Initial commit of ebook 77521 filesHEAD main

author: www-data <www-data@mail.pglaf.org> 2025-12-21 17:22:20 -0800
committer: www-data <www-data@mail.pglaf.org> 2025-12-21 17:22:20 -0800
commit: 2f04bcc8b779e0f4efe4f59821413841dc00df5b (patch)
tree: c4b49f24e928204b69272c2c53b103ca7e286ad7
8 files changed, 7856 insertions, 0 deletions
diff --git a/.gitattributes b/.gitattributes
new file mode 100644
index 0000000..6833f05
--- /dev/null
+++ b/.gitattributes
@@ -0,0 +1,3 @@
+* text=auto
+*.txt text
+*.md text
diff --git a/77521-h/77521-h.htm b/77521-h/77521-h.htm
new file mode 100644
index 0000000..0a9750c
--- /dev/null
+++ b/77521-h/77521-h.htm
@@ -0,0 +1,4471 @@
+<!DOCTYPE HTML>
+<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source on 2025-12-19T16:20:55Z using SAXON HE 9.9.1.8 . -->
+<html lang="nl">
+<head>
+<title>Lord Lister No. 38: Een Museumdiefstal | Project Gutenberg</title>
+<meta charset="utf-8">
+<meta name="generator" content="tei2html.xsl, see https://github.com/jhellingman/tei2html">
+<meta name="author" content="Kurt Matull (1872–1920)">
+<meta name="author" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">
+<link rel="coverpage" href="images/lordlister0038-front.jpg">
+<link rel="icon" href="images/lordlister0038-front.jpg" type="image/x-cover">
+<meta name="DC.Title" content="Lord Lister No. 38: Een Museumdiefstal">
+<meta name="DC.Creator" content="Kurt Matull (1872–1920)">
+<meta name="DC.Creator" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">
+<meta name="DC.Contributor" content="Alfred Gustav Christian Roloff (1879–1951)">
+<meta name="DC.Language" content="nl-1900">
+<meta name="DC.Format" content="text/html">
+<meta name="DC.Publisher" content="Project Gutenberg">
+<meta name="DC:Subject" content="Detective and mystery stories -- Periodicals">
+<meta name="DC:Subject" content="Dime novels -- Periodicals">
+<style> /* <![CDATA[ */
+html {
+line-height: 1.3;
+}
+body {
+margin: 0;
+}
+main {
+display: block;
+}
+h1 {
+font-size: 2em;
+margin: 0.67em 0;
+}
+hr {
+height: 0;
+overflow: visible;
+}
+pre {
+font-family: monospace;
+font-size: 1em;
+}
+a {
+background-color: transparent;
+}
+abbr[title] {
+border-bottom: none;
+text-decoration: underline;
+}
+b, strong {
+font-weight: bolder;
+}
+code, kbd, samp {
+font-family: monospace;
+font-size: 1em;
+}
+small {
+font-size: 80%;
+}
+sub, sup {
+font-size: 67%;
+line-height: 0;
+position: relative;
+vertical-align: baseline;
+}
+sub {
+bottom: -0.25em;
+}
+sup {
+top: -0.5em;
+}
+img {
+border-style: none;
+}
+body {
+font-family: serif;
+font-size: 100%;
+text-align: left;
+margin-top: 2.4em;
+}
+div.front, div.body {
+margin-bottom: 7.2em;
+}
+div.back {
+margin-bottom: 2.4em;
+}
+.div0 {
+margin-top: 7.2em;
+margin-bottom: 7.2em;
+}
+.div1 {
+margin-top: 5.6em;
+margin-bottom: 5.6em;
+}
+.div2 {
+margin-top: 4.8em;
+margin-bottom: 4.8em;
+}
+.div3 {
+margin-top: 3.6em;
+margin-bottom: 3.6em;
+}
+.div4 {
+margin-top: 2.4em;
+margin-bottom: 2.4em;
+}
+.div5, .div6, .div7 {
+margin-top: 1.44em;
+margin-bottom: 1.44em;
+}
+.div0:last-child, .div1:last-child, .div2:last-child, .div3:last-child,
+.div4:last-child, .div5:last-child, .div6:last-child, .div7:last-child {
+margin-bottom: 0;
+}
+blockquote div.front, blockquote div.body, blockquote div.back {
+margin-top: 0;
+margin-bottom: 0;
+}
+.divBody .div1:first-child, .divBody .div2:first-child, .divBody .div3:first-child, .divBody .div4:first-child,
+.divBody .div5:first-child, .divBody .div6:first-child, .divBody .div7:first-child {
+margin-top: 0;
+}
+h1, h2, h3, h4, h5, h6, .h1, .h2, .h3, .h4, .h5, .h6 {
+clear: both;
+font-style: normal;
+text-transform: none;
+}
+h3, .h3 {
+font-size: 1.2em;
+}
+h3.label {
+font-size: 1em;
+margin-bottom: 0;
+}
+h4, .h4 {
+font-size: 1em;
+}
+.alignleft {
+text-align: left;
+}
+.alignright {
+text-align: right;
+}
+.alignblock {
+text-align: justify;
+}
+p.tb, hr.tb, .par.tb, li.tb {
+margin: 1.6em auto;
+text-align: center;
+}
+p.argument, p.note, p.tocArgument, .par.argument, .par.note, .par.tocArgument {
+font-size: 0.9em;
+text-indent: 0;
+}
+p.argument, p.tocArgument, .par.argument, .par.tocArgument {
+margin: 1.58em 10%;
+}
+.opener, .address {
+margin-top: 1.6em;
+margin-bottom: 1.6em;
+}
+.addrline {
+margin-top: 0;
+margin-bottom: 0;
+}
+.dateline {
+margin-top: 1.6em;
+margin-bottom: 1.6em;
+text-align: right;
+}
+.salute {
+margin-top: 1.6em;
+margin-left: 3.58em;
+text-indent: -2em;
+}
+.signed {
+margin-top: 1.6em;
+margin-left: 3.58em;
+text-indent: -2em;
+}
+.epigraph {
+font-size: 0.9em;
+width: 60%;
+margin-left: auto;
+}
+.epigraph span.bibl {
+display: block;
+text-align: right;
+}
+.trailer {
+clear: both;
+margin-top: 3.6em;
+}
+span.abbr, abbr {
+white-space: nowrap;
+}
+span.parNum {
+font-weight: bold;
+}
+span.corr, span.gap {
+border-bottom: 1px dotted red;
+}
+span.num, span.trans {
+border-bottom: 1px dotted gray;
+}
+span.measure {
+border-bottom: 1px dotted green;
+}
+.ex {
+letter-spacing: 0.2em;
+}
+.sc {
+font-variant: small-caps;
+}
+.asc {
+font-variant: small-caps;
+text-transform: lowercase;
+}
+.uc {
+text-transform: uppercase;
+}
+.tt {
+font-family: monospace;
+}
+.underline {
+text-decoration: underline;
+}
+.overline, .overtilde {
+text-decoration: overline;
+}
+.rm {
+font-style: normal;
+}
+.red {
+color: red;
+}
+hr {
+clear: both;
+border: none;
+border-bottom: 1px solid black;
+width: 45%;
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+margin-top: 1em;
+text-align: center;
+}
+hr.dotted {
+border-bottom: 2px dotted black;
+}
+hr.dashed {
+border-bottom: 2px dashed black;
+}
+.aligncenter {
+text-align: center;
+}
+h1, h2, .h1, .h2 {
+font-size: 1.44em;
+line-height: 1.5;
+}
+h1.label, h2.label {
+font-size: 1.2em;
+margin-bottom: 0;
+}
+h5, h6 {
+font-size: 1em;
+font-style: italic;
+}
+p, .par {
+text-indent: 0;
+}
+p.firstlinecaps:first-line, .par.firstlinecaps:first-line {
+text-transform: uppercase;
+}
+.hangq {
+text-indent: -0.32em;
+}
+.hangqq {
+text-indent: -0.42em;
+}
+.hangqqq {
+text-indent: -0.84em;
+}
+p.dropcap:first-letter, .par.dropcap:first-letter {
+float: left;
+clear: left;
+margin: 0 0.05em 0 0;
+padding: 0;
+line-height: 0.8;
+font-size: 420%;
+vertical-align: super;
+}
+blockquote, p.quote, div.blockquote, div.argument, .par.quote {
+font-size: 0.9em;
+margin: 1.58em 5%;
+}
+.pageNum a, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover, a.hidden:hover, a.hidden {
+text-decoration: none;
+}
+.advertisement, .advertisements {
+background-color: #FFFEE0;
+border: black 1px dotted;
+color: #000;
+margin: 2em 5%;
+padding: 1em;
+}
+span.accent {
+display: inline-block;
+text-align: center;
+}
+span.accent, span.accent span.top, span.accent span.base {
+line-height: 0.40em;
+}
+span.accent span.top {
+font-weight: bold;
+font-size: 5pt;
+}
+span.accent span.base {
+display: block;
+}
+.footnotes .body, .footnotes .div1 {
+padding: 0;
+}
+.fnarrow {
+color: #AAAAAA;
+font-weight: bold;
+text-decoration: none;
+}
+.fnarrow:hover, .fnreturn:hover {
+color: #660000;
+}
+.fnreturn {
+color: #AAAAAA;
+font-size: 80%;
+font-weight: bold;
+text-decoration: none;
+vertical-align: 0.25em;
+}
+a {
+text-decoration: none;
+}
+a:hover {
+text-decoration: underline;
+background-color: #e9f5ff;
+}
+a.noteRef, a.pseudoNoteRef {
+font-size: 67%;
+vertical-align: super;
+text-decoration: none;
+margin-left: 0.1em;
+}
+.externalUrl {
+font-size: small;
+font-family: monospace;
+color: gray;
+}
+.displayfootnote {
+display: none;
+}
+div.footnotes {
+font-size: 80%;
+margin-top: 1em;
+padding: 0;
+}
+hr.fnsep {
+margin-left: 0;
+margin-right: 0;
+text-align: left;
+width: 25%;
+}
+p.footnote, .par.footnote {
+margin-bottom: 0.5em;
+margin-top: 0.5em;
+}
+p.footnote .fnlabel, .par.footnote .fnlabel {
+float: left;
+margin-left: -0.1em;
+min-width: 1.0em;
+padding-right: 0.4em;
+}
+.apparatusnote {
+text-decoration: none;
+}
+.apparatusnote:target, .fndiv:target {
+background-color: #eaf3ff;
+}
+table.tocList {
+width: 100%;
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+border-width: 0;
+border-collapse: collapse;
+}
+td.tocText {
+padding-top: 2em;
+padding-bottom: 1em;
+}
+td.tocPageNum, td.tocDivNum {
+text-align: right;
+min-width: 10%;
+border-width: 0;
+white-space: nowrap;
+}
+td.tocDivNum {
+padding-left: 0;
+padding-right: 0.5em;
+vertical-align: top;
+}
+td.tocPageNum {
+padding-left: 0.5em;
+padding-right: 0;
+vertical-align: bottom;
+}
+td.tocDivTitle {
+width: auto;
+}
+p.tocPart, .par.tocPart {
+margin: 1.58em 0;
+font-variant: small-caps;
+}
+p.tocChapter, .par.tocChapter {
+margin: 1.58em 0;
+}
+p.tocSection, .par.tocSection {
+margin: 0.7em 5%;
+}
+table.tocList td {
+vertical-align: top;
+}
+table.tocList td.tocPageNum {
+vertical-align: bottom;
+}
+table.inner {
+display: inline-table;
+border-collapse: collapse;
+width: 100%;
+}
+td.itemNum {
+text-align: right;
+min-width: 5%;
+padding-right: 0.8em;
+}
+td.innerContainer {
+padding: 0;
+margin: 0;
+}
+.index {
+font-size: 80%;
+}
+.index p {
+text-indent: -1em;
+margin-left: 1em;
+}
+.indexToc {
+text-align: center;
+}
+.transcriberNote {
+background-color: #DDE;
+border: black 1px dotted;
+color: #000;
+font-family: sans-serif;
+font-size: 80%;
+margin: 2em 5%;
+padding: 1em;
+}
+.missingTarget {
+text-decoration: line-through;
+color: red;
+}
+.correctionTable {
+width: 75%;
+}
+.width20 {
+width: 20%;
+}
+.width40 {
+width: 40%;
+}
+p.smallprint, li.smallprint, .par.smallprint {
+color: #666666;
+font-size: 80%;
+}
+span.musictime {
+vertical-align: middle;
+display: inline-block;
+text-align: center;
+}
+span.musictime, span.musictime span.top, span.musictime span.bottom {
+padding: 1px 0.5px;
+font-size: xx-small;
+font-weight: bold;
+line-height: 0.7em;
+}
+span.musictime span.bottom {
+display: block;
+}
+audio {
+height: 20px;
+margin-left: 0.5em;
+margin-right: 0.5em;
+}
+ul {
+list-style-type: none;
+}
+.splitListTable {
+margin-left: 0;
+}
+.splitListTable td {
+vertical-align: top;
+}
+.numberedItem {
+text-indent: -3em;
+margin-left: 3em;
+}
+.numberedItem .itemNumber {
+float: left;
+position: relative;
+left: -3.5em;
+width: 3em;
+display: inline-block;
+text-align: right;
+}
+.itemGroupTable {
+border-collapse: collapse;
+margin-left: 0;
+}
+.itemGroupTable td {
+padding: 0;
+margin: 0;
+vertical-align: middle;
+}
+.itemGroupBrace {
+padding: 0 0.5em !important;
+}
+div.figure, div.figureGroup {
+text-align: center;
+}
+table.figureGroupTable {
+width: 80%;
+border-collapse: collapse;
+}
+.figure, .figureGroup {
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+}
+.floatLeft {
+float: left;
+margin: 10px 10px 10px 0;
+}
+.floatRight {
+float: right;
+margin: 10px 0 10px 10px;
+}
+p.figureHead, .par.figureHead {
+font-size: 100%;
+text-align: center;
+}
+.figAnnotation {
+font-size: 80%;
+position: relative;
+margin: 0 auto;
+}
+.figTopLeft, .figBottomLeft {
+float: left;
+}
+.figTopRight, .figBottomRight {
+float: right;
+}
+.figure p, .figure .par, .figureGroup p, .figureGroup .par {
+font-size: 80%;
+margin-top: 0;
+text-align: center;
+}
+img {
+border-width: 0;
+}
+td.galleryFigure {
+text-align: center;
+vertical-align: middle;
+}
+td.galleryCaption {
+text-align: center;
+vertical-align: top;
+}
+tr, td, th {
+vertical-align: top;
+}
+tr.bottom, td.bottom, th.bottom {
+vertical-align: bottom;
+}
+td.label, tr.label td {
+font-weight: bold;
+}
+td.unit, tr.unit td {
+font-style: italic;
+}
+td.leftbrace, td.rightbrace {
+vertical-align: middle;
+}
+span.sum {
+padding-top: 2px;
+border-top: solid black 1px;
+}
+table.inlineTable {
+display: inline-table;
+}
+table.borderOutside {
+border-collapse: collapse;
+}
+table.borderOutside td {
+padding-left: 4px;
+padding-right: 4px;
+}
+table.borderOutside .cell-head-top, table.borderOutside .cell-top {
+border-top: 2px solid black;
+}
+table.borderOutside .cell-head-bottom {
+border-bottom: 1px solid black;
+}
+table.borderOutside .cell-bottom {
+border-bottom: 2px solid black;
+}
+table.borderOutside .cell-left, table.borderOutside .cell-head-left {
+border-left: 2px solid black;
+}
+table.borderOutside .cell-right, table.borderOutside .cell-head-right {
+border-right: 2px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside {
+border-collapse: collapse;
+}
+table.verticalBorderInside td {
+padding-left: 4px;
+padding-right: 4px;
+border-left: 1px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside .cell-head-top, table.verticalBorderInside .cell-top {
+border-top: 2px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside .cell-head-bottom {
+border-bottom: 1px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside .cell-bottom {
+border-bottom: 2px solid black;
+}
+table.verticalBorderInside .cell-left, table.verticalBorderInside .cell-head-left {
+border-left: 0 solid black;
+}
+table.borderAll,
+table.rtlBorderAll {
+border-collapse: collapse;
+}
+table.borderAll td,
+table.rtlBorderAll td {
+padding-left: 4px;
+padding-right: 4px;
+border: 1px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-head-top, table.borderAll .cell-top,
+table.rtlBorderAll .cell-head-top, table.rtlBorderAll .cell-top {
+border-top: 2px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-head-bottom,
+table.rtlBorderAll .cell-head-bottom {
+border-bottom: 1px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-bottom,
+table.rtlBorderAll .cell-bottom {
+border-bottom: 2px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-left,
+table.borderAll .cell-head-left {
+border-left: 2px solid black;
+}
+table.borderAll .cell-right,
+table.borderAll .cell-head-right {
+border-right: 2px solid black;
+}
+table.rtlBorderAll .cell-left,
+table.rtlBorderAll .cell-head-left {
+border-right: 2px solid black;
+}
+table.rtlBorderAll .cell-right,
+table.rtlBorderAll .cell-head-right {
+border-left: 2px solid black;
+}
+tr.borderTop td, tr.borderTop th, th.borderTop, td.borderTop {
+border-top: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderRight td, tr.borderRight th, th.borderRight, td.borderRight {
+border-right: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderLeft td, tr.borderLeft th, th.borderLeft, td.borderLeft {
+border-left: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderBottom td, tr.borderBottom th, th.borderBottom, td.borderBottom {
+border-bottom: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderHorizontal td, tr.borderHorizontal th, th.borderHorizontal, td.borderHorizontal {
+border-top: 1px solid black !important;
+border-bottom: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderVertical td, tr.borderVertical th, th.borderVertical, td.borderVertical {
+border-right: 1px solid black !important;
+border-left: 1px solid black !important;
+}
+tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.borderAll {
+border: 1px solid black !important;
+}
+tr.noBorderTop td, tr.noBorderTop th, th.noBorderTop, td.noBorderTop {
+border-top: none !important;
+}
+tr.noBorderRight td, tr.noBorderRight th, th.noBorderRight, td.noBorderRight {
+border-right: none !important;
+}
+tr.noBorderLeft td, tr.noBorderLeft th, th.noBorderLeft, td.noBorderLeft {
+border-left: none !important;
+}
+tr.noBorderBottom td, tr.noBorderBottom th, th.noBorderBottom, td.noBorderBottom {
+border-bottom: none !important;
+}
+tr.noBorderHorizontal td, tr.noBorderHorizontal th, th.noBorderHorizontal, td.noBorderHorizontal {
+border-top: none !important;
+border-bottom: none !important;
+}
+tr.noBorderVertical td, tr.noBorderVertical th, th.noBorderVertical, td.noBorderVertical {
+border-right: none !important;
+border-left: none !important;
+}
+tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.noBorderAll {
+border: none !important;
+}
+.cellDoubleUp {
+border-width: 0 !important;
+width: 1em;
+}
+.cellDummy {
+border-width: 0 !important;
+}
+td.alignDecimalIntegerPart {
+text-align: right;
+border-right: none !important;
+padding-right: 0 !important;
+margin-right: 0 !important;
+}
+td.alignDecimalFractionPart {
+text-align: left;
+border-left: none !important;
+padding-left: 0 !important;
+margin-left: 0 !important;
+}
+td.alignDecimalNotNumber {
+text-align: center;
+}
+table.alignedText, table.alignedVerse {
+border-collapse: collapse;
+width: 100%;
+}
+table.alignedText td.first, table.alignedText td.second {
+vertical-align: top;
+width: 50%;
+}
+table.alignedVerse {
+vertical-align: top;
+}
+table.alignedText td.first, table.alignedVerse td.first {
+border-width: 0 0.2px 0 0;
+border-color: gray;
+border-style: solid;
+padding-right: 10px;
+}
+table.alignedText td.second, table.alignedVerse td.second {
+padding-left: 10px;
+}
+table.alignedVerse td.first, table.alignedVerse td.second {
+width: 45%;
+}
+table.alignedVerse td.lineNumbers {
+width: 10%;
+}
+td.alignedDiv1 {
+padding-top: 5.6em;
+}
+td.alignedDiv2 {
+padding-top: 4.8em;
+}
+td.alignedDiv3 {
+padding-top: 3.6em;
+}
+td.alignedDiv4 {
+padding-top: 2.4em;
+}
+td.alignedDiv5, td.alignedDiv6, td.alignedDiv7 {
+padding-top: 1.44em;
+}
+table.alignedText p:not(.first) {
+margin-top: 0;
+}
+.alignedVerseHead {
+margin: 1em 0 1em 0;
+display: inline-block;
+}
+.alignedVerseSpacer {
+height: 1.4em;
+}
+body {
+padding: 1.58em 16%;
+}
+.pageNum {
+display: inline;
+font-size: 8.4pt;
+font-style: normal;
+margin: 0;
+padding: 0;
+position: absolute;
+right: 1%;
+text-align: right;
+letter-spacing: normal;
+}
+.marginnote {
+font-size: 0.8em;
+height: 0;
+left: 1%;
+position: absolute;
+text-indent: 0;
+width: 14%;
+text-align: left;
+}
+.right-marginnote {
+font-size: 0.8em;
+height: 0;
+right: 3%;
+position: absolute;
+text-indent: 0;
+text-align: right;
+width: 11%
+}
+.cut-in-left-note {
+font-size: 0.8em;
+left: 1%;
+float: left;
+text-indent: 0;
+width: 14%;
+text-align: left;
+padding: 0.8em 0.8em 0.8em 0;
+}
+.cut-in-right-note {
+font-size: 0.8em;
+left: 1%;
+float: right;
+text-indent: 0;
+width: 14%;
+text-align: right;
+padding: 0.8em 0 0.8em 0.8em;
+}
+span.tocPageNum, span.flushright {
+position: absolute;
+right: 16%;
+top: auto;
+text-indent: 0;
+}
+.pglink::after {
+content: "\0000A0\01F4D8";
+font-size: 80%;
+font-style: normal;
+font-weight: normal;
+}
+.catlink::after {
+content: "\0000A0\01F4C7";
+font-size: 80%;
+font-style: normal;
+font-weight: normal;
+}
+.exlink::after, .wplink::after, .biblink::after, .qurlink::after, .seclink::after {
+content: "\0000A0\002197\00FE0F";
+color: blue;
+font-size: 80%;
+font-style: normal;
+font-weight: normal;
+}
+.pglink:hover {
+background-color: #DCFFDC;
+}
+.catlink:hover {
+background-color: #FFFFDC;
+}
+.exlink:hover, .wplink:hover, .biblink:hover, .qurlink:hover, .seclin:hover {
+background-color: #FFDCDC;
+}
+body {
+background: #FFFFFF;
+font-family: serif;
+}
+body, a.hidden {
+color: black;
+}
+h1, h2, .h1, .h2 {
+text-align: center;
+font-variant: small-caps;
+font-weight: normal;
+}
+p.byline {
+text-align: center;
+font-style: italic;
+margin-bottom: 2em;
+}
+.div2 p.byline, .div3 p.byline, .div4 p.byline, .div5 p.byline, .div6 p.byline, .div7 p.byline {
+text-align: left;
+}
+.figureHead, .noteRef, .pseudoNoteRef, .marginnote, .right-marginnote, p.legend, .verseNum {
+color: #660000;
+}
+.rightnote, .pageNum, .lineNum, .pageNum a {
+color: #AAAAAA;
+}
+a.hidden:hover, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover {
+color: red;
+}
+h1, h2, h3, h4, h5, h6 {
+font-weight: normal;
+}
+table {
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+}
+td.tocText {
+text-align: center;
+font-variant: small-caps;
+font-size: 1.2em;
+line-height: 1.5;
+}
+.tableCaption {
+text-align: center;
+}
+.arab { font-family: Scheherazade, serif; }
+.aran { font-family: 'Awami Nastaliq', serif; }
+.grek { font-family: 'Charis SIL', serif; }
+.hebr { font-family: 'SBL Hebrew', Shlomo, 'Ezra SIL', serif; }
+.syrc { font-family: 'Serto Jerusalem', serif; }
+/* CSS rules generated from rendition elements in TEI file */
+.imprint {
+color: gray; text-align: center;
+}
+div.advertisement img {
+}
+.center {
+text-align: center;
+}
+.large {
+font-size: large;
+}
+.xl {
+font-size: x-large;
+}
+.xxl {
+font-size: xx-large;
+}
+.xxxl {
+font-size: 300%;
+}
+/* CSS rules generated from @rend attributes in TEI file */
+.xd33e1557 {
+text-align:center; vertical-align:middle; font-size:x-large; width:33%;
+}
+.xd33e1558 {
+text-align:center; vertical-align:middle;
+}
+.cover-imagewidth {
+width:559px;
+}
+.xd33e127 {
+font-size:x-large;
+}
+.xd33e129 {
+font-size:small;
+}
+.xd33e133 {
+font-size:xx-large;
+}
+.xd33e1554 {
+text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000; font-weight:bold;
+}
+.tbl\.wanted\.header {
+width:100%;
+}
+.xd33e1561 {
+font-size:xx-large;
+}
+.lordlisterwidth {
+width:307px;
+}
+.xd33e1576 {
+text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000;
+}
+.xd33e1578 {
+font-size:large;
+}
+.xd33e1581 {
+font-size:large;
+}
+.xd33e1584 {
+text-align:center;
+}
+.xd33e1586 {
+text-align:center; font-size:x-large;
+}
+.xd33e1590 {
+text-align:center; font-size:large;
+}
+.warrant\.en {
+font-size:small; border:2pt solid black; padding-left:1em; padding-right:1em; margin:1em;
+}
+.xd33e1601 {
+font-size:x-large; text-align:center;
+}
+.xd33e1605 {
+font-weight:bold; text-align:center;
+}
+.warrant\.nl {
+display:none; font-size:small;
+}
+.xd33e1713 {
+text-align:center; font-weight:bold; font-size:large;
+}
+.xd33e1825 {
+font-size:xx-large;
+}
+.xd33e1827 {
+font-size:medium;
+}
+/* ]]> */ </style>
+</head>
+<body>
+<div style='text-align:center'>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77521 ***</div>
+<div class="front">
+<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first"></p>
+<div class="figure cover-imagewidth" id="cover-image"><img src="images/lordlister0038-front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="559" height="720"></div><p>
+<span class="pageNum" id="pb1">[<a href="#pb1">1</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div class="div1 last-child imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first xd33e127">☞ Elke aflevering bevat een volledig verhaal. ☜
+</p>
+<p class="xd33e129">UITGAVE VAN DEN „ROMAN-BOEKHANDEL VOORHEEN A. EICHLER”, SINGEL 236,—AMSTERDAM.
+</p>
+</div>
+</div>
+</div>
+<div class="body">
+<div id="ch1" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch1.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<div class="figure"><img src="images/p0038-01.png" alt="EEN MUSEUMDIEFSTAL" width="720" height="223"></div>
+<h2 class="super xd33e133">EEN MUSEUMDIEFSTAL</h2>
+<h2 class="label">EERSTE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">IN HET MUSEUM TE FLORENCE.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Lord Lister stond reisvaardig in zijn Londensch huis tegenover zijn vriend Charly
+Brand. Terwijl hij een sigaret aanstak, keek hij eenigszins zenuwachtig naar zijn
+kisten en koffers.
+</p>
+<p>„Je wilt dus werkelijk zonder mij weggaan?” vroeg zijn vriend.
+</p>
+<p>„Ja, mijn beste”, klonk het antwoord. „Ik moet eens vacantie nemen. Slechts voor vier
+weken ga ik Londen verlaten. Ik heb wat rust noodig na onzen laatsten grooten truc.
+Mijn zenuwen zijn een beetje overspannen en ik heb er behoefte aan om mij ergens te
+bevinden, waar ik inspecteur Baxter van Scotland Yard en zijn assistent, den voortreffelijken
+Marholm, bijgenaamd de Vloo, niet telkens zie opduiken.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Bij den tegenwoordigen toestand van mijn zenuwen zou ik die beide heeren weleens onaangenaam
+kunnen bejegenen en, je weet het immers: ik houd er niet van, om onbeleefd op te treden.”
+</p>
+<p>„Maar waar wil je dan heengaan?” vroeg Charly Brand.
+</p>
+<p>„Ja, waarheen?” antwoordde Lord Lister aarzelend. „Wacht eens, laten wij eens in den
+reisgids nazien, wanneer de eerste expresse naar Parijs vertrekt.”
+</p>
+<p>„Wil je je gaan verpoozen in de Seinestad?” vroeg Brand.
+</p>
+<p>„Neen, oude jongen”, klonk het antwoord. „Nu vergis je je geweldig. In Parijs, te
+midden van al die millioenen aan geld en brillanten zou ik er niet toe kunnen komen
+om amusementen na te jagen.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ongetwijfeld zou de oude dievenaard in mij wakker worden en ik zou met zoo koortsachtigen
+ijver aan het werk gaan als dat in Londen of New-York slechts denkbaar was.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Maar wacht eens, ik ben er!
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik reis via Parijs naar de Riviera, trek naar het schoone Genua en geniet rustig van
+mijn vacantiedagen in Italië als de eerste de beste Engelsche tourist.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Jij, mijn lieve Charly, blijft hier, bewaakt het huis en seint mij dadelijk, als er
+iets bijzonders gebeurt.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>In Italië kent men mij nog niet in mijn ware gedaante. Daar weet nog niemand iets
+van John Raffles, die door de politie wordt achtervolgd, omdat hij den millionnairs
+hun geld afneemt en het aan de arme bedrogenen teruggeeft.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>In Italië ga ik nog altijd door voor de rijke en voorname Lord Lister, die zeer vrijgevig
+is met geschenken <span class="pageNum" id="pb2">[<a href="#pb2">2</a>]</span>en fooien en die zoo bemind is bij arm en rijk, omdat hij een goedhartig, beminnelijk
+aristocraat is.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Daarop ga ik naar Rome en daar bezoek ik mijn ouden vriend, den Duitschen schilder
+professor Grombeck. Wij kennen elkaar nog van vroeger, toen ik een hartstochtelijk
+verzamelaar van kostbare schilderijen was.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik denk dat ik, als er vier weken van alleenzijn achter mij liggen, jou bij mij laat
+komen.”
+</p>
+<hr class="tb"><p>
+</p>
+<p>Raffles genoot reeds eenige weken van het verrukkelijkste voorjaarsweer aan de Riviera.
+</p>
+<p>Maar het onrustige bloed in zijn aderen, dat steeds naar nieuwe avonturen verlangde,
+kon hem niet lang met rust laten.
+</p>
+<p>Toen hij in de beroemde internationale badplaats Rapallo was, verveelde hij zich doodelijk.
+De oberkellner van het hotel, waar hij zijn intrek had genomen, legde hem de kurlijst
+voor.
+</p>
+<p>Reeds wilde hij zich inschrijven als Mr. Smith uit Londen, toen een plotselinge gedachte
+in hem opkwam en hem deed glimlachen. Vastberaden schreef hij:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first">Politieinspecteur Baxter,
+<br>Scotland Yard, Londen.</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>„Wat zou mijn doodsvijand daar wel van zeggen?” dacht hij, inwendig lachend, „als
+hij eens wist, dat ik hier onder zijn naam verblijf houd!— —”
+</p>
+<p>Twee dagen later las hij in het kleine weekblaadje, dat gedurende het badseizoen te
+Rapallo verschijnt in de Italiaansche taal, het volgende:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first">„Een groote beroemdheid op het gebied van de jacht op misdadigers vertoeft sinds eenige
+dagen in ons midden. Het is de inspecteur Baxter van het Londensche hoofdbureau van
+politie.”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>Hierop volgde een opsomming van Baxter’s heldendaden.
+</p>
+<p>„Wel, ik ben ervan overtuigd”, dacht Raffles lachend bij het lezen van deze regelen,
+„dat deze mededeeling in de courant haar gevolgen wel zal hebben.”
+</p>
+<p>Hij had zich niet vergist. Reeds den volgenden dag vond hij in zijn kamer een dringend
+telegram van dezen inhoud:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first"><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Inspecteur Baxter, vertoevende: Rapallo,
+<br>Hotel Al Cancellerio,
+</p>
+<p>Verzoeke onmiddellijk wegens dringende aangelegenheid naar Florence te komen. Strengste
+geheimhouding. Spoed!”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>Het telegram was onderteekend door den bekenden professor dr. Ciatti, directeur van
+de Koninklijke Musea en kunstverzamelingen te Florence.
+</p>
+<p>„Wat voor dringende aangelegenheden kunnen er in Florence zijn voorgevallen?” dacht
+Lister bij zichzelf, „in die rustige, prachtige stad, waar de kunst van het verleden
+een grootere rol speelt dan het leven van den tegenwoordigen tijd?”
+</p>
+<p>De naam van den afzender van het telegram deed vermoeden, dat er sprake was van een
+gewichtige museumaangelegenheid.
+</p>
+<p>Onmiddellijk begaf Raffles zich naar Florence.
+</p>
+<p>„Kom,” mompelde hij tot zichzelf, „laten wij ook maar eens voor detective spelen.”
+</p>
+<p>Directeur Ciatti bevond zich in de wereldberoemde Galerij, toen Raffles zich aan zijn
+villa liet aanmelden.
+</p>
+<p>Maar nauwelijks had hij den bediende den naam van inspecteur Baxter genoemd, of deze
+wenkte een voorbijrijdend huurrijtuig en verzocht Raffles, dadelijk naar het Museumgebouw
+te rijden, waar de directeur op hem wachtte.
+</p>
+<p>Het was juist een dag, waarop het Museum gratis toegankelijk is voor belangstellenden;
+toen Raffles voor den ingang uitstapte en de zuilengalerij betrad, die een soort van
+voorportaal vormt, stroomde een bonte, internationale menigte naar de deur.
+</p>
+<p>Alle zalen waren gevuld met publiek.
+</p>
+<p>Geleid door den bediende, liep de Groote Onbekende een lange rij prachtige vertrekken
+door. De kostbare, met goud versierde plafonds van deze zalen, de kunstig ingelegde
+vloeren, het artistieke houtsnijwerk der deuren—dit alles scheen slechts als omlijsting
+te dienen.
+</p>
+<p>Alle wanden waren van boven tot beneden met schilderijen behangen, waarvan elk stuk,
+in een zware omlijsting gezet, een vermogen vertegenwoordigde, vele zelfs het vermogen
+van een millionnair.
+</p>
+<p>Bijzonder vol was het in de ronde zaal der Galerij, waar het voornaamste sieraad van
+de geheele verzameling hing—de beroemde Madonna van Rafaël.
+</p>
+<p>Toen Lord Lister met snelle schreden hier voorbij liep, drong door de wijdgeopende,
+hooge deuren een luid gegons van bewondering in zijn ooren. In alle mogelijke talen
+hoorde men uitroepen van verbazing en verrukking.
+</p>
+<p>In de onmiddellijke nabijheid bevonden zich de vertrekken, waarin het secretariaat
+was gevestigd en het ambtsvertrek van den directeur van het Museum, waar Raffles nu
+binnentrad.
+</p>
+<p>De directeur, een bejaarde, eerwaardige heer met den karakteristieken kop van een
+geleerde, begroette hem.
+<span class="pageNum" id="pb3">[<a href="#pb3">3</a>]</span></p>
+<p>„Ik dank u zeer, dat gij onmiddellijk gevolg hebt gegeven aan mijn verzoek,” sprak
+hij. „Wij bevinden ons hier in de grootste moeilijkheden en ik geloof, dat gij alleen,
+geëerde heer Baxter, ons in dit geval kunt helpen.”
+</p>
+<p>„Als de bescheiden krachten van een Engelschen detective de kunst van dienst mogen
+zijn …”, antwoordde Raffles glimlachend.
+</p>
+<p>„Het handelt in dit geval om een misdaad, die voorbeeldeloos brutaal is,” vertelde
+de directeur. „Om kort te zijn: het gaat om onze kostbare Madonna van Rafaël.”
+</p>
+<p>„Die heb ik toch zooeven in het voorbijgaan vluchtig gezien,” meende Raffles.
+</p>
+<p>„Ja, dagelijks zien honderden en duizenden menschen haar,” antwoordde professor Ciatti,
+„en toch—en toch is dat, wat de menigte bewondert, niet de Madonna van Rafaël, maar
+iets anders.”
+</p>
+<p>Een kreet van verbazing ontglipte onwillekeurig aan de lippen van den Grooten Onbekende.
+En hetgeen hij hoorde, was dan ook zeer merkwaardig.
+</p>
+<p>De Madonna van Rafaël bevond zich sinds onheuglijke tijden in het bezit van het Florentijnsche
+Museum.
+</p>
+<p>Als bijzonder kostbaar stuk werd dit schilderij nog gestrenger bewaakt dan de andere
+schatten, ja, het stond zelfs onder persoonlijk toezicht van den directeur.
+</p>
+<p>De minste beschadiging van het schilderij of zelfs van de omlijsting moest den directeur
+onmiddellijk worden gemeld. Elken Zaterdag werd door hem persoonlijk het schilderij
+nauwkeurig onderzocht.
+</p>
+<p>Op zekeren dag overviel hem bij deze bezichtiging een vreemde gewaarwording. Al was
+hij ook in den loop der twintig jaren, gedurende welke hij in dienst was van de Koninklijke
+verzameling te Florence vrijwel gewend geraakt aan het genie van Rafaël, toch kon
+hij niet nalaten, de Madonna telkenkeere opnieuw te bewonderen.
+</p>
+<p>Maar dezen keer was die bewondering gemengd geweest met eigenaardige gewaarwordingen.
+</p>
+<p>Het was hem alsof de trekken der Madonna weinig, heel weinig, voor niemand merkbaar,
+waren veranderd, alsof het landschap, dat de wonderbare gestalte omgaf, een ander
+karakter had gekregen.
+</p>
+<p>Het was Rafaël en toch ook weer niet de door God begenadigde kunstenaar, het was niet
+volkomen deze groote meester, of misschien nog iets meer, de Madonna van Rafaël en
+nog iets anders …
+</p>
+<p>Professor Ciatti bracht een geheelen dag alleen met het schilderij door. En toen hij
+des avonds, bleek en uitgeput, de ronde zaal van het schilderijenmuseum verliet, stond
+het vreeselijke feit bij hem vast:
+</p>
+<p><i>De Madonna van Rafaël was geruild!</i>
+</p>
+<p>Hij vertrouwde eerst zijn eigen oogen niet!
+</p>
+<p>En toch—het was zoo!
+</p>
+<p>Hoe was het mogelijk, dat binnen deze acht dagen het zoo streng bewaakte schilderij
+was weggehaald en een goede copie er van op zijn plaats kon zijn opgehangen!
+</p>
+<p>En dat men hier te doen had met een vervalsching, een zeer handige vervalsching, stond
+voor professor Ciatti vast. Slechts een bekwaam schilder, ja, alleen een beroemd meester
+kon dit schilderij zoo copieeren, dat het geen enkelen der talrijke bezoekers van
+het Museum was opgevallen.
+</p>
+<p>En nog iets was den directeur duidelijk: eenmaal moest de verwisseling publiek bekend
+worden en dan was het gedaan met hem, met zijn geheele bestaan! Hij alleen zou, volgens
+het oordeel der wereld, het schilderij vervalscht kunnen hebben.
+</p>
+<p>Zoodoende liep hij groot gevaar, voor het gerecht en in de gevangenis te zullen komen.
+In de eerstkomende weken zou te Florence een internationale conferentie tot instandhouding
+van kunststukken worden gehouden en het was zoo goed als zeker, dat dan de verwisseling
+van het beroemde schilderij ontdekt zou worden.
+</p>
+<p>Voordat het zoover kwam, moest er dus raad worden geschaft. Al zijn hoop was nu gevestigd
+op inspecteur Baxter van Scotland Yard!— —
+</p>
+<p>Peinzend verliet de Groote Onbekende den directeur van het Museum.
+</p>
+<p>Hij haatte het plegen van dergelijke diefstallen. Wel had hij indertijd het beroemde
+schilderij van Murillo ontvreemd (zie no. 15: „<a class="pglink xd33e46" title="Link naar Project Gutenberg eboek" href="https://www.gutenberg.org/ebooks/68857">De Zilveren Apostel</a>”), maar hij had het reeds lang weer terugbezorgd en uit een museum had hij anders
+nog nooit iets gestolen.
+</p>
+<p>Want hij was er van overtuigd, dat de kunstschatten van dergelijke inrichtingen juist
+den armen kosteloos genot verschaffen, zooals zich dat anders slechts millionnairs
+kunnen veroorloven.
+</p>
+<p>Hij begreep zeer goed, dat men hier niet met een gewonen dief te doen had. En hij
+besloot, de vervolging op zich te nemen.
+</p>
+<p>Hij wist hoe streng de schilderijen werden bewaakt.
+</p>
+<p>Om een groot, zwaar schilderij, dat met een solied slot aan den muur was bevestigd,
+van zijn plaats te krijgen en daarvoor een ander neer te hangen, dat er <span class="pageNum" id="pb4">[<a href="#pb4">4</a>]</span>precies op geleek—dat was een meesterstuk, dat alle andere boevenstreken verre overtrof.
+</p>
+<p>Maar hoe den dief te vinden?
+</p>
+<p>Tot dusverre hadden alle nasporingen, welke de directeur in alle stilte in het werk
+had gesteld, niets gegeven, totaal niets!
+</p>
+<p>De inlichtingen, welke hij inwon omtrent de personen, die het Museum het meest bezochten,
+hadden ook tot niets geleid. Het heette, dat gedurende de laatste weken, waarin Florence
+overstroomd werd door vreemdelingen, als bijzonder drukke bezoekers van het Museum
+slechts twee personen waren opgevallen: een jonge man en een dame met een zeer voornaam
+uiterlijk.
+</p>
+<p>Maar de jonge man copieerde alleen met voorkennis van den directeur een klein schilderij
+en was daarop onmiddellijk weer afgereisd. Ook de dame had naar alle waarschijnlijkheid
+Florence reeds verlaten, want sinds eenige weken had men haar niet meer gezien.
+</p>
+<p>In gedachten verdiept, liep John Raffles langs den oever van de Arno, langs de Lungarno,
+de mooiste straat van Florence met haar voorname hotels en het schilderachtige uitzicht
+op de heuvelen en bosschen.
+</p>
+<p>Plotseling hoorde hij luidkeels roepen: „<span lang="it">Giornale di <span class="corr" id="xd33e274" title="Bron: fera">sera</span>!</span>”—„Avondblad!”—„Het lijk in de Cascinen!”
+</p>
+<p>Een courantenjongen kwam Raffles tegemoet met een bundel avondbladen onder den arm.
+De Groote Onbekende gaf hem een koperen muntstuk en kocht een nummer.
+</p>
+<p>Wat hij daarin las, scheen een zeer alledaagsch geval te zijn. In het stadspark van
+Florence, in de zoogenaamde Cascinen, was het lijk gevonden van een mannelijk persoon,
+die herkend was als de dertigjarige ongehuwde Carlo Pasini.
+</p>
+<p>Pasini was een onbeduidend handelaar in oudheden of eigenlijk een tusschenpersoon,
+een van die figuren, van wie het in Florence wemelt en die het den vreemdelingen soms
+zeer lastig maken.
+</p>
+<p>Pasini was een tamelijk verloopen sujet, hij dronk en speelde en moest nog in de allerlaatste
+dagen een vrij aanzienlijke som hebben verloren, die zijn gewone inkomsten verre overschreed.
+Vanwaar hij dat geld had, was onbekend.
+</p>
+<p>Zooals de buren van Pasini beweerden, moest de nu overledene een rijke beschermer
+hebben gehad, een Amerikaan. De man had dikwijls gepocht, dat hij van dezen zooveel
+geld kon krijgen als hij maar wilde.
+</p>
+<p>Maar ondanks deze pocherij verkeerde Pasini voortdurend in groote geldverlegenheid
+en daarin zou ook wel de oorzaak van zijn zelfmoord liggen.
+</p>
+<p>Dat Pasini niet het slachtoffer was geworden van een misdaad, maar door zelfmoord
+om het leven was gekomen, had een geneeskundig onderzoek, dat onmiddellijk was ingesteld,
+bewezen.
+</p>
+<p>Het lijk had een diepe steekwonde.
+</p>
+<p>Er naast lag de dolk, waarmede de ongelukkige zich zelf van het leven had beroofd.
+In de zakken van den doode vond men 3 Lire 70 centesimi aan kopergeld en een gouden
+horloge.
+</p>
+<p>Raffles stond tegen de steenen borstwering geleund en hield de courant in zijn hand.
+Er was eigenlijk niets opvallends in dit bericht en toch—waarom bleven zijn gedachten,
+die nog zooeven met den diefstal van het schilderij waren vervuld, zich nu hiermede
+bezighouden?
+</p>
+<p>Opeens doorkliefde een gedachte het brein van den Grooten Onbekende, zoo scherp en
+helder als een bliksemstraal.
+</p>
+<p>Raffles kon zichzelf niet verklaren waarom. Maar hij wist opeens met groote zekerheid
+dat tusschen de beide gebeurtenissen, welke hij dezen dag te weten was gekomen, tusschen
+den schilderijendiefstal en het gevonden lijk, eenig verband bestond.
+</p>
+<p>Hij vatte het besluit, het spoor van den vermeenden zelfmoord verder te volgen.
+</p>
+<p>In het lijkenhuis was de doode niet meer. Als had de politie er haast mee gemaakt
+om het lijk kwijt te raken, was het lichaam van Pasini nog dienzelfden dag ter beschikking
+gesteld van zijn familie.
+</p>
+<p>Men toonde Raffles het wapen waarmede de handelaar in oudheden den zelfmoord zou hebben
+gepleegd.
+</p>
+<p>Het was een eenvoudige dolk, zooals de Italianen die dikwijls gebruiken bij vechtpartijen,
+maar bij nader onderzoek van het wapen ontging het den scherpen blik van den Grooten
+Onbekende niet, dat de dolk langen tijd ongebruikt gelegen moest hebben.
+</p>
+<p>Hij ontdekte ook eenige vingerafdrukken op het heft en deze sporen wezen er met alle
+zekerheid op, dat zij door een persoon waren achtergelaten, die niet gewend was, er
+mee om te gaan.
+</p>
+<p>Raffles zag duidelijk voor zijn geestesoog, <i>hoe</i> het wapen was vastgehouden en dat was hem voldoende om de overtuiging te krijgen,
+dat de handelaar in oudheden, Carlo Pasini, door een ongeoefende, <span class="ex">vreemde</span> hand was vermoord.
+</p>
+<p class="tb">—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—</p><p>
+</p>
+<p>Den volgenden dag vervoegde zich bij de oude moeder van den vermoorden Pasini een
+man met een klein, houten kistje, dat hij met een riem over den schouder <span class="pageNum" id="pb5">[<a href="#pb5">5</a>]</span>droeg. Men zag dadelijk aan zijn uiterlijk, dat hij kleine sieraden in het kistje
+had, zooals die veel in de straten van Florence te koop worden aangeboden.
+</p>
+<p>De koopman sprak dialect en gedroeg zich tamelijk brutaal.
+</p>
+<p>Met luide stem verlangde hij van de oude vrouw, dat zij hem 25 lire zou betalen, die
+haar zoon hem schuldig zou zijn gebleven.
+</p>
+<p>„Die schurk, die bedrieger!” schreeuwde de man, „vijf en twintig lire is hij mij schuldig.
+Als ik ze niet krijg, sla ik u de vensters in!”
+</p>
+<p>Nu begon de Italiaansche van haar kant ook te schelden. Een half uur lang duurde dit
+geschreeuw en gevloek; eindelijk begreep de oude vrouw, dat de man niet zoo gemakkelijk
+weg te krijgen was en riep:
+</p>
+<p>„Wat wilt gij dan? Ik heb geen geld. Mij heeft hij nooit wat gegeven; Carlo kreeg
+alles. Ga naar hem, misschien betaalt hij je het verschuldigde!”
+</p>
+<p>„Wie?” vroeg de woedende koopman.
+</p>
+<p>„Wel, die vervloekte Amerikaan uit het hotel Bellevue; aan hem en zijn geld heb ik
+het nu te danken, dat mijn zoon Carlo de hand aan zichzelf heeft geslagen. Ga naar
+hem, en …”
+</p>
+<p>Bij deze woorden sloeg de vrouw de deur dicht.
+</p>
+<p>De koopman bleef een oogenblik staan, daarop sprong hij vlug op en begaf zich met
+haastige schreden naar het bedoelde hotel.
+</p>
+<p>Daar verzocht hij den portier zoo beleefd en onderdanig mogelijk om vergunning, den
+rijken Amerikaan te mogen spreken; hij vertelde, dat hij de vriend van Carlo Pasini
+was en dien heer eenige belangrijke mededeelingen had te doen. De goedige portier
+liet den koopman door en riep een der kellners toe:
+</p>
+<p>„Breng dien man naar <span class="corr" id="xd33e323" title="Bron: mr.">Mr.</span> Kinley.”
+</p>
+<p>Toen John Raffles—want de koopman was niemand anders dan de geniale meesterdief—boven
+was, moest hij eenige minuten op den Amerikaan wachten. Deze had juist bezoek.
+</p>
+<p>Nauwelijks was de kellner verdwenen, of John Raffles legde zijn oor tegen de deur
+en hoorde nog het laatste van een gesprek:
+</p>
+<p>Naar de stemmen te oordeelen sprak een oudere heer.
+</p>
+<p>„Hoor eens, ik moet het hebben, ik moet; het moge kosten, wat het wil.”
+</p>
+<p>„Maar dat is onmogelijk,” antwoordde een tweede, jongere mannenstem.
+</p>
+<p>„Ik bied u tienduizend francs!”
+</p>
+<p>„Het gaat niet,” antwoordde de jongere op kalmen toon.
+</p>
+<p>„Ik bied u vijftien, twintigduizend!” riep de oudere heer opgewonden.
+</p>
+<p>„Neen, ik doe het nu ook niet voor honderdduizend. Bedenk eens …”
+</p>
+<p>De stem ging over tot een gefluister. Raffles hoorde niets meer.
+</p>
+<p>Daarop ging de deur open en een jonge, elegant gekleede man snelde de gang door. Een
+vluchtige blik was den Grooten Onbekende voldoende om zijn trekken goed op te nemen.
+</p>
+<p>De voorbijsnellende zag er volkomen uit als een man van de wereld, maar Raffles zag
+dadelijk, dat deze uiterlijke chic van eenigszins verdachten aard was.
+</p>
+<p>„Wat wenscht gij!” klonk op dit oogenblik een stem naast hem.
+</p>
+<p>„Genadige Signore,” begon Raffles en bijna uitte hij een kreet van verbazing, want
+dien Amerikaan, die daar voor hem stond, kende hij—maar onder een anderen naam!
+</p>
+<p>Onmiddellijk echter bedwong hij zijn verwondering en op onderdanigen toon vervolgde
+hij:
+</p>
+<p>„Wilt gij mooie, oude dingen koopen, signore? Echte antieke stukken?”
+</p>
+<p>„Laat eens kijken, wat gij hebt,” riep de Amerikaan uit en ging, gevolgd door Raffles,
+de zitkamer binnen.
+</p>
+<p>De Groote Onbekende begon met hem over antieke meubelen, porselein en schilderijen
+te praten. De Amerikaan luisterde vol aandacht, wilde de dingen zien en beloofde,
+goed te zullen betalen.
+</p>
+<p>„Ja, genadige Signore,” riep de koopman, „ik weet dat gij goedhartig zijt. Mijn vriend,
+die arme Carlo Pasini, heeft het mij altijd wel gezegd.”
+</p>
+<p>„O, zoo? Hebt gij Pasini gekend?” vroeg <span class="corr" id="xd33e349" title="Bron: mr.">Mr.</span> Kinley, schijnbaar volkomen kalm, maar het ontging niet aan de scherpe ooren van
+Raffles, dat zijn stem onzeker was.
+</p>
+<p>„Nu, goed, goed, wij zullen zien. Kom morgen terug. Vandaag heb ik geen tijd,” sprak
+de Amerikaan, terwijl hij opstond.
+</p>
+<p>Toen Raffles op straat was gekomen, gaf hij zich geheel aan zijn gedachten over.
+</p>
+<p>„Kinley? Kinley? Hoe komt hij er toe, hier in Florence, in deze rustige, vreedzame
+stad, een valschen naam aan te nemen<span class="corr" id="xd33e356" title="Bron: .">?</span>”
+</p>
+<p>Raffles had den Amerikaan op den eersten blik herkend. Dikwijls genoeg had hij diens
+portret gezien en zijn naam in couranten gelezen. Ja, zelfs vaker dan de namen van
+andere Amerikaansche multi-millionnairs, want de ijdelheid en zucht naar roem van
+dezen man waren bijna even groot als zijn rijkdom.
+<span class="pageNum" id="pb6">[<a href="#pb6">6</a>]</span></p>
+<p>Charles C. Talbott ging door voor een der rijkste onder de opperste tienduizend in
+Philadelphia. Hij was beroemd door zijn weldadigheidszin en om zijn reusachtige kunstverzamelingen.
+In verschillende steden van Amerika en Europa bezat hij prachtig ingerichte huizen,
+want hij reisde zeer veel.
+</p>
+<p>Wat bewoog Charles C. Talbott, dezen ijdelsten van alle millionnairs, ertoe om in
+Florence den naam Kinley te dragen? Wilde hij zich door zijn incognito misschien rust
+verzekeren en lastige bedelaars op een afstand houden?
+</p>
+<p>Maar ook onder den naam Kinley stond hij in hotel Bellevue bekend als Amerikaansch
+millionnair en werd hij door allerlei soort kooplieden, bedelaars en verzamelaars
+lastig gevallen!
+</p>
+<p>Raffles zag iets raadselachtigs in de handelwijze van Charles C. Talbott en dit raadsel
+moest opgelost worden. Hij was nu opmerkzaam geworden op den millionnair en hij wilde
+dezen niet zoo spoedig uit het oog verliezen.
+</p>
+<p>De Groote Onbekende verdween voor een oogenblik onder de brug van de Arno, die in
+de buurt van hotel Bellevue was en toen hij weer te voorschijn kwam, had hij zijn
+kistje met snuisterijen niet meer bij zich. Daarvoor in de plaats droeg hij een mandje
+met viooltjes in de hand en zijn gelaat was onherkenbaar veranderd.
+</p>
+<p>„Viooltjes, versche viooltjes!” riep hij. Hij zocht een plaatsje bij het hotel, zooals
+de Italiaansche bloemenverkoopers dat gewend zijn te doen en bood den voorbijgangers
+zijn koopwaar aan.
+</p>
+<p>Maar hij verloor de vestibule van het hotel geen oogenblik uit het oog.
+</p>
+<p>Er verliep ongeveer een uur, toen Mr. Talbott bij den uitgang verscheen.
+</p>
+<p>Een rijtuig kwam voor, de millionnair stapte in en reed weg. In snellen draf helde
+de bloemenverkooper het rijtuig na.
+</p>
+<p>In een der stedelijke plantsoenen, die boogvormig om het binnenste gedeelte van de
+stad loopen, bleef het rijtuig staan. Talbott betaalde den koetsier en nam zijn weg
+door de nauwe, smalle straatjes weer naar het centrum der stad.
+</p>
+<p>Raffles volgde hem ongemerkt.
+</p>
+<p>Hij had geen bloemen meer bij zich en maakte den indruk van een mensch, die geen bedelaar
+van beroep is, maar slechts af en toe zijn hand ophoudt.
+</p>
+<p>Bij een klein, onooglijk wijnlokaal bleef Talbott staan. Hij keek met een snellen
+blik om zich heen en verdween in het huis.
+</p>
+<p>De Groote Onbekende volgde hem.
+</p>
+<p>Het wijnhuis bestond uit een vrij groot vertrek en een achterkamertje. De kastelein
+zat bij het buffet en schreef langzaam en met inspanning in zijn boek. Het was in
+den namiddag, geen enkele bezoeker bevond zich in het lokaal.
+</p>
+<p>Raffles bestelde een halven liter goedkoopen landwijn en ging in een hoekje zitten.
+Nadat hij een glas had gedronken, legde hij zijn hoofd op de armen en sliep schijnbaar
+in.
+</p>
+<p>Hij wist, dat Talbott in het aangrenzende achterkamertje moest zijn. Maar hij wilde
+geen achterdocht opwekken en bleef geduldig zitten.
+</p>
+<p>Opeens hoorde hij zachte schreden. Zonder zijn houding van slapenden drinker te veranderen,
+haalde Lord Lister snel een photographisch zaktoestel te voorschijn. Op dit oogenblik
+ging Talbott hem voorbij en achter hem kwam een dame, die haar sluier had opgeslagen,
+zoodat men haar buitengewoon mooi gelaat kon zien.
+</p>
+<p>Bliksemsnel richtte Raffles zijn toestel op het tweetal. Daarop stond hij geeuwend
+op, betaalde den herbergier den wijn en verliet het lokaal.
+</p>
+<p>Hij zag Talbott en diens gezellin, die nu haar sluier liet vallen, op ongeveer honderd
+pas afstands in een rijtuig stappen.
+</p>
+<p>Raffles snelde het voertuig na. Maar blijkbaar op bevel van de inzittenden ging het
+plotseling in vluggen draf, zoodat Lord Lister het rijtuig niet meer te voet kon volgen.
+Hij sprong achter op het rijtuig, maar de dame bemerkte dit en gaf den koetsier een
+wenk. Deze sloeg met de zweep achteruit en Raffles kon nog juist op het laatste oogenblik
+afspringen. In razende snelheid verdween het rijtuig uit het oog van Lord Lister.
+</p>
+<p>„Wat zou de aristocratie in Philadelphia zeggen, als men u, Mr. Talbott, in een huurrijtuig
+op deze wijze door Florence zag snellen?” dacht de Groote Onbekende. „Welke reden
+heeft hij om dat te doen?”
+</p>
+<p>Toen Raffles den volgenden morgen volgens afspraak bij den millionnair kwam in het
+hotel Bellevue, vertelde de portier hem, dat Mr. Charles C. Talbott rechtstreeks naar
+Londen was vertrokken.
+</p>
+<p>„Gij hebt er dus reden toe, voor een bescheiden handelaar in oudheden te vluchten,
+Mr. Talbott”, sprak Raffles lachend tot zichzelf.
+</p>
+<p>Hij wist, dat het hem niets zou geven, al wilde hij den millionnair volgen, want hij
+begreep, dat Londen slechts het voorgewende doel der reis was. Nu twijfelde hij er
+geen oogenblik meer aan, of Talbott stond tot de misdaad in betrekking.
+<span class="pageNum" id="pb7">[<a href="#pb7">7</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch2" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch2.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">TWEEDE HOOFDSTUK<span class="corr" id="xd33e395" title="Niet in bron">.</span></h2>
+<h2 class="main">IN DE EEUWIGE STAD.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">In het „Internationale tijdschrift voor Kunst” stond op zekeren dag de volgende advertentie:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first">„Een geleerde is van plan een wetenschappelijk werk over oude Italiaansche schilderijen
+en hun copieën uit te geven. Hij verzoekt derhalve alle artisten en kunstliefhebbers,
+welke goede copieën bezitten van oude Italiaansche schilderijen, in het belang der
+wetenschap, hun adres op te geven bij directeur Professor Ciatti, Florence.”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>Toen Lord Lister zich bij directeur Ciatti liet aandienen, kwam deze hem tegemoet
+met een stapel brieven in de hand.
+</p>
+<p>„Uw raad was voortreffelijk, hooggeachte Mr. Baxter”, sprak hij op opgewekten toon.
+„Deze hoop brieven kwam alleen van artisten, welke in den loop der laatste 40 jaar
+onze Madonna van Rafaël hebben gecopieerd.”
+</p>
+<p>„Gij weet nu zeker wel, heer directeur, wiens penseel de voortreffelijke copie heeft
+kunnen vervaardigen, die inplaats van het gestolen schilderij is achtergelaten”, sprak
+Raffles.
+</p>
+<p>„Jawel. Ik heb al de brieven doorgekeken en ik geloof, dat er de naam bij is van den
+persoon, aan wien de copie kan worden toegeschreven.”
+</p>
+<p>„En die is?” vroeg Raffles.
+</p>
+<p>„Professor Grombeck te Rome”, sprak de directeur.
+</p>
+<p>„Aha! Dat is mijn vriend!” viel Raffles hem verbaasd in de rede.
+</p>
+<p>„Kent gij professor Grombeck?” vroeg de directeur verrast.
+</p>
+<p>„Ja, van zijn reis naar Amerika”, antwoordde de vermeende inspecteur. „Wat schrijft
+hij?”
+</p>
+<p>Professor Ciatti overhandigde hem den brief.
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first">„Hooggeachte heer!” schreef de bekende schilder. „Bij dezen ben ik zoo vrij, u mede
+te deelen, dat ook ik eens een groot Italiaansch doek heb gecopieerd en wel de beroemde
+Madonna van Rafaël, die zich in het Museum te Florence bevindt. De copie is helaas
+sinds langen tijd niet meer in mijn bezit.
+</p>
+<p>Met de meeste hoogachting
+</p>
+<p class="signed">GROMBECK<span class="corr" id="xd33e419" title="Bron: ”.">.”</span></p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>„Gij gelooft dus stellig, dat Grombeck de copie heeft gemaakt?” vroeg Raffles, nadat
+hij den brief had gelezen.
+</p>
+<p>„Ja, stellig! Ik wilde zelfs dadelijk nadere inlichtingen van den professor vragen.”
+</p>
+<p>„Ik verzoek u, dat niet te doen”, viel Raffles den directeur in de rede. „Ik wilde
+gaarne, dat gij eenige dagen lang niets zonder mijn voorkennis deedt. Ik vertrek nog
+heden naar Rome. Mijn adres is post-restant.”
+</p>
+<p class="tb">—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—<br>—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—</p><p>
+</p>
+<p>Spoedig daarna zat de Groote Onbekende in den spoortrein en las de courant, toen plotseling
+een artikel zijn aandacht trok:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first center"><span class="corr" title="Niet in bron">„</span><i>Museum-diefstallen.</i>
+</p>
+<p>Hedenmorgen bevatte ons blad het bericht omtrent een nieuwen, belangrijken diefstal,
+welke in een onzer nationale verzamelingen is gepleegd.
+</p>
+<p>Dezen keer geldt het een kostbaren Renaissance-spiegel, die eens aan de beroemde heeft
+toebehoord.
+</p>
+<p>Het laatst was dit kostbare stuk het eigendom van de hertogin der Abruzzen, welke
+het aan de koninklijke verzameling ten geschenke gaf.
+</p>
+<p>Steeds opnieuw moeten wij erop wijzen, hoe slecht onze musea worden bewaakt. De lijst
+van de gestolen voorwerpen groeit op onrustbarende wijze.
+</p>
+<p>En het is merkwaardig, dat al deze diefstallen bijna tegelijkertijd worden gepleegd.
+Heeft men hier te doen met een epidemie of vallen onze kunstvoorwerpen in handen van
+een wijdvertakte bende?
+<span class="pageNum" id="pb8">[<a href="#pb8">8</a>]</span></p>
+<p>Maar hoe het ook zij, het wordt tijd, dat er een eind komt aan het bedrijf van deze
+brutale misdadigers!”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>Zoo eindigde het artikel in de courant.
+</p>
+<p>Raffles zat een poosje na te denken.
+</p>
+<p>„Het schijnt inderdaad”, sprak hij tot zichzelf, „dat ik mij in dit land der kunst
+met de kunst moet bezighouden, maar op een zeer eigenaardige manier.”
+</p>
+<p>Nog voordat John Raffles zich den volgenden dag naar zijn vriend, professor Grombeck,
+begaf, nam hij op het postkantoor een telegram in ontvangst van directeur Ciatti,
+van den volgenden inhoud:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first">„Verzoeke u dadelijk te melden bij den museum-directeur van het Quirinaal. Persoonlijk
+onderhoud noodzakelijk!”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>„Dat dacht ik wel”, mompelde de Groote Onbekende.
+</p>
+<p>In het paleis van het Quirinaal, de verblijfplaats van den Koning, kon Lord Lister
+slechts met moeite den directeur te spreken krijgen.
+</p>
+<p>De kunstverzamelingen waren voor het publiek gesloten. Onder de beambten heerschte
+de grootste opgewondenheid.
+</p>
+<p>Al vertegenwoordigde de gestolen spiegel ook geen bijzonder groote waarde, toch was
+het een ongehoord geval, dat uit de persoonlijke eigendommen van den Koning op klaarlichten
+dag iets was gestolen.
+</p>
+<p>De directeur was de kluts kwijt.
+</p>
+<p>Door de politie werd huiszoeking gedaan bij verschillende beambten van het Quirinaal-museum,
+maar niets werd gevonden. De beambte, onder wiens bijzonder toezicht de gesloten glazen
+kast stond, waaruit de spiegel was ontvreemd, werd gevangen genomen.
+</p>
+<p>De Groote Onbekende vernam al deze bijzonderheden van den directeur. Deze hooggeplaatste
+ambtenaar verzocht den vermeenden inspecteur Baxter dringend om hulp. Hij had van
+diens verblijf te Florence gehoord en nauwelijks was de diefstal van den spiegel ontdekt,
+of hij richtte zich tot zijn collega, professor Ciatti.
+</p>
+<p>De directeur zegende het toeval, dat Baxter zich te Rome bevond en de Italiaansche
+koninklijke beambte aarzelde geen oogenblik, om de geheele aangelegenheid aan Raffles
+toe te vertrouwen.
+</p>
+<p>Wat nu te doen?
+</p>
+<p>Lord Lister was sinds zijn komst te Florence in een aantal moeilijkheden gewikkeld,
+tot welker oplossing in het geheel geen gegevens voorhanden waren.
+</p>
+<p>De verwisseling van het beroemde schilderij van Rafaël, de moord op Pasini—want voor
+Raffles stond het vast dat men hier met een moord te doen had—en nu den diefstal van
+den kostbaren spiegel. Aan welke van deze drie problemen zou hij zijn krachten en
+zijn scherpzinnigheid wijden?
+</p>
+<p>Iedere detective zou in zijn plaats beginnen met zich met een dezer drie gevallen
+bezig te houden. Maar Raffles was een geheel ander mensch.
+</p>
+<p>Hij wist, dat er voor hem geen toeval bestond. De opeenvolgende reeks van zijn ervaringen
+en avonturen, zooals die zich geleidelijk achter elkander hadden afgespeeld, was voor
+hem niet, zooals voor gewone menschen, een spel van het toeval.
+</p>
+<p>Zijn instinct deed hem altijd eenig verband vinden tusschen de op zich zelf staande,
+schijnbaar van elkaar onafhankelijke gebeurtenissen.
+</p>
+<p>En daarom besloot hij nu, om te trachten alle drie misdaden tegelijkertijd op het
+spoor te komen en, zoo mogelijk, van al deze drie gevallen den dader te vinden.
+</p>
+<p>Toen Lord Lister bij zijn vriend, professor Grombeck kwam, bevond deze zich juist
+in de Campagna, de groote Romeinsche laagvlakte, waar hij aan een landschapsschilderij
+werkte. Raffles moest een geheelen dag wachten, voordat Grombeck terugkwam.
+</p>
+<p>Hij keerde daarom naar het Quirinaal-museum terug en bestudeerde daar de zaal en de
+glazen kast, waaruit de spiegel was gestolen.
+</p>
+<p>Maar hij kon niets bijzonders ontdekken. Het slot der kast was geheel onbeschadigd
+en toen hij vroeg, wie den sleutel van dit slot bezat, kreeg hij ten antwoord, dat
+deze anders in handen van den beambte Grasso was, die zich nu in hechtenis bevond.
+</p>
+<p>Om zijn tijd zoo mogelijk nuttig te besteden, besloot Raffles nu, om, voordat zijn
+vriend, de schilder, terugkwam, een bezoek te gaan brengen bij de familie van den
+gevangen genomen Grasso.
+</p>
+<p>Hij verwachtte, in verband met de verdenking, die op Grasso rustte, een vuile bende
+te zullen vinden van twijfelachtige eerlijkheid. Maar hij was aangenaam verrast, toen
+hij een kleine, zeer zindelijke woning binnentrad en de vrouw van den beambte hem,
+zelfs in haar ongeluk zeer vriendelijk, tegemoet kwam.
+</p>
+<p>Het was een slanke, donkergelokte vrouw met levendige, diep zwarte oogen, een echte
+Italiaansche schoonheid. Dadelijk daarna verscheen ook de moeder van den gevangene,
+een oud, door de jaren gebukt vrouwtje met zachte, goedige gelaatstrekken.
+</p>
+<p>John Raffles stelde zich voor als collega van Grasso en binnen eenige oogenblikken
+wist hij het vertrouwen der beide vrouwen te winnen. Oprecht en openhartig vertelden
+zij hem, hoe zij aanvankelijk geheel verslagen <span class="pageNum" id="pb9">[<a href="#pb9">9</a>]</span>waren geweest door de inhechtenisneming van den beminden zoon en echtgenoot. Zij twijfelden
+echter geen oogenblik aan zijn onschuld en beschouwden het alleen als een verzoeking
+van Hooger Hand, dat zij zoo lang moesten wachten en lijden, voordat de waarheid aan
+het licht kwam.
+</p>
+<p>Daar de beide vrouwen in Raffles een vriend zagen, toonden zij hem alle notitieboeken,
+brieven en papieren van den gevangene, maar hoe nauwkeurig Raffles dit alles ook doorkeek,
+hij vond daarin niet het minste, wat aanleiding kon geven om Grasso te verdenken,
+aandeel te hebben in den diefstal.
+</p>
+<p>Het was reeds avond geworden, toen Raffles de goede menschen verliet. Het was heerlijk,
+zacht weer, een der lenteavonden, waarin Rome, de oude stad, in den vollen tooverglans
+van haar antieke pracht straalt.
+</p>
+<p>Raffles besloot, te voet naar zijn hotel terug te keeren en zich onderweg in de frissche
+lucht geheel aan zijn gedachten over te geven.
+</p>
+<p>Hij wist het: als het koele verstand zweeg, dan wees zijn phantasie hem nieuwe wegen
+en middelen, die als uit zijn ziel opdoken.
+</p>
+<p>De familie Grasso woonde in het midden der oude stad. De nauwe en kromme straatjes,
+waarin ook een inwoner der stad slechts met moeite den weg kan vinden, geleken Raffles
+een doolhof. Nadat hij een tijdlang rondgewandeld had, ging hij onder een lantaarn
+staan en haalde een kaart van den platten grond van Rome te voorschijn om zich omtrent
+den weg te oriënteeren.
+</p>
+<p>Hij was zoo in dit werk verdiept, dat hij niet bemerkte, hoe op het oogenblik, waarop
+hij de kaart uit zijn zak haalde, daaruit een couvert op den grond viel.
+</p>
+<p>Raffles teekende den weg, dien hij moest nemen, op de kaart aan, stak zijn gids weer
+bij zich en ging langzaam en nadenkend verder.
+</p>
+<p>Opeens hoorde hij achter zich roepen:
+</p>
+<p>„Signore! Signore!”
+</p>
+<p>Hij keek om en zag een jongen van ongeveer twaalf jaar, die buiten adem met een couvert
+in de hand naar hem toekwam.
+</p>
+<p>„Gij hebt iets verloren!” riep het kind buiten adem en gaf Raffles het couvert.
+</p>
+<p>Op het eerste oogenblik herkende de Groote Onbekende zijn eigendom niet eens. Maar
+nu viel hem in, dat hij in Florence, bij de vervolging van den Amerikaan, dezen in
+het wijnlokaal te zamen met de gesluierde dame ongemerkt had gephotografeerd.
+</p>
+<p>Later had hij deze moment-opname laten vergrooten en ze in zijn zak gestoken.
+</p>
+<p>Om zich ervan te overtuigen of het werkelijk de photo was, die hij zooeven had verloren,
+opende hij het couvert.
+</p>
+<p>Raffles stond naast een helder verlichten winkel. Tegenover hem stond de jongen en
+zijn zwarte, vonkelende oogen volgden nieuwsgierig elke beweging van den vreemden
+heer.
+</p>
+<p>Opeens <span class="corr" id="xd33e498" title="Bron: slaapte">slaakte</span> hij een kreet van vreugde, wees naar de photographie en riep:
+</p>
+<p>„O, de signora, de vreemde dame!”
+</p>
+<p>Raffles keek op.
+</p>
+<p>„Je bent een brave jongen”, sprak hij. „Daar heb je een paar soldi, omdat je mij het
+couvert hebt terug gegeven.”
+</p>
+<p>„Ik dank u zeer, signore!” riep de jongen verrukt uit. „Gij zijt goed. Gij zijt zeker
+de broeder van de signora, want zij is ook zoo goed. Gij zijt een buitenlander, de
+signora is ook een buitenlandsche en alle vreemdelingen zijn goed.”
+</p>
+<p>„Zoo, mijn jongen?” viel Raffles hem in de rede, „hoe is je voornaam?”
+</p>
+<p>„Alberto”, luidde het antwoord.
+</p>
+<p>„Jij bent een flinke jongen, Alberto”, sprak de Groote Onbekende op vriendelijken
+toon. „Kom, ga een eindje met mij mee en vertel mij iets.”
+</p>
+<p>Met de echte vertrouwelijkheid der Italianen begon Alberto allerlei verhalen van zichzelf
+en zijn familie te vertellen. Raffles luisterde geduldig; daarop vroeg hij, als terloops:
+</p>
+<p>„En de buitenlandsche signora? Ken je die reeds langen tijd?”
+</p>
+<p>„O ja! Ik ken de signora reeds verleden voorjaar. Maar zij is zoo dikwijls op reis.
+Dan komt zij opeens terug en geeft mij soldi.”
+</p>
+<p>„Weet je ook, Alberto, of de signora nu op reis is?”
+</p>
+<p>„Neen, zij is weer hier!” riep Alberto op levendigen toon. „Ik heb haar vandaag juist
+ontmoet, vroeg in den morgen, toen ik bij de Sint Paolokerk stond, kwam zij daar uit
+en heeft een heele poos tegen mij gepraat.”
+</p>
+<p>„Zij heeft je ook iets omtrent signore Grasso gevraagd, nietwaar?” vroeg Raffles.
+„Dien ken je toch zeker wel, dat is de man, die nu in de gevangenis zit.”
+</p>
+<p>„Ja”, sprak de jongen. „De signora heeft ook over hem gesproken en over zijn familie.
+De signora is goed.”
+</p>
+<p>„Weet je ook, waar zij woont, Alberto?”
+</p>
+<p>„En of! In de buurt van het groote paleis, waar het huis van onzen koning is. De signora
+zei.……”
+</p>
+<p>„Mooi, mijn kind”, viel Raffles den mededeelzamen <span class="pageNum" id="pb10">[<a href="#pb10">10</a>]</span>jongen in de rede. „Je bent een verstandige jongen, dat zie ik wel. Wil je mij een
+pleizier doen?”
+</p>
+<p>„O ja, graag!”
+</p>
+<p>„Dan moet je morgenochtend heel vroeg bij het huis der signora zijn en den geheelen
+dag haar volgen en goed opletten, wat zij doet. Maar zij mag niets van ons gesprek
+weten, begrijp je, Alberto?
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Dan kom je morgenavond bij mij in het groote koffiehuis op de Corso, waar de rijke
+heeren altijd zitten en dan vertel je mij weer alles.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Daarvoor krijg je dan een heele hoop soldi van mij.”
+</p>
+<p>„Goed”, riep Alberto verrukt uit, „ik zal alles doen, wat gij mij hebt gezegd. En
+niemand zal er iets van te weten komen.”
+</p>
+<p class="tb">—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—<br>—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—</p><p>
+</p>
+<p>De ontmoeting tusschen Lord Lister en den Duitschen schilder was zeer hartelijk. Zij
+hadden elkaar sinds jaren niet gezien en de professor was innig verheugd zijn vriend,
+Lord Lister, weder te ontmoeten.
+</p>
+<p>Zonder den professor de werkelijke aanleiding tot zijn reis naar Rome mede te deelen,
+vertelde Raffles hem, dat hij toevallig door een kennis, den directeur van het Koninklijke
+Museum te Florence, had vernomen, dat hij, professor Grombeck, zich te Rome bevond
+en daar hij zich alleen voor zijn genoegen in Italië bevond, wilde hij niet verzuimen,
+zijn vriend op te zoeken.
+</p>
+<p>Het gesprek liep al spoedig over kunst, vooral over de schilderkunst, het vak van
+den professor.
+</p>
+<p>„Toen ik in de schilderijengalerij van het Museum te Florence de wonderschoone, wereldberoemde
+Madonna van Rafaël bewonderde, vertelde directeur Ciatti mij, dat ook gij eens dit
+kunstwerk hebt gecopieerd. Zou ik dat werk eens mogen zien, mijn beste vriend?”
+</p>
+<p>De heldere oogen van den schilder werden als door een doffen sluier bedekt.
+</p>
+<p>„Helaas neen”, sprak hij op droevigen toon, „het schilderij is weg, evenals mijn mooie
+droom van geluk verdwenen is, onherroepelijk en voor eeuwig!”
+</p>
+<p>Raffles bemerkte, dat hij, door over het schilderij te spreken, treurige herinneringen
+bij zijn vriend had opgewekt. Hij vatte diens hand en sprak op zachten toon:
+</p>
+<p>„Ik vraag het niet uit nieuwsgierigheid; en al verzwijg ik ook de reden van mijn weetgierigheid,
+gij begrijpt zeker wel—dat is een gewichtige en daarom—vertel mij van uw copie. Wanneer
+hebt gij deze gemaakt?”
+</p>
+<p>„Wanneer ik die heb gemaakt?” herhaalde de professor weemoedig. „De tijd, waarin ik
+dat stuk heb gewrocht, ligt reeds lang achter mij.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik was toen nog jong, zoo jong, dat ik aan trouw en in de menschen geloofde. Ik leefde
+voor mijn ideaal en dat was een jonge vrouw, geloof mij, zij was zelf als de Madonna
+van Rafaël, want Kitty geleek op haar als de eene tweelingzuster op de andere.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik beminde Kitty en vereerde het schilderij. Daar ik haar haar eigen schilderij wilde
+geven, begon ik de Madonna te copieeren. Met koortsachtigen ijver werkte ik, dag in,
+dag uit, veel maanden lang en toen de copie gereed was,—mijn vrienden prezen haar
+en vergeleken haar bij de beste oorspronkelijke schilderijen—kwam de groote ontnuchtering.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Kitty had alleen het gelaat en de handen van de Goddelijke Madonna, haar ziel echter
+was die van een duivelin.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Het beviel haar niet, de vrouw te worden van een eenvoudig schilder, die toen nog
+onbekend was.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Zij wilde niets meer van den armen drommel weten. Zij verlangde naar rijkdom, naar
+pracht en praal, zij wilde machtig zijn.……
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>En op zekeren dag was zij verdwenen en met haar was het gecopieerde schilderstuk,
+waaraan ik met hart en ziel had gewerkt, voor altijd weg.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik heb geen van beiden ooit terug gezien”, eindigde Grombeck bijna fluisterend zijn
+verhaal.
+</p>
+<p>„Hoe heette de vrouw, die zooveel gelijkenis vertoonde met de Madonna?” vroeg Lord
+Lister, toen na een poosje zijn vriend weer kalmer was geworden.
+</p>
+<p>„Kitty Molders”, sprak de schilder. „Ik heb nimmer gehoord, wat er van haar is geworden,
+waar zij is gebleven.”
+</p>
+<p>John Raffles zweeg.
+</p>
+<p>„Zou de directeur te Florence zich vergist hebben?” dacht hij. „Maar neen, dat was
+niet mogelijk. Ook ik, die niet aan schilderen doe, zou erop zweren, dat de copie
+van een modern artist moet zijn en die artist is mijn vriend Grombeck.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Maar hoe is de copie op de plaats van het gestolen schilderij gekomen?”
+<span class="pageNum" id="pb11">[<a href="#pb11">11</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch3" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch3.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">DERDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">EEN ONVERWACHT WEERZIEN.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Toen Raffles den professor had verlaten, twijfelde hij er geen oogenblik aan, dat
+het geschenk van den schilder aan de geliefde uit zijn jeugd niet door toeval in de
+handen van den brutalen museumdief was geraakt.
+</p>
+<p>Hij wist nog niet, <i>wie</i> deze dief was.
+</p>
+<p>Zooveel kon hij slechts met zekerheid zeggen: er moest verband bestaan tusschen den
+millionnair Talbott, de dame, welke door den Romeinschen straatjongen Alberto signora
+Potter werd genoemd en het gebeurde te Florence, misschien ook was de vermetele diefstal
+in het Quirinaal-museum te Rome er bij betrokken.
+</p>
+<p>Maar ook dit wist hij: het zou niets geven, al liet hij de dame, wier adres hij nu
+immers kende, door de Italiaansche politie in hechtenis nemen.
+</p>
+<p>Raffles wist maar al te goed uit eigen ervaring, hoe voorzichtig men moest zijn met
+het gevangen nemen van rijke en voorname lieden.
+</p>
+<p>Zulk een maatregel zou groot opzien verwekken en hemzelf een onafzienbare reeks onaangenaamheden
+bezorgen. Intusschen zouden dan alle sporen der misdaad volkomen zijn uitgewischt.
+</p>
+<p>Verdiept in deze overpeinzingen, liep hij plotseling op het smalle trottoir tegen
+een voorbijganger aan. Hij mompelde een verontschuldiging, sprong terug en keek onwillekeurig
+op. Maar onmiddellijk keek hij weer voor zich en verdween tusschen de menschen.
+</p>
+<p>De voorbijganger herkende hem niet, maar met scherpen blik keek Raffles den man na.
+Waar had hij dien eigenaardigen gang gezien, dit uiterlijk van vervallen grootheid,
+die puntige knevels en dat gladgestreken zwarte haar.……
+</p>
+<p>Zijn geheugen was hem nimmer ontrouw—hij wist het al—het was de jonge elegante heer,
+wiens gesprek met den Amerikaanschen millionnair hij in hotel Bellevue te Florence
+had afgeluisterd. Talbott had hem toen <span class="ex">Dent</span> genoemd.
+</p>
+<p>John Raffles overtuigde er zich eerst van, dat de man hem niet had herkend, daarop
+volgde hij hem onopgemerkt.
+</p>
+<p>Een tijdlang liepen zij achter elkaar.
+</p>
+<p>Plotseling vloog een gedachte door het brein van den Grooten Onbekende, die hem in
+het eerste oogenblik dwaas scheen. Maar er was geen tijd om lang na te denken. Zij
+waren nu bij een drukke hoofdstraat gekomen.
+</p>
+<p>Raffles liep met vlugge stappen langs Dent en begon:
+</p>
+<p>„Pardon, mijnheer”,.……
+</p>
+<p>„Gij wenscht?” vroeg deze op verbaasden toon.
+</p>
+<p>„Ziet gij niet een spook?” vroeg Raffles met de onschuldigste stem van de wereld.
+</p>
+<p>„Een spook?—Zijt gij krankzinnig, mijnheer?—Wat voor een spook?” vroeg Dent verbaasd.
+</p>
+<p>„Het spook van.….. Carlo Pasini”, sprak Raffles kalm en langzaam.
+</p>
+<p>Een woeste uitdrukking verscheen in de oogen van den man, maar hij verloor zijn tegenwoordigheid
+van geest niet.
+</p>
+<p>Zij bevonden zich op een der drukste punten van de Romeinsche hoofdstraat. Rondom
+hen bewoog zich een talrijke menigte.
+</p>
+<p>Plotseling sprong Dent terzijde en schreeuwde:
+</p>
+<p>„Een dief, een dief! Men heeft mijn beurs gestolen! Houdt den dief!”
+</p>
+<p>Dadelijk was alles in beroering, iedereen liep achter den man aan. Allen schreeuwden
+en de verwarring werd hoe langer hoe grooter. In een oogenblik waren Raffles en Dent
+door een groote volksmenigte van elkaar gescheiden.— —
+</p>
+<p>Toen Lister, die bedaard was blijven staan, om zich heen keek, was Dent niet meer
+te zien.
+</p>
+<p>„Je truc is je gelukt”, sprak Raffles tot zichzelf, terwijl hij spijtig glimlachte,
+„maar het zal je niet baten. Ik weet, wat ik wenschte te weten!”
+</p>
+<p>Hij snelde naar het café, waar hij Alberto zou ontmoeten. Het was er vol bezoekers.
+</p>
+<p>John Raffles nam in een hoekje plaats en wachtte geduldig.
+</p>
+<p>Opeens zag hij, hoe een straatjongen zich vooruitwerkte door het gewoel der gasten
+en naar hem toekwam.
+<span class="pageNum" id="pb12">[<a href="#pb12">12</a>]</span></p>
+<p>Juist, het was Alberto, de slimme, Romeinsche straatjongen.
+</p>
+<p>Maar hij bleef bij geen enkel tafeltje staan en kondigde zijn koopwaar ook niet aan;
+hij naderde Raffles onmiddellijk en fluisterde dezen toe:
+</p>
+<p>„Zij gaat vanavond naar Parijs!”
+</p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch4" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch4.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">VIERDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">IN DEN D-TREIN.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">De expresse Rome–Parijs zou binnen een uur vertrekken.
+</p>
+<p>Lord Lister had nog juist tijd, om afscheid te nemen van Rome en de noodige maatregelen
+te nemen.
+</p>
+<p>Het was twee minuten voor het vertrek van den trein. De courantenverkoopers en buffetjongens
+liepen op het perron heen en weer en boden met luider stemme het reizend publiek ververschingen
+en lectuur aan.
+</p>
+<p>De reizigers hadden reeds plaats genomen in de coupé’s en wachtten op het teeken tot
+vertrek, terwijl zij zich nog door de openstaande raampjes en waggondeuren onderhielden
+met de personen, die hen wegbrachten.
+</p>
+<p>De locomotief dampte en snoof als een vurig paard, dat zich op een langen rit voorbereidt.
+</p>
+<p>De spoorwegbeambten holden heen en weer en deelden hun laatste bevelen uit.
+</p>
+<p>Plotseling verscheen in de laatste minuut voor het vertrek van den trein nog een late
+passagier op het perron. Het was een slanke dame met zeer voornaam uiterlijk.
+</p>
+<p>Een vrouw, waarschijnlijk haar kamenier, volgde met talrijke doozen en pakjes.
+</p>
+<p>Aller oogen vestigden zich op de slanke vrouwengestalte. De conducteur opende het
+portier van een coupé eerste klasse en hielp haar instappen. De kamervrouw stapte
+mede in.
+</p>
+<p>De conducteur wilde reeds de deur van den waggon weer dichtslaan, toen nog een reiziger
+naderde.
+</p>
+<p>Het was een corpulente katholieke geestelijke, die hijgend met zijn handkoffertje
+kwam aanhollen en in Romeinsch dialect vroeg:
+</p>
+<p>„Eerste klasse, niet rooken?”
+</p>
+<p>De conducteur liet hem in dezelfde coupé plaats nemen, waar de dame reeds zat. Op
+het volgende oogenblik gaf de stationschef het teeken tot vertrek en zette de trein
+zich in beweging.— — —
+</p>
+<p>Reeds eenige uren lang zat de dame in haar hoekje tegen het roode pluche geleund,
+schijnbaar te sluimeren. Ook de geestelijke zat onbeweeglijk en toonde geen belangstelling
+voor de streek, waardoor zij reisden, hoewel het landschap, badend in het zachte maanlicht,
+een tooverachtigen aanblik bood.
+</p>
+<p>Alles was stil; men hoorde alleen het geratel der wielen en het stampen van de locomotief.
+</p>
+<p>Eindelijk sliep de geestelijke in.
+</p>
+<p>Zijn zware ademhaling en zacht gesnurk schenen de dame te hinderen, want plotseling
+stond zij op.
+</p>
+<p>Met een vluchtigen blik overtuigde zij zich ervan, dat de geestelijke sliep. Daarop
+begaf zij zich naar de lange zijgang en liep naar den kant, waar zich de rookcoupé’s
+bevonden.
+</p>
+<p>Voor een der afdeelingen bleef zij staan. Slechts een heer zat daar, een man van middelbaren
+leeftijd, in wien men dadelijk den Amerikaan herkende.
+</p>
+<p>Zij aarzelde een oogenblik; toen klonk het op zachten toon van haar lippen:
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Charly!”
+</p>
+<p>De heer sprong op, maar op hetzelfde oogenblik klonken achter de dame zware voetstappen.
+Het tweetal keerde zich om en zag den geestelijke, die met langzame stappen naderkwam.
+</p>
+<p>Met groote tegenwoordigheid van geest kwam de dame naar hem toe en vroeg met een betooverend
+glimlachje:
+</p>
+<p>„Pardon, kunt u mij ook zeggen, waar de restauratiewagen is?”
+</p>
+<p>„Ik geloof, aan het eind van den trein, dame”, antwoordde de geestelijke.
+</p>
+<p>Met een vriendelijk „dank u” ruischte de dame in de aangeduide richting.
+</p>
+<p>De geestelijke bleef in den zijgang bij het raampje staan. Hij scheen naar buiten
+te kijken, maar het ontging zijn scherpen blik niet, hoe zij, op het oogenblik, <span class="pageNum" id="pb13">[<a href="#pb13">13</a>]</span>dat zij de coupé van den Amerikaan passeerde, als per ongeluk een klein stukje wit
+papier ter grootte van een visitekaartje liet vallen. Onmiddellijk zette de Amerikaan
+er zijn voet op.
+</p>
+<p>Nauwelijks was de dame verdwenen of hij keek om zich heen, bukte en bracht het stukje
+papier bij zijn oogen. Tegelijkertijd schoof de geestelijke den blauwen bril, welken
+hij droeg, terug en wierp een haastigen, maar scherpen blik over den schouder van
+zijn medereiziger en las tegelijk met den Amerikaan de volgende woorden:
+</p>
+<p>„Dent ontmoette heden Raffles in Rome.”
+</p>
+<p>Het geheele voorval duurde niet meer dan een halve seconde; reeds stond de geestelijke
+weer uit het raampje te kijken en vlak bij hem rekte de Amerikaan zich geeuwend uit.
+</p>
+<p>Toen de geestelijke zijn eigen afdeeling weer had bereikt, was de dame daarin reeds
+weer uit den restauratiewagen teruggekeerd. Zij leunde met gesloten oogen in de kussens
+en scheen den binnenkomenden reiziger niet eens op te merken.
+</p>
+<p>Deze nam kalm zijn plaats weer in.
+</p>
+<p>Na een poosje stond hij echter weer op en sprak op beleefden toon tot de dame, die
+juist de oogen even opende:
+</p>
+<p>„Gij wilt zeker slapen, dame, ik wil u niet storen. De trein is bijna leeg, want er
+vertrekken in dit heerlijke seizoen weinig menschen uit ons schoone Italië.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Het is een kleine moeite voor mij om een plaatsje te vinden in een andere afdeeling.
+Gij zijt dan ongestoord.……”
+</p>
+<p>„Ik dank u zeer, gij zijt zeer vriendelijk”, antwoordde de dame.
+</p>
+<p>De geestelijke nam zijn handtaschje op en verliet met een eerbiedigen groet de afdeeling.
+Daarop zocht hij de coupé op, waar de Amerikaan zat en nam tegenover dezen plaats.
+</p>
+<p>Zonder met den man een gesprek aan te knoopen bleef de geestelijke zwijgend zitten.
+Als uit verveling keek hij met onverschillige blikken naar zijn vis-à-vis.
+</p>
+<p>Deze had een Engelsch romannetje in de hand en scheen aandachtig te lezen. Maar zijn
+oogen dwaalden af en de geestelijke zag, dat de bladen van het boek onopengesneden
+waren.
+</p>
+<p>De bagage van den Amerikaan lag in het net boven zijn hoofd; als toevallig keek de
+geestelijke naar de pakjes, waarbij zich een in de lengte opgerold cartonnen foudraal
+bevond.
+</p>
+<p>Het was eigenlijk te lang om als handbagage van een eerste klasse reiziger te dienen
+en men begreep, dat de inhoud van te veel waarde moest zijn, dan dat die aan den bagagewagen
+kon worden toevertrouwd. Eenige oogenblikken rustte de blik van den dikken geestelijke
+op den cartonnen koker, daarop richtte hij het woord tot den Amerikaan en sprak op
+jovialen toon: „Een mooi land is ons Italië, vindt u niet?”
+</p>
+<p>„Ja, Italië is prachtig”, antwoordde de Amerikaan kortaf.
+</p>
+<p>Zij hadden nu een onderwerp van gesprek en nadat zij eenigen tijd over de voordeden
+van het zuidelijk klimaat hadden geredeneerd, sprak de geestelijke:
+</p>
+<p>„En dan de kunst! Denk eens aan onze groote artisten, zooals Rafaël, Michel Angelo,
+Leonardo da Vinci!”
+</p>
+<p>Een bijna onmerkbare schaduw vloog over het gelaat van den Amerikaan.
+</p>
+<p>„Ja”, sprak hij langzaam, „het is immers ter wille van de Italiaansche kunst, dat
+wij Italië bezoeken.”
+</p>
+<p>Hij staarde peinzend voor zich uit; de geestelijke trachtte nog het gesprek weer aan
+te knoopen, maar de antwoorden van den Amerikaan werden steeds korter en eindelijk
+zweeg hij.— —
+</p>
+<p>„Alles uitstappen! Douane!”
+</p>
+<p>De trein stopte aan de Fransche grens. Een bende pakjesdragers stormde op den trein
+aan; koffers, doozen, valiezen, kleine en groote tasschen, alles werd uit den trein
+geladen en opgestapeld in de groote ruimte, waar het onderzoek der douanen plaats
+vond.
+</p>
+<p>De reizigers gingen rondom lage tafels staan, die in een halven cirkel rondom de bagageruimte
+waren geplaatst.
+</p>
+<p>Namen werden opgeroepen, koffers geopend, kostbare stoffen, sieraden en kunstvoorwerpen
+werden door de beambten getaxeerd en belast.
+</p>
+<p>„Hebt gij iets aan te geven?” vroeg de kleine Fransche beambte met het puntbaardje,
+terwijl hij den corpulenten Italiaanschen geestelijke naderde. Reeds wilde hij bevel
+geven het handkoffertje te laten openen, toen de geestelijke zich tot den beambte
+boog en dezen in het oor fluisterde:
+</p>
+<p>„Laat mijn bagage niet openen. Gij hebt zeker reeds een bevel van hooger hand daaromtrent
+gekregen. Mijn naam is …” de laatste woorden waren alleen verstaanbaar voor den douane-ambtenaar.
+</p>
+<p>Deze glimlachte veelbeteekenend en antwoordde met een buitengewoon beleefden groet:
+</p>
+<p>„Een klein plezierreisje naar Parijs zeker?”
+</p>
+<p>John Raffles verloor geen oogenblik den Amerikaan uit het oog.
+</p>
+<p>Het duurde zeer lang, voordat diens bagage werd <span class="pageNum" id="pb14">[<a href="#pb14">14</a>]</span>getaxeerd. Het waren ware kostbaarheden, welke de rijkaard medenam uit Italië: schilderijen,
+beeldhouwwerk, sieraden, snijwerk in hout en ivoor, kunstig ingelegde mozaïeken en
+ontelbare andere voorwerpen, welke de verzamelaar voor veel geld in Italië kan koopen.
+</p>
+<p>Bij verscheiden voorwerpen, welke zeldzame antiquiteiten waren, moest de Amerikaan
+de koopacte vertoonen en daardoor werd de belasting nog hooger.
+</p>
+<p>Eindelijk had alles een beurt gehad en bleef alleen nog de lange cartonnen koker over.
+</p>
+<p>Raffles zag, dat de beambte hem opnam en dat het een zwaar voorwerp was. Toen het
+étui werd geopend lag daarin een lange, sierlijk bewerkte verrekijker uit het begin
+der negentiende eeuw. Vermoedelijk had deze kijker groote historische of artistieke
+waarde, waarom de kooper zijn eigendom zoo zorgvuldig bij zich hield. Het werd belast
+met een klein bedrag aan inkomende rechten.
+</p>
+<p>De verrekijker werd weer in het étui geborgen en het viel Raffles, die met scherpe
+blikken toekeek, op, dat de Amerikaan het voorwerp met welgevallen weer in het omhulsel
+zag verdwijnen.
+</p>
+<p>Alsof hij niemand zijn kleinood toevertrouwde, nam hij zelf het zware cartonnen étui
+op en droeg het naar zijn coupé terug.
+</p>
+<p>De dame had niet veel aan te geven. Eigenlijk behoefde zij slechts voor één enkel
+schilderij inkomende rechten te betalen. Dat was een modern, goedkoop, met harde kleuren
+geschilderd landschap.
+</p>
+<p>Zelfs een leek kon bij het zien van dit schilderstuk onmiddellijk constateeren, dat
+het een vrij waardeloos modern Italiaansch doek was. Des te kostbaarder echter was
+de zware prachtige omlijsting van het schilderij.
+</p>
+<p>De galante Fransche beambte kon niet nalaten op schertsenden toon op te merken:
+</p>
+<p>„Madame betaalt alleen belasting voor de zware lijst!”
+</p>
+<p>En als om het schilderij te taxeeren, nam de Franschman het in de hand en woog het
+met lachend gezicht.
+</p>
+<p>Een doodelijke bleekheid bedekte het gelaat der dame. Maar zij beheerschte zich en
+glimlachte flauwtjes.
+</p>
+<p>De beambte, die dezen glimlach als een aanmoediging opvatte, vervolgde op half officieelen,
+half schertsenden toon:
+</p>
+<p>„Als onze belasting zoo hoog was als het schilderij met de lijst zwaar is, moest Madame
+nu meer betalen dan het geheele stuk waard is!”— — —
+</p>
+<p>Daar buiten pufte de locomotief als gereed om weer te vertrekken. De eigenaardige
+drukte, welke heerscht aan het station der Italiaansch-Fransche douane, was afgeloopen.
+De reizigers hadden hun plaatsen weer ingenomen, de bagagewagen was gevuld, het platvorm
+was weer leeg.
+</p>
+<p>Toen Raffles zijn coupé weer binnenging kwamen hem van den anderen kant de Amerikaan
+en de dame tegemoet. De groote onbekende zag, dat de Amerikaan in de nauwe zijgang
+haar de hand drukte en hij hoorde hem fluisteren:
+</p>
+<p>„Ik dank je, Kitty!”
+</p>
+<p>Daarop deden zij beiden weer alsof zij elkaar niet kenden. Elk nam zijn plaats in,
+de locomotief liet een gillend gefluit hooren en de trein rolde verder.—
+</p>
+<p>Naar Parijs!
+</p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch5" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch5.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">VIJFDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">DE TELEFOONARBEIDER.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Charles L. Talbott was in Parijs een niet minder bekende persoonlijkheid dan in Philadelphia.
+</p>
+<p>Hij bezat in de Fransche hoofdstad een reusachtig paleis en in den omtrek eenige uitgestrekte
+bezittingen.
+</p>
+<p>De intieme vrienden van den milliardair uit Philadelphia wisten, dat hij, wat opvoeding
+en eigenaardigheden betrof, meer Franschman was dan Amerikaan. Toen hij de dertig
+was gepasseerd, had hij het zoover in zaken gebracht, dat ook gedurende zijn afwezigheid
+zijn bankierszaak in Philadelphia reuzenwinsten afwierp.
+</p>
+<p>Daarom nam hij elke gelegenheid te baat om reizen te maken naar Europa. Zijn scherp
+verstand en zijn helder inzicht stelden hem in staat de financieele <span class="pageNum" id="pb15">[<a href="#pb15">15</a>]</span>markt zoodanig te overzien, dat hij vanuit het vasteland van Europa door middel van
+telegraphische bevelen groote en belangrijke zaken kon ondernemen, welke enormen invloed
+hadden op de beurskoersen.
+</p>
+<p>Charles Talbott bleef, ondanks zijn onmetelijken rijkdom en zijn allerwege bekende
+beminnelijkheid, ongehuwd. Deze man, die even hoog ontwikkeld als rijkbegaafd was,
+kende slechts één hartstocht: de kunst. Hij was een der meest hartstochtelijke verzamelaars
+van geheel Amerika. In den loop der jaren had hij een waar museum gemaakt van zijn
+huis in Philadelphia.
+</p>
+<p>Later, toen zijn reizen naar Europa steeds menigvuldiger werden, verhuisde hij bijna
+geheel naar Parijs. Het gezellige leven in de hoofdstad van de Fransche Republiek
+had meer aanlokkelijks voor hem dan het onophoudelijke „zaken doen” in zijn vaderstad.
+</p>
+<p>Zeer spoedig na zijn verhuizing naar Frankrijk werd Talbott’s naam populair. Ook hier
+wist men veel te vertellen, evenals in de Vereenigde Staten, van de groote vrijgevigheid
+en de even groote ijdelheid van den Amerikaanschen geldkoning. Zijn giften voor liefdadige
+doeleinden en ten behoeve van de kunst waren vorstelijk.
+</p>
+<p>Hij schonk meer dan een millioen aan de Academie, de rente van een ander millioen
+francs bestemde hij voor ondersteuning van begaafde beeldhouwers en bijna ontelbare
+malen hielp hij met milde hand jonge kunstenaars op elk gebied vooruit.
+</p>
+<p>Talbott leidde in Parijs een leven, dat weinig in overeenkomst was met zijn persoonlijke
+ijdelheid.
+</p>
+<p>Hij kwam slechts zelden in gezelschappen. Dikwijls wist men wekenlang niet, of hij
+thuis was dan wel op reis. Zijn paleis in de nabijheid van het Bois de Boulogne, in
+een der voornaamste wijken, was slechts zelden geopend voor bezoekers of grootere
+gezelschappen.
+</p>
+<p>Men vertelde, dat het een der kostbaarste particuliere kunstverzamelingen van Parijs
+bevatte, doch slechts zeer zelden had iemand het voorrecht, deze verzameling te mogen
+bezichtigen.
+</p>
+<p>Men had de schitterendste aanbevelingen noodig om in het huis van Charles Talbott
+te worden ontvangen.
+</p>
+<p>Daarvan overtuigde Lord Lister zich zeer spoedig uit eigen ervaring, toen hij trachtte,
+door middel van zijn uitgebreide relatiën, die hij in Parijs bezat, toegang te krijgen
+bij den Amerikaan.
+</p>
+<p>Het was, als stond er een hooge muur rondom het prachtige paleis, die het volkomen
+van de buitenwereld scheidde. Hoe dikwijls Lord Lister ook zijn visitekaartje afgaf
+met den naam van een Franschen markies, onder welken naam hij introductie bij den
+millionnair wilde krijgen,—telken keere heette het: Mr. Talbott ontvangt niet!
+</p>
+<p>Het scheen alsof er geen kans op was, door het ontvangsalon het huis van den Amerikaan
+binnen te dringen.
+</p>
+<p>Hij zou zich dus langs een anderen weg dan door het salon toegang moeten verschaffen.
+</p>
+<p>Op zekeren morgen, kort na zijn terugkomst uit Italië, zat Mr. Talbott in zijn cabinet.
+Hij wilde uitrijden en belde den kamerdienaar, die hem bij het kleeden behulpzaam
+moest zijn. Eenige minuten verliepen—de kamerdienaar kwam niet. Vol ongeduld drukte
+Talbott weer op het knopje der electrische bel, een paar minuten later nog eens—maar
+niemand verscheen. Geërgerd begaf Talbott zich naar de voorkamer en riep:
+</p>
+<p>„Jean!”
+</p>
+<p>„Gij wenscht, mijnheer?”
+</p>
+<p>„Waarom komt gij niet? Ik heb u reeds drie keer gebeld”, sprak Talbott ongeduldig.
+</p>
+<p>„Ik heb niets gehoord”, antwoordde de bediende op beleefden toon.
+</p>
+<p>Juist kwam de majordomus<a class="noteRef" id="xd33e748src" href="#xd33e748" title="Ga naar noot 1.">1</a> om mede te deelen dat op onverklaarbare wijze alle electrische geleidingen in huis
+niet meer werkten, zelfs de telephoon niet. Onmiddellijk moest een deskundige op electrotechnisch
+gebied worden gehaald en opdat het euvel zoo spoedig mogelijk verholpen zou zijn,
+beval de heer des huizes, dat een der bedienden zich zoo spoedig mogelijk naar de
+electrische centrale moest begeven om eenige bekwame werklieden te halen.
+</p>
+<p>De bediende begaf zich dadelijk op weg.
+</p>
+<p>Raffles, die reeds sinds den morgen om het huis van Talbott rondzwierf, haalde hem
+in. Het duurde niet lang of hij was met den bediende in een levendig gesprek gewikkeld
+over de groote wedrennen, welke dien dag gehouden zouden worden in Passy, een der
+voorsteden van Parijs.
+</p>
+<p>John Raffles was gekleed als een Fransch burgermannetje en bezigde uitdrukkingen,
+welke men veel hoort uit den mond van handwerkslieden uit de Westelijke voorsteden
+van Parijs.
+</p>
+<p>„Zoudt gij graag naar de wedrennen willen gaan, vriend?” vroeg John Raffles den bediende.
+„Ik heb namelijk een toegangsbewijs voor de tribune, maar ik kan niet gaan: mijn vrouw
+zou het mij kwalijk nemen. <span class="pageNum" id="pb16">[<a href="#pb16">16</a>]</span>Maar gij—gij kunt het biljet krijgen. Ik wil het u voor een kleinigheid geven, voor
+1 franc; het heeft tien francs gekost.”
+</p>
+<p>De bediende dacht na.
+</p>
+<p>„Eigenlijk heb ik het niet erg druk vandaag. De majordomus heeft bovendien beloofd,
+mij deze week een dag vrij te geven. Maar ik moet nu naar het electrotechnisch bureau.……”
+</p>
+<p>„Dat hindert niet”, viel Raffles hem in de rede; „als gij mij 1 franc voor het biljet
+geeft, wil ik wel voor u naar den electricien gaan om de boodschap over te brengen.”
+</p>
+<p>De koop was gesloten. De bediende betaalde zijn francs en trok welgemoed met zijn
+biljet naar de wedrennen te Passy.
+</p>
+<p>Raffles wachtte tot de man was verdwenen, keerde toen terug en begaf zich naar het
+paleis van Talbott. Maar nog voordat hij de groote poort van het gebouw was binnengegaan,
+droeg hij plotseling een pet van de electrotechnische maatschappij in Parijs en had
+hij een kistje met gereedschap in de hand.
+</p>
+<p>Hij wist, wat er hersteld moest worden.
+</p>
+<p>Met veel moeite en voorzichtigheid was het hem gelukt in de nachtelijke uren de electrische
+geleidingen naar het huis door te snijden. Wat hij daarmede beoogde, had hij door
+zijn onderhoud met den sportlievenden bediende bereikt.
+</p>
+<p>Met het uiterlijk van een deskundige luisterde hij naar het verhaal van den majordomus
+omtrent de storingen. Nadat hij den aanleg der electrische geleidingen van het huis
+had bekeken, verklaarde hij, dat de storing te zoeken was in een chemische werking
+in de samenstelling van eenige der geleiddraden. Die draden moesten dus vernieuwd
+worden, een werk, dat twee dagen in beslag zou nemen.
+</p>
+<p>Raffles werkte onder voortdurend toezicht van een der bedienden. Maar ondanks deze
+strenge contrôle kon hij toch een goed overzicht krijgen van het reusachtige gebouw.
+</p>
+<p>Eigenlijk bewoond werden slechts 5 of 6 kamers. Hierin werkte en sliep de heer des
+huizes en ontving hij de zeldzame bezoekers. Aan de slaapkamer grensde de enorm groote
+bibliotheek en vandaar gaf een deur toegang tot de kunstverzameling. Het overige gedeelte
+van het huis bestond uit een lange rij prachtige vertrekken, die met al hun weelde
+koud en ongezellig waren.
+</p>
+<p>De Groote Onbekende veronderstelde, dat Talbott geen twee vreemde werklieden in zijn
+huis zou willen hebben, wanneer een het werk zou kunnen afdoen. Hij hield rekening
+met het wantrouwen van den millionnair en hij vergiste zich niet: twee dagen werden
+hem toegestaan om alles in orde te maken.
+</p>
+<p>Als het werk sneller gedaan moest worden, dan zou hij nog een werkman gaan halen.
+</p>
+<p>Eindelijk was de arbeid van Raffles zoover gevorderd, dat hij mededeelde, behalve
+de bibliotheek en de kunstverzameling gereed te zijn. Hij verzocht den bediende, die
+steeds toezicht op hem hield, hem naar deze vertrekken te willen brengen.
+</p>
+<p>De bediende zweeg verlegen. Hij wist, dat nimmer, onder geen enkel voorwendsel, iemand
+deze vertrekken mocht binnengaan. Zelfs als de kamers werden schoongemaakt, geschiedde
+dat in tegenwoordigheid van <span class="corr" id="xd33e774" title="Bron: mr.">Mr.</span> Talbott.
+</p>
+<p>Daartegenover stond, dat juist hier de electrische geleidingen volkomen in orde moesten
+zijn, want elk der kostbare schilderijen was niet alleen met een slot aan den muur
+bevestigd, maar ook verbonden met een electrische belinrichting, die onmiddellijk
+in werking trad als men zou trachten het schilderij van den muur te nemen.
+</p>
+<p>Besluiteloos, hoe in dit geval te handelen, begaf de bediende zich naar zijn heer.
+Deze liet Raffles bij zich roepen. Met scherpen <span class="corr" id="xd33e780" title="Bron: bleek">blik</span> bekeek <span class="corr" id="xd33e783" title="Bron: mr.">Mr.</span> Talbott het naïeve gezicht van den werkman; maar de goedige, eenigszins domme trekken
+van den man wekten het vertrouwen van den Amerikaan op en deze besloot daarom, in
+zijn tegenwoordigheid den jongen man in zijn kunstverzameling te laten werken.
+</p>
+<p>Slechts met moeite kon Raffles zijn ongeduld bedwingen, toen hij de groote zalen met
+het bovenlicht binnentrad, waar al de kostbaarheden verzameld waren. Eerst langzamerhand
+konden zijn oogen aan deze rijkdommen wennen en begon hij zich te oriënteeren.
+</p>
+<p>Hij stelde vast, dat men hier schilderijen van de beroemdste schilders had, zooals
+men die alleen vond in de koninklijke Museums te Florence, in de National-galerie
+te Londen, in het Kaiser Friedrich Museum te Berlijn, in het Louvre te Parijs of in
+de Eremitage te Sint Petersburg. Hij was er van overtuigd, dat elk dezer schilderijen
+een waarde vertegenwoordigde van een half of een heel millioen, sommige waren zelfs
+nog veel meer waard en deze verzameling bewees ten volle hoe onmetelijk rijk de Amerikaansche
+bankier moest zijn.
+</p>
+<p>Al deze schilderijen hingen in zwaar vergulde lijsten en elk was voorzien van een
+plaatje, waarop de naam en de jaartallen vermeld stonden van den schilder. Maar de
+gestolen Madonna was er niet bij …
+<span class="pageNum" id="pb17">[<a href="#pb17">17</a>]</span></p>
+<p>De werkman arbeidde vlijtig door aan de geleidingen. Mr. Talbott stond op eenigen
+afstand van hem en keek voortdurend naar het werk.
+</p>
+<p>Plotseling werd er aan de deur geklopt en den bediende berichtte:
+</p>
+<p>„De jonge heer is daar weer. Hij wenscht u dadelijk te spreken, sir!”
+</p>
+<p>„Zeg, dat ik ziek ben,” antwoordde de Amerikaan op verdrietigen toon.
+</p>
+<p>„Sir, hij laat zich niet afwijzen!”
+</p>
+<p>Een oogenblik dacht <span class="corr" id="xd33e799" title="Bron: mr.">Mr.</span> Talbott na, toen sprak hij op korten, beslisten toon:
+</p>
+<p>„Laat hem binnen, hiernaast in de zijkamer.”
+</p>
+<p>De bediende ging heen. Mr. Talbott wierp nog een blik op den werkman en verwijderde
+zich.
+</p>
+<p>De Groote Onbekende hoorde lichte mannenstappen naderen, daarop werd alles stil.
+</p>
+<p>Evenals vroeger in Florence, sprong Raffles naar de deur en legde zijn oor tegen het
+sleutelgat. Hoe groot was zijn verbazing toen hij hoorde, dat de bezoeker van den
+Amerikaan dezen keer dezelfde was als destijds te Florence, namelijk Dent.
+</p>
+<p>Aanvankelijk waren de woorden, welke daarbinnen werden gesproken, bijna niet te verstaan;
+langzamerhand wond Talbott zich echter op en eindelijk schreeuwde hij:
+</p>
+<p>„En nu basta, zeg ik u. Hoort gij, ik zeg u, dat het uit is!”
+</p>
+<p>Eerst zweeg de ander, daarop sprak hij met verbazing in zijn stem:
+</p>
+<p>„Gij zult mij toch niet afwijzen, <span class="corr" id="xd33e812" title="Bron: mr.">Mr.</span> <span class="corr" id="xd33e815" title="Bron: Talbot">Talbott</span>?…”
+</p>
+<p>„Ja, dat zal ik, ik herhaal het u nog eens—het is nu uit.”
+</p>
+<p>De stem van den Amerikaan trilde van opgewondenheid.
+</p>
+<p>Dent liep door de kamer heen en weer en sprak:
+</p>
+<p>„En zijt gij niet bang, dat ik …”
+</p>
+<p>„Doe, wat gij wilt,” viel de Amerikaan hem hoonend in de rede. „Ach kom, denkt gij
+werkelijk, dat iemand u zal gelooven? Waarvoor heb ik mijn millioenen?”
+</p>
+<p>„Maar ik heb een getuige,” antwoordde Dent kalm.
+</p>
+<p>„Dien hebt gij niet!” schreeuwde de Amerikaan. „Die is dood, dat weet gij beter dan
+ik!”
+</p>
+<p>„Ik spreek niet van de dooden, ik bedoel een persoon, met wie gij misschien op meer
+dan vriendschappelijken voet hebt gestaan: Kitty!”
+</p>
+<p>Nauwelijks had Dent dezen naam uitgesproken of een waanzinnige woede scheen zich van
+den Amerikaan meester te maken en als dol schreeuwde hij:
+</p>
+<p>„Noem haar naam niet, kerel!”
+</p>
+<p>Een zegevierend lachje klonk van de lippen van den afperser. Als een kat sprong hij
+op Talbott toe, greep <span class="corr" id="xd33e831" title="Bron: dien sarm">diens arm</span> en siste:
+</p>
+<p>„En geef mij nu, wat ik verlang of.…..”
+</p>
+<p>Hij had de kracht van Talbott te gering geschat. Met een ruk had deze zijn hand bevrijd
+en pakte Dent bij den kraag.
+</p>
+<p>Een vreeslijke worsteling ontstond.
+</p>
+<p>Talbott’s krachten begonnen hem te begeven. Met een handige beweging wierp Dent hem
+op den grond.
+</p>
+<p>De millionnair hijgde en stikte bijna. Dent drukte zijn knieën op de borst van den
+Amerikaan en boog zich over hem heen …
+</p>
+<p>Maar op dit oogenblik werden zijn beide handen van achteren beetgepakt. Nog voordat
+hij begreep wat er gebeurde, werd hij op den grond geworpen. Raffles sprong daarop
+naar het venster, trok het open en riep met luider stem:
+</p>
+<p>„Hulp!”
+</p>
+<p>Talbott stond op.
+</p>
+<p>De Groote Onbekende hield intusschen zijn blik onafgewend gevestigd op Dent, die er
+roerloos bij stond.
+</p>
+<p>Een oogenblik later ging de deur open en, vergezeld door de verbaasde bedienden, verschenen
+twee agenten van politie.…
+</p>
+<p>De afperser werd in hechtenis genomen. Brieschend van woede werd hij door de politieagenten
+weggeleid.
+</p>
+<p>Talbott stond bleek als een doode, met verwarde haren midden in zijn kamer en keek
+Dent na. Men zag, dat een vreeselijke storm in zijn borst woedde.
+</p>
+<p>Hij wilde Dent terughouden, hij wilde alles als een scherts en een misverstand doen
+voorkomen, maar de tusschenkomst der politie was niet meer ongedaan te maken.
+</p>
+<p>„Hoe zijt gij er toe gekomen, om hulp te roepen?” vroeg Talbott aan Raffles.
+</p>
+<p>„Ik hoorde stoelen omvallen, mijnheer, toen ik hiernaast aan het werk was,” antwoordde
+Raffles. „Ik was bang, dat mijnheer iets kon overkomen, daarom snelde ik hierheen
+en riep om hulp, want de electrische bel werkt nog niet.”
+</p>
+<p>„Zoo,” sprak Talbott in gedachten. „Nu, gij zijt een brave kerel. Gij hebt mij het
+leven gered!”
+</p>
+<p>„Ik geloof het ook, mijnheer, maar ik heb alleen mijn plicht gedaan,” antwoordde Raffles
+met een gemoedelijk lachje.
+</p>
+<p>„Ik dank u. Hier hebt gij een kleinigheid voor uw moeite,” sprak Talbott en bij deze
+woorden gaf hij Raffles een biljet van 25 francs.
+<span class="pageNum" id="pb18">[<a href="#pb18">18</a>]</span></p>
+</div>
+<div class="footnotes">
+<hr class="fnsep">
+<div class="footnote-body">
+<div class="fndiv" id="xd33e748">
+<p class="footnote"><span class="fnlabel"><a class="noteRef" href="#xd33e748src" title="Ga terug naar noot 1 in tekst.">1</a></span> Majordomus = voornaamste bediende, die het toezicht over alles houdt in deftige huizen.&nbsp;<a class="fnarrow" href="#xd33e748src" title="Ga terug naar noot 1 in tekst.">↑</a></p>
+</div>
+</div>
+</div>
+</div>
+<div id="ch6" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch6.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">ZESDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">IN VOORARREST.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Onderweg van Talbott’s paleis naar Parijs dacht Dent over den toestand na. Hij was
+er vast van overtuigd, dat hij alleen door de bemoeiing van dien werkman gevangen
+was genomen, maar hij trok zich niet veel van het geval aan.
+</p>
+<p>Een korte gevangenisstraf—dat was alles, wat hem te wachten stond, want hij wist,
+dat Talbott zich alle mogelijke moeite zou geven om het geval als onbeduidend voor
+te stellen.
+</p>
+<p>„Dat zal hem nu echter nog meer kosten,” mompelde Dent bij zichzelf.
+</p>
+<p>Hij was vroolijk, floot een straatdeuntje en dacht alleen aan het humoristische van
+zijn toestand.
+</p>
+<p>Maar de eene dag verliep na den anderen en nog steeds zat Dent in voorarrest. De rechter
+van instructie, die tweemaal een onderhoud met hem had, vroeg hem uitvoerig omtrent
+zijn vroeger leven en zijn verhouding tot Talbott. Dent vertelde, dat hij een Schot
+was en, dat hij evenals Talbott, voor zijn genoegen in Parijs woonde.
+</p>
+<p>Hij beweerde, den milliardair te kennen door ontmoetingen in Musea en daar zij beiden
+evenveel belang stelden in kunstwerken, waren zij vrienden geworden en was hij meermalen
+bij Talbott aan huis geweest.
+</p>
+<p>Terloops vroeg de rechter van instructie hem of hij Florence kende. Dent antwoordde
+ontkennend.
+</p>
+<p>Op de vraag, waarom hij Talbott had aangevallen en uit welke oorzaak de strijd was
+ontstaan, weigerde de schurk te antwoorden.
+</p>
+<p>Maar langzamerhand begon hij ongerust te worden en naar een onderhoud met Talbott
+te verlangen.
+</p>
+<p>Dit laatste werd hem echter niet toegestaan. Hij schreef brieven, waarin hij den Amerikaan
+met dringende woorden verzocht, met hem te komen spreken. Maar Talbott kwam niet en
+Dent werd ongeduldig.
+</p>
+<p>De bewaker, onder wiens toezicht de gevangene stond, was een oude, knorrige Franschman,
+die alle vragen met een onverstaanbaar gemompel beantwoordde. Groot was dus Dent’s
+vreugde, toen de oude brombeer hem vertelde, dat hij twee dagen verlof had gekregen
+en een ander hem zou vervangen!
+</p>
+<p>Die andere was een fideele kerel. De gevangene bemerkte dadelijk, dat hij van dezen
+jongen man veel meer kon gedaan krijgen dan van den oude.
+</p>
+<p>Er was nog geen halve dag voorbijgegaan, of de bewaarder wist reeds dat zijn gevangene
+een rijke Schot was, die voor een bewezen dienst veel geld over had. Dent verwachtte
+veel van hem.
+</p>
+<p>„Zoudt gij mij een groot genoegen willen doen?” vroeg hij den tweeden dag. „Gij krijgt
+er 100 francs voor.”
+</p>
+<p>„Een mooie, ronde som,” antwoordde de ander lachend.
+</p>
+<p>„Ik zal een brief schrijven en dien moet gij zelf wegbrengen, gij moet hem persoonlijk
+aan den geadresseerde afgeven en mij het antwoord brengen. Maar gij moet ervoor zorgen,
+dat de brief in de goede handen komt, hoort gij? Gij kent immers het groote paleis
+aan het Bois de Boulogne, dat van den rijken Amerikaan.”
+</p>
+<p>„Talbott,” viel de bewaarder hem in de rede.
+</p>
+<p>Onmiddellijk ging hij op weg. Maar nauwelijks was hij buiten, of hij sloeg, inplaats
+van naar het Bois de Boulogne te gaan, den weg in naar een der groote hotels, waar
+veel vreemdelingen logeerden.
+</p>
+<p>Daar verwachtte Lord Lister den gevangenbewaarder.
+</p>
+<p>„Honderd francs heeft mijnheer mij beloofd,” vertelde deze.
+</p>
+<p>„Goed, gij zult uw geld dadelijk hebben,” sprak Raffles. „Hier hebt gij 150. Ga onmiddellijk
+naar dien heer terug en vertel hem, dat Mr. Talbott op reis is. Den brief kunt gij
+hem terugbrengen, nadat ik hem <span class="corr" id="xd33e884" title="Bron: hebt">heb</span> gelezen.”
+</p>
+<p>De Groote Onbekende las:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first">„Mijnheer, al waart gij niet bang voor mijn dreigementen, toen ik in uw huis op een
+gemakkelijken stoel zat, dan zult gij het misschien nu wel zijn, nu ik op een brits
+zit in de gevangenis. Nu is mijn geduld ten einde en ik ben tot alles in staat. Ik
+schrijf u nu voor de laatste maal. Binnen drie dagen moet ik vrij zijn; ik weet, dat
+het een kleinigheid voor u—met uw vermogen en uwe <span class="pageNum" id="pb19">[<a href="#pb19">19</a>]</span>relaties—is, om dat te bewerkstelligen. En dan verwacht ik een contoboek bij de <span lang="fr">Crédit Lyonnais</span> van een millioen francs.
+</p>
+<p>Mocht ik na verloop van drie dagen nog gedwongen zijn, mijn vrijheid te missen, dan
+neem ik het laatste middel te baat: „Hertog des Esseintes zal mij niet laten wachten!”<span class="corr" id="xd33e899" title="Niet in bron">”</span></p>
+</blockquote><p>
+</p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch7" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch7.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">ZEVENDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">EEN RIJKE ZONDERLING.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Hertog des Esseintes behoorde tot een der alleroudste families van Frankrijk. Hij
+was de laatste afstammeling van zijn geslacht, dat met hem uitstierf.
+</p>
+<p>Na een stormachtige jeugd, die hij in de Parijsche salons had doorgebracht, verdween
+de hertog opeens.
+</p>
+<p>Alleen zijn allerintiemste vrienden wisten, waar hij zich bevond, maar ook zij mochten
+hem niet bezoeken.
+</p>
+<p>Aan den rand van het Bois de Boulogne dichtbij de woning van Talbott, stond zijn paleis,
+omgeven door een groot park. Niet het geringste geluid drong door tot den bewoner
+van het kasteel.
+</p>
+<p>Hij leefde daar met een ouden bediende, den Vlaam Huysmans en diens vrouw en deze
+twee moesten telkens, wanneer zij de vertrekken van den hertog binnengingen, viltpantoffels
+aantrekken.
+</p>
+<p>Alles in huis was zoo ingericht, dat hij nimmer behoefde te bevelen of iets te zoeken.
+De edelman ontving geen bezoek, de post bracht hem brieven noch couranten en de vrijwillige
+kluizenaar wist niets van alles, wat er in de wereld gebeurde.
+</p>
+<p>Zijn eenig gezelschap waren zijn boeken, zijn kunstvoorwerpen en zijn bloemen.
+</p>
+<p>Zijn zenuwen waren echter mettertijd zoo zwak geworden, dat hij reeds eenmaal bewusteloos
+in een der broeikassen was gevonden, verdoofd door de sterke geuren der bloemen.
+</p>
+<p>Eveneens was de bonte kleurenpracht der schilderijen te sterk voor zijn zenuwen en
+daarom vertoefde hij het meest in de bibliotheek en de groote zalen, welke zijn kunstverzamelingen
+bevatten, lagen als een oud kerkhof, eenzaam en verlaten terneer.
+</p>
+<p>Het was een heldere lentemorgen, toen Raffles het kasteel van des Esseintes bereikte.
+Aan de zware massieve deur, die zorgvuldig gesloten was, vond hij bel noch klopper:
+deze ingang was niet voor vreemdelingen berekend.
+</p>
+<p>De Groote Onbekende moest geruimen tijd kloppen, voordat de oude bediende, verbaasd
+over de ongewone storing, verscheen.
+</p>
+<p>„Gij vergist u zeker?” vroeg hij kortaf.
+</p>
+<p>„Neen, ik zou gaarne den Hertog des Esseintes willen spreken,” antwoordde Raffles.
+</p>
+<p>De verbaasde bediende nam hem van het hoofd tot de voeten op.
+</p>
+<p>„De hertog is nooit te spreken,” sprak hij met bijzonderen nadruk op het woordje „nooit”.
+</p>
+<p>Maar Raffles liet zich niet afwijzen.
+</p>
+<p>Dringend verlangde hij te worden ontvangen en ten slotte bleef den ouden man niets
+over dan het den hertog zelf te gaan vragen.
+</p>
+<p>Ook deze scheen over dit ongewone, ongevraagde bezoek zoo verbaasd te zijn, dat hij,
+tot groote verbazing van den bediende, den heer liet verzoeken, in zijn salon te komen.
+</p>
+<p>Ook Raffles moest vilten pantoffels aantrekken, als bij het betreden van een zaal,
+wier kostbare <span class="corr" id="xd33e926" title="Bron: mozaiëkvloer">mozaïekvloer</span> niet geschonden mag worden.
+</p>
+<p>Door een lange reeks vertrekken werd de bezoeker door den bediende geleid en wat hij
+daar zag, was meer dan zeldzaam.
+</p>
+<p>De eetzaal was laag en zag er uit als de hut van een stoomboot. Van uit de vensters
+zag men geen landschap, maar door middel van een kunstig mechaniek, helder, golvend
+water, zoodat men zich verbeeldde, dat daar buiten de blauwe zee golfde.
+</p>
+<p>Een andere zaal zag er uit, alsof alles uit ijs was gehouwen. Het vertrek, waar de
+hertog zijn bezoeker ontving, was geheel met zwart fluweel bekleed. De <span class="pageNum" id="pb20">[<a href="#pb20">20</a>]</span>kamer had den vorm van een zwarten halven kogel, waarvan de bodem de doorsnede was.
+</p>
+<p>De bleeke, bloedelooze gestalte van den hertog geleek op een schim in dat donkere
+vertrek. Hij was nog jong, maar het bloed zijner voorouders liep langzaam en traag
+door zijn aderen.
+</p>
+<p>Nadat de gebruikelijke beleefdheidswoorden waren gewisseld, sprak Lord Lister tot
+den hertog:
+</p>
+<p>„Ik ben gekomen om uwe hoogheid te vragen, of uwe hoogheid <span class="corr" id="xd33e940" title="Bron: mr.">Mr.</span> Talbott kent.”
+</p>
+<p>„Het spijt mij, monsieur,” antwoordde de ander, „alles wat daar buiten leeft, heb
+ik aan de andere zijde van den drempel gelaten.”
+</p>
+<p>De Groote Onbekende was verbaasd. Hoe zat dit? Weigerde de hertog te antwoorden? Dan
+zou hij niet veel verder komen. Hij vroeg daarom na een korte pauze verder:
+</p>
+<p>„Zou Uwe Hoogheid mij willen toestaan, de kunstverzamelingen te bezichtigen?”
+</p>
+<p>„Vraag dat mijn bediende!” antwoordde de hertog.
+</p>
+<p>Lord Lister kon dus heengaan.
+</p>
+<p>Toen hij den bediende naar Talbott vroeg, kon de oude man hem niets vertellen. Daar
+niemand den hertog bezocht, wist de bediende niet, of des Esseintes den Amerikaan
+kende of niet.
+</p>
+<p>John Raffles vroeg nu naar de kunstverzameling van den hertog.
+</p>
+<p>De oude man werd verlegen.
+</p>
+<p>„Daar heeft niemand toegang,” sprak hij.
+</p>
+<p>„Waarom?” vroeg Lord Lister.
+</p>
+<p>„De hertog wil het niet hebben,” antwoordde de bediende.
+</p>
+<p>„Maar als Zijne Hoogheid het veroorlooft …” sprak Raffles.
+</p>
+<p>De bediende zweeg een poosje, daarop sprak hij, zachtjes het hoofd schuddend:
+</p>
+<p>„Het zijn doode dingen, die schilderijen. Men voelt zich daarbij niet op zijn gemak.”
+</p>
+<p>„Niet op zijn gemak?” vroeg Raffles.
+</p>
+<p>„Ja,” knikte de bediende. „Ziet gij, ik ben een verstandig mensch en geloof niet meer
+aan geesten of spoken, maar ik verzeker u, als ik alleen ben in de groote zaal en
+aan de muren een zacht geritsel hoor—het is misschien niets anders dan het geratel
+van een ver verwijderden spoortrein—dan voel ik, oude man, mij niet op mijn gemak.”
+</p>
+<p>„Zoo?” vroeg Raffles nieuwsgierig. <span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hoort gij geluiden in de schilderijengalerij?”
+</p>
+<p>„Neen, ik durf dat niet stellig beweren,” antwoordde de oude ontwijkend. „Het kan
+wel toeval zijn, maar in elk geval ben ik daar niet graag.”
+</p>
+<p>„Hm,” bromde Raffles. „Maar dit is voor mij geen bezwaar!”
+</p>
+<p>En terwijl hij den ouden bediende vriendelijk op zij schoof, trad hij de schilderijenzaal
+binnen.
+</p>
+<p>John Raffles keek in de groote zaal om zich heen zonder iets verdachts te ontdekken.
+Hij begaf zich naar een kleiner aangrenzend vertrek, waarin ook schilderijen hingen.
+Daar beklopte hij de muren, maar ook hier vond hij niets bijzonders.
+</p>
+<p>Nu bukte hij zich en begon den vloer te bekloppen. Plotseling ontdekte hij een plek,
+die hol klonk.
+</p>
+<p>Met zijn zakmes onderzocht hij de naden van den parketvloer en stak eindelijk op de
+plek, die verdacht klonk, zijn mes in een der naden, waar hij, zonder veel moeite
+het eene houten blokje na het andere over een oppervlakte van ongeveer een vierkanten
+meter uit den vloer oplichtte.
+</p>
+<p>Zijn verwachting kwam uit, want hij ontdekte al spoedig daaronder een donkere, gapende
+opening.
+</p>
+<p>Snel had hij nog meer blokjes opgelicht en voor hem lag een hellend vlak, dat zorgvuldig
+met metselsteenen was geplaveid en dat toegang gaf tot een onderaardsche gang.
+</p>
+<p>John Raffles dacht bij deze ontdekking het zijne. Hij wilde niets te vlug doen, daarom
+dekte hij de opening vluchtig weer toe, begaf zich naar den ouden bediende en verzocht
+dezen, hem den catalogus te willen geven van de kunstverzameling van den hertog.
+</p>
+<p>Toen de Groote Onbekende den catalogus in handen had, onderzocht hij eerst zorgvuldig
+of de vermelde voorwerpen werkelijk alle aanwezig waren en hij was in het geheel niet
+verbaasd, dat eenige der kostbaarste stukken, welke vermeld stonden, ontbraken.
+</p>
+<p>Daaronder was een zeldzame Renaissance-beker van gedreven goud en een kostbaar gobelin
+uit den tijd van Lodewijk&nbsp;XVI, dat met talrijke juweelen was gezet. Bovendien ontbraken
+nog meerdere zeldzame edelsteenen, die op gouden en andere sieraden bevestigd waren.
+</p>
+<p>Raffles begaf zich nu in de geheime gang, die ontegenzeggelijk door misdadige handen
+was gegraven.
+</p>
+<p>Het was een lang, smal en donker gewelf, dat maandenlangen arbeid moest hebben vereischt.
+In het huis van den hertog vermoedde natuurlijk niemand iets van het bestaan der <span class="corr" id="xd33e980" title="Bron: onderaarsche">onderaardsche</span> gang.
+</p>
+<p>Reeds had Raffles volgens zijn berekening zooveel afstand in de gang afgelegd, dat
+hij zich buiten het <span class="pageNum" id="pb21">[<a href="#pb21">21</a>]</span>hertogelijk park moest bevinden, toen hij plotseling op een muur stiet.
+</p>
+<p>Het scheen alsof hier het eind der gang was, alsof het gewelf bij het huis van den
+hertog behoorde.
+</p>
+<p>Maar Raffles liet zich niet misleiden. Met de kleine zaklantaarn, die hij bij zich
+had, verlichtte hij de wanden. En hij vond een voeg in het metselwerk, waarin hij
+zijn mes als hefboom kon zetten.
+</p>
+<p>En ziedaar—gemakkelijk kon hij de schijnbaar zoo zware steenen verwijderen, zoodat
+een opening ontstond, waardoor gemakkelijk een man kon kruipen.
+</p>
+<p>Lord Lister liet het licht door de opening vallen.
+</p>
+<p>Doch wat hij daar zag, deed hem bijna een luiden gil slaken.
+</p>
+<p>Vlak tegenover hem, in het schijnsel van het electrische licht, keek hem, bijna als
+een levende vrouw, de Madonna van Rafaël aan.
+</p>
+<p class="tb">. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .</p><p>
+</p>
+<p>Nu begreep Raffles alles.
+</p>
+<p>De onderaardsche gang leidde van het huis, waarin de hertog woonde, naar een verblijf,
+dat de dief van het <span class="corr" id="xd33e999" title="Bron: werelberoemde">wereldberoemde</span> schilderij, hetwelk aan het Koninklijke Museum te Florence behoorde, voor zichzelf
+had ingericht. Hij twijfelde er geen oogenblik aan, of hij bevond zich hier onder
+het huis van den Amerikaanschen millionnair Talbott.
+</p>
+<p>Het stond bij Raffles reeds lang vast, dat Talbott de museumdief was!
+</p>
+<p>De Groote Onbekende kroop het onderaardsche verblijf binnen en keek om zich heen.
+Onmiddellijk ontdekte hij een kraantje, waarmee hij het electrische licht kon ontsteken.
+</p>
+<p>Toen dit brandde, zag hij, dat het geheele vertrek een met prachtige meubelen en schilderijen
+versierde rustkamer was. Vanuit een aangrenzende ruimte leidde een houten trap met
+kostbaar beeldhouwwerk naar boven, ongetwijfeld naar de kamers in het paleis van Talbott.
+</p>
+<p>Hier was dus de zoo lang gezochte Madonna!
+</p>
+<p>Toen Lord Lister het schilderij bij het dagheldere licht der electrische lampen zag,
+moest hij met de verrukking van een kunstliefhebber erkennen:
+</p>
+<p>Dit was het echte schilderij, het origineel!
+</p>
+<p>Maar wat nu te doen? Naar boven gaan, het huis binnendringen en alarm maken, zou dwaasheid
+zijn.
+</p>
+<p>Hij bedacht ook, dat het onzin was om de politie in den arm te nemen, want hij wist
+uit eigen ervaring, hoe moeilijk juist op het gebied van kunst een diefstal te bewijzen
+was. Er zou een langdurige strijd ontstaan, of de Madonna van Rafaël het origineel
+dan wel een uitstekende copie was en Talbott zou met zijn invloed en zijn millioenen
+stellig en zeker als overwinnaar uit den strijd treden.
+</p>
+<p>Er bleef dus niets anders over dan den millionnair te slim af te zijn. Raffles moest
+het schilderij stelen, evenals indertijd Talbott of zijn medeplichtigen het uit het
+Museum hadden gestolen.
+</p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch8" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch8.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">ACHTSTE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">INSPECTEUR BAXTER VAN SCOTLAND YARD.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Een tot dusverre ongekende angst had zich meester gemaakt van de Londensche kunstvrienden,
+ten gevolge van een kort artikel in de „Times”, dat tot opschrift had:
+</p>
+<p>„Schilderijendiefstal in het Kensington-Museum.”
+</p>
+<p>De Engelschen, die tot dusverre met onverschilligheid hadden gelezen over de internationale
+bende museumdieven, geraakten in grootste opgewondenheid, nu in hun eigen land een
+schilderij was ontvreemd. Het was een klein landschap van den beroemden schilder Constable
+uit de eerste helft van de negentiende eeuw.
+</p>
+<p>Scotland Yard was in rep en roer. Inspecteur Baxter vloog heen en weer en alleen zijn
+secretaris, detective Marholm, bijgenaamd de vloo, keek met een kalmen glimlach naar
+het zenuwachtige gedoe.
+</p>
+<p>Onophoudelijk was men in telephonische gemeenschap met Kensington-Museum.
+</p>
+<p>Plotseling meldde het hoofdkantoor een buitenlandsche aansluiting. Florence vroeg
+gehoor.
+</p>
+<p>„Hallo? Wie daar?”
+</p>
+<p>„Professor Ciatti, directeur van het Koninklijk Museum <span class="pageNum" id="pb22">[<a href="#pb22">22</a>]</span>te Florence. Is inspecteur Baxter aanwezig?” klonk het.
+</p>
+<p>„Ik ben zelf aan de telephoon! Hier Baxter!” riep de inspecteur in slecht Italiaansch.
+</p>
+<p>„Nu, inspecteur, hoe staat het met onze Madonna van Rafaël?”
+</p>
+<p>„Welke Madonna van Rafaël?” riep Baxter verbaasd.
+</p>
+<p>„Maar gij herinnert u toch zeker wel ons gesprek hier in Florence, twee maanden geleden,
+betreffende den diefstal?” klonk het terug.
+</p>
+<p>„Voor twee maanden?” schreeuwde Baxter met een somber voorgevoel, „ik ben in zeventien
+jaar niet te Florence geweest!”
+</p>
+<p>Een uitroep van verbazing klonk door de telephoon en professor Ciatti had afgebeld.
+</p>
+<p>Nu volgde een drukke wisseling van telegrammen tusschen Londen en Florence. Eindelijk
+kwam inspecteur Baxter buiten zichzelf bij Marholm:
+</p>
+<p>„Een ongehoord geval—in het Museum van schilderijen te Florence heeft het een of andere
+individu zich onder mijn naam voorgesteld!”
+</p>
+<p>„Ik vind dat geen ongehoord geval,” antwoordde Marholm spottend. „Zullen wij eens
+wedden, inspecteur, dat onze vriend Raffles daar achter steekt? Dat zou niet de eerste
+keer zijn!”
+</p>
+<p>„Ik wed niet met u!” schreeuwde Baxter en woedend vervolgde hij:
+</p>
+<p>„Alweer die vervloekte Raffles!”
+</p>
+<p>Onmiddellijk begaf Baxter zich met Marholm naar het hun welbekende huis van Lord Lister.
+</p>
+<p>Maar daar stond hun een oude, grijze bediende te woord, die hen mededeelde, dat Lord
+Lister dit huis, hetwelk hij reeds sinds langen tijd niet meer bewoonde, onder zijn
+bewaring gesteld.
+</p>
+<p>Met hen beiden stelden de politiebeambten een huiszoeking in. Maar de kamers maakten
+werkelijk den indruk van verlatenheid en alleen het kleine dienstbodenvertrek was
+met allerlei goedkoope prullen gevuld, zooals een oude man die gaarne om zich heen
+ziet.
+</p>
+<p>De dikke Marholm klopte lachend met zijn hand op een plaat en sprak: „Nu, de concurrentie
+met het Kensington-Museum is niet heel groot!”
+</p>
+<p>„Houd uw ongepaste aardigheden voor u!” riep Bakker hem woedend toe. Hij was prikkelbaarder
+dan ooit, omdat zij bij de huiszoeking niets hadden gevonden en nu onverrichterzake
+moesten heengaan.
+</p>
+<p>Geen van hen beide had gezien, hoe de oude huisbewaarder bij de schertsende woorden
+van Marholm een weinig bleek was geworden.
+</p>
+<p>Nauwelijks waren de beide beambten van politie verdwenen, of de bediende ontdeed zich
+van zijn grijze haren en livrei en van onder de vermomming kwam te voorschijn de vriend
+van Lord Lister, Charly Brand, die zich nu als een Engelsch koopman ging kleeden.
+</p>
+<p>Daarop ging hij naar het dienstbodenvertrek, waar de plaat uit het geïllustreerde
+tijdschrift aan den muur hing.
+</p>
+<p>Voorzichtig haalde hij er de punaises uit. De plaat scheen op carton geplakt te zijn.
+Maar dit was slechts schijn, want daarachter kwam het verrukkelijke Theems-gezicht
+van den beroemden schilder te voorschijn.
+</p>
+<p>Charly rolde het schilderij, dat op linnen was, op, haalde een cylinderhoed, haalde
+er de zijden voering uit en bevestigde op die plaats het opgerolde schilderij. Daarop
+naaide hij de zijden voering daarover en met opgewekt gelaat kwam eenige oogenblikken
+daarna een jonge heer uit het huis te voorschijn met een hoogen hoed op, het type
+van den Londenschen beursbezoeker, zooals men die bij honderden in de City ziet.
+</p>
+<p>Nog dienzelfden dag vertrok Charly Brand van uit Dover met de stoomboot, die hem over
+het Kanaal naar Calais zou brengen.
+</p>
+<p>Des avonds tikte op Scotland Yard in de kamer van inspecteur Baxter het telegraaftoestel.
+Baxter was juist afwezig en daarom nam Marholm het telegram op. En wat hij op de papierstrook
+las, ontlokte hem, zooals altijd in dergelijke gevallen, een vergenoegden glimlach:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first address">„Parijs.
+<br>Politie-inspecteur Baxter,
+<br>Scotland Yard,
+<br>Londen.
+</p>
+<p>Kan u mededeelen, dat gestolen schilderij uit Kensington-Museum niet in Londen, maar
+te Parijs is.
+</p>
+<p class="signed">Raffles.<span class="corr" id="xd33e1065" title="Niet in bron">”</span></p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>„Zoo, zoo,” lachte Marholm, „wat zal Baxter vloeken, als hij dit telegram leest!”
+</p>
+<p>Toen Charly Brand te Parijs op het perron aankwam, kwam een magere pakjesdrager naar
+hem toe, die hem zijn koffertje bijna uit de hand rukte. Charly, die bijna duizelig
+werd van de drukte om hem heen en die vreemd was in de Fransche reuzenstad, volgde
+den man op den voet.
+<span class="pageNum" id="pb23">[<a href="#pb23">23</a>]</span></p>
+<p>Maar plotseling zag hij, dat de kruier, achter wien hij liep, terwijl hij tegelijkertijd
+naar alle kanten uitzag om Lord Lister te ontdekken tusschen de menschenmenigte, hem
+niet naar den uitgang van het station had gebracht, maar dat zij zich bijna aan het
+eind van het perron bevonden.
+</p>
+<p>Reeds wilde Charly wantrouwend den kruier zijn koffertje afnemen, toen een welbekende
+stem hem lachend vroeg:
+</p>
+<p>„Maar Charly, wie vertrouwt zijn bagage zoo blindelings den eersten den besten toe?
+En als ik nu eens een politiebeambte was?”
+</p>
+<p>De kruier nam zijn pet af en Charly herkende tot zijn groote vreugde zijn vriend Raffles.
+</p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch9" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch9.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">NEGENDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">Mr. BAXTER EN DE VLOO TE PARIJS.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">Een dag later kreeg de directeur van het Huis van Bewaring te Parijs tot zijn verbazing
+bezoek van twee Engelschen, die zich als beambten van Scotland Yard legitimeerden.
+Hunne papieren en onderscheidingsteekenen toonden aan, dat het inspecteur Baxter en
+Marholm waren. Baxter verzocht den directeur een onderhoud met den in voorarrest zittenden
+Dent.
+</p>
+<p>Toen de beide Engelsche politiebeambten naar het kleine vertrek werden gebracht, waar
+zij Dent zouden spreken, fluisterde de als Baxter voorgestelde tot den ander:
+</p>
+<p>„Charly, gij blijft dus buiten voor de deur wachten en meldt mij, wanneer er gevaar
+mocht dreigen!”
+</p>
+<p>De voorkamer van het kleine vertrek, waarin de voorgewende Baxter met Dent zou spreken,
+gaf met zijn ramen juist uitzicht op de groote aparte trap, die naar het Huis van
+Bewaring leidde. En terwijl Raffles onder de vermomming van den inspecteur van politie
+binnen met Dent sprak, ging Marholm uit verveling bij het raam zitten om te kijken
+naar het voorbijgaande Parijsche leven. Eenig gevaar of een plotselinge overval scheen
+hem voor het oogenblik buitengesloten.
+</p>
+<p>Dent werd binnengebracht. De voorgewende Baxter gaf den bewaker een wenk zich te verwijderen,
+trad daarna op den met somber gelaat voor hem staanden persoon toe en zei met gedempte
+stem, hem scherp aankijkend:
+</p>
+<p>„Het baat u niet te zwijgen, meneer Dent. Ik weet alles. Kitty Potter heeft uit de
+school geklapt!”
+</p>
+<p>Als door den bliksem getroffen keek de in voorarrest zittende den spreker aan. Opeens
+sprong hij als een wild dier op Raffles toe. Doch deze bedwong den woesteling met
+zijn doordringenden blik, en langzamerhand liet Dent zijn armen omlaag zakken. Een
+diepe zucht kwam over zijn lippen.
+</p>
+<p>„Hebt gij in Florence Pasini vermoord?” vroeg Raffles.
+</p>
+<p>Een stom knikje met het hoofd was het antwoord.
+</p>
+<p>„Gij wildet hem uit den weg ruimen, omdat hij medeplichtig was aan den diefstal in
+het museum?” vroeg Raffles, Dent met zijn scherpen blik als het ware hypnotiseerend.
+</p>
+<p>„Dat vervloekte wijf!” zuchtte de gevangene, „het was beter geweest, dat ik haar nooit
+had gekend!”
+</p>
+<p>„Het was dus Kitty Potter, die u tot den schilderijdiefstal aanzette?” vroeg Raffles
+op beslisten toon, alsof hem inderdaad alles was meegedeeld, terwijl het toch slechts
+een gelukkige combinatie was van zijn vorschenden geest.
+</p>
+<p>„Dat duivelsche wijf behoorde aan Talbott; hij maakte haar buigzaam, die vervloekte
+millionair. En zij ving mij in haar netten; de prijs voor de diefstallen in de musea
+zou zij zelf zijn!”
+</p>
+<p>„Maar gij hebt beproefd, bij Talbott afpersingen te plegen, dat was dom van u, mijn
+waarde,” zei Raffles.
+</p>
+<p>Op hetzelfde oogenblik werd er aan de deur geklopt. Marholm stak zijn hoofd opgewonden
+door de reet:
+</p>
+<p>„Een enkel woord, inspecteur!”
+</p>
+<p>Tijdens het verhoor van Dent was er iets zeer verontrustends geschied.
+</p>
+<p>Charly had, in het masker van Marholm, heel goedmoedig uit het raam zitten kijken.
+Plotseling ontwaarde hij, dat beneden bij het portaal een automobiel stilhield. Twee
+mannen verlieten het gevaarte en bestegen <span class="pageNum" id="pb24">[<a href="#pb24">24</a>]</span>de groote trap. Het was inspecteur Baxter en zijn makker Marholm, bijgenaamd de vloo!
+Het telegram van Lord Lister had hen naar Parijs doen komen.
+</p>
+<p>Snel deelde Charly zijn vriend de situatie mee.
+</p>
+<p>„Slechts brutaliteit kan ons redden, mijn beste!” lachte de Groote Onbekende.
+</p>
+<p>En terwijl hij den bewaker op bevelenden toon toeriep: „Bewaak den gevangene goed!
+Ik moet naar den directeur!” vloog hij met Charly Brand weg.
+</p>
+<p>Zij snelden door de lange gangen van het Huis van Bewaring, steeds op hun hoede, op
+hun vlucht niet te zeer de aandacht te trekken.
+</p>
+<p>Eindelijk hadden zij den uitgang van het huis bereikt. Reeds wilden zij de groote
+aparte trap afgaan, toen plotseling, als uit den grond gerezen, de werkelijke Baxter
+en de werkelijke Marholm, die juist de trap waren opgeklommen, voor hen stonden.
+</p>
+<p>Zonder de beide naderbijkomenden den tijd te laten hen aan te kijken, liepen Raffles
+en Charly, als in groote haast, met een vaart tegen hen aan, en zonder zich te verontschuldigen,
+snelden ze weg over de lichamen der beide politiebeambten heen, die door den hevigen
+stoot op den grond waren gevallen.
+</p>
+<p>Lang keken beiden elkaar aan, totdat Marholm voorzichtig het woord nam:
+</p>
+<p>„Hoor eens inspecteur, we zouden immers eerst dit huis binnentreden—doch het is mij
+juist, alsof we er pas uitgeloopen zijn. In elk geval leek die andere kerel verduiveld
+veel op mij!”
+</p>
+<p>Inspecteur Baxter bukte zich ondertusschen naar een klein, wit kaartje, dat voor hem
+op den grond lag, las het, en met een woedenden kreet riep hij:
+</p>
+<p>„Raffles!”
+</p>
+<p class="tb">—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—</p><p>
+</p>
+<p>Terwijl de twee Engelsche politiebeambten nog in de grootste opgewondenheid met den
+directeur van het Huis van Bewaring confereerden, ontving deze juist een telegram.
+Het was geadresseerd aan inspecteur Baxter, Scotland Yard. Tijdelijk Huis van <span class="corr" id="xd33e1118" title="Bron: bewaring">Bewaring</span>, Parijs. Directeurskamer.
+</p>
+<p>„Wie kan nu weten, dat ik op ’t oogenblik hier ben?” sprak de inspecteur verbaasd,
+terwijl hij het telegram openscheurde. Doch de inhoud deed hem blijkbaar nog meer
+versteld staan:
+</p>
+<p>Het waren de volgende woorden, die Marholm, over Baxter’s schouder heen, las:
+</p>
+<p>„Raffles houdt zich verborgen in het huis van Charles L. Talbott, Bois de Boulogne.”
+</p>
+<p>Alles kwam in opschudding. Wie kon dat telegram hebben verzonden? Alleen een verrader
+van Lord Lister.
+</p>
+<p>Niemand kwam natuurlijk op de gedachte, dat de Groote Onbekende zelf, ten dienste
+van zijn doel, het telegram had verzonden.
+</p>
+<p>Dadelijk vroeg Baxter aan den heer Lépine, den Parijschen prefect van politie, verlof,
+het huis van den rijken Amerikaan, onder leiding van een Franschen beambte te mogen
+binnendringen.
+</p>
+<p>Toen de Engelschen met de beambten der Fransche politie bij den Amerikaan verschenen,
+was deze aanvankelijk weinig geneigd, hun wensch tot een huiszoeking toe te staan.
+Dat Raffles zich in zijn huis zou bevinden, scheen hem de vinding van een dolleman.
+Maar aan de schriftelijke verklaring met de handteekening van den prefect van politie
+moest hij zich onderwerpen. Met een handbeweging stelde hij zijn huis ter beschikking
+van de beambten:
+</p>
+<p>„Ga uw gang, gij zult niets vinden!”
+</p>
+<p>Geen der beambten vermoedde natuurlijk de aanwezigheid van een onderaardsch gewelf.
+Reeds wilden zij onverrichter zake vertrekken, toen plotseling als diep uit den schoot
+der aarde een gedempte stem klonk:
+</p>
+<p>„Zoek dieper!”
+</p>
+<p>Ontsteld keken zij elkaar aan. De Amerikaan was bleek geworden.
+</p>
+<p>„Och, ik vergat nog,” zei hij geërgerd, „dat ik beneden een gewelf heb, waarin ik
+eenige sieraden bewaar. Nu, daar zal nauwelijks iemand kunnen binnendringen.”
+</p>
+<p>Doch de beambten verzochten dringend te worden toegelaten tot de zich beneden bevindende
+ruimte.
+</p>
+<p>De Amerikaan bedacht zich, dat feitelijk in het eerste gewelf slechts een paar onbeduidende
+kasten met brokaten stonden, en dat de deur, die naar het vertrek met de geroofde
+kunstwerken leidde, direct in den muur was aangebracht. Hij behoefde dus de beambten
+alleen te verklaren, dat dit de eenige ruimte was beneden in huis; van de aanwezigheid
+van geroofde schatten zoo dicht bij zouden zij niet het geringste vermoeden hebben.
+</p>
+<p>Doch toen hij de beambten naar beneden had geleid en deze onderzoekend rondkeken,
+weerklonken plotseling drie slagen op de geheime deur. Een stem riep:
+</p>
+<p>„Ik heb u hierheen gebracht om u den bedrijver van den museumdiefstal aan te wijzen.
+Breek de geheime deur open—daar vindt gij opheldering!”
+</p>
+<p>De stem zweeg. Men hoorde een zacht geruisch en alles was stil. De aanwezigen stonden
+als versteend. Opeens zag Marholm, dat de Amerikaan zich plotseling <span class="pageNum" id="pb25">[<a href="#pb25">25</a>]</span>uit de voeten wilde maken. Doch de beambte plaatste zich breed voor den uitgang en
+riep:
+</p>
+<p>„Niemand verlaat deze ruimte! Geef een breekijzer!”
+</p>
+<p>De dunne houten deur, die er als een steenen muur uitzag, was spoedig opengebroken
+en men drong het nevenvertrek binnen, Marholm dicht achter den Amerikaan aan.
+</p>
+<p>Van het plafond scheen getemperd electrisch licht omlaag, de geroofde kunstwerken
+en geheel vooraan het groote Madonnabeeld van Rafaël bestralend. Daarvoor, op een
+rijk besneden kast stond een elegante Engelsche cylinderhoed, en daarop lag een brief
+in een deftig-langwerpig couvert met het opschrift:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first">Den inspecteur van politie Baxter, Scotland Yard, tijdelijk Bois de Boulogne, ten
+huize van den rijken schurk Talbott.</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>Een kreet van verbazing klonk uit den mond van alle aanwezigen. Baxter maakte haastig
+den brief open. Er viel een kleine fotografie uit, die den Amerikaan voorstelde met
+miss Kitty Potter in het café te Rome. Daarbij bevond zich het volgend schrijven:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first salute">Zeer geachte <span class="corr" id="xd33e1155" title="Bron: mr.">Mr.</span> Baxter!
+</p>
+<p>Ik deel u mede, dat zich in dezen cylinderhoed tusschen de zijden voering het gestolen
+landschapje uit het Kensington-museum in ongeschonden staat bevindt. Ik liet het stelen
+en hierheen brengen, om eindelijk eens de aandacht der politie te vestigen op <span class="corr" id="xd33e1160" title="Bron: mr.">Mr.</span> Charles L. Talbott, die met behulp van zijn millioenen de arme menschen berooft van
+het laatste geluk, dat hun geschonken kan worden, het kunstgenot der musea. Bovenal
+maak ik u opmerkzaam op het groote kostbare Madonnabeeld, dat u zeker ook in de grootste
+verrukking zal brengen.
+</p>
+<p>Welnu, om de Engelsche politie op het spoor der schurken te brengen, pleegde ik den
+diefstal van het landschap van Constable. Zoek niet naar mij, ik ben reeds lang in
+veiligheid en behoud den cylinderhoed als souvenir.
+</p>
+<p class="signed">Uw
+<br>John Raffles,
+<br>de groote onbekende.</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>Daarnaast lag een brief met het opschrift:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first salute">Aan den Rechter van instructie.
+</p>
+<p>De <span class="corr" id="xd33e1178" title="Bron: bizonderheden">bijzonderheden</span> der diefstallen zal u de in voorarrest zittende gevangene Dent meedeelen, die tevens
+de moordenaar is van den Florentijnschen Pasini. Als getuigen der diefstallen heeft
+u professor Ciatti uit Florence en professor Grombeck uit Rome uit te noodigen.
+</p>
+<p class="signed">Raffles.</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>Opeens wilde de Amerikaan door een plotselingen uitval den schijnbaar onoplettenden
+Marholm op zij duwen om den uitgang te bereiken. Doch de vloo was op zijn hoede. Met
+een sprong wierp hij zich op Talbott, en voordat de van woede kokende het wist, waren
+zijn handen geboeid.
+</p>
+<p>Waar was Raffles echter gebleven? Eindelijk ontdekte men een opening in den muur,
+die toegang gaf tot de lange gang, die naar het paleis van den hertog des Esseintes
+voerde.
+</p>
+<p>De beambten snelden naar binnen en stonden plotseling voor den ontstelden ouden <span class="corr" id="xd33e1189" title="Bron: Huijsmans">Huysmans</span>, den bediende van den hertog. Doch deze kon alleen meedeelen, dat even tevoren uit
+het geheimzinnig vertrek, dat de kostbaarheden van den hertog bevatte, een zwarte
+gedaante was geslopen, die hij echter als gezichtsbedrog had beschouwd.
+</p>
+</div>
+</div>
+<div id="ch10" class="div1 last-child chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch10.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
+<h2 class="label">TIENDE HOOFDSTUK.</h2>
+<h2 class="main">DE ONECHTE Mr. TALBOTT.</h2>
+</div>
+<div class="divBody">
+<p class="first">In het Parijsche Bois de Boulogne, in het aristocratische Paviljoen-café, waar een
+kopje koffie twee francs kost, zat, temidden der bonte menigte van de meest bekende
+dames der Parijzer wereld, een vrouw, wier geheeld wezen moest opvallen.
+</p>
+<p>De trekken van haar wonderschoon gelaat waren bijzonder energiek. Daarbij was zij
+weliswaar volgens Engelsche mode, doch naar Parijsche opvatting, zeer elegant gekleed.
+</p>
+<p>Zij gevoelde zich daar, hoewel het nauwelijks merkbaar was, niet geheel op haar gemak,
+en scheen op iemand te wachten.
+<span class="pageNum" id="pb26">[<a href="#pb26">26</a>]</span></p>
+<p>Eindelijk trad een elegant gekleed heer het paviljoen binnen, wiens geheele verschijning
+ons welbekend is: Charles L. Talbott.
+</p>
+<p>Hij ging naar de dame toe, nam zijn hoed af en ging aan haar tafel zitten, met een
+zucht van verlichting door haar begroet.
+</p>
+<p>„Ben je daar eindelijk, Charles?” sprak zij. „Denk er toch aan,” voegde zij er zacht
+aan toe, „dat we op onze hoede moeten zijn—Raffles is in Parijs en ons op het spoor.”
+</p>
+<p>De aangesprokene, die niemand anders was dan Lord Lister, de groote onbekende in eigen
+persoon, had zich, dadelijk na de inhechtenisneming van Talbott, vermomd als die persoon,
+teneinde het laatste lid der bende van internationale museumdieven, die nog niet in
+hechtenis was genomen, in zijn macht te krijgen.
+</p>
+<p>En nu zat hij dan tegenover Miss Kitty Potter, hier in het deftige café van het Bois
+de Boulogne om uit haar eigen mond te hooren: „Raffles is in Parijs.”
+</p>
+<p>Na een langdurig stilzwijgen merkte Kitty op:
+</p>
+<p>„Eigenlijk imponeert mij die man door zijn ongelooflijke geslepenheid.”
+</p>
+<p>Om zichzelf te amuseeren speelde Raffles een beetje den jaloersche:
+</p>
+<p>„Wat, hij imponeert je, mijn beste, en ik dan?”
+</p>
+<p>Doch Kitty antwoordde heel verbaasd:
+</p>
+<p>„Nu, Charles, je zult toch niet jaloersch worden op dien Raffles, daartoe zijn wij
+te nauw aan elkaar verbonden.”
+</p>
+<p>„Och, ik ben nu juist niet jaloersch op Raffles, doch veeleer op dien Dent!” gaf Lister
+ten antwoord.
+</p>
+<p>„Ach, op Dent—maar dat is toch lang voorbij<span class="corr" id="xd33e1216" title="Niet in bron">,</span> Charles! En jijzelf hebt mij immers destijds de kennismaking met hem aangeraden,
+om een goeden handlanger te hebben!”
+</p>
+<p>Raffles zweeg een oogenblik en zei toen:
+</p>
+<p>„Hoor eens Kitty, het zou, dunkt mij, zeer interessant zijn, wanneer we, louter voor
+pleizier eens de avonturen, die we op onze museum-diefstallen hebben beleefd, op schrift
+stelden en, gedrukt <span class="corr" id="xd33e1221" title="Bron: n">in</span> een klein boekje, toezonden aan alle museum-directeuren der geheele wereld. Natuurlijk,
+zonder daarbij namen te noemen. Herinner je je bijv. nog die geschiedenis met de Madonna
+van Rafaël uit Florence?”
+</p>
+<p><span class="corr" id="xd33e1225" title="Bron: Ondertuschen">Ondertusschen</span> waren ze opgestaan, Raffles had betaald, en geleidde nu zijn dame naar buiten in
+het voorjaarszonnetje van het Bois de Boulogne.
+</p>
+<p>„Zeker<span id="xd33e1230"></span> herinner ik me dat nog,” antwoordde Kitty lachend. „Mijn genoegen zou ongestoord
+zijn geweest, wanneer Pasini niet was doodgestoken.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik had jullie toen immers dat groote Madonna schilderij gegeven, dat Grombeck naar
+Rafaëls Madonna had gecopiëerd en waarop de verliefde ezel mijn trekken aanbracht
+in plaats van die der Madonna.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Daarop moest Dent met het schilderij het museum binnensluipen in de rol van ijverig
+leerling-schilder. Hij verborg zich onder een tegen den muur staande groote sofa.
+’s Nachts sneed hij het origineele schilderij van Rafaël uit de lijst en zette de
+copie van Grombeck er voor in de plaats. Dat was een meesterstuk van jouw gedachtengang,
+want slechts op deze wijze kon het gelukken, dat de roof verborgen bleef, totdat onze
+sporen voor altijd waren uitgewischt.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Beneden op het Lungarno stond Pasini ’s nachts op wacht. Ik loerde onder de donkere
+zuilengang van het museum rond en waakte er voor, dat wij niet werden verrast. Eindelijk
+opende Dent boven een raam en liet het kostbare, opgerolde schilderij aan een touw
+naar beneden zakken, waar Pasini het opving en aan mij gaf. Daarop sloot Dent het
+raam weer dicht en verborg zich opnieuw onder de sofa.
+</p>
+<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>’s Morgens, toen de galerij van het museum voor het publiek geopend werd, sloop hij
+ongemerkt naar buiten. Daardoor had niemand iets van den diefstal ontdekt. Later begon
+Pasini zich op te dringen en toen moest Dent wel—”, hier bootste zij de beweging na
+van iemand, die een dolksteek toebrengt.
+</p>
+<p>Raffles wist genoeg. Hij had wel al veel beleefd, doch nog nooit bij zoo’n schoone
+vrouw zooveel slechtheid aangetroffen.
+</p>
+<p>Zijn plan stond vast. Hij nam in het Bois de Boulogne een automobiel en reed met Kitty
+Potter naar Parijs terug. Voor een postkantoor liet hij halt houden, stapte uit en
+verzond twee telegrammen: een aan Charly Brand, het andere aan inspecteur Baxter.
+</p>
+<p>Hij deed het op de wijze van iemand, die belangrijke handelszaken per telegraaf afdoet,
+en door de talloos vele handelsbetrekkingen van Talbott kon dit Kitty niet verbazen.
+</p>
+<p>Daarop stapte hij weer bij zijn gezellin in het rijtuig en beval den chauffeur hen
+naar een der bekende restaurants met <span lang="fr">chambres séparées</span> te brengen.
+</p>
+<p>Toen zij in restaurant Riche aankwamen, waar alle kellners <span class="corr" id="xd33e1255" title="Bron: Tallbott">Talbott</span> kenden, werd hun direct een gesepareerde kamer gegeven, waar de voorgewende Talbott
+het souper liet opdienen.
+</p>
+<p>Het kon niemand opgevallen zijn, dat hij ondertusschen <span class="pageNum" id="pb27">[<a href="#pb27">27</a>]</span>even de kamer verlaten had, want hij kwam direct terug.
+</p>
+<p>Doch dit oogenblik was voldoende geweest om eenige woorden te wisselen met Charly
+Brand, dien hij telegrafisch naar het restaurant had ontboden.
+</p>
+<p>Even later verscheen er een nieuwe kellner, die naar de wenschen van het gezelschap
+informeerde—het was Charly Brand, wien het gelukt was een kellner over te halen hem
+zijn kleeding af te staan.
+</p>
+<p>Raffles had hem opgedragen om voor zichzelf den terugtocht te dekken.
+</p>
+<p>Voorloopig echter was hij nog vertrouwelijk in gesprek met Kitty Potter. Steeds weer
+vroeg hij haar voorzichtig naar de bijzonderheden der diefstallen.
+</p>
+<p>Zoo vertelde zij hem, hoe Dent en zij in het Quirinaal-Museum te Rome den antieken
+spiegel hadden geroofd.
+</p>
+<p>„En wat zei Talbott daar wel van?” vroeg Raffles, vol aandacht luisterend.
+</p>
+<p>„Talbott?” lachte Kitty verbaasd, „maar dat ben jij immers zelf— —”
+</p>
+<p>Dat eene oogenblik, waarop Raffles zich had vergist, was voldoende om hem heel verlegen
+even te doen zijn.
+</p>
+<p>Maar de vrouw, met veel ondervinding op dit gebied, wierp een scherpen blik op hem
+en hem strak aankijkend, riep zij plotseling met een kreet uit:
+</p>
+<p>„Ha—jij bent Talbott niet!”—en met een ruk trachtte zij hem baard en pruik van het
+hoofd te trekken.
+</p>
+<p>Raffles had echter zijn tegenwoordigheid van geest teruggekregen. En terwijl hij de
+vrouw met sterken, vasten greep bij de polsen vasthield, zei hij lachend tot haar:
+</p>
+<p>„Gij hebt gelijk, liefste, ik ben Talbott niet!”
+</p>
+<p>„Ontzettend!” riep Kitty uit, „maar wie ben je dan? Er is maar één man op de wereld,
+wien het zou kunnen gelukken, mij te overtroeven en dat is—”
+</p>
+<p>„Raffles!” viel Lord Lister haar in de rede.
+</p>
+<p>„En jij?”
+</p>
+<p>„Ja, ik ben Raffles!” was het vroolijke antwoord.
+</p>
+<p>Doch nu volgde iets, wat Raffles in ’t geheel niet had verwacht. Kitty’s gelaat straalde
+plotseling van vreugde, en Raffles werd met een stortvloed van woorden overstelpt.
+Zij vertelde, dat zij er steeds naar verlangd had, hem te leeren kennen. In hem zag
+zij den grooten held, dien haar hart zocht. Talbott bezat haar liefde in ’t geheel
+niet, slechts zijn millioenen hadden haar ingepalmd. Maar nu—nu had zij voor ’t eerst
+lief. En wien ze liefhad, dat was—Raffles!
+</p>
+<p>„Kom, neem mij en vlucht met mij naar verre landen,” zoo besloot zij haar hartstochtelijke
+liefdesbetuiging, „niemand zal ons daar kennen, wij zullen een nieuw leven beginnen!”
+</p>
+<p>Dat was een gevaarlijk moment. Ieder, die Raffles niet van nabij kende, zou gedacht
+hebben, dat hij zich ten slotte door de liefdesverklaringen van een mooie vrouw zou
+laten verteederen.
+</p>
+<p>Op dit oogenblik werd er echter aan de deur geklopt.
+</p>
+<p>De kellner, of liever Charly Brand trad binnen.
+</p>
+<p>„Excuseer, het rijtuig, dat meneer besteld heeft, staat buiten!”
+</p>
+<p>„Een rijtuig?” vroeg Raffles schijnbaar ontstemd over de stoornis en verbaasd, „ik
+heb geen rijtuig besteld.”
+</p>
+<p>In werkelijkheid was dit een met Charly afgesproken teeken, dat Charly zou geven wanneer
+de per telegraaf ingelichte inspecteur Baxter met Marholm waren aangekomen.
+</p>
+<p>Raffles stond schijnbaar geërgerd op.
+</p>
+<p>„Dat is een vergissing!” riep hij uit, „maar ik wil me even overtuigen, wie zich die
+grap heeft veroorloofd!”
+</p>
+<p>En schijnbaar woedend snelde hij naar buiten.
+</p>
+<p>Het was echter ook hoog tijd, want op hetzelfde oogenblik drongen Baxter en Marholm
+de kamer al binnen.
+</p>
+<p>Kitty, die beiden direct herkende, viel met een luiden kreet door deze onverwachte
+truc van den grooten onbekende in zwijm. (Zie <a href="#cover-image">titelblad</a>.)
+</p>
+<p>Toen de politiebeambten de spoedig weer tot bewustzijn gekomene wegleidden, overhandigde
+de kellner eerbiedig aan den inspecteur een wit, smal couvert met het opschrift:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first">„Den Heer Inspecteur Baxter, Scotland Yard,
+<br>tijdelijk restaurant Riche.”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>„Inspecteur,” grijnsde Marholm, „wedden, dat gij vermoedt van wien die brief komt?”
+</p>
+<p>„Loop naar den duivel met je opmerkingen!” brulde Baxter woedend. „Natuurlijk vermoed
+ik van wien die brief komt—van dien vervloekten— —”
+</p>
+<p>„Raffles!” viel Marholm lachend in de rede. En toen Baxter het couvert opende, las
+hij:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first">„Mijn belofte, ook het laatste lid van de museum-dievenbende aan u over te leveren,
+heb ik door de gevangenneming van Miss Kitty Potter vervuld.
+<span class="pageNum" id="pb28">[<a href="#pb28">28</a>]</span></p>
+<p>De kellner was overigens mijn vriend Charly Brand.
+</p>
+<p class="signed">Uw zeer onderdanige
+<br>RAFFLES.”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p class="tb">—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—<br>—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—</p><p>
+</p>
+<p>De groote onbekende zat met zijn vriend in een deftig Parijsch hotel aan de ontbijttafel.
+</p>
+<p>Juist waren zij met eten klaar en staken een sigaret op om daarbij de Parijsche morgenbladen
+door te vliegen.
+</p>
+<p>„Nu Charly,” begon Raffles, „het wordt tijd, dat we onze detective-werkzaamheden staken
+en tot onzen ouden arbeid terugkeeren!”
+</p>
+<p>Doch nauwelijks had hij dit gezegd, of hij viel bij het openvouwen der courant zichzelf
+met een kreet van schrik in de rede.
+</p>
+<p>„Drie gevangenen uit het Huis van Bewaring ontvlucht!”
+</p>
+<p>Charly sprong overeind.
+</p>
+<p>„Het zullen toch niet— —” riep hij uit.
+</p>
+<p>„Ja verduiveld,” zei Raffles, „je hebt goed geraden, het is hun gelukt, die vervloekte
+honden!”
+</p>
+<p>En inderdaad, de mededeeling in de courant klonk troosteloos.
+</p>
+<p>Het was aan de drie gevangenen, Talbott, Dent en Kitty Potter gelukt te ontvluchten!
+</p>
+<p>Het strenge onderzoek, dat was ingesteld, had het volgende aan het licht gebracht:
+</p>
+<p>Talbott had Kassiber naar Kitty gezonden.
+</p>
+<p>En de millioenen van den Amerikaan tezamen met de betooverende bekoring van Kitty
+hadden bewerkt, dat twee gevangenbewaarders zich lieten omkoopen, zoodat de drie misdadigers
+aan de hoede van den Franschen Staat waren ontsnapt.
+</p>
+<p>„De donder moge hun halen,” riep Charly, nog ontsteld, uit.
+</p>
+<p>Doch Raffles was alweer zichzelf.
+</p>
+<p>„Mijn beste Charly,” sprak hij, een nieuwe sigaret opstekend, „ik had daarjuist ongelijk.
+Onze detective-arbeid is in ’t geheel nog niet ten einde. Aan het werk dus! Wij moeten
+achter het drietal aan!”
+</p>
+<p>Natuurlijk hadden de millioenen van Talbott het zeer gemakkelijk gemaakt voor de drie
+vluchtelingen, om in de Fransche hoofdstad spoorloos te verdwijnen.
+</p>
+<p>Doch Raffles behoefde niet te wanhopen.
+</p>
+<p>Hij had immers in alle kringen der samenleving vrienden, die hun oogen den kost gaven,
+en daardoor wist hij weldra van een kleinen straatjongen, dat deze een oudachtig heer,
+in wiens gezelschap zich waarschijnlijk een jongere heer en dame bevonden, aan het
+station drie kaarten naar Marseille had zien nemen.
+</p>
+<p>„Dus naar Marseille zijn zij gereisd?” riep hij. „Nu, ik twijfel er niet aan, of we
+zullen spoedig uit een of ander hoekje der wereld van nieuwe museum-diefstallen hooren.
+Dat zal ons op hun spoor brengen. De vos verliest zijn streken niet!”
+</p>
+<p>Dadelijk reisden zij naar de Zuid-Fransche havenstad.
+</p>
+<p>In Marseille kwam Raffles na lange vergeefsche strooptochten en toen hij op het punt
+stond zijn onderzoek te staken, op zekeren dag in een kleine herberg aan de haven.
+</p>
+<p>Het was een nauw vertrek, waar men den rook kon snijden, met balken in de zoldering,
+en vol met woest en gevaarlijk scheepsvolk.
+</p>
+<p>Hij ging op het eenige plaatsje zitten, dat nog vrij was en zette zijn glas jenever
+voor zich op de ruwe, natte, houten tafels.
+</p>
+<p>Plotseling deed een ruwe hand een greep naar zijn glas, en een reusachtige kerel met
+pikzwart haar en baard, half beschonken, zei lachend, half Fransch, half Spaansch:
+</p>
+<p>„Gij permitteert toch, mijnheertje!”
+</p>
+<p>„Ho, ho,” sprak Raffles, „man, blijf met uw hand van mijn glas!”
+</p>
+<p>„Mannetje, wat verbeeldt jij je wel!” brulde de reus. Doch Raffles was al overeind
+gesprongen, had bliksemsnel, zooals hij in Japan had geleerd, den kraag van het matrozenpak
+met beide handen krachtig over den nek van den ander naar beneden getrokken, zoodat
+de reus hulpeloos en verbluft stond te kijken, halverwege in zijn hemdsmouwen staande
+en door zijn eigen jas weerloos gemaakt.
+</p>
+<p>En voordat hij iets kon beginnen, had Raffles zijn arm beetgepakt en omgedraaid, zoodat
+hij met weinig moeite het glas uit zijn hand kon nemen.
+</p>
+<p>Alle gasten waren gaan staan en hadden om het tweetal een kring gevormd.
+</p>
+<p>Toen nu, tegen alle verwachting in, de groote onbekende overwinnaar was gebleven,
+steeg er een luid gelach op, onderbroken door gelukwenschen voor den overwinnaar,
+die ondertusschen weer was gaan zitten en met kalme stem bij den waard „nog een glas
+jenever voor dien dorstigen man daar!” besteld had.
+</p>
+<p>„Hola, José”, sprak de waard hem toe, toen hij den borrel bracht, „die heeft het je
+leelijk afgeleerd!”
+</p>
+<p>De zwartlokkige reus, José genaamd, stond nog altijd verstomd over den verloop en
+dronk mopperend zijn glas leeg.
+<span class="pageNum" id="pb29">[<a href="#pb29">29</a>]</span></p>
+<p>„Wie zijt gij, jonge man?” vroeg de waard vol respect aan Raffles, „dat gij het tegen
+hem kondt opnemen? Dat heeft nog niemand vóór u gedaan!”
+</p>
+<p>Zwijgend keek de groote onbekende het vertrek rond. Toen hij niemand ontdekte, die
+hem verdacht voorkwam, sprak hij op kalmen toon:
+</p>
+<p>„Ik heet Raffles!”
+</p>
+<p>Hij wist, dat hij die lagen van het volk door het noemen van zijn naam nog steeds
+op zijn hand had gekregen. En hij had zich ook nu niet vergist.
+</p>
+<p>Velen kwamen vol eerbied naar hem toe om hem de hand te drukken.
+</p>
+<p>Zelfs José ontwaakte uit zijn overpeinzing, er kwam een glimlach op zijn gelaat en
+ook hij drukte den grooten onbekende de hand.
+</p>
+<p>„Wanneer gij Raffles zijt,” sprak hij half in het Spaansch, half in het Fransch, „dan
+was het voor mij geen schande overwonnen te worden!”
+</p>
+<p>„Hoor eens, vriend,” begon de groote onbekende, nadat hij de vriendschap voldoende
+door eenige glazen jenever had bekrachtigd, „hoor eens, vriend, hebt gij hier in de
+haven misschien ook een Amerikaan gezien, in gezelschap van een mooie vrouw en een
+jongen man met een echt bulldoggen misdadigersgezicht?”
+</p>
+<p>Tegelijkertijd haalde John Raffles uit zijn borstzak de photographie te voorschijn,
+die hij eens van Kitty en den misdadigen Amerikaan in de Osteria te Rome had gemaakt.
+</p>
+<p>„Die man en die vrouw—en nog een derde— —”, antwoordde José voorzichtig, „ja, dat
+kan wel zijn. Die drie namen, geloof ik, plaatsen op een boot naar— —wacht eens— —juist,
+ik ben er, naar Valencia!”
+</p>
+<p>„Aldus, op naar Valencia!” mompelde Raffles in zichzelf. „Nu, ik ben nieuwsgierig
+wat voor schurkenstreken de echte Mr. Talbott in het arme Spanje voor heeft!”
+</p>
+<p>Spoedig daarop besprak hij met Charly plaatsen op de eerste boot die naar Valencia
+vertrok.
+</p>
+<p>Doch zelfs aan den scherpen spiedersblik van Raffles was het ontgaan, dat even na
+hem een vuile in lompen gekleede matroos, die tot nu toe onopgemerkt, half verborgen
+achter vaten, in een hoek had gezeten, de herberg verliet en naar het telegraafkantoor
+ging om een telegram te zenden naar Valencia.
+</p>
+<p>Het was de schurk Dent.
+</p>
+<p class="tb">—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—<br>—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—</p><p>
+</p>
+<p>Spiegelglad en groenachtig blauw vertoonde zich de golf van <span class="corr" id="xd33e1381" title="Bron: Biscaye">Valencia</span>, die Raffles en Charly in een broeiend heete zon doorsneden, aan hun oogen.
+</p>
+<p>Lui lagen de passagiers op het dek onder de daken van zeil, die hen tegen de brandend
+heete zon moesten beschutten.
+</p>
+<p>Midden op den warmen dag kwamen ze op hun bestemming aan. Het schip liep de haven
+van Valencia, de voorstad Grao, binnen.
+</p>
+<p>Een bonte troep armoedig gekleede mannen kwam op het tweetal af om zich van hun bagage
+meester te maken. Raffles en Charly klommen in een zoogenaamde <span class="sic" title="Voorgestelde verbetering: carreta">tartane</span>, een karretje op twee wielen, zonder veeren en door een muildier getrokken. Zoo reden
+zij Valencia binnen.
+</p>
+<p>Hier ontrolde zich het eerste groote beeld van het Spaansche leven aan de oogen van
+Charly.
+</p>
+<p>Raffles, die dat alles reeds kende, keek onverschillig rond.
+</p>
+<p>Doch zijn vriend verbaasde zich over de bijzonder nauwe straten, waar oeroude Spaansche
+paleizen, die er gedeeltelijk uitzagen als gotische kerken, gedeeltelijk als Oostersche
+bouwwerken, dicht grensden aan kleine bouwvallige huizen.
+</p>
+<p>Te midden der palmen, oude fonteinen en vervallen marmeren trappen krioelde een menigte
+bedelaars, straatjongens en kooplieden doorelkaar.
+</p>
+<p>Doch plotseling kwam er beweging onder de menschen.
+</p>
+<p>Juist was de nieuwste uitgave der groote Spaansche courant „<span lang="es">El Nacional</span>” verschenen, en de jongens, die ze verkochten, liepen, zooals in alle zuidelijke
+landen, schreeuwend met hun pak door de straten.
+</p>
+<p>Raffles kocht een exemplaar.
+</p>
+<p>Doch nauwelijks had hij een blik geworpen op de eerste pagina, of hij zei hardop lachend
+tegen Charly:
+</p>
+<p>„Ik wist wel, dat een vos zijn streken niet verliest. Door hun daden herkennen wij
+die kerels. Luister eens, Charly, wat ik hier juist zie.”
+</p>
+<p>Daarop las hij het volgende telegram voor:
+</p>
+<blockquote>
+<p class="first">„Groote schilderijdiefstal in het beroemde Prado-museum te Madrid. Een schilderij
+van Velasquez van den muur gestolen. Daders onbekend.”</p>
+</blockquote><p>
+</p>
+<p>„Ziezoo, mijn waarde,” merkte hij op, „nu zullen ze wel in de val loopen, en niet
+weer ontsnappen, wil ik wedden!— —Dus, op naar Madrid!”
+</p>
+<p class="tb">—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—&nbsp;—</p><p>
+</p>
+<p>Met den eerstvolgenden trein reisden zij naar Madrid<span class="corr" id="xd33e1416" title="Niet in bron">,</span> door een streek, die niet de minste bekoring had voor <span class="pageNum" id="pb30">[<a href="#pb30">30</a>]</span>het oog. Het was een onmetelijke, door de zon verbrande vlakte met hier en daar een
+enkel schraal korenveld aan den voet van een heuvel.
+</p>
+<p>Een ontzettende loomheid maakte zich van de beide vrienden meester in de benauwde
+spoorwegcoupé, die geblakerd werd door de gloeiende zonnestralen. En reeds begonnen
+zij het voorbeeld van de andere reizigers te volgen: zij maakten het zich gemakkelijk
+en waren op het punt in te slapen.
+</p>
+<p>Plotseling weerklonk een geluid als van zware donderslagen en een geweldige ontploffing
+deed den trein schudden.
+</p>
+<p>Alsof zij van den grond werden opgetild, zoo werden allen in de hoogte geslingerd.
+Met een enkelen blik zag Raffles, dat de deur der coupé open stond en dat met woeste
+gebaren Talbott en Dent trachtten binnen te dringen.
+</p>
+<p>Op hetzelfde oogenblik greep hij zijn revolver en vuurde twee schoten op hen af.
+</p>
+<p>Daarop snelden hij en Charly Brand naar buiten.
+</p>
+<p>Als door een wonder waren zij ongedeerd gebleven. De locomotief was vernield, twee
+wagens waren omgevallen. Overal lagen dooden en verminkten.
+</p>
+<p>Ongetwijfeld was een aanslag gepleegd op den trein en was deze gemunt geweest op het
+leven van Raffles en Charly Brand.
+</p>
+<p>De groote onbekende was er vast van overtuigd, dat Talbott, die van zijn reis naar
+Madrid wist, op deze wijze had getracht hem onschadelijk te maken en met behulp van
+zijn geld een ontsporing had weten te veroorzaken.
+</p>
+<p>Maar juist de wagen, waarin de groote onbekende en diens vriend zaten, de voorlaatste
+van den trein, was gespaard gebleven.
+</p>
+<p>Met Charly Brand trachtte hij de gewonden te helpen. Daarop wilde hij trachten, het
+volgende station te bereiken om, zonder zijn naam te noemen, hulp te krijgen voor
+de ongelukkige slachtoffers, die nog te redden waren. En ten slotte wilde hij den
+vervloekten Amerikanen hun rechtmatige straf bezorgen.
+</p>
+<p>Doch van Talbott en zijn medeplichtigen was in den geheelen omtrek geen spoor te ontdekken.
+</p>
+<p>Urenlang liepen Raffles en Charly door de bruingebrande vlakte, totdat hun vermoeide
+voeten zoo pijnlijk waren geworden, dat zij hen bijna niet meer konden dragen.
+</p>
+<p>Eindelijk wilde Charly niet verder gaan.
+</p>
+<p>Raffles trachtte hem op alle manieren over te halen, doch niets hielp.
+</p>
+<p>„Neen, Edward,” sprak Charly op zachten toon, „laat mij hier nu maar liggen, ik kan
+niet verder!”
+</p>
+<p>Lord Lister goot uit zijn veldflesch een paar druppels cognac in den mond, maar in
+de gloeiend heete zon vermeerderde dit nog Charly’s ondragelijken dorst.
+</p>
+<p>Raffles lag naast zijn vriend in het harde, droge gras.
+</p>
+<p>Zijn keel was als dichtgeschroefd.
+</p>
+<p>Charly lag roerloos naast hem.
+</p>
+<p>De duisternis viel even nadat de zon was ondergegaan en een schitterende sterrenhemel
+keek op de beide uitgeputte mannen neer.
+</p>
+<p>Plotseling meende Raffles op verren afstand geluid te hooren, dat langzamerhand nader
+kwam.
+</p>
+<p>Hij richtte zich half op—neen, hij had zich niet vergist. Het was een regelmatig geluid,
+alsof men aan den oever van een meer het luiden hoort van een klok van de overzijde
+van het water.
+</p>
+<p>Charly Brand wilde reeds opspringen en luidde om hulp roepen, maar als door een plotselinge
+ingeving belette Raffles dit door hem de hand op den mond te leggen.
+</p>
+<p>En zoo lagen zij in den stillen nacht te luisteren naar het naderende hoefgetrappel.
+</p>
+<p>De minuten verliepen in pijnlijke onzekerheid.
+</p>
+<p>Eindelijk zagen zij in de verte een klein voertuig, waarin twee gestalten zaten. Een
+walmende lantaarn bengelde voor aan het rijtuigje.
+</p>
+<p>Zij konden hun ongeduld nauwelijks bedwingen en reeds wilde Raffles de nachtelijke
+reizigers roepen, toen Charly zijn arm greep en fluisterde:
+</p>
+<p>„Mijn hemel—daarin zitten Talbott en Dent!”
+</p>
+<p>Plotseling hield het kleine voertuig, een Spaansche tartane, stil en een bevelende
+stem riep door de duisternis:
+</p>
+<p>„Halt! Hier is iemand! Ik heb het duidelijk gehoord! Wie daar? Antwoord! of het zal
+u slecht vergaan!”
+</p>
+<p>Met groote onverschrokkenheid stond Raffles op en riep met heldere stem:
+</p>
+<p>„Hallo, Mr. Talbott! Ik zocht u juist!”
+</p>
+<p>Daar weerklonk uit het rijtuig een woeste kreet:
+</p>
+<p>„Dat is Raffles!”
+</p>
+<p>Een donkere gestalte sprong uit de tartane en liep op Raffles toe.
+</p>
+<p>Charly Brand kwam vloekend toegesneld om Raffles ter hulp te komen.
+</p>
+<p>Met stalen vuist hield Dent, want deze was het, Raffles bij de keel. Maar Charly greep
+hem van achteren beet en Dent moest zijn vijand loslaten.
+</p>
+<p>Nu was echter ook Talbott naderbij gekomen en <span class="pageNum" id="pb31">[<a href="#pb31">31</a>]</span>wilde zich op Charly Brand werpen. Lord Lister echter, die nu zijn armen vrij had,
+haalde bliksemsnel zijn revolver te voorschijn, en eenige keeren schoot hij in de
+lucht.
+</p>
+<p>Onmiddellijk lieten Talbott en Dent hun vervolgers los en Raffles zag, hoe zij inderhaast
+achter een groot steenblok op korten afstand van hen verdwenen.
+</p>
+<p>Zij hoorden een woest hoongelach van Talbott, dat als het ware in den grond verdween
+en Raffles en Charly het bloed in de aderen deed verstijven.
+</p>
+<p>Geruischloos op den buik voortkruipend, slopen zij naar den steen toe, totdat zij
+plotseling, op eenigen afstand daarvan, met opgeheven revolver voorwaarts snelden.
+</p>
+<p>Maar geen menschelijk wezen was te vinden: Talbott en Dent waren spoorloos verdwenen!
+</p>
+<p>Met een vloek riep Charly Brand:
+</p>
+<p>„O, wat een schurken! Dus is het toch waar, wat alle Fransche en Spaansche misdadigers
+vertellen van de schuilhoeken, die Talbott overal op de wereld heeft! Zij zijn in
+een onderaardsche gang gevlucht!”
+</p>
+<p>Raffles begreep onmiddellijk, dat de groote steen den ingang van een dergelijke schuilplaats
+moest bedekken en het toeval had hen de beide schurken juist op deze plek doen ontmoeten.
+</p>
+<p>En nu in den donkeren nacht was het onmogelijk om de geheime plek te vinden, waar
+men den steen kon doen wijken. De beide vluchtelingen waren ongetwijfeld reeds in
+veiligheid.
+</p>
+<p>Raffles en Brand namen derhalve in het voertuig plaats en reden in de richting van
+Madrid.
+</p>
+<p>Het was tegen het krieken van den dag, toen zij aan den horizont de lichten der stad
+zagen. Charly Brand stiet een kreet van vreugde uit en ook Raffles voelde zich als
+herboren.
+</p>
+<p>Zij zorgden er, bij aankomst in de stad, voor, dat verplegers en doctoren naar de
+plaats des onheils werden gezonden en begaven zich daarna doodelijk vermoeid naar
+een hotel in een der voorsteden, waar zij de zoozeer benoodigde rust eindelijk vonden.
+</p>
+<p>Hoe geheel anders zag Madrid er uit, toen het heldere zonlicht de straten en gebouwen
+bescheen! Nu zag men een elegante stad voor zich, terwijl in den nacht alles er even
+afschuwelijk had uitgezien.
+</p>
+<p>Met innig welbehagen lieten zij zich meevoeren door den stroom van keurig gekleede
+dames en heeren, die zich allen begaven naar het <span class="corr" id="xd33e1480" title="Bron: voonaamste">voornaamste</span> plein der stad, de <span lang="es">Puerta del Sol</span> (poort van de zon).
+</p>
+<p>Plotseling zag Raffles op een marmeren trap aan de <span class="corr" id="xd33e1488" title="Bron: overzij de">overzijde</span> van het plein een welbekende gestalte.
+</p>
+<p>„Talbott!” riep hij en haastig trok hij Charly mee naar de marmeren trap.
+</p>
+<p>Maar het gedrang vóór hen werd steeds grooter, een waterdrager liep hen voor de voeten
+en toen Raffles opkeek, was Talbott verdwenen.
+</p>
+<p>Doch hij wist nu, dat Talbott zich te Madrid bevond!
+</p>
+<p>Daar trad hun een vuile, oude man met de oogen van een roofvogel tegemoet.
+</p>
+<p>Op kruipend vriendelijken toon vroeg hij: „Willen de Sennores niet een kaart voor
+de stierengevechten? Hedenmiddag is de corrida (stierengevecht). Dit zijn de laatste
+kaarten, die ik nog heb. De Sennores kunnen in heel Madrid geen kaarten meer krijgen.”
+</p>
+<p>„Hoeveel kosten uw kaarten?” vroeg Raffles.
+</p>
+<p>„Twee realen!” luidde het antwoord.
+</p>
+<p>„Goed, geef ze hier!” sprak de Groote Onbekende.
+</p>
+<p>Maar nauwelijks had hij de kaarten in handen, of de verkooper verwijderde zich plotseling
+met groote haast, zelfs zonder op betaling te wachten.
+</p>
+<p>Dit stemde Raffles tot nadenken.
+</p>
+<p>Zou hier weer een truc van Talbott achter steken? Doch juist deze mogelijkheid deed
+hem besluiten, tot elken prijs den vijand het hoofd te bieden— —
+</p>
+<p>Op ongeveer een kwartier afstands van Madrid bevindt zich de groote arena, gebouwd
+naar het voorbeeld van een Romeinsch circus. Hierheen begaven zich Raffles en Charly
+Brand.
+</p>
+<p>Buiten prijkte een reuzenschild met het woord: „Corrida.” (Stierengevecht.)
+</p>
+<p>Inwendig cirkelvormig gebouwd, gingen de rijen zitplaatsen geleidelijk in de hoogte
+als breede, witmarmeren trappen.
+</p>
+<p>Rondom de arena liep een borstwering, die de kampplaats van de ruimte der toeschouwers
+scheidde.
+</p>
+<p>Nu werden de deuren onder de koningsloge geopend en daaruit kwamen te voorschijn allen,
+die deel zouden nemen aan de voorstelling.
+</p>
+<p>Het was een schitterende stoet, getooid in blauw atlas, purper-fluweel, vleeschkleurig
+satijn, geheel bestikt met tressen, zilver en gouden borduursel.
+</p>
+<p>Allen droegen korte, witte mantels van gele of roode kleur, witte kousen, zijden sjerpen
+om het lijf en spitse mutsjes op het hoofd.
+</p>
+<p>Fanfares weerklonken als teeken dat het spel zou beginnen.
+</p>
+<p>Doodsche stilte heerschte in het gebouw, slechts onderbroken door een dof gebrul,
+dat steeds naderkwam.
+</p>
+<p>Een reusachtige wilde stier rende door een geopende poort de arena binnen.
+<span class="pageNum" id="pb32">[<a href="#pb32">32</a>]</span></p>
+<p>Nauwelijks had hij zijn vijanden ontdekt, of met woede snelde hij naar hen toe. Maar
+deze wisten het beest telkens af te leiden, door om den stier heen te springen en
+met behulp van roode doeken steeds tot groote woede te prikkelen.
+</p>
+<p>Daar naderde de zoogenaamde Espada, de eigenlijke stierenvechter, die het dier met
+een handigen degenstoot moet dooden. Hij hield een stok, waaraan een lang, rood doek
+wapperde, in de linkerhand.
+</p>
+<p>Hoorbare stilte heerschte in het gebouw.
+</p>
+<p>Plotseling hoorden Raffles en Charly Brand achter zich een afschuwelijk schril gelach.
+Vol ontzetting keken zij om en zagen tot hun schrik Talbott en naast hem aan weerskanten
+Dent en Kitty.
+</p>
+<p>Het drietal hield een grooten, vuurrooden doek in de handen en aan hun gezichten zag
+Raffles, dat zij iets vreeselijks voor hadden.
+</p>
+<p>„Talbott!” riep hij vol afkeer uit.
+</p>
+<p>„Ja, ik ben het, Talbott, je vijand!” schreeuwde de ander terug. „En nu is het met
+je gedaan!” vervolgde hij. „Ik heb je hierheen gelokt en dat is je dood!”
+</p>
+<p>Als een krankzinnige lachte hij.
+</p>
+<p>Plotseling greep hij den rooden doek en begon, vlak achter Raffles en Charly Brand
+ermee zwaaiend den stier te tergen tot het uiterste.
+</p>
+<p>De oogen van het beest waren met bloed beloopen en puilden ver uit hun kassen.
+</p>
+<p>Opeens stormde hij met een vervaarlijk gebrul op den rooden doek los.
+</p>
+<p>Op dit oogenblik gelukte het Raffles en Charly Brand naar rechts en links opzij te
+springen. Met bijna bovennatuurlijke kracht sprong de stier op de eikenhouten borstwering,
+zoodat deze krakend verbrijzeld werd.
+</p>
+<p>Ook Talbott wilde opzij springen, maar hij raakte in den grooten doek verward.
+</p>
+<p>Een duizendvoudige kreet van ontzetting weerklonk door het groote gebouw, toen Talbott
+neerviel.
+</p>
+<p>Raffles en Brand wisselden bliksemsnel een blik van verstandhouding en haalden hun
+revolvers te voorschijn.
+</p>
+<p>De stier bukte zich, boorde een secondelang zijn horens diep in het lichaam van den
+gevallene, om dezen in het volgende oogenblik hoog in de lucht te werpen.
+</p>
+<p>Maar nog voordat dit laatste kon geschieden, gaf Raffles een teeken en twee schoten
+troffen den stier links en rechts in de oogen.
+</p>
+<p>Brullend zakte hij in elkaar—nog een gerochel en het dier was dood.
+</p>
+<p>Het volk barstte uit in een luid gejubel ter eere van de beide koene vreemdelingen.
+</p>
+<p>Doch nog voordat iemand begreep was er gebeurde, hadden Raffles en Charly Brand zich
+op Kitty en Dent geworpen en beiden geboeid.
+</p>
+<p>Op den grond lag Talbott den laatsten doodstrijd te strijden.
+</p>
+<p>Politie snelde nu van alle zijden toe en zonder dat de omstanders er iets van begrepen,
+had Raffles Kitty en Dent overgegeven aan de vertegenwoordigers der wet.
+</p>
+<p>Hij stelde zichzelf en zijn vriend aan hen voor als inspecteur Baxter en detective
+Marholm van Scotland Yard.
+</p>
+<p>In een van Talbotts schuilhoeken, welke deze nog voor zijn dood bekend maakte, vond
+men het gestolen schilderij van Velasquez uit het Prado-Museum te Madrid.
+</p>
+<p>Dent en Kitty durfden, nu hun beschermer, de millionnair, was gestorven, niet meer
+ontkennen.
+</p>
+<p>En terwijl Raffles met vriendschappelijke woorden afscheid nam van de Spaansche politie,
+sprak hij:
+</p>
+<p>„Het verdere zullen mijn collega’s van de Engelsche politie wel in orde maken, die
+dezer dagen naar Madrid komen. Mij roepen mijn zaken helaas weer terug naar Londen.”
+</p>
+<p>En allervriendelijkst uitgeleid door de Spaansche ambtenaren van politie, begaf hij
+zich met Charly Brand naar het hoofdtelegraafkantoor van Madrid, waar hij een geestig
+telegram verzond aan inspecteur Baxter, Scotland Yard, Londen.
+</p>
+</div>
+</div>
+</div>
+<div class="back">
+<div class="div1 notice"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first center">De volgende aflevering (no. 39) zal bevatten:
+</p>
+<p class="center xxl">„De krankzinnige van Hanwell”.
+<span class="pageNum" id="pb33">[<a href="#pb33">33</a>]</span></p>
+</div>
+</div>
+<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first underline xd33e1554">Belooning: 1000 pond sterling.
+</p>
+<div class="table">
+<table class="tbl.wanted.header">
+<tr>
+<td class="xd33e1557 cell-left cell-top xd33e1561">Wie kent hem?
+</td>
+<td rowspan="2" class="rowspan xd33e1558 cell-top cell-bottom">
+<div class="figure lordlisterwidth"><img src="images/lordlister.png" alt="Portret van Lord Lister." width="307" height="404"></div>
+</td>
+<td class="xd33e1557 cell-right cell-top xd33e1561">Wie heeft hem gezien?
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="xd33e1557 cell-left cell-bottom">Dat vraagt men in Scotland Yard!
+</td>
+<td class="xd33e1557 cell-right cell-bottom">Dat vraagt heel Londen!</td>
+</tr>
+</table>
+</div><p>
+</p>
+<p class="xd33e1576">Lord Lister <span class="underline xd33e1578">genaamd</span> John C. Raffles, <span class="xd33e1581">de geniaalste aller dieven</span>
+</p>
+<p class="xd33e1584">brengt alle gemoederen in beweging, is de schrik van woekeraars en geldschieters;
+ontrooft hun door zijn listen hunne bezittingen, waarmede hij belaagde onschuld beschermt
+en behoeftigen ondersteunt.
+</p>
+<p class="xd33e1586">Man van eer in alle opzichten
+</p>
+<p class="xd33e1584">spant hij wet en gerecht menigen strik en heeft steeds de voorvechters van edele levensbeschouwing
+op zijn hand, nl. allen, die ervan overtuigd zijn, dat:
+</p>
+<p class="xd33e1590">Ongestraft veel misstanden, door de wet beschermd, blijven voortwoekeren.
+</p>
+<p class="xd33e1584">Men leze, hoe alles in het werk wordt gesteld, <b>Lord Lister</b>, genaamd <b>John C. Raffles</b>, den geniaalsten aller dieven, te vatten!
+</p>
+<div lang="en" class="div2 section warrant.en"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><table class="alignedText">
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p class="first xd33e1601">WARRANT OF ARREST.
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p class="first"><span class="underline">Vertaling</span>:
+</p>
+<p class="xd33e1713">Bevel tot aanhouding.
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p>Be it known unto all men by these presents that we hereby charge and warrant the apprehension
+of the man described as under:
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p>Wij verzoeken de aanhouding van den man, wiens beschrijving hier volgt:
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p class="xd33e1605">DESCRIPTION:
+</p>
+<div class="table">
+<table>
+<tr>
+<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Name</span>: </td>
+<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, alias John C. <span class="corr" id="xd33e1615" title="Bron: Sinclair">Raffles</span>.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Age</span>: </td>
+<td class="cell-right">32 to 35 years.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Height</span>: </td>
+<td class="cell-right">5 feet nine inches.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Weight</span>: </td>
+<td class="cell-right">176 pounds.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Figure</span>: </td>
+<td class="cell-right">Tall.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Complexion</span>: </td>
+<td class="cell-right">Dark.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Hair</span>: </td>
+<td class="cell-right">Black.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Beard</span>: </td>
+<td class="cell-right">A slight moustache.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Eyes</span>: </td>
+<td class="cell-right">Black.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Language</span>: </td>
+<td class="cell-right cell-bottom">English, French, German, Russian, etc.</td>
+</tr>
+</table>
+</div><p>
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p class="xd33e1605">Beschrijving:
+</p>
+<div class="table">
+<table>
+<tr>
+<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Naam</span>: </td>
+<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, genaamd John C<span class="corr" id="xd33e1727" title="Niet in bron">.</span> Raffles.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Leeftĳd</span>: </td>
+<td class="cell-right">32–35 jaar.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Lengte</span>: </td>
+<td class="cell-right">ongeveer 1,76 meter.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Gewicht</span>: </td>
+<td class="cell-right">80 kilo.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Gestalte</span>: </td>
+<td class="cell-right">slank.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Gelaatskleur</span>: </td>
+<td class="cell-right">donker.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Haar</span>: </td>
+<td class="cell-right">zwart.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Baardgroei</span>: </td>
+<td class="cell-right">kleine snor.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left"><span class="ex">Oogen</span>: </td>
+<td class="cell-right">zwart.
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Spreekt</span> </td>
+<td class="cell-right cell-bottom">Engelsch, Fransch, Duitsch, Russisch enz. enz.</td>
+</tr>
+</table>
+</div><p>
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p><span class="ex">Special notes</span>: The man poses as a gentleman of great distinction. Adopts a new role every other
+day. Wears an eyeglass. Always accompanied by a young man—name unknown.
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p><span class="ex">Bĳzondere kenteekenen</span>: Het optreden van den man kenmerkt zich door bijzonder goede manieren. Telkens een
+ander uiterlijk. Draagt een monocle. Is in gezelschap van een jongeman, wiens naam
+onbekend.
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p>Charged with robbery.
+</p>
+<p>A reward of 1000 pounds sterling will be paid for the arrest of this man.
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p>Moet worden aangehouden als dief. Voor zijn aanhouding betalen wij een prijs van 1000
+pond sterling.
+</p>
+</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="first" lang="en">
+<p class="xd33e1605">Headquarters—Scotland Yard.
+</p>
+<p class="dateline"><span class="ex">London</span>, 1<sup>st</sup> October 1908.
+</p>
+<p class="signed"><b>Police Inspector</b>,<br>
+<span class="ex">Horny.</span>
+</p>
+</td>
+<td class="second" lang="nl">
+<p><b><i>Het Hoofdbureau van Politie <span class="corr" id="xd33e1803" title="Bron: Scotland-Yard">Scotland Yard</span>.</i></b>
+</p>
+<p class="dateline"><span class="ex">Londen</span>, 1. <span class="corr" id="xd33e1811" title="Bron: Oktober">October</span> 1908.
+</p>
+<p class="signed"><b><span class="corr" id="xd33e1816" title="Bron: Inspekteur">Inspecteur</span> van Politie</b><br>
+(get.) <span class="ex">Horny</span>.
+</p>
+</td>
+</tr>
+</table>
+</div>
+</div>
+</div>
+<div class="div1 imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
+<p class="first xd33e1825">Roman-Boekhandel <span class="xd33e1827">voorheen</span> A. Eichler
+</p>
+<p class="xd33e127">Singel 236—Amsterdam.
+</p>
+</div>
+</div>
+<div class="div1" id="toc">
+<h2 class="main">Inhoudsopgave</h2>
+<table>
+<tr id="ch1.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">I. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch1">IN HET MUSEUM TE FLORENCE.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch1">1</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch2.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">II. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch2">IN DE EEUWIGE STAD.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch2">7</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch3.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">III. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch3">EEN ONVERWACHT WEERZIEN.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch3">11</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch4.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">IV. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch4">IN DEN D-TREIN.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch4">12</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch5.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">V. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch5">DE TELEFOONARBEIDER.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch5">14</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch6.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">VI. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch6">IN VOORARREST.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch6">18</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch7.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">VII. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch7">EEN RIJKE ZONDERLING.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch7">19</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch8.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">VIII. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch8">INSPECTEUR BAXTER VAN SCOTLAND YARD.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch8">21</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch9.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">IX. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch9">Mr. BAXTER EN DE VLOO TE PARIJS.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch9">23</a></td>
+</tr>
+<tr id="ch10.toc" class="tocLevel0">
+<td class="tocDivNum">X. </td>
+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch10">DE ONECHTE Mr. TALBOTT.</a></td>
+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch10">25</a></td>
+</tr>
+</table>
+</div>
+<div class="transcriberNote">
+<h2 class="main">Colofon</h2>
+<h3 class="main">Codering</h3>
+<p>Dit boek is weergegeven in oorspronkelijke schrijfwijze. Afgebroken woorden aan het
+einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel
+zijn verbeterd. Deze verbeteringen zijn aangegeven in de colofon aan het einde van
+dit boek.</p>
+<h3 class="main">Documentgeschiedenis</h3>
+<ul>
+<li>2025-12-15 Begonnen.
+</li>
+</ul>
+<h3 class="main">Verbeteringen</h3>
+<p>De volgende 68 verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p>
+<table class="correctionTable">
+<tr>
+<th>Bladzijde</th>
+<th>Bron</th>
+<th>Verbetering</th>
+<th>Bewerkingsafstand</th>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><i title="28 gevallen">Passim.
+</i></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Niet in bron</i>]
+</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">„</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e274">4</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="it">fera</td>
+<td class="width40 bottom" lang="it">sera</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e323">5</a>, <a class="pageref" href="#xd33e349">5</a>, <a class="pageref" href="#xd33e774">16</a>, <a class="pageref" href="#xd33e783">16</a>, <a class="pageref" href="#xd33e799">17</a>, <a class="pageref" href="#xd33e812">17</a>, <a class="pageref" href="#xd33e940">20</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1155">25</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1160">25</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">mr.</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Mr.</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e356">5</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">?</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e395">7</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1727">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Niet in bron</i>]
+</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e419">7</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">”.</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">.”</td>
+<td class="bottom">2</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e498">9</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">slaapte</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">slaakte</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e780">16</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">bleek</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">blik</td>
+<td class="bottom">2</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e815">17</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Talbot</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Talbott</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e831">17</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">dien sarm</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">diens arm</td>
+<td class="bottom">2</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e884">18</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">hebt</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">heb</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e899">19</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1065">22</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Niet in bron</i>]
+</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">”</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e926">19</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">mozaiëkvloer</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">mozaïekvloer</td>
+<td class="bottom">2 / 0</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e980">20</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">onderaarsche</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">onderaardsche</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e999">21</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">werelberoemde</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">wereldberoemde</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1118">24</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">bewaring</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Bewaring</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1178">25</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">bizonderheden</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">bijzonderheden</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1189">25</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Huijsmans</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Huysmans</td>
+<td class="bottom">2</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1216">26</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1416">29</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Niet in bron</i>]
+</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">,</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1221">26</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">n</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">in</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1225">26</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Ondertuschen</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Ondertusschen</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1230">26</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">,</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">
+[<i>Verwijderd</i>]
+</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1255">26</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Tallbott</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Talbott</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1381">29</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Biscaye</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Valencia</td>
+<td class="bottom">8</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1480">31</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">voonaamste</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">voornaamste</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1488">31</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">overzij de</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">overzijde</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1615">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="en">Sinclair</td>
+<td class="width40 bottom" lang="en">Raffles</td>
+<td class="bottom">7</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1803">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Scotland-Yard</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Scotland Yard</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1811">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Oktober</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">October</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+<tr>
+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1816">33</a></td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Inspekteur</td>
+<td class="width40 bottom" lang="nl">Inspecteur</td>
+<td class="bottom">1</td>
+</tr>
+</table>
+</div>
+</div>
+<div style='text-align:center'>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77521 ***</div>
+</body>
+</html>
diff --git a/77521-h/images/lordlister.png b/77521-h/images/lordlister.png
new file mode 100644
index 0000000..e9e45f1
--- /dev/null
+++ b/77521-h/images/lordlister.png
diff --git a/77521-h/images/lordlister0038-front.jpg b/77521-h/images/lordlister0038-front.jpg
new file mode 100644
index 0000000..10e2f94
--- /dev/null
+++ b/77521-h/images/lordlister0038-front.jpg
diff --git a/77521-h/images/p0038-01.png b/77521-h/images/p0038-01.png
new file mode 100644
index 0000000..ddcbbf1
--- /dev/null
+++ b/77521-h/images/p0038-01.png
diff --git a/LICENSE.txt b/LICENSE.txt
new file mode 100644
index 0000000..6c72794
--- /dev/null
+++ b/LICENSE.txt
@@ -0,0 +1,11 @@
+This book, including all associated images, markup, improvements,
+metadata, and any other content or labor, has been confirmed to be
+in the PUBLIC DOMAIN IN THE UNITED STATES.
+
+Procedures for determining public domain status are described in
+the "Copyright How-To" at https://www.gutenberg.org.
+
+No investigation has been made concerning possible copyrights in
+jurisdictions other than the United States. Anyone seeking to utilize
+this eBook outside of the United States should confirm copyright
+status under the laws that apply to them.
diff --git a/LordLister-0038-utf8.txt b/LordLister-0038-utf8.txt
new file mode 100644
index 0000000..55c4b67
--- /dev/null
+++ b/LordLister-0038-utf8.txt
@@ -0,0 +1,3369 @@
+*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77521 ***
+
+
+
+
+                              LORD LISTER
+                            GENAAMD RAFFLES
+                          DE GROOTE ONBEKENDE.
+
+                      NO. 38   EEN MUSEUMDIEFSTAL.
+
+
+
+
+
+
+
+
+EEN MUSEUMDIEFSTAL
+
+
+EERSTE HOOFDSTUK.
+
+IN HET MUSEUM TE FLORENCE.
+
+
+Lord Lister stond reisvaardig in zijn Londensch huis tegenover zijn
+vriend Charly Brand. Terwijl hij een sigaret aanstak, keek hij
+eenigszins zenuwachtig naar zijn kisten en koffers.
+
+„Je wilt dus werkelijk zonder mij weggaan?” vroeg zijn vriend.
+
+„Ja, mijn beste”, klonk het antwoord. „Ik moet eens vacantie nemen.
+Slechts voor vier weken ga ik Londen verlaten. Ik heb wat rust noodig
+na onzen laatsten grooten truc. Mijn zenuwen zijn een beetje
+overspannen en ik heb er behoefte aan om mij ergens te bevinden, waar
+ik inspecteur Baxter van Scotland Yard en zijn assistent, den
+voortreffelijken Marholm, bijgenaamd de Vloo, niet telkens zie
+opduiken.
+
+„Bij den tegenwoordigen toestand van mijn zenuwen zou ik die beide
+heeren weleens onaangenaam kunnen bejegenen en, je weet het immers: ik
+houd er niet van, om onbeleefd op te treden.”
+
+„Maar waar wil je dan heengaan?” vroeg Charly Brand.
+
+„Ja, waarheen?” antwoordde Lord Lister aarzelend. „Wacht eens, laten
+wij eens in den reisgids nazien, wanneer de eerste expresse naar Parijs
+vertrekt.”
+
+„Wil je je gaan verpoozen in de Seinestad?” vroeg Brand.
+
+„Neen, oude jongen”, klonk het antwoord. „Nu vergis je je geweldig. In
+Parijs, te midden van al die millioenen aan geld en brillanten zou ik
+er niet toe kunnen komen om amusementen na te jagen.
+
+„Ongetwijfeld zou de oude dievenaard in mij wakker worden en ik zou met
+zoo koortsachtigen ijver aan het werk gaan als dat in Londen of
+New-York slechts denkbaar was.
+
+„Maar wacht eens, ik ben er!
+
+„Ik reis via Parijs naar de Riviera, trek naar het schoone Genua en
+geniet rustig van mijn vacantiedagen in Italië als de eerste de beste
+Engelsche tourist.
+
+„Jij, mijn lieve Charly, blijft hier, bewaakt het huis en seint mij
+dadelijk, als er iets bijzonders gebeurt.
+
+„In Italië kent men mij nog niet in mijn ware gedaante. Daar weet nog
+niemand iets van John Raffles, die door de politie wordt achtervolgd,
+omdat hij den millionnairs hun geld afneemt en het aan de arme
+bedrogenen teruggeeft.
+
+„In Italië ga ik nog altijd door voor de rijke en voorname Lord Lister,
+die zeer vrijgevig is met geschenken en fooien en die zoo bemind is bij
+arm en rijk, omdat hij een goedhartig, beminnelijk aristocraat is.
+
+„Daarop ga ik naar Rome en daar bezoek ik mijn ouden vriend, den
+Duitschen schilder professor Grombeck. Wij kennen elkaar nog van
+vroeger, toen ik een hartstochtelijk verzamelaar van kostbare
+schilderijen was.
+
+„Ik denk dat ik, als er vier weken van alleenzijn achter mij liggen,
+jou bij mij laat komen.”
+
+
+
+Raffles genoot reeds eenige weken van het verrukkelijkste voorjaarsweer
+aan de Riviera.
+
+Maar het onrustige bloed in zijn aderen, dat steeds naar nieuwe
+avonturen verlangde, kon hem niet lang met rust laten.
+
+Toen hij in de beroemde internationale badplaats Rapallo was, verveelde
+hij zich doodelijk. De oberkellner van het hotel, waar hij zijn intrek
+had genomen, legde hem de kurlijst voor.
+
+Reeds wilde hij zich inschrijven als Mr. Smith uit Londen, toen een
+plotselinge gedachte in hem opkwam en hem deed glimlachen. Vastberaden
+schreef hij:
+
+
+    Politieinspecteur Baxter,
+    Scotland Yard, Londen.
+
+
+„Wat zou mijn doodsvijand daar wel van zeggen?” dacht hij, inwendig
+lachend, „als hij eens wist, dat ik hier onder zijn naam verblijf
+houd!— —”
+
+Twee dagen later las hij in het kleine weekblaadje, dat gedurende het
+badseizoen te Rapallo verschijnt in de Italiaansche taal, het volgende:
+
+
+    „Een groote beroemdheid op het gebied van de jacht op misdadigers
+    vertoeft sinds eenige dagen in ons midden. Het is de inspecteur
+    Baxter van het Londensche hoofdbureau van politie.”
+
+
+Hierop volgde een opsomming van Baxter’s heldendaden.
+
+„Wel, ik ben ervan overtuigd”, dacht Raffles lachend bij het lezen van
+deze regelen, „dat deze mededeeling in de courant haar gevolgen wel zal
+hebben.”
+
+Hij had zich niet vergist. Reeds den volgenden dag vond hij in zijn
+kamer een dringend telegram van dezen inhoud:
+
+
+    „Inspecteur Baxter, vertoevende: Rapallo,
+    Hotel Al Cancellerio,
+
+    Verzoeke onmiddellijk wegens dringende aangelegenheid naar Florence
+    te komen. Strengste geheimhouding. Spoed!”
+
+
+Het telegram was onderteekend door den bekenden professor dr. Ciatti,
+directeur van de Koninklijke Musea en kunstverzamelingen te Florence.
+
+„Wat voor dringende aangelegenheden kunnen er in Florence zijn
+voorgevallen?” dacht Lister bij zichzelf, „in die rustige, prachtige
+stad, waar de kunst van het verleden een grootere rol speelt dan het
+leven van den tegenwoordigen tijd?”
+
+De naam van den afzender van het telegram deed vermoeden, dat er sprake
+was van een gewichtige museumaangelegenheid.
+
+Onmiddellijk begaf Raffles zich naar Florence.
+
+„Kom,” mompelde hij tot zichzelf, „laten wij ook maar eens voor
+detective spelen.”
+
+Directeur Ciatti bevond zich in de wereldberoemde Galerij, toen Raffles
+zich aan zijn villa liet aanmelden.
+
+Maar nauwelijks had hij den bediende den naam van inspecteur Baxter
+genoemd, of deze wenkte een voorbijrijdend huurrijtuig en verzocht
+Raffles, dadelijk naar het Museumgebouw te rijden, waar de directeur op
+hem wachtte.
+
+Het was juist een dag, waarop het Museum gratis toegankelijk is voor
+belangstellenden; toen Raffles voor den ingang uitstapte en de
+zuilengalerij betrad, die een soort van voorportaal vormt, stroomde een
+bonte, internationale menigte naar de deur.
+
+Alle zalen waren gevuld met publiek.
+
+Geleid door den bediende, liep de Groote Onbekende een lange rij
+prachtige vertrekken door. De kostbare, met goud versierde plafonds van
+deze zalen, de kunstig ingelegde vloeren, het artistieke houtsnijwerk
+der deuren—dit alles scheen slechts als omlijsting te dienen.
+
+Alle wanden waren van boven tot beneden met schilderijen behangen,
+waarvan elk stuk, in een zware omlijsting gezet, een vermogen
+vertegenwoordigde, vele zelfs het vermogen van een millionnair.
+
+Bijzonder vol was het in de ronde zaal der Galerij, waar het
+voornaamste sieraad van de geheele verzameling hing—de beroemde Madonna
+van Rafaël.
+
+Toen Lord Lister met snelle schreden hier voorbij liep, drong door de
+wijdgeopende, hooge deuren een luid gegons van bewondering in zijn
+ooren. In alle mogelijke talen hoorde men uitroepen van verbazing en
+verrukking.
+
+In de onmiddellijke nabijheid bevonden zich de vertrekken, waarin het
+secretariaat was gevestigd en het ambtsvertrek van den directeur van
+het Museum, waar Raffles nu binnentrad.
+
+De directeur, een bejaarde, eerwaardige heer met den karakteristieken
+kop van een geleerde, begroette hem.
+
+„Ik dank u zeer, dat gij onmiddellijk gevolg hebt gegeven aan mijn
+verzoek,” sprak hij. „Wij bevinden ons hier in de grootste
+moeilijkheden en ik geloof, dat gij alleen, geëerde heer Baxter, ons in
+dit geval kunt helpen.”
+
+„Als de bescheiden krachten van een Engelschen detective de kunst van
+dienst mogen zijn...”, antwoordde Raffles glimlachend.
+
+„Het handelt in dit geval om een misdaad, die voorbeeldeloos brutaal
+is,” vertelde de directeur. „Om kort te zijn: het gaat om onze kostbare
+Madonna van Rafaël.”
+
+„Die heb ik toch zooeven in het voorbijgaan vluchtig gezien,” meende
+Raffles.
+
+„Ja, dagelijks zien honderden en duizenden menschen haar,” antwoordde
+professor Ciatti, „en toch—en toch is dat, wat de menigte bewondert,
+niet de Madonna van Rafaël, maar iets anders.”
+
+Een kreet van verbazing ontglipte onwillekeurig aan de lippen van den
+Grooten Onbekende. En hetgeen hij hoorde, was dan ook zeer merkwaardig.
+
+De Madonna van Rafaël bevond zich sinds onheuglijke tijden in het bezit
+van het Florentijnsche Museum.
+
+Als bijzonder kostbaar stuk werd dit schilderij nog gestrenger bewaakt
+dan de andere schatten, ja, het stond zelfs onder persoonlijk toezicht
+van den directeur.
+
+De minste beschadiging van het schilderij of zelfs van de omlijsting
+moest den directeur onmiddellijk worden gemeld. Elken Zaterdag werd
+door hem persoonlijk het schilderij nauwkeurig onderzocht.
+
+Op zekeren dag overviel hem bij deze bezichtiging een vreemde
+gewaarwording. Al was hij ook in den loop der twintig jaren, gedurende
+welke hij in dienst was van de Koninklijke verzameling te Florence
+vrijwel gewend geraakt aan het genie van Rafaël, toch kon hij niet
+nalaten, de Madonna telkenkeere opnieuw te bewonderen.
+
+Maar dezen keer was die bewondering gemengd geweest met eigenaardige
+gewaarwordingen.
+
+Het was hem alsof de trekken der Madonna weinig, heel weinig, voor
+niemand merkbaar, waren veranderd, alsof het landschap, dat de
+wonderbare gestalte omgaf, een ander karakter had gekregen.
+
+Het was Rafaël en toch ook weer niet de door God begenadigde
+kunstenaar, het was niet volkomen deze groote meester, of misschien nog
+iets meer, de Madonna van Rafaël en nog iets anders...
+
+Professor Ciatti bracht een geheelen dag alleen met het schilderij
+door. En toen hij des avonds, bleek en uitgeput, de ronde zaal van het
+schilderijenmuseum verliet, stond het vreeselijke feit bij hem vast:
+
+De Madonna van Rafaël was geruild!
+
+Hij vertrouwde eerst zijn eigen oogen niet!
+
+En toch—het was zoo!
+
+Hoe was het mogelijk, dat binnen deze acht dagen het zoo streng
+bewaakte schilderij was weggehaald en een goede copie er van op zijn
+plaats kon zijn opgehangen!
+
+En dat men hier te doen had met een vervalsching, een zeer handige
+vervalsching, stond voor professor Ciatti vast. Slechts een bekwaam
+schilder, ja, alleen een beroemd meester kon dit schilderij zoo
+copieeren, dat het geen enkelen der talrijke bezoekers van het Museum
+was opgevallen.
+
+En nog iets was den directeur duidelijk: eenmaal moest de verwisseling
+publiek bekend worden en dan was het gedaan met hem, met zijn geheele
+bestaan! Hij alleen zou, volgens het oordeel der wereld, het schilderij
+vervalscht kunnen hebben.
+
+Zoodoende liep hij groot gevaar, voor het gerecht en in de gevangenis
+te zullen komen. In de eerstkomende weken zou te Florence een
+internationale conferentie tot instandhouding van kunststukken worden
+gehouden en het was zoo goed als zeker, dat dan de verwisseling van het
+beroemde schilderij ontdekt zou worden.
+
+Voordat het zoover kwam, moest er dus raad worden geschaft. Al zijn
+hoop was nu gevestigd op inspecteur Baxter van Scotland Yard!— —
+
+Peinzend verliet de Groote Onbekende den directeur van het Museum.
+
+Hij haatte het plegen van dergelijke diefstallen. Wel had hij indertijd
+het beroemde schilderij van Murillo ontvreemd (zie no. 15: „De Zilveren
+Apostel”), maar hij had het reeds lang weer terugbezorgd en uit een
+museum had hij anders nog nooit iets gestolen.
+
+Want hij was er van overtuigd, dat de kunstschatten van dergelijke
+inrichtingen juist den armen kosteloos genot verschaffen, zooals zich
+dat anders slechts millionnairs kunnen veroorloven.
+
+Hij begreep zeer goed, dat men hier niet met een gewonen dief te doen
+had. En hij besloot, de vervolging op zich te nemen.
+
+Hij wist hoe streng de schilderijen werden bewaakt.
+
+Om een groot, zwaar schilderij, dat met een solied slot aan den muur
+was bevestigd, van zijn plaats te krijgen en daarvoor een ander neer te
+hangen, dat er precies op geleek—dat was een meesterstuk, dat alle
+andere boevenstreken verre overtrof.
+
+Maar hoe den dief te vinden?
+
+Tot dusverre hadden alle nasporingen, welke de directeur in alle stilte
+in het werk had gesteld, niets gegeven, totaal niets!
+
+De inlichtingen, welke hij inwon omtrent de personen, die het Museum
+het meest bezochten, hadden ook tot niets geleid. Het heette, dat
+gedurende de laatste weken, waarin Florence overstroomd werd door
+vreemdelingen, als bijzonder drukke bezoekers van het Museum slechts
+twee personen waren opgevallen: een jonge man en een dame met een zeer
+voornaam uiterlijk.
+
+Maar de jonge man copieerde alleen met voorkennis van den directeur een
+klein schilderij en was daarop onmiddellijk weer afgereisd. Ook de dame
+had naar alle waarschijnlijkheid Florence reeds verlaten, want sinds
+eenige weken had men haar niet meer gezien.
+
+In gedachten verdiept, liep John Raffles langs den oever van de Arno,
+langs de Lungarno, de mooiste straat van Florence met haar voorname
+hotels en het schilderachtige uitzicht op de heuvelen en bosschen.
+
+Plotseling hoorde hij luidkeels roepen: „Giornale di
+sera!”—„Avondblad!”—„Het lijk in de Cascinen!”
+
+Een courantenjongen kwam Raffles tegemoet met een bundel avondbladen
+onder den arm. De Groote Onbekende gaf hem een koperen muntstuk en
+kocht een nummer.
+
+Wat hij daarin las, scheen een zeer alledaagsch geval te zijn. In het
+stadspark van Florence, in de zoogenaamde Cascinen, was het lijk
+gevonden van een mannelijk persoon, die herkend was als de dertigjarige
+ongehuwde Carlo Pasini.
+
+Pasini was een onbeduidend handelaar in oudheden of eigenlijk een
+tusschenpersoon, een van die figuren, van wie het in Florence wemelt en
+die het den vreemdelingen soms zeer lastig maken.
+
+Pasini was een tamelijk verloopen sujet, hij dronk en speelde en moest
+nog in de allerlaatste dagen een vrij aanzienlijke som hebben verloren,
+die zijn gewone inkomsten verre overschreed. Vanwaar hij dat geld had,
+was onbekend.
+
+Zooals de buren van Pasini beweerden, moest de nu overledene een rijke
+beschermer hebben gehad, een Amerikaan. De man had dikwijls gepocht,
+dat hij van dezen zooveel geld kon krijgen als hij maar wilde.
+
+Maar ondanks deze pocherij verkeerde Pasini voortdurend in groote
+geldverlegenheid en daarin zou ook wel de oorzaak van zijn zelfmoord
+liggen.
+
+Dat Pasini niet het slachtoffer was geworden van een misdaad, maar door
+zelfmoord om het leven was gekomen, had een geneeskundig onderzoek, dat
+onmiddellijk was ingesteld, bewezen.
+
+Het lijk had een diepe steekwonde.
+
+Er naast lag de dolk, waarmede de ongelukkige zich zelf van het leven
+had beroofd. In de zakken van den doode vond men 3 Lire 70 centesimi
+aan kopergeld en een gouden horloge.
+
+Raffles stond tegen de steenen borstwering geleund en hield de courant
+in zijn hand. Er was eigenlijk niets opvallends in dit bericht en
+toch—waarom bleven zijn gedachten, die nog zooeven met den diefstal van
+het schilderij waren vervuld, zich nu hiermede bezighouden?
+
+Opeens doorkliefde een gedachte het brein van den Grooten Onbekende,
+zoo scherp en helder als een bliksemstraal.
+
+Raffles kon zichzelf niet verklaren waarom. Maar hij wist opeens met
+groote zekerheid dat tusschen de beide gebeurtenissen, welke hij dezen
+dag te weten was gekomen, tusschen den schilderijendiefstal en het
+gevonden lijk, eenig verband bestond.
+
+Hij vatte het besluit, het spoor van den vermeenden zelfmoord verder te
+volgen.
+
+In het lijkenhuis was de doode niet meer. Als had de politie er haast
+mee gemaakt om het lijk kwijt te raken, was het lichaam van Pasini nog
+dienzelfden dag ter beschikking gesteld van zijn familie.
+
+Men toonde Raffles het wapen waarmede de handelaar in oudheden den
+zelfmoord zou hebben gepleegd.
+
+Het was een eenvoudige dolk, zooals de Italianen die dikwijls gebruiken
+bij vechtpartijen, maar bij nader onderzoek van het wapen ontging het
+den scherpen blik van den Grooten Onbekende niet, dat de dolk langen
+tijd ongebruikt gelegen moest hebben.
+
+Hij ontdekte ook eenige vingerafdrukken op het heft en deze sporen
+wezen er met alle zekerheid op, dat zij door een persoon waren
+achtergelaten, die niet gewend was, er mee om te gaan.
+
+Raffles zag duidelijk voor zijn geestesoog, hoe het wapen was
+vastgehouden en dat was hem voldoende om de overtuiging te krijgen, dat
+de handelaar in oudheden, Carlo Pasini, door een ongeoefende, vreemde
+hand was vermoord.
+
+
+
+Den volgenden dag vervoegde zich bij de oude moeder van den vermoorden
+Pasini een man met een klein, houten kistje, dat hij met een riem over
+den schouder droeg. Men zag dadelijk aan zijn uiterlijk, dat hij kleine
+sieraden in het kistje had, zooals die veel in de straten van Florence
+te koop worden aangeboden.
+
+De koopman sprak dialect en gedroeg zich tamelijk brutaal.
+
+Met luide stem verlangde hij van de oude vrouw, dat zij hem 25 lire zou
+betalen, die haar zoon hem schuldig zou zijn gebleven.
+
+„Die schurk, die bedrieger!” schreeuwde de man, „vijf en twintig lire
+is hij mij schuldig. Als ik ze niet krijg, sla ik u de vensters in!”
+
+Nu begon de Italiaansche van haar kant ook te schelden. Een half uur
+lang duurde dit geschreeuw en gevloek; eindelijk begreep de oude vrouw,
+dat de man niet zoo gemakkelijk weg te krijgen was en riep:
+
+„Wat wilt gij dan? Ik heb geen geld. Mij heeft hij nooit wat gegeven;
+Carlo kreeg alles. Ga naar hem, misschien betaalt hij je het
+verschuldigde!”
+
+„Wie?” vroeg de woedende koopman.
+
+„Wel, die vervloekte Amerikaan uit het hotel Bellevue; aan hem en zijn
+geld heb ik het nu te danken, dat mijn zoon Carlo de hand aan zichzelf
+heeft geslagen. Ga naar hem, en...”
+
+Bij deze woorden sloeg de vrouw de deur dicht.
+
+De koopman bleef een oogenblik staan, daarop sprong hij vlug op en
+begaf zich met haastige schreden naar het bedoelde hotel.
+
+Daar verzocht hij den portier zoo beleefd en onderdanig mogelijk om
+vergunning, den rijken Amerikaan te mogen spreken; hij vertelde, dat
+hij de vriend van Carlo Pasini was en dien heer eenige belangrijke
+mededeelingen had te doen. De goedige portier liet den koopman door en
+riep een der kellners toe:
+
+„Breng dien man naar Mr. Kinley.”
+
+Toen John Raffles—want de koopman was niemand anders dan de geniale
+meesterdief—boven was, moest hij eenige minuten op den Amerikaan
+wachten. Deze had juist bezoek.
+
+Nauwelijks was de kellner verdwenen, of John Raffles legde zijn oor
+tegen de deur en hoorde nog het laatste van een gesprek:
+
+Naar de stemmen te oordeelen sprak een oudere heer.
+
+„Hoor eens, ik moet het hebben, ik moet; het moge kosten, wat het wil.”
+
+„Maar dat is onmogelijk,” antwoordde een tweede, jongere mannenstem.
+
+„Ik bied u tienduizend francs!”
+
+„Het gaat niet,” antwoordde de jongere op kalmen toon.
+
+„Ik bied u vijftien, twintigduizend!” riep de oudere heer opgewonden.
+
+„Neen, ik doe het nu ook niet voor honderdduizend. Bedenk eens...”
+
+De stem ging over tot een gefluister. Raffles hoorde niets meer.
+
+Daarop ging de deur open en een jonge, elegant gekleede man snelde de
+gang door. Een vluchtige blik was den Grooten Onbekende voldoende om
+zijn trekken goed op te nemen.
+
+De voorbijsnellende zag er volkomen uit als een man van de wereld, maar
+Raffles zag dadelijk, dat deze uiterlijke chic van eenigszins
+verdachten aard was.
+
+„Wat wenscht gij!” klonk op dit oogenblik een stem naast hem.
+
+„Genadige Signore,” begon Raffles en bijna uitte hij een kreet van
+verbazing, want dien Amerikaan, die daar voor hem stond, kende hij—maar
+onder een anderen naam!
+
+Onmiddellijk echter bedwong hij zijn verwondering en op onderdanigen
+toon vervolgde hij:
+
+„Wilt gij mooie, oude dingen koopen, signore? Echte antieke stukken?”
+
+„Laat eens kijken, wat gij hebt,” riep de Amerikaan uit en ging,
+gevolgd door Raffles, de zitkamer binnen.
+
+De Groote Onbekende begon met hem over antieke meubelen, porselein en
+schilderijen te praten. De Amerikaan luisterde vol aandacht, wilde de
+dingen zien en beloofde, goed te zullen betalen.
+
+„Ja, genadige Signore,” riep de koopman, „ik weet dat gij goedhartig
+zijt. Mijn vriend, die arme Carlo Pasini, heeft het mij altijd wel
+gezegd.”
+
+„O, zoo? Hebt gij Pasini gekend?” vroeg Mr. Kinley, schijnbaar volkomen
+kalm, maar het ontging niet aan de scherpe ooren van Raffles, dat zijn
+stem onzeker was.
+
+„Nu, goed, goed, wij zullen zien. Kom morgen terug. Vandaag heb ik geen
+tijd,” sprak de Amerikaan, terwijl hij opstond.
+
+Toen Raffles op straat was gekomen, gaf hij zich geheel aan zijn
+gedachten over.
+
+„Kinley? Kinley? Hoe komt hij er toe, hier in Florence, in deze
+rustige, vreedzame stad, een valschen naam aan te nemen?”
+
+Raffles had den Amerikaan op den eersten blik herkend. Dikwijls genoeg
+had hij diens portret gezien en zijn naam in couranten gelezen. Ja,
+zelfs vaker dan de namen van andere Amerikaansche multi-millionnairs,
+want de ijdelheid en zucht naar roem van dezen man waren bijna even
+groot als zijn rijkdom.
+
+Charles C. Talbott ging door voor een der rijkste onder de opperste
+tienduizend in Philadelphia. Hij was beroemd door zijn weldadigheidszin
+en om zijn reusachtige kunstverzamelingen. In verschillende steden van
+Amerika en Europa bezat hij prachtig ingerichte huizen, want hij reisde
+zeer veel.
+
+Wat bewoog Charles C. Talbott, dezen ijdelsten van alle millionnairs,
+ertoe om in Florence den naam Kinley te dragen? Wilde hij zich door
+zijn incognito misschien rust verzekeren en lastige bedelaars op een
+afstand houden?
+
+Maar ook onder den naam Kinley stond hij in hotel Bellevue bekend als
+Amerikaansch millionnair en werd hij door allerlei soort kooplieden,
+bedelaars en verzamelaars lastig gevallen!
+
+Raffles zag iets raadselachtigs in de handelwijze van Charles C.
+Talbott en dit raadsel moest opgelost worden. Hij was nu opmerkzaam
+geworden op den millionnair en hij wilde dezen niet zoo spoedig uit het
+oog verliezen.
+
+De Groote Onbekende verdween voor een oogenblik onder de brug van de
+Arno, die in de buurt van hotel Bellevue was en toen hij weer te
+voorschijn kwam, had hij zijn kistje met snuisterijen niet meer bij
+zich. Daarvoor in de plaats droeg hij een mandje met viooltjes in de
+hand en zijn gelaat was onherkenbaar veranderd.
+
+„Viooltjes, versche viooltjes!” riep hij. Hij zocht een plaatsje bij
+het hotel, zooals de Italiaansche bloemenverkoopers dat gewend zijn te
+doen en bood den voorbijgangers zijn koopwaar aan.
+
+Maar hij verloor de vestibule van het hotel geen oogenblik uit het oog.
+
+Er verliep ongeveer een uur, toen Mr. Talbott bij den uitgang
+verscheen.
+
+Een rijtuig kwam voor, de millionnair stapte in en reed weg. In snellen
+draf helde de bloemenverkooper het rijtuig na.
+
+In een der stedelijke plantsoenen, die boogvormig om het binnenste
+gedeelte van de stad loopen, bleef het rijtuig staan. Talbott betaalde
+den koetsier en nam zijn weg door de nauwe, smalle straatjes weer naar
+het centrum der stad.
+
+Raffles volgde hem ongemerkt.
+
+Hij had geen bloemen meer bij zich en maakte den indruk van een mensch,
+die geen bedelaar van beroep is, maar slechts af en toe zijn hand
+ophoudt.
+
+Bij een klein, onooglijk wijnlokaal bleef Talbott staan. Hij keek met
+een snellen blik om zich heen en verdween in het huis.
+
+De Groote Onbekende volgde hem.
+
+Het wijnhuis bestond uit een vrij groot vertrek en een achterkamertje.
+De kastelein zat bij het buffet en schreef langzaam en met inspanning
+in zijn boek. Het was in den namiddag, geen enkele bezoeker bevond zich
+in het lokaal.
+
+Raffles bestelde een halven liter goedkoopen landwijn en ging in een
+hoekje zitten. Nadat hij een glas had gedronken, legde hij zijn hoofd
+op de armen en sliep schijnbaar in.
+
+Hij wist, dat Talbott in het aangrenzende achterkamertje moest zijn.
+Maar hij wilde geen achterdocht opwekken en bleef geduldig zitten.
+
+Opeens hoorde hij zachte schreden. Zonder zijn houding van slapenden
+drinker te veranderen, haalde Lord Lister snel een photographisch
+zaktoestel te voorschijn. Op dit oogenblik ging Talbott hem voorbij en
+achter hem kwam een dame, die haar sluier had opgeslagen, zoodat men
+haar buitengewoon mooi gelaat kon zien.
+
+Bliksemsnel richtte Raffles zijn toestel op het tweetal. Daarop stond
+hij geeuwend op, betaalde den herbergier den wijn en verliet het
+lokaal.
+
+Hij zag Talbott en diens gezellin, die nu haar sluier liet vallen, op
+ongeveer honderd pas afstands in een rijtuig stappen.
+
+Raffles snelde het voertuig na. Maar blijkbaar op bevel van de
+inzittenden ging het plotseling in vluggen draf, zoodat Lord Lister het
+rijtuig niet meer te voet kon volgen. Hij sprong achter op het rijtuig,
+maar de dame bemerkte dit en gaf den koetsier een wenk. Deze sloeg met
+de zweep achteruit en Raffles kon nog juist op het laatste oogenblik
+afspringen. In razende snelheid verdween het rijtuig uit het oog van
+Lord Lister.
+
+„Wat zou de aristocratie in Philadelphia zeggen, als men u, Mr.
+Talbott, in een huurrijtuig op deze wijze door Florence zag snellen?”
+dacht de Groote Onbekende. „Welke reden heeft hij om dat te doen?”
+
+Toen Raffles den volgenden morgen volgens afspraak bij den millionnair
+kwam in het hotel Bellevue, vertelde de portier hem, dat Mr. Charles C.
+Talbott rechtstreeks naar Londen was vertrokken.
+
+„Gij hebt er dus reden toe, voor een bescheiden handelaar in oudheden
+te vluchten, Mr. Talbott”, sprak Raffles lachend tot zichzelf.
+
+Hij wist, dat het hem niets zou geven, al wilde hij den millionnair
+volgen, want hij begreep, dat Londen slechts het voorgewende doel der
+reis was. Nu twijfelde hij er geen oogenblik meer aan, of Talbott stond
+tot de misdaad in betrekking.
+
+
+
+
+
+
+
+
+TWEEDE HOOFDSTUK.
+
+IN DE EEUWIGE STAD.
+
+
+In het „Internationale tijdschrift voor Kunst” stond op zekeren dag de
+volgende advertentie:
+
+
+    „Een geleerde is van plan een wetenschappelijk werk over oude
+    Italiaansche schilderijen en hun copieën uit te geven. Hij verzoekt
+    derhalve alle artisten en kunstliefhebbers, welke goede copieën
+    bezitten van oude Italiaansche schilderijen, in het belang der
+    wetenschap, hun adres op te geven bij directeur Professor Ciatti,
+    Florence.”
+
+
+Toen Lord Lister zich bij directeur Ciatti liet aandienen, kwam deze
+hem tegemoet met een stapel brieven in de hand.
+
+„Uw raad was voortreffelijk, hooggeachte Mr. Baxter”, sprak hij op
+opgewekten toon. „Deze hoop brieven kwam alleen van artisten, welke in
+den loop der laatste 40 jaar onze Madonna van Rafaël hebben
+gecopieerd.”
+
+„Gij weet nu zeker wel, heer directeur, wiens penseel de
+voortreffelijke copie heeft kunnen vervaardigen, die inplaats van het
+gestolen schilderij is achtergelaten”, sprak Raffles.
+
+„Jawel. Ik heb al de brieven doorgekeken en ik geloof, dat er de naam
+bij is van den persoon, aan wien de copie kan worden toegeschreven.”
+
+„En die is?” vroeg Raffles.
+
+„Professor Grombeck te Rome”, sprak de directeur.
+
+„Aha! Dat is mijn vriend!” viel Raffles hem verbaasd in de rede.
+
+„Kent gij professor Grombeck?” vroeg de directeur verrast.
+
+„Ja, van zijn reis naar Amerika”, antwoordde de vermeende inspecteur.
+„Wat schrijft hij?”
+
+Professor Ciatti overhandigde hem den brief.
+
+
+    „Hooggeachte heer!” schreef de bekende schilder. „Bij dezen ben ik
+    zoo vrij, u mede te deelen, dat ook ik eens een groot Italiaansch
+    doek heb gecopieerd en wel de beroemde Madonna van Rafaël, die zich
+    in het Museum te Florence bevindt. De copie is helaas sinds langen
+    tijd niet meer in mijn bezit.
+
+        Met de meeste hoogachting
+
+                            GROMBECK.”
+
+
+„Gij gelooft dus stellig, dat Grombeck de copie heeft gemaakt?” vroeg
+Raffles, nadat hij den brief had gelezen.
+
+„Ja, stellig! Ik wilde zelfs dadelijk nadere inlichtingen van den
+professor vragen.”
+
+„Ik verzoek u, dat niet te doen”, viel Raffles den directeur in de
+rede. „Ik wilde gaarne, dat gij eenige dagen lang niets zonder mijn
+voorkennis deedt. Ik vertrek nog heden naar Rome. Mijn adres is
+post-restant.”
+
+
+
+Spoedig daarna zat de Groote Onbekende in den spoortrein en las de
+courant, toen plotseling een artikel zijn aandacht trok:
+
+
+    „Museum-diefstallen.
+
+    Hedenmorgen bevatte ons blad het bericht omtrent een nieuwen,
+    belangrijken diefstal, welke in een onzer nationale verzamelingen
+    is gepleegd.
+
+    Dezen keer geldt het een kostbaren Renaissance-spiegel, die eens
+    aan de beroemde heeft toebehoord.
+
+    Het laatst was dit kostbare stuk het eigendom van de hertogin der
+    Abruzzen, welke het aan de koninklijke verzameling ten geschenke
+    gaf.
+
+    Steeds opnieuw moeten wij erop wijzen, hoe slecht onze musea worden
+    bewaakt. De lijst van de gestolen voorwerpen groeit op
+    onrustbarende wijze.
+
+    En het is merkwaardig, dat al deze diefstallen bijna tegelijkertijd
+    worden gepleegd. Heeft men hier te doen met een epidemie of vallen
+    onze kunstvoorwerpen in handen van een wijdvertakte bende?
+
+    Maar hoe het ook zij, het wordt tijd, dat er een eind komt aan het
+    bedrijf van deze brutale misdadigers!”
+
+
+Zoo eindigde het artikel in de courant.
+
+Raffles zat een poosje na te denken.
+
+„Het schijnt inderdaad”, sprak hij tot zichzelf, „dat ik mij in dit
+land der kunst met de kunst moet bezighouden, maar op een zeer
+eigenaardige manier.”
+
+Nog voordat John Raffles zich den volgenden dag naar zijn vriend,
+professor Grombeck, begaf, nam hij op het postkantoor een telegram in
+ontvangst van directeur Ciatti, van den volgenden inhoud:
+
+
+    „Verzoeke u dadelijk te melden bij den museum-directeur van het
+    Quirinaal. Persoonlijk onderhoud noodzakelijk!”
+
+
+„Dat dacht ik wel”, mompelde de Groote Onbekende.
+
+In het paleis van het Quirinaal, de verblijfplaats van den Koning, kon
+Lord Lister slechts met moeite den directeur te spreken krijgen.
+
+De kunstverzamelingen waren voor het publiek gesloten. Onder de
+beambten heerschte de grootste opgewondenheid.
+
+Al vertegenwoordigde de gestolen spiegel ook geen bijzonder groote
+waarde, toch was het een ongehoord geval, dat uit de persoonlijke
+eigendommen van den Koning op klaarlichten dag iets was gestolen.
+
+De directeur was de kluts kwijt.
+
+Door de politie werd huiszoeking gedaan bij verschillende beambten van
+het Quirinaal-museum, maar niets werd gevonden. De beambte, onder wiens
+bijzonder toezicht de gesloten glazen kast stond, waaruit de spiegel
+was ontvreemd, werd gevangen genomen.
+
+De Groote Onbekende vernam al deze bijzonderheden van den directeur.
+Deze hooggeplaatste ambtenaar verzocht den vermeenden inspecteur Baxter
+dringend om hulp. Hij had van diens verblijf te Florence gehoord en
+nauwelijks was de diefstal van den spiegel ontdekt, of hij richtte zich
+tot zijn collega, professor Ciatti.
+
+De directeur zegende het toeval, dat Baxter zich te Rome bevond en de
+Italiaansche koninklijke beambte aarzelde geen oogenblik, om de geheele
+aangelegenheid aan Raffles toe te vertrouwen.
+
+Wat nu te doen?
+
+Lord Lister was sinds zijn komst te Florence in een aantal
+moeilijkheden gewikkeld, tot welker oplossing in het geheel geen
+gegevens voorhanden waren.
+
+De verwisseling van het beroemde schilderij van Rafaël, de moord op
+Pasini—want voor Raffles stond het vast dat men hier met een moord te
+doen had—en nu den diefstal van den kostbaren spiegel. Aan welke van
+deze drie problemen zou hij zijn krachten en zijn scherpzinnigheid
+wijden?
+
+Iedere detective zou in zijn plaats beginnen met zich met een dezer
+drie gevallen bezig te houden. Maar Raffles was een geheel ander
+mensch.
+
+Hij wist, dat er voor hem geen toeval bestond. De opeenvolgende reeks
+van zijn ervaringen en avonturen, zooals die zich geleidelijk achter
+elkander hadden afgespeeld, was voor hem niet, zooals voor gewone
+menschen, een spel van het toeval.
+
+Zijn instinct deed hem altijd eenig verband vinden tusschen de op zich
+zelf staande, schijnbaar van elkaar onafhankelijke gebeurtenissen.
+
+En daarom besloot hij nu, om te trachten alle drie misdaden
+tegelijkertijd op het spoor te komen en, zoo mogelijk, van al deze drie
+gevallen den dader te vinden.
+
+Toen Lord Lister bij zijn vriend, professor Grombeck kwam, bevond deze
+zich juist in de Campagna, de groote Romeinsche laagvlakte, waar hij
+aan een landschapsschilderij werkte. Raffles moest een geheelen dag
+wachten, voordat Grombeck terugkwam.
+
+Hij keerde daarom naar het Quirinaal-museum terug en bestudeerde daar
+de zaal en de glazen kast, waaruit de spiegel was gestolen.
+
+Maar hij kon niets bijzonders ontdekken. Het slot der kast was geheel
+onbeschadigd en toen hij vroeg, wie den sleutel van dit slot bezat,
+kreeg hij ten antwoord, dat deze anders in handen van den beambte
+Grasso was, die zich nu in hechtenis bevond.
+
+Om zijn tijd zoo mogelijk nuttig te besteden, besloot Raffles nu, om,
+voordat zijn vriend, de schilder, terugkwam, een bezoek te gaan brengen
+bij de familie van den gevangen genomen Grasso.
+
+Hij verwachtte, in verband met de verdenking, die op Grasso rustte, een
+vuile bende te zullen vinden van twijfelachtige eerlijkheid. Maar hij
+was aangenaam verrast, toen hij een kleine, zeer zindelijke woning
+binnentrad en de vrouw van den beambte hem, zelfs in haar ongeluk zeer
+vriendelijk, tegemoet kwam.
+
+Het was een slanke, donkergelokte vrouw met levendige, diep zwarte
+oogen, een echte Italiaansche schoonheid. Dadelijk daarna verscheen ook
+de moeder van den gevangene, een oud, door de jaren gebukt vrouwtje met
+zachte, goedige gelaatstrekken.
+
+John Raffles stelde zich voor als collega van Grasso en binnen eenige
+oogenblikken wist hij het vertrouwen der beide vrouwen te winnen.
+Oprecht en openhartig vertelden zij hem, hoe zij aanvankelijk geheel
+verslagen waren geweest door de inhechtenisneming van den beminden zoon
+en echtgenoot. Zij twijfelden echter geen oogenblik aan zijn onschuld
+en beschouwden het alleen als een verzoeking van Hooger Hand, dat zij
+zoo lang moesten wachten en lijden, voordat de waarheid aan het licht
+kwam.
+
+Daar de beide vrouwen in Raffles een vriend zagen, toonden zij hem alle
+notitieboeken, brieven en papieren van den gevangene, maar hoe
+nauwkeurig Raffles dit alles ook doorkeek, hij vond daarin niet het
+minste, wat aanleiding kon geven om Grasso te verdenken, aandeel te
+hebben in den diefstal.
+
+Het was reeds avond geworden, toen Raffles de goede menschen verliet.
+Het was heerlijk, zacht weer, een der lenteavonden, waarin Rome, de
+oude stad, in den vollen tooverglans van haar antieke pracht straalt.
+
+Raffles besloot, te voet naar zijn hotel terug te keeren en zich
+onderweg in de frissche lucht geheel aan zijn gedachten over te geven.
+
+Hij wist het: als het koele verstand zweeg, dan wees zijn phantasie hem
+nieuwe wegen en middelen, die als uit zijn ziel opdoken.
+
+De familie Grasso woonde in het midden der oude stad. De nauwe en
+kromme straatjes, waarin ook een inwoner der stad slechts met moeite
+den weg kan vinden, geleken Raffles een doolhof. Nadat hij een tijdlang
+rondgewandeld had, ging hij onder een lantaarn staan en haalde een
+kaart van den platten grond van Rome te voorschijn om zich omtrent den
+weg te oriënteeren.
+
+Hij was zoo in dit werk verdiept, dat hij niet bemerkte, hoe op het
+oogenblik, waarop hij de kaart uit zijn zak haalde, daaruit een couvert
+op den grond viel.
+
+Raffles teekende den weg, dien hij moest nemen, op de kaart aan, stak
+zijn gids weer bij zich en ging langzaam en nadenkend verder.
+
+Opeens hoorde hij achter zich roepen:
+
+„Signore! Signore!”
+
+Hij keek om en zag een jongen van ongeveer twaalf jaar, die buiten adem
+met een couvert in de hand naar hem toekwam.
+
+„Gij hebt iets verloren!” riep het kind buiten adem en gaf Raffles het
+couvert.
+
+Op het eerste oogenblik herkende de Groote Onbekende zijn eigendom niet
+eens. Maar nu viel hem in, dat hij in Florence, bij de vervolging van
+den Amerikaan, dezen in het wijnlokaal te zamen met de gesluierde dame
+ongemerkt had gephotografeerd.
+
+Later had hij deze moment-opname laten vergrooten en ze in zijn zak
+gestoken.
+
+Om zich ervan te overtuigen of het werkelijk de photo was, die hij
+zooeven had verloren, opende hij het couvert.
+
+Raffles stond naast een helder verlichten winkel. Tegenover hem stond
+de jongen en zijn zwarte, vonkelende oogen volgden nieuwsgierig elke
+beweging van den vreemden heer.
+
+Opeens slaakte hij een kreet van vreugde, wees naar de photographie en
+riep:
+
+„O, de signora, de vreemde dame!”
+
+Raffles keek op.
+
+„Je bent een brave jongen”, sprak hij. „Daar heb je een paar soldi,
+omdat je mij het couvert hebt terug gegeven.”
+
+„Ik dank u zeer, signore!” riep de jongen verrukt uit. „Gij zijt goed.
+Gij zijt zeker de broeder van de signora, want zij is ook zoo goed. Gij
+zijt een buitenlander, de signora is ook een buitenlandsche en alle
+vreemdelingen zijn goed.”
+
+„Zoo, mijn jongen?” viel Raffles hem in de rede, „hoe is je voornaam?”
+
+„Alberto”, luidde het antwoord.
+
+„Jij bent een flinke jongen, Alberto”, sprak de Groote Onbekende op
+vriendelijken toon. „Kom, ga een eindje met mij mee en vertel mij
+iets.”
+
+Met de echte vertrouwelijkheid der Italianen begon Alberto allerlei
+verhalen van zichzelf en zijn familie te vertellen. Raffles luisterde
+geduldig; daarop vroeg hij, als terloops:
+
+„En de buitenlandsche signora? Ken je die reeds langen tijd?”
+
+„O ja! Ik ken de signora reeds verleden voorjaar. Maar zij is zoo
+dikwijls op reis. Dan komt zij opeens terug en geeft mij soldi.”
+
+„Weet je ook, Alberto, of de signora nu op reis is?”
+
+„Neen, zij is weer hier!” riep Alberto op levendigen toon. „Ik heb haar
+vandaag juist ontmoet, vroeg in den morgen, toen ik bij de Sint
+Paolokerk stond, kwam zij daar uit en heeft een heele poos tegen mij
+gepraat.”
+
+„Zij heeft je ook iets omtrent signore Grasso gevraagd, nietwaar?”
+vroeg Raffles. „Dien ken je toch zeker wel, dat is de man, die nu in de
+gevangenis zit.”
+
+„Ja”, sprak de jongen. „De signora heeft ook over hem gesproken en over
+zijn familie. De signora is goed.”
+
+„Weet je ook, waar zij woont, Alberto?”
+
+„En of! In de buurt van het groote paleis, waar het huis van onzen
+koning is. De signora zei.......”
+
+„Mooi, mijn kind”, viel Raffles den mededeelzamen jongen in de rede.
+„Je bent een verstandige jongen, dat zie ik wel. Wil je mij een
+pleizier doen?”
+
+„O ja, graag!”
+
+„Dan moet je morgenochtend heel vroeg bij het huis der signora zijn en
+den geheelen dag haar volgen en goed opletten, wat zij doet. Maar zij
+mag niets van ons gesprek weten, begrijp je, Alberto?
+
+„Dan kom je morgenavond bij mij in het groote koffiehuis op de Corso,
+waar de rijke heeren altijd zitten en dan vertel je mij weer alles.
+
+„Daarvoor krijg je dan een heele hoop soldi van mij.”
+
+„Goed”, riep Alberto verrukt uit, „ik zal alles doen, wat gij mij hebt
+gezegd. En niemand zal er iets van te weten komen.”
+
+
+
+De ontmoeting tusschen Lord Lister en den Duitschen schilder was zeer
+hartelijk. Zij hadden elkaar sinds jaren niet gezien en de professor
+was innig verheugd zijn vriend, Lord Lister, weder te ontmoeten.
+
+Zonder den professor de werkelijke aanleiding tot zijn reis naar Rome
+mede te deelen, vertelde Raffles hem, dat hij toevallig door een
+kennis, den directeur van het Koninklijke Museum te Florence, had
+vernomen, dat hij, professor Grombeck, zich te Rome bevond en daar hij
+zich alleen voor zijn genoegen in Italië bevond, wilde hij niet
+verzuimen, zijn vriend op te zoeken.
+
+Het gesprek liep al spoedig over kunst, vooral over de schilderkunst,
+het vak van den professor.
+
+„Toen ik in de schilderijengalerij van het Museum te Florence de
+wonderschoone, wereldberoemde Madonna van Rafaël bewonderde, vertelde
+directeur Ciatti mij, dat ook gij eens dit kunstwerk hebt gecopieerd.
+Zou ik dat werk eens mogen zien, mijn beste vriend?”
+
+De heldere oogen van den schilder werden als door een doffen sluier
+bedekt.
+
+„Helaas neen”, sprak hij op droevigen toon, „het schilderij is weg,
+evenals mijn mooie droom van geluk verdwenen is, onherroepelijk en voor
+eeuwig!”
+
+Raffles bemerkte, dat hij, door over het schilderij te spreken,
+treurige herinneringen bij zijn vriend had opgewekt. Hij vatte diens
+hand en sprak op zachten toon:
+
+„Ik vraag het niet uit nieuwsgierigheid; en al verzwijg ik ook de reden
+van mijn weetgierigheid, gij begrijpt zeker wel—dat is een gewichtige
+en daarom—vertel mij van uw copie. Wanneer hebt gij deze gemaakt?”
+
+„Wanneer ik die heb gemaakt?” herhaalde de professor weemoedig. „De
+tijd, waarin ik dat stuk heb gewrocht, ligt reeds lang achter mij.
+
+„Ik was toen nog jong, zoo jong, dat ik aan trouw en in de menschen
+geloofde. Ik leefde voor mijn ideaal en dat was een jonge vrouw, geloof
+mij, zij was zelf als de Madonna van Rafaël, want Kitty geleek op haar
+als de eene tweelingzuster op de andere.
+
+„Ik beminde Kitty en vereerde het schilderij. Daar ik haar haar eigen
+schilderij wilde geven, begon ik de Madonna te copieeren. Met
+koortsachtigen ijver werkte ik, dag in, dag uit, veel maanden lang en
+toen de copie gereed was,—mijn vrienden prezen haar en vergeleken haar
+bij de beste oorspronkelijke schilderijen—kwam de groote ontnuchtering.
+
+„Kitty had alleen het gelaat en de handen van de Goddelijke Madonna,
+haar ziel echter was die van een duivelin.
+
+„Het beviel haar niet, de vrouw te worden van een eenvoudig schilder,
+die toen nog onbekend was.
+
+„Zij wilde niets meer van den armen drommel weten. Zij verlangde naar
+rijkdom, naar pracht en praal, zij wilde machtig zijn.......
+
+„En op zekeren dag was zij verdwenen en met haar was het gecopieerde
+schilderstuk, waaraan ik met hart en ziel had gewerkt, voor altijd weg.
+
+„Ik heb geen van beiden ooit terug gezien”, eindigde Grombeck bijna
+fluisterend zijn verhaal.
+
+„Hoe heette de vrouw, die zooveel gelijkenis vertoonde met de Madonna?”
+vroeg Lord Lister, toen na een poosje zijn vriend weer kalmer was
+geworden.
+
+„Kitty Molders”, sprak de schilder. „Ik heb nimmer gehoord, wat er van
+haar is geworden, waar zij is gebleven.”
+
+John Raffles zweeg.
+
+„Zou de directeur te Florence zich vergist hebben?” dacht hij. „Maar
+neen, dat was niet mogelijk. Ook ik, die niet aan schilderen doe, zou
+erop zweren, dat de copie van een modern artist moet zijn en die artist
+is mijn vriend Grombeck.
+
+„Maar hoe is de copie op de plaats van het gestolen schilderij
+gekomen?”
+
+
+
+
+
+
+
+
+DERDE HOOFDSTUK.
+
+EEN ONVERWACHT WEERZIEN.
+
+
+Toen Raffles den professor had verlaten, twijfelde hij er geen
+oogenblik aan, dat het geschenk van den schilder aan de geliefde uit
+zijn jeugd niet door toeval in de handen van den brutalen museumdief
+was geraakt.
+
+Hij wist nog niet, wie deze dief was.
+
+Zooveel kon hij slechts met zekerheid zeggen: er moest verband bestaan
+tusschen den millionnair Talbott, de dame, welke door den Romeinschen
+straatjongen Alberto signora Potter werd genoemd en het gebeurde te
+Florence, misschien ook was de vermetele diefstal in het
+Quirinaal-museum te Rome er bij betrokken.
+
+Maar ook dit wist hij: het zou niets geven, al liet hij de dame, wier
+adres hij nu immers kende, door de Italiaansche politie in hechtenis
+nemen.
+
+Raffles wist maar al te goed uit eigen ervaring, hoe voorzichtig men
+moest zijn met het gevangen nemen van rijke en voorname lieden.
+
+Zulk een maatregel zou groot opzien verwekken en hemzelf een
+onafzienbare reeks onaangenaamheden bezorgen. Intusschen zouden dan
+alle sporen der misdaad volkomen zijn uitgewischt.
+
+Verdiept in deze overpeinzingen, liep hij plotseling op het smalle
+trottoir tegen een voorbijganger aan. Hij mompelde een
+verontschuldiging, sprong terug en keek onwillekeurig op. Maar
+onmiddellijk keek hij weer voor zich en verdween tusschen de menschen.
+
+De voorbijganger herkende hem niet, maar met scherpen blik keek Raffles
+den man na. Waar had hij dien eigenaardigen gang gezien, dit uiterlijk
+van vervallen grootheid, die puntige knevels en dat gladgestreken
+zwarte haar.......
+
+Zijn geheugen was hem nimmer ontrouw—hij wist het al—het was de jonge
+elegante heer, wiens gesprek met den Amerikaanschen millionnair hij in
+hotel Bellevue te Florence had afgeluisterd. Talbott had hem toen Dent
+genoemd.
+
+John Raffles overtuigde er zich eerst van, dat de man hem niet had
+herkend, daarop volgde hij hem onopgemerkt.
+
+Een tijdlang liepen zij achter elkaar.
+
+Plotseling vloog een gedachte door het brein van den Grooten Onbekende,
+die hem in het eerste oogenblik dwaas scheen. Maar er was geen tijd om
+lang na te denken. Zij waren nu bij een drukke hoofdstraat gekomen.
+
+Raffles liep met vlugge stappen langs Dent en begon:
+
+„Pardon, mijnheer”,.......
+
+„Gij wenscht?” vroeg deze op verbaasden toon.
+
+„Ziet gij niet een spook?” vroeg Raffles met de onschuldigste stem van
+de wereld.
+
+„Een spook?—Zijt gij krankzinnig, mijnheer?—Wat voor een spook?” vroeg
+Dent verbaasd.
+
+„Het spook van...... Carlo Pasini”, sprak Raffles kalm en langzaam.
+
+Een woeste uitdrukking verscheen in de oogen van den man, maar hij
+verloor zijn tegenwoordigheid van geest niet.
+
+Zij bevonden zich op een der drukste punten van de Romeinsche
+hoofdstraat. Rondom hen bewoog zich een talrijke menigte.
+
+Plotseling sprong Dent terzijde en schreeuwde:
+
+„Een dief, een dief! Men heeft mijn beurs gestolen! Houdt den dief!”
+
+Dadelijk was alles in beroering, iedereen liep achter den man aan.
+Allen schreeuwden en de verwarring werd hoe langer hoe grooter. In een
+oogenblik waren Raffles en Dent door een groote volksmenigte van elkaar
+gescheiden.— —
+
+Toen Lister, die bedaard was blijven staan, om zich heen keek, was Dent
+niet meer te zien.
+
+„Je truc is je gelukt”, sprak Raffles tot zichzelf, terwijl hij spijtig
+glimlachte, „maar het zal je niet baten. Ik weet, wat ik wenschte te
+weten!”
+
+Hij snelde naar het café, waar hij Alberto zou ontmoeten. Het was er
+vol bezoekers.
+
+John Raffles nam in een hoekje plaats en wachtte geduldig.
+
+Opeens zag hij, hoe een straatjongen zich vooruitwerkte door het gewoel
+der gasten en naar hem toekwam.
+
+Juist, het was Alberto, de slimme, Romeinsche straatjongen.
+
+Maar hij bleef bij geen enkel tafeltje staan en kondigde zijn koopwaar
+ook niet aan; hij naderde Raffles onmiddellijk en fluisterde dezen toe:
+
+„Zij gaat vanavond naar Parijs!”
+
+
+
+
+
+
+
+
+VIERDE HOOFDSTUK.
+
+IN DEN D-TREIN.
+
+
+De expresse Rome-Parijs zou binnen een uur vertrekken.
+
+Lord Lister had nog juist tijd, om afscheid te nemen van Rome en de
+noodige maatregelen te nemen.
+
+Het was twee minuten voor het vertrek van den trein. De
+courantenverkoopers en buffetjongens liepen op het perron heen en weer
+en boden met luider stemme het reizend publiek ververschingen en
+lectuur aan.
+
+De reizigers hadden reeds plaats genomen in de coupé’s en wachtten op
+het teeken tot vertrek, terwijl zij zich nog door de openstaande
+raampjes en waggondeuren onderhielden met de personen, die hen
+wegbrachten.
+
+De locomotief dampte en snoof als een vurig paard, dat zich op een
+langen rit voorbereidt.
+
+De spoorwegbeambten holden heen en weer en deelden hun laatste bevelen
+uit.
+
+Plotseling verscheen in de laatste minuut voor het vertrek van den
+trein nog een late passagier op het perron. Het was een slanke dame met
+zeer voornaam uiterlijk.
+
+Een vrouw, waarschijnlijk haar kamenier, volgde met talrijke doozen en
+pakjes.
+
+Aller oogen vestigden zich op de slanke vrouwengestalte. De conducteur
+opende het portier van een coupé eerste klasse en hielp haar instappen.
+De kamervrouw stapte mede in.
+
+De conducteur wilde reeds de deur van den waggon weer dichtslaan, toen
+nog een reiziger naderde.
+
+Het was een corpulente katholieke geestelijke, die hijgend met zijn
+handkoffertje kwam aanhollen en in Romeinsch dialect vroeg:
+
+„Eerste klasse, niet rooken?”
+
+De conducteur liet hem in dezelfde coupé plaats nemen, waar de dame
+reeds zat. Op het volgende oogenblik gaf de stationschef het teeken tot
+vertrek en zette de trein zich in beweging.— — —
+
+Reeds eenige uren lang zat de dame in haar hoekje tegen het roode
+pluche geleund, schijnbaar te sluimeren. Ook de geestelijke zat
+onbeweeglijk en toonde geen belangstelling voor de streek, waardoor zij
+reisden, hoewel het landschap, badend in het zachte maanlicht, een
+tooverachtigen aanblik bood.
+
+Alles was stil; men hoorde alleen het geratel der wielen en het stampen
+van de locomotief.
+
+Eindelijk sliep de geestelijke in.
+
+Zijn zware ademhaling en zacht gesnurk schenen de dame te hinderen,
+want plotseling stond zij op.
+
+Met een vluchtigen blik overtuigde zij zich ervan, dat de geestelijke
+sliep. Daarop begaf zij zich naar de lange zijgang en liep naar den
+kant, waar zich de rookcoupé’s bevonden.
+
+Voor een der afdeelingen bleef zij staan. Slechts een heer zat daar,
+een man van middelbaren leeftijd, in wien men dadelijk den Amerikaan
+herkende.
+
+Zij aarzelde een oogenblik; toen klonk het op zachten toon van haar
+lippen:
+
+„Charly!”
+
+De heer sprong op, maar op hetzelfde oogenblik klonken achter de dame
+zware voetstappen. Het tweetal keerde zich om en zag den geestelijke,
+die met langzame stappen naderkwam.
+
+Met groote tegenwoordigheid van geest kwam de dame naar hem toe en
+vroeg met een betooverend glimlachje:
+
+„Pardon, kunt u mij ook zeggen, waar de restauratiewagen is?”
+
+„Ik geloof, aan het eind van den trein, dame”, antwoordde de
+geestelijke.
+
+Met een vriendelijk „dank u” ruischte de dame in de aangeduide
+richting.
+
+De geestelijke bleef in den zijgang bij het raampje staan. Hij scheen
+naar buiten te kijken, maar het ontging zijn scherpen blik niet, hoe
+zij, op het oogenblik, dat zij de coupé van den Amerikaan passeerde,
+als per ongeluk een klein stukje wit papier ter grootte van een
+visitekaartje liet vallen. Onmiddellijk zette de Amerikaan er zijn voet
+op.
+
+Nauwelijks was de dame verdwenen of hij keek om zich heen, bukte en
+bracht het stukje papier bij zijn oogen. Tegelijkertijd schoof de
+geestelijke den blauwen bril, welken hij droeg, terug en wierp een
+haastigen, maar scherpen blik over den schouder van zijn medereiziger
+en las tegelijk met den Amerikaan de volgende woorden:
+
+„Dent ontmoette heden Raffles in Rome.”
+
+Het geheele voorval duurde niet meer dan een halve seconde; reeds stond
+de geestelijke weer uit het raampje te kijken en vlak bij hem rekte de
+Amerikaan zich geeuwend uit.
+
+Toen de geestelijke zijn eigen afdeeling weer had bereikt, was de dame
+daarin reeds weer uit den restauratiewagen teruggekeerd. Zij leunde met
+gesloten oogen in de kussens en scheen den binnenkomenden reiziger niet
+eens op te merken.
+
+Deze nam kalm zijn plaats weer in.
+
+Na een poosje stond hij echter weer op en sprak op beleefden toon tot
+de dame, die juist de oogen even opende:
+
+„Gij wilt zeker slapen, dame, ik wil u niet storen. De trein is bijna
+leeg, want er vertrekken in dit heerlijke seizoen weinig menschen uit
+ons schoone Italië.
+
+„Het is een kleine moeite voor mij om een plaatsje te vinden in een
+andere afdeeling. Gij zijt dan ongestoord.......”
+
+„Ik dank u zeer, gij zijt zeer vriendelijk”, antwoordde de dame.
+
+De geestelijke nam zijn handtaschje op en verliet met een eerbiedigen
+groet de afdeeling. Daarop zocht hij de coupé op, waar de Amerikaan zat
+en nam tegenover dezen plaats.
+
+Zonder met den man een gesprek aan te knoopen bleef de geestelijke
+zwijgend zitten. Als uit verveling keek hij met onverschillige blikken
+naar zijn vis-à-vis.
+
+Deze had een Engelsch romannetje in de hand en scheen aandachtig te
+lezen. Maar zijn oogen dwaalden af en de geestelijke zag, dat de bladen
+van het boek onopengesneden waren.
+
+De bagage van den Amerikaan lag in het net boven zijn hoofd; als
+toevallig keek de geestelijke naar de pakjes, waarbij zich een in de
+lengte opgerold cartonnen foudraal bevond.
+
+Het was eigenlijk te lang om als handbagage van een eerste klasse
+reiziger te dienen en men begreep, dat de inhoud van te veel waarde
+moest zijn, dan dat die aan den bagagewagen kon worden toevertrouwd.
+Eenige oogenblikken rustte de blik van den dikken geestelijke op den
+cartonnen koker, daarop richtte hij het woord tot den Amerikaan en
+sprak op jovialen toon: „Een mooi land is ons Italië, vindt u niet?”
+
+„Ja, Italië is prachtig”, antwoordde de Amerikaan kortaf.
+
+Zij hadden nu een onderwerp van gesprek en nadat zij eenigen tijd over
+de voordeden van het zuidelijk klimaat hadden geredeneerd, sprak de
+geestelijke:
+
+„En dan de kunst! Denk eens aan onze groote artisten, zooals Rafaël,
+Michel Angelo, Leonardo da Vinci!”
+
+Een bijna onmerkbare schaduw vloog over het gelaat van den Amerikaan.
+
+„Ja”, sprak hij langzaam, „het is immers ter wille van de Italiaansche
+kunst, dat wij Italië bezoeken.”
+
+Hij staarde peinzend voor zich uit; de geestelijke trachtte nog het
+gesprek weer aan te knoopen, maar de antwoorden van den Amerikaan
+werden steeds korter en eindelijk zweeg hij.— —
+
+„Alles uitstappen! Douane!”
+
+De trein stopte aan de Fransche grens. Een bende pakjesdragers stormde
+op den trein aan; koffers, doozen, valiezen, kleine en groote tasschen,
+alles werd uit den trein geladen en opgestapeld in de groote ruimte,
+waar het onderzoek der douanen plaats vond.
+
+De reizigers gingen rondom lage tafels staan, die in een halven cirkel
+rondom de bagageruimte waren geplaatst.
+
+Namen werden opgeroepen, koffers geopend, kostbare stoffen, sieraden en
+kunstvoorwerpen werden door de beambten getaxeerd en belast.
+
+„Hebt gij iets aan te geven?” vroeg de kleine Fransche beambte met het
+puntbaardje, terwijl hij den corpulenten Italiaanschen geestelijke
+naderde. Reeds wilde hij bevel geven het handkoffertje te laten openen,
+toen de geestelijke zich tot den beambte boog en dezen in het oor
+fluisterde:
+
+„Laat mijn bagage niet openen. Gij hebt zeker reeds een bevel van
+hooger hand daaromtrent gekregen. Mijn naam is...” de laatste woorden
+waren alleen verstaanbaar voor den douane-ambtenaar.
+
+Deze glimlachte veelbeteekenend en antwoordde met een buitengewoon
+beleefden groet:
+
+„Een klein plezierreisje naar Parijs zeker?”
+
+John Raffles verloor geen oogenblik den Amerikaan uit het oog.
+
+Het duurde zeer lang, voordat diens bagage werd getaxeerd. Het waren
+ware kostbaarheden, welke de rijkaard medenam uit Italië: schilderijen,
+beeldhouwwerk, sieraden, snijwerk in hout en ivoor, kunstig ingelegde
+mozaïeken en ontelbare andere voorwerpen, welke de verzamelaar voor
+veel geld in Italië kan koopen.
+
+Bij verscheiden voorwerpen, welke zeldzame antiquiteiten waren, moest
+de Amerikaan de koopacte vertoonen en daardoor werd de belasting nog
+hooger.
+
+Eindelijk had alles een beurt gehad en bleef alleen nog de lange
+cartonnen koker over.
+
+Raffles zag, dat de beambte hem opnam en dat het een zwaar voorwerp
+was. Toen het étui werd geopend lag daarin een lange, sierlijk bewerkte
+verrekijker uit het begin der negentiende eeuw. Vermoedelijk had deze
+kijker groote historische of artistieke waarde, waarom de kooper zijn
+eigendom zoo zorgvuldig bij zich hield. Het werd belast met een klein
+bedrag aan inkomende rechten.
+
+De verrekijker werd weer in het étui geborgen en het viel Raffles, die
+met scherpe blikken toekeek, op, dat de Amerikaan het voorwerp met
+welgevallen weer in het omhulsel zag verdwijnen.
+
+Alsof hij niemand zijn kleinood toevertrouwde, nam hij zelf het zware
+cartonnen étui op en droeg het naar zijn coupé terug.
+
+De dame had niet veel aan te geven. Eigenlijk behoefde zij slechts voor
+één enkel schilderij inkomende rechten te betalen. Dat was een modern,
+goedkoop, met harde kleuren geschilderd landschap.
+
+Zelfs een leek kon bij het zien van dit schilderstuk onmiddellijk
+constateeren, dat het een vrij waardeloos modern Italiaansch doek was.
+Des te kostbaarder echter was de zware prachtige omlijsting van het
+schilderij.
+
+De galante Fransche beambte kon niet nalaten op schertsenden toon op te
+merken:
+
+„Madame betaalt alleen belasting voor de zware lijst!”
+
+En als om het schilderij te taxeeren, nam de Franschman het in de hand
+en woog het met lachend gezicht.
+
+Een doodelijke bleekheid bedekte het gelaat der dame. Maar zij
+beheerschte zich en glimlachte flauwtjes.
+
+De beambte, die dezen glimlach als een aanmoediging opvatte, vervolgde
+op half officieelen, half schertsenden toon:
+
+„Als onze belasting zoo hoog was als het schilderij met de lijst zwaar
+is, moest Madame nu meer betalen dan het geheele stuk waard is!”— — —
+
+Daar buiten pufte de locomotief als gereed om weer te vertrekken. De
+eigenaardige drukte, welke heerscht aan het station der
+Italiaansch-Fransche douane, was afgeloopen. De reizigers hadden hun
+plaatsen weer ingenomen, de bagagewagen was gevuld, het platvorm was
+weer leeg.
+
+Toen Raffles zijn coupé weer binnenging kwamen hem van den anderen kant
+de Amerikaan en de dame tegemoet. De groote onbekende zag, dat de
+Amerikaan in de nauwe zijgang haar de hand drukte en hij hoorde hem
+fluisteren:
+
+„Ik dank je, Kitty!”
+
+Daarop deden zij beiden weer alsof zij elkaar niet kenden. Elk nam zijn
+plaats in, de locomotief liet een gillend gefluit hooren en de trein
+rolde verder.—
+
+Naar Parijs!
+
+
+
+
+
+
+
+
+VIJFDE HOOFDSTUK.
+
+DE TELEFOONARBEIDER.
+
+
+Charles L. Talbott was in Parijs een niet minder bekende
+persoonlijkheid dan in Philadelphia.
+
+Hij bezat in de Fransche hoofdstad een reusachtig paleis en in den
+omtrek eenige uitgestrekte bezittingen.
+
+De intieme vrienden van den milliardair uit Philadelphia wisten, dat
+hij, wat opvoeding en eigenaardigheden betrof, meer Franschman was dan
+Amerikaan. Toen hij de dertig was gepasseerd, had hij het zoover in
+zaken gebracht, dat ook gedurende zijn afwezigheid zijn bankierszaak in
+Philadelphia reuzenwinsten afwierp.
+
+Daarom nam hij elke gelegenheid te baat om reizen te maken naar Europa.
+Zijn scherp verstand en zijn helder inzicht stelden hem in staat de
+financieele markt zoodanig te overzien, dat hij vanuit het vasteland
+van Europa door middel van telegraphische bevelen groote en belangrijke
+zaken kon ondernemen, welke enormen invloed hadden op de beurskoersen.
+
+Charles Talbott bleef, ondanks zijn onmetelijken rijkdom en zijn
+allerwege bekende beminnelijkheid, ongehuwd. Deze man, die even hoog
+ontwikkeld als rijkbegaafd was, kende slechts één hartstocht: de kunst.
+Hij was een der meest hartstochtelijke verzamelaars van geheel Amerika.
+In den loop der jaren had hij een waar museum gemaakt van zijn huis in
+Philadelphia.
+
+Later, toen zijn reizen naar Europa steeds menigvuldiger werden,
+verhuisde hij bijna geheel naar Parijs. Het gezellige leven in de
+hoofdstad van de Fransche Republiek had meer aanlokkelijks voor hem dan
+het onophoudelijke „zaken doen” in zijn vaderstad.
+
+Zeer spoedig na zijn verhuizing naar Frankrijk werd Talbott’s naam
+populair. Ook hier wist men veel te vertellen, evenals in de Vereenigde
+Staten, van de groote vrijgevigheid en de even groote ijdelheid van den
+Amerikaanschen geldkoning. Zijn giften voor liefdadige doeleinden en
+ten behoeve van de kunst waren vorstelijk.
+
+Hij schonk meer dan een millioen aan de Academie, de rente van een
+ander millioen francs bestemde hij voor ondersteuning van begaafde
+beeldhouwers en bijna ontelbare malen hielp hij met milde hand jonge
+kunstenaars op elk gebied vooruit.
+
+Talbott leidde in Parijs een leven, dat weinig in overeenkomst was met
+zijn persoonlijke ijdelheid.
+
+Hij kwam slechts zelden in gezelschappen. Dikwijls wist men wekenlang
+niet, of hij thuis was dan wel op reis. Zijn paleis in de nabijheid van
+het Bois de Boulogne, in een der voornaamste wijken, was slechts zelden
+geopend voor bezoekers of grootere gezelschappen.
+
+Men vertelde, dat het een der kostbaarste particuliere
+kunstverzamelingen van Parijs bevatte, doch slechts zeer zelden had
+iemand het voorrecht, deze verzameling te mogen bezichtigen.
+
+Men had de schitterendste aanbevelingen noodig om in het huis van
+Charles Talbott te worden ontvangen.
+
+Daarvan overtuigde Lord Lister zich zeer spoedig uit eigen ervaring,
+toen hij trachtte, door middel van zijn uitgebreide relatiën, die hij
+in Parijs bezat, toegang te krijgen bij den Amerikaan.
+
+Het was, als stond er een hooge muur rondom het prachtige paleis, die
+het volkomen van de buitenwereld scheidde. Hoe dikwijls Lord Lister ook
+zijn visitekaartje afgaf met den naam van een Franschen markies, onder
+welken naam hij introductie bij den millionnair wilde krijgen,—telken
+keere heette het: Mr. Talbott ontvangt niet!
+
+Het scheen alsof er geen kans op was, door het ontvangsalon het huis
+van den Amerikaan binnen te dringen.
+
+Hij zou zich dus langs een anderen weg dan door het salon toegang
+moeten verschaffen.
+
+Op zekeren morgen, kort na zijn terugkomst uit Italië, zat Mr. Talbott
+in zijn cabinet. Hij wilde uitrijden en belde den kamerdienaar, die hem
+bij het kleeden behulpzaam moest zijn. Eenige minuten verliepen—de
+kamerdienaar kwam niet. Vol ongeduld drukte Talbott weer op het knopje
+der electrische bel, een paar minuten later nog eens—maar niemand
+verscheen. Geërgerd begaf Talbott zich naar de voorkamer en riep:
+
+„Jean!”
+
+„Gij wenscht, mijnheer?”
+
+„Waarom komt gij niet? Ik heb u reeds drie keer gebeld”, sprak Talbott
+ongeduldig.
+
+„Ik heb niets gehoord”, antwoordde de bediende op beleefden toon.
+
+Juist kwam de majordomus [1] om mede te deelen dat op onverklaarbare
+wijze alle electrische geleidingen in huis niet meer werkten, zelfs de
+telephoon niet. Onmiddellijk moest een deskundige op electrotechnisch
+gebied worden gehaald en opdat het euvel zoo spoedig mogelijk verholpen
+zou zijn, beval de heer des huizes, dat een der bedienden zich zoo
+spoedig mogelijk naar de electrische centrale moest begeven om eenige
+bekwame werklieden te halen.
+
+De bediende begaf zich dadelijk op weg.
+
+Raffles, die reeds sinds den morgen om het huis van Talbott rondzwierf,
+haalde hem in. Het duurde niet lang of hij was met den bediende in een
+levendig gesprek gewikkeld over de groote wedrennen, welke dien dag
+gehouden zouden worden in Passy, een der voorsteden van Parijs.
+
+John Raffles was gekleed als een Fransch burgermannetje en bezigde
+uitdrukkingen, welke men veel hoort uit den mond van handwerkslieden
+uit de Westelijke voorsteden van Parijs.
+
+„Zoudt gij graag naar de wedrennen willen gaan, vriend?” vroeg John
+Raffles den bediende. „Ik heb namelijk een toegangsbewijs voor de
+tribune, maar ik kan niet gaan: mijn vrouw zou het mij kwalijk nemen.
+Maar gij—gij kunt het biljet krijgen. Ik wil het u voor een kleinigheid
+geven, voor 1 franc; het heeft tien francs gekost.”
+
+De bediende dacht na.
+
+„Eigenlijk heb ik het niet erg druk vandaag. De majordomus heeft
+bovendien beloofd, mij deze week een dag vrij te geven. Maar ik moet nu
+naar het electrotechnisch bureau.......”
+
+„Dat hindert niet”, viel Raffles hem in de rede; „als gij mij 1 franc
+voor het biljet geeft, wil ik wel voor u naar den electricien gaan om
+de boodschap over te brengen.”
+
+De koop was gesloten. De bediende betaalde zijn francs en trok
+welgemoed met zijn biljet naar de wedrennen te Passy.
+
+Raffles wachtte tot de man was verdwenen, keerde toen terug en begaf
+zich naar het paleis van Talbott. Maar nog voordat hij de groote poort
+van het gebouw was binnengegaan, droeg hij plotseling een pet van de
+electrotechnische maatschappij in Parijs en had hij een kistje met
+gereedschap in de hand.
+
+Hij wist, wat er hersteld moest worden.
+
+Met veel moeite en voorzichtigheid was het hem gelukt in de nachtelijke
+uren de electrische geleidingen naar het huis door te snijden. Wat hij
+daarmede beoogde, had hij door zijn onderhoud met den sportlievenden
+bediende bereikt.
+
+Met het uiterlijk van een deskundige luisterde hij naar het verhaal van
+den majordomus omtrent de storingen. Nadat hij den aanleg der
+electrische geleidingen van het huis had bekeken, verklaarde hij, dat
+de storing te zoeken was in een chemische werking in de samenstelling
+van eenige der geleiddraden. Die draden moesten dus vernieuwd worden,
+een werk, dat twee dagen in beslag zou nemen.
+
+Raffles werkte onder voortdurend toezicht van een der bedienden. Maar
+ondanks deze strenge contrôle kon hij toch een goed overzicht krijgen
+van het reusachtige gebouw.
+
+Eigenlijk bewoond werden slechts 5 of 6 kamers. Hierin werkte en sliep
+de heer des huizes en ontving hij de zeldzame bezoekers. Aan de
+slaapkamer grensde de enorm groote bibliotheek en vandaar gaf een deur
+toegang tot de kunstverzameling. Het overige gedeelte van het huis
+bestond uit een lange rij prachtige vertrekken, die met al hun weelde
+koud en ongezellig waren.
+
+De Groote Onbekende veronderstelde, dat Talbott geen twee vreemde
+werklieden in zijn huis zou willen hebben, wanneer een het werk zou
+kunnen afdoen. Hij hield rekening met het wantrouwen van den
+millionnair en hij vergiste zich niet: twee dagen werden hem toegestaan
+om alles in orde te maken.
+
+Als het werk sneller gedaan moest worden, dan zou hij nog een werkman
+gaan halen.
+
+Eindelijk was de arbeid van Raffles zoover gevorderd, dat hij
+mededeelde, behalve de bibliotheek en de kunstverzameling gereed te
+zijn. Hij verzocht den bediende, die steeds toezicht op hem hield, hem
+naar deze vertrekken te willen brengen.
+
+De bediende zweeg verlegen. Hij wist, dat nimmer, onder geen enkel
+voorwendsel, iemand deze vertrekken mocht binnengaan. Zelfs als de
+kamers werden schoongemaakt, geschiedde dat in tegenwoordigheid van Mr.
+Talbott.
+
+Daartegenover stond, dat juist hier de electrische geleidingen volkomen
+in orde moesten zijn, want elk der kostbare schilderijen was niet
+alleen met een slot aan den muur bevestigd, maar ook verbonden met een
+electrische belinrichting, die onmiddellijk in werking trad als men zou
+trachten het schilderij van den muur te nemen.
+
+Besluiteloos, hoe in dit geval te handelen, begaf de bediende zich naar
+zijn heer. Deze liet Raffles bij zich roepen. Met scherpen blik bekeek
+Mr. Talbott het naïeve gezicht van den werkman; maar de goedige,
+eenigszins domme trekken van den man wekten het vertrouwen van den
+Amerikaan op en deze besloot daarom, in zijn tegenwoordigheid den
+jongen man in zijn kunstverzameling te laten werken.
+
+Slechts met moeite kon Raffles zijn ongeduld bedwingen, toen hij de
+groote zalen met het bovenlicht binnentrad, waar al de kostbaarheden
+verzameld waren. Eerst langzamerhand konden zijn oogen aan deze
+rijkdommen wennen en begon hij zich te oriënteeren.
+
+Hij stelde vast, dat men hier schilderijen van de beroemdste schilders
+had, zooals men die alleen vond in de koninklijke Museums te Florence,
+in de National-galerie te Londen, in het Kaiser Friedrich Museum te
+Berlijn, in het Louvre te Parijs of in de Eremitage te Sint Petersburg.
+Hij was er van overtuigd, dat elk dezer schilderijen een waarde
+vertegenwoordigde van een half of een heel millioen, sommige waren
+zelfs nog veel meer waard en deze verzameling bewees ten volle hoe
+onmetelijk rijk de Amerikaansche bankier moest zijn.
+
+Al deze schilderijen hingen in zwaar vergulde lijsten en elk was
+voorzien van een plaatje, waarop de naam en de jaartallen vermeld
+stonden van den schilder. Maar de gestolen Madonna was er niet bij...
+
+De werkman arbeidde vlijtig door aan de geleidingen. Mr. Talbott stond
+op eenigen afstand van hem en keek voortdurend naar het werk.
+
+Plotseling werd er aan de deur geklopt en den bediende berichtte:
+
+„De jonge heer is daar weer. Hij wenscht u dadelijk te spreken, sir!”
+
+„Zeg, dat ik ziek ben,” antwoordde de Amerikaan op verdrietigen toon.
+
+„Sir, hij laat zich niet afwijzen!”
+
+Een oogenblik dacht Mr. Talbott na, toen sprak hij op korten, beslisten
+toon:
+
+„Laat hem binnen, hiernaast in de zijkamer.”
+
+De bediende ging heen. Mr. Talbott wierp nog een blik op den werkman en
+verwijderde zich.
+
+De Groote Onbekende hoorde lichte mannenstappen naderen, daarop werd
+alles stil.
+
+Evenals vroeger in Florence, sprong Raffles naar de deur en legde zijn
+oor tegen het sleutelgat. Hoe groot was zijn verbazing toen hij hoorde,
+dat de bezoeker van den Amerikaan dezen keer dezelfde was als destijds
+te Florence, namelijk Dent.
+
+Aanvankelijk waren de woorden, welke daarbinnen werden gesproken, bijna
+niet te verstaan; langzamerhand wond Talbott zich echter op en
+eindelijk schreeuwde hij:
+
+„En nu basta, zeg ik u. Hoort gij, ik zeg u, dat het uit is!”
+
+Eerst zweeg de ander, daarop sprak hij met verbazing in zijn stem:
+
+„Gij zult mij toch niet afwijzen, Mr. Talbott?...”
+
+„Ja, dat zal ik, ik herhaal het u nog eens—het is nu uit.”
+
+De stem van den Amerikaan trilde van opgewondenheid.
+
+Dent liep door de kamer heen en weer en sprak:
+
+„En zijt gij niet bang, dat ik...”
+
+„Doe, wat gij wilt,” viel de Amerikaan hem hoonend in de rede. „Ach
+kom, denkt gij werkelijk, dat iemand u zal gelooven? Waarvoor heb ik
+mijn millioenen?”
+
+„Maar ik heb een getuige,” antwoordde Dent kalm.
+
+„Dien hebt gij niet!” schreeuwde de Amerikaan. „Die is dood, dat weet
+gij beter dan ik!”
+
+„Ik spreek niet van de dooden, ik bedoel een persoon, met wie gij
+misschien op meer dan vriendschappelijken voet hebt gestaan: Kitty!”
+
+Nauwelijks had Dent dezen naam uitgesproken of een waanzinnige woede
+scheen zich van den Amerikaan meester te maken en als dol schreeuwde
+hij:
+
+„Noem haar naam niet, kerel!”
+
+Een zegevierend lachje klonk van de lippen van den afperser. Als een
+kat sprong hij op Talbott toe, greep diens arm en siste:
+
+„En geef mij nu, wat ik verlang of......”
+
+Hij had de kracht van Talbott te gering geschat. Met een ruk had deze
+zijn hand bevrijd en pakte Dent bij den kraag.
+
+Een vreeslijke worsteling ontstond.
+
+Talbott’s krachten begonnen hem te begeven. Met een handige beweging
+wierp Dent hem op den grond.
+
+De millionnair hijgde en stikte bijna. Dent drukte zijn knieën op de
+borst van den Amerikaan en boog zich over hem heen...
+
+Maar op dit oogenblik werden zijn beide handen van achteren beetgepakt.
+Nog voordat hij begreep wat er gebeurde, werd hij op den grond
+geworpen. Raffles sprong daarop naar het venster, trok het open en riep
+met luider stem:
+
+„Hulp!”
+
+Talbott stond op.
+
+De Groote Onbekende hield intusschen zijn blik onafgewend gevestigd op
+Dent, die er roerloos bij stond.
+
+Een oogenblik later ging de deur open en, vergezeld door de verbaasde
+bedienden, verschenen twee agenten van politie....
+
+De afperser werd in hechtenis genomen. Brieschend van woede werd hij
+door de politieagenten weggeleid.
+
+Talbott stond bleek als een doode, met verwarde haren midden in zijn
+kamer en keek Dent na. Men zag, dat een vreeselijke storm in zijn borst
+woedde.
+
+Hij wilde Dent terughouden, hij wilde alles als een scherts en een
+misverstand doen voorkomen, maar de tusschenkomst der politie was niet
+meer ongedaan te maken.
+
+„Hoe zijt gij er toe gekomen, om hulp te roepen?” vroeg Talbott aan
+Raffles.
+
+„Ik hoorde stoelen omvallen, mijnheer, toen ik hiernaast aan het werk
+was,” antwoordde Raffles. „Ik was bang, dat mijnheer iets kon
+overkomen, daarom snelde ik hierheen en riep om hulp, want de
+electrische bel werkt nog niet.”
+
+„Zoo,” sprak Talbott in gedachten. „Nu, gij zijt een brave kerel. Gij
+hebt mij het leven gered!”
+
+„Ik geloof het ook, mijnheer, maar ik heb alleen mijn plicht gedaan,”
+antwoordde Raffles met een gemoedelijk lachje.
+
+„Ik dank u. Hier hebt gij een kleinigheid voor uw moeite,” sprak
+Talbott en bij deze woorden gaf hij Raffles een biljet van 25 francs.
+
+
+
+
+
+
+
+
+ZESDE HOOFDSTUK.
+
+IN VOORARREST.
+
+
+Onderweg van Talbott’s paleis naar Parijs dacht Dent over den toestand
+na. Hij was er vast van overtuigd, dat hij alleen door de bemoeiing van
+dien werkman gevangen was genomen, maar hij trok zich niet veel van het
+geval aan.
+
+Een korte gevangenisstraf—dat was alles, wat hem te wachten stond, want
+hij wist, dat Talbott zich alle mogelijke moeite zou geven om het geval
+als onbeduidend voor te stellen.
+
+„Dat zal hem nu echter nog meer kosten,” mompelde Dent bij zichzelf.
+
+Hij was vroolijk, floot een straatdeuntje en dacht alleen aan het
+humoristische van zijn toestand.
+
+Maar de eene dag verliep na den anderen en nog steeds zat Dent in
+voorarrest. De rechter van instructie, die tweemaal een onderhoud met
+hem had, vroeg hem uitvoerig omtrent zijn vroeger leven en zijn
+verhouding tot Talbott. Dent vertelde, dat hij een Schot was en, dat
+hij evenals Talbott, voor zijn genoegen in Parijs woonde.
+
+Hij beweerde, den milliardair te kennen door ontmoetingen in Musea en
+daar zij beiden evenveel belang stelden in kunstwerken, waren zij
+vrienden geworden en was hij meermalen bij Talbott aan huis geweest.
+
+Terloops vroeg de rechter van instructie hem of hij Florence kende.
+Dent antwoordde ontkennend.
+
+Op de vraag, waarom hij Talbott had aangevallen en uit welke oorzaak de
+strijd was ontstaan, weigerde de schurk te antwoorden.
+
+Maar langzamerhand begon hij ongerust te worden en naar een onderhoud
+met Talbott te verlangen.
+
+Dit laatste werd hem echter niet toegestaan. Hij schreef brieven,
+waarin hij den Amerikaan met dringende woorden verzocht, met hem te
+komen spreken. Maar Talbott kwam niet en Dent werd ongeduldig.
+
+De bewaker, onder wiens toezicht de gevangene stond, was een oude,
+knorrige Franschman, die alle vragen met een onverstaanbaar gemompel
+beantwoordde. Groot was dus Dent’s vreugde, toen de oude brombeer hem
+vertelde, dat hij twee dagen verlof had gekregen en een ander hem zou
+vervangen!
+
+Die andere was een fideele kerel. De gevangene bemerkte dadelijk, dat
+hij van dezen jongen man veel meer kon gedaan krijgen dan van den oude.
+
+Er was nog geen halve dag voorbijgegaan, of de bewaarder wist reeds dat
+zijn gevangene een rijke Schot was, die voor een bewezen dienst veel
+geld over had. Dent verwachtte veel van hem.
+
+„Zoudt gij mij een groot genoegen willen doen?” vroeg hij den tweeden
+dag. „Gij krijgt er 100 francs voor.”
+
+„Een mooie, ronde som,” antwoordde de ander lachend.
+
+„Ik zal een brief schrijven en dien moet gij zelf wegbrengen, gij moet
+hem persoonlijk aan den geadresseerde afgeven en mij het antwoord
+brengen. Maar gij moet ervoor zorgen, dat de brief in de goede handen
+komt, hoort gij? Gij kent immers het groote paleis aan het Bois de
+Boulogne, dat van den rijken Amerikaan.”
+
+„Talbott,” viel de bewaarder hem in de rede.
+
+Onmiddellijk ging hij op weg. Maar nauwelijks was hij buiten, of hij
+sloeg, inplaats van naar het Bois de Boulogne te gaan, den weg in naar
+een der groote hotels, waar veel vreemdelingen logeerden.
+
+Daar verwachtte Lord Lister den gevangenbewaarder.
+
+„Honderd francs heeft mijnheer mij beloofd,” vertelde deze.
+
+„Goed, gij zult uw geld dadelijk hebben,” sprak Raffles. „Hier hebt gij
+150. Ga onmiddellijk naar dien heer terug en vertel hem, dat Mr.
+Talbott op reis is. Den brief kunt gij hem terugbrengen, nadat ik hem
+heb gelezen.”
+
+De Groote Onbekende las:
+
+
+    „Mijnheer, al waart gij niet bang voor mijn dreigementen, toen ik
+    in uw huis op een gemakkelijken stoel zat, dan zult gij het
+    misschien nu wel zijn, nu ik op een brits zit in de gevangenis. Nu
+    is mijn geduld ten einde en ik ben tot alles in staat. Ik schrijf u
+    nu voor de laatste maal. Binnen drie dagen moet ik vrij zijn; ik
+    weet, dat het een kleinigheid voor u—met uw vermogen en uwe
+    relaties—is, om dat te bewerkstelligen. En dan verwacht ik een
+    contoboek bij de Crédit Lyonnais van een millioen francs.
+
+    Mocht ik na verloop van drie dagen nog gedwongen zijn, mijn
+    vrijheid te missen, dan neem ik het laatste middel te baat: „Hertog
+    des Esseintes zal mij niet laten wachten!””
+
+
+
+
+
+
+
+
+ZEVENDE HOOFDSTUK.
+
+EEN RIJKE ZONDERLING.
+
+
+Hertog des Esseintes behoorde tot een der alleroudste families van
+Frankrijk. Hij was de laatste afstammeling van zijn geslacht, dat met
+hem uitstierf.
+
+Na een stormachtige jeugd, die hij in de Parijsche salons had
+doorgebracht, verdween de hertog opeens.
+
+Alleen zijn allerintiemste vrienden wisten, waar hij zich bevond, maar
+ook zij mochten hem niet bezoeken.
+
+Aan den rand van het Bois de Boulogne dichtbij de woning van Talbott,
+stond zijn paleis, omgeven door een groot park. Niet het geringste
+geluid drong door tot den bewoner van het kasteel.
+
+Hij leefde daar met een ouden bediende, den Vlaam Huysmans en diens
+vrouw en deze twee moesten telkens, wanneer zij de vertrekken van den
+hertog binnengingen, viltpantoffels aantrekken.
+
+Alles in huis was zoo ingericht, dat hij nimmer behoefde te bevelen of
+iets te zoeken. De edelman ontving geen bezoek, de post bracht hem
+brieven noch couranten en de vrijwillige kluizenaar wist niets van
+alles, wat er in de wereld gebeurde.
+
+Zijn eenig gezelschap waren zijn boeken, zijn kunstvoorwerpen en zijn
+bloemen.
+
+Zijn zenuwen waren echter mettertijd zoo zwak geworden, dat hij reeds
+eenmaal bewusteloos in een der broeikassen was gevonden, verdoofd door
+de sterke geuren der bloemen.
+
+Eveneens was de bonte kleurenpracht der schilderijen te sterk voor zijn
+zenuwen en daarom vertoefde hij het meest in de bibliotheek en de
+groote zalen, welke zijn kunstverzamelingen bevatten, lagen als een oud
+kerkhof, eenzaam en verlaten terneer.
+
+Het was een heldere lentemorgen, toen Raffles het kasteel van des
+Esseintes bereikte. Aan de zware massieve deur, die zorgvuldig gesloten
+was, vond hij bel noch klopper: deze ingang was niet voor vreemdelingen
+berekend.
+
+De Groote Onbekende moest geruimen tijd kloppen, voordat de oude
+bediende, verbaasd over de ongewone storing, verscheen.
+
+„Gij vergist u zeker?” vroeg hij kortaf.
+
+„Neen, ik zou gaarne den Hertog des Esseintes willen spreken,”
+antwoordde Raffles.
+
+De verbaasde bediende nam hem van het hoofd tot de voeten op.
+
+„De hertog is nooit te spreken,” sprak hij met bijzonderen nadruk op
+het woordje „nooit”.
+
+Maar Raffles liet zich niet afwijzen.
+
+Dringend verlangde hij te worden ontvangen en ten slotte bleef den
+ouden man niets over dan het den hertog zelf te gaan vragen.
+
+Ook deze scheen over dit ongewone, ongevraagde bezoek zoo verbaasd te
+zijn, dat hij, tot groote verbazing van den bediende, den heer liet
+verzoeken, in zijn salon te komen.
+
+Ook Raffles moest vilten pantoffels aantrekken, als bij het betreden
+van een zaal, wier kostbare mozaïekvloer niet geschonden mag worden.
+
+Door een lange reeks vertrekken werd de bezoeker door den bediende
+geleid en wat hij daar zag, was meer dan zeldzaam.
+
+De eetzaal was laag en zag er uit als de hut van een stoomboot. Van uit
+de vensters zag men geen landschap, maar door middel van een kunstig
+mechaniek, helder, golvend water, zoodat men zich verbeeldde, dat daar
+buiten de blauwe zee golfde.
+
+Een andere zaal zag er uit, alsof alles uit ijs was gehouwen. Het
+vertrek, waar de hertog zijn bezoeker ontving, was geheel met zwart
+fluweel bekleed. De kamer had den vorm van een zwarten halven kogel,
+waarvan de bodem de doorsnede was.
+
+De bleeke, bloedelooze gestalte van den hertog geleek op een schim in
+dat donkere vertrek. Hij was nog jong, maar het bloed zijner voorouders
+liep langzaam en traag door zijn aderen.
+
+Nadat de gebruikelijke beleefdheidswoorden waren gewisseld, sprak Lord
+Lister tot den hertog:
+
+„Ik ben gekomen om uwe hoogheid te vragen, of uwe hoogheid Mr. Talbott
+kent.”
+
+„Het spijt mij, monsieur,” antwoordde de ander, „alles wat daar buiten
+leeft, heb ik aan de andere zijde van den drempel gelaten.”
+
+De Groote Onbekende was verbaasd. Hoe zat dit? Weigerde de hertog te
+antwoorden? Dan zou hij niet veel verder komen. Hij vroeg daarom na een
+korte pauze verder:
+
+„Zou Uwe Hoogheid mij willen toestaan, de kunstverzamelingen te
+bezichtigen?”
+
+„Vraag dat mijn bediende!” antwoordde de hertog.
+
+Lord Lister kon dus heengaan.
+
+Toen hij den bediende naar Talbott vroeg, kon de oude man hem niets
+vertellen. Daar niemand den hertog bezocht, wist de bediende niet, of
+des Esseintes den Amerikaan kende of niet.
+
+John Raffles vroeg nu naar de kunstverzameling van den hertog.
+
+De oude man werd verlegen.
+
+„Daar heeft niemand toegang,” sprak hij.
+
+„Waarom?” vroeg Lord Lister.
+
+„De hertog wil het niet hebben,” antwoordde de bediende.
+
+„Maar als Zijne Hoogheid het veroorlooft...” sprak Raffles.
+
+De bediende zweeg een poosje, daarop sprak hij, zachtjes het hoofd
+schuddend:
+
+„Het zijn doode dingen, die schilderijen. Men voelt zich daarbij niet
+op zijn gemak.”
+
+„Niet op zijn gemak?” vroeg Raffles.
+
+„Ja,” knikte de bediende. „Ziet gij, ik ben een verstandig mensch en
+geloof niet meer aan geesten of spoken, maar ik verzeker u, als ik
+alleen ben in de groote zaal en aan de muren een zacht geritsel
+hoor—het is misschien niets anders dan het geratel van een ver
+verwijderden spoortrein—dan voel ik, oude man, mij niet op mijn gemak.”
+
+„Zoo?” vroeg Raffles nieuwsgierig. „Hoort gij geluiden in de
+schilderijengalerij?”
+
+„Neen, ik durf dat niet stellig beweren,” antwoordde de oude
+ontwijkend. „Het kan wel toeval zijn, maar in elk geval ben ik daar
+niet graag.”
+
+„Hm,” bromde Raffles. „Maar dit is voor mij geen bezwaar!”
+
+En terwijl hij den ouden bediende vriendelijk op zij schoof, trad hij
+de schilderijenzaal binnen.
+
+John Raffles keek in de groote zaal om zich heen zonder iets verdachts
+te ontdekken. Hij begaf zich naar een kleiner aangrenzend vertrek,
+waarin ook schilderijen hingen. Daar beklopte hij de muren, maar ook
+hier vond hij niets bijzonders.
+
+Nu bukte hij zich en begon den vloer te bekloppen. Plotseling ontdekte
+hij een plek, die hol klonk.
+
+Met zijn zakmes onderzocht hij de naden van den parketvloer en stak
+eindelijk op de plek, die verdacht klonk, zijn mes in een der naden,
+waar hij, zonder veel moeite het eene houten blokje na het andere over
+een oppervlakte van ongeveer een vierkanten meter uit den vloer
+oplichtte.
+
+Zijn verwachting kwam uit, want hij ontdekte al spoedig daaronder een
+donkere, gapende opening.
+
+Snel had hij nog meer blokjes opgelicht en voor hem lag een hellend
+vlak, dat zorgvuldig met metselsteenen was geplaveid en dat toegang gaf
+tot een onderaardsche gang.
+
+John Raffles dacht bij deze ontdekking het zijne. Hij wilde niets te
+vlug doen, daarom dekte hij de opening vluchtig weer toe, begaf zich
+naar den ouden bediende en verzocht dezen, hem den catalogus te willen
+geven van de kunstverzameling van den hertog.
+
+Toen de Groote Onbekende den catalogus in handen had, onderzocht hij
+eerst zorgvuldig of de vermelde voorwerpen werkelijk alle aanwezig
+waren en hij was in het geheel niet verbaasd, dat eenige der
+kostbaarste stukken, welke vermeld stonden, ontbraken.
+
+Daaronder was een zeldzame Renaissance-beker van gedreven goud en een
+kostbaar gobelin uit den tijd van Lodewijk XVI, dat met talrijke
+juweelen was gezet. Bovendien ontbraken nog meerdere zeldzame
+edelsteenen, die op gouden en andere sieraden bevestigd waren.
+
+Raffles begaf zich nu in de geheime gang, die ontegenzeggelijk door
+misdadige handen was gegraven.
+
+Het was een lang, smal en donker gewelf, dat maandenlangen arbeid moest
+hebben vereischt. In het huis van den hertog vermoedde natuurlijk
+niemand iets van het bestaan der onderaardsche gang.
+
+Reeds had Raffles volgens zijn berekening zooveel afstand in de gang
+afgelegd, dat hij zich buiten het hertogelijk park moest bevinden, toen
+hij plotseling op een muur stiet.
+
+Het scheen alsof hier het eind der gang was, alsof het gewelf bij het
+huis van den hertog behoorde.
+
+Maar Raffles liet zich niet misleiden. Met de kleine zaklantaarn, die
+hij bij zich had, verlichtte hij de wanden. En hij vond een voeg in het
+metselwerk, waarin hij zijn mes als hefboom kon zetten.
+
+En ziedaar—gemakkelijk kon hij de schijnbaar zoo zware steenen
+verwijderen, zoodat een opening ontstond, waardoor gemakkelijk een man
+kon kruipen.
+
+Lord Lister liet het licht door de opening vallen.
+
+Doch wat hij daar zag, deed hem bijna een luiden gil slaken.
+
+Vlak tegenover hem, in het schijnsel van het electrische licht, keek
+hem, bijna als een levende vrouw, de Madonna van Rafaël aan.
+
+
+
+Nu begreep Raffles alles.
+
+De onderaardsche gang leidde van het huis, waarin de hertog woonde,
+naar een verblijf, dat de dief van het wereldberoemde schilderij,
+hetwelk aan het Koninklijke Museum te Florence behoorde, voor zichzelf
+had ingericht. Hij twijfelde er geen oogenblik aan, of hij bevond zich
+hier onder het huis van den Amerikaanschen millionnair Talbott.
+
+Het stond bij Raffles reeds lang vast, dat Talbott de museumdief was!
+
+De Groote Onbekende kroop het onderaardsche verblijf binnen en keek om
+zich heen. Onmiddellijk ontdekte hij een kraantje, waarmee hij het
+electrische licht kon ontsteken.
+
+Toen dit brandde, zag hij, dat het geheele vertrek een met prachtige
+meubelen en schilderijen versierde rustkamer was. Vanuit een
+aangrenzende ruimte leidde een houten trap met kostbaar beeldhouwwerk
+naar boven, ongetwijfeld naar de kamers in het paleis van Talbott.
+
+Hier was dus de zoo lang gezochte Madonna!
+
+Toen Lord Lister het schilderij bij het dagheldere licht der
+electrische lampen zag, moest hij met de verrukking van een
+kunstliefhebber erkennen:
+
+Dit was het echte schilderij, het origineel!
+
+Maar wat nu te doen? Naar boven gaan, het huis binnendringen en alarm
+maken, zou dwaasheid zijn.
+
+Hij bedacht ook, dat het onzin was om de politie in den arm te nemen,
+want hij wist uit eigen ervaring, hoe moeilijk juist op het gebied van
+kunst een diefstal te bewijzen was. Er zou een langdurige strijd
+ontstaan, of de Madonna van Rafaël het origineel dan wel een
+uitstekende copie was en Talbott zou met zijn invloed en zijn
+millioenen stellig en zeker als overwinnaar uit den strijd treden.
+
+Er bleef dus niets anders over dan den millionnair te slim af te zijn.
+Raffles moest het schilderij stelen, evenals indertijd Talbott of zijn
+medeplichtigen het uit het Museum hadden gestolen.
+
+
+
+
+
+
+
+
+ACHTSTE HOOFDSTUK.
+
+INSPECTEUR BAXTER VAN SCOTLAND YARD.
+
+
+Een tot dusverre ongekende angst had zich meester gemaakt van de
+Londensche kunstvrienden, ten gevolge van een kort artikel in de
+„Times”, dat tot opschrift had:
+
+„Schilderijendiefstal in het Kensington-Museum.”
+
+De Engelschen, die tot dusverre met onverschilligheid hadden gelezen
+over de internationale bende museumdieven, geraakten in grootste
+opgewondenheid, nu in hun eigen land een schilderij was ontvreemd. Het
+was een klein landschap van den beroemden schilder Constable uit de
+eerste helft van de negentiende eeuw.
+
+Scotland Yard was in rep en roer. Inspecteur Baxter vloog heen en weer
+en alleen zijn secretaris, detective Marholm, bijgenaamd de vloo, keek
+met een kalmen glimlach naar het zenuwachtige gedoe.
+
+Onophoudelijk was men in telephonische gemeenschap met
+Kensington-Museum.
+
+Plotseling meldde het hoofdkantoor een buitenlandsche aansluiting.
+Florence vroeg gehoor.
+
+„Hallo? Wie daar?”
+
+„Professor Ciatti, directeur van het Koninklijk Museum te Florence. Is
+inspecteur Baxter aanwezig?” klonk het.
+
+„Ik ben zelf aan de telephoon! Hier Baxter!” riep de inspecteur in
+slecht Italiaansch.
+
+„Nu, inspecteur, hoe staat het met onze Madonna van Rafaël?”
+
+„Welke Madonna van Rafaël?” riep Baxter verbaasd.
+
+„Maar gij herinnert u toch zeker wel ons gesprek hier in Florence, twee
+maanden geleden, betreffende den diefstal?” klonk het terug.
+
+„Voor twee maanden?” schreeuwde Baxter met een somber voorgevoel, „ik
+ben in zeventien jaar niet te Florence geweest!”
+
+Een uitroep van verbazing klonk door de telephoon en professor Ciatti
+had afgebeld.
+
+Nu volgde een drukke wisseling van telegrammen tusschen Londen en
+Florence. Eindelijk kwam inspecteur Baxter buiten zichzelf bij Marholm:
+
+„Een ongehoord geval—in het Museum van schilderijen te Florence heeft
+het een of andere individu zich onder mijn naam voorgesteld!”
+
+„Ik vind dat geen ongehoord geval,” antwoordde Marholm spottend.
+„Zullen wij eens wedden, inspecteur, dat onze vriend Raffles daar
+achter steekt? Dat zou niet de eerste keer zijn!”
+
+„Ik wed niet met u!” schreeuwde Baxter en woedend vervolgde hij:
+
+„Alweer die vervloekte Raffles!”
+
+Onmiddellijk begaf Baxter zich met Marholm naar het hun welbekende huis
+van Lord Lister.
+
+Maar daar stond hun een oude, grijze bediende te woord, die hen
+mededeelde, dat Lord Lister dit huis, hetwelk hij reeds sinds langen
+tijd niet meer bewoonde, onder zijn bewaring gesteld.
+
+Met hen beiden stelden de politiebeambten een huiszoeking in. Maar de
+kamers maakten werkelijk den indruk van verlatenheid en alleen het
+kleine dienstbodenvertrek was met allerlei goedkoope prullen gevuld,
+zooals een oude man die gaarne om zich heen ziet.
+
+De dikke Marholm klopte lachend met zijn hand op een plaat en sprak:
+„Nu, de concurrentie met het Kensington-Museum is niet heel groot!”
+
+„Houd uw ongepaste aardigheden voor u!” riep Bakker hem woedend toe.
+Hij was prikkelbaarder dan ooit, omdat zij bij de huiszoeking niets
+hadden gevonden en nu onverrichterzake moesten heengaan.
+
+Geen van hen beide had gezien, hoe de oude huisbewaarder bij de
+schertsende woorden van Marholm een weinig bleek was geworden.
+
+Nauwelijks waren de beide beambten van politie verdwenen, of de
+bediende ontdeed zich van zijn grijze haren en livrei en van onder de
+vermomming kwam te voorschijn de vriend van Lord Lister, Charly Brand,
+die zich nu als een Engelsch koopman ging kleeden.
+
+Daarop ging hij naar het dienstbodenvertrek, waar de plaat uit het
+geïllustreerde tijdschrift aan den muur hing.
+
+Voorzichtig haalde hij er de punaises uit. De plaat scheen op carton
+geplakt te zijn. Maar dit was slechts schijn, want daarachter kwam het
+verrukkelijke Theems-gezicht van den beroemden schilder te voorschijn.
+
+Charly rolde het schilderij, dat op linnen was, op, haalde een
+cylinderhoed, haalde er de zijden voering uit en bevestigde op die
+plaats het opgerolde schilderij. Daarop naaide hij de zijden voering
+daarover en met opgewekt gelaat kwam eenige oogenblikken daarna een
+jonge heer uit het huis te voorschijn met een hoogen hoed op, het type
+van den Londenschen beursbezoeker, zooals men die bij honderden in de
+City ziet.
+
+Nog dienzelfden dag vertrok Charly Brand van uit Dover met de
+stoomboot, die hem over het Kanaal naar Calais zou brengen.
+
+Des avonds tikte op Scotland Yard in de kamer van inspecteur Baxter het
+telegraaftoestel. Baxter was juist afwezig en daarom nam Marholm het
+telegram op. En wat hij op de papierstrook las, ontlokte hem, zooals
+altijd in dergelijke gevallen, een vergenoegden glimlach:
+
+
+    „Parijs.
+    Politie-inspecteur Baxter,
+    Scotland Yard,
+    Londen.
+
+    Kan u mededeelen, dat gestolen schilderij uit Kensington-Museum
+    niet in Londen, maar te Parijs is.
+
+        Raffles.”
+
+
+„Zoo, zoo,” lachte Marholm, „wat zal Baxter vloeken, als hij dit
+telegram leest!”
+
+Toen Charly Brand te Parijs op het perron aankwam, kwam een magere
+pakjesdrager naar hem toe, die hem zijn koffertje bijna uit de hand
+rukte. Charly, die bijna duizelig werd van de drukte om hem heen en die
+vreemd was in de Fransche reuzenstad, volgde den man op den voet.
+
+Maar plotseling zag hij, dat de kruier, achter wien hij liep, terwijl
+hij tegelijkertijd naar alle kanten uitzag om Lord Lister te ontdekken
+tusschen de menschenmenigte, hem niet naar den uitgang van het station
+had gebracht, maar dat zij zich bijna aan het eind van het perron
+bevonden.
+
+Reeds wilde Charly wantrouwend den kruier zijn koffertje afnemen, toen
+een welbekende stem hem lachend vroeg:
+
+„Maar Charly, wie vertrouwt zijn bagage zoo blindelings den eersten den
+besten toe? En als ik nu eens een politiebeambte was?”
+
+De kruier nam zijn pet af en Charly herkende tot zijn groote vreugde
+zijn vriend Raffles.
+
+
+
+
+
+
+
+
+NEGENDE HOOFDSTUK.
+
+Mr. BAXTER EN DE VLOO TE PARIJS.
+
+
+Een dag later kreeg de directeur van het Huis van Bewaring te Parijs
+tot zijn verbazing bezoek van twee Engelschen, die zich als beambten
+van Scotland Yard legitimeerden. Hunne papieren en
+onderscheidingsteekenen toonden aan, dat het inspecteur Baxter en
+Marholm waren. Baxter verzocht den directeur een onderhoud met den in
+voorarrest zittenden Dent.
+
+Toen de beide Engelsche politiebeambten naar het kleine vertrek werden
+gebracht, waar zij Dent zouden spreken, fluisterde de als Baxter
+voorgestelde tot den ander:
+
+„Charly, gij blijft dus buiten voor de deur wachten en meldt mij,
+wanneer er gevaar mocht dreigen!”
+
+De voorkamer van het kleine vertrek, waarin de voorgewende Baxter met
+Dent zou spreken, gaf met zijn ramen juist uitzicht op de groote aparte
+trap, die naar het Huis van Bewaring leidde. En terwijl Raffles onder
+de vermomming van den inspecteur van politie binnen met Dent sprak,
+ging Marholm uit verveling bij het raam zitten om te kijken naar het
+voorbijgaande Parijsche leven. Eenig gevaar of een plotselinge overval
+scheen hem voor het oogenblik buitengesloten.
+
+Dent werd binnengebracht. De voorgewende Baxter gaf den bewaker een
+wenk zich te verwijderen, trad daarna op den met somber gelaat voor hem
+staanden persoon toe en zei met gedempte stem, hem scherp aankijkend:
+
+„Het baat u niet te zwijgen, meneer Dent. Ik weet alles. Kitty Potter
+heeft uit de school geklapt!”
+
+Als door den bliksem getroffen keek de in voorarrest zittende den
+spreker aan. Opeens sprong hij als een wild dier op Raffles toe. Doch
+deze bedwong den woesteling met zijn doordringenden blik, en
+langzamerhand liet Dent zijn armen omlaag zakken. Een diepe zucht kwam
+over zijn lippen.
+
+„Hebt gij in Florence Pasini vermoord?” vroeg Raffles.
+
+Een stom knikje met het hoofd was het antwoord.
+
+„Gij wildet hem uit den weg ruimen, omdat hij medeplichtig was aan den
+diefstal in het museum?” vroeg Raffles, Dent met zijn scherpen blik als
+het ware hypnotiseerend.
+
+„Dat vervloekte wijf!” zuchtte de gevangene, „het was beter geweest,
+dat ik haar nooit had gekend!”
+
+„Het was dus Kitty Potter, die u tot den schilderijdiefstal aanzette?”
+vroeg Raffles op beslisten toon, alsof hem inderdaad alles was
+meegedeeld, terwijl het toch slechts een gelukkige combinatie was van
+zijn vorschenden geest.
+
+„Dat duivelsche wijf behoorde aan Talbott; hij maakte haar buigzaam,
+die vervloekte millionair. En zij ving mij in haar netten; de prijs
+voor de diefstallen in de musea zou zij zelf zijn!”
+
+„Maar gij hebt beproefd, bij Talbott afpersingen te plegen, dat was dom
+van u, mijn waarde,” zei Raffles.
+
+Op hetzelfde oogenblik werd er aan de deur geklopt. Marholm stak zijn
+hoofd opgewonden door de reet:
+
+„Een enkel woord, inspecteur!”
+
+Tijdens het verhoor van Dent was er iets zeer verontrustends geschied.
+
+Charly had, in het masker van Marholm, heel goedmoedig uit het raam
+zitten kijken. Plotseling ontwaarde hij, dat beneden bij het portaal
+een automobiel stilhield. Twee mannen verlieten het gevaarte en
+bestegen de groote trap. Het was inspecteur Baxter en zijn makker
+Marholm, bijgenaamd de vloo! Het telegram van Lord Lister had hen naar
+Parijs doen komen.
+
+Snel deelde Charly zijn vriend de situatie mee.
+
+„Slechts brutaliteit kan ons redden, mijn beste!” lachte de Groote
+Onbekende.
+
+En terwijl hij den bewaker op bevelenden toon toeriep: „Bewaak den
+gevangene goed! Ik moet naar den directeur!” vloog hij met Charly Brand
+weg.
+
+Zij snelden door de lange gangen van het Huis van Bewaring, steeds op
+hun hoede, op hun vlucht niet te zeer de aandacht te trekken.
+
+Eindelijk hadden zij den uitgang van het huis bereikt. Reeds wilden zij
+de groote aparte trap afgaan, toen plotseling, als uit den grond
+gerezen, de werkelijke Baxter en de werkelijke Marholm, die juist de
+trap waren opgeklommen, voor hen stonden.
+
+Zonder de beide naderbijkomenden den tijd te laten hen aan te kijken,
+liepen Raffles en Charly, als in groote haast, met een vaart tegen hen
+aan, en zonder zich te verontschuldigen, snelden ze weg over de
+lichamen der beide politiebeambten heen, die door den hevigen stoot op
+den grond waren gevallen.
+
+Lang keken beiden elkaar aan, totdat Marholm voorzichtig het woord nam:
+
+„Hoor eens inspecteur, we zouden immers eerst dit huis
+binnentreden—doch het is mij juist, alsof we er pas uitgeloopen zijn.
+In elk geval leek die andere kerel verduiveld veel op mij!”
+
+Inspecteur Baxter bukte zich ondertusschen naar een klein, wit kaartje,
+dat voor hem op den grond lag, las het, en met een woedenden kreet riep
+hij:
+
+„Raffles!”
+
+
+
+Terwijl de twee Engelsche politiebeambten nog in de grootste
+opgewondenheid met den directeur van het Huis van Bewaring
+confereerden, ontving deze juist een telegram. Het was geadresseerd aan
+inspecteur Baxter, Scotland Yard. Tijdelijk Huis van Bewaring, Parijs.
+Directeurskamer.
+
+„Wie kan nu weten, dat ik op ’t oogenblik hier ben?” sprak de
+inspecteur verbaasd, terwijl hij het telegram openscheurde. Doch de
+inhoud deed hem blijkbaar nog meer versteld staan:
+
+Het waren de volgende woorden, die Marholm, over Baxter’s schouder
+heen, las:
+
+„Raffles houdt zich verborgen in het huis van Charles L. Talbott, Bois
+de Boulogne.”
+
+Alles kwam in opschudding. Wie kon dat telegram hebben verzonden?
+Alleen een verrader van Lord Lister.
+
+Niemand kwam natuurlijk op de gedachte, dat de Groote Onbekende zelf,
+ten dienste van zijn doel, het telegram had verzonden.
+
+Dadelijk vroeg Baxter aan den heer Lépine, den Parijschen prefect van
+politie, verlof, het huis van den rijken Amerikaan, onder leiding van
+een Franschen beambte te mogen binnendringen.
+
+Toen de Engelschen met de beambten der Fransche politie bij den
+Amerikaan verschenen, was deze aanvankelijk weinig geneigd, hun wensch
+tot een huiszoeking toe te staan. Dat Raffles zich in zijn huis zou
+bevinden, scheen hem de vinding van een dolleman. Maar aan de
+schriftelijke verklaring met de handteekening van den prefect van
+politie moest hij zich onderwerpen. Met een handbeweging stelde hij
+zijn huis ter beschikking van de beambten:
+
+„Ga uw gang, gij zult niets vinden!”
+
+Geen der beambten vermoedde natuurlijk de aanwezigheid van een
+onderaardsch gewelf. Reeds wilden zij onverrichter zake vertrekken,
+toen plotseling als diep uit den schoot der aarde een gedempte stem
+klonk:
+
+„Zoek dieper!”
+
+Ontsteld keken zij elkaar aan. De Amerikaan was bleek geworden.
+
+„Och, ik vergat nog,” zei hij geërgerd, „dat ik beneden een gewelf heb,
+waarin ik eenige sieraden bewaar. Nu, daar zal nauwelijks iemand kunnen
+binnendringen.”
+
+Doch de beambten verzochten dringend te worden toegelaten tot de zich
+beneden bevindende ruimte.
+
+De Amerikaan bedacht zich, dat feitelijk in het eerste gewelf slechts
+een paar onbeduidende kasten met brokaten stonden, en dat de deur, die
+naar het vertrek met de geroofde kunstwerken leidde, direct in den muur
+was aangebracht. Hij behoefde dus de beambten alleen te verklaren, dat
+dit de eenige ruimte was beneden in huis; van de aanwezigheid van
+geroofde schatten zoo dicht bij zouden zij niet het geringste vermoeden
+hebben.
+
+Doch toen hij de beambten naar beneden had geleid en deze onderzoekend
+rondkeken, weerklonken plotseling drie slagen op de geheime deur. Een
+stem riep:
+
+„Ik heb u hierheen gebracht om u den bedrijver van den museumdiefstal
+aan te wijzen. Breek de geheime deur open—daar vindt gij opheldering!”
+
+De stem zweeg. Men hoorde een zacht geruisch en alles was stil. De
+aanwezigen stonden als versteend. Opeens zag Marholm, dat de Amerikaan
+zich plotseling uit de voeten wilde maken. Doch de beambte plaatste
+zich breed voor den uitgang en riep:
+
+„Niemand verlaat deze ruimte! Geef een breekijzer!”
+
+De dunne houten deur, die er als een steenen muur uitzag, was spoedig
+opengebroken en men drong het nevenvertrek binnen, Marholm dicht achter
+den Amerikaan aan.
+
+Van het plafond scheen getemperd electrisch licht omlaag, de geroofde
+kunstwerken en geheel vooraan het groote Madonnabeeld van Rafaël
+bestralend. Daarvoor, op een rijk besneden kast stond een elegante
+Engelsche cylinderhoed, en daarop lag een brief in een
+deftig-langwerpig couvert met het opschrift:
+
+
+    Den inspecteur van politie Baxter, Scotland Yard, tijdelijk Bois de
+    Boulogne, ten huize van den rijken schurk Talbott.
+
+
+Een kreet van verbazing klonk uit den mond van alle aanwezigen. Baxter
+maakte haastig den brief open. Er viel een kleine fotografie uit, die
+den Amerikaan voorstelde met miss Kitty Potter in het café te Rome.
+Daarbij bevond zich het volgend schrijven:
+
+
+    Zeer geachte Mr. Baxter!
+
+    Ik deel u mede, dat zich in dezen cylinderhoed tusschen de zijden
+    voering het gestolen landschapje uit het Kensington-museum in
+    ongeschonden staat bevindt. Ik liet het stelen en hierheen brengen,
+    om eindelijk eens de aandacht der politie te vestigen op Mr.
+    Charles L. Talbott, die met behulp van zijn millioenen de arme
+    menschen berooft van het laatste geluk, dat hun geschonken kan
+    worden, het kunstgenot der musea. Bovenal maak ik u opmerkzaam op
+    het groote kostbare Madonnabeeld, dat u zeker ook in de grootste
+    verrukking zal brengen.
+
+    Welnu, om de Engelsche politie op het spoor der schurken te
+    brengen, pleegde ik den diefstal van het landschap van Constable.
+    Zoek niet naar mij, ik ben reeds lang in veiligheid en behoud den
+    cylinderhoed als souvenir.
+
+        Uw
+            John Raffles,
+            de groote onbekende.
+
+
+Daarnaast lag een brief met het opschrift:
+
+
+    Aan den Rechter van instructie.
+
+    De bijzonderheden der diefstallen zal u de in voorarrest zittende
+    gevangene Dent meedeelen, die tevens de moordenaar is van den
+    Florentijnschen Pasini. Als getuigen der diefstallen heeft u
+    professor Ciatti uit Florence en professor Grombeck uit Rome uit te
+    noodigen.
+
+        Raffles.
+
+
+Opeens wilde de Amerikaan door een plotselingen uitval den schijnbaar
+onoplettenden Marholm op zij duwen om den uitgang te bereiken. Doch de
+vloo was op zijn hoede. Met een sprong wierp hij zich op Talbott, en
+voordat de van woede kokende het wist, waren zijn handen geboeid.
+
+Waar was Raffles echter gebleven? Eindelijk ontdekte men een opening in
+den muur, die toegang gaf tot de lange gang, die naar het paleis van
+den hertog des Esseintes voerde.
+
+De beambten snelden naar binnen en stonden plotseling voor den
+ontstelden ouden Huysmans, den bediende van den hertog. Doch deze kon
+alleen meedeelen, dat even tevoren uit het geheimzinnig vertrek, dat de
+kostbaarheden van den hertog bevatte, een zwarte gedaante was geslopen,
+die hij echter als gezichtsbedrog had beschouwd.
+
+
+
+
+
+
+
+
+TIENDE HOOFDSTUK.
+
+DE ONECHTE Mr. TALBOTT.
+
+
+In het Parijsche Bois de Boulogne, in het aristocratische
+Paviljoen-café, waar een kopje koffie twee francs kost, zat, temidden
+der bonte menigte van de meest bekende dames der Parijzer wereld, een
+vrouw, wier geheeld wezen moest opvallen.
+
+De trekken van haar wonderschoon gelaat waren bijzonder energiek.
+Daarbij was zij weliswaar volgens Engelsche mode, doch naar Parijsche
+opvatting, zeer elegant gekleed.
+
+Zij gevoelde zich daar, hoewel het nauwelijks merkbaar was, niet geheel
+op haar gemak, en scheen op iemand te wachten.
+
+Eindelijk trad een elegant gekleed heer het paviljoen binnen, wiens
+geheele verschijning ons welbekend is: Charles L. Talbott.
+
+Hij ging naar de dame toe, nam zijn hoed af en ging aan haar tafel
+zitten, met een zucht van verlichting door haar begroet.
+
+„Ben je daar eindelijk, Charles?” sprak zij. „Denk er toch aan,” voegde
+zij er zacht aan toe, „dat we op onze hoede moeten zijn—Raffles is in
+Parijs en ons op het spoor.”
+
+De aangesprokene, die niemand anders was dan Lord Lister, de groote
+onbekende in eigen persoon, had zich, dadelijk na de inhechtenisneming
+van Talbott, vermomd als die persoon, teneinde het laatste lid der
+bende van internationale museumdieven, die nog niet in hechtenis was
+genomen, in zijn macht te krijgen.
+
+En nu zat hij dan tegenover Miss Kitty Potter, hier in het deftige café
+van het Bois de Boulogne om uit haar eigen mond te hooren: „Raffles is
+in Parijs.”
+
+Na een langdurig stilzwijgen merkte Kitty op:
+
+„Eigenlijk imponeert mij die man door zijn ongelooflijke geslepenheid.”
+
+Om zichzelf te amuseeren speelde Raffles een beetje den jaloersche:
+
+„Wat, hij imponeert je, mijn beste, en ik dan?”
+
+Doch Kitty antwoordde heel verbaasd:
+
+„Nu, Charles, je zult toch niet jaloersch worden op dien Raffles,
+daartoe zijn wij te nauw aan elkaar verbonden.”
+
+„Och, ik ben nu juist niet jaloersch op Raffles, doch veeleer op dien
+Dent!” gaf Lister ten antwoord.
+
+„Ach, op Dent—maar dat is toch lang voorbij, Charles! En jijzelf hebt
+mij immers destijds de kennismaking met hem aangeraden, om een goeden
+handlanger te hebben!”
+
+Raffles zweeg een oogenblik en zei toen:
+
+„Hoor eens Kitty, het zou, dunkt mij, zeer interessant zijn, wanneer
+we, louter voor pleizier eens de avonturen, die we op onze
+museum-diefstallen hebben beleefd, op schrift stelden en, gedrukt in
+een klein boekje, toezonden aan alle museum-directeuren der geheele
+wereld. Natuurlijk, zonder daarbij namen te noemen. Herinner je je
+bijv. nog die geschiedenis met de Madonna van Rafaël uit Florence?”
+
+Ondertusschen waren ze opgestaan, Raffles had betaald, en geleidde nu
+zijn dame naar buiten in het voorjaarszonnetje van het Bois de
+Boulogne.
+
+„Zeker herinner ik me dat nog,” antwoordde Kitty lachend. „Mijn
+genoegen zou ongestoord zijn geweest, wanneer Pasini niet was
+doodgestoken.
+
+„Ik had jullie toen immers dat groote Madonna schilderij gegeven, dat
+Grombeck naar Rafaëls Madonna had gecopiëerd en waarop de verliefde
+ezel mijn trekken aanbracht in plaats van die der Madonna.
+
+„Daarop moest Dent met het schilderij het museum binnensluipen in de
+rol van ijverig leerling-schilder. Hij verborg zich onder een tegen den
+muur staande groote sofa. ’s Nachts sneed hij het origineele schilderij
+van Rafaël uit de lijst en zette de copie van Grombeck er voor in de
+plaats. Dat was een meesterstuk van jouw gedachtengang, want slechts op
+deze wijze kon het gelukken, dat de roof verborgen bleef, totdat onze
+sporen voor altijd waren uitgewischt.
+
+„Beneden op het Lungarno stond Pasini ’s nachts op wacht. Ik loerde
+onder de donkere zuilengang van het museum rond en waakte er voor, dat
+wij niet werden verrast. Eindelijk opende Dent boven een raam en liet
+het kostbare, opgerolde schilderij aan een touw naar beneden zakken,
+waar Pasini het opving en aan mij gaf. Daarop sloot Dent het raam weer
+dicht en verborg zich opnieuw onder de sofa.
+
+„’s Morgens, toen de galerij van het museum voor het publiek geopend
+werd, sloop hij ongemerkt naar buiten. Daardoor had niemand iets van
+den diefstal ontdekt. Later begon Pasini zich op te dringen en toen
+moest Dent wel—”, hier bootste zij de beweging na van iemand, die een
+dolksteek toebrengt.
+
+Raffles wist genoeg. Hij had wel al veel beleefd, doch nog nooit bij
+zoo’n schoone vrouw zooveel slechtheid aangetroffen.
+
+Zijn plan stond vast. Hij nam in het Bois de Boulogne een automobiel en
+reed met Kitty Potter naar Parijs terug. Voor een postkantoor liet hij
+halt houden, stapte uit en verzond twee telegrammen: een aan Charly
+Brand, het andere aan inspecteur Baxter.
+
+Hij deed het op de wijze van iemand, die belangrijke handelszaken per
+telegraaf afdoet, en door de talloos vele handelsbetrekkingen van
+Talbott kon dit Kitty niet verbazen.
+
+Daarop stapte hij weer bij zijn gezellin in het rijtuig en beval den
+chauffeur hen naar een der bekende restaurants met chambres séparées te
+brengen.
+
+Toen zij in restaurant Riche aankwamen, waar alle kellners Talbott
+kenden, werd hun direct een gesepareerde kamer gegeven, waar de
+voorgewende Talbott het souper liet opdienen.
+
+Het kon niemand opgevallen zijn, dat hij ondertusschen even de kamer
+verlaten had, want hij kwam direct terug.
+
+Doch dit oogenblik was voldoende geweest om eenige woorden te wisselen
+met Charly Brand, dien hij telegrafisch naar het restaurant had
+ontboden.
+
+Even later verscheen er een nieuwe kellner, die naar de wenschen van
+het gezelschap informeerde—het was Charly Brand, wien het gelukt was
+een kellner over te halen hem zijn kleeding af te staan.
+
+Raffles had hem opgedragen om voor zichzelf den terugtocht te dekken.
+
+Voorloopig echter was hij nog vertrouwelijk in gesprek met Kitty
+Potter. Steeds weer vroeg hij haar voorzichtig naar de bijzonderheden
+der diefstallen.
+
+Zoo vertelde zij hem, hoe Dent en zij in het Quirinaal-Museum te Rome
+den antieken spiegel hadden geroofd.
+
+„En wat zei Talbott daar wel van?” vroeg Raffles, vol aandacht
+luisterend.
+
+„Talbott?” lachte Kitty verbaasd, „maar dat ben jij immers zelf— —”
+
+Dat eene oogenblik, waarop Raffles zich had vergist, was voldoende om
+hem heel verlegen even te doen zijn.
+
+Maar de vrouw, met veel ondervinding op dit gebied, wierp een scherpen
+blik op hem en hem strak aankijkend, riep zij plotseling met een kreet
+uit:
+
+„Ha—jij bent Talbott niet!”—en met een ruk trachtte zij hem baard en
+pruik van het hoofd te trekken.
+
+Raffles had echter zijn tegenwoordigheid van geest teruggekregen. En
+terwijl hij de vrouw met sterken, vasten greep bij de polsen vasthield,
+zei hij lachend tot haar:
+
+„Gij hebt gelijk, liefste, ik ben Talbott niet!”
+
+„Ontzettend!” riep Kitty uit, „maar wie ben je dan? Er is maar één man
+op de wereld, wien het zou kunnen gelukken, mij te overtroeven en dat
+is—”
+
+„Raffles!” viel Lord Lister haar in de rede.
+
+„En jij?”
+
+„Ja, ik ben Raffles!” was het vroolijke antwoord.
+
+Doch nu volgde iets, wat Raffles in ’t geheel niet had verwacht.
+Kitty’s gelaat straalde plotseling van vreugde, en Raffles werd met een
+stortvloed van woorden overstelpt. Zij vertelde, dat zij er steeds naar
+verlangd had, hem te leeren kennen. In hem zag zij den grooten held,
+dien haar hart zocht. Talbott bezat haar liefde in ’t geheel niet,
+slechts zijn millioenen hadden haar ingepalmd. Maar nu—nu had zij voor
+’t eerst lief. En wien ze liefhad, dat was—Raffles!
+
+„Kom, neem mij en vlucht met mij naar verre landen,” zoo besloot zij
+haar hartstochtelijke liefdesbetuiging, „niemand zal ons daar kennen,
+wij zullen een nieuw leven beginnen!”
+
+Dat was een gevaarlijk moment. Ieder, die Raffles niet van nabij kende,
+zou gedacht hebben, dat hij zich ten slotte door de liefdesverklaringen
+van een mooie vrouw zou laten verteederen.
+
+Op dit oogenblik werd er echter aan de deur geklopt.
+
+De kellner, of liever Charly Brand trad binnen.
+
+„Excuseer, het rijtuig, dat meneer besteld heeft, staat buiten!”
+
+„Een rijtuig?” vroeg Raffles schijnbaar ontstemd over de stoornis en
+verbaasd, „ik heb geen rijtuig besteld.”
+
+In werkelijkheid was dit een met Charly afgesproken teeken, dat Charly
+zou geven wanneer de per telegraaf ingelichte inspecteur Baxter met
+Marholm waren aangekomen.
+
+Raffles stond schijnbaar geërgerd op.
+
+„Dat is een vergissing!” riep hij uit, „maar ik wil me even overtuigen,
+wie zich die grap heeft veroorloofd!”
+
+En schijnbaar woedend snelde hij naar buiten.
+
+Het was echter ook hoog tijd, want op hetzelfde oogenblik drongen
+Baxter en Marholm de kamer al binnen.
+
+Kitty, die beiden direct herkende, viel met een luiden kreet door deze
+onverwachte truc van den grooten onbekende in zwijm. (Zie titelblad.)
+
+Toen de politiebeambten de spoedig weer tot bewustzijn gekomene
+wegleidden, overhandigde de kellner eerbiedig aan den inspecteur een
+wit, smal couvert met het opschrift:
+
+
+    „Den Heer Inspecteur Baxter, Scotland Yard,
+    tijdelijk restaurant Riche.”
+
+
+„Inspecteur,” grijnsde Marholm, „wedden, dat gij vermoedt van wien die
+brief komt?”
+
+„Loop naar den duivel met je opmerkingen!” brulde Baxter woedend.
+„Natuurlijk vermoed ik van wien die brief komt—van dien vervloekten— —”
+
+„Raffles!” viel Marholm lachend in de rede. En toen Baxter het couvert
+opende, las hij:
+
+
+    „Mijn belofte, ook het laatste lid van de museum-dievenbende aan u
+    over te leveren, heb ik door de gevangenneming van Miss Kitty
+    Potter vervuld.
+
+    De kellner was overigens mijn vriend Charly Brand.
+
+        Uw zeer onderdanige
+            RAFFLES.”
+
+
+De groote onbekende zat met zijn vriend in een deftig Parijsch hotel
+aan de ontbijttafel.
+
+Juist waren zij met eten klaar en staken een sigaret op om daarbij de
+Parijsche morgenbladen door te vliegen.
+
+„Nu Charly,” begon Raffles, „het wordt tijd, dat we onze
+detective-werkzaamheden staken en tot onzen ouden arbeid terugkeeren!”
+
+Doch nauwelijks had hij dit gezegd, of hij viel bij het openvouwen der
+courant zichzelf met een kreet van schrik in de rede.
+
+„Drie gevangenen uit het Huis van Bewaring ontvlucht!”
+
+Charly sprong overeind.
+
+„Het zullen toch niet— —” riep hij uit.
+
+„Ja verduiveld,” zei Raffles, „je hebt goed geraden, het is hun gelukt,
+die vervloekte honden!”
+
+En inderdaad, de mededeeling in de courant klonk troosteloos.
+
+Het was aan de drie gevangenen, Talbott, Dent en Kitty Potter gelukt te
+ontvluchten!
+
+Het strenge onderzoek, dat was ingesteld, had het volgende aan het
+licht gebracht:
+
+Talbott had Kassiber naar Kitty gezonden.
+
+En de millioenen van den Amerikaan tezamen met de betooverende bekoring
+van Kitty hadden bewerkt, dat twee gevangenbewaarders zich lieten
+omkoopen, zoodat de drie misdadigers aan de hoede van den Franschen
+Staat waren ontsnapt.
+
+„De donder moge hun halen,” riep Charly, nog ontsteld, uit.
+
+Doch Raffles was alweer zichzelf.
+
+„Mijn beste Charly,” sprak hij, een nieuwe sigaret opstekend, „ik had
+daarjuist ongelijk. Onze detective-arbeid is in ’t geheel nog niet ten
+einde. Aan het werk dus! Wij moeten achter het drietal aan!”
+
+Natuurlijk hadden de millioenen van Talbott het zeer gemakkelijk
+gemaakt voor de drie vluchtelingen, om in de Fransche hoofdstad
+spoorloos te verdwijnen.
+
+Doch Raffles behoefde niet te wanhopen.
+
+Hij had immers in alle kringen der samenleving vrienden, die hun oogen
+den kost gaven, en daardoor wist hij weldra van een kleinen
+straatjongen, dat deze een oudachtig heer, in wiens gezelschap zich
+waarschijnlijk een jongere heer en dame bevonden, aan het station drie
+kaarten naar Marseille had zien nemen.
+
+„Dus naar Marseille zijn zij gereisd?” riep hij. „Nu, ik twijfel er
+niet aan, of we zullen spoedig uit een of ander hoekje der wereld van
+nieuwe museum-diefstallen hooren. Dat zal ons op hun spoor brengen. De
+vos verliest zijn streken niet!”
+
+Dadelijk reisden zij naar de Zuid-Fransche havenstad.
+
+In Marseille kwam Raffles na lange vergeefsche strooptochten en toen
+hij op het punt stond zijn onderzoek te staken, op zekeren dag in een
+kleine herberg aan de haven.
+
+Het was een nauw vertrek, waar men den rook kon snijden, met balken in
+de zoldering, en vol met woest en gevaarlijk scheepsvolk.
+
+Hij ging op het eenige plaatsje zitten, dat nog vrij was en zette zijn
+glas jenever voor zich op de ruwe, natte, houten tafels.
+
+Plotseling deed een ruwe hand een greep naar zijn glas, en een
+reusachtige kerel met pikzwart haar en baard, half beschonken, zei
+lachend, half Fransch, half Spaansch:
+
+„Gij permitteert toch, mijnheertje!”
+
+„Ho, ho,” sprak Raffles, „man, blijf met uw hand van mijn glas!”
+
+„Mannetje, wat verbeeldt jij je wel!” brulde de reus. Doch Raffles was
+al overeind gesprongen, had bliksemsnel, zooals hij in Japan had
+geleerd, den kraag van het matrozenpak met beide handen krachtig over
+den nek van den ander naar beneden getrokken, zoodat de reus hulpeloos
+en verbluft stond te kijken, halverwege in zijn hemdsmouwen staande en
+door zijn eigen jas weerloos gemaakt.
+
+En voordat hij iets kon beginnen, had Raffles zijn arm beetgepakt en
+omgedraaid, zoodat hij met weinig moeite het glas uit zijn hand kon
+nemen.
+
+Alle gasten waren gaan staan en hadden om het tweetal een kring
+gevormd.
+
+Toen nu, tegen alle verwachting in, de groote onbekende overwinnaar was
+gebleven, steeg er een luid gelach op, onderbroken door gelukwenschen
+voor den overwinnaar, die ondertusschen weer was gaan zitten en met
+kalme stem bij den waard „nog een glas jenever voor dien dorstigen man
+daar!” besteld had.
+
+„Hola, José”, sprak de waard hem toe, toen hij den borrel bracht, „die
+heeft het je leelijk afgeleerd!”
+
+De zwartlokkige reus, José genaamd, stond nog altijd verstomd over den
+verloop en dronk mopperend zijn glas leeg.
+
+„Wie zijt gij, jonge man?” vroeg de waard vol respect aan Raffles, „dat
+gij het tegen hem kondt opnemen? Dat heeft nog niemand vóór u gedaan!”
+
+Zwijgend keek de groote onbekende het vertrek rond. Toen hij niemand
+ontdekte, die hem verdacht voorkwam, sprak hij op kalmen toon:
+
+„Ik heet Raffles!”
+
+Hij wist, dat hij die lagen van het volk door het noemen van zijn naam
+nog steeds op zijn hand had gekregen. En hij had zich ook nu niet
+vergist.
+
+Velen kwamen vol eerbied naar hem toe om hem de hand te drukken.
+
+Zelfs José ontwaakte uit zijn overpeinzing, er kwam een glimlach op
+zijn gelaat en ook hij drukte den grooten onbekende de hand.
+
+„Wanneer gij Raffles zijt,” sprak hij half in het Spaansch, half in het
+Fransch, „dan was het voor mij geen schande overwonnen te worden!”
+
+„Hoor eens, vriend,” begon de groote onbekende, nadat hij de
+vriendschap voldoende door eenige glazen jenever had bekrachtigd, „hoor
+eens, vriend, hebt gij hier in de haven misschien ook een Amerikaan
+gezien, in gezelschap van een mooie vrouw en een jongen man met een
+echt bulldoggen misdadigersgezicht?”
+
+Tegelijkertijd haalde John Raffles uit zijn borstzak de photographie te
+voorschijn, die hij eens van Kitty en den misdadigen Amerikaan in de
+Osteria te Rome had gemaakt.
+
+„Die man en die vrouw—en nog een derde— —”, antwoordde José
+voorzichtig, „ja, dat kan wel zijn. Die drie namen, geloof ik, plaatsen
+op een boot naar— —wacht eens— —juist, ik ben er, naar Valencia!”
+
+„Aldus, op naar Valencia!” mompelde Raffles in zichzelf. „Nu, ik ben
+nieuwsgierig wat voor schurkenstreken de echte Mr. Talbott in het arme
+Spanje voor heeft!”
+
+Spoedig daarop besprak hij met Charly plaatsen op de eerste boot die
+naar Valencia vertrok.
+
+Doch zelfs aan den scherpen spiedersblik van Raffles was het ontgaan,
+dat even na hem een vuile in lompen gekleede matroos, die tot nu toe
+onopgemerkt, half verborgen achter vaten, in een hoek had gezeten, de
+herberg verliet en naar het telegraafkantoor ging om een telegram te
+zenden naar Valencia.
+
+Het was de schurk Dent.
+
+
+
+Spiegelglad en groenachtig blauw vertoonde zich de golf van Valencia,
+die Raffles en Charly in een broeiend heete zon doorsneden, aan hun
+oogen.
+
+Lui lagen de passagiers op het dek onder de daken van zeil, die hen
+tegen de brandend heete zon moesten beschutten.
+
+Midden op den warmen dag kwamen ze op hun bestemming aan. Het schip
+liep de haven van Valencia, de voorstad Grao, binnen.
+
+Een bonte troep armoedig gekleede mannen kwam op het tweetal af om zich
+van hun bagage meester te maken. Raffles en Charly klommen in een
+zoogenaamde tartane, een karretje op twee wielen, zonder veeren en door
+een muildier getrokken. Zoo reden zij Valencia binnen.
+
+Hier ontrolde zich het eerste groote beeld van het Spaansche leven aan
+de oogen van Charly.
+
+Raffles, die dat alles reeds kende, keek onverschillig rond.
+
+Doch zijn vriend verbaasde zich over de bijzonder nauwe straten, waar
+oeroude Spaansche paleizen, die er gedeeltelijk uitzagen als gotische
+kerken, gedeeltelijk als Oostersche bouwwerken, dicht grensden aan
+kleine bouwvallige huizen.
+
+Te midden der palmen, oude fonteinen en vervallen marmeren trappen
+krioelde een menigte bedelaars, straatjongens en kooplieden doorelkaar.
+
+Doch plotseling kwam er beweging onder de menschen.
+
+Juist was de nieuwste uitgave der groote Spaansche courant „El
+Nacional” verschenen, en de jongens, die ze verkochten, liepen, zooals
+in alle zuidelijke landen, schreeuwend met hun pak door de straten.
+
+Raffles kocht een exemplaar.
+
+Doch nauwelijks had hij een blik geworpen op de eerste pagina, of hij
+zei hardop lachend tegen Charly:
+
+„Ik wist wel, dat een vos zijn streken niet verliest. Door hun daden
+herkennen wij die kerels. Luister eens, Charly, wat ik hier juist zie.”
+
+Daarop las hij het volgende telegram voor:
+
+
+    „Groote schilderijdiefstal in het beroemde Prado-museum te Madrid.
+    Een schilderij van Velasquez van den muur gestolen. Daders
+    onbekend.”
+
+
+„Ziezoo, mijn waarde,” merkte hij op, „nu zullen ze wel in de val
+loopen, en niet weer ontsnappen, wil ik wedden!— —Dus, op naar Madrid!”
+
+
+
+Met den eerstvolgenden trein reisden zij naar Madrid, door een streek,
+die niet de minste bekoring had voor het oog. Het was een onmetelijke,
+door de zon verbrande vlakte met hier en daar een enkel schraal
+korenveld aan den voet van een heuvel.
+
+Een ontzettende loomheid maakte zich van de beide vrienden meester in
+de benauwde spoorwegcoupé, die geblakerd werd door de gloeiende
+zonnestralen. En reeds begonnen zij het voorbeeld van de andere
+reizigers te volgen: zij maakten het zich gemakkelijk en waren op het
+punt in te slapen.
+
+Plotseling weerklonk een geluid als van zware donderslagen en een
+geweldige ontploffing deed den trein schudden.
+
+Alsof zij van den grond werden opgetild, zoo werden allen in de hoogte
+geslingerd. Met een enkelen blik zag Raffles, dat de deur der coupé
+open stond en dat met woeste gebaren Talbott en Dent trachtten binnen
+te dringen.
+
+Op hetzelfde oogenblik greep hij zijn revolver en vuurde twee schoten
+op hen af.
+
+Daarop snelden hij en Charly Brand naar buiten.
+
+Als door een wonder waren zij ongedeerd gebleven. De locomotief was
+vernield, twee wagens waren omgevallen. Overal lagen dooden en
+verminkten.
+
+Ongetwijfeld was een aanslag gepleegd op den trein en was deze gemunt
+geweest op het leven van Raffles en Charly Brand.
+
+De groote onbekende was er vast van overtuigd, dat Talbott, die van
+zijn reis naar Madrid wist, op deze wijze had getracht hem onschadelijk
+te maken en met behulp van zijn geld een ontsporing had weten te
+veroorzaken.
+
+Maar juist de wagen, waarin de groote onbekende en diens vriend zaten,
+de voorlaatste van den trein, was gespaard gebleven.
+
+Met Charly Brand trachtte hij de gewonden te helpen. Daarop wilde hij
+trachten, het volgende station te bereiken om, zonder zijn naam te
+noemen, hulp te krijgen voor de ongelukkige slachtoffers, die nog te
+redden waren. En ten slotte wilde hij den vervloekten Amerikanen hun
+rechtmatige straf bezorgen.
+
+Doch van Talbott en zijn medeplichtigen was in den geheelen omtrek geen
+spoor te ontdekken.
+
+Urenlang liepen Raffles en Charly door de bruingebrande vlakte, totdat
+hun vermoeide voeten zoo pijnlijk waren geworden, dat zij hen bijna
+niet meer konden dragen.
+
+Eindelijk wilde Charly niet verder gaan.
+
+Raffles trachtte hem op alle manieren over te halen, doch niets hielp.
+
+„Neen, Edward,” sprak Charly op zachten toon, „laat mij hier nu maar
+liggen, ik kan niet verder!”
+
+Lord Lister goot uit zijn veldflesch een paar druppels cognac in den
+mond, maar in de gloeiend heete zon vermeerderde dit nog Charly’s
+ondragelijken dorst.
+
+Raffles lag naast zijn vriend in het harde, droge gras.
+
+Zijn keel was als dichtgeschroefd.
+
+Charly lag roerloos naast hem.
+
+De duisternis viel even nadat de zon was ondergegaan en een
+schitterende sterrenhemel keek op de beide uitgeputte mannen neer.
+
+Plotseling meende Raffles op verren afstand geluid te hooren, dat
+langzamerhand nader kwam.
+
+Hij richtte zich half op—neen, hij had zich niet vergist. Het was een
+regelmatig geluid, alsof men aan den oever van een meer het luiden
+hoort van een klok van de overzijde van het water.
+
+Charly Brand wilde reeds opspringen en luidde om hulp roepen, maar als
+door een plotselinge ingeving belette Raffles dit door hem de hand op
+den mond te leggen.
+
+En zoo lagen zij in den stillen nacht te luisteren naar het naderende
+hoefgetrappel.
+
+De minuten verliepen in pijnlijke onzekerheid.
+
+Eindelijk zagen zij in de verte een klein voertuig, waarin twee
+gestalten zaten. Een walmende lantaarn bengelde voor aan het rijtuigje.
+
+Zij konden hun ongeduld nauwelijks bedwingen en reeds wilde Raffles de
+nachtelijke reizigers roepen, toen Charly zijn arm greep en fluisterde:
+
+„Mijn hemel—daarin zitten Talbott en Dent!”
+
+Plotseling hield het kleine voertuig, een Spaansche tartane, stil en
+een bevelende stem riep door de duisternis:
+
+„Halt! Hier is iemand! Ik heb het duidelijk gehoord! Wie daar?
+Antwoord! of het zal u slecht vergaan!”
+
+Met groote onverschrokkenheid stond Raffles op en riep met heldere
+stem:
+
+„Hallo, Mr. Talbott! Ik zocht u juist!”
+
+Daar weerklonk uit het rijtuig een woeste kreet:
+
+„Dat is Raffles!”
+
+Een donkere gestalte sprong uit de tartane en liep op Raffles toe.
+
+Charly Brand kwam vloekend toegesneld om Raffles ter hulp te komen.
+
+Met stalen vuist hield Dent, want deze was het, Raffles bij de keel.
+Maar Charly greep hem van achteren beet en Dent moest zijn vijand
+loslaten.
+
+Nu was echter ook Talbott naderbij gekomen en wilde zich op Charly
+Brand werpen. Lord Lister echter, die nu zijn armen vrij had, haalde
+bliksemsnel zijn revolver te voorschijn, en eenige keeren schoot hij in
+de lucht.
+
+Onmiddellijk lieten Talbott en Dent hun vervolgers los en Raffles zag,
+hoe zij inderhaast achter een groot steenblok op korten afstand van hen
+verdwenen.
+
+Zij hoorden een woest hoongelach van Talbott, dat als het ware in den
+grond verdween en Raffles en Charly het bloed in de aderen deed
+verstijven.
+
+Geruischloos op den buik voortkruipend, slopen zij naar den steen toe,
+totdat zij plotseling, op eenigen afstand daarvan, met opgeheven
+revolver voorwaarts snelden.
+
+Maar geen menschelijk wezen was te vinden: Talbott en Dent waren
+spoorloos verdwenen!
+
+Met een vloek riep Charly Brand:
+
+„O, wat een schurken! Dus is het toch waar, wat alle Fransche en
+Spaansche misdadigers vertellen van de schuilhoeken, die Talbott overal
+op de wereld heeft! Zij zijn in een onderaardsche gang gevlucht!”
+
+Raffles begreep onmiddellijk, dat de groote steen den ingang van een
+dergelijke schuilplaats moest bedekken en het toeval had hen de beide
+schurken juist op deze plek doen ontmoeten.
+
+En nu in den donkeren nacht was het onmogelijk om de geheime plek te
+vinden, waar men den steen kon doen wijken. De beide vluchtelingen
+waren ongetwijfeld reeds in veiligheid.
+
+Raffles en Brand namen derhalve in het voertuig plaats en reden in de
+richting van Madrid.
+
+Het was tegen het krieken van den dag, toen zij aan den horizont de
+lichten der stad zagen. Charly Brand stiet een kreet van vreugde uit en
+ook Raffles voelde zich als herboren.
+
+Zij zorgden er, bij aankomst in de stad, voor, dat verplegers en
+doctoren naar de plaats des onheils werden gezonden en begaven zich
+daarna doodelijk vermoeid naar een hotel in een der voorsteden, waar
+zij de zoozeer benoodigde rust eindelijk vonden.
+
+Hoe geheel anders zag Madrid er uit, toen het heldere zonlicht de
+straten en gebouwen bescheen! Nu zag men een elegante stad voor zich,
+terwijl in den nacht alles er even afschuwelijk had uitgezien.
+
+Met innig welbehagen lieten zij zich meevoeren door den stroom van
+keurig gekleede dames en heeren, die zich allen begaven naar het
+voornaamste plein der stad, de Puerta del Sol (poort van de zon).
+
+Plotseling zag Raffles op een marmeren trap aan de overzijde van het
+plein een welbekende gestalte.
+
+„Talbott!” riep hij en haastig trok hij Charly mee naar de marmeren
+trap.
+
+Maar het gedrang vóór hen werd steeds grooter, een waterdrager liep hen
+voor de voeten en toen Raffles opkeek, was Talbott verdwenen.
+
+Doch hij wist nu, dat Talbott zich te Madrid bevond!
+
+Daar trad hun een vuile, oude man met de oogen van een roofvogel
+tegemoet.
+
+Op kruipend vriendelijken toon vroeg hij: „Willen de Sennores niet een
+kaart voor de stierengevechten? Hedenmiddag is de corrida
+(stierengevecht). Dit zijn de laatste kaarten, die ik nog heb. De
+Sennores kunnen in heel Madrid geen kaarten meer krijgen.”
+
+„Hoeveel kosten uw kaarten?” vroeg Raffles.
+
+„Twee realen!” luidde het antwoord.
+
+„Goed, geef ze hier!” sprak de Groote Onbekende.
+
+Maar nauwelijks had hij de kaarten in handen, of de verkooper
+verwijderde zich plotseling met groote haast, zelfs zonder op betaling
+te wachten.
+
+Dit stemde Raffles tot nadenken.
+
+Zou hier weer een truc van Talbott achter steken? Doch juist deze
+mogelijkheid deed hem besluiten, tot elken prijs den vijand het hoofd
+te bieden— —
+
+Op ongeveer een kwartier afstands van Madrid bevindt zich de groote
+arena, gebouwd naar het voorbeeld van een Romeinsch circus. Hierheen
+begaven zich Raffles en Charly Brand.
+
+Buiten prijkte een reuzenschild met het woord: „Corrida.”
+(Stierengevecht.)
+
+Inwendig cirkelvormig gebouwd, gingen de rijen zitplaatsen geleidelijk
+in de hoogte als breede, witmarmeren trappen.
+
+Rondom de arena liep een borstwering, die de kampplaats van de ruimte
+der toeschouwers scheidde.
+
+Nu werden de deuren onder de koningsloge geopend en daaruit kwamen te
+voorschijn allen, die deel zouden nemen aan de voorstelling.
+
+Het was een schitterende stoet, getooid in blauw atlas, purper-fluweel,
+vleeschkleurig satijn, geheel bestikt met tressen, zilver en gouden
+borduursel.
+
+Allen droegen korte, witte mantels van gele of roode kleur, witte
+kousen, zijden sjerpen om het lijf en spitse mutsjes op het hoofd.
+
+Fanfares weerklonken als teeken dat het spel zou beginnen.
+
+Doodsche stilte heerschte in het gebouw, slechts onderbroken door een
+dof gebrul, dat steeds naderkwam.
+
+Een reusachtige wilde stier rende door een geopende poort de arena
+binnen.
+
+Nauwelijks had hij zijn vijanden ontdekt, of met woede snelde hij naar
+hen toe. Maar deze wisten het beest telkens af te leiden, door om den
+stier heen te springen en met behulp van roode doeken steeds tot groote
+woede te prikkelen.
+
+Daar naderde de zoogenaamde Espada, de eigenlijke stierenvechter, die
+het dier met een handigen degenstoot moet dooden. Hij hield een stok,
+waaraan een lang, rood doek wapperde, in de linkerhand.
+
+Hoorbare stilte heerschte in het gebouw.
+
+Plotseling hoorden Raffles en Charly Brand achter zich een afschuwelijk
+schril gelach. Vol ontzetting keken zij om en zagen tot hun schrik
+Talbott en naast hem aan weerskanten Dent en Kitty.
+
+Het drietal hield een grooten, vuurrooden doek in de handen en aan hun
+gezichten zag Raffles, dat zij iets vreeselijks voor hadden.
+
+„Talbott!” riep hij vol afkeer uit.
+
+„Ja, ik ben het, Talbott, je vijand!” schreeuwde de ander terug. „En nu
+is het met je gedaan!” vervolgde hij. „Ik heb je hierheen gelokt en dat
+is je dood!”
+
+Als een krankzinnige lachte hij.
+
+Plotseling greep hij den rooden doek en begon, vlak achter Raffles en
+Charly Brand ermee zwaaiend den stier te tergen tot het uiterste.
+
+De oogen van het beest waren met bloed beloopen en puilden ver uit hun
+kassen.
+
+Opeens stormde hij met een vervaarlijk gebrul op den rooden doek los.
+
+Op dit oogenblik gelukte het Raffles en Charly Brand naar rechts en
+links opzij te springen. Met bijna bovennatuurlijke kracht sprong de
+stier op de eikenhouten borstwering, zoodat deze krakend verbrijzeld
+werd.
+
+Ook Talbott wilde opzij springen, maar hij raakte in den grooten doek
+verward.
+
+Een duizendvoudige kreet van ontzetting weerklonk door het groote
+gebouw, toen Talbott neerviel.
+
+Raffles en Brand wisselden bliksemsnel een blik van verstandhouding en
+haalden hun revolvers te voorschijn.
+
+De stier bukte zich, boorde een secondelang zijn horens diep in het
+lichaam van den gevallene, om dezen in het volgende oogenblik hoog in
+de lucht te werpen.
+
+Maar nog voordat dit laatste kon geschieden, gaf Raffles een teeken en
+twee schoten troffen den stier links en rechts in de oogen.
+
+Brullend zakte hij in elkaar—nog een gerochel en het dier was dood.
+
+Het volk barstte uit in een luid gejubel ter eere van de beide koene
+vreemdelingen.
+
+Doch nog voordat iemand begreep was er gebeurde, hadden Raffles en
+Charly Brand zich op Kitty en Dent geworpen en beiden geboeid.
+
+Op den grond lag Talbott den laatsten doodstrijd te strijden.
+
+Politie snelde nu van alle zijden toe en zonder dat de omstanders er
+iets van begrepen, had Raffles Kitty en Dent overgegeven aan de
+vertegenwoordigers der wet.
+
+Hij stelde zichzelf en zijn vriend aan hen voor als inspecteur Baxter
+en detective Marholm van Scotland Yard.
+
+In een van Talbotts schuilhoeken, welke deze nog voor zijn dood bekend
+maakte, vond men het gestolen schilderij van Velasquez uit het
+Prado-Museum te Madrid.
+
+Dent en Kitty durfden, nu hun beschermer, de millionnair, was
+gestorven, niet meer ontkennen.
+
+En terwijl Raffles met vriendschappelijke woorden afscheid nam van de
+Spaansche politie, sprak hij:
+
+„Het verdere zullen mijn collega’s van de Engelsche politie wel in orde
+maken, die dezer dagen naar Madrid komen. Mij roepen mijn zaken helaas
+weer terug naar Londen.”
+
+En allervriendelijkst uitgeleid door de Spaansche ambtenaren van
+politie, begaf hij zich met Charly Brand naar het hoofdtelegraafkantoor
+van Madrid, waar hij een geestig telegram verzond aan inspecteur
+Baxter, Scotland Yard, Londen.
+
+
+
+
+
+
+
+
+AANTEEKENING
+
+
+[1] Majordomus = voornaamste bediende, die het toezicht over alles
+houdt in deftige huizen.
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 77521 ***
diff --git a/README.md b/README.md
new file mode 100644
index 0000000..8a867ad
--- /dev/null
+++ b/README.md
@@ -0,0 +1,2 @@
+Project Gutenberg (https://www.gutenberg.org) public repository for eBook #77521
+(https://www.gutenberg.org/ebooks/77521)
author	www-data <www-data@mail.pglaf.org>	2025-12-21 17:22:20 -0800
committer	www-data <www-data@mail.pglaf.org>	2025-12-21 17:22:20 -0800
commit	2f04bcc8b779e0f4efe4f59821413841dc00df5b (patch)
tree	c4b49f24e928204b69272c2c53b103ca7e286ad7