+een brief aan het adres van den Lord.
+</p>
+<p>Zij ging in den bureaustoel zitten en nam den brief uit het couvert.
+</p>
+<p>Met het hoofd in de hand verdiepte zij zich geheel in het lezen er van.
+</p>
+<p>Duidelijk drukte haar gelaat de gewaarwordingen uit, door het lezen bij haar opgewekt.
+Verbazing, smart, woede en afschuw waren daarop duidelijk zichtbaar.
+</p>
+<p>De inhoud van den brief luidde als volgt:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first salute">„Waarde Lord!
+</p>
+<p>Het is mij nu toch gelukt, de kleine Manon, die tot dusverre steeds bleef weigeren,
+over te halen tot een bezoek aan de villa. Zij zal hedenavond en wel met een vriendin,
+Lucie, die ik ook heb leeren kennen, in ons gezelschap zijn.
+</p>
+<p>Ik kan u, mijn waarde Lord, de verzekering geven, dat Lucie nog meer aan mijn smaak
+beantwoordt dan uw jongste ideaal Manon.
+</p>
+<p>Zij is buitengewoon goed ontwikkeld voor haar vijftien jaar. Een kleine, blonde duivelin,
+die mij verrukte door haar allergrappigste invallen.
+</p>
+<p>Enfin, gij zult zelf zien.
+</p>
+<p>Daar ook onze oude vriendinnen, die nog niet zijn afgedankt, van avond zullen komen,
+zullen wij een prachtig gezelschap bijeen hebben.
+</p>
+<p>Verzuim den tijd niet, elke minuut zal „kostbaar” zijn!— —
+</p>
+<p>Tot ziens dus, hedenavond in villa Victoria.
+</p>
+<p>Uw trouwe
+</p>
+<p class="signed"><span class="ex">Harro</span>.”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>Toen Lady Morvill den brief had gelezen, zonk haar arm machteloos neer.
+</p>
+<p>Haar hand hield het papier vast omklemd, terwijl haar oogen vonken schoten. Met een
+ruk stond zij op en siste tusschen de opeengesloten tanden:
+</p>
+<p>„Weer een bewijs! En aan dit monster moet ik geketend blijven! Hij durft mij verwijten,
+dat ik met anderen flirt. Ik verdraag dit leven niet langer. Als hij mij niet vrij
+laat, moet hij sterven!”
+</p>
+<p>Zij streek den brief weer met haar hand glad en deed hem opnieuw in het couvert.
+</p>
+<p>Terwijl zij hem weer in de lade borg, viel haar blik op een fleschje, dat een groenachtig
+poeder bevatte. Zij nam het op en keek er aandachtig naar. Het fleschje bevatte een
+sneldoodend vergift, dat de Lord van zijn Afrika-reis had meegebracht. In gezelschappen
+had hij er dikwijls van verteld.
+<span class="pageNum" id="pb19">[<a href="#pb19">19</a>]</span></p>
+<p>Lady Morvill herinnerde zich nog precies, hoe de Lord op zekeren dag aan een zijner
+vrienden had getoond, hoe de uitwerking van het gift was.
+</p>
+<p>Een weinig van het gevaarlijke poeder werd in het drinkwater van een hond gestrooid
+en het arme dier daarna tot drinken gedwongen. Bijna oogenblikkelijk was de werking
+ingetreden.
+</p>
+<p>De Lady was toen zeer bedroefd geweest, daar zij veel van den hond had gehouden en
+de ruwheid, die uit deze daad van haar echtgenoot sprak, haar afschuw jegens hem nog
+vergrootte.
+</p>
+<p>Nu hield zij het fleschje met het vergift in haar hand. Doodelijke bleekheid bedekte
+haar gelaat.
+</p>
+<p>Een vreeselijk plan kwam in haar brein tot rijpheid.
+</p>
+<p>Dit alleen kon haar de vrijheid brengen!
+</p>
+<p>Bijna liefkoozend drukte zij het fleschje aan het hart en verborg daarop den kostbaren
+schat in haar japon.
+</p>
+<p>Snel de lade der schrijftafel sluitend, wierp zij een schuwen blik om zich heen, draaide
+haastig het electrische licht uit en verdween in de gang, die naar haar kamers leidde.
+</p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch5" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch5.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">VIJFDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">De geheimzinnige villa.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Buiten de stad in <span class="corr" id="xd33e1150" title="Bron: Kochampton">Roehampton</span>, naar den kant van het Richmond-park, lag villa Victoria.
+</p>
+<p>Het was een allerliefst, bekoorlijk nestje, dat <span id="xd33e1155">Lord</span> Morvill en zijn vrienden zich daar hadden laten inrichten.
+</p>
+<p>Omringd door een tamelijk groot park met breede kiezelwegen, standbeelden en waterwerken,
+maakte het den indruk van een klein Versailles.
+</p>
+<p>Grotten en heestergroepen noodigden uit tot vertrouwelijke samenkomsten.
+</p>
+<p>Het inwendige van de villa was volkomen met dit alles in overeenstemming.
+</p>
+<p>De groote zaal, waarop waaiervormig verscheiden andere vertrekken uitkwamen, was geheel
+in Moorschen stijl gehouden. Groote kroonlichten, die van het plafond afhingen, verspreidden
+een rijkdom van licht, dat door hooge spiegels, die van het plafond tot op den vloer
+reikten, werd weerkaatst.
+</p>
+<p>Voor de kunstig gebeeldhouwde zuilen, die gekroond waren met vergulde drakenkoppen,
+verhieven zich smaakvolle standaards, welke bloeiende uitheemsche planten droegen.
+</p>
+<p>Overal zag men hangers met frisch groen en welriekende bloemen.
+</p>
+<p>Een gezelschap van vijf heeren en zeven dames bewoonde het huis. De mannelijke leden
+van het gezelschap waren deels in rok, deels in smoking verschenen.
+</p>
+<p>Elk kennersoog moest verrukt zijn door het zien van deze dames.
+</p>
+<p>Een rij uitgelezen schoonheden, ieder van een ander type.
+</p>
+<p>Twee gegalloneerde bedienden hadden zooeven de resten van het souper afgeruimd en
+de gasten stonden in afzonderlijke groepjes bij elkaar.
+</p>
+<p>De heeren offreerden de dames sigaretten en weldra stegen blauwe rookwolkjes op, wier
+lucht zich vermengde met de geuren der bloemen en parfums.
+</p>
+<p>Op een ottomane lag, lang uitgestrekt, een gevulde blondine. Haar rossig haar omlijstte
+een fijngesneden pikant gezichtje en hulde het als in een gouden stralenkrans. Zij
+had den linkerarm onder het hoofd gevouwen, terwijl de rechterhand gracieus de sigaret
+vasthield.
+</p>
+<p>Eenige kringen in de lucht blazend, sprak zij tot een jong meisje, dat juist op een
+kussen naast haar ging zitten:
+</p>
+<p>„Nu, lieve Manon, is het niet verrukkelijk in ons kleine Paradijs?”
+</p>
+<p>De toegesprokene wendde haar groote donkere oogen naar de spreekster en antwoordde:
+<span class="pageNum" id="pb20">[<a href="#pb20">20</a>]</span></p>
+<p>„Ja, het is werkelijk zalig. Ik wou Harro eigenlijk niet gelooven, toen hij mij alles
+zoo bekoorlijk voorschilderde, en zou ook niet gekomen zijn, als Lucie mij niet zoo
+had verveeld.”
+</p>
+<p>Een rijzige jonge man kwam bij de praatster, pakte een der kleine, rozige oorlelletjes,
+kuste dat en vroeg vroolijk:
+</p>
+<p>„Daar juist hoorde ik mijn naam noemen. Wat zou de arme Harro weer misdaan hebben?”
+</p>
+<p>„Deze keer bij uitzondering geen domme streken!” klonk het lachend terug, en Manon
+bevrijdde haar oorlapje uit de aangename gevangenschap.
+</p>
+<p>Daarna sprong ze licht als een veertje overeind en zweefde met een der andere heeren,
+die zich op dat oogenblik bij het groepje had aangesloten, weg, gracieus ronddraaiend
+op de maat van een wals.
+</p>
+<p>Een der heeren was intusschen aan den vleugel gaan zitten en liet een aanlokkelijk
+wijsje weerklinken.
+</p>
+<p>Lord Westerbull, die tegen een der zuilen aan leunde, zei tot een der voor hem staande
+heeren:
+</p>
+<p>„Graaf Armani, ik geloof toch, dat ik uw smaak geraden heb, toen ik u uitnoodigde,
+met mij naar dit goddelijkst hoekje der wereld te gaan.”
+</p>
+<p>De aldus toegesprokene streek met zijn welverzorgde hand, waaraan een gouden ring
+schitterde, door zijn donkeren puntbaard en antwoordde glimlachend:
+</p>
+<p>„Ik ben u zeer verplicht, Lord. Alleen betreur ik het, dat ik niet de eer zal hebben,
+aan den bezitter van al deze kostbaarheden te worden voorgesteld, om hem mijne excuses
+aan te bieden voor mijn vrijpostigheid.”
+</p>
+<p>De spreker was een lange man van bij de veertig. Een donkere puntbaard omlijstte de
+scherpe, edele trekken van zijn gelaat.
+</p>
+<p>„Ik ben ervan overtuigd, beste Graaf,” zei Lord Westerbull, „dat Lord Morvill binnen
+korten tijd hier zal zijn. Een heel bijzondere magneet trekt hem namelijk vandaag
+hierheen.”
+</p>
+<p>Hij wees hierbij met een alleszeggend knipoogje naar Manon, die daar juist met haar
+vriendin Lucie als een dolleman voorbij de beide heeren danste.
+</p>
+<p>Graaf Armani volgde den blik van Lord Westerbull, en een gedwongen glimlachje kwam
+op zijn gelaat.
+</p>
+<p>Op dit oogenblik ging de deur open en Lord Morvill trad de zaal binnen.
+</p>
+<p>De bekoorlijke blondine liet zich gauw van de rustbank glijden en vloog naar Lord
+Morvill toe. Terwijl zij haar mollige, blanke armen om zijn hals <span class="corr" id="xd33e1195" title="Bron: s oeg">sloeg</span>, vertrok zij haar roode mondje tot een bekoorlijk pruillipje en vroeg:
+</p>
+<p>„Waar ben je toch zoo lang geweest, <span lang="en">my dear</span>? Je kleine Nelly heeft zoo erg naar je verlangd?”
+</p>
+<p>Lord Morvill weerde de liefkozingen af en duwde zonder een woord te antwoorden de
+schoone vraagster op zij. Zijne oogen vlogen door het vertrek en bleven op Lord Westerbull
+rusten. Haat en woede stonden op zijn gelaat te lezen.
+</p>
+<p>Lord Westerbull scheen dit niet te bemerken, hij knikte Morvill vriendschappelijk
+toe en trad hem tegemoet om hem de hand te drukken. Deze echter keek Westerbull met
+een doordringenden blik aan en zei op scherpen toon:
+</p>
+<p>„Lord Westerbull, ik moet u om een onmiddellijk onderhoud onder vier oogen verzoeken.”
+</p>
+<p>Toestemmend boog de Lord en antwoordde:
+</p>
+<p>„Ik ben dadelijk tot uw dienst. Sta mij toe, mijn waarde, graaf Armani aan u voor
+te <span class="corr" id="xd33e1209" title="Bron: stellenè">stellen.</span> Ik had het genoegen, met hem kennis te maken, toen ik twee jaar geleden uit Brazilië
+terugkeerde. Vanmiddag ontmoetten wij elkaar toevallig in een café.
+</p>
+<p><span>„</span>Daar ik de voorliefde van den graaf voor schoone vrouwen kende, vertelde ik hem van
+dit kleine paradijs, dat uw goedheid en uw fijne smaak voor ons heeft geschapen.”
+</p>
+<p>„Natuurlijk was ik verrukt,” begon graaf Armani, „en verzocht Lord Westerbull, of
+hij mij niet in dezen kring zou kunnen introduceeren. Zijn Lordschap was zoo vriendelijk,
+mij borg te staan voor uwe welwillende toestemming, Lord Morvill, en nu ben ik dan
+hier, om u vergiffenis te vragen voor mijn vrijpostigheid en uw verlof voor een langer
+verblijf.”
+</p>
+<p>„Wees hartelijk welkom, graaf, maak het u zoo behaaglijk mogelijk in dezen kring van
+vreugde en genot,” zei Lord Morvill vriendelijk en reikte hem de hand.
+</p>
+<p>Armani dankte met eene ceremonieele buiging en trad bescheiden achteruit.
+</p>
+<p>„Ik dank u, beste Lord,” zei Westerbull, „dat gij mijn woord gestand hebt gedaan en
+ben gaarne tot uw dienst.”
+</p>
+<p>Lord Morvill noodigde Westerbull met een kort gebaar uit en trad een der zijvertrekken
+binnen, Westerbull volgde hem.
+</p>
+<p>Morvill had de deur dicht gedaan en liep met groote stappen opgewonden door de kamer.
+</p>
+<p>Westerbull keek hem verbaasd na, en stak, tegen den schoorsteenmantel geleund, een
+<span class="corr" id="xd33e1224" title="Bron: cigaret">sigaret</span> aan.
+</p>
+<p>Nog steeds zette Morvill zijn wandeling voort, af en toe Westerbull met onderzoekenden
+blik aankijkende.
+</p>
+<p>Eindelijk vroeg deze lachend:
+<span class="pageNum" id="pb21">[<a href="#pb21">21</a>]</span></p>
+<p>„Ha, beste Lord, hebt gij mij naar dit vertrek gelokt, om mij een kleinen wedloop
+te laten zien?”
+</p>
+<p>De Lord bleef dicht voor Westerbull staan en vroeg kortaf:
+</p>
+<p>„Waar waart gij vanavond?”
+</p>
+<p>Verbaasd keek Lord Westerbull zijn overbuur aan en antwoordde kalm:
+</p>
+<p>„Sta mij toe, Lord, dat ik uw vraag met een wedervraag beantwoord. Wat gaat het u
+aan, waar ik mijn tijd doorbreng?”
+</p>
+<p>Lord Morvill werd vuurrood in zijn gelaat.
+</p>
+<p>„Maak maar geen uitvluchten en beantwoord mijn vraag. Waar waart ge vanavond?”
+</p>
+<p>„Mijn beste Lord,” antwoordde Westerbull volkomen kalm, „ik bemerk, dat gij zeer opgewonden
+zijt. Al is mij ook de oorzaak hiervan onbekend, toch is mij dit voldoende, om de
+beleedigende toon en manier, waarop gij thans tegenover mij staat, vergeeflijk te
+doen schijnen. Wij zijn te oude en goede vrienden, dan dat een misverstand ons van
+elkaar moge verwijderen. Ik zal dus uw vraag beantwoorden.”
+</p>
+<p>Morvill had zich afgewend en begon weer zijn zenuwachtige wandeling door de kamer.
+</p>
+<p>Westerbull vervolgde:
+</p>
+<p>„Zooals gij reeds gehoord hebt, ontmoete ik vandaag toevallig graaf Armani. Ik had
+hem de toezegging gedaan, hem hier te introduceeren. Eerst wilden we echter naar de
+Club. Ik had verwacht u daar te ontmoeten en door mijn tusschenkomst de heeren met
+elkaar in kennis te brengen.”
+</p>
+<p>„Gij waart echter niet in de Club,” viel Morvill zijn overbuur in de rede.
+</p>
+<p>„Dat is zoo, Lord. Armani had mij beloofd, om negen uur in café Royal te zijn. Ik
+wachtte echter tot 12 uur tevergeefs op hem. Toen hij eindelijk kwam, leek het mij
+beter direct hierheen te rijden.”
+</p>
+<p>„Schurk, je liegt!” schreeuwde Morvill, trok zijn Browning-pistool uit zijn zak en
+mikte op Westerbull.
+</p>
+<p>Op het oogenblik, dat hij wilde aftrekken, voelde hij een krachtigen slag tegen zijn
+benedenarm. De kogel, van zijn doel afgericht, drong met een slag in het plafond.
+</p>
+<p>Het was graaf Armani, die op het beslissend oogenblik de kamer was binnengestormd
+en den slag op Lord Morvills arm had toegebracht.
+</p>
+<p>Op het oogenblik dat het schot weerklonk, hoorde men in de Moorsche zaal luide kreten
+van schrik.
+</p>
+<p>De muziek hield plotseling op en alles verdrong zich vóór het vertrek, waarin zich
+de heeren bevonden.
+</p>
+<p>Graaf Armani ontving de indringers bij de deuropening.
+</p>
+<p>Met een gemaakt lachje zei hij:
+</p>
+<p>„Dames en heeren, ik verzoek u niet te schrikken, het is niets. Lord Morvill had daar
+juist de goedheid ons eene nieuwe beveiliging aan zijn pistool te laten zien. Het
+schijnt echter, dat deze niet geheel in orde was, want plotseling knalde een schot.
+Gelukkig is er geen onheil geschied. We zullen over een paar minuten bij u zijn. Voor
+’t oogenblik verzoek ik, om een beetje rust voor Lord Morvill, die door het gebeurde
+wat geschrokken is.”
+</p>
+<p>Het gezelschap liet zich spoedig geruststellen, en weldra drongen weer vroolijke klanken
+door tot de eenzaamheid van het kabinet.
+</p>
+<p>Nadat graaf Armani de deur had gesloten, keerde hij in de kamer terug en zei op vriendelijken
+toon:
+</p>
+<p>„Ik acht mij gelukkig, mijne heeren, dat ik op den eersten avond van mijn verblijf
+u beiden een dienst heb kunnen bewijzen. Ik hoop echter nog meer te kunnen doen, daar
+ik wellicht iets kan bijdragen tot opheldering van het misverstand, dat hier blijkbaar
+plaats heeft.”
+</p>
+<p>Lord Morvill was met het nog rookende pistool in zijn hand in een stoel neergezakt.
+Zijn gelaat was krijtwit.
+</p>
+<p>Lord Westerbull stond nog steeds tegen den schoorsteenmantel geleund. Met gefronste
+wenkbrauwen keek hij zijn aanvaller aan.
+</p>
+<p>Opnieuw nam graaf Armani het woord:
+</p>
+<p>„Mijne heeren, ik was getuige van de <span id="xd33e1263">scène</span> tusschen u beiden en hoorde uwe beschuldiging, Lord Morvill. Ik kan u mijn eerewoord
+geven, dat de beweringen van Lord Westerbull volkomen met de feiten in overeenstemming
+zijn.
+</p>
+<p><span>„</span>Ik was verhinderd en kon beslist niet om negen uur in Café Royal zijn. Lord Westerbull
+had de overdreven goedheid daar tot 12 uur op mij te wachten en toen reden wij hierheen.”
+</p>
+<p>Lord Morvill stond op van zijn stoel.
+</p>
+<p>Hij voerde een zwaren inwendigen strijd. Opeens trad hij op Westerbull toe en sprak:
+</p>
+<p>„Lord Westerbull, ik zie in, dat ik een onrecht tegen u heb begaan. Ik heb mij door
+mijn groote opgewondenheid, waarvoor ik u ook een verklaring zal geven, tot een onwaardige
+handelwijze laten voeren. Ik verzoek u om vergiffenis!”
+</p>
+<p>Morvill had Westerbull de hand reeds toegestoken. Deze echter wierp een vernietigenden
+blik op zijn tegenstander en zei op snijdenden toon:
+<span class="pageNum" id="pb22">[<a href="#pb22">22</a>]</span></p>
+<p>„Lord Morvill schijnt niet veel eergevoel te hebben, als hij meent, met een paar woorden
+eene zware beleediging, ja de poging tot een sluipmoord, goed te kunnen praten.”
+</p>
+<p>Zoo wit als de dood week Morvill een schrede achteruit en zei met een korte buiging:
+</p>
+<p>„Ik ben tot uw dienst.”
+</p>
+<p>Graaf Armani had dit optreden met belangstelling gevolgd en sprak, zich tot Lord Westerbull
+wendend:
+</p>
+<p>„Maar, beste Lord, laat het niet tot het uiterste komen. Zijn Lordschap heeft zijn
+ongelijk al bekend en daarmede moet onder oude vrienden.…..”
+</p>
+<p>„Het spijt mij zeer,” viel Westerbull hem in de rede, „dat ook gij op dit standpunt
+staat. Ik ben in elk geval gewend smaad met bloed uit te wisschen. Ge zult van me
+hooren!”
+</p>
+<p>Met een korte buiging verliet Westerbull het kabinet.
+</p>
+<p>Morvill wendde zich direct tot Armani en zei:
+</p>
+<p>„Graaf, gij waart getuige van het gebeurde. Gij hebt mijn zonderlinge gedraging gezien.
+Gij zaagt de onzalige daad waartoe ik mij liet voeren en aan uwe tusschenkomst heb
+ik het te danken, dat ik thans geen moordenaar ben. Gij hebt daardoor recht op mijn
+oneindige dankbaarheid verworven.
+</p>
+<p><span>„</span>Ik ben u ook een volledige verklaring verschuldigd, opdat gij mijn optreden zult kunnen
+begrijpen.
+</p>
+<p><span>„</span>Wanneer gij alles weet, zal ik u verzoeken, <span class="corr" id="xd33e1291" title="Bron: Lij">bij</span> het aanstaande duel mijn getuige te zijn, en gij zult mij dezen vriendschapsdienst
+niet weigeren.”
+</p>
+<p>Lord Morvill had den graaf uitgenoodigd te gaan zitten en vertelde hem daarna nauwkeurig
+en zonder omwegen alles wat hij had doorleefd. Hij sprak van den roof van den <span class="corr" id="xd33e1296" title="Bron: bruidschat">bruidsschat</span> zijner vrouw door Raffles, van zijn ontdekking in het tuinhuisje en van zijn jaloezie
+op Westerbull.
+</p>
+<p>Nadat Morvill zijn verhaal had geëindigd, vroeg hij graaf Armani of hij genegen was,
+hem te secondeeren.
+</p>
+<p>Armani verklaarde zich hiertoe bereid, waarop Morvill zei:
+</p>
+<p>„Ik zal dus de eer hebben, u reeds in den loop van den voormiddag bij mij te zien?”
+</p>
+<p>Graaf Armani knikte toestemmend. Tegelijkertijd kwam er een glimlach op zijn gelaat
+en hij mompelde:
+</p>
+<p>„Dus, schoone Lady, spoedig zullen we elkaar terugzien.”
+</p>
+<p>Op dit oogenblik traden twee heeren van het gezelschap de kamer binnen, stelden zich
+aan Lord Morvill voor als de secondanten van Westerbull en brachten formeel diens
+eisch over.
+</p>
+<p>Lord Morvill noemde daarna graaf Armani als zijn getuige, en de heeren bespraken in
+’t kort, waar ze elkaar over een paar uur zouden ontmoeten om de nadere voorwaarden
+voor het duel te bepalen.
+</p>
+<p>Daarna verlieten Lord Morvill en graaf Armani de villa langs een zijtrap.
+</p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch6" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch6.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">ZESDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">De trouwe dienaar van zijn meester.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Lady Morvill had den nacht rusteloos in haar kamer doorgebracht.
+</p>
+<p>Toen het bleeke licht van den aanbrekenden dag door de ruiten scheen verlichtte het
+het gelaat van de Lady, dat vaalbleek was.
+</p>
+<p>Krampachtig hield haar hand het fleschje met het vergift omklemd. Duizenderlei gedachten,
+beelden en gewaarwordingen woelden thans in haar hoofd rond.
+</p>
+<p>Hoe zou zij de zware daad volbrengen? <span class="corr" id="xd33e1317" title="Bron: ij">Zij</span> zelf voelde niet de kracht daartoe in zich. Zou zij aan John Wilkens vragen, of die
+haar wilde uitvoeren? Eens was hij al, ter wille van haar, inbreker geworden; zou
+hij ook moordenaar …?
+</p>
+<p>Zij rilde al, alleen bij de gedachte, aan dat woord. <span class="pageNum" id="pb23">[<a href="#pb23">23</a>]</span>Zij wilde den giftbeker wegslingeren, doch hield hem daarna weer krampachtig vast.
+Zij zag hierin <span class="corr" id="xd33e1324" title="Bron: d">de</span> eenige redding uit de ketenen van een rampzalig huwelijk.
+</p>
+<p>Lady Morvill was gewoon zich eerst tegen 11 uur uit Morpheus’ armen te bevrijden.
+Vandaag zag de morgenschemering haar reeds buiten haar legerstede.
+</p>
+<p>Zij had geen lust om zooals gewoonlijk het kamermeisje te bellen. Zij had zelf een
+lichte morgenjapon aangedaan en zat nu voor haar elegante schrijftafeltje in het boudoir.
+Zij wilde schrijven, doch wist niet wat en aan wien. Mismoedig sprong zij overeind
+en liep rusteloos rond.
+</p>
+<p>Op welke wijze toch zou zij de ketenen kunnen afwerpen? Eindelijk scheen zij een besluit
+te hebben genomen. Zij drukte op den knop der electrische schel.
+</p>
+<p>Het geduld der schoone Lady werd heden op een zware proef gesteld. Eerst nadat zij
+voor de derde maal belde, verscheen het kamermeisje, geheel ontdaan, haar meesteres
+zoo vroegtijdig reeds wakker te vinden.
+</p>
+<p>Zij informeerde, zeer geschrokken, of de Lady lijdende was.
+</p>
+<p>Lady Morvill maakte een afwerend gebaar en vroeg kortaf:
+</p>
+<p>„Is de Lord al thuis gekomen?”
+</p>
+<p>Het kamermeisje meldde:
+</p>
+<p>„Zijn Lordschap is ongeveer een half uur geleden thuis gekomen en trok zich dadelijk
+in zijn vertrekken terug.”
+</p>
+<p>„Het is goed, breng mij chocolade.”
+</p>
+<p>Het kamermeisje wilde zich met een buiging terugtrekken, toen de Lady haar nog toeriep:
+</p>
+<p>„Meld mij even, zoodra mijnheer Wilkens op kantoor komt!”
+</p>
+<p>Nogmaals buigend verliet het kamermeisje het boudoir.
+</p>
+<p>Lord Morvill had zich niet, zooals het kamermeisje vertelde, ter ruste begeven. Van
+villa Victoria terugkomend ging hij dadelijk naar zijn studeerkamer.
+</p>
+<p>Nadat hij eenige brieven had behandeld begon hij zijn uitersten wil neer te schrijven.
+Toen hij dat schriftuur had verzegeld sloot hij het op in het middelste vakje van
+zijn schrijftafel en belde zijn kamerdienaar.
+</p>
+<p>Tom trad binnen. De Lord beval hem, de brieven dadelijk ter post te bezorgen, belet
+te vragen bij den zaakwaarnemer van den Lord en dezen te verzoeken zoo spoedig mogelijk
+bij hem te komen.
+</p>
+<p>Daar hij meende nu voor alles te hebben gezorgd, stak hij een sigaret aan en ging
+op zijn rustbed liggen.
+</p>
+<p>De slaap wilde echter niet komen. Lord Morvill liet zijn geheele vervloden leven aan
+zijn geestesoog voorbijgaan. Zijne echtgenoote, door wie hij zich zwaar beleedigd
+voelde, wilde hij niet terugzien, voordat hij zich met zijn tegenstander had gemeten.
+</p>
+<p>Nog vóór zijn vertrek van villa Victoria had Lord Westerbull zijn secondanten benoemd
+en Morvill wist, dat deze nu reeds met graaf Armani en een bevriend heer uit de club
+de nadere regeling bespraken.
+</p>
+<p>Weldra moesten de heeren komen om hem de voorwaarden van het duel mee te deelen.
+</p>
+<p>De Lord volgde peinzend de rookwolken, die uit zijn sigaret kwamen.
+</p>
+<p>Opeens trad Tom de kamer binnen en berichtte, dat John Wilkens juist zijn bureau was
+binnengegaan.
+</p>
+<p>„Wil je <span id="xd33e1353">Mr.</span> Wilkens verzoeken, direct bij mij te komen.”
+</p>
+<p>Tom verliet het vertrek om het bevel op te volgen, en een oogenblik later trad de
+geheim-secretaris de kamer van den Lord binnen.
+</p>
+<p>Deze wees naar een stoel en zei:
+</p>
+<p>„Kom bij mij zitten, beste Wilkens, ik heb het een en ander met u te bespreken.”
+</p>
+<p>De secretaris had een stoel dicht bij het rustbed, waarop Lord Morvill lag uitgestrekt,
+gezet en plaats genomen.
+</p>
+<p>Lord Morvill vervolgde:
+</p>
+<p>„Ik zal waarschijnlijk over een paar uur op reis gaan en weet nog niet hoe lang ik
+van huis zal blijven. Behandel alle zaken zooals gewoonlijk; opdat ge niet in verlegenheid
+zult zitten, overhandig ik u hier een cheque van 500 pond. Mochten zich complicaties
+voordoen, stel u dan in verbinding met mijn zaakwaarnemer. Ik verwacht dezen ieder
+oogenblik en zal alles met hem bespreken.”
+</p>
+<p>De Lord had den cheque ingevuld en reikte hem over aan Wilkens. Daarop trok hij een
+ring van zijn vinger. Het was een zoogenaamde Rance-Topaas, die door kleine brillanten
+was omgeven.
+</p>
+<p>Lord Morvill overhandigde dezen ring aan Wilkens met de woorden:
+</p>
+<p>„Beste Wilkens, ik was altijd zeer tevreden over u. Opdat ge niet zal denken, dat
+ik u medeplichtig acht aan den diefstal van gisteren, of u van onachtzaamheid of plichtsverzaking
+verdenk, verzoek ik u dezen ring aan te nemen en als aandenken aan mij te dragen.”
+</p>
+<p>De secretaris, die zich zijn zware schuld zeer wel bewust was, kleurde hevig. Deze
+goedheid van zijn weldoener en meester ontroerde hem meer, dan wanneer <span class="pageNum" id="pb24">[<a href="#pb24">24</a>]</span>Lord Morvill hem aan het gerecht had overgeleverd. Hij wist niet, welke houding hij
+zou aannemen, stamelde eenige woorden en wilde den ring teruggeven.
+</p>
+<p>Opeens kwam Tom de kamer binnen en meldde, dat graaf Armani, Lord Colter en de notaris
+gekomen waren.
+</p>
+<p>Lord Morvill ging voort:
+</p>
+<p>„Draag den ring. Ik wil het! En laat mij nu alleen, ik moet met de heeren werken.”
+</p>
+<p>Met een diepe buiging trok de jonge man zich terug.
+</p>
+<p>Hij was geheel van streek; de ring brandde hem in de handen.
+</p>
+<p>Toen hij de kamer had verlaten, beduidde de Lord zijn kamerdienaar, dat hij de heeren
+zou binnenlaten.
+</p>
+<p>Lord Morvill stond op en ging de binnenkomenden tegemoet.
+</p>
+<p>Nadat de begroeting had plaats gehad, vroeg Lord Morvill:
+</p>
+<p>„Welnu, zijn de voorwaarden vastgesteld?”
+</p>
+<p>„Zeker,” antwoordde graaf Armani, „vanmorgen om 11 uur in het boschje tusschen de
+vijvers. Tien pas afstand. Vuren bij het avanceeren.”
+</p>
+<p>De Lord gaf een goedkeurend knikje.
+</p>
+<p>Daarna wendde hij zich tot den notaris, om hem zijn testament ter hand te stellen
+en hem eenige belangrijke vragen ter beantwoording voor te leggen.
+</p>
+<p>Toen alles was afgesproken verliet de notaris den Lord met de beste zegewenschen,
+waarna Lord Morvill bevel gaf het rijtuig in te spannen, dat de heeren naar het terrein
+van den strijd zou brengen.
+</p>
+<p>Nadat Tom de mededeeling had gebracht, dat ook dit bevel was uitgevoerd, verlieten
+de heeren tezamen de villa en reden weg in den lachenden zonneschijn van den heerlijken
+morgen.
+</p>
+<hr class="tb"><p>
+</p>
+<p>Lady Morvill had door middel van haar kamermeisje de mededeeling ontvangen, dat Wilkens
+weliswaar op zijn bureau was gekomen, doch dadelijk bij den Lord was ontboden.
+</p>
+<p>Ongeduldig wachtte zij af of Wilkens zou terugkomen.
+</p>
+<p>Op hem was haar hoop gevestigd. Hij moest en zou haar helpen bevrijden.
+</p>
+<p>Zij zelf deinsde er voor terug, haren echtgenoot den giftbeker, waarin zij nog alleen
+hulp en redding zag, over te reiken; daarom hoopte zij door vleierijen en haar volmaakte
+koketterie Wilkens over te halen tot deze afschuwelijke misdaad.
+</p>
+<p>Toen men haar bericht had, dat de jonge man op zijn bureau was teruggekeerd, wachtte
+ze er geen oogenblik mee, hem daar te bezoeken; temeer, daar zij gehoord had, dat
+de Lord met nog twee heeren de villa had verlaten en uit rijden was gegaan.
+</p>
+<p>De schoone <span id="xd33e1396">sirene</span> maakte van alle verleidings-kunstgrepen gebruik.
+</p>
+<p>Haar blanke armen om den hals van den jongen man slaande, schilderde zij in geuren
+en kleuren haar wanhoop.
+</p>
+<p>Hij kon zich aan hare bekoring niet ontworstelen.
+</p>
+<p>Toen de Lady zag, dat zij den secretaris geheel in haar macht had, waagde zij het
+een kleine toespeling te maken op hetgeen zij van Wilkens verwachtte.
+</p>
+<p>De mooie vrouw was voor hem op de knieën gevallen en had alles zoo ingericht, dat
+zij bij haar voetval gemakkelijk de speld kon verwijderen, die haar zijden haardos
+bijeenhield.
+</p>
+<p>Het haar was nu losgeraakt en als in een golvenden mantel gehuld, knielde zij in een
+verleidelijk ochtendgewaad voor den jongen man neer.
+</p>
+<p>Wilkens hoorde stom en willoos de beweringen der Lady aan. Het bezit van deze heerlijke
+vrouw scheen hem het grootste geluk toe.
+</p>
+<p>Plotseling echter doemde voor zijn oog de beeltenis van zijn oude moeder op. Hij zag
+haar de handen wringen en hem badend in tranen, verwijtend aankijken.
+</p>
+<p>Als ontwakend uit een gevarendroom sprong hij plotseling overeind.
+</p>
+<p>Met gesmoorde stem kwam het van zijn lippen:
+</p>
+<p>„Ga heen, Lady! Voor deze daad vindt gij in mij geen bondgenoot.”
+</p>
+<p>De Lady keek als ontnuchterd naar den jongen man.
+</p>
+<p>Dat had zij niet verwacht.
+</p>
+<p>Was er een man, die haar weerstond?
+</p>
+<p>Haar ijdelheid was diep gekrenkt, en dat smartte haar meer dan het mislukken van haar
+plan.
+</p>
+<p>Een blik vol haat werpend op den jongen man, verliet zij zonder een woord te spreken
+het vertrek.
+</p>
+<p>Wilkens slaakte een diepe zucht. Hij ging naar het raam en keek naar de voorbijschuivende
+wolken.
+<span class="pageNum" id="pb25">[<a href="#pb25">25</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch7" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch7.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">ZEVENDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">Het duel.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">De Woudzee baadde in het heldere zonnelicht. Het beekje, dat door de vlakte stroomde,
+geleek op een zilveren band, dat door een overmoedig kind in de haren is gevlochten.
+</p>
+<p>Het vroolijke gezang der vogels weerklonk. Alles ademde vreugde en levenslust.
+</p>
+<p>De Woudzee lag daar zoo rustig en stil, alsof zij nimmer eenig menschelijk leed had
+aanschouwd en toch was zij reeds herhaaldelijk getuige geweest van bloedige twisten.
+</p>
+<p>De bodem was reeds meermalen gedrenkt met het bloed van jonge menschenharten, welke
+waren gekomen om zich op te offeren aan waanbegrippen.
+</p>
+<p>Bij een open plek tusschen de boomen stonden twee rijtuigen. Uit het eene was Lord
+Westerbull met twee heeren gestapt, terwijl het andere rijtuig den dokter en Lord
+Exter had gebracht.
+</p>
+<p>De heeren drukten elkaar ter begroeting de hand. De dokter bekeek het terrein aandachtig;
+spoedig had hij gevonden, wat hij zocht.
+</p>
+<p>Hij liep naar een boomstam, opende daar het meegebrachte kistje met verbandartikelen
+en maakte alles in gereedheid.
+</p>
+<p>Van den nabijzijnden straatweg hoorde men het rollen van een rijtuig en Lord Morvill
+verscheen met zijn beide getuigen.
+</p>
+<p>De heeren wisselden een beleefden groet. Daarop gingen de secondanten naar elkaar
+toe, beraadslaagden eenige oogenblikken om daarna, zich tot de tegenstanders wendend,
+nog een laatste poging tot verzoening te doen.
+</p>
+<p>Daar deze poging zonder resultaat bleef, begaven zij zich naar het kistje, waarin
+de pistolen lagen en laadden de wapens.
+</p>
+<p>De onpartijdige getuige duidde de standplaats aan voor Lord Westerbull. Hierop telde
+hij vijf schreden af en liet daar zijn zakdoek vallen om de plek aan te wijzen, waarop
+de tegenstanders rug aan rug moesten gaan staan.
+</p>
+<p>In rechte lijn vijf schreden verder loopend, wees hij daarop ook Morvill diens plaats
+aan.
+</p>
+<p>Toen alles was voorbereid begonnen de beide duellisten zich naar de plek, door den
+zakdoek aangewezen. Zij begroetten elkaar door de hoeden af te nemen en gingen daarop
+rug aan rug staan.
+</p>
+<p>De secondanten namen de hoeden der beide tegenstanders aan en de heeren kregen daarvoor
+in de plaats de geladen pistolen.
+</p>
+<p>„Zijn de heeren gereed?” vroeg de onpartijdige op luiden toon.
+</p>
+<p>„Klaar!” klonk het uit den mond der beide tegenstanders.
+</p>
+<p>Op het commando „vooruit!” zetten beiden zich in tegenovergestelde richting in beweging.
+</p>
+<p>De onpartijdige getuige telde de schreden en commandeerde bij de vijfde: „Vuur!”
+</p>
+<p>Bliksemsnel keerden de beide duellisten zich op hun plaats om en vuurden tegelijkertijd.
+</p>
+<p>Een dubbele knal—een korte schreeuw—en Lord Westerbull zonk op het gras neer.
+</p>
+<p>Onmiddellijk snelde de dokter toe en ontblootte de borst van den gewonde.
+</p>
+<p>Ernstig schudde hij daarna het hoofd. De kogel had den top van de linkerlong geraakt.
+</p>
+<p>De secondanten hadden Lord Morvill van den aard der verwonding op de hoogte gebracht.
+</p>
+<p>Deze naderde nu den gewonde.
+</p>
+<p>Lord Westerbull richtte zich, geholpen door den dokter, op en reikte Lord Morvill
+de hand ten teeken, dat hij had vergeven en dat de beleediging, hem aangedaan, door
+het vloeien van zijn bloed was uitgewischt.
+</p>
+<p>Lord Morvill nam de hem toegestoken hand en drukte die zwijgend.
+<span class="pageNum" id="pb26">[<a href="#pb26">26</a>]</span></p>
+<p>Een beleefde buiging tot afscheid volgde en Lord Morvill verliet, gevolgd door graaf
+Armani en Lord Exter, de kampplaats.
+</p>
+<p>De heeren namen in het rijtuig plaats en dit begaf zich weer in de richting van de
+villa van den Lord.
+</p>
+<p>De heeren, die waren achtergebleven, hielden zich met den gewonde bezig. Toen deze
+verbonden was, werd hij voorzichtig in een rijtuig gelegd en langzaam aanvaardde de
+droevige stoet den terugtocht naar de stad.
+<span class="pageNum" id="pb27">[<a href="#pb27">27</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch8" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch8.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">ACHTSTE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">De giftbeker.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">De studeerkamer van Lord Morvill was naar oud Duitschen stijl ingericht.
+</p>
+<p>Zware, massieve meubelen gaven een kostbaren indruk aan het geheel.
+</p>
+<p>Een groot Smyrnatapijt bedekte den geheelen vloer. De wanden waren met olieschilderijen
+en kostbare bronsreliefs behangen. Vreemde wapens en jachttropheeën van verschillende
+soort, op artistieke wijze overal aangebracht, vormden voor het oog van den bezoeker
+een aangename afwisseling.
+</p>
+<p>Zware, donkere overgordijnen lieten het licht eenigszins gedempt naar binnen dringen.
+</p>
+<p>Een breede schoorsteen besloeg een der wanden van het vertrek. Op den rand hiervan
+stond een kleine, antieke klok tusschen twee kostbare vazen.
+</p>
+<p>Naast de groote schrijftafel van den Lord stond een klein tafeltje van houtsnijwerk,
+waarop een zilveren blad met een waterkaraf en twee glazen van kostbaar kristal een
+plaats hadden.
+</p>
+<p>De Lord had dit zoo geplaatst om steeds drinkwater bij de hand te hebben.
+</p>
+<p>Lord Morvill had aanleg om corpulent te worden. Hij vond, dat dit aan zijn jeugdig
+uiterlijk afbreuk deed en dit wilde hij voorkomen.
+</p>
+<p>Zijn huisdokter had hem geraden om, zooveel mogelijk, elke twee uur eenige slokken
+water te drinken. En om dit voorschrift, dat hem bij zijn levenswijze verre van aangenaam
+was, te kunnen opvolgen, had hij het tafeltje met het waterstel naast zich staan.
+</p>
+<p>Hoewel hij dezen raad van den dokter reeds eenige maanden volgde, was er nog niet
+veel resultaat zichtbaar.
+</p>
+<p>Hij ondervroeg den dokter en deze verklaarde, dat het mislukken zijn oorzaak vond
+in het feit, dat de Lord het zoo eenvoudige middel te onregelmatig toepaste.
+</p>
+<p>De Lord zag de waarheid hiervan in, maar hij wist niet, hoe hij het voorschrift stipt
+zou kunnen opvolgen.
+</p>
+<p>Bij zijn ongeregeld leven, dat hem zelfs des nachts dikwijls buitenshuis hield, was
+dat moeilijk. En daarom moest de voortdurende nabijheid van de waterkaraf hem, als
+hij aan zijn schrijftafel zat, aan zijn plicht herinneren.
+</p>
+<p>De studeerkamer van den Lord was leeg. De middagzon scheen helder door de ruiten en
+haar stralen wierpen, in het kristal der waterkaraf brekend, bonte kleuren op het
+tapijt.
+</p>
+<p>De kleine klok op den schoorsteenrand liet met zilveren klank twaalf heldere slagen
+hooren.
+</p>
+<p>Daar werd onhoorbaar de deur, die op de gang uitkwam, geopend.
+</p>
+<p>In een elegante, zwarte japon van kantstof gekleed, trad de Lady het vertrek binnen.
+</p>
+<p>Als een donkere wolk omhulde de japon de buigzame, slanke gestalte, alleen de schitterend
+witte hals, nek en armen vrijlatend.
+</p>
+<p>Het anders blozende gelaat der Lady was vaalbleek. De schoone oogen, overschaduwd
+door lange wimpers, glansden onheilspellend.
+</p>
+<p>Toen de Lady onhoorbaar de deur had geopend, bleef zij een oogenblik op den drempel
+staan en keek het vertrek door. Als aangetrokken door een magneet, bleven haar groote
+glanzende oogen op de waterkaraf rusten.
+</p>
+<p>Geruischloos sloot zij de deur achter zich en draaide snel den sleutel om.
+</p>
+<p>Haar blik bleef onafwendbaar aan de karaf hangen. Haar nek kromde zich en, met de
+rechterhand stijf op de borst geklemd, stond zij roerloos stil met voorovergebogen
+bovenlijf. De geheele verschijning had iets roofdierachtigs.
+</p>
+<p>Slechts eenige oogenblikken bleef zij in deze loerende houding. Haastig liep zij daarop
+naar het kleine tafeltje, dat naast het schrijfbureau stond.
+</p>
+<p>Haar rechterhand had het fleschje met vergift uit haar boezem te voorschijn gehaald
+en hield dat krampachtig <span class="pageNum" id="pb28">[<a href="#pb28">28</a>]</span>vast. Met een snellen ruk haalde zij de kurk van het fleschje af en nu schudde zij
+ongeveer de helft van den inhoud in het water.
+</p>
+<p>De giftmengster wierp nog een schuwen blik om zich heen, nam toen de waterkaraf op,
+schudde ze en hield ze tegen het licht.
+</p>
+<p>Het water was niet in het minst van kleur veranderd, het zag er kristalhelder uit.
+</p>
+<p>Tevreden knikte Lady Morvill met het hoofd.
+</p>
+<p>Een duivelsche glimlach vloog over haar door haat verwrongen trekken.
+</p>
+<p>Nadat zij de karaf weer op haar plaats had gezet, zoodat geen verandering te zien
+was, verliet zij met snelle schreden onhoorbaar de kamer langs denzelfden weg, dien
+zij gekomen was.
+<span class="pageNum" id="pb29">[<a href="#pb29">29</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch9" class="div1 last-child chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch9.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">NEGENDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">Vergelding.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Na den ongelukkigen afloop van het duel keerde Lord Morvill niet onmiddellijk, zooals
+eerst het plan was geweest, naar zijn woning terug.
+</p>
+<p>Onderweg verliet hij het rijtuig en gaf den koetsier bevel, naar huis te rijden. Hij
+zelf wilde nog een wandeling maken door de lanen van Hydepark.
+</p>
+<p>Hij had er behoefte aan om alleen te zijn met zijn gedachten en gewaarwordingen. Een
+reeks plannen doorkruiste zijn brein, allen te voorschijn geroepen door de vraag:
+hoe zou voortaan de verhouding zijn tusschen hem en zijn vrouw?
+</p>
+<p>Hoewel zij door haar opvallende koketterie meermalen zijn misnoegen had opgewekt,
+was in zijn hart toch altijd een warm gevoel blijven bestaan voor de schoone sirene.
+</p>
+<p>Al bestond er ook geen enkele geestelijke <span class="corr" id="xd33e1507" title="Bron: hand">band</span> tusschen deze beide oppervlakkige naturen, was toch altijd de betooverende schoonheid
+der Lady een magneet geweest, die den Lord onweerstaanbaar had aangetrokken.
+</p>
+<p>Daar het hem nu echter duidelijk was geworden, dat de Lady hem niet alleen haatte,
+maar ook verachtte en het haar eenig doel was, tot elken prijs van hem bevrijd te
+zijn, was elk zachter gevoel voor zijn vrouw in hem gestorven.
+</p>
+<p>Hij zou bereid zijn geweest, dadelijk van haar te scheiden, als hij niet het schandaal
+had gevreesd en tevens de hoop voedde, dat hij met behulp der politie weer in het
+bezit zou geraken van den <span class="corr" id="xd33e1513" title="Bron: bruidschat">bruidsschat</span> zijner vrouw.
+</p>
+<p>Zijn hebzucht was te groot dan dat hij zich met de gedachte zou kunnen verzoenen,
+dat Lady Morvill niet meer de rijke partij was van vroeger.
+</p>
+<p>Neen, hij zou haar de vrijheid niet teruggeven! Al kwam ook de gestolen <span class="corr" id="xd33e1519" title="Bron: bruidschat">bruidsschat</span>, die zeer aanzienlijk was geweest, niet meer terecht, toch kon de Lady later aanspraak
+maken op een groote erfenis.
+</p>
+<p>Waarom dus een scheiding? Welke voordeden zou hij kunnen hebben van een scheiding?
+Zijn persoonlijke vrijheid? Maar die bezat hij immers volkomen. Hij dacht onwillekeurig
+aan villa Victoria.
+</p>
+<p>En als de Lady hem hier al te lastig mocht worden, dan bestonden er immers wel middelen
+en manieren om de weerspannige te temmen!
+</p>
+<p>Hij dacht aan zijn kasteel in Schotland. Een zijner voorvaderen had daar gedurende
+meer dan 15 lange jaren een weerspannige Lady gevangen gehouden. Voor de wereld heette
+zij dood. Inderdaad voerde zij echter een ellendig leven achter kerkermuren dat in
+krankzinnigheid eindigde.
+</p>
+<p>Wat zou hem beletten, om te handelen evenals dat familielid?
+</p>
+<p>De „toren der bleeke vrouw”, zooals men in den volksmond in die streek de gevangenis
+der martelares noemde, was leeg en wachtte sinds ongeveer honderd jaar op een nieuwe
+bewoonster.
+</p>
+<p>Evenals in die dagen, zou men ook nu wel het een en ander omtrent de nieuwe bewoonster
+mompelen en fluisteren, maar niemand zou iets met zekerheid weten.
+</p>
+<p>Zoo zou het zijn.
+</p>
+<p>Toen Lord Morvill dit plan had opgevat, voelde hij zich bijzonder kalm. Hij zag nu
+uitkomst.
+</p>
+<p>Natuurlijk zou hij niet vertellen, dat zijn echtgenoote gestorven was.
+</p>
+<p>Men zou echter een sprookje kunnen verbreiden van een zware ziekte en hij zou wel
+middelen vinden om ongewenschte spionnen tegen te gaan.
+</p>
+<p>De Lord had zulk een gevoel van welbehagen, dat hij een afgezaagde melodie, welke
+hem door het hoofd speelde, begon te fluiten.
+</p>
+<p>Plotseling viel het hem in, dat hij graaf Armani had verzocht, hem in zijn villa te
+bezoeken. Hij keek op zijn horloge en zag, dat hij zich moest haasten om nog tijdig
+thuis te zijn.
+</p>
+<p>Hij wenkte den koetsier van een voorbijkomend <span class="pageNum" id="pb30">[<a href="#pb30">30</a>]</span>leeg huurrijtuig en gaf hem zijn adres op. In snelle vaart naderde hij nu zijn woning.
+</p>
+<p>Wederom moest hij aan zijn vrouw denken. Hij zou haar in de eerstvolgende uren ontmoeten;
+hoe zou hij zich dan jegens haar gedragen?
+</p>
+<p>In elk geval wilde hij zekerheid en hij was van plan, haar voor oogen te houden, dat
+zij volkomen afhankelijk van hem was.
+</p>
+<p>Een soort van wreede wellust kwam in hem op, toen hij tot dit besluit was gekomen.
+Ja, zij zou gevoelen, dat zij volkomen in zijn macht was.
+</p>
+<p>Intusschen had Lord Morvill zijn villa bereikt. George verscheen om zijn heer bij
+het uitstappen behulpzaam te zijn.
+</p>
+<p>De Lord vroeg, of in zijn afwezigheid iets was voorgevallen.
+</p>
+<p>George ontkende en meldde, dat de Lady in dien tusschentijd reeds drie keer had geïnformeerd,
+of de Lord thuis was.
+</p>
+<p>„Het is goed!”
+</p>
+<p>Met deze woorden beklom de Lord de trap, die naar de villa leidde en begaf zich naar
+zijn vertrekken.
+</p>
+<p>Nadat hij zich van zijn hoed en jas had ontdaan, ging hij zijn studeerkamer binnen.
+</p>
+<p>Blijkbaar wenschte dus ook de Lady een onderhoud. Dat kwam volkomen overeen met de
+wenschen van den Lord.
+</p>
+<p>„Hoe eerder je begrijpt, waar je aan toe bent, hoe beter voor mij,” mompelde Lord
+Morvill, op den knop eener electrische bel drukkend.
+</p>
+<p>Tom trad binnen. Hij bleef bij de deur staan om op het bevel van zijn heer te wachten.
+</p>
+<p>„Zeg de Lady, dat ik haar hier verwacht.”
+</p>
+<p>De bediende boog zwijgend en verdween in de gang, die naar de kamers van de Lady voerde.
+</p>
+<p>Lord Morvill stak een sigaret aan en zette zich op zijn gemak aan zijn schrijftafel.
+</p>
+<p>Eenige oogenblikken later kwam Lady Morvill de studeerkamer van haar echtgenoot binnen.
+</p>
+<p>Zij droeg nog dezelfde zwarte japon, die zij des middags had aangetrokken.
+</p>
+<p>De Lord nam de binnentredende op met een spottenden blik, daarop noodigde hij haar
+met een handbeweging uit om plaats te nemen.
+</p>
+<p>Lady Morvill was in de deur blijven staan.
+</p>
+<p>Een blik vol haat en verachting viel op den Lord, die aan zijn schrijftafel zat.
+</p>
+<p>Na een korte pauze begon deze, terwijl hij met een pennemes speelde, op korten, halfluiden
+toon:
+</p>
+<p>„Lady, gij hebt mij dringend willen spreken. Ik ben tot uw dienst.”
+</p>
+<p>De Lady stond nog steeds onbeweeglijk.
+</p>
+<p>Zoo mogelijk was zij nog bleeker geworden. Haar oogen glinsterden bovennatuurlijk,
+haar keel was van ontroering als dichtgeknepen en op bijna klankloozen toon kwam het
+van haar lippen:
+</p>
+<p>„Je hebt al mijn juweelen in bezit genomen. Ik weet het!”
+</p>
+<p>„Welnu, als gij dat weet, Lady, dan zult gij zeker ook wel weten, waar ik ze heb gevonden.”
+</p>
+<p>De tanden der schoone vrouw groeven zich zoo diep in haar onderlip, dat een paar bloeddroppels
+langs haar kin vloeiden.
+</p>
+<p>Daar de Lord niet doorging, vroeg de Lady opnieuw, alsof zij het antwoord van haar
+echtgenoot niet had verstaan:
+</p>
+<p>„Zal ik mijn kostbaarheden terugkrijgen?”
+</p>
+<p>„Neen!” klonk het op korten toon van zijn lippen.
+</p>
+<p>Lady Morvill scheen haar bewustzijn bijna te verliezen. Haar gansche lichaam beefde,
+doch na eenige oogenblikken had zij zich met bovenmenschelijke wilskracht hersteld.
+</p>
+<p>Zij ging vlak voor den Lord staan en vroeg met vonkelende oogen en gekruiste armen:
+</p>
+<p>„Waarom wil je mij mijn eigendom onthouden?”
+</p>
+<p>„Omdat ik niet wensch, dat gij de middelen in handen zult hebben voor een tweede ontvluchting.
+</p>
+<p><span>„</span>Omdat ik geen lust heb, door uw optreden prijs te worden gegeven aan de publieke zucht
+naar schandaal en laster.
+</p>
+<p><span>„</span>Daarom blijven uw kostbaarheden onder mijn berusting. Al kan ik u ook niet beletten,
+overal om u heen te koketteeren op schandelijke wijze, dan wil ik u toch de middelen
+ontnemen om mij openbaar aan de kaak te stellen.”
+</p>
+<p>De Lady was doodsbleek geworden. Zij balde de vuisten in machtelooze woede en week
+onwillekeurig een schrede achteruit.
+</p>
+<p>De Lord was opgestaan en had zich naar het kleine tafeltje begeven. Hij nam de waterkaraf
+en vulde een glas tot op de helft met de dood brengende vloeistof.
+</p>
+<p>Lady Morvill staarde als geestesafwezig naar haar echtgenoot.
+</p>
+<p>Haar blik bleef als gebonden aan zijn hand, toen hij het glas vulde.
+</p>
+<p>Haar wijdgeopende oogen puilden naar voren en haar gelaat was spookachtig bleek.
+</p>
+<p>Een seconde nog en zij zou vrij zijn!
+<span class="pageNum" id="pb31">[<a href="#pb31">31</a>]</span></p>
+<p>Lord Morvill nam het glas op, toen een onderdrukte gil aan de lippen der Lady ontsnapte.
+</p>
+<p>Morvill had half met den rug naar zijn echtgenoote gestaan, nu keerde hij zich om
+en zag haar lijkkleurig gelaat.
+</p>
+<p>Een wreede, zegevierende glimlach verwrong zijn trekken en, terwijl hij het glas weer
+op het tafeltje neerzette, sprak hij hoonend:
+</p>
+<p>„Ik vrees uw haat niet, Lady. Alleen zou ik er u op willen wijzen, dat ik nog middelen
+bezit om mij zelf te beschermen. Als gij mij al te lastig wordt …
+</p>
+<p><span>„</span>Gij kent mijn kasteel Moar Castle in Schotland, nietwaar?
+</p>
+<p><span>„</span>Gij kent de geschiedenis mijner voorvaderen. Neem u in acht, dat het lot van Lady
+Henriette ook niet u treft!”
+</p>
+<p>Met van ontzetting wijd geopende oogen staarde Lady Morvill haar echtgenoot aan. Zij
+hield de handen, alsof zij een onheil wilde afwenden, voor zich uitgestrekt. Haar
+boezem hijgde en op halfluiden toon sprak zij met moeite:
+</p>
+<p>„Je wilt mij in de armen van den waanzin voeren, ellendeling! Ik veracht je uit den
+grond van mijn hart!”
+</p>
+<p>Morvill was bloedrood geworden van verontwaardiging. Zijn hand greep een leeren zweep,
+die boven zijn schrijftafel hing, hij snelde naar zijn vrouw toe en wilde haar met
+zweepslagen straffen voor haar woorden.
+</p>
+<p>De Lady stiet een rauwen gil uit.
+</p>
+<p>Op dit oogenblik werd de deur geopend, die naar het bureau van John Wilkens leidde,
+en deze stormde de kamer binnen.
+</p>
+<p>Hij had de laatste woorden van den strijd der beide echtgenooten gehoord en den angstkreet
+der Lady vernomen.
+</p>
+<p>Een inwendige, onweerstaanbare macht dwong hem, de schoone vrouw, die hij nog steeds
+liefhad, ter hulp te snellen.
+</p>
+<p>Toen Wilkens de kamer binnensnelde en zag, dat de Lord met opgeheven zweep tegenover
+zijn vrouw stond, verloor hij zijn kalmte en bezinning.
+</p>
+<p>Hij greep den Lord bij de keel. Een korte worsteling volgde en de Lord, die niet voorbereid
+was op dezen aanval, struikelde en viel.
+</p>
+<p>Een doffe kreet en het bloed van Lord Morvill stroomde over het tapijt.
+</p>
+<p>De Lord was met zijn hoofd tegen den scherpen kant van den schoorsteenmantel terechtgekomen
+en had zich den schedel verpletterd.
+</p>
+<p>John Wilkens staarde als wezenloos naar den Lord, die met den dood worstelde.
+</p>
+<p>Daar werd plotseling de deur naar de gang geopend en graaf Armani snelde binnen.
+</p>
+<p>Toen de Lady hem zag binnenkomen, riep zij half gillend uit: „Raffles!” en viel bewusteloos
+op een stoel neer.
+</p>
+<p>De binnenkomende was inderdaad de groote onbekende, die zich, aan den Lord had laten
+voorstellen als graaf Armani.
+</p>
+<p>Met een enkelen blik had hij den toestand overzien en met weemoedigen blik keek hij
+naar Wilkens, toen hij sprak:
+</p>
+<p>„John, ik had je gewaarschuwd<span id="xd33e1622">.</span> Je bent niet uit de nabijheid van deze vrouw gebleven en het noodlot straft je. Help
+haar nu. Ik zal mij met den Lord bezighouden.”
+</p>
+<p>Raffles knielde naast Lord Morvill neer en stelde vast, dat het leven reeds was geweken.
+</p>
+<p>Intusschen was de Lady weer eenigszins tot zichzelf gekomen.
+</p>
+<p>Nog geheel verward staarde Wilkens om zich heen. Zijn blik viel op het half gevulde
+waterglas, dat Lord Morvill zooeven weer op het tafeltje had neergezet. Hij nam het
+op en, naar de Lady gaande, goot hij de bewustelooze een paar slokken in de keel.
+</p>
+<p>De Lady voelde plotseling een heeten gloed door haar lichaam stroomen. Met onduldbare
+pijnen richtte zij zich op en opende de oogen.
+</p>
+<p>Zij zag het haar maar al te zeer bekende glas in <span class="corr" id="xd33e1630" title="Bron: Wilken’s">Wilkens’</span> hand en de vreeselijkste ontzetting stond op haar gelaat te lezen.
+</p>
+<p>Haar treken verwrongen zich, het schuim kwam op haar lippen te voorschijn en met een
+luiden gil zonk zij neer.
+</p>
+<p>„Gift! Gift!” riep zij uit. „Ik had het voor hem gemengd en jij hebt het mij gegeven!”
+</p>
+<p>Nog voordat John Wilkens wist, wat zij bedoelde, had Raffles haar woorden begrepen.
+</p>
+<p>Hij naderde John, die bij de met den dood worstelende Lady neerknielde, richtte hem
+op en sprak:
+</p>
+<p>„De moordenares van haar echtgenoot heeft zichzelf in het verderf gestort! Jij moest
+haar den giftbeker reiken, dien zij voor haar echtgenoot had gereed gemaakt. Zoo wilde
+het noodlot het.
+</p>
+<p><span>„</span>Nu heeft zij haar vrijheid terug, al is het op een andere manier dan zij bedoelde.”
+</p>
+<p>Nu begon de secretaris alles te begrijpen. Hij sloeg de handen voor het gelaat en
+snikte.
+<span class="pageNum" id="pb32">[<a href="#pb32">32</a>]</span></p>
+<p>John Raffles legde hem de hand op den schouder en sprak:
+</p>
+<p>„Al kon ik dezen keer niet over je waken, een hoogere macht heeft je behoed. Dank
+den hemel, dat je handen rein zijn gebleven. Hier, neem dit geld!”
+</p>
+<p>Bij deze woorden nam Raffles een gevulde portefeuille uit den zak en gaf die aan Wilkens!
+</p>
+<p>„Deze portefeuille bevat de middelen voor een reis naar het buitenland en zal genoeg
+zijn voor jou, totdat je een nieuwen werkkring zult hebben gevonden.
+</p>
+<p><span>„</span>Ga nu heen, begin een nieuw leven en maak door ernstigen arbeid weer goed, wat je
+hier, al is het ook slechts in gedachten, hebt misdaan.”
+</p>
+<p>De secretaris drukte de hem toegestoken hand van den onbaatzuchtigen beschermer en
+bevochtigde die slanke, fijngevormde hand met zijn heete tranen.
+</p>
+</div>
+</div>
+</div>
+<div class="back">
+<div class="div1 notice"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first center">Titel van het volgende deel (nummer 42):
+</p>
+<p class="center xxl">„Ongewenschte wraak”.
+<span class="pageNum" id="pb33">[<a href="#pb33">33</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first underline xd33e1661">Belooning: 1000 pond sterling.
+</p>
+<div class="table">
+<table class="tbl.wanted.header">
+<tr>
+<td class="xd33e1664 cell-left cell-top xd33e1668">Wie kent hem?
+</td>
+<td rowspan="2" class="rowspan xd33e1665 cell-top cell-bottom">
+<div class="figure lordlisterwidth"><img src="images/lordlister.png" alt="Portret van Lord Lister." width="307" height="404"></div>
+</td>
+<td class="xd33e1664 cell-right cell-top xd33e1668">Wie heeft hem gezien?
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="xd33e1664 cell-left cell-bottom">Dat vraagt men in Scotland Yard!
+</td>
+<td class="xd33e1664 cell-right cell-bottom">Dat vraagt heel Londen!</td>
+</tr>
+</table>
+</div><p>
+</p>
+<p class="xd33e1683">Lord Lister <span class="underline xd33e1685">genaamd</span> John C. Raffles, <span class="xd33e1688">de geniaalste aller dieven</span>
+</p>
+<p class="xd33e1691">brengt alle gemoederen in beweging, is de schrik van woekeraars en geldschieters;
+ontrooft hun door zijn listen hunne bezittingen, waarmede hij belaagde onschuld beschermt
+en behoeftigen ondersteunt.
+</p>
+<p class="xd33e1693">Man van eer in alle opzichten
+</p>
+<p class="xd33e1691">spant hij wet en gerecht menigen strik en heeft steeds de voorvechters van edele levensbeschouwing
+op zijn hand, nl. allen, die ervan overtuigd zijn, dat:
+</p>
+<p class="xd33e1697">Ongestraft veel misstanden, door de wet beschermd, blijven voortwoekeren.
+</p>
+<p class="xd33e1691">Men leze, hoe alles in het werk wordt gesteld, <b>Lord Lister</b>, genaamd <b>John C. Raffles</b>, den geniaalsten aller dieven, te vatten!
+</p>
+<div lang="en" class="div2 section warrant.en"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><table class="alignedText">
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p class="first xd33e1708">WARRANT OF ARREST.
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p class="first"><span class="underline">Vertaling</span>:
+</p>
+<p class="xd33e1820">Bevel tot aanhouding.
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p>Be it known unto all men by these presents that we hereby charge and warrant the apprehension
+of the man described as under:
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p>Wij verzoeken de aanhouding van den man, wiens beschrijving hier volgt:
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p class="xd33e1712">DESCRIPTION:
+</p>
+<div class="table">
+<table>
+<tr>
+<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Name</span>: </td>
+<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, alias John C. <span class="corr" id="xd33e1722" title="Bron: Sinclair">Raffles</span>.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Age</span>: </td>
+<td class="cell-right">32 to 35 years.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Height</span>: </td>
+<td class="cell-right">5 feet nine inches.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Weight</span>: </td>
+<td class="cell-right">176 pounds.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Figure</span>: </td>
+<td class="cell-right">Tall.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Complexion</span>: </td>
+<td class="cell-right">Dark.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Hair</span>: </td>
+<td class="cell-right">Black.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Beard</span>: </td>
+<td class="cell-right">A slight moustache.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Eyes</span>: </td>
+<td class="cell-right">Black.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Language</span>: </td>
+<td class="cell-right cell-bottom">English, French, German, Russian, etc.</td>
+</tr>
+</table>
+</div><p>
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p class="xd33e1712">Beschrijving:
+</p>
+<div class="table">
+<table>
+<tr>
+<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Naam</span>: </td>
+<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, genaamd John C<span id="xd33e1834">.</span> Raffles.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Leeftĳd</span>: </td>
+<td class="cell-right">32–35 jaar.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Lengte</span>: </td>
+<td class="cell-right">ongeveer 1,76 meter.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Gewicht</span>: </td>
+<td class="cell-right">80 kilo.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Gestalte</span>: </td>
+<td class="cell-right">slank.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Gelaatskleur</span>: </td>
+<td class="cell-right">donker.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Haar</span>: </td>
+<td class="cell-right">zwart.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Baardgroei</span>: </td>
+<td class="cell-right">kleine snor.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Oogen</span>: </td>
+<td class="cell-right">zwart.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Spreekt</span> </td>
+<td class="cell-right cell-bottom">Engelsch, Fransch, Duitsch, Russisch enz. enz.</td>
+</tr>
+</table>
+</div><p>
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p><span class="ex">Special notes</span>: The man poses as a gentleman of great distinction. Adopts a new role every other
+day. Wears an eyeglass. Always accompanied by a young man—name unknown.
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p><span class="ex">Bĳzondere kenteekenen</span>: Het optreden van den man kenmerkt zich door bijzonder goede manieren. Telkens een
+ander uiterlijk. Draagt een monocle. Is in gezelschap van een jongeman, wiens naam
+onbekend.
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p>Charged with robbery.
+</p>
+<p>A reward of 1000 pounds sterling will be paid for the arrest of this man.
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p>Moet worden aangehouden als dief. Voor zijn aanhouding betalen wij een prijs van 1000
+pond sterling.
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p class="xd33e1712">Headquarters—Scotland Yard.
+</p>
+<p class="dateline"><span class="ex">London</span>, 1<sup>st</sup> October 1908.
+</p>
+<p class="signed"><b>Police Inspector</b>,<br>
+<span class="ex">Horny.</span>
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p><b><i>Het Hoofdbureau van Politie <span class="corr" id="xd33e1910" title="Bron: Scotland-Yard">Scotland Yard</span>.</i></b>
+</p>
+<p class="dateline"><span class="ex">Londen</span>, 1. <span class="corr" id="xd33e1918" title="Bron: Oktober">October</span> 1908.
+</p>
+<p class="signed"><b><span class="corr" id="xd33e1923" title="Bron: Inspekteur">Inspecteur</span> van Politie</b><br>
+(get.) <span class="ex">Horny</span>.
+</p>
+</td>
+</tr>
+</table>
+</div>
+</div>
+</div>
+<div class="div1 imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first xd33e1932">Roman-Boekhandel <span class="xd33e1934">voorheen</span> A. Eichler
+</p>
+<p class="xd33e123">Singel 236—Amsterdam.
+</p>
+</div>
+</div>
+<div class="div1" id="toc">
+<h2 class="main">Inhoudsopgave</h2>
+<table>
+<tr id="ch1.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">I. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch1">Het verloren omslagdoekje.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch1">1</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch2.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">II. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch2">De nagemaakte sleutels</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch2">7</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch3.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">III. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch3">De vriend der armen.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch3">11</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch4.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">IV. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch4">Een verhoor en zijn gevolgen.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch4">14</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch5.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">V. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch5">De geheimzinnige villa.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch5">19</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch6.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">VI. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch6">De trouwe dienaar van zijn meester.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch6">22</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch7.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">VII. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch7">Het duel.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch7">25</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch8.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">VIII. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch8">De giftbeker.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch8">27</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch9.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">IX. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch9">Vergelding.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch9">29</a></td>
+</tr>
+</table>
+</div>
+<div class="transcriberNote">
+<h2 class="main">Colofon</h2>
+<h3 class="main">Codering</h3>
+<p>Dit boek is weergegeven in oorspronkelijke schrijfwijze. Afgebroken woorden aan het
+einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel
+zijn verbeterd. Deze verbeteringen zijn aangegeven in de colofon aan het einde van
+dit boek.</p>
+<h3 class="main">Documentgeschiedenis</h3>
+<ul>
+<li>2026-01-24 Begonnen.
+</li>
+</ul>
+<h3 class="main">Verbeteringen</h3>
+<p>De volgende 115 verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p>
+<table class="correctionTable">
+<tr>
+<th>Bladzijde</th>
+<th>Bron</th>
+<th>Verbetering</th>
+<th>Bewerkingsafstand</th>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e136">1</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Zuid-Engeland</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Zuid-Wales</td>
+<td class="bottom">7</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e150">1</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1224">20</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">cigaret</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">sigaret</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e162">1</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">touristenuitrusting</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">toeristenuitrusting</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><i title="57 gevallen">Passim.
+</i></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Niet in bron</i>]
+</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">„</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e207">2</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">haalen</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">haalden</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e323">5</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">touristen</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">toeristen</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e333">5</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">hondgeblaf</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">hondengeblaf</td>
+<td class="bottom">2</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e499">8</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">White-Cheapel</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">White-Chapel</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e524">9</a>, <a class="pageref" href="#xd33e531">9</a>, <a class="pageref" href="#xd33e552">9</a>, <a class="pageref" href="#xd33e735">12</a>, <a class="pageref" href="#xd33e744">12</a>, <a class="pageref" href="#xd33e776">13</a>, <a class="pageref" href="#xd33e816">13</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Jonny</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Johnny</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e557">9</a>, <a class="pageref" href="#xd33e562">9</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Yenkins</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Jenkins</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e598">10</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Morville</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Morvill</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e604">10</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">exentrieke</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">excentrieke</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e609">10</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1103">18</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">lady</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Lady</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e644">10</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">”.</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">.”</td>
+<td class="bottom">2</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e673">11</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="it">farniente</td>
+<td class="width40 bottom" lang="it">far niente</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e701">11</a>, <a class="pageref" href="#xd33e719">12</a>, <a class="pageref" href="#xd33e727">12</a>, <a class="pageref" href="#xd33e942">15</a>, <a class="pageref" href="#xd33e993">16</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1013">16</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1044">17</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1296">22</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1513">29</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1519">29</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">bruidschat</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">bruidsschat</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e707">11</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1622">31</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1834">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Niet in bron</i>]
+</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e713">12</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">naieve</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">naïeve</td>
+<td class="bottom">1 / 0</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e810">13</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">te vergeefs</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">tevergeefs</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e844">13</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">net</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">het</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e974">16</a>, <a class="pageref" href="#xd33e990">16</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Lordschap</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Ladyship</td>
+<td class="bottom">5</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1097">18</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">bizonders</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">bijzonders</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1150">19</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Kochampton</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Roehampton</td>
+<td class="bottom">2</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1155">19</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">lord</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Lord</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1195">20</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">s oeg</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">sloeg</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1209">20</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">stellenè</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">stellen.</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1263">21</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">scene</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">scène</td>
+<td class="bottom">1 / 0</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1291">22</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Lij</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">bij</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1317">22</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">ij</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Zij</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1324">23</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">d</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">de</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1353">23</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">mr.</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Mr.</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1396">24</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Sirene</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">sirene</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1507">29</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">hand</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">band</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1630">31</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Wilken’s</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Wilkens’</td>
+<td class="bottom">2</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1722">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="en">Sinclair</td>
+<td class="width40 bottom" lang="en">Raffles</td>
+<td class="bottom">7</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1910">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Scotland-Yard</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Scotland Yard</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1918">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Oktober</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">October</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1923">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Inspekteur</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Inspecteur</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+</table>
+</div>
+</div>
+<div style='text-align:center'>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77779 ***</div>
+</body>
+</html>
diff --git a/77779-h/images/lordlister.png b/77779-h/images/lordlister.png
new file mode 100644
index 0000000..e9e45f1
--- /dev/null
+++ b/77779-h/images/lordlister.png
diff --git a/77779-h/images/lordlister0041-front.jpg b/77779-h/images/lordlister0041-front.jpg
new file mode 100644
index 0000000..66e7c1b
--- /dev/null
+++ b/77779-h/images/lordlister0041-front.jpg
diff --git a/77779-h/images/p0041-01.png b/77779-h/images/p0041-01.png
new file mode 100644
index 0000000..14bce8b
--- /dev/null
+++ b/77779-h/images/p0041-01.png
diff --git a/LICENSE.txt b/LICENSE.txt
new file mode 100644
index 0000000..6c72794
--- /dev/null
+++ b/LICENSE.txt
@@ -0,0 +1,11 @@
+This book, including all associated images, markup, improvements,
+metadata, and any other content or labor, has been confirmed to be
+in the PUBLIC DOMAIN IN THE UNITED STATES.
+
+Procedures for determining public domain status are described in
+the "Copyright How-To" at https://www.gutenberg.org.
+
+No investigation has been made concerning possible copyrights in
+jurisdictions other than the United States. Anyone seeking to utilize
+this eBook outside of the United States should confirm copyright
+status under the laws that apply to them.
diff --git a/LordLister-0041-utf8.txt b/LordLister-0041-utf8.txt
new file mode 100644
index 0000000..153b416
--- /dev/null
+++ b/LordLister-0041-utf8.txt
@@ -0,0 +1,3201 @@
+*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77779 ***
+
+
+
+
+                              LORD LISTER
+                            GENAAMD RAFFLES
+                          DE GROOTE ONBEKENDE.
+
+                NO. 41   EEN WEDDENSCHAP ZONDER WINNER.
+
+
+
+
+
+
+
+
+EEN WEDDENSCHAP ZONDER WINNER.
+
+
+EERSTE HOOFDSTUK.
+
+HET VERLOREN OMSLAGDOEKJE.
+
+
+In het graafschap Brecknock, in Zuid-Wales, bevindt zich een gebergte,
+de Black Mountains, dat veel bezocht wordt door toeristen.
+
+Ten noorden daarvan ligt het stadje Brecknock.
+
+Dit is voornamelijk een uitgangspunt voor niet al te groote tochten
+door het gebergte, welke veelvuldig worden ondernomen door Londenaars,
+die een uitstapje willen maken.
+
+Zij kunnen uitstekend onderdak bekomen in een goed ingericht hotel, dat
+gedurende de zomermaanden druk wordt bezocht en zelfs aan de hoogste
+eischen voldoet.
+
+In dat hotel houdt gedurende het reisseizoen dikwijls een deftig
+publiek zijn verblijf, dat, na den 887 meter hoogen Beacon te hebben
+beklommen, hier van zijn rust geniet, plannen maakt voor verdere
+uitstapjes, flirt en geniet van de uitstekende maaltijden in het
+hotel.— —
+
+Het was laat in den namiddag van een warmen dag in Juni, toen een dame
+van opvallende schoonheid in elegant reiscostuum de conversatiezaal van
+het hotel binnentrad.
+
+Drie heeren volgden haar.
+
+Het vertrek was leeg, maar in de aangrenzende rookzaal, die door een
+ondoorzichtige glazen deur van de conversatiezaal was gescheiden,
+bevond zich een heer, die, een sigaret rookend, op zijn gemak en
+oogenschijnlijk in gedachten verdiept, in het ruime vertrek heen en
+weer liep.
+
+Toen hij de binnentredenden bemerkte, deed hij de wijdopenstaande
+verbindingsdeur een weinig verder dicht. Hij wilde voorkomen, dat de
+rook zijner sigaret de dame zou hinderen.
+
+Deze lette echter net op de beleefdheid van den vreemdeling, noch op de
+heeren, die vol ijver naderkwamen om de dame van mantel en parasol te
+ontlasten; zij nam in een fauteuil plaats, gejaagd haar handschoenen
+uittrekkend.
+
+De dame scheen zeer ontstemd te zijn.
+
+Haar kleine mond was dichtgeknepen en toonde de neergebogen lijn, welke
+men op het gezichtje van kleine kinderen zoo dikwijls ziet, als hun
+iets wordt geweigerd.
+
+Tusschen de wenkbrauwen vertoonde zich een rimpel van toorn, de donkere
+gloedvolle oogen vonkelden strijdlustig.
+
+Men kon het aan de dame zien, dat zij slechts op een gelegenheid
+wachtte om haar toorn te kunnen koelen aan het een of andere
+slachtoffer.
+
+De drie heeren hadden intusschen aan een kellner hun
+toeristenuitrusting afgegeven en keken met heimelijke blikken naar de
+dame, die nog steeds met haar handschoenen bezig was.
+
+„Nu, liefste, mag ik je een of andere verversching laten brengen?”
+vroeg de oudste der heeren op kalmen, bezadigden toon.
+
+„Dankje! Ik heb niets noodig!” was het korte, kattige antwoord.
+
+Op mismoedigen toon sprak de aldus afgesnauwde heer:
+
+„Ik begrijp niet, dat men door het verlies van iets, wat men zich weer
+terug kan koopen, zoo ontstemd kan zijn!”
+
+Snel wendde de dame zich tot den heer en sprak op heftigen toon:
+
+„Mijnheer mijn echtgenoot vergeet geheel en al, dat mijn Indische shawl
+niet terug te krijgen is.
+
+„Ik kreeg hem van dien Indischen onderkoning persoonlijk ten geschenke
+voor mijn medewerking aan het hof. De kostbare kanten doek hangt nu aan
+dien verwenschten den op het mooiste punt van den Beacon.
+
+„En dit verlies zou weer te herstellen zijn?”
+
+„Als mevrouw niet zoo hevig had gezwaaid met den sluier, dan— —” de
+persoon, die het waagde, deze schertsende woorden te uiten, zweeg
+verlegen, toen de vonkelende oogen hem aankeken.
+
+„De groet, dien ik naar het dal zond, gold mijn liefste vrienden, die,
+zooals gij, baron, hebt gezien, zich aan den voet van den berg
+bevonden. Ik ben niet in staat om de innigheid mijner gevoelens bij het
+groeten af te meten.”
+
+„Maar daarbij mag de vermolmde houten leuning niet zoodanig gaan
+wankelen, dat wij allen angst krijgen, dat het met u in de diepte zal
+storten.
+
+„Als mijnheer uw echtgenoot daarom u, mevrouw, eenigszins onzacht
+terugtrok, waardoor gij den kostbaren doek liet vallen, dan is toch
+alleen zijn bezorgdheid voor u de oorzaak daarvan.
+
+„Wees dus niet langer boos, mevrouw. Verander het booze Junogelaat in
+het liefelijk lachende van Aphrodite!”
+
+De aldus sprekende nam de hand der schoone vrouw en bracht die galant
+aan zijn lippen.
+
+De dame glimlachte hem toe, en sprak zuchtend:
+
+„Uw alom bekende, oude galanterie, Lord Westerbull, brengt mij mijn
+shawl niet terug!”
+
+Vol ijver antwoordde de Lord:
+
+„Mevrouw, ik wed om honderd pond, dat gij uw shawl morgen terug zult
+hebben. Ik breng hem u terug!”
+
+„Pardon, Lord, ik breng hem terug. Neen, neen, gij moogt mij niet
+terugwijzen. Ik verwed er ook honderd pond om, dat ik hem terug breng!”
+
+De jonge man, die eerst had gezwegen voor de toornige oogen der Lady,
+uitte nu deze woorden tegen den galanten Lord Westerbull, welke een
+bekend Don Juan was.
+
+„Ik deponeer de som onmiddellijk. Als ik verlies, dan zal het geld
+vervallen aan de Londensche armen.
+
+„Als ik win, dan zal Lord Westerbull het genoegen hebben om te betalen.
+
+„Neemt gij de weddenschap aan, Lord?”
+
+„Natuurlijk, baron. Hier met uw honderd pond.”
+
+Beide heeren haalden hun portefeuilles te voorschijn, en namen er ieder
+een banknoot uit, die zij op tafel legden.
+
+De Lord richtte zich nu tot den echtgenoot der schoone dame met het
+verzoek, de banknoten te bewaren als onpartijdig getuige, totdat de
+weddenschap zou zijn beslist.
+
+De Lord willigde hun verzoek in en sprak:
+
+„Ik leg het bedrag in deze kleine portefeuille. Zij bevat alleen de
+twee banknoten en zal pas als de weddenschap is beslist, worden
+geopend.”
+
+Bij deze woorden haalde hij een kleine portefeuille van
+krokodillenleer, voorzien van een slot, te voorschijn, legde de
+banknoten erin, sloot de portefeuille en overhandigde den sierlijken
+kleinen sleutel aan de dame, die hem aan haar horlogeketting
+bevestigde.
+
+Glimlachend sprak hij:
+
+„Gij ziet, mijne heeren, dat het bedrag goed bewaard is. Dubbele
+sluiting!”
+
+Het tooneeltje had de schoone dame blijkbaar geamuseerd. Met een
+neerbuigend hoofdknikje nam zij den sleutel in ontvangst, wierp den
+Lord een geheimen blik van verstandhouding toe en sprak:
+
+„Ik zal blij zijn, heeren, als ik weer in het bezit zou geraken van
+mijn eigendom. Weest echter voorzichtig! Ik zou ontroostbaar zijn, als
+u een ongeluk overkwam!”
+
+Beide heeren bogen gevleid en verzekerden, dat hun voornemen om den
+omslagdoek van den dennenboom, boven op de bergen, te halen, vlak bij
+het uitzichtspunt, geen gevaren meebracht.
+
+„Ik stel voor,” viel Lord Morvill in de rede, „dat de heeren eerst
+krachten verzamelen voor het aanstaande avontuur en voor de doorgestane
+vermoeienissen van het uitstapje. Gij zult uwe krachten noodig hebben.
+Tracht die te verzamelen aan de goede tafel in de eetzaal!”
+
+Dit voorstel vond algemeenen bijval en het gezelschap begaf zich naar
+de eetzaal.
+
+Toen men het salon had verlaten, kwam de vreemdeling uit den rooksalon
+te voorschijn.
+
+Hij had het geheele gesprek mede aangehoord.
+
+Een ironisch glimlachje speelde om zijn lippen, zijn blik volgde de
+vier zich verwijderende personen.
+
+Hij belde den kellner en bestelde een flesch wijn. Toen de kellner deze
+voor hem neerzette, vroeg de vreemdeling op onverschilligen toon:
+
+„Kunt gij mij misschien vertellen wie de personen waren, die zooeven de
+conversatiezaal verlieten?”
+
+„O zeker, mijnheer! Het was de rijke Lord Morvill met zijn jonge, mooie
+vrouw, Lord Westerbull en baron Coxwell.”
+
+„Vertoeft Lord Morvill reeds langen tijd hier?”
+
+„De Lord bezoekt Brecknock zeer dikwijls. Hij heeft bezittingen hier in
+den omtrek, welke hij onlangs heeft verpacht. Zeer lang logeert hij
+reeds in ons hotel. Bij zijn eventueel verblijf hier worden voor hem
+altijd dezelfde kamers op de eerste verdieping gereserveerd.”
+
+„Zoo, zoo, welke kamers zijn dat?”
+
+„Slechts drie, want de Lord is hier altijd zonder bedienden. Een salon
+en twee slaapkamers, nrs. 1–3.”
+
+„Zeg eens, kellner, heb ik u vroeger niet in Londen gezien? Uw gezicht
+komt mij zoo bekend voor.”
+
+„Best mogelijk! Ik was daar langen tijd in betrekking in Hotel
+Imperial. Gij kent dat zeker wel. De heeren, die ik zoo even noemde,
+ken ik reeds uit die dagen. Vooral Lord Westerbull, van wien allerlei
+pikante avonturen de ronde doen.”
+
+„Ik weet het, ik weet het!”
+
+Met deze woorden sneed de vreemdeling den woordenvloed van den kellner
+af, die, naar het scheen, gaarne iets van deze „pikante avonturen” ten
+beste zou hebben gegeven en niet kon nalaten nog te zeggen:
+
+„Het zou mij niet verbazen, als de mooie Lady een magneet was voor den
+Lord. Maar ik durf het natuurlijk niet met zekerheid zeggen.”
+
+De vreemdeling keek den kellner met scherpen blik aan en sprak op
+gemoedelijken toon:
+
+„Mooi is de Lady, bijzonder mooi.”
+
+Op listigen toon antwoordde de kellner:
+
+„Zeker, zeer schoon en daarbij een engel, die gaarne uit den hemel
+neerdaalt om ons arme stervelingen gelukkig te maken.”
+
+„Hoe bedoelt gij dat?”
+
+„Nu, nu,” en, alsof hij verlegen was, kuchte de man, „ik bedoel er
+eigenlijk alleen mee, dat de Lady goedhartig is. Men huwde haar op
+jeugdigen leeftijd uit aan den veel ouderen Lord, die, wat geen geheim
+is in Londen, een bijzondere beruchtheid had als zwiertol.
+
+„Zou het dus te verwonderen zijn, als de Lady zich wreekte? Booze
+tongen beweren dat.”
+
+„Gij schijnt goed op de hoogte te zijn van de schandaaltjes uit onze
+hoofdstad, mijn waarde.”
+
+„Och, als men in Hotel Imperial in betrekking is geweest, hoort men
+veel.”
+
+„Dat is waar. Maar wees toch een beetje voorzichtig met uw woorden, gij
+zoudt anders wel eens in onaangenaamheden kunnen geraken.”
+
+De vreemdeling stond op en gaf den kellner een geldstuk. Zonder het
+bedrag, dat hij terug moest ontvangen, aan te nemen, begaf hij zich
+daarop langzaam naar buiten.
+
+Hier bedacht hij zich een oogenblik, ging naar zijn kamer, stak een
+paar voorwerpen in zijn zak en verliet daarop het hotel.
+
+Hij sloeg den weg in naar den top van den Beacon.
+
+De straatweg liep langs het uitzichtspunt, waar de shawl der Lady naar
+beneden was gevallen.
+
+Na ongeveer drie kwartier had de vreemdeling het uitstekende punt
+bereikt en hij zag, geleund tegen de wankelende houten leuning, den
+shawl hangen op den grooten denneboom.
+
+Door den wind was hij van den top afgewaaid en nu hing hij geheel
+beneden aan een tak.
+
+De vreemdeling glimlachte en mompelde:
+
+„Lady, het geluk dient u! Ik zal den doek voor u gaan halen. John
+Raffles behoeft immers niet altijd bij zijn bezoeken iets te halen, hij
+kan ook wel eens iets brengen. Gij verdient het evenwel niet, want gij
+zijt bezig den jongen Wilkens te verleiden. Ik wil u echter aan mij
+verplichten.”
+
+Vastberaden monsterde hij de rotsen, die onder het uitzichtspunt steil
+naar beneden gingen en weldra ontdekte hij een geschikte kloof, die het
+hem mogelijk maakte om naar beneden te klimmen.
+
+Ieder onzer zou door een duizeling zijn aangegrepen.
+
+Nu eens boven een afgrond hangend, dan weer zich aan een struik
+vasthoudend, glijdend, voorzichtig zijn voeten neerzettende, kwam hij
+steeds dichter bij het uitstekende rotspunt, waarop de hooge den zijn
+takken uitstrekte.
+
+Nu moest hij nog een sprong wagen om van een der rotsblokken den grond
+te bereiken.
+
+Slechts zeer geoefende turners konden dezen sprong wagen, want de
+wortels van den dennenboom groeiden boven den grond en maakten het
+neerspringen zeer moeilijk.
+
+Raffles echter sprong naar beneden, alsof hij een acrobaat was, voor
+wien dergelijke dingen kleinigheden waren en weldra stond hij aan den
+voet van den boom.
+
+„Nu naar boven,” mompelde hij verheugd. „De harsige stam bevalt mij
+echter niet, mijn luchtreis mag mijn kleeren niet bederven.”
+
+Hij haalde onder zijn jas een netjes opgerold touw te voorschijn, dat
+op regelmatige afstanden van knoopen was voorzien.
+
+Aan het eene uiteinde bevond zich een haak, aan het andere een ijzeren
+ring. Handig slingerde hij het eene uiteinde, waaraan de haak was
+bevestigd, over den tamelijk hoogen eersten tak. Ten gevolge van zijn
+zwaarte viel het touw weer naar beneden.
+
+De groote onbekende verbond nu het eind van het touw met den ring en nu
+kon hij zich tamelijk gemakkelijk optrekken.
+
+Op den eersten tak staande, maakte hij het touw los en herhaalde deze
+manoeuvre met een anderen tak.
+
+Steeds hooger klom de vermetele.
+
+Eindelijk was het hem onmogelijk nog hooger te klimmen. De takken
+dreigden te breken.
+
+De shawl hing echter aan het uiterste dunne puntje van een twijgje, dat
+men onmogelijk met de hand kon bereiken.
+
+Alle moeite scheen vergeefs te zijn geweest.
+
+Nu haalde John Raffles een instrument te voorschijn, dat soms in Italië
+wordt gebruikt gedurende den carnavalstijd. Een soort schaar, die
+gevormd wordt uit kruiselings over elkaar liggende houtjes en die bij
+het openen, naar gelang van het aantal houtjes, soms eenige meters lang
+wordt.
+
+Daar zat de vermetele nu hoog op een onveiligen boomtak, terwijl de
+steeds sterker wordende wind om hem heen blies. Hij zat daar zoo
+behaaglijk, alsof de tak een gemakkelijke schommelstoel was en met de
+geopende schaar trachtte hij het doekje te grijpen.
+
+De schaar bleek echter een klein beetje te kort te zijn.
+
+Maar de wind kwam hem te hulp, want door een sterkere windvlaag werden
+de takken in schommelende beweging gebracht. Zij kwamen dichter bij
+elkaar—en met een handige beweging werd de vluchteling gegrepen.
+
+De groote onbekende kon hem naar beneden trekken en veilig onder zijn
+vest bergen.
+
+Het neerdalen ging sneller in zijn werk. Ongedeerd bereikte hij den
+voet van den denneboom en nu zocht de koene klimmer een gemakkelijken
+weg om weer boven op de rotsen te komen dan dien, langs welken hij was
+afgedaald.
+
+Het gezelschap had zich intusschen in de eetzaal te goed gedaan. Lord
+Westerbull vatte het plan op om zijn mededinger voor te zijn en liet
+den niet zeer geestigen baron het terrein bij de schoone Lady vrij.
+
+Deze laatste had er altijd pret in om den bekrompen, mallen en ijdelen
+baron een beetje voor den gek te houden en hem haar geestelijke
+meerderheid te laten gevoelen.
+
+In zijn groote ingenomenheid met zichzelf en zijn aangeboren goedigheid
+vatte hij het dikwijls bittere sarcasme der schoone vrouw in het geheel
+niet op als een beleediging.
+
+Het verheugde hem zelfs, wanneer de dame hem tot mikpunt harer
+spotternijen verkoos.
+
+Hij meende haar hatelijkheden te mogen opvatten als een teeken van haar
+levendige belangstelling voor zijn persoon.
+
+De Lord had reeds lang zonder opzien te verwekken de tafel verlaten, in
+allerijl een paar flinke bedienden van het hotel aangenomen en was
+reeds met deze onderweg om den verloren shawl van den denneboom terug
+te halen, toen baron Coxwell nog altijd schuddend van lachen naar de
+spottende opmerkingen der schoone Lady zat te luisteren.
+
+Hij scheen zijn weddenschap totaal vergeten te hebben.
+
+Eindelijk echter viel het hem op, dat de Lord was verdwenen.
+
+Langzaam ging hem een licht op, hij begon te begrijpen, dat de ander
+hem voor was en op geërgerden toon riep hij uit:
+
+„Ach, de Lord schijnt van plan te zijn, de weddenschap van mij te
+winnen; dit zal hem echter niet gelukken!”
+
+Daarna stond hij op en nam afscheid van de Lady na herhaaldelijk te
+hebben verzekerd, dat hij de weddenschap zou winnen.
+
+Van het hotelpersoneel vernam hij, dat zijn mededinger met een paar
+mannen, die zich voorzien hadden van ladders, stokken en touwen, reeds
+eenigen tijd geleden naar het uitzichtspunt was gegaan.
+
+Snel volgde hij dit voorbeeld, deed moeite om lieden te krijgen,
+beloofde dezen een groote belooning en haastte zich nu ook met zijn
+helpers naar den berg.
+
+Zoowel Lord Westerbull als later de baron ontmoetten onderweg den hun
+onbekenden gast van het hotel, die uit de gereedschappen, welke de
+heeren bij zich hadden, dadelijk begreep, wat deze van plan waren.
+
+Met spottende blikken, maar schijnbaar bezorgd, vroeg hij den heeren,
+of er misschien iemand was verongelukt, wien hulp gebracht moest
+worden.
+
+Lord Westerbull gaf hem alleen een ontkennend antwoord, de baron echter
+vertelde den vreemdeling onmiddellijk de geheele geschiedenis, welke
+deze zeer goed kende, waar naar hij echter vol belangstelling
+luisterde.
+
+Hij wenschte den baron veel succes met zijn onderneming en slenterde
+doodkalm naar het hotel terug.
+
+Op de hoogte aangekomen, wachtte Lord Westerbull een groote verrassing.
+
+De Indische shawl hing natuurlijk niet meer aan den dennenboom en was
+ook in den omtrek nergens te zien.
+
+De baron had dezelfde verrassing.
+
+Toen deze aankwam, waren de lieden van den Lord ijverig bezig, de
+rotsen af te zoeken en de menschen, die de baron had meegenomen gingen
+hetzelfde doen.
+
+Terwijl de beide heeren vanaf een veilig plekje mistroostig naar het
+gevaarlijke werk der lieden keken, begon de avond te vallen.
+
+De invallende duisternis maakte verder zoeken onmogelijk, zoodat dit
+gestaakt moest worden, en beide partijen onverrichter zake huiswaarts
+moesten keeren.
+
+Zwijgend en beschaamd kwamen de heeren terug, toen het reeds volslagen
+donker was.
+
+Zij vernamen in het hotel met vreugde, dat de Lady zich reeds naar haar
+kamer had begeven en zij namen zich voor, hun nasporingen den volgenden
+dag voort te zetten...
+
+Het was nacht.
+
+De bewoners van het hotel lagen in diepe rust, geen enkel geluid
+stoorde hen.
+
+De toeristen hadden zich reeds, vermoeid van hun uitstapjes, vroeg ter
+ruste begeven; nieuwe gasten werden niet verwacht, daar geen treinen in
+den laten avond te Brecknock aankomen.
+
+In de gang van het hotel brandde alleen een matte gasvlam.
+
+Daar werd voorzichtig de deur van kamer no. 5 geopend.
+
+Een spookachtige, pikzwarte gestalte trad te voorschijn, keek naar de
+gasvlam en draaide die uit, sloop daarop naar kamer no. 3 en luisterde.
+Een langgerekt gesnurk van Lord Morvill was hoorbaar.
+
+Tevreden glimlachte het zwarte spook en begon voorzichtig aan het slot
+van kamer no. 2 te werken; dit bood eerst weerstand, daarop klonk een
+zwak krakend geluid en de deur was geopend.
+
+Weer luisterde de zwarte, doch geen geluid werd vernomen.
+
+Wel klonk verwijderd hondengeblaf in zijn ooren, maar dit was
+onschadelijk en stoorde niet den slaap van het echtpaar Morvill, in
+wier vertrekker de indringer nu binnentrad.
+
+Hij bevond zich in het salon, dat beide slaapkamers scheidde!
+
+De Lady sliep in kamer no. 1.
+
+Onhoorbaar zweefde het spook, niemand anders dan John Raffles, naar het
+bed der Lady, dat slechts zwak werd beschenen door een nachtlicht.
+
+Op het nachtkastje lag het horloge met den ketting, waaraan het
+sleuteltje van de portefeuille van den Lord was bevestigd. Zacht nam
+hij dat sleuteltje eraf en verdween er mee in het duister.
+
+Hij begaf zich nu naar de slaapkamer van den Lord, waar het volkomen
+donker was.
+
+Hier zag hij zich genoodzaakt om zijn electrische zaklantaarn, die
+speciaal voor dergelijke doeleinden was ingericht, te laten schijnen.
+
+De gloeipeer was omgeven door een halven boog, welke slechts een
+uiterst smalle, maar buitengewoon helderen, sterken lichtstraal liet
+doordringen, waardoor nimmer de omgeving, doch alleen het bedoelde
+voorwerp werd verlicht.
+
+De kleeren van den Lord lagen op een stoel.
+
+De leeren portefeuille bevond zich er niet in.
+
+Raffles naderde nu het bed, belichtte de hoofdkussens, waarbij hij er
+wel voor zorgde, het gelaat van den slapende niet door een lichtstraal
+te treffen.
+
+Hij bemerkte, dat de Lord de gezochte portefeuille onder zijn
+hoofdkussen verborgen had met nog eenige andere voorwerpen.
+
+„Dezen keer stel ik alleen belang in het geld,” mompelde Raffles en
+begon voorzichtig de portefeuille te voorschijn te halen.
+
+Het was een geduldwerk, want de Lord lag op zijn rug en maakte het werk
+uiterst moeilijk.
+
+Ten slotte gelukte het echter.
+
+De groote onbekende opende de portefeuille, nam er het geld uit en borg
+er in plaats daarvan een briefje in, dat hij van te voren reeds had
+geschreven.
+
+Daarop sloot hij de portefeuille en wilde die weer onder het
+hoofdkussen schuiven.
+
+Plotseling eindigde het gesnurk en de Lord bewoog zich.
+
+Raffles doofde zijn lamp uit en bleef onbeweeglijk staan.
+
+Onverstaanbare geluiden mompelend, wierp de slapende zich op zijn
+zijde; hij was half wakker, maar viel weldra weer in een diepen slaap.
+
+Nu viel het Raffles gemakkelijk om de portefeuille tusschen de kussens
+te schuiven.
+
+Hij keerde terug naar het slaapvertrek der Lady. Terwijl hij den
+sleutel weer bevestigde, kon hij het engelachtig schoone gelaat der
+slapende vrouw bewonderen.
+
+Hij kon den blik niet van haar gelaat afwenden, met snelle schreden
+trad hij nader en voorzichtig knipte hij eene kleine, donkere lok af
+van het prachtige haar.
+
+Daarop haalde hij uit zijn zwarte kleeren den Indischen doek te
+voorschijn, benevens een klein bouquet rozen en legde beide met een
+briefje op het nachtkastje.
+
+Onhoorbaar verdween hij nu weer.
+
+Plotseling ontwaakte de Lady, alsof zij de nabijheid van den
+vreemdeling had waargenomen. Het kwam haar voor, alsof een schaduw door
+de kamer zweefde.
+
+Luisterend hield zij haar adem in, zonder zich te bewegen. Rondom haar
+heerschte volkomen stilte. Gerustgesteld sloot zij langzaam de oogen en
+sliep weer in.
+
+Terwijl de zachte geur haar omzweefde en de God der droomen haar naar
+de zonnige rozenakkers van Perzië voerde, verliet Raffles onopgemerkt
+de kamers en verdween in zijn eigen vertrek.
+
+Toen de weddende heeren den volgenden morgen opnieuw aan het zoeken
+wilden gaan, ontvingen zij beide een anoniem briefje van den volgenden
+inhoud:
+
+
+    „Doe geen moeite meer, de shawl is gevonden en reeds in het bezit
+    gesteld van de eigenares.”
+
+
+Met zeer gemengde gewaarwordingen lazen zij dit bericht, dat volgens
+hun meening van den Lord kwam en wachtten in de conversatiezaal van het
+hotel op de komst van het echtpaar.
+
+Zij lieten niet lang op zich wachten.
+
+De Lady vertelde den heeren, dat zij wel innig verheugd was geweest,
+toen zij bij het ontwaken het verloren voorwerp en de heerlijkste rozen
+had gevonden, maar dat zij absoluut niet kon begrijpen, hoe deze dingen
+in haar slaapkamer waren gekomen.
+
+Toen zij den brief had geopend, had diens inhoud haar zeer doen
+ontstellen, want de brief luidde:
+
+
+    „Mylady!
+
+    Daar het mij bekend is, dat het verlies van den kostbaren doek u
+    zeer ter harte zou gaan, verheugt het mij bijzonder, u hierbij uw
+    eigendom terug te bezorgen.
+
+    Op deze wijze hebben de baron en Lord Westerbull beiden de
+    weddenschap verloren. Ik zal mijn best doen om de verloren inzetsom
+    aan de armen van Londen te doen toekomen.
+
+        Met hoogachting,
+
+            JOHN C. RAFFLES.”
+
+
+„Hoe?” riep de baron uit, „Raffles, die gauwdief, die schurk, is ons
+voor geweest? Ongelooflijk? Ongehoord!”
+
+„Hoe komt die kerel op de hoogte van onze weddenschap?” vroeg Lord
+Westerbull, ten zeerste verbaasd.
+
+„Ja, maar het mooiste is, dat hij onze inzetsom zoodra mogelijk aan de
+Londensche armen wil doen toekomen. Dat is onmogelijk, dat bedrag is
+veilig opgeborgen in mijn portefeuille en de Lady heeft tot op dit
+oogenblik het sleuteltje ervan veilig bewaard. Overtuigt u zelf, mijne
+heeren!—Liefste, geef mij het sleuteltje eens!”
+
+De Lady overhandigde hem het gewenschte en deze opende de portefeuille.
+
+Als door een wesp gestoken, stoof hij echter overeind, onderzocht
+haastig alle afdeelingen en haalde uit de geheel ledige portefeuille
+slechts een briefje te voorschijn, dat het volgende behelsde:
+
+
+                            Quitantie.
+
+    Hiermede geef ik u in dank quitantie wegens 200 pond sterling ten
+    behoeve van de Londensche armen.
+
+                                    JOHN C. RAFFLES.
+
+
+Terwijl de heeren elkaar stom van verbazing aankeken, barstte de Lady
+uit in een schaterend gelach. Zij lachte tranen en de heeren wisten
+niet beter te doen dan gedwongen mee te lachen.
+
+
+
+
+
+
+
+
+TWEEDE HOOFDSTUK.
+
+DE NAGEMAAKTE SLEUTELS
+
+
+In haar rijk en deftig ingericht boudoir lag de schoone Lady Morvill in
+achtelooze houding op haar divan. Naast haar zat op een laag stoeltje
+de elegante Lord Westerbull en keek de schoone vrouw diep in de
+prachtvolle oogen.
+
+Hij had op hartstochtelijken toon tot haar gesproken, haar kleine hand
+gevat en drukte nu een kus daarop.
+
+De Lady liet hem begaan en sprak op schertsenden toon:
+
+„Dus gij bemint mij, Lord, en hoopt op mijn wederliefde? Beken mij
+eerst eens, hoeveel vrouwen hebt gij voor mij op dezelfde wijze
+toegesproken?
+
+„Neen, neen, geen uitvluchten! Ik ken de mannen precies. Vandaag dweept
+gij met de eene, morgen met de andere. Het liefst echter met degenen,
+die reeds een ander toebehooren.”
+
+„Mylady, gij spot. Geloof mij, nog nimmer heeft een zoo diep gevoel in
+mijn hart gezeteld als—”
+
+„Als op het oogenblik, waarop gij mij hebt gezien en nimmer zal deze
+onuitwischbare indruk uit uw hart verdwijnen.
+
+„Deze uitdrukkingen zijn mij bekend, Lord, zooals gij hoort. Het zou
+mij werkelijk aangenaam zijn eens iets anders, iets origineelers, van
+een aanbidder te hooren dan altijd dezelfde woorden.
+
+„Dat gij mij bemint of denkt lief te hebben, noem ik gaarne aan als
+iets, dat vanzelf spreekt.
+
+„Ik ken uw licht ontvlambaar hart, uw lichtzinnigheid.
+
+„Maar als gij meent, dat een vrouw van mijn soort zoo gemakkelijk te
+veroveren is als een jong, onervaren meisje, vergist gij u. Mij kan een
+flinke, energieke man veroveren, iemand, die iets voor mij waagt!”
+
+De Lord sprong op.
+
+„Zeg mij, wat ik voor u zal wagen. Ik ben geen lafaard en als het erop
+aankomt, sta ik mijn man. Spreek! Zeg mij, wat ik zal doen en het zal
+geschieden!”
+
+Vol twijfel het mooie hoofd schuddend, keek de Lady hem van terzijde
+aan en sprak:
+
+„Deze groote geestdrift zou spoedig voor iets anders plaats maken, als
+ik een ernstig bewijs verlangde!”
+
+„Neen, nooit! nooit! Ik bezweer u, stel mij op de proef!”
+
+„Nu goed dan, Lord. Ik zal zien of gij woord houdt. Misschien komt de
+tijd, waarin ik uw diensten noodig heb, dan zullen wij er verder over
+spreken. Stil, daar komt iemand!”
+
+De kamenier der Lady trad binnen en bracht op een zilveren blad een
+visitekaartje. De dame las het en sprak tot den Lord:
+
+„Baron Coxwell.”
+
+Daarop zei ze tot de kamenier:
+
+„Verzoek mijnheer binnen te komen.”
+
+Met een reusachtigen bouquet in de hand trad de baron binnen, groette
+den Lord met een korte buiging, snelde daarop naar de dame, wier hand
+hij vol eerbied aan zijn lippen bracht en sprak, terwijl hij haar zijn
+reuzenbloemruiker aanbood, met nasaal geluid:
+
+„Staat gij mij toe, dat ik, ten teeken mijner oprechte vereering en
+terwijl ik innig verheugd ben, u zoo opgewekt te zien, u deze Flora’s
+kinderen aanbied?
+
+„Ik hoop, dat haar geuren u genot zullen verschaffen. Evengoed als deze
+bloemen gedoemd zijn om te sterven zou ook ik met genoegen mijn leven
+voor u opofferen, Mylady!”
+
+„Inderdaad, baron? Maar hoe zou het zijn, als die gelegenheid zich
+inderdaad eens voordeed?”
+
+Eenigszins bedremmeld stamelde de baron:
+
+„Gelegenheid? Waartoe?”
+
+„Wel, om u op te offeren! Evenals deze bloemen, die voor mij moeten
+sterven!”
+
+De dame nam den bouquet uit de handen van den baron en snoof den geur
+der bloemen op.
+
+„Sterven? Mylady schertst! Men sterft toch zoo maar niet! En dan—ik zou
+u de vraag willen stellen: waarom sterven en met welk doel?
+
+„Vindt gij ook niet, Lord Westerbull?”
+
+De aangesprokene knikte bevestigend met het hoofd en keek in gespannen
+aandacht naar de dame, die, dit begreep hij, het een of andere plan
+had.
+
+Lady Morvill keek met een glimlach naar haar aanbidders en sprak:
+
+„Nu, heeren, gij zult beiden zekerheid hebben omtrent mijn wenschen.
+Gij beweert alle twee, uw leven voor mij te willen opofferen. Stel u
+gerust, ik eisch uw leven niet, doch ik wensch, dat gij mij in kennis
+brengt met den beroemden—Raffles.”
+
+Beide heeren staarden de Lady aan, alsof zij een spook zagen.
+
+Na een pauze vond de baron het eerst woorden, terwijl de Lord nerveus
+aan zijn snor plukte.
+
+„Mevrouw! Gij, een dame van den hoogsten rang en stand, wilt Raffles
+leeren kennen, dien schurk, dief en aartsschelm—en wij—maar dat is
+immers ten eenenmale onmogelijk!
+
+„Lord Westerbull, wat zegt gij hiervan?”
+
+„Ik denk, dat Lady Morvill met ons schertst en er niet in ernst aan
+denkt, dat wij in staat zijn om haar wensch te bevredigen!”
+
+„Zeer juist, Lord, zeer juist. Wij kunnen ons toch onmogelijk met een
+misdadiger bezighouden en dat nog wel met een, die ons reeds te pakken
+heeft gehad!”
+
+„Betreurt gij die honderd pond zoo zeer, baron? Ik dacht, dat de grap
+die som wel waard was geweest.”
+
+„Wel, mevrouw, het is niet om het geld, doch bedenk eens, hoe wij door
+dit geval geblameerd zijn.
+
+„Mijnheer uw echtgenoot heeft het geheele geval in de club verteld en
+nu lacht geheel Londen ons uit. Het is verschrikkelijk!”
+
+„De Londensche armen zullen waarschijnlijk niet veel van het geld
+hebben gekregen. Geen penny hebben zij ervan gezien!”
+
+Lord Westerbull riep deze woorden uit en liep opgewonden heen en weer.
+
+„Gij vergist u,” antwoordde de Lady op kalmen toon, „zij hebben precies
+200 pond gekregen!”
+
+De dame nam een pakje van een klein tafeltje.
+
+„Hier ziet gij een aantal brieven. In deze brieven bedanken arme
+gezinnen mij voor giften van 5 tot 10 pond, welke zij uit mijn naam
+hebben ontvangen en welke ik niet heb afgezonden.
+
+„Ik wist niet, wat dit alles beteekende, totdat ik heden dit briefje
+ontving. Het luidt:
+
+
+    „Mylady!
+
+    „De 200 pond zijn uit uw naam verdeeld tusschen arme gezinnen,
+    welke ik ken. Wanneer zich weer een gunstige gelegenheid mocht
+    voordoen ondersteuning te krijgen voor mijn beschermelingen, dan
+    zal ik niet in gebreke blijven die aan te grijpen.
+
+        Hoogachtend
+            JOHN C. RAFFLES.”
+
+
+„De duivel moge hem halen!” riep de Lord uit, „de kerel heeft
+karakter!”
+
+„Ik ben het geheel met u eens, Lord,” sprak de Lady op scherpen toon,
+„daarom wil ik John Raffles leeren kennen en gij, mijne heeren, moet
+mij daarbij helpen. Wilt gij of niet?”
+
+„Ja—als—als—men maar wist hoe. Ik kan—dien Raffles toch niet—in alle
+misdadigersholen gaan zoeken!” stamelde de baron.
+
+„Daar zou men hem ook niet vinden,” meende de Lord spottend. „Iemand
+als Raffles, dien niemand kent, wiens uiterlijk niemand nauwkeurig kan
+omschrijven, die steeds zonder handlangers werkt, er vandaag zoo en
+morgen weer geheel anders uitziet, is geen bewoner van „White-Chapel!”
+
+„Zoekt hem dan, heeren. Hij moet toch ergens te vinden zijn!” sprak de
+dame spottend. „Of zijt gij misschien bang voor uw portefeuille?”
+
+„Lady, uw spot is onverdraaglijk. Goed dan, ik zal Raffles zoeken en
+hem ook vinden. De gevolgen komen echter voor uw rekening!”
+
+Lord Westerbull boog voor de Lady en sprak:
+
+„Ik zal over eenige dagen komen om u bericht te brengen.”
+
+Met deze woorden wilde hij gaan.
+
+De baron hield hem tegen.
+
+„Neem mij mede, Lord. Wij zullen samen overleggen, hoe wij den wensch
+der Lady ten uitvoer kunnen brengen, want het spreekt van zelf, Mylady,
+dat ook ik mij naar uw wenschen voeg.”
+
+De baron kuste nogmaals de vingertoppen der dame en nam met diepe
+buigingen afscheid.
+
+Toen Lady Morvill alleen was, wierp zij den ruiker achteloos op tafel
+en ging een oogenblik voor een grooten spiegel staan, welke haar
+heerlijke gestalte en het bekoorlijke, rijkgelokte kopje weerspiegelde.
+
+Met sierlijke bewegingen ordende zij een paar weerspannige krulletjes.
+
+Daarop gleed een glimlachje van voldoening over haar gelaat. Zij wist,
+dat zij schoon was en zij wilde het zijn. Juist nu wilde zij het.
+
+Met lichten tred schreed zij een reeks vertrekken door en bleef toen
+luisterend voor een deur staan.
+
+Deze deur gaf toegang tot een bureau, waarin op dit oogenblik een
+knappe, jonge man van 22 jaar zat.
+
+Toen Lady Morvill de deur opende, zag zij een bejaarden heer, die
+tegenover den beambte zat. De kleeding van den vreemdeling verried den
+dorpeling. Een blauwe bril met opvallend groote glazen bedekte het
+bovenste gedeelte van het gelaat, terwijl een volle baard het onderste
+deel daarvan omgaf.
+
+De Lady wilde zich snel terugtrekken, toen zij den vreemdeling zag.
+
+De jonge particuliere secretaris van den Lord, Johnny Wilkens, sprong
+echter snel op en volgde de dame in het aangrenzende vertrek.
+
+„Wie is die man?” vroeg de Lady haastig.
+
+„Een vriend van mijn moeder, die haar heeft ondersteund. Hij is
+eenigszins doof en woont te Liverpool. Hij wilde naar mijn welstand
+informeeren en kwam daarvoor hier.”
+
+„Gauw, Johnny, zeg mij of je hebt gedaan, wat ik je opdroeg!”
+
+„Yes Mylady,” sprak Wilkens op fluisterenden toon, „ik kreeg de
+sleutels, welke ik liet maken, vandaag.”
+
+„Goed, dan blijft het bij de afspraak. Vergeet niet, dat de
+geldswaardige papieren in het bovenste vak van de brandkast liggen. Nog
+heden wil ik vrij zijn aan je zijde.
+
+„Ik verwacht je om 11 uur in het tuinhuis!”
+
+Snel boog zij zich naar hem toe en kuste hem hartstochtelijk, daarop
+keerde zij naar haar boudoir terug.
+
+Als betooverd staarde de jonge man de wegijlende na. Hij had eenige
+oogenblikken noodig om tot zich zelf te komen en weer naar den vriend
+zijner moeder terug te gaan.
+
+Als Wilkens zich haastig naar de deur had begeven, had hij kunnen
+opmerken, dat de eenvoudige, doove man, van daar wegsloop en zacht
+mompelde:
+
+„Drommel! Zoo ver is het dus al gekomen! Ik ben juist nog op tijd
+hier!”
+
+Wilkens keerde naar het bureau terug.
+
+De bezoeker stond op van den stoel, welken hij schijnbaar niet had
+verlaten en sprak op goedigen toon:
+
+„Nu, Johnny, het wordt mijn tijd. Ik heb je moeder en jou gezien. Gij
+zijt gezond, jou gaat het hier goed, dus wat wil men nog meer. Ik moet
+mij haasten, anders mis ik den trein naar Liverpool!”
+
+„Leef wel, Mr. Jenkins, leef wel!” sprak de secretaris, drukte de
+handen van den man en vergezelde hem naar de deur.
+
+Naar het venster gaande, zag hij Mr. Jenkins de villa verlaten.
+
+Daarop haalde hij langzaam drie kleine sleutels te voorschijn,
+luisterde en ging de studeerkamer van den Lord, welke aan het bureau
+grensde, binnen.
+
+Haastig liep hij naar de groote brandkast, die in een hoek der kamer
+stond en probeerde een der sleutels.
+
+Deze paste.
+
+Tevreden glimlachend ging hij hierop weer terug.
+
+Een rijtuig hield voor de villa stil, Wilkens wierp een schuwen blik
+uit het venster en mompelde:
+
+„De Lord!”
+
+Snel nam hij eenige acten ter hand, zoodat ieder, die hem zag zitten,
+moest gelooven, dat de jonge man in zijn werk verdiept was.
+
+Intusschen was de Lord het huis binnengegaan; hij begaf zich
+onmiddellijk naar zijn weelderig ingerichte studeerkamer en van daar
+door de met zware gordijnen behangen verbindingsdeur naar het bureau,
+waar zijn geheim-secretaris, de jonge Wilkens, zat te werken.
+
+De Lord overhandigde hem eenige papieren met het bevel, de noodige
+aanteekeningen in de contoboeken aan te brengen en begaf zich daarna,
+zonder de verwarring van den jongen man opgemerkt te hebben, naar het
+boudoir der jonge Lady.
+
+Wilkens wierp een blik op de papieren en mompelde:
+
+„Alweer die oneerlijke wijze van zaken doen op de Beurs en het misbruik
+maken van zijn voorname relaties. Wee den Lord, als men in zekere
+kringen te weten komt, op welke wijze hij zich verrijkt!”
+
+Daarop ging Wilkens aan het hem opgedragen werk.
+
+De Lord ging het boudoir zijner echtgenoote binnen. Zij lag,
+uitgestrekt op den divan, te lezen. Zij deed alsof zij zeer verrast was
+en het onaangenaam vond, in haar interessante lectuur gestoord te
+worden.
+
+Kortaf en op eenigszins onvriendelijken toon sprak de Lord, een stoel
+nemend:
+
+„Neem mij niet kwalijk, als ik je stoor. Ik moet je echter spreken!”
+
+„Ga je gang!” antwoordde de Lady even kort.
+
+„Ik ontmoette zooeven Lord Westerbull en baron Coxwell. De laatste,
+die, zooals je weet, altijd moet praten, vertelde mij van je vreemden
+wensch betreffende Raffles.
+
+„Ik moet nog opmerken, dat een dergelijke opdracht als die, welke jij
+dien heeren hebt gedaan, een Lady Morvill onwaardig is.”
+
+„Omtrent dat, wat mijner al of niet waardig is, mag Lord Morvill
+allerminst critiek uitoefenen,” antwoordde de Lady op scherpen toon,
+„ik wensch daaromtrent geen instructies te krijgen!”
+
+Geërgerd riep de Lord uit:
+
+„Ik moet toch vriendelijk verzoeken, een anderen toon aan te slaan en
+niet te vergeten, wien je voor hebt!”
+
+De Lady lachte gedwongen:
+
+„Juist omdat ik dat laatste niet vergeet, richt ik mijn toon daarnaar
+in. Overigens is het zeer goed, als bij deze gelegenheid eens
+opheldering tusschen ons komt en onze wederzijdsche positie wordt
+bepaald!”
+
+„Dat is ook mijn wensch,” viel de Lord haar haastig in de rede, „ik zal
+in een paar woorden die zaak tot klaarheid brengen.
+
+„Als mijn echtgenoote heeft Lady Morvill voor alles haar plichten
+jegens mij te vervullen en zich geen vrijheden te veroorloven, die in
+strijd zijn met de maatschappelijke zeden en gewoonten.
+
+„Ik duld het niet langer, dat Lady Morvill overal wegens haar
+excentrieke ideeën over de tong gaat en er een heirleger aanbidders op
+nahoudt, hierdoor de wereld aanleiding gevend, allerlei geruchten in
+omloop te brengen, die ook mijn naam schaden.”
+
+De Lady lachte luidkeels.
+
+„Ik ben werkelijk nieuwsgierig om te hooren, wat er nog te bederven was
+aan de reputatie van Lord Morvill, die bekend staat als de grootste Don
+Juan en boemelaar der geheele wereld.
+
+„Neen, mijnheer mijn echtgenoot, ik ben uw ijverige leerlinge geweest,
+gij hebt van het onschuldige jonge meisje een ervaren vrouw van de
+wereld gemaakt.
+
+„Draag er nu de gevolgen van!
+
+„Wij zijn niet meer in de middeleeuwen. Toentertijd was het nog de
+gewoonte om weerspannige vrouwen te verbannen naar het een of andere
+kasteel en daar achter dikke muren opgesloten te houden.
+
+„In den tegenwoordigen tijd heeft de vrouw dezelfde rechten, wil zij
+evengoed genieten als de man, die alle rechten voor zichzelf wil hebben
+en ons het liefst de plichten op zou willen dragen.
+
+„Gij, Lord Morvill, weet te leven. Ja, meer dan dat, gij geniet het
+leven als een woesteling en mij zoudt gij aan de wereld willen
+vertoonen als een opgesierde pop, waarmee gij pronkt en om wier bezit
+gij bewonderd en benijd wilt worden.
+
+„Waag het eens, mij aan banden te leggen! Waag het eens!
+
+„Ik weet allang, dat de heeren der schepping dit allen wenschen te
+doen, maar ik verzeker u op mijn woord, dat ik alle banden, zonder
+onderscheid, zou verbreken! Vrijheid wensch ik, onbeperkte vrijheid!”
+
+De schoone vrouw was opgesprongen en met vonkelende oogen, als een
+godin der wraak, stond zij hoog opgericht en dreigend voor den Lord,
+die niet kon nalaten haar schoonheid te bewonderen.
+
+De Lord begreep, dat hij den boog te sterk had gespannen, hij bond
+daarom in en sprak op kalmen toon.
+
+„Waarom dadelijk zoo driftig, lieve? Ik wensch alleen, elk schandaal te
+vermijden, lastertongen geen voedsel te geven. Begrijp toch, dat ik in
+jouw belang spreek. Je five o’clock tea heeft in den laatsten tijd
+aanleiding gegeven tot allerlei babbelpraatjes. Het zou zeer gewenscht
+zijn, als je ook eens dames ontvingt, die in je salons tot de
+zeldzaamheden behooren!”
+
+„Ik zal ook voortaan mijn bezoekers volgens mijn eigen smaak kiezen.
+Bemoei u alstublieft even weinig met mijn avonden als ik dat doe met
+die, welke gij op de alleraangenaamste wijze doorbrengt in de kleine
+villa Victoria.”
+
+De Lord schrikte.
+
+Wat wist zijn vrouw van deze villa, de getuige zijner heimelijke
+liefdesavonturen?
+
+Hij voelde zich overwonnen en krabbelde daarom haastig terug.
+
+„Ik begrijp uw woorden niet! Ik ken geen villa Victoria!”
+
+„Werkelijk niet? Uw verlegenheid bewijst het tegendeel. Gij weet nu,
+dat ik de villa en haar geheimen ken! Ik hoop, dat dit u voldoende is.”
+
+De Lady nam haar boek weer op, dat zij in haar drift had laten vallen,
+strekte zich uit op den divan en sprak op onverschilligen toon:
+
+„Ik geloof, dat ons onderhoud is afgeloopen. Laat mij verder lezen!”
+
+Zij verdiepte zich schijnbaar weer in haar lectuur.
+
+De Lord stond op en wierp een blik vol bewondering en woede
+tegelijkertijd op de schoone vrouw.
+
+Hij had gemeend, dit bekoorlijke wezen tot een speelbal zijner luimen
+te kunnen maken en nu moest hij inzien, dat hij alleen een demon in
+haar had opgewekt, die hem nog wel eens zeer gevaarlijk zou kunnen
+worden.
+
+Met een korten groet verliet hij het boudoir.
+
+Toen hij was heengegaan, slingerde de Lady het boek op den grond.
+
+Diep ademhalend fluisterde zij:
+
+„Onverdraaglijk is het! Ik wil vrijheid! Vrijheid! Wie zal mij die
+verschaffen?”
+
+
+
+
+
+
+
+
+DERDE HOOFDSTUK.
+
+DE VRIEND DER ARMEN.
+
+
+In het vrij uitgestrekte park, dat de villa, welke Lord Morvill
+bewoonde, omgaf, bevond zich een tuinhuis in het achterste gedeelte.
+
+Het was een Japansche koepel, die met gezellige hoekjes, zachte zetels
+en divans tot dolce far niente uitnoodigde.
+
+Tegen de donkere kruinen der boomen, die er omheen stonden, stak het
+dak in heldere, sprekende kleuren volgens Japanschen smaak gekozen,
+zeer af.
+
+De maansikkel wierp haar zilveren stralen over het park, spookachtige
+schaduwen der reuzenboomen over de kiezelpaden werpend.
+
+De koepel werd weinig gebruikt door de bewoners der villa. Zelfs de
+bekoorlijke eigenares bezocht slechts zelden dit heerlijke plekje.
+
+Des te meer moest het opvallen, dat nu, in het late avonduur, een
+donkere gestalte haastig den koepel trachtte te bereiken. Af en toe
+voorzichtig omkijkend, zocht zij zich in de schaduw der boomen
+verborgen te houden.
+
+Toen zij de deur, die toegang gaf tot den koepel, had bereikt, zette
+zij een zwaar voorwerp op den grond en draaide haastig den sleutel der
+deur om.
+
+Snel nam zij het donkere voorwerp op, dat zij op het grint had
+neergezet.
+
+Een straal maanlicht verried, dat het een groote en, naar het scheen,
+zware reistasch was.
+
+De donkere gedaante verdween in het tuinhuis.
+
+Toen zij de deur achter zich had gesloten, kwam een zucht van
+verlichting van haar lippen.
+
+Uitgeput van het snelle loopen en van angst, gezien te worden, viel zij
+op een rustbed neer en sloeg haar sluier terug.
+
+De maan, die onbescheiden door de vensters keek, verlichtte het gelaat
+van de bekoorlijke Lady Morvill.
+
+Van een kerktoren op eenigen afstand klonk de slag van een half uur.
+
+Lady Morvill luisterde en haalde haar klein, met paarlen en brillanten
+versierd horloge te voorschijn. Met een enkelen blik zag zij, dat het
+half elf was. In haar haast en ongeduld was zij ongeveer een half uur
+te vroeg gekomen.
+
+Toen zij tot deze ontdekking kwam, vertoonde zich een ontevreden
+uitdrukking op haar gelaat.
+
+Zij plukte zenuwachtig aan het kleine kanten zakdoekje, dat zij in de
+hand hield en haar sierlijk voetje stampte vol ongeduld op een
+tijgervel.
+
+Daarna stond Lady Morvill op en liep het vertrek vol ongeduld door.
+
+Eindelijk leunde zij tegen de vensterruiten van het tuinhuis en staarde
+met vast opeen geklemde lippen naar buiten in het park.
+
+Het maanlicht bescheen het fijnbesneden gelaat, het een uitdrukking
+gevend van ijzige koude, hoewel in haar binnenste een storm woedde van
+tegenstrijdige gewaarwordingen.
+
+„Nog een half uur!” fluisterde zij.
+
+Als de torenklok elf slagen verkondigde, zou haar gevangenis zich voor
+haar openen. Zij zou de vrijheid, waarnaar zij reeds zoo lang
+verlangde, terug krijgen.
+
+Reeds lang was het plan in haar gerijpt om den Lord dien zij dagelijks
+meer haatte, te verlaten. Zij hoopte, in den vreemde een geluk te
+zullen deelachtig worden, dat zij tot dusverre niet had gekend.
+
+Tot dusverre hadden haar echter de middelen ontbroken om te kunnen
+vluchten. Haar bruidsschat, omgezet in solide effecten, werd door den
+Lord in zijn brandkast bewaard, waar van alleen hij de sleutels bezat.
+
+Daar zij nimmer had geleerd, zich in iets te bezuinigen, kon zij van
+het speldegeld, dat de Lord haar op ruime wijze deed toekomen, niets
+overhouden.
+
+Plotseling kwam na den dood van den vroegeren geheimsecretaris van den
+Lord de jonge Wilkens in zijn plaats in huis. Het knappe uiterlijk en
+de groote onervarenheid van den jongen man bevielen de Lady, die tot
+dusverre in haar omgeving slechts Don Juans van de ergste soort en
+fatten had ontmoet.
+
+Zij bemerkte met haar vrouwelijk instinct dadelijk, dat de jonge man
+vanaf het eerste oogenblik bekoord was door haar schoonheid.
+
+Zij omstrikte hem meer en meer in haar netten, aanvankelijk alleen
+omdat de naïeve bewondering van den jongen man haar beviel.
+
+Weldra echter bouwde zij een afschuwelijk plan op haar macht, welke zij
+over den jongen Wilkens had. Hij moest haar de behulpzame hand bieden
+om de langgewenschte vrijheid te herwinnen.
+
+Bij een kort onderhoud, dat zij in den tuin met hem had, wist zij, door
+hem al de ellende af te schilderen, die zij aan de zijde van haar
+echtgenoot te verduren had, en door een koketterie, waarin zij
+meesteres was, den jongen man tot een belofte te bewegen, dat hij haar
+zou helpen om haar bruidsschat terug te krijgen.
+
+Zij wierp zich den onervaren jongen man, om zoo te zeggen, in de armen,
+vertelde hem van haar gloeiende liefde en bezwoer hem, met haar te
+vluchten.
+
+Geheel verward en bijna gek van geluk, gaf de knappe jonge man haar
+zijn woord, alles te zullen doen, wat deze sirene van hem verlangde.
+
+Zij eischte nu al spoedig, dat hij wasafdrukken zou nemen van de
+sleutels der brandkast en valsche sleutels zou laten vervaardigen. Dan
+moest hij, als de gelegenheid zich voordeed, haar bruidsschat wegnemen
+en met haar vluchten.
+
+Daar Wilkens haar had medegedeeld, dat hij in het bezit was van de
+sleutels, had zij dezen nacht voor de vlucht bestemd.
+
+De tijd was gunstig gekozen, want Lord Morvill placht op den dag,
+waarvan sprake was, eerst laat of in het geheel niet thuis te komen.
+
+In het centrum der stad had hij een woonhuis voor den winter en daar
+overnachtte hij, als hij de geheimzinnige villa Victoria verliet.
+
+Toen Tom, de oude kamerdienaar van den Lord, Johnny Wilkens dien avond
+vroeg, waar hij dacht te soupeeren, had deze slechts een kop thee op
+kantoor besteld en daarop den ouden, getrouwen Tom weggestuurd met de
+opmerking, dat hij nog veel te werken had.
+
+Hoe meer het oogenblik naderde, waarop John zou ophouden, een
+fatsoenlijk mensch te zijn, des te heviger bonsde zijn hart.
+
+Hij schrok terug voor de daad, welke hij ten uitvoer zou brengen.
+
+Met het hoofd in de hand verzonk hij in gedachten. Het verdriet zijner
+oude moeder kwam hem voor den geest. Hij zag haar weenen om den
+verloren zoon.
+
+Het was hem, alsof zij de handen smeekend naar hem uitstrekte:
+
+„Johnny, mijn kind, mijn lieveling, doe het niet! Bezoedel je handen
+niet aan eens anders goed. Respecteer het eigendom van je
+medemenschen!”
+
+Langzaam vervloog het beeld van zijn moeder in een nevel en aan de
+andere zijde verscheen de zinbekorende sirene. Zij glimlachte den
+jongen man verleidelijk toe, haar volle blanke armen legden zich om
+zijn hals en hij meende, haar gloeiende kussen te voelen.
+
+Daar sloeg het van den torenklok kwart voor elf.
+
+John schrikte en, nog onder den indruk van het visioen, stond hij
+vastberaden op.
+
+Ja, het moest en zou gebeuren.
+
+Hij wilde deze schoone vrouw winnen en mocht haar niet laten wachten.
+
+Er was nog slechts een kwartier over.
+
+Hij snelde naar de brandkast en opende die met den valschen sleutel.
+
+Het waardevolle pakket lag in het bovenvak.
+
+Reeds strekte hij zijn hand uit om het te grijpen, toen die hand van
+achteren werd vastgehouden. Op hetzelfde oogenblik werd hij achteruit
+getrokken en voordat een enkel geluid over zijn lippen kon komen,
+voelde hij een prop tusschen de tanden.
+
+Van schrik verloor hij het bewustzijn.
+
+Toen hij weer tot bewustzijn kwam, lag hij op de sofa in de
+studeerkamer, weliswaar gemakkelijk, maar het was hem onmogelijk zich
+te bewegen. Voor hem stond een gemaskerde man, den hoed over het
+voorhoofd getrokken, gehuld in een donkeren mantel.
+
+Toen de gemaskerde zag, dat Wilkens weer tot zichzelf was gekomen,
+sprak hij op gemoedelijken toon:
+
+„Je bent nog niet handig genoeg als collega van mij, mijn jongen. Wees
+dus blij, dat ik je help, de politie zou je gauw te pakken hebben en
+dan zou je suikerzoete Lady je leelijk in de modder laten zitten.
+
+„Nu ben je gered en met een eerlijk geweten kun je verklaren, dat niet
+jij, maar Raffles de brandkast heeft leeggeroofd.
+
+„Opdat je deze verklaring ook echter kunt bewijzen, leg ik een
+kwitantie in de brandkast.”
+
+Raffles had het pakket met geldswaardige papieren onder zijn mantel
+geborgen, een kwitantie voor het gestolen bedrag geschreven en die in
+de brandkast gelegd, waarvan hij de deur aan liet staan.
+
+Wilkens keek naar elke beweging van den gemaskerde, zoover zijn boeien
+hem dat veroorloofden.
+
+Vol ontzetting geloofde hij in hem den man te herkennen, die zich Mr.
+Jenkins had genoemd, die hem dien middag nog had bezocht om hem de
+groeten van zijn moeder over te brengen.
+
+Voordat de gemaskerde heenging kwam hij nogmaals naar Johnny toe en
+sprak op dreigenden toon:
+
+„Mijn jongen, als je niet afziet van die slang, de schoone Lady, ben je
+verloren. Niet telkens kan, zooals dezen keer, John Raffles je voor een
+misdaad behoeden.”
+
+Met deze woorden wendde de groote onbekende zich naar de deur en
+verliet de kamer.— —
+
+Nadat Lady Morvill voor den honderdsten keer het vertrek had
+doorgeloopen, bleef zij vol ongeduld weer bij het kleine venster staan.
+
+Zou er dan geen eind komen aan dat wachten?
+
+Haar boezem ging van opgewondenheid haastig op en neer.
+
+De kleine witte tanden groeven zich diep in de roode, zwellende lippen.
+
+Weer keek zij op haar horloge.
+
+Nog een minuut voor elf uur. De seconden leken haar uren. Haar slapen
+bonsden, het hart klopte haar in de keel.
+
+Wat zou de volgende minuut haar brengen? Allerlei fantastische beelden
+vlogen door haar brein.
+
+Van den kerktoren weergalmden elf metalen slagen. Langgerekt klonken de
+tonen door den zwijgenden nacht.
+
+Nauwelijks was de laatste slag gevallen, of het aandachtig luisterende
+oor der Lady vernam schreden, welke snel het tuinhek naderden.
+
+Haar hart klopte, alsof het zou barsten.
+
+„Eindelijk!” fluisterde zij en snelde naar de deur, welke zij opende.
+
+Doch met een kreet van schrik wankelde zij achteruit.
+
+In de deuropening stond de donkere gestalte van een rijzigen man, wiens
+gelaat met een halfmasker was bedekt.
+
+Onbeweeglijk bleef de zwarte gedaante op den drempel staan.
+
+Een paar schitterende oogen, die uit het masker haar aankeken, boorden
+zich in het angstige, bleeke gelaat der Lady.
+
+„Wie zijt gij?”
+
+„Een vriend der armen en bedrukten,” klonk het op diepen, vollen toon
+halfluid terug.
+
+„Wat wilt ge?” vroeg de Lady bevend.
+
+„Een misdaad voorkomen, waartoe gij, Lady, aanleiding geeft.”
+
+Na een korte pauze, waarin Lady Morvill nauwelijks durfde ademhalen,
+vervolgde de zwarte gedaante:
+
+„Gij verwacht den jongen Wilkens hier. Gij wacht tevergeefs!”
+
+„Komt hij niet?” ontsnapte het aan de lippen der dame.
+
+„Neen! Ik heb het hem belet!”
+
+„Mijn hemel! Wie zijt gij dan?”
+
+„Dat komt er voorloopig niets op aan. Gij hebt John Wilkens overgehaald
+tot een misdaad, welke ik nu voor hem heb gepleegd. Gij wildet met den
+onervaren jongeling vluchten en wachttet op hem. Dat is tevergeefs,
+zooals ik u reeds zeide.
+
+„Keer daarom naar huis terug en zorg er voor, dat geen verdenking op
+Johnny valt. Dat is het allerminste wat gij voor hem kunt doen.
+
+„Neem u in acht, om voortaan weer dergelijke pogingen te wagen!
+
+„Ik ken uw plannen en bedoelingen. Ik weet, dat gij tot elken prijs van
+uw echtgenoot weg wilt.
+
+„Alleen deze gedachte reeds is een misdaad. Doe echter wat gij wilt,
+doch laat den jongen Wilkens er buiten. Hij is er te goed voor, dan dat
+gij zijn leven en dat zijner moeder zoudt mogen vernietigen.
+
+„Ik ken den Lord en ik ken u, Mylady. Gij zijt elkaar waard en het zou
+eeuwig jammer zijn als zoo’n prachtig paar gescheiden werd.
+
+„Daarom zorg ik er heden voor, dat dit u onmogelijk is. Bedenk, dat ik
+uw bedoelingen ken en dat ik u zou kunnen vernietigen, als ik den Lord
+de bewijzen bracht van uw handelingen.
+
+„Opdat gij echter weet, wie zijn hand beschermend over John Wilkens
+uitstrekt, wil ik u zeggen wie ik ben.”
+
+De onbekende nam het masker van zijn gelaat, trad naar de Lady toe en
+sprak:
+
+„De wereld kent mij als John Raffles, onthoud dit gelaat, Lady. Gij
+zult het terugzien en zwijgen.”
+
+Met een hypnotiseerende uitdrukking rustten de glinsterende zwarte
+oogen op het gelaat der Lady.
+
+Een oogenblik stond zij als versteend, daarop echter gleed een
+uitdrukking van triomf over haar gelaat.
+
+„Raffles! Gij zijt Raffles?” klonk het van haar lippen. „Hoezeer heb ik
+u, uw moed en vastberadenheid altijd bewonderd! Gij hebt mij den shawl
+gebracht?”
+
+„Zeker Mylady, hier is het bewijs!”
+
+Raffles nam uit zijn portefeuille een haarlok, welke hij bij zijn
+nachtelijk bezoek van het hoofd der slapende had geroofd.
+
+Lady Morvill greep de hand, die de haarlok vasthield en fluisterde op
+ontroerden toon:
+
+„Hoezeer heb ik ernaar gesmacht, een man als u te leeren kennen.”
+
+Op scherpen toon viel de groote onbekende haar in de rede:
+
+„Mylady! John Wilkens wacht op uw hulp! Bij mij hebben uw kunsten geen
+succes. Ga heen!”
+
+Met fier opgerichte gestalte stond hij daar, als een God der Wrake en
+met zijn rechterhand wees hij naar de deur.
+
+De Lady bukte zich, als had zij een zweepslag gekregen.
+
+Langzaam verliet zij het tuinhuis en vloog naar huis.
+
+Lang volgde Lord Lister haar met de oogen, daarop verliet ook hij den
+koepel en was weldra in het donker park verdwenen.
+
+
+
+
+
+
+
+
+VIERDE HOOFDSTUK.
+
+EEN VERHOOR EN ZIJN GEVOLGEN.
+
+
+Angstig was de Lady de zijtrap opgesneld, die dicht bij haar vertrekken
+op den corridor der eerste verdieping uitkwam. Reeds wilde zij haar
+boudoir binnensluipen, toen de deur van het studeervertrek van den Lord
+werd geopend en Tom, de oude kamerdienaar, snel naar buiten trad.
+
+Toen hij de Lady bemerkte, snelde hij naar haar toe en sprak haastig:
+
+„Mylady, er is op onbeschaamde wijze bij ons ingebroken. Zooeven heb ik
+den heer secretaris in de studeerkamer van Zijn Lordschap gevonden.
+
+„Ik heb Zijn Lordschap onmiddellijk telephonisch bericht naar de Club
+gezonden en de politie gewaarschuwd.
+
+„Beide zullen dadelijk hier zijn. Ik hol nu naar beneden om den portier
+alles te vertellen.”
+
+Met deze woorden stormde hij opgewonden de trap af.
+
+De Lady, die onaangenaam verrast was door deze ontmoeting, en het meer
+dan onpleizierig vond dat men haar in reistoilet had gezien, ging haar
+boudoir binnen en verwisselde snel van kleeren.
+
+Daarop ging zij de studeerkamer van den Lord binnen, waar zij Wilkens,
+ontdaan van zijn boeien, op de sofa zag liggen, terwijl de bediende
+George hem van tijd tot tijd iets liet drinken.
+
+De bediende stond vol eerbied op bij het binnentreden der Lady.
+
+Ook Wilkens wilde spreken, de Lady gaf hem echter een wenk om te
+zwijgen, wel begrijpend, dat in tegenwoordigheid van den bediende een
+onvoorzichtig woord gevaarlijk kon worden.
+
+„Houd u rustig, lieve Mr. Wilkens, en herinner u het gebeurde goed,
+opdat gij straks den Lord en de politie de gewenschte inlichtingen
+omtrent het gebeurde kunt verstrekken. De zaak moet opgehelderd
+worden!”
+
+Zij sprak deze laatste woorden met bijzonderen nadruk en liet ze
+vergezeld gaan van een waarschuwenden blik.
+
+Wilkens had haar begrepen en sprak op zachten toon:
+
+„Mylady kan onbezorgd zijn, ik herinner mij alles.”
+
+De Lady verwijderde zich om geen achterdocht te wekken en wachtte op de
+komst van haar echtgenoot en van de politie.
+
+Beide lieten niet lang op zich wachten. Zij kwamen bijna op hetzelfde
+oogenblik.
+
+Terwijl de Lord nog in de vestibule stond en daar naar het verhaal van
+den kamerdienaar luisterde, arriveerden politie-inspecteur Baxter,
+detective Marholm en twee agenten.
+
+Vol eerbied groette Baxter den voornamen heer, hoorde van hem nogmaals,
+wat er gebeurd was en liet zich door Tom vertellen, hoe hij den
+secretaris had gevonden.
+
+Deze berichtte:
+
+„Ik wilde mij eigenlijk met George ter ruste begeven en was op weg naar
+mijn kamer. Zooals het mijn gewoonte is, ging ik echter nog eens de
+gang door om mij ervan te overtuigen of de vensters goed gesloten
+waren.
+
+„Toen ik voorbij de deur der studeerkamer ging, hoorde ik een zacht
+gekerm.
+
+„Ik luisterde en toen dit zich herhaalde, ging ik de kamer door de
+gangdeur binnen. Op de sofa lag, aan handen en voeten gebonden en met
+een prop in den mond, mijnheer de secretaris.
+
+„George en ik bevrijdden hem vlug van zijn boeien en sinds dat
+oogenblik ligt hij nog geheel uitgeput boven in de kamer van zijn
+Lordschap.”
+
+„Goed, laat ons naar boven gaan en hooren, wat Wilkens ons te vertellen
+heeft,” sprak de Lord koel en ging vooruit.
+
+Inspecteur Baxter en detective Marholm volgden.
+
+Wilkens had zich intusschen hersteld en zijn plan gemaakt.
+
+Toen de Lord binnentrad, stond hij op, maar deed zich zwakker voor dan
+hij inderdaad was.
+
+„Wat ter wereld is er hier gebeurd, Wilkens?” vroeg de Lord. „Vlug,
+vertel, opdat deze heeren, die van de politie zijn, de noodige
+maatregelen kunnen nemen.”
+
+„Uw Lordschap,” antwoordde Wilkens met zwakke stem, „ik kan eigenlijk
+maar weinig vertellen. Ik werkte in mijn bureau en wilde eenig
+achterstallig werk afmaken, om met alles bij te zijn. Daarom bleef ik
+langer dan gewoonlijk hier.
+
+„Plotseling kreeg ik een hevigen slag op het hoofd, die mij bewusteloos
+maakte. Toen ik weer bijkwam, lag ik geboeid op de sofa in uw
+studeerkamer met een knevel in den mond. Alle moeite om mij te
+bevrijden, was vergeefsch. Eindelijk, na een tijd, die mij een eeuw
+toescheen, kwam Tom en hielp mij.
+
+„Meer weet ik niet mede te deelen.”
+
+Inspecteur van politie Baxter had intusschen een tafel in het midden
+van de kamer laten zetten, daarop een bundel acten neergelegd en zijn
+vulpen in gereedheid gebracht.
+
+Met een gewichtige houding nam hij aan de tafel plaats en begon het
+verhoor.
+
+Nadat John Wilkens de noodige opgaven omtrent zichzelf had verstrekt,
+vroeg Baxter hem:
+
+„Om hoe laat had de overrompeling plaats?”
+
+„Het kan ongeveer 10 uur zijn geweest,” antwoordde John Wilkens na een
+korte aarzeling.
+
+„Precies weet ik het niet, want ik was verdiept in mijn werk.”
+
+Lord Morvill was intusschen het bureau van zijn geheimsecretaris
+binnengegaan en merkte dadelijk op, dat de brandkast niet gesloten was.
+
+Na eenige oogenblikken snelde hij terug naar de kamer, waarin het
+verhoor plaats vond. Hij was zoo bleek als een lijk en had een briefje
+in de hand, dat hij zwijgend voor Baxter neerlegde.
+
+Deze nam het op en las:
+
+
+    „Mylord!
+
+    Eenige dagen geleden heb ik mijn leven gewaagd om mevrouw uw
+    echtgenoote een dienst te bewijzen en haar verloren eigendom terug
+    te bezorgen. Heden heb ik daarvoor mijn belooning gehaald.
+
+        JOHN C. RAFFLES.”
+
+
+Inspecteur Baxter sloeg met de gebalde vuist op tafel.
+
+„Alweer een Rafflesstreek! Wij moeten dien ellendeling toch eindelijk
+onschadelijk maken!”
+
+„Het wordt zeer zeker tijd,” kon Lord Morvill niet nalaten te
+antwoorden, „dat onze politie eindelijk eens succes heeft!”
+
+Baxter scheen deze woorden niet te hooren en wendde zich tot Lord
+Morvill met de beleefde vraag:
+
+„Zou het uw Lordschap mogelijk zijn, te bepalen wat den schurk in
+handen is gevallen?”
+
+„Zeker, ik heb er mij reeds van overtuigd. Ik heb nooit groote bedragen
+in huis en zoodoende bevatte de brandkast niet meer dan een paar
+honderd pond. Deze heeft de misdadiger echter onaangeroerd gelaten.
+
+„Daarentegen bevond zich echter een pakket met geldswaardige papieren
+in de kast. Het bevatte den geheelen bruidsschat mijner vrouw en dit
+pakket is verdwenen.”
+
+„Heeft uw Lordschap de Lady dit verlies reeds medegedeeld?” vroeg de
+inspecteur.
+
+„Neen Sir, maar dit kan onmiddellijk geschieden.”
+
+„Mag ik u dan misschien verzoeken om de Lady te willen vragen, hier te
+komen?”
+
+„Als gij er op gesteld zijt, zeker.”
+
+Lord Morvill gaf George een bevel.
+
+De bediende boog en verdween in de gang, waarop het boudoir der Lady
+uitkwam.
+
+Baxter ondervroeg nu Tom omtrent de bijzonderheden, hoe deze John
+Wilkens had gevonden.
+
+De deur werd geopend en Lady Morvill trad binnen.
+
+Eerbiedig stonden de heeren op. Lady Morvill dankte met een gracieuze
+hoofdbeweging en nam op een stoel plaats.
+
+Baxter keek vol spanning den Lord aan, die echter niet geneigd scheen,
+zijn vrouw toe te spreken.
+
+Lady Morvill leunde in achtelooze houding in haar stoel, af en toe een
+klein reukfleschje naar haar neus brengend.
+
+Eindelijk stond Baxter op en sprak, zich met een sierlijke buiging tot
+de Lady wendend:
+
+„Zou Mylady zoo goed willen zijn, ons de toedracht der zaak mede te
+deelen, voor zoover zij die kent?”
+
+„Ik kan u eigenlijk in ’t geheel niets mededeelen, heer inspecteur. Tom
+vertelde mij, dat men den geheimsecretaris had overvallen; ik ging het
+bureau binnen en vond den heer Wilkens daar, geheel onder den indruk
+van het voorgevallene. Dat is alles.”
+
+Met een onverschillige uitdrukking op het gelaat stond Lady Morvill op,
+ging naar een tafeltje in een hoek der kamer en nam uit een bonbonnière
+welke daar stond, eenige snoeperijen.
+
+Inspecteur Baxter was blijkbaar verlegen.
+
+Na een korte pauze sprak hij:
+
+„Pardon, Mylady, maar ik moet u nog met een paar vragen lastig vallen.”
+
+Ongeduldig haalde Lady Morvill de schouders op en keek Baxter vragend
+aan.
+
+Deze vervolgde:
+
+„Dus Tom kwam bij Mylady in het boudoir om te melden—”
+
+De bediende viel den inspecteur in de rede:
+
+„Neen, ik wilde mij juist naar de kamers van Mylady begeven, toen haar
+Ladyship de kleine trap opkwam.”
+
+Lord Morvill keerde zich om en keek zijn echtgenoote met vragenden blik
+aan.
+
+„Nu ja—ik had in het park gewandeld.”
+
+„Was het tegen 11 uur in den avond?” vroeg inspecteur Baxter zacht.
+
+„Zeker,” antwoordde de Lady kortaf. „Ik had een beetje hoofdpijn.”
+
+De Lord wierp een scherpen blik vol achterdocht op zijn echtgenoote en
+sprak langzaam:
+
+„Dat is in strijd met je gewoonte. Je gaat anders altijd vroeg naar
+bed.”
+
+Als twee dolken kruisten elkaar de blikken der beide echtgenooten, toen
+Lady Morvill antwoordde:
+
+„Dezen keer beliefde het mij, in het park te wandelen.”
+
+Nadat zij haar echtgenoot een minachtenden blik had toegeworpen, wendde
+zij zich tot Baxter en vroeg:
+
+„Wenscht gij nog meer inlichtingen, mijnheer de inspecteur?”
+
+„Neen, Mylady. Ik dank u zeer beleefd. Mij rest alleen nog de treurige
+plicht, uwe Ladyship mede te deelen, dat uw geheele bruidsschat in
+handen van den inbreker is gevallen.”
+
+„Zoo?” antwoordde de Lady en verliet met een hoofdknikje tegen Baxter
+het vertrek.
+
+Verbaasd keek Lord Morvill zijn echtgenoote na en verzonk daarna in
+gedachten.
+
+Nadat de inspecteur eenige aanteekeningen had gemaakt, stond hij op en
+keek den Lord aan.
+
+Deze stond nog steeds met over elkander geslagen armen naar den grond
+te kijken.
+
+Baxter kuchte zacht en sprak:
+
+„Wij willen uw Lordschap niet langer lastig vallen; voor vandaag weten
+wij genoeg.”
+
+„Goeden nacht, Sir!”
+
+Met een hoofdbeweging gaf de Lord den beambten te verstaan, dat zij wel
+konden heengaan. Deze vertrokken en Lord Morvill zuchtte diep.
+
+„Tom, gij kunt wel gaan slapen. George moet nog opblijven, voor het
+geval, dat ik hem noodig mocht hebben.
+
+„Nu wensch ik alleen te zijn.”
+
+Beide bedienden trokken zich terug.
+
+Toen de deur achter hen was gesloten, nam Lord Morvill in een
+gemakkelijken armstoel plaats en leunde met het hoofd in de
+rechterhand.
+
+„Wat beteekent dit?” mompelde hij, „om half elf des nachts in het
+park.... het bericht, dat haar bruidsschat verloren is, ontroert haar
+zoo weinig; dat men zou veronderstellen, dat zij ervan weet....
+
+„Wat beteekent dit? Ik moet het geheim op het spoor komen.”
+
+Vastberaden stond hij op en ging naar de gang, die naar de kamers der
+Lady voerde.
+
+Gebruik makend van de kleine zijtrap, bevond hij zich al spoedig
+buiten.
+
+Toen Lord Morvill in het park was gekomen, bleef hij een oogenblik
+staan en keek met scherpen blik langs de door het maanlicht beschenen
+paden.
+
+Niets bijzonders vertoonde zich.
+
+Werktuigelijk sloeg hij een zijweg in, toen een licht voorwerp zijn
+aandacht trok. Hij bukte en vond het kanten zakdoekje der Lady dat zij
+bij haar snellen loop naar huis had verloren.
+
+„Dus hier is zij geweest,” mompelde Morvill. Opkijkend, viel zijn blik
+op den Japanschen koepel en een inwendige stem riep hem toe:
+
+„Ga daarheen!”
+
+De Lord snelde voorwaarts en had spoedig het huisje bereikt.
+
+De deur stond op een kier, hij opende haar en trad binnen. De maan, die
+op de ruiten viel, verlichtte helder den vloer.
+
+Wat was dat?
+
+Daar in dien hoek stond een reistasch.
+
+De Lord ging er naar toe, nam haar op en zette ze op een stoel. Daar
+het sleuteltje er aan een bandje aanhing, was het een kleinigheid voor
+hem om de tasch te openen.
+
+Behalve de voor een dame benoodigde toiletartikelen voor een reis vond
+hij alle juweelen der Lady erin.
+
+Een onderdrukte kreet van woede kwam van de lippen van den Lord. Nu
+begreep hij alles.
+
+Zijn vrouw had willen vluchten, doch was verrast en had de reistasch
+vergeten.
+
+Hoe kon dit alles echter met elkaar in verband staan? De toebereidselen
+tot de vlucht der Lady, de inbraak door Raffles?
+
+Wie was deze Raffles?
+
+Stond de Lady in eenige betrekking tot hem?
+
+Maar dat kon toch niet mogelijk zijn, want die groote onbekende was
+verdwenen met den bruidsschat, terwijl de Lady nog hier in het tuinhuis
+was.
+
+Duizend gedachten en veronderstellingen doorkruisten het brein van den
+Lord.
+
+Plotseling viel zijn blik op iets donkers, dat op tafel lag. Hij nam
+het op en zag, dat het de haarlok was, die Raffles daar had neergelegd
+ten bewijze, dat hij de geheimzinnige nachtelijke brenger van het
+kanten doekje was geweest.
+
+Het gelaat van den Lord was verwrongen van jaloezie en woede.
+
+Met een beweging vol afschuw wierp hij de haarlok in de reistasch,
+sloot die en ging terug naar de villa, de tasch meenemend.
+
+Toen Lord Morvill het Japansche tuinhuis verliet bemerkte hij niet, dat
+een donkere gedaante snel achter een boomstam schoof.
+
+Peinzend vervolgde Lord Morvill zijn weg en was weldra langs de kleine
+zijtrap in de villa verdwenen.
+
+Toen kwam de donkere gedaante uit de schaduw van den boom te voorschijn
+en werd zichtbaar in het glanzende maanlicht.
+
+Het was Lady Morvill.
+
+Toen zij eenigszins was bekomen van de ontsteltenis, doorleefde zij in
+gedachten nogmaals het geheele verhoor en plotseling voelde zij een
+hevigen schrik. Zij bedacht, dat zij haar reistasch, het bewijs harer
+schuld, in het tuinhuis had achtergelaten.
+
+Ontzetting maakte zich van haar meester.
+
+Als Raffles de tasch had gevonden en ook haar juweelen geroofd, dan was
+zij verloren, want zonder geldmiddelen kon zij er niet aan denken, de
+zoozeer verlangde vrijheid te verkrijgen.
+
+Toen dit tot haar bewustzijn was doorgedrongen, sloop zij de zijtrap
+af, die naar het park leidde, en spoedde zich naar den koepel, in de
+hoop, de tasch daar nog te vinden.
+
+Juist toen zij in den koepel wilde sluipen, kwam Lord Morvill daar
+echter uit te voorschijn en nam de tasch mede naar huis.
+
+Het gelaat der Lady was doodsbleek, toen zij nu uit de schaduw van den
+boomstam te voorschijn kwam. Met trillende lippen drukte zij de handen
+op het wild kloppende hart.
+
+Daar ging haar echtgenoot met de tasch, die door haar rijken inhoud de
+eenige mogelijkheid bood om vrij te worden.
+
+Zij begreep, dat zij voortaan onherroepelijk in de macht was van den
+gehaten, ruwen man.
+
+Woede, haat en angst misvormden het gelaat der schoone vrouw. Dreigend
+hief zij den vollen, blanken arm op, die in het zilveren maanlicht als
+uit marmer gehouwen scheen.
+
+„Als je mij de vrijheid niet teruggeeft, moet je sterven,” klonk het
+sissend van haar lippen.— —
+
+Toen Lord Morvill zijn werkkamer was binnengegaan, nam hij de
+kostbaarheden uit de reistasch der Lady en sloot die weg in de
+brandkast. Den verderen inhoud liet hij onaangeroerd, hij zette
+zwijgend de reistasch voor de deur, die toegang gaf tot de vertrekken
+der Lady en keerde naar zijn werkkamer terug.
+
+Hij drukte op de electrische bel en gaf, toen George was verschenen,
+dezen bevel om de auto onmiddellijk gereed te maken voor een tocht naar
+villa Victoria.
+
+De Lord had een besluit genomen.
+
+Hij meende nu zeker te mogen gelooven, dat hij den verleider van zijn
+vrouw kende.
+
+Het kon geen ander zijn dan Lord Westerbull. Het viel hem op, dat deze
+heden, in strijd met zijn gewoonte, niet op de club was geweest. De
+heeren plachten des Donderdags de Club vroeger dan anders te verlaten
+en gezamenlijk naar villa Victoria te rijden.
+
+Lord Morvill had heden niet meer kunnen gaan, daar hij door Tom van de
+Club naar huis was geroepen. Nu wilde hij zich er van overtuigen, of
+Lord Westerbull in villa Victoria was.
+
+Hij twijfelde er aan, maar hoopte door zijn kennissen op het spoor te
+worden gebracht.
+
+Zijn bloed kookte van opgewondenheid. Als hij den vent kon
+overrompelen, zou deze moeten sterven.
+
+Lord Morvill nam een Browning-pistool uit zijn schrijftafel en stak die
+in zijn zak.
+
+Op dit oogenblik kwam George berichten, dat de auto gereed stond.
+
+Door het binnenkomen van den bediende, die op de geheime tochten van
+den Lord de plaats van chauffeur innam, was de Lord zoo verrast, dat
+hij vergat, den sleutel uit de schrijftafel te nemen.
+
+Hij verliet zijn studeerkamer. George draaide het electrische licht uit
+en volgde zijn heer.— — —
+
+Lady Morvill had, langzaam het park doorloopend, de kleine zijtrap
+bereikt. Zij beklom deze en wilde zich in haar kamers terugtrekken,
+toen haar voet tegen een voorwerp stiet.
+
+Het was haar reistasch. Haastig nam zij die op en was er mee achter de
+deur verdwenen. Zij draaide het electrische licht op en opende de
+tasch.
+
+Een kreet ontsnapte aan haar lippen.
+
+De juweelen, haar laatste redmiddel, waren verdwenen.
+
+Wat zij had gevreesd, was bewaarheid en door het feit, dat haar
+echtgenoot de tasch voor haar deur had gezet, kreeg zij de
+onomstootelijke zekerheid, dat niet Raffles, maar Lord Morvill, in het
+bezit van de juweelen was.
+
+Zij moest ze terughebben, tot elken prijs. Er mocht gebeuren, wat er
+wilde. Nog eenmaal wilde zij den Lord smeeken:
+
+„Geef mij mijn vrijheid terug!” Als dat niet hielp, moest zij haar
+kleinodiën terug hebben, om daardoor haar vrijheid te kunnen
+terugkrijgen.
+
+Onmiddellijk wilde zij een poging wagen.
+
+Vastberaden verliet zij haar boudoir, om haar echtgenoot in diens
+werkkamer op te zoeken.
+
+Toen op haar kloppen geen antwoord volgde, opende zij de deur en trad
+de pikdonkere studeerkamer binnen.
+
+Een oogenblik aarzelde de jonge vrouw, toen draaide zij het electrische
+licht op.
+
+Met snellen blik overzag zij het vertrek doch niets bijzonders
+vertoonde zich.
+
+Plotseling bleef zij naar de schrijftafel staren; de sleutel was in het
+slot blijven steken!
+
+De Lady snelde naar het meubel en opende de lade. Het eerste, waarop
+haar blik viel, was een brief aan het adres van den Lord.
+
+Zij ging in den bureaustoel zitten en nam den brief uit het couvert.
+
+Met het hoofd in de hand verdiepte zij zich geheel in het lezen er van.
+
+Duidelijk drukte haar gelaat de gewaarwordingen uit, door het lezen bij
+haar opgewekt. Verbazing, smart, woede en afschuw waren daarop
+duidelijk zichtbaar.
+
+De inhoud van den brief luidde als volgt:
+
+
+    „Waarde Lord!
+
+    Het is mij nu toch gelukt, de kleine Manon, die tot dusverre steeds
+    bleef weigeren, over te halen tot een bezoek aan de villa. Zij zal
+    hedenavond en wel met een vriendin, Lucie, die ik ook heb leeren
+    kennen, in ons gezelschap zijn.
+
+    Ik kan u, mijn waarde Lord, de verzekering geven, dat Lucie nog
+    meer aan mijn smaak beantwoordt dan uw jongste ideaal Manon.
+
+    Zij is buitengewoon goed ontwikkeld voor haar vijftien jaar. Een
+    kleine, blonde duivelin, die mij verrukte door haar allergrappigste
+    invallen.
+
+    Enfin, gij zult zelf zien.
+
+    Daar ook onze oude vriendinnen, die nog niet zijn afgedankt, van
+    avond zullen komen, zullen wij een prachtig gezelschap bijeen
+    hebben.
+
+    Verzuim den tijd niet, elke minuut zal „kostbaar” zijn!— —
+
+    Tot ziens dus, hedenavond in villa Victoria.
+
+        Uw trouwe
+
+            Harro.”
+
+
+Toen Lady Morvill den brief had gelezen, zonk haar arm machteloos neer.
+
+Haar hand hield het papier vast omklemd, terwijl haar oogen vonken
+schoten. Met een ruk stond zij op en siste tusschen de opeengesloten
+tanden:
+
+„Weer een bewijs! En aan dit monster moet ik geketend blijven! Hij
+durft mij verwijten, dat ik met anderen flirt. Ik verdraag dit leven
+niet langer. Als hij mij niet vrij laat, moet hij sterven!”
+
+Zij streek den brief weer met haar hand glad en deed hem opnieuw in het
+couvert.
+
+Terwijl zij hem weer in de lade borg, viel haar blik op een fleschje,
+dat een groenachtig poeder bevatte. Zij nam het op en keek er
+aandachtig naar. Het fleschje bevatte een sneldoodend vergift, dat de
+Lord van zijn Afrika-reis had meegebracht. In gezelschappen had hij er
+dikwijls van verteld.
+
+Lady Morvill herinnerde zich nog precies, hoe de Lord op zekeren dag
+aan een zijner vrienden had getoond, hoe de uitwerking van het gift
+was.
+
+Een weinig van het gevaarlijke poeder werd in het drinkwater van een
+hond gestrooid en het arme dier daarna tot drinken gedwongen. Bijna
+oogenblikkelijk was de werking ingetreden.
+
+De Lady was toen zeer bedroefd geweest, daar zij veel van den hond had
+gehouden en de ruwheid, die uit deze daad van haar echtgenoot sprak,
+haar afschuw jegens hem nog vergrootte.
+
+Nu hield zij het fleschje met het vergift in haar hand. Doodelijke
+bleekheid bedekte haar gelaat.
+
+Een vreeselijk plan kwam in haar brein tot rijpheid.
+
+Dit alleen kon haar de vrijheid brengen!
+
+Bijna liefkoozend drukte zij het fleschje aan het hart en verborg
+daarop den kostbaren schat in haar japon.
+
+Snel de lade der schrijftafel sluitend, wierp zij een schuwen blik om
+zich heen, draaide haastig het electrische licht uit en verdween in de
+gang, die naar haar kamers leidde.
+
+
+
+
+
+
+
+
+VIJFDE HOOFDSTUK.
+
+DE GEHEIMZINNIGE VILLA.
+
+
+Buiten de stad in Roehampton, naar den kant van het Richmond-park, lag
+villa Victoria.
+
+Het was een allerliefst, bekoorlijk nestje, dat Lord Morvill en zijn
+vrienden zich daar hadden laten inrichten.
+
+Omringd door een tamelijk groot park met breede kiezelwegen,
+standbeelden en waterwerken, maakte het den indruk van een klein
+Versailles.
+
+Grotten en heestergroepen noodigden uit tot vertrouwelijke
+samenkomsten.
+
+Het inwendige van de villa was volkomen met dit alles in
+overeenstemming.
+
+De groote zaal, waarop waaiervormig verscheiden andere vertrekken
+uitkwamen, was geheel in Moorschen stijl gehouden. Groote kroonlichten,
+die van het plafond afhingen, verspreidden een rijkdom van licht, dat
+door hooge spiegels, die van het plafond tot op den vloer reikten, werd
+weerkaatst.
+
+Voor de kunstig gebeeldhouwde zuilen, die gekroond waren met vergulde
+drakenkoppen, verhieven zich smaakvolle standaards, welke bloeiende
+uitheemsche planten droegen.
+
+Overal zag men hangers met frisch groen en welriekende bloemen.
+
+Een gezelschap van vijf heeren en zeven dames bewoonde het huis. De
+mannelijke leden van het gezelschap waren deels in rok, deels in
+smoking verschenen.
+
+Elk kennersoog moest verrukt zijn door het zien van deze dames.
+
+Een rij uitgelezen schoonheden, ieder van een ander type.
+
+Twee gegalloneerde bedienden hadden zooeven de resten van het souper
+afgeruimd en de gasten stonden in afzonderlijke groepjes bij elkaar.
+
+De heeren offreerden de dames sigaretten en weldra stegen blauwe
+rookwolkjes op, wier lucht zich vermengde met de geuren der bloemen en
+parfums.
+
+Op een ottomane lag, lang uitgestrekt, een gevulde blondine. Haar
+rossig haar omlijstte een fijngesneden pikant gezichtje en hulde het
+als in een gouden stralenkrans. Zij had den linkerarm onder het hoofd
+gevouwen, terwijl de rechterhand gracieus de sigaret vasthield.
+
+Eenige kringen in de lucht blazend, sprak zij tot een jong meisje, dat
+juist op een kussen naast haar ging zitten:
+
+„Nu, lieve Manon, is het niet verrukkelijk in ons kleine Paradijs?”
+
+De toegesprokene wendde haar groote donkere oogen naar de spreekster en
+antwoordde:
+
+„Ja, het is werkelijk zalig. Ik wou Harro eigenlijk niet gelooven, toen
+hij mij alles zoo bekoorlijk voorschilderde, en zou ook niet gekomen
+zijn, als Lucie mij niet zoo had verveeld.”
+
+Een rijzige jonge man kwam bij de praatster, pakte een der kleine,
+rozige oorlelletjes, kuste dat en vroeg vroolijk:
+
+„Daar juist hoorde ik mijn naam noemen. Wat zou de arme Harro weer
+misdaan hebben?”
+
+„Deze keer bij uitzondering geen domme streken!” klonk het lachend
+terug, en Manon bevrijdde haar oorlapje uit de aangename gevangenschap.
+
+Daarna sprong ze licht als een veertje overeind en zweefde met een der
+andere heeren, die zich op dat oogenblik bij het groepje had
+aangesloten, weg, gracieus ronddraaiend op de maat van een wals.
+
+Een der heeren was intusschen aan den vleugel gaan zitten en liet een
+aanlokkelijk wijsje weerklinken.
+
+Lord Westerbull, die tegen een der zuilen aan leunde, zei tot een der
+voor hem staande heeren:
+
+„Graaf Armani, ik geloof toch, dat ik uw smaak geraden heb, toen ik u
+uitnoodigde, met mij naar dit goddelijkst hoekje der wereld te gaan.”
+
+De aldus toegesprokene streek met zijn welverzorgde hand, waaraan een
+gouden ring schitterde, door zijn donkeren puntbaard en antwoordde
+glimlachend:
+
+„Ik ben u zeer verplicht, Lord. Alleen betreur ik het, dat ik niet de
+eer zal hebben, aan den bezitter van al deze kostbaarheden te worden
+voorgesteld, om hem mijne excuses aan te bieden voor mijn
+vrijpostigheid.”
+
+De spreker was een lange man van bij de veertig. Een donkere puntbaard
+omlijstte de scherpe, edele trekken van zijn gelaat.
+
+„Ik ben ervan overtuigd, beste Graaf,” zei Lord Westerbull, „dat Lord
+Morvill binnen korten tijd hier zal zijn. Een heel bijzondere magneet
+trekt hem namelijk vandaag hierheen.”
+
+Hij wees hierbij met een alleszeggend knipoogje naar Manon, die daar
+juist met haar vriendin Lucie als een dolleman voorbij de beide heeren
+danste.
+
+Graaf Armani volgde den blik van Lord Westerbull, en een gedwongen
+glimlachje kwam op zijn gelaat.
+
+Op dit oogenblik ging de deur open en Lord Morvill trad de zaal binnen.
+
+De bekoorlijke blondine liet zich gauw van de rustbank glijden en vloog
+naar Lord Morvill toe. Terwijl zij haar mollige, blanke armen om zijn
+hals sloeg, vertrok zij haar roode mondje tot een bekoorlijk pruillipje
+en vroeg:
+
+„Waar ben je toch zoo lang geweest, my dear? Je kleine Nelly heeft zoo
+erg naar je verlangd?”
+
+Lord Morvill weerde de liefkozingen af en duwde zonder een woord te
+antwoorden de schoone vraagster op zij. Zijne oogen vlogen door het
+vertrek en bleven op Lord Westerbull rusten. Haat en woede stonden op
+zijn gelaat te lezen.
+
+Lord Westerbull scheen dit niet te bemerken, hij knikte Morvill
+vriendschappelijk toe en trad hem tegemoet om hem de hand te drukken.
+Deze echter keek Westerbull met een doordringenden blik aan en zei op
+scherpen toon:
+
+„Lord Westerbull, ik moet u om een onmiddellijk onderhoud onder vier
+oogen verzoeken.”
+
+Toestemmend boog de Lord en antwoordde:
+
+„Ik ben dadelijk tot uw dienst. Sta mij toe, mijn waarde, graaf Armani
+aan u voor te stellen. Ik had het genoegen, met hem kennis te maken,
+toen ik twee jaar geleden uit Brazilië terugkeerde. Vanmiddag
+ontmoetten wij elkaar toevallig in een café.
+
+„Daar ik de voorliefde van den graaf voor schoone vrouwen kende,
+vertelde ik hem van dit kleine paradijs, dat uw goedheid en uw fijne
+smaak voor ons heeft geschapen.”
+
+„Natuurlijk was ik verrukt,” begon graaf Armani, „en verzocht Lord
+Westerbull, of hij mij niet in dezen kring zou kunnen introduceeren.
+Zijn Lordschap was zoo vriendelijk, mij borg te staan voor uwe
+welwillende toestemming, Lord Morvill, en nu ben ik dan hier, om u
+vergiffenis te vragen voor mijn vrijpostigheid en uw verlof voor een
+langer verblijf.”
+
+„Wees hartelijk welkom, graaf, maak het u zoo behaaglijk mogelijk in
+dezen kring van vreugde en genot,” zei Lord Morvill vriendelijk en
+reikte hem de hand.
+
+Armani dankte met eene ceremonieele buiging en trad bescheiden
+achteruit.
+
+„Ik dank u, beste Lord,” zei Westerbull, „dat gij mijn woord gestand
+hebt gedaan en ben gaarne tot uw dienst.”
+
+Lord Morvill noodigde Westerbull met een kort gebaar uit en trad een
+der zijvertrekken binnen, Westerbull volgde hem.
+
+Morvill had de deur dicht gedaan en liep met groote stappen opgewonden
+door de kamer.
+
+Westerbull keek hem verbaasd na, en stak, tegen den schoorsteenmantel
+geleund, een sigaret aan.
+
+Nog steeds zette Morvill zijn wandeling voort, af en toe Westerbull met
+onderzoekenden blik aankijkende.
+
+Eindelijk vroeg deze lachend:
+
+„Ha, beste Lord, hebt gij mij naar dit vertrek gelokt, om mij een
+kleinen wedloop te laten zien?”
+
+De Lord bleef dicht voor Westerbull staan en vroeg kortaf:
+
+„Waar waart gij vanavond?”
+
+Verbaasd keek Lord Westerbull zijn overbuur aan en antwoordde kalm:
+
+„Sta mij toe, Lord, dat ik uw vraag met een wedervraag beantwoord. Wat
+gaat het u aan, waar ik mijn tijd doorbreng?”
+
+Lord Morvill werd vuurrood in zijn gelaat.
+
+„Maak maar geen uitvluchten en beantwoord mijn vraag. Waar waart ge
+vanavond?”
+
+„Mijn beste Lord,” antwoordde Westerbull volkomen kalm, „ik bemerk, dat
+gij zeer opgewonden zijt. Al is mij ook de oorzaak hiervan onbekend,
+toch is mij dit voldoende, om de beleedigende toon en manier, waarop
+gij thans tegenover mij staat, vergeeflijk te doen schijnen. Wij zijn
+te oude en goede vrienden, dan dat een misverstand ons van elkaar moge
+verwijderen. Ik zal dus uw vraag beantwoorden.”
+
+Morvill had zich afgewend en begon weer zijn zenuwachtige wandeling
+door de kamer.
+
+Westerbull vervolgde:
+
+„Zooals gij reeds gehoord hebt, ontmoete ik vandaag toevallig graaf
+Armani. Ik had hem de toezegging gedaan, hem hier te introduceeren.
+Eerst wilden we echter naar de Club. Ik had verwacht u daar te
+ontmoeten en door mijn tusschenkomst de heeren met elkaar in kennis te
+brengen.”
+
+„Gij waart echter niet in de Club,” viel Morvill zijn overbuur in de
+rede.
+
+„Dat is zoo, Lord. Armani had mij beloofd, om negen uur in café Royal
+te zijn. Ik wachtte echter tot 12 uur tevergeefs op hem. Toen hij
+eindelijk kwam, leek het mij beter direct hierheen te rijden.”
+
+„Schurk, je liegt!” schreeuwde Morvill, trok zijn Browning-pistool uit
+zijn zak en mikte op Westerbull.
+
+Op het oogenblik, dat hij wilde aftrekken, voelde hij een krachtigen
+slag tegen zijn benedenarm. De kogel, van zijn doel afgericht, drong
+met een slag in het plafond.
+
+Het was graaf Armani, die op het beslissend oogenblik de kamer was
+binnengestormd en den slag op Lord Morvills arm had toegebracht.
+
+Op het oogenblik dat het schot weerklonk, hoorde men in de Moorsche
+zaal luide kreten van schrik.
+
+De muziek hield plotseling op en alles verdrong zich vóór het vertrek,
+waarin zich de heeren bevonden.
+
+Graaf Armani ontving de indringers bij de deuropening.
+
+Met een gemaakt lachje zei hij:
+
+„Dames en heeren, ik verzoek u niet te schrikken, het is niets. Lord
+Morvill had daar juist de goedheid ons eene nieuwe beveiliging aan zijn
+pistool te laten zien. Het schijnt echter, dat deze niet geheel in orde
+was, want plotseling knalde een schot. Gelukkig is er geen onheil
+geschied. We zullen over een paar minuten bij u zijn. Voor ’t oogenblik
+verzoek ik, om een beetje rust voor Lord Morvill, die door het gebeurde
+wat geschrokken is.”
+
+Het gezelschap liet zich spoedig geruststellen, en weldra drongen weer
+vroolijke klanken door tot de eenzaamheid van het kabinet.
+
+Nadat graaf Armani de deur had gesloten, keerde hij in de kamer terug
+en zei op vriendelijken toon:
+
+„Ik acht mij gelukkig, mijne heeren, dat ik op den eersten avond van
+mijn verblijf u beiden een dienst heb kunnen bewijzen. Ik hoop echter
+nog meer te kunnen doen, daar ik wellicht iets kan bijdragen tot
+opheldering van het misverstand, dat hier blijkbaar plaats heeft.”
+
+Lord Morvill was met het nog rookende pistool in zijn hand in een stoel
+neergezakt. Zijn gelaat was krijtwit.
+
+Lord Westerbull stond nog steeds tegen den schoorsteenmantel geleund.
+Met gefronste wenkbrauwen keek hij zijn aanvaller aan.
+
+Opnieuw nam graaf Armani het woord:
+
+„Mijne heeren, ik was getuige van de scène tusschen u beiden en hoorde
+uwe beschuldiging, Lord Morvill. Ik kan u mijn eerewoord geven, dat de
+beweringen van Lord Westerbull volkomen met de feiten in
+overeenstemming zijn.
+
+„Ik was verhinderd en kon beslist niet om negen uur in Café Royal zijn.
+Lord Westerbull had de overdreven goedheid daar tot 12 uur op mij te
+wachten en toen reden wij hierheen.”
+
+Lord Morvill stond op van zijn stoel.
+
+Hij voerde een zwaren inwendigen strijd. Opeens trad hij op Westerbull
+toe en sprak:
+
+„Lord Westerbull, ik zie in, dat ik een onrecht tegen u heb begaan. Ik
+heb mij door mijn groote opgewondenheid, waarvoor ik u ook een
+verklaring zal geven, tot een onwaardige handelwijze laten voeren. Ik
+verzoek u om vergiffenis!”
+
+Morvill had Westerbull de hand reeds toegestoken. Deze echter wierp een
+vernietigenden blik op zijn tegenstander en zei op snijdenden toon:
+
+„Lord Morvill schijnt niet veel eergevoel te hebben, als hij meent, met
+een paar woorden eene zware beleediging, ja de poging tot een
+sluipmoord, goed te kunnen praten.”
+
+Zoo wit als de dood week Morvill een schrede achteruit en zei met een
+korte buiging:
+
+„Ik ben tot uw dienst.”
+
+Graaf Armani had dit optreden met belangstelling gevolgd en sprak, zich
+tot Lord Westerbull wendend:
+
+„Maar, beste Lord, laat het niet tot het uiterste komen. Zijn Lordschap
+heeft zijn ongelijk al bekend en daarmede moet onder oude
+vrienden......”
+
+„Het spijt mij zeer,” viel Westerbull hem in de rede, „dat ook gij op
+dit standpunt staat. Ik ben in elk geval gewend smaad met bloed uit te
+wisschen. Ge zult van me hooren!”
+
+Met een korte buiging verliet Westerbull het kabinet.
+
+Morvill wendde zich direct tot Armani en zei:
+
+„Graaf, gij waart getuige van het gebeurde. Gij hebt mijn zonderlinge
+gedraging gezien. Gij zaagt de onzalige daad waartoe ik mij liet voeren
+en aan uwe tusschenkomst heb ik het te danken, dat ik thans geen
+moordenaar ben. Gij hebt daardoor recht op mijn oneindige dankbaarheid
+verworven.
+
+„Ik ben u ook een volledige verklaring verschuldigd, opdat gij mijn
+optreden zult kunnen begrijpen.
+
+„Wanneer gij alles weet, zal ik u verzoeken, bij het aanstaande duel
+mijn getuige te zijn, en gij zult mij dezen vriendschapsdienst niet
+weigeren.”
+
+Lord Morvill had den graaf uitgenoodigd te gaan zitten en vertelde hem
+daarna nauwkeurig en zonder omwegen alles wat hij had doorleefd. Hij
+sprak van den roof van den bruidsschat zijner vrouw door Raffles, van
+zijn ontdekking in het tuinhuisje en van zijn jaloezie op Westerbull.
+
+Nadat Morvill zijn verhaal had geëindigd, vroeg hij graaf Armani of hij
+genegen was, hem te secondeeren.
+
+Armani verklaarde zich hiertoe bereid, waarop Morvill zei:
+
+„Ik zal dus de eer hebben, u reeds in den loop van den voormiddag bij
+mij te zien?”
+
+Graaf Armani knikte toestemmend. Tegelijkertijd kwam er een glimlach op
+zijn gelaat en hij mompelde:
+
+„Dus, schoone Lady, spoedig zullen we elkaar terugzien.”
+
+Op dit oogenblik traden twee heeren van het gezelschap de kamer binnen,
+stelden zich aan Lord Morvill voor als de secondanten van Westerbull en
+brachten formeel diens eisch over.
+
+Lord Morvill noemde daarna graaf Armani als zijn getuige, en de heeren
+bespraken in ’t kort, waar ze elkaar over een paar uur zouden ontmoeten
+om de nadere voorwaarden voor het duel te bepalen.
+
+Daarna verlieten Lord Morvill en graaf Armani de villa langs een
+zijtrap.
+
+
+
+
+
+
+
+
+ZESDE HOOFDSTUK.
+
+DE TROUWE DIENAAR VAN ZIJN MEESTER.
+
+
+Lady Morvill had den nacht rusteloos in haar kamer doorgebracht.
+
+Toen het bleeke licht van den aanbrekenden dag door de ruiten scheen
+verlichtte het het gelaat van de Lady, dat vaalbleek was.
+
+Krampachtig hield haar hand het fleschje met het vergift omklemd.
+Duizenderlei gedachten, beelden en gewaarwordingen woelden thans in
+haar hoofd rond.
+
+Hoe zou zij de zware daad volbrengen? Zij zelf voelde niet de kracht
+daartoe in zich. Zou zij aan John Wilkens vragen, of die haar wilde
+uitvoeren? Eens was hij al, ter wille van haar, inbreker geworden; zou
+hij ook moordenaar...?
+
+Zij rilde al, alleen bij de gedachte, aan dat woord. Zij wilde den
+giftbeker wegslingeren, doch hield hem daarna weer krampachtig vast.
+Zij zag hierin de eenige redding uit de ketenen van een rampzalig
+huwelijk.
+
+Lady Morvill was gewoon zich eerst tegen 11 uur uit Morpheus’ armen te
+bevrijden. Vandaag zag de morgenschemering haar reeds buiten haar
+legerstede.
+
+Zij had geen lust om zooals gewoonlijk het kamermeisje te bellen. Zij
+had zelf een lichte morgenjapon aangedaan en zat nu voor haar elegante
+schrijftafeltje in het boudoir. Zij wilde schrijven, doch wist niet wat
+en aan wien. Mismoedig sprong zij overeind en liep rusteloos rond.
+
+Op welke wijze toch zou zij de ketenen kunnen afwerpen? Eindelijk
+scheen zij een besluit te hebben genomen. Zij drukte op den knop der
+electrische schel.
+
+Het geduld der schoone Lady werd heden op een zware proef gesteld.
+Eerst nadat zij voor de derde maal belde, verscheen het kamermeisje,
+geheel ontdaan, haar meesteres zoo vroegtijdig reeds wakker te vinden.
+
+Zij informeerde, zeer geschrokken, of de Lady lijdende was.
+
+Lady Morvill maakte een afwerend gebaar en vroeg kortaf:
+
+„Is de Lord al thuis gekomen?”
+
+Het kamermeisje meldde:
+
+„Zijn Lordschap is ongeveer een half uur geleden thuis gekomen en trok
+zich dadelijk in zijn vertrekken terug.”
+
+„Het is goed, breng mij chocolade.”
+
+Het kamermeisje wilde zich met een buiging terugtrekken, toen de Lady
+haar nog toeriep:
+
+„Meld mij even, zoodra mijnheer Wilkens op kantoor komt!”
+
+Nogmaals buigend verliet het kamermeisje het boudoir.
+
+Lord Morvill had zich niet, zooals het kamermeisje vertelde, ter ruste
+begeven. Van villa Victoria terugkomend ging hij dadelijk naar zijn
+studeerkamer.
+
+Nadat hij eenige brieven had behandeld begon hij zijn uitersten wil
+neer te schrijven. Toen hij dat schriftuur had verzegeld sloot hij het
+op in het middelste vakje van zijn schrijftafel en belde zijn
+kamerdienaar.
+
+Tom trad binnen. De Lord beval hem, de brieven dadelijk ter post te
+bezorgen, belet te vragen bij den zaakwaarnemer van den Lord en dezen
+te verzoeken zoo spoedig mogelijk bij hem te komen.
+
+Daar hij meende nu voor alles te hebben gezorgd, stak hij een sigaret
+aan en ging op zijn rustbed liggen.
+
+De slaap wilde echter niet komen. Lord Morvill liet zijn geheele
+vervloden leven aan zijn geestesoog voorbijgaan. Zijne echtgenoote,
+door wie hij zich zwaar beleedigd voelde, wilde hij niet terugzien,
+voordat hij zich met zijn tegenstander had gemeten.
+
+Nog vóór zijn vertrek van villa Victoria had Lord Westerbull zijn
+secondanten benoemd en Morvill wist, dat deze nu reeds met graaf Armani
+en een bevriend heer uit de club de nadere regeling bespraken.
+
+Weldra moesten de heeren komen om hem de voorwaarden van het duel mee
+te deelen.
+
+De Lord volgde peinzend de rookwolken, die uit zijn sigaret kwamen.
+
+Opeens trad Tom de kamer binnen en berichtte, dat John Wilkens juist
+zijn bureau was binnengegaan.
+
+„Wil je Mr. Wilkens verzoeken, direct bij mij te komen.”
+
+Tom verliet het vertrek om het bevel op te volgen, en een oogenblik
+later trad de geheim-secretaris de kamer van den Lord binnen.
+
+Deze wees naar een stoel en zei:
+
+„Kom bij mij zitten, beste Wilkens, ik heb het een en ander met u te
+bespreken.”
+
+De secretaris had een stoel dicht bij het rustbed, waarop Lord Morvill
+lag uitgestrekt, gezet en plaats genomen.
+
+Lord Morvill vervolgde:
+
+„Ik zal waarschijnlijk over een paar uur op reis gaan en weet nog niet
+hoe lang ik van huis zal blijven. Behandel alle zaken zooals
+gewoonlijk; opdat ge niet in verlegenheid zult zitten, overhandig ik u
+hier een cheque van 500 pond. Mochten zich complicaties voordoen, stel
+u dan in verbinding met mijn zaakwaarnemer. Ik verwacht dezen ieder
+oogenblik en zal alles met hem bespreken.”
+
+De Lord had den cheque ingevuld en reikte hem over aan Wilkens. Daarop
+trok hij een ring van zijn vinger. Het was een zoogenaamde
+Rance-Topaas, die door kleine brillanten was omgeven.
+
+Lord Morvill overhandigde dezen ring aan Wilkens met de woorden:
+
+„Beste Wilkens, ik was altijd zeer tevreden over u. Opdat ge niet zal
+denken, dat ik u medeplichtig acht aan den diefstal van gisteren, of u
+van onachtzaamheid of plichtsverzaking verdenk, verzoek ik u dezen ring
+aan te nemen en als aandenken aan mij te dragen.”
+
+De secretaris, die zich zijn zware schuld zeer wel bewust was, kleurde
+hevig. Deze goedheid van zijn weldoener en meester ontroerde hem meer,
+dan wanneer Lord Morvill hem aan het gerecht had overgeleverd. Hij wist
+niet, welke houding hij zou aannemen, stamelde eenige woorden en wilde
+den ring teruggeven.
+
+Opeens kwam Tom de kamer binnen en meldde, dat graaf Armani, Lord
+Colter en de notaris gekomen waren.
+
+Lord Morvill ging voort:
+
+„Draag den ring. Ik wil het! En laat mij nu alleen, ik moet met de
+heeren werken.”
+
+Met een diepe buiging trok de jonge man zich terug.
+
+Hij was geheel van streek; de ring brandde hem in de handen.
+
+Toen hij de kamer had verlaten, beduidde de Lord zijn kamerdienaar, dat
+hij de heeren zou binnenlaten.
+
+Lord Morvill stond op en ging de binnenkomenden tegemoet.
+
+Nadat de begroeting had plaats gehad, vroeg Lord Morvill:
+
+„Welnu, zijn de voorwaarden vastgesteld?”
+
+„Zeker,” antwoordde graaf Armani, „vanmorgen om 11 uur in het boschje
+tusschen de vijvers. Tien pas afstand. Vuren bij het avanceeren.”
+
+De Lord gaf een goedkeurend knikje.
+
+Daarna wendde hij zich tot den notaris, om hem zijn testament ter hand
+te stellen en hem eenige belangrijke vragen ter beantwoording voor te
+leggen.
+
+Toen alles was afgesproken verliet de notaris den Lord met de beste
+zegewenschen, waarna Lord Morvill bevel gaf het rijtuig in te spannen,
+dat de heeren naar het terrein van den strijd zou brengen.
+
+Nadat Tom de mededeeling had gebracht, dat ook dit bevel was
+uitgevoerd, verlieten de heeren tezamen de villa en reden weg in den
+lachenden zonneschijn van den heerlijken morgen.
+
+
+
+Lady Morvill had door middel van haar kamermeisje de mededeeling
+ontvangen, dat Wilkens weliswaar op zijn bureau was gekomen, doch
+dadelijk bij den Lord was ontboden.
+
+Ongeduldig wachtte zij af of Wilkens zou terugkomen.
+
+Op hem was haar hoop gevestigd. Hij moest en zou haar helpen bevrijden.
+
+Zij zelf deinsde er voor terug, haren echtgenoot den giftbeker, waarin
+zij nog alleen hulp en redding zag, over te reiken; daarom hoopte zij
+door vleierijen en haar volmaakte koketterie Wilkens over te halen tot
+deze afschuwelijke misdaad.
+
+Toen men haar bericht had, dat de jonge man op zijn bureau was
+teruggekeerd, wachtte ze er geen oogenblik mee, hem daar te bezoeken;
+temeer, daar zij gehoord had, dat de Lord met nog twee heeren de villa
+had verlaten en uit rijden was gegaan.
+
+De schoone sirene maakte van alle verleidings-kunstgrepen gebruik.
+
+Haar blanke armen om den hals van den jongen man slaande, schilderde
+zij in geuren en kleuren haar wanhoop.
+
+Hij kon zich aan hare bekoring niet ontworstelen.
+
+Toen de Lady zag, dat zij den secretaris geheel in haar macht had,
+waagde zij het een kleine toespeling te maken op hetgeen zij van
+Wilkens verwachtte.
+
+De mooie vrouw was voor hem op de knieën gevallen en had alles zoo
+ingericht, dat zij bij haar voetval gemakkelijk de speld kon
+verwijderen, die haar zijden haardos bijeenhield.
+
+Het haar was nu losgeraakt en als in een golvenden mantel gehuld,
+knielde zij in een verleidelijk ochtendgewaad voor den jongen man neer.
+
+Wilkens hoorde stom en willoos de beweringen der Lady aan. Het bezit
+van deze heerlijke vrouw scheen hem het grootste geluk toe.
+
+Plotseling echter doemde voor zijn oog de beeltenis van zijn oude
+moeder op. Hij zag haar de handen wringen en hem badend in tranen,
+verwijtend aankijken.
+
+Als ontwakend uit een gevarendroom sprong hij plotseling overeind.
+
+Met gesmoorde stem kwam het van zijn lippen:
+
+„Ga heen, Lady! Voor deze daad vindt gij in mij geen bondgenoot.”
+
+De Lady keek als ontnuchterd naar den jongen man.
+
+Dat had zij niet verwacht.
+
+Was er een man, die haar weerstond?
+
+Haar ijdelheid was diep gekrenkt, en dat smartte haar meer dan het
+mislukken van haar plan.
+
+Een blik vol haat werpend op den jongen man, verliet zij zonder een
+woord te spreken het vertrek.
+
+Wilkens slaakte een diepe zucht. Hij ging naar het raam en keek naar de
+voorbijschuivende wolken.
+
+
+
+
+
+
+
+
+ZEVENDE HOOFDSTUK.
+
+HET DUEL.
+
+
+De Woudzee baadde in het heldere zonnelicht. Het beekje, dat door de
+vlakte stroomde, geleek op een zilveren band, dat door een overmoedig
+kind in de haren is gevlochten.
+
+Het vroolijke gezang der vogels weerklonk. Alles ademde vreugde en
+levenslust.
+
+De Woudzee lag daar zoo rustig en stil, alsof zij nimmer eenig
+menschelijk leed had aanschouwd en toch was zij reeds herhaaldelijk
+getuige geweest van bloedige twisten.
+
+De bodem was reeds meermalen gedrenkt met het bloed van jonge
+menschenharten, welke waren gekomen om zich op te offeren aan
+waanbegrippen.
+
+Bij een open plek tusschen de boomen stonden twee rijtuigen. Uit het
+eene was Lord Westerbull met twee heeren gestapt, terwijl het andere
+rijtuig den dokter en Lord Exter had gebracht.
+
+De heeren drukten elkaar ter begroeting de hand. De dokter bekeek het
+terrein aandachtig; spoedig had hij gevonden, wat hij zocht.
+
+Hij liep naar een boomstam, opende daar het meegebrachte kistje met
+verbandartikelen en maakte alles in gereedheid.
+
+Van den nabijzijnden straatweg hoorde men het rollen van een rijtuig en
+Lord Morvill verscheen met zijn beide getuigen.
+
+De heeren wisselden een beleefden groet. Daarop gingen de secondanten
+naar elkaar toe, beraadslaagden eenige oogenblikken om daarna, zich tot
+de tegenstanders wendend, nog een laatste poging tot verzoening te
+doen.
+
+Daar deze poging zonder resultaat bleef, begaven zij zich naar het
+kistje, waarin de pistolen lagen en laadden de wapens.
+
+De onpartijdige getuige duidde de standplaats aan voor Lord Westerbull.
+Hierop telde hij vijf schreden af en liet daar zijn zakdoek vallen om
+de plek aan te wijzen, waarop de tegenstanders rug aan rug moesten gaan
+staan.
+
+In rechte lijn vijf schreden verder loopend, wees hij daarop ook
+Morvill diens plaats aan.
+
+Toen alles was voorbereid begonnen de beide duellisten zich naar de
+plek, door den zakdoek aangewezen. Zij begroetten elkaar door de hoeden
+af te nemen en gingen daarop rug aan rug staan.
+
+De secondanten namen de hoeden der beide tegenstanders aan en de heeren
+kregen daarvoor in de plaats de geladen pistolen.
+
+„Zijn de heeren gereed?” vroeg de onpartijdige op luiden toon.
+
+„Klaar!” klonk het uit den mond der beide tegenstanders.
+
+Op het commando „vooruit!” zetten beiden zich in tegenovergestelde
+richting in beweging.
+
+De onpartijdige getuige telde de schreden en commandeerde bij de
+vijfde: „Vuur!”
+
+Bliksemsnel keerden de beide duellisten zich op hun plaats om en
+vuurden tegelijkertijd.
+
+Een dubbele knal—een korte schreeuw—en Lord Westerbull zonk op het gras
+neer.
+
+Onmiddellijk snelde de dokter toe en ontblootte de borst van den
+gewonde.
+
+Ernstig schudde hij daarna het hoofd. De kogel had den top van de
+linkerlong geraakt.
+
+De secondanten hadden Lord Morvill van den aard der verwonding op de
+hoogte gebracht.
+
+Deze naderde nu den gewonde.
+
+Lord Westerbull richtte zich, geholpen door den dokter, op en reikte
+Lord Morvill de hand ten teeken, dat hij had vergeven en dat de
+beleediging, hem aangedaan, door het vloeien van zijn bloed was
+uitgewischt.
+
+Lord Morvill nam de hem toegestoken hand en drukte die zwijgend.
+
+Een beleefde buiging tot afscheid volgde en Lord Morvill verliet,
+gevolgd door graaf Armani en Lord Exter, de kampplaats.
+
+De heeren namen in het rijtuig plaats en dit begaf zich weer in de
+richting van de villa van den Lord.
+
+De heeren, die waren achtergebleven, hielden zich met den gewonde
+bezig. Toen deze verbonden was, werd hij voorzichtig in een rijtuig
+gelegd en langzaam aanvaardde de droevige stoet den terugtocht naar de
+stad.
+
+
+
+
+
+
+
+
+ACHTSTE HOOFDSTUK.
+
+DE GIFTBEKER.
+
+
+De studeerkamer van Lord Morvill was naar oud Duitschen stijl
+ingericht.
+
+Zware, massieve meubelen gaven een kostbaren indruk aan het geheel.
+
+Een groot Smyrnatapijt bedekte den geheelen vloer. De wanden waren met
+olieschilderijen en kostbare bronsreliefs behangen. Vreemde wapens en
+jachttropheeën van verschillende soort, op artistieke wijze overal
+aangebracht, vormden voor het oog van den bezoeker een aangename
+afwisseling.
+
+Zware, donkere overgordijnen lieten het licht eenigszins gedempt naar
+binnen dringen.
+
+Een breede schoorsteen besloeg een der wanden van het vertrek. Op den
+rand hiervan stond een kleine, antieke klok tusschen twee kostbare
+vazen.
+
+Naast de groote schrijftafel van den Lord stond een klein tafeltje van
+houtsnijwerk, waarop een zilveren blad met een waterkaraf en twee
+glazen van kostbaar kristal een plaats hadden.
+
+De Lord had dit zoo geplaatst om steeds drinkwater bij de hand te
+hebben.
+
+Lord Morvill had aanleg om corpulent te worden. Hij vond, dat dit aan
+zijn jeugdig uiterlijk afbreuk deed en dit wilde hij voorkomen.
+
+Zijn huisdokter had hem geraden om, zooveel mogelijk, elke twee uur
+eenige slokken water te drinken. En om dit voorschrift, dat hem bij
+zijn levenswijze verre van aangenaam was, te kunnen opvolgen, had hij
+het tafeltje met het waterstel naast zich staan.
+
+Hoewel hij dezen raad van den dokter reeds eenige maanden volgde, was
+er nog niet veel resultaat zichtbaar.
+
+Hij ondervroeg den dokter en deze verklaarde, dat het mislukken zijn
+oorzaak vond in het feit, dat de Lord het zoo eenvoudige middel te
+onregelmatig toepaste.
+
+De Lord zag de waarheid hiervan in, maar hij wist niet, hoe hij het
+voorschrift stipt zou kunnen opvolgen.
+
+Bij zijn ongeregeld leven, dat hem zelfs des nachts dikwijls
+buitenshuis hield, was dat moeilijk. En daarom moest de voortdurende
+nabijheid van de waterkaraf hem, als hij aan zijn schrijftafel zat, aan
+zijn plicht herinneren.
+
+De studeerkamer van den Lord was leeg. De middagzon scheen helder door
+de ruiten en haar stralen wierpen, in het kristal der waterkaraf
+brekend, bonte kleuren op het tapijt.
+
+De kleine klok op den schoorsteenrand liet met zilveren klank twaalf
+heldere slagen hooren.
+
+Daar werd onhoorbaar de deur, die op de gang uitkwam, geopend.
+
+In een elegante, zwarte japon van kantstof gekleed, trad de Lady het
+vertrek binnen.
+
+Als een donkere wolk omhulde de japon de buigzame, slanke gestalte,
+alleen de schitterend witte hals, nek en armen vrijlatend.
+
+Het anders blozende gelaat der Lady was vaalbleek. De schoone oogen,
+overschaduwd door lange wimpers, glansden onheilspellend.
+
+Toen de Lady onhoorbaar de deur had geopend, bleef zij een oogenblik op
+den drempel staan en keek het vertrek door. Als aangetrokken door een
+magneet, bleven haar groote glanzende oogen op de waterkaraf rusten.
+
+Geruischloos sloot zij de deur achter zich en draaide snel den sleutel
+om.
+
+Haar blik bleef onafwendbaar aan de karaf hangen. Haar nek kromde zich
+en, met de rechterhand stijf op de borst geklemd, stond zij roerloos
+stil met voorovergebogen bovenlijf. De geheele verschijning had iets
+roofdierachtigs.
+
+Slechts eenige oogenblikken bleef zij in deze loerende houding. Haastig
+liep zij daarop naar het kleine tafeltje, dat naast het schrijfbureau
+stond.
+
+Haar rechterhand had het fleschje met vergift uit haar boezem te
+voorschijn gehaald en hield dat krampachtig vast. Met een snellen ruk
+haalde zij de kurk van het fleschje af en nu schudde zij ongeveer de
+helft van den inhoud in het water.
+
+De giftmengster wierp nog een schuwen blik om zich heen, nam toen de
+waterkaraf op, schudde ze en hield ze tegen het licht.
+
+Het water was niet in het minst van kleur veranderd, het zag er
+kristalhelder uit.
+
+Tevreden knikte Lady Morvill met het hoofd.
+
+Een duivelsche glimlach vloog over haar door haat verwrongen trekken.
+
+Nadat zij de karaf weer op haar plaats had gezet, zoodat geen
+verandering te zien was, verliet zij met snelle schreden onhoorbaar de
+kamer langs denzelfden weg, dien zij gekomen was.
+
+
+
+
+
+
+
+
+NEGENDE HOOFDSTUK.
+
+VERGELDING.
+
+
+Na den ongelukkigen afloop van het duel keerde Lord Morvill niet
+onmiddellijk, zooals eerst het plan was geweest, naar zijn woning
+terug.
+
+Onderweg verliet hij het rijtuig en gaf den koetsier bevel, naar huis
+te rijden. Hij zelf wilde nog een wandeling maken door de lanen van
+Hydepark.
+
+Hij had er behoefte aan om alleen te zijn met zijn gedachten en
+gewaarwordingen. Een reeks plannen doorkruiste zijn brein, allen te
+voorschijn geroepen door de vraag: hoe zou voortaan de verhouding zijn
+tusschen hem en zijn vrouw?
+
+Hoewel zij door haar opvallende koketterie meermalen zijn misnoegen had
+opgewekt, was in zijn hart toch altijd een warm gevoel blijven bestaan
+voor de schoone sirene.
+
+Al bestond er ook geen enkele geestelijke band tusschen deze beide
+oppervlakkige naturen, was toch altijd de betooverende schoonheid der
+Lady een magneet geweest, die den Lord onweerstaanbaar had
+aangetrokken.
+
+Daar het hem nu echter duidelijk was geworden, dat de Lady hem niet
+alleen haatte, maar ook verachtte en het haar eenig doel was, tot elken
+prijs van hem bevrijd te zijn, was elk zachter gevoel voor zijn vrouw
+in hem gestorven.
+
+Hij zou bereid zijn geweest, dadelijk van haar te scheiden, als hij
+niet het schandaal had gevreesd en tevens de hoop voedde, dat hij met
+behulp der politie weer in het bezit zou geraken van den bruidsschat
+zijner vrouw.
+
+Zijn hebzucht was te groot dan dat hij zich met de gedachte zou kunnen
+verzoenen, dat Lady Morvill niet meer de rijke partij was van vroeger.
+
+Neen, hij zou haar de vrijheid niet teruggeven! Al kwam ook de gestolen
+bruidsschat, die zeer aanzienlijk was geweest, niet meer terecht, toch
+kon de Lady later aanspraak maken op een groote erfenis.
+
+Waarom dus een scheiding? Welke voordeden zou hij kunnen hebben van een
+scheiding? Zijn persoonlijke vrijheid? Maar die bezat hij immers
+volkomen. Hij dacht onwillekeurig aan villa Victoria.
+
+En als de Lady hem hier al te lastig mocht worden, dan bestonden er
+immers wel middelen en manieren om de weerspannige te temmen!
+
+Hij dacht aan zijn kasteel in Schotland. Een zijner voorvaderen had
+daar gedurende meer dan 15 lange jaren een weerspannige Lady gevangen
+gehouden. Voor de wereld heette zij dood. Inderdaad voerde zij echter
+een ellendig leven achter kerkermuren dat in krankzinnigheid eindigde.
+
+Wat zou hem beletten, om te handelen evenals dat familielid?
+
+De „toren der bleeke vrouw”, zooals men in den volksmond in die streek
+de gevangenis der martelares noemde, was leeg en wachtte sinds ongeveer
+honderd jaar op een nieuwe bewoonster.
+
+Evenals in die dagen, zou men ook nu wel het een en ander omtrent de
+nieuwe bewoonster mompelen en fluisteren, maar niemand zou iets met
+zekerheid weten.
+
+Zoo zou het zijn.
+
+Toen Lord Morvill dit plan had opgevat, voelde hij zich bijzonder kalm.
+Hij zag nu uitkomst.
+
+Natuurlijk zou hij niet vertellen, dat zijn echtgenoote gestorven was.
+
+Men zou echter een sprookje kunnen verbreiden van een zware ziekte en
+hij zou wel middelen vinden om ongewenschte spionnen tegen te gaan.
+
+De Lord had zulk een gevoel van welbehagen, dat hij een afgezaagde
+melodie, welke hem door het hoofd speelde, begon te fluiten.
+
+Plotseling viel het hem in, dat hij graaf Armani had verzocht, hem in
+zijn villa te bezoeken. Hij keek op zijn horloge en zag, dat hij zich
+moest haasten om nog tijdig thuis te zijn.
+
+Hij wenkte den koetsier van een voorbijkomend leeg huurrijtuig en gaf
+hem zijn adres op. In snelle vaart naderde hij nu zijn woning.
+
+Wederom moest hij aan zijn vrouw denken. Hij zou haar in de
+eerstvolgende uren ontmoeten; hoe zou hij zich dan jegens haar
+gedragen?
+
+In elk geval wilde hij zekerheid en hij was van plan, haar voor oogen
+te houden, dat zij volkomen afhankelijk van hem was.
+
+Een soort van wreede wellust kwam in hem op, toen hij tot dit besluit
+was gekomen. Ja, zij zou gevoelen, dat zij volkomen in zijn macht was.
+
+Intusschen had Lord Morvill zijn villa bereikt. George verscheen om
+zijn heer bij het uitstappen behulpzaam te zijn.
+
+De Lord vroeg, of in zijn afwezigheid iets was voorgevallen.
+
+George ontkende en meldde, dat de Lady in dien tusschentijd reeds drie
+keer had geïnformeerd, of de Lord thuis was.
+
+„Het is goed!”
+
+Met deze woorden beklom de Lord de trap, die naar de villa leidde en
+begaf zich naar zijn vertrekken.
+
+Nadat hij zich van zijn hoed en jas had ontdaan, ging hij zijn
+studeerkamer binnen.
+
+Blijkbaar wenschte dus ook de Lady een onderhoud. Dat kwam volkomen
+overeen met de wenschen van den Lord.
+
+„Hoe eerder je begrijpt, waar je aan toe bent, hoe beter voor mij,”
+mompelde Lord Morvill, op den knop eener electrische bel drukkend.
+
+Tom trad binnen. Hij bleef bij de deur staan om op het bevel van zijn
+heer te wachten.
+
+„Zeg de Lady, dat ik haar hier verwacht.”
+
+De bediende boog zwijgend en verdween in de gang, die naar de kamers
+van de Lady voerde.
+
+Lord Morvill stak een sigaret aan en zette zich op zijn gemak aan zijn
+schrijftafel.
+
+Eenige oogenblikken later kwam Lady Morvill de studeerkamer van haar
+echtgenoot binnen.
+
+Zij droeg nog dezelfde zwarte japon, die zij des middags had
+aangetrokken.
+
+De Lord nam de binnentredende op met een spottenden blik, daarop
+noodigde hij haar met een handbeweging uit om plaats te nemen.
+
+Lady Morvill was in de deur blijven staan.
+
+Een blik vol haat en verachting viel op den Lord, die aan zijn
+schrijftafel zat.
+
+Na een korte pauze begon deze, terwijl hij met een pennemes speelde, op
+korten, halfluiden toon:
+
+„Lady, gij hebt mij dringend willen spreken. Ik ben tot uw dienst.”
+
+De Lady stond nog steeds onbeweeglijk.
+
+Zoo mogelijk was zij nog bleeker geworden. Haar oogen glinsterden
+bovennatuurlijk, haar keel was van ontroering als dichtgeknepen en op
+bijna klankloozen toon kwam het van haar lippen:
+
+„Je hebt al mijn juweelen in bezit genomen. Ik weet het!”
+
+„Welnu, als gij dat weet, Lady, dan zult gij zeker ook wel weten, waar
+ik ze heb gevonden.”
+
+De tanden der schoone vrouw groeven zich zoo diep in haar onderlip, dat
+een paar bloeddroppels langs haar kin vloeiden.
+
+Daar de Lord niet doorging, vroeg de Lady opnieuw, alsof zij het
+antwoord van haar echtgenoot niet had verstaan:
+
+„Zal ik mijn kostbaarheden terugkrijgen?”
+
+„Neen!” klonk het op korten toon van zijn lippen.
+
+Lady Morvill scheen haar bewustzijn bijna te verliezen. Haar gansche
+lichaam beefde, doch na eenige oogenblikken had zij zich met
+bovenmenschelijke wilskracht hersteld.
+
+Zij ging vlak voor den Lord staan en vroeg met vonkelende oogen en
+gekruiste armen:
+
+„Waarom wil je mij mijn eigendom onthouden?”
+
+„Omdat ik niet wensch, dat gij de middelen in handen zult hebben voor
+een tweede ontvluchting.
+
+„Omdat ik geen lust heb, door uw optreden prijs te worden gegeven aan
+de publieke zucht naar schandaal en laster.
+
+„Daarom blijven uw kostbaarheden onder mijn berusting. Al kan ik u ook
+niet beletten, overal om u heen te koketteeren op schandelijke wijze,
+dan wil ik u toch de middelen ontnemen om mij openbaar aan de kaak te
+stellen.”
+
+De Lady was doodsbleek geworden. Zij balde de vuisten in machtelooze
+woede en week onwillekeurig een schrede achteruit.
+
+De Lord was opgestaan en had zich naar het kleine tafeltje begeven. Hij
+nam de waterkaraf en vulde een glas tot op de helft met de dood
+brengende vloeistof.
+
+Lady Morvill staarde als geestesafwezig naar haar echtgenoot.
+
+Haar blik bleef als gebonden aan zijn hand, toen hij het glas vulde.
+
+Haar wijdgeopende oogen puilden naar voren en haar gelaat was
+spookachtig bleek.
+
+Een seconde nog en zij zou vrij zijn!
+
+Lord Morvill nam het glas op, toen een onderdrukte gil aan de lippen
+der Lady ontsnapte.
+
+Morvill had half met den rug naar zijn echtgenoote gestaan, nu keerde
+hij zich om en zag haar lijkkleurig gelaat.
+
+Een wreede, zegevierende glimlach verwrong zijn trekken en, terwijl hij
+het glas weer op het tafeltje neerzette, sprak hij hoonend:
+
+„Ik vrees uw haat niet, Lady. Alleen zou ik er u op willen wijzen, dat
+ik nog middelen bezit om mij zelf te beschermen. Als gij mij al te
+lastig wordt...
+
+„Gij kent mijn kasteel Moar Castle in Schotland, nietwaar?
+
+„Gij kent de geschiedenis mijner voorvaderen. Neem u in acht, dat het
+lot van Lady Henriette ook niet u treft!”
+
+Met van ontzetting wijd geopende oogen staarde Lady Morvill haar
+echtgenoot aan. Zij hield de handen, alsof zij een onheil wilde
+afwenden, voor zich uitgestrekt. Haar boezem hijgde en op halfluiden
+toon sprak zij met moeite:
+
+„Je wilt mij in de armen van den waanzin voeren, ellendeling! Ik
+veracht je uit den grond van mijn hart!”
+
+Morvill was bloedrood geworden van verontwaardiging. Zijn hand greep
+een leeren zweep, die boven zijn schrijftafel hing, hij snelde naar
+zijn vrouw toe en wilde haar met zweepslagen straffen voor haar
+woorden.
+
+De Lady stiet een rauwen gil uit.
+
+Op dit oogenblik werd de deur geopend, die naar het bureau van John
+Wilkens leidde, en deze stormde de kamer binnen.
+
+Hij had de laatste woorden van den strijd der beide echtgenooten
+gehoord en den angstkreet der Lady vernomen.
+
+Een inwendige, onweerstaanbare macht dwong hem, de schoone vrouw, die
+hij nog steeds liefhad, ter hulp te snellen.
+
+Toen Wilkens de kamer binnensnelde en zag, dat de Lord met opgeheven
+zweep tegenover zijn vrouw stond, verloor hij zijn kalmte en bezinning.
+
+Hij greep den Lord bij de keel. Een korte worsteling volgde en de Lord,
+die niet voorbereid was op dezen aanval, struikelde en viel.
+
+Een doffe kreet en het bloed van Lord Morvill stroomde over het tapijt.
+
+De Lord was met zijn hoofd tegen den scherpen kant van den
+schoorsteenmantel terechtgekomen en had zich den schedel verpletterd.
+
+John Wilkens staarde als wezenloos naar den Lord, die met den dood
+worstelde.
+
+Daar werd plotseling de deur naar de gang geopend en graaf Armani
+snelde binnen.
+
+Toen de Lady hem zag binnenkomen, riep zij half gillend uit: „Raffles!”
+en viel bewusteloos op een stoel neer.
+
+De binnenkomende was inderdaad de groote onbekende, die zich, aan den
+Lord had laten voorstellen als graaf Armani.
+
+Met een enkelen blik had hij den toestand overzien en met weemoedigen
+blik keek hij naar Wilkens, toen hij sprak:
+
+„John, ik had je gewaarschuwd. Je bent niet uit de nabijheid van deze
+vrouw gebleven en het noodlot straft je. Help haar nu. Ik zal mij met
+den Lord bezighouden.”
+
+Raffles knielde naast Lord Morvill neer en stelde vast, dat het leven
+reeds was geweken.
+
+Intusschen was de Lady weer eenigszins tot zichzelf gekomen.
+
+Nog geheel verward staarde Wilkens om zich heen. Zijn blik viel op het
+half gevulde waterglas, dat Lord Morvill zooeven weer op het tafeltje
+had neergezet. Hij nam het op en, naar de Lady gaande, goot hij de
+bewustelooze een paar slokken in de keel.
+
+De Lady voelde plotseling een heeten gloed door haar lichaam stroomen.
+Met onduldbare pijnen richtte zij zich op en opende de oogen.
+
+Zij zag het haar maar al te zeer bekende glas in Wilkens’ hand en de
+vreeselijkste ontzetting stond op haar gelaat te lezen.
+
+Haar treken verwrongen zich, het schuim kwam op haar lippen te
+voorschijn en met een luiden gil zonk zij neer.
+
+„Gift! Gift!” riep zij uit. „Ik had het voor hem gemengd en jij hebt
+het mij gegeven!”
+
+Nog voordat John Wilkens wist, wat zij bedoelde, had Raffles haar
+woorden begrepen.
+
+Hij naderde John, die bij de met den dood worstelende Lady neerknielde,
+richtte hem op en sprak:
+
+„De moordenares van haar echtgenoot heeft zichzelf in het verderf
+gestort! Jij moest haar den giftbeker reiken, dien zij voor haar
+echtgenoot had gereed gemaakt. Zoo wilde het noodlot het.
+
+„Nu heeft zij haar vrijheid terug, al is het op een andere manier dan
+zij bedoelde.”
+
+Nu begon de secretaris alles te begrijpen. Hij sloeg de handen voor het
+gelaat en snikte.
+
+John Raffles legde hem de hand op den schouder en sprak:
+
+„Al kon ik dezen keer niet over je waken, een hoogere macht heeft je
+behoed. Dank den hemel, dat je handen rein zijn gebleven. Hier, neem
+dit geld!”
+
+Bij deze woorden nam Raffles een gevulde portefeuille uit den zak en
+gaf die aan Wilkens!
+
+„Deze portefeuille bevat de middelen voor een reis naar het buitenland
+en zal genoeg zijn voor jou, totdat je een nieuwen werkkring zult
+hebben gevonden.
+
+„Ga nu heen, begin een nieuw leven en maak door ernstigen arbeid weer
+goed, wat je hier, al is het ook slechts in gedachten, hebt misdaan.”
+
+De secretaris drukte de hem toegestoken hand van den onbaatzuchtigen
+beschermer en bevochtigde die slanke, fijngevormde hand met zijn heete
+tranen.
+
+
+
+
+
+
+
+
+*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77779 ***
diff --git a/README.md b/README.md
new file mode 100644
index 0000000..0275ade
--- /dev/null
+++ b/README.md
@@ -0,0 +1,2 @@
+Project Gutenberg (https://www.gutenberg.org) public repository for eBook #77779
+(https://www.gutenberg.org/ebooks/77779)
author	www-data <www-data@mail.pglaf.org>	2026-01-25 14:51:51 -0800
committer	www-data <www-data@mail.pglaf.org>	2026-01-25 14:51:51 -0800
commit	8f201b1e7f20a5993a2bb009e5b0355f48d80d78 (patch)
tree	f963e455a6e3e974085950c76aa42e354560f55a