diff options
Diffstat (limited to '76761-h')
| -rw-r--r-- | 76761-h/76761-h.htm | 4224 | ||||
| -rw-r--r-- | 76761-h/images/lordlister.png | bin | 0 -> 36856 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 76761-h/images/lordlister0033-front.jpg | bin | 0 -> 100948 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 76761-h/images/p0033-01.png | bin | 0 -> 13296 bytes |
4 files changed, 4224 insertions, 0 deletions
diff --git a/76761-h/76761-h.htm b/76761-h/76761-h.htm new file mode 100644 index 0000000..9e95fd7 --- /dev/null +++ b/76761-h/76761-h.htm @@ -0,0 +1,4224 @@ +<!DOCTYPE HTML> +<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source on 2025-08-29T18:17:21Z using SAXON HE 9.9.1.8 . --> +<html lang="nl"> +<head> +<title>Lord Lister No. 33: De Alarmkreet | Project Gutenberg</title> +<meta charset="utf-8"> +<meta name="generator" content="tei2html.xsl, see https://github.com/jhellingman/tei2html"> +<meta name="author" content="Kurt Matull (1872–1920)"> +<meta name="author" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]"> +<link rel="coverpage" href="images/lordlister0033-front.jpg"> +<link rel="icon" href="images/lordlister0033-front.jpg" type="image/x-cover"> +<meta name="DC.Title" content="Lord Lister No. 33: De Alarmkreet"> +<meta name="DC.Creator" content="Kurt Matull (1872–1920)"> +<meta name="DC.Creator" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]"> +<meta name="DC.Contributor" content="Alfred Gustav Christian Roloff (1879–1951)"> +<meta name="DC.Language" content="nl-1900"> +<meta name="DC.Format" content="text/html"> +<meta name="DC.Publisher" content="Project Gutenberg"> +<meta name="DC:Subject" content="Detective and mystery stories -- Periodicals"> +<meta name="DC:Subject" content="Dime novels -- Periodicals"> +<style> /* <![CDATA[ */ +html { +line-height: 1.3; +} +body { +margin: 0; +} +main { +display: block; +} +h1 { +font-size: 2em; +margin: 0.67em 0; +} +hr { +height: 0; +overflow: visible; +} +pre { +font-family: monospace; +font-size: 1em; +} +a { +background-color: transparent; +} +abbr[title] { +border-bottom: none; +text-decoration: underline; +} +b, strong { +font-weight: bolder; +} +code, kbd, samp { +font-family: monospace; +font-size: 1em; +} +small { +font-size: 80%; +} +sub, sup { +font-size: 67%; +line-height: 0; +position: relative; +vertical-align: baseline; +} +sub { +bottom: -0.25em; +} +sup { +top: -0.5em; +} +img { +border-style: none; +} +body { +font-family: serif; +font-size: 100%; +text-align: left; +margin-top: 2.4em; +} +div.front, div.body { +margin-bottom: 7.2em; +} +div.back { +margin-bottom: 2.4em; +} +.div0 { +margin-top: 7.2em; +margin-bottom: 7.2em; +} +.div1 { +margin-top: 5.6em; +margin-bottom: 5.6em; +} +.div2 { +margin-top: 4.8em; +margin-bottom: 4.8em; +} +.div3 { +margin-top: 3.6em; +margin-bottom: 3.6em; +} +.div4 { +margin-top: 2.4em; +margin-bottom: 2.4em; +} +.div5, .div6, .div7 { +margin-top: 1.44em; +margin-bottom: 1.44em; +} +.div0:last-child, .div1:last-child, .div2:last-child, .div3:last-child, +.div4:last-child, .div5:last-child, .div6:last-child, .div7:last-child { +margin-bottom: 0; +} +blockquote div.front, blockquote div.body, blockquote div.back { +margin-top: 0; +margin-bottom: 0; +} +.divBody .div1:first-child, .divBody .div2:first-child, .divBody .div3:first-child, .divBody .div4:first-child, +.divBody .div5:first-child, .divBody .div6:first-child, .divBody .div7:first-child { +margin-top: 0; +} +h1, h2, h3, h4, h5, h6, .h1, .h2, .h3, .h4, .h5, .h6 { +clear: both; +font-style: normal; +text-transform: none; +} +h3, .h3 { +font-size: 1.2em; +} +h3.label { +font-size: 1em; +margin-bottom: 0; +} +h4, .h4 { +font-size: 1em; +} +.alignleft { +text-align: left; +} +.alignright { +text-align: right; +} +.alignblock { +text-align: justify; +} +p.tb, hr.tb, .par.tb, li.tb { +margin: 1.6em auto; +text-align: center; +} +p.argument, p.note, p.tocArgument, .par.argument, .par.note, .par.tocArgument { +font-size: 0.9em; +text-indent: 0; +} +p.argument, p.tocArgument, .par.argument, .par.tocArgument { +margin: 1.58em 10%; +} +.opener, .address { +margin-top: 1.6em; +margin-bottom: 1.6em; +} +.addrline { +margin-top: 0; +margin-bottom: 0; +} +.dateline { +margin-top: 1.6em; +margin-bottom: 1.6em; +text-align: right; +} +.salute { +margin-top: 1.6em; +margin-left: 3.58em; +text-indent: -2em; +} +.signed { +margin-top: 1.6em; +margin-left: 3.58em; +text-indent: -2em; +} +.epigraph { +font-size: 0.9em; +width: 60%; +margin-left: auto; +} +.epigraph span.bibl { +display: block; +text-align: right; +} +.trailer { +clear: both; +margin-top: 3.6em; +} +span.abbr, abbr { +white-space: nowrap; +} +span.parNum { +font-weight: bold; +} +span.corr, span.gap { +border-bottom: 1px dotted red; +} +span.num, span.trans { +border-bottom: 1px dotted gray; +} +span.measure { +border-bottom: 1px dotted green; +} +.ex { +letter-spacing: 0.2em; +} +.sc { +font-variant: small-caps; +} +.asc { +font-variant: small-caps; +text-transform: lowercase; +} +.uc { +text-transform: uppercase; +} +.tt { +font-family: monospace; +} +.underline { +text-decoration: underline; +} +.overline, .overtilde { +text-decoration: overline; +} +.rm { +font-style: normal; +} +.red { +color: red; +} +hr { +clear: both; +border: none; +border-bottom: 1px solid black; +width: 45%; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +margin-top: 1em; +text-align: center; +} +hr.dotted { +border-bottom: 2px dotted black; +} +hr.dashed { +border-bottom: 2px dashed black; +} +.aligncenter { +text-align: center; +} +h1, h2, .h1, .h2 { +font-size: 1.44em; +line-height: 1.5; +} +h1.label, h2.label { +font-size: 1.2em; +margin-bottom: 0; +} +h5, h6 { +font-size: 1em; +font-style: italic; +} +p, .par { +text-indent: 0; +} +p.firstlinecaps:first-line, .par.firstlinecaps:first-line { +text-transform: uppercase; +} +.hangq { +text-indent: -0.32em; +} +.hangqq { +text-indent: -0.42em; +} +.hangqqq { +text-indent: -0.84em; +} +p.dropcap:first-letter, .par.dropcap:first-letter { +float: left; +clear: left; +margin: 0 0.05em 0 0; +padding: 0; +line-height: 0.8; +font-size: 420%; +vertical-align: super; +} +blockquote, p.quote, div.blockquote, div.argument, .par.quote { +font-size: 0.9em; +margin: 1.58em 5%; +} +.pageNum a, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover, a.hidden:hover, a.hidden { +text-decoration: none; +} +.advertisement, .advertisements { +background-color: #FFFEE0; +border: black 1px dotted; +color: #000; +margin: 2em 5%; +padding: 1em; +} +span.accent { +display: inline-block; +text-align: center; +} +span.accent, span.accent span.top, span.accent span.base { +line-height: 0.40em; +} +span.accent span.top { +font-weight: bold; +font-size: 5pt; +} +span.accent span.base { +display: block; +} +.footnotes .body, .footnotes .div1 { +padding: 0; +} +.fnarrow { +color: #AAAAAA; +font-weight: bold; +text-decoration: none; +} +.fnarrow:hover, .fnreturn:hover { +color: #660000; +} +.fnreturn { +color: #AAAAAA; +font-size: 80%; +font-weight: bold; +text-decoration: none; +vertical-align: 0.25em; +} +a { +text-decoration: none; +} +a:hover { +text-decoration: underline; +background-color: #e9f5ff; +} +a.noteRef, a.pseudoNoteRef { +font-size: 67%; +vertical-align: super; +text-decoration: none; +margin-left: 0.1em; +} +.externalUrl { +font-size: small; +font-family: monospace; +color: gray; +} +.displayfootnote { +display: none; +} +div.footnotes { +font-size: 80%; +margin-top: 1em; +padding: 0; +} +hr.fnsep { +margin-left: 0; +margin-right: 0; +text-align: left; +width: 25%; +} +p.footnote, .par.footnote { +margin-bottom: 0.5em; +margin-top: 0.5em; +} +p.footnote .fnlabel, .par.footnote .fnlabel { +float: left; +margin-left: -0.1em; +min-width: 1.0em; +padding-right: 0.4em; +} +.apparatusnote { +text-decoration: none; +} +.apparatusnote:target, .fndiv:target { +background-color: #eaf3ff; +} +table.tocList { +width: 100%; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +border-width: 0; +border-collapse: collapse; +} +td.tocText { +padding-top: 2em; +padding-bottom: 1em; +} +td.tocPageNum, td.tocDivNum { +text-align: right; +min-width: 10%; +border-width: 0; +white-space: nowrap; +} +td.tocDivNum { +padding-left: 0; +padding-right: 0.5em; +vertical-align: top; +} +td.tocPageNum { +padding-left: 0.5em; +padding-right: 0; +vertical-align: bottom; +} +td.tocDivTitle { +width: auto; +} +p.tocPart, .par.tocPart { +margin: 1.58em 0; +font-variant: small-caps; +} +p.tocChapter, .par.tocChapter { +margin: 1.58em 0; +} +p.tocSection, .par.tocSection { +margin: 0.7em 5%; +} +table.tocList td { +vertical-align: top; +} +table.tocList td.tocPageNum { +vertical-align: bottom; +} +table.inner { +display: inline-table; +border-collapse: collapse; +width: 100%; +} +td.itemNum { +text-align: right; +min-width: 5%; +padding-right: 0.8em; +} +td.innerContainer { +padding: 0; +margin: 0; +} +.index { +font-size: 80%; +} +.index p { +text-indent: -1em; +margin-left: 1em; +} +.indexToc { +text-align: center; +} +.transcriberNote { +background-color: #DDE; +border: black 1px dotted; +color: #000; +font-family: sans-serif; +font-size: 80%; +margin: 2em 5%; +padding: 1em; +} +.missingTarget { +text-decoration: line-through; +color: red; +} +.correctionTable { +width: 75%; +} +.width20 { +width: 20%; +} +.width40 { +width: 40%; +} +p.smallprint, li.smallprint, .par.smallprint { +color: #666666; +font-size: 80%; +} +span.musictime { +vertical-align: middle; +display: inline-block; +text-align: center; +} +span.musictime, span.musictime span.top, span.musictime span.bottom { +padding: 1px 0.5px; +font-size: xx-small; +font-weight: bold; +line-height: 0.7em; +} +span.musictime span.bottom { +display: block; +} +audio { +height: 20px; +margin-left: 0.5em; +margin-right: 0.5em; +} +ul { +list-style-type: none; +} +.splitListTable { +margin-left: 0; +} +.splitListTable td { +vertical-align: top; +} +.numberedItem { +text-indent: -3em; +margin-left: 3em; +} +.numberedItem .itemNumber { +float: left; +position: relative; +left: -3.5em; +width: 3em; +display: inline-block; +text-align: right; +} +.itemGroupTable { +border-collapse: collapse; +margin-left: 0; +} +.itemGroupTable td { +padding: 0; +margin: 0; +vertical-align: middle; +} +.itemGroupBrace { +padding: 0 0.5em !important; +} +div.figure, div.figureGroup { +text-align: center; +} +table.figureGroupTable { +width: 80%; +border-collapse: collapse; +} +.figure, .figureGroup { +margin-left: auto; +margin-right: auto; +} +.floatLeft { +float: left; +margin: 10px 10px 10px 0; +} +.floatRight { +float: right; +margin: 10px 0 10px 10px; +} +p.figureHead, .par.figureHead { +font-size: 100%; +text-align: center; +} +.figAnnotation { +font-size: 80%; +position: relative; +margin: 0 auto; +} +.figTopLeft, .figBottomLeft { +float: left; +} +.figTopRight, .figBottomRight { +float: right; +} +.figure p, .figure .par, .figureGroup p, .figureGroup .par { +font-size: 80%; +margin-top: 0; +text-align: center; +} +img { +border-width: 0; +} +td.galleryFigure { +text-align: center; +vertical-align: middle; +} +td.galleryCaption { +text-align: center; +vertical-align: top; +} +tr, td, th { +vertical-align: top; +} +tr.bottom, td.bottom, th.bottom { +vertical-align: bottom; +} +td.label, tr.label td { +font-weight: bold; +} +td.unit, tr.unit td { +font-style: italic; +} +td.leftbrace, td.rightbrace { +vertical-align: middle; +} +span.sum { +padding-top: 2px; +border-top: solid black 1px; +} +table.inlineTable { +display: inline-table; +} +table.borderOutside { +border-collapse: collapse; +} +table.borderOutside td { +padding-left: 4px; +padding-right: 4px; +} +table.borderOutside .cellHeadTop, table.borderOutside .cellTop { +border-top: 2px solid black; +} +table.borderOutside .cellHeadBottom { +border-bottom: 1px solid black; +} +table.borderOutside .cellBottom { +border-bottom: 2px solid black; +} +table.borderOutside .cellLeft, table.borderOutside .cellHeadLeft { +border-left: 2px solid black; +} +table.borderOutside .cellRight, table.borderOutside .cellHeadRight { +border-right: 2px solid black; +} +table.verticalBorderInside { +border-collapse: collapse; +} +table.verticalBorderInside td { +padding-left: 4px; +padding-right: 4px; +border-left: 1px solid black; +} +table.verticalBorderInside .cellHeadTop, table.verticalBorderInside .cellTop { +border-top: 2px solid black; +} +table.verticalBorderInside .cellHeadBottom { +border-bottom: 1px solid black; +} +table.verticalBorderInside .cellBottom { +border-bottom: 2px solid black; +} +table.verticalBorderInside .cellLeft, table.verticalBorderInside .cellHeadLeft { +border-left: 0 solid black; +} +table.borderAll, +table.rtlBorderAll { +border-collapse: collapse; +} +table.borderAll td, +table.rtlBorderAll td { +padding-left: 4px; +padding-right: 4px; +border: 1px solid black; +} +table.borderAll .cellHeadTop, table.borderAll .cellTop, +table.rtlBorderAll .cellHeadTop, table.rtlBorderAll .cellTop { +border-top: 2px solid black; +} +table.borderAll .cellHeadBottom, +table.rtlBorderAll .cellHeadBottom { +border-bottom: 1px solid black; +} +table.borderAll .cellBottom, +table.rtlBorderAll .cellBottom { +border-bottom: 2px solid black; +} +table.borderAll .cellLeft, +table.borderAll .cellHeadLeft { +border-left: 2px solid black; +} +table.borderAll .cellRight, +table.borderAll .cellHeadRight { +border-right: 2px solid black; +} +table.rtlBorderAll .cellLeft, +table.rtlBorderAll .cellHeadLeft { +border-right: 2px solid black; +} +table.rtlBorderAll .cellRight, +table.rtlBorderAll .cellHeadRight { +border-left: 2px solid black; +} +tr.borderTop td, tr.borderTop th, th.borderTop, td.borderTop { +border-top: 1px solid black !important; +} +tr.borderRight td, tr.borderRight th, th.borderRight, td.borderRight { +border-right: 1px solid black !important; +} +tr.borderLeft td, tr.borderLeft th, th.borderLeft, td.borderLeft { +border-left: 1px solid black !important; +} +tr.borderBottom td, tr.borderBottom th, th.borderBottom, td.borderBottom { +border-bottom: 1px solid black !important; +} +tr.borderHorizontal td, tr.borderHorizontal th, th.borderHorizontal, td.borderHorizontal { +border-top: 1px solid black !important; +border-bottom: 1px solid black !important; +} +tr.borderVertical td, tr.borderVertical th, th.borderVertical, td.borderVertical { +border-right: 1px solid black !important; +border-left: 1px solid black !important; +} +tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.borderAll { +border: 1px solid black !important; +} +tr.noBorderTop td, tr.noBorderTop th, th.noBorderTop, td.noBorderTop { +border-top: none !important; +} +tr.noBorderRight td, tr.noBorderRight th, th.noBorderRight, td.noBorderRight { +border-right: none !important; +} +tr.noBorderLeft td, tr.noBorderLeft th, th.noBorderLeft, td.noBorderLeft { +border-left: none !important; +} +tr.noBorderBottom td, tr.noBorderBottom th, th.noBorderBottom, td.noBorderBottom { +border-bottom: none !important; +} +tr.noBorderHorizontal td, tr.noBorderHorizontal th, th.noBorderHorizontal, td.noBorderHorizontal { +border-top: none !important; +border-bottom: none !important; +} +tr.noBorderVertical td, tr.noBorderVertical th, th.noBorderVertical, td.noBorderVertical { +border-right: none !important; +border-left: none !important; +} +tr.borderAll td, tr.borderAll th, th.borderAll, td.noBorderAll { +border: none !important; +} +.cellDoubleUp { +border-width: 0 !important; +width: 1em; +} +.cellDummy { +border-width: 0 !important; +} +td.alignDecimalIntegerPart { +text-align: right; +border-right: none !important; +padding-right: 0 !important; +margin-right: 0 !important; +} +td.alignDecimalFractionPart { +text-align: left; +border-left: none !important; +padding-left: 0 !important; +margin-left: 0 !important; +} +td.alignDecimalNotNumber { +text-align: center; +} +table.alignedText, table.alignedVerse { +border-collapse: collapse; +width: 100%; +} +table.alignedText td.first, table.alignedText td.second { +vertical-align: top; +width: 50%; +} +table.alignedVerse { +vertical-align: top; +} +table.alignedText td.first, table.alignedVerse td.first { +border-width: 0 0.2px 0 0; +border-color: gray; +border-style: solid; +padding-right: 10px; +} +table.alignedText td.second, table.alignedVerse td.second { +padding-left: 10px; +} +table.alignedVerse td.first, table.alignedVerse td.second { +width: 45%; +} +table.alignedVerse td.lineNumbers { +width: 10%; +} +td.alignedDiv1 { +padding-top: 5.6em; +} +td.alignedDiv2 { +padding-top: 4.8em; +} +td.alignedDiv3 { +padding-top: 3.6em; +} +td.alignedDiv4 { +padding-top: 2.4em; +} +td.alignedDiv5, td.alignedDiv6, td.alignedDiv7 { +padding-top: 1.44em; +} +table.alignedText p:not(.first) { +margin-top: 0; +} +.alignedVerseHead { +margin: 1em 0 1em 0; +display: inline-block; +} +.alignedVerseSpacer { +height: 1.4em; +} +body { +padding: 1.58em 16%; +} +.pageNum { +display: inline; +font-size: 8.4pt; +font-style: normal; +margin: 0; +padding: 0; +position: absolute; +right: 1%; +text-align: right; +letter-spacing: normal; +} +.marginnote { +font-size: 0.8em; +height: 0; +left: 1%; +position: absolute; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: left; +} +.right-marginnote { +font-size: 0.8em; +height: 0; +right: 3%; +position: absolute; +text-indent: 0; +text-align: right; +width: 11% +} +.cut-in-left-note { +font-size: 0.8em; +left: 1%; +float: left; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: left; +padding: 0.8em 0.8em 0.8em 0; +} +.cut-in-right-note { +font-size: 0.8em; +left: 1%; +float: right; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: right; +padding: 0.8em 0 0.8em 0.8em; +} +span.tocPageNum, span.flushright { +position: absolute; +right: 16%; +top: auto; +text-indent: 0; +} +.pglink::after { +content: "\0000A0\01F4D8"; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.catlink::after { +content: "\0000A0\01F4C7"; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.exlink::after, .wplink::after, .biblink::after, .qurlink::after, .seclink::after { +content: "\0000A0\002197\00FE0F"; +color: blue; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.pglink:hover { +background-color: #DCFFDC; +} +.catlink:hover { +background-color: #FFFFDC; +} +.exlink:hover, .wplink:hover, .biblink:hover, .qurlink:hover, .seclin:hover { +background-color: #FFDCDC; +} +body { +background: #FFFFFF; +font-family: serif; +} +body, a.hidden { +color: black; +} +h1, h2, .h1, .h2 { +text-align: center; +font-variant: small-caps; +font-weight: normal; +} +p.byline { +text-align: center; +font-style: italic; +margin-bottom: 2em; +} +.div2 p.byline, .div3 p.byline, .div4 p.byline, .div5 p.byline, .div6 p.byline, .div7 p.byline { +text-align: left; +} +.figureHead, .noteRef, .pseudoNoteRef, .marginnote, .right-marginnote, p.legend, .verseNum { +color: #660000; +} +.rightnote, .pageNum, .lineNum, .pageNum a { +color: #AAAAAA; +} +a.hidden:hover, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover { +color: red; +} +h1, h2, h3, h4, h5, h6 { +font-weight: normal; +} +table { +margin-left: auto; +margin-right: auto; +} +td.tocText { +text-align: center; +font-variant: small-caps; +font-size: 1.2em; +line-height: 1.5; +} +.tableCaption { +text-align: center; +} +.arab { font-family: Scheherazade, serif; } +.aran { font-family: 'Awami Nastaliq', serif; } +.grek { font-family: 'Charis SIL', serif; } +.hebr { font-family: 'SBL Hebrew', Shlomo, 'Ezra SIL', serif; } +.syrc { font-family: 'Serto Jerusalem', serif; } +/* CSS rules generated from rendition elements in TEI file */ +.imprint { +color: gray; text-align: center; +} +div.advertisement img { +} +.center { +text-align: center; +} +.large { +font-size: large; +} +.xl { +font-size: x-large; +} +.xxl { +font-size: xx-large; +} +.xxxl { +font-size: 300%; +} +.boxed { +border: 2pt solid black; +} +/* CSS rules generated from @rend attributes in TEI file */ +.xd33e1696 { +text-align:center; vertical-align:middle; font-size:x-large; width:33%; +} +.xd33e1697 { +text-align:center; vertical-align:middle; +} +.cover-imagewidth { +width:561px; +} +.xd33e125 { +font-size:x-large; +} +.xd33e127 { +font-size:small; +} +.xd33e131 { +font-size:xx-large; +} +.xd33e1693 { +text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000; font-weight:bold; +} +.tbl\.wanted\.header { +width:100%; +} +.xd33e1700 { +font-size:xx-large; +} +.lordlisterwidth { +width:307px; +} +.xd33e1715 { +text-align:center; font-size:xx-large; color:#d40000; +} +.xd33e1717 { +font-size:large; +} +.xd33e1720 { +font-size:large; +} +.xd33e1723 { +text-align:center; +} +.xd33e1725 { +text-align:center; font-size:x-large; +} +.xd33e1729 { +text-align:center; font-size:large; +} +.warrant\.en { +font-size:small; border:2pt solid black; padding-left:1em; padding-right:1em; margin:1em; +} +.xd33e1740 { +font-size:x-large; text-align:center; +} +.xd33e1744 { +font-weight:bold; text-align:center; +} +.warrant\.nl { +display:none; font-size:small; +} +.xd33e1852 { +text-align:center; font-weight:bold; font-size:large; +} +.xd33e1964 { +font-size:xx-large; +} +.xd33e1966 { +font-size:medium; +} +/* ]]> */ </style> +</head> +<body> +<div style='text-align:center'>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 76761 ***</div> +<div class="front"> +<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first"></p> +<div class="figure cover-imagewidth"><img src="images/lordlister0033-front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="561" height="720"></div><p> +<span class="pageNum" id="pb1">[<a href="#pb1">1</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div class="div1 last-child imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first xd33e125">☞ Elke aflevering bevat een volledig verhaal. ☜ +</p> +<p class="xd33e127">UITGAVE VAN DEN „ROMAN-BOEKHANDEL VOORHEEN A. EICHLER”, SINGEL 236,—AMSTERDAM. +</p> +</div> +</div> +</div> +<div class="body"> +<div id="ch1" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch1.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<div class="figure"><img src="images/p0033-01.png" alt="De Alarmkreet" width="720" height="224"></div> +<h2 class="super xd33e131">De Alarmkreet</h2> +<h2 class="label">EERSTE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">DE REDACTIE.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Een reusachtig schild met gouden letters trok in de Regentstraat de aandacht van alle +voorbijgangers. +</p> +<blockquote class="block boxed"> +<p class="first center xxl"><b>„De Alarmkreet”.</b> +</p> +<p class="center xl"><b>Onafhankelijk orgaan voor recht en waarheid.</b></p> +</blockquote><p> +</p> +<p>las ieder, die daar passeerde. +</p> +<p>Des avonds prijkte een enorm groote trompet, gevormd door helder brandende electrische +lampjes, boven aan den gevel van het gebouw. +</p> +<p>Te oordeelen naar de reclame, die er werd gemaakt, moest het een wereldberoemd blad +zijn en het grootste gedeelte van het gebouw scheen gebruikt te worden voor de exploitatie +van het blad. +</p> +<p>Maar al die reclame was niets als bluf en diende alleen om het publiek zand in de +oogen te strooien. +</p> +<p>Dat op deze manier reeds werd gehandeld in strijd met de waarheid, scheen niet te +hinderen. +</p> +<p>Wanneer men in het reuzengebouw informeerde naar de redactie van de Alarmkreet, kreeg +men een ontwijkend antwoord. +</p> +<p>Alleen de portier, die echter meestal niet te vinden was, wees den belangstellenden +vrager den weg langs drie binnenplaatsen; dan moest men vijf trappen hoog klimmen, +totdat men bijna onder het dak boven een lage, vervelooze deur een schild ontdekt, +waarop te lezen stond: +</p> +<blockquote class="block boxed"> +<p class="first center xl"><b>Redactie van de „Alarmkreet”</b></p> +</blockquote><p> +</p> +<p>Ging de vreemdeling naar binnen, dan vond hij in het vertrek, dat slechts gemeubeld +was met een wankel tafeltje en twee stoelen, een armoedig gekleeden jongeling van +15 of 16-jarigen leeftijd, die den bezoeker met verbaasde blikken aanstaarde, alsof +hij niet wist, wat iemand ter wereld daar te zoeken kon hebben. +</p> +<p>Vroeg men naar de redactie of den directeur van de courant, dan luidde het antwoord, +dat de jongen gaf, altijd: +</p> +<p>„Mr. Röttger, de redacteur, en mr. Kroyzer zijn <span class="pageNum" id="pb2">[<a href="#pb2">2</a>]</span>allebei uit de stad en het is niet te zeggen, wanneer zij terug zullen komen.” +</p> +<p>Men werd dan verzocht zijn aangelegenheden schriftelijk te behandelen. +</p> +<p>Niemand probeerde het ooit, de vijf trappen nogmaals, en misschien tevergeefs, te +beklimmen en men deed zijn zaken dan maar per brief af. +</p> +<p>De redacteur en de eigenaar van de courant moesten geldige redenen hebben om een ontmoeting +met het publiek te vermijden. +</p> +<p>Ook had nog nooit iemand van den goed afgerichten jongen de particuliere adressen +der beide heeren vernomen. +</p> +<p>Zelfs tegen een groote fooi verried hij zijn meesters niet. +</p> +<p>Eenmaal per week kwam de Alarmkreet uit en niemand wist hoe groot de oplaag was. +</p> +<p>Slechts enkele Londenaars kochten het blad. +</p> +<p>Het was, alsof men bang was om er de hand naar uit te steken. +</p> +<p>Zij, die het kochten, deden het alleen omdat zij belust waren op schandaaltjes, die +zij in de Alarmkreet rijkelijk konden vinden, of wel het waren lieden, die zelf in +het schimpblad aan de kaak werden gesteld. +</p> +<p>Onder den schijn, voor recht en waarheid te strijden, maakte het weekblad er zijn +werk van, de zwarte zielen der Londenaren nog donkerder af te schilderen dan zij inderdaad +reeds waren. +</p> +<p>Slechts zij, die een flink bedrag betaalden of abonné’s waren, konden er zeker van +zijn, niet door het slijk te worden gesleurd. +</p> +<p>Het laatste nummer der Alarmkreet bevatte een artikel over John Raffles, den grooten +onbekende. +</p> +<p>Mijnheer de redacteur meende te kunnen bewijzen, dat de edele karaktereigenschappen, +welke Raffles in al zijn daden aan den dag had gelegd, niets anders dan schijnheiligheid +waren. +</p> +<p>Inderdaad moest hij een gewetenlooze avonturier zijn, een misdadiger, die zijn ongelukkigen +slachtoffers hun laatsten cent ontnam om het geld in gezelschap van lichtzinnige losbollen +of met dames der demi-monde te verbrassen. +</p> +<p>Charly Brand, de vriend en helper van Raffles, had de courant gekocht, toen die op +straat met luid geschreeuw werd aangeboden en legde ze op diens schrijftafel nadat +hij het artikel, dat als opschrift droeg: „De waarheid omtrent Raffles!” met blauw +potlood had aangestreept. +</p> +<p>Lord Lister was juist uit de sportclub Hellas in zijn voorname, deftige woning teruggekeerd +en had dadelijk de courant even ingekeken. +</p> +<p>De secretaris lette nauwkeurig op de gelaatsuitdrukking van zijn vriend. +</p> +<p>Raffles liet, nadat hij het artikel gelezen had, zijn monocle uit de oogholte vallen +en ving het in de hand. +</p> +<p>Met een schalkschen blik en een vroolijk glimlachje sprak hij tot Charly Brand: +</p> +<p>„Nu weet ik tenminste de waarheid omtrent mijzelf. Het is opvallend, hoe weinig wij, +menschen, ons eigen karakter soms kennen. Ik heb inderdaad tot dusverre nog niet geweten, +dat ik een vreeselijke Don Juan, een speler en drinker ben. Alle eer aan de Alarmkreet! +Zij heeft mij de oogen geopend. Ik voel, dat ik zoo slecht ben, dat ik nauwelijks +meer in den spiegel durf kijken.” +</p> +<p>Charly Brand begreep deze ironie niet. +</p> +<p>Mismoedig fronste hij de wenkbrauwen en antwoordde: +</p> +<p>„Ik snap je niet. Wil je het artikel, zonder er notitie van te nemen, in de prullemand +werpen? +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Moet men jou, die elken penning, welken je met je sport verdient, besteedt om den +nood van ongelukkigen te lenigen, moet men jou werkelijk voor een speler en een drinker +houden?” +</p> +<p>John Raffles stond op en klopte zijn secretaris geruststellend op den schouder. +</p> +<p>„Mijn lieve, beste jongen! De enkele lezers van dit artikel mogen er, wat mij betreft, +gelukkig mee zijn. De andere menschen zullen zeker wel weten, wat men van een stuk +in de Alarmkreet kan gelooven. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Het zou zeer beleedigend voor mij zijn, wanneer het schimpblad had geschreven, dat +ik een eerlijk, vroom mensch was, dat ik een even volmaakt gentleman was als de heeren +van de Alarmkreet dat zelf zijn. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Kijk eens, mijn beste Charly, zulk een artikel zou ik niet onverschillig ter zijde +hebben gelegd, want dat zou een beleediging zijn geweest. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik dacht er juist vanmorgen over na, waar ik een nieuw terrein zou kunnen vinden voor +het verdere uitoefenen van mijn sport. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik zal mij nu eens in het belang van het menschdom met dit alom verspreide blad bezighouden. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Doe eens je best om er achter te komen waar de eigenaar en de hoofdredacteur van het +blad wonen en op welke uren zij te spreken zijn. Dan kan ik mijn plan in elkaar zetten.” +<span class="pageNum" id="pb3">[<a href="#pb3">3</a>]</span></p> +<p>Charly Brand stond op, en daar het zijn gewoonte was, de bevelen van zijn meester +dadelijk ten uitvoer te brengen, nam hij zijn hoed en wandelstok om zich op weg te +begeven. +</p> +<p>„Mocht je den hoofdredacteur persoonlijk te spreken krijgen,” sprak lord Lister, toen +Charly de kamer wilde verlaten, „stel je dan aan hem voor als schrijver, wat je immers +ook bent.” +</p> +<p>Charly Brand bloosde. +</p> +<p>„Hoezoo?” vroeg hij. „Hoe weet jij, dat ik schrijf?” +</p> +<p>„Ik weet het,” antwoordde Raffles lachend, „ik vond namelijk, toen je uit waart, in +je kamer een lijvig werk, waarin je de meeste mijner uitgehaalde streken op verbazend +kunstige wijze hebt weergegeven. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Daarom heb ik het recht te zeggen, dat jij een auteur bent.” +</p> +<p>„Ik schreef dit alleen voor mijn eigen genoegen,” antwoordde de secretaris. +</p> +<p>„Maar met grooten aanleg,” antwoordde John Raffles. „Ik was reeds gisteren van plan +je te verzoeken, voortaan al mijn avonturen, als mijn trouw biograaf, op te schrijven. +Misschien wordt je daardoor eenmaal een beroemd man. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ga nu. Stel je op de redactie voor als schrijver en zeg, dat je werk zoekt. Vertel +ook, dat je van allerlei hooggeplaatste en beroemde personen de intiemste schandaaltjes +weet.” +</p> +<p>Charly ging heen. +</p> +<p>Hij moest bijna een uur zoeken, voordat de portier van het groote gebouw, hem met +een geheimzinnig glimlachje den weg wees naar het redactiebureau van de Alarmkreet. +</p> +<p>Toen hij de armoedig ingerichte kamer binnentrad, was daar ook een bejaarde man aanwezig, +die naar zijn kleeding te oordeelen, tot den gegoeden stand behoorde. +</p> +<p>Charly Brand bleef bij de deur staan en was getuige van een gesprek tusschen den man +en den jongen. +</p> +<p>„Het is dus onmogelijk,” sprak de vreemdeling, „om een van de heeren te spreken te +krijgen?” +</p> +<p>„Onmogelijk,” antwoordde de jongeling, met een grijns op zijn leelijk gelaat. „Mr. +Röttger en Mr. Kroyzer zijn voor zaken afwezig en als gij iets wenscht, dan moet gij +dat schriftelijk vragen.” +</p> +<p>„Ik kan dat niet per brief doen,” sprak de onbekende. „Gij weet zeker wel van welke +zaak hier sprake is. De som, die ik moet betalen, kan ik niet bij elkaar brengen.” +</p> +<p>De jongen haalde de schouders op. +</p> +<p>„Ik weet niet, waarom het hier gaat, Sir, gij moet dat met den chef zelf behandelen.” +</p> +<p>„Als ik hem maar te spreken kan krijgen,” vervolgde de vreemdeling op zenuwachtigen +toon, „reeds vier keer heb ik den weg hierheen afgelegd.” +</p> +<p>„Ik zei u reeds eenige keeren, dat gij de zaak alleen per brief in orde kunt maken.” +</p> +<p>„En ik herhaal u voor de vierde maal, dat ik daartoe niet in staat ben. Ik geef u +een flinke fooi, als gij mij het adres van een der heeren opgeeft.” +</p> +<p>„Ik ken hun adressen zelf niet,” antwoordde de jongen, „het helpt niets of gij mij +een fooi geeft. Mr. Röttger en Mr. Kroyzer komen hier op kantoor en behandelen met +mij, wat er te behandelen is”. +</p> +<p>„Ik heb gisteren en vandaag al urenlang gewacht, zonder een der heeren te spreken—niemand +komt. Kunt gij mij niet vertellen, „wanneer zij ongeveer verschijnen?” +</p> +<p>„Wel Sir,” sprak de jongen, „ik kan u geen inlichtingen daaromtrent geven, ik zie +de heeren dikwijls, dagenlang niet. Soms komen zij eerst des nachts om hier te werken.” +</p> +<p>„Maar de heeren moeten u uw loon toch uitbetalen.” +</p> +<p>„Yes Sir,” antwoordde de kantoorbediende, „dat zenden de heeren per post aan mijn +moeder.” +</p> +<p>Zonder zich verder om Charly Brand of den vreemdeling te bekommeren, stak de jongen +een slechte centssigaar aan, nam plaats op een stoel en blies dikke rookwolken voor +zich uit. +</p> +<p>Nu kwam Charly Brand naderbij en sprak tot den waardigen vertegenwoordiger der Alarmkreet: +</p> +<p>„Ik wenschte ook een der heeren te spreken, maar na al hetgeen ik zooeven hoorde, +bestaat daartoe weinig kans.” +</p> +<p>„Ja mijnheer,” antwoordde de jongen, in een hoek van de kamer spuwende, „dat moet +gij schriftelijk doen.” +</p> +<p>De secretaris zette zijn hoed op en ging heen. +</p> +<p>Met een diepen zucht volgde de vreemdeling hem. +</p> +<p>Toen zij buiten waren gekomen, sprak de onbekende heer: +</p> +<p>„Een schurkenbende is het! Bedriegers van het ergste kaliber en niemand durft het +wagen, hen aan te vallen. Het is meer dan treurig, dat onze politie aan dergelijke +dingen niet een eind maakt! Maar met werkelijke misdadigers, zooals die daar, bemoeit +de politie zich niet.” +<span class="pageNum" id="pb4">[<a href="#pb4">4</a>]</span></p> +<p>„Met wien heb ik de eer?” vroeg Charly Brand, terwijl hij zijn hoed afnam. +</p> +<p>De vreemdeling groette eveneens zeer beleefd en sprak toen: +</p> +<p>„Pardon, ik vergat de gewone beleefdheid in acht te nemen. Mijn naam is Thomas Spancer. +Ik ben de eigenaar van een zaak in pelterijen aan het Strand, gij zult mijn winkel +waarschijnlijk wel kennen.” +</p> +<p>„Zeker,” antwoordde de secretaris van Raffles, „ik ken die zaak als een der oudste +van Londen.” +</p> +<p>„Zoo is het,” knikte de vreemdeling, „mijn grootvader richtte de firma op. De zaak +is reeds honderdvijftig jaar in handen van onze familie en onze naam staat in Londen +uitstekend bekend. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>En nu willen die schurken door middel van hun lastercourant onzen goeden, eerlijken +naam bezoedelen en mij met mijn familie te gronde richten. +</p> +<p>„Dat wil zeggen”—hij lachte bitter—„indien ik de vijfduizend pond sterling niet betaal.” +</p> +<p>Charly Brand floot zachtjes. +</p> +<p>„Daar is het hun dus om te doen. Mijn naam is Charly Brand,” sprak hij, „het zou mij +genoegen doen, wanneer ik u kon helpen.” +</p> +<p>De pelshandelaar keek den jongen man met onderzoekende blikken aan. +</p> +<p>„Ik zou gaarne hulp willen aanvaarden,” sprak hij langzaam. +</p> +<p>„Mag ik weten, hoe de zaak in elkaar zit?” +</p> +<p>„Uw uiterlijk boezemt mij vertrouwen in,” antwoordde de koopman, „laten wij samen +een restaurant binnengaan, dan zal ik er u meer van vertellen.” +</p> +<p>Beide heeren gingen een restaurant binnen, waar op dat uur weinig bezoekers waren. +</p> +<p>Nadat zij iets hadden besteld, begon de koopman op zachten toon, te vertellen: +</p> +<p>„Ik heb een zoon, die nu 22 jaar oud is en in mijn zaak werkt een jonge bontwerkster +van opvallende schoonheid. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Zij en mijn zoon werden verliefd op elkaar en hiervan bemerkte ik pas iets, toen het +reeds te laat was. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Tevergeefs wees ik mijn zoon op de treurige gevolgen van zijn lichtzinnig gedrag en +zei hem, dat hij onmogelijk met het jonge meisje kon trouwen, daar elk mannelijk lid +onzer familie een geldhuwelijk moet sluiten. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Misschien vindt gij een dergelijk principe niet goed, maar ik verzeker u, mr. Brand, +dat in drie geslachten, bij mijn grootvader, mijn vader en mij zelf, waar de huwelijken +allemaal uit berekening werden gesloten, een gelukkig en kalm familieleven heeft geheerscht. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Bij veel van mijn vrienden daarentegen, die huwelijken uit liefde sloten, zijn ongeluk, +zorg en vernietiging der eens gekoesterde idealen de treurige gevolgen geweest. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Mijn zoon dacht er ook niet over, het jonge meisje te huwen en maakte daardoor den +toestand nog erger.” +</p> +<p>„Dat begrijp ik niet,” sprak Charly Brand hoofdschuddend, „gij hadt dit juist prettig +moeten vinden.” +</p> +<p>„Volstrekt niet,” antwoordde de ander, „want hierdoor kreeg ik een slechten dunk omtrent +het karakter van mijn zoon. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hoe is het mogelijk, dat een jonge man een verhouding aanknoopt met een meisje, zonder +te bedenken dat hij daardoor de verplichting op zich laadt om met haar te trouwen?” +</p> +<p>„Ja, gij hebt gelijk,” sprak de secretaris. +</p> +<p>„Om kort te zijn,” vervolgde de oude heer, „de naaister geloofde stellig, dat mijn +zoon Charly—mijn zoon draagt denzelfden naam als gij—haar zou huwen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Toen ik haar verklaarde, dat zij misrekende en dat mijn zoon op reis zou gaan—hij +bevindt zich tijdelijk in Amerika om pelswaren in te koopen—haalde het arme meisje +een domme streek uit en sprong, om een eind aan haar leven te maken, in de Theems. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Zij werd gered. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Op mijn kosten liet ik haar in een onzer beste ziekenhuizen verplegen, waar ik haar +dagelijks bezocht. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Het gelukte mij, haar vaderlijke vriend te worden. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Nadat zij hersteld was bezorgde ik haar een kleine zaak in pelswaren in de Victoriastraat +en alles zou in orde zijn geweest, wanneer niet naar aanleiding van het politierapport +omtrent de poging tot zelfmoord een verslaggever van de Alarmkreet het geval had nageplozen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>In de Alarmkreet zal nu een artikel verschijnen dat de zaak zoo voorstelt, alsof mijn +zoon met mijn voorkennis, misschien ik zelf, het jonge meisje zou hebben onteerd en +wij haar als afkoopsom die zaak hadden verschaft. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Daar mijn reputatie steeds goed is geweest, zal dit courantenbericht groot opzien +verwekken en mij ten zeerste benadeelen.” +</p> +<p>„Hoe weet gij, dat een dergelijk sensatiebericht in de courant zal komen?” vroeg Charly +Brand. „Is het reeds verschenen?” +</p> +<p>„Neen,” antwoordde mr. Spancer, „maar de redactie <span class="pageNum" id="pb5">[<a href="#pb5">5</a>]</span>van de Alarmkreet zond mij een schrijven en als bijlage” de copie van het artikel +ter inzage. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Mijn vrienden, aan wie ik de zaak meedeelde, rieden mij aan, mij in verbinding te +stellen met de redactie der Alarmkreet en te trachten door het betalen van een zeker +bedrag te verhinderen, dat het artikel het licht zal zien; +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik zou ook bereid zijn, een vrij groot bedrag voor dat doel op te offeren, maar de +eisch is helaas te hoog. Ik kan op het oogenblik niet over het gevraagde bedrag beschikken. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Als het winter was, zou dat beter kunnen, maar nu in den zomer gaat er zoo goed als +niets in mijn zaak om en ik heb mijn geld door het inkoopen van pelswaren voor den +volgenden winter reeds vastgezet.” +</p> +<p>„Hoeveel vroegen de kerels?” +</p> +<p>„Vijfduizend pond sterling. Een flink bedrag.” +</p> +<p>„Schandelijk!” riep Charly Brand uit, „voor den duivel, ja, hier moet worden gehandeld! +Ik heb een vriend, dien ik onmiddellijk van deze zaak op de hoogte zal stellen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik denk wel, dat hij de man is, die u kan helpen.” +</p> +<p>„Dat zou al heel spoedig moeten gebeuren,” sprak mr. Spancer, „ik heb slechts drie +dagen tijd, dan moet ik betalen, of de schurken publiceeren het artikel.” +</p> +<p>„Mijn vriend heeft in vierentwintig uur dikwijls meer klaar gespeeld dan dit. Maat +laat ons nu heengaan. Ik hoop u over een paar uur met mijn vriend te komen bezoeken.” +</p> +<p>Zij betaalden hun vertering en namen afscheid van elkaar als een paar oude vrienden. +</p> +<p>Mr. Spancer zag en hoorde nog, hoe Charly Brand in een rijtuig plaats nam en den koetsier +toeriep, zoo snel mogelijk te rijden. +</p> +<hr class="tb"><p> +</p> +<p>Het was in het late avonduur van den volgenden dag, toen mr. Charles Röttger, de redacteur +van de Alarmkreet, zacht, als een misdadiger, de trap naar de redactie opging. Er +bevond zich op dat uur niemand meer in het gebouw, dat slechts voor kantoorlokalen +was ingericht. +</p> +<p>Mr. Röttger, een klein, mager mannetje, ontsloot de deur naar de redactie en grendelde +ze, nadat hij was binnengetreden, zorgvuldig. +</p> +<p>Hierop streek hij een lucifer aan en ging naar het tafeltje, waarop verschillende +brieven lagen. +</p> +<p>Nu nam de journalist plaats op een wankelen stoel die voor de schrijftafel stond en +begon de aangekomen post te openen. +</p> +<p>Zijn roofdierachtig gelaat werd af en toe verwrongen tot een duivelsch lachje, wanneer +hij in een brief iets las, dat hem bijzonder beviel. +</p> +<p>Zoodra hij een brief had gelezen, beantwoordde hij dezen. +</p> +<p>Ten slotte nam hij een blauwe enveloppe op, die hij opende en waaruit hij een schrijven +haalde van den volgenden inhoud: +</p> +<blockquote> +<p class="first salute">Waarde heer! +</p> +<p>Ik ben beambte van het hoofdbureau van politie en werk in de naaste omgeving van den +politie-inspecteur Baxter. +</p> +<p>Ik geloof niet, dat gij tot dusverre hebt geweten, dat deze beambte vele huizen bezit +en zeer vermogend is. +</p> +<p>Het zal u duidelijk zijn, dat hij deze eigendommen niet van zijn salaris heeft overgespaard. +</p> +<p>Hoe komt hij aan dat geld? +</p> +<p>Welnu, ik ken de bronnen, waaruit dat vermogen is gevloeid. Stelt gij er belang in, +van mij inlichtingen te bekomen voor het opstellen van een opzienbarend artikel, dan +verzoek ik u, mij in mijn particuliere woning op te zoeken. Ik ben tusschen 5 en 7 +uur des avonds altijd thuis: +</p> +<p>Op uw redactie zou ik liever niet willen komen, omdat ik een te bekende persoonlijkheid +in Londen ben en de een of andere collega mij zou kunnen zien. +</p> +<p class="signed">Met de meeste hoogachting +<br>TOM MARHOLM, +<br>Essexstraat 16.</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>„Een prachtig zaakje,” fluisterde Charles Röttger, den brief nog eens lezende. +</p> +<p>Daarop stak hij hem zorgvuldig in zijn portefeuille, blies de kaars op de schrijftafel +uit en verliet het redactiebureau even geheimzinnig als hij er gekomen was. +</p> +<p>Hij vermoedde niet, welke valstrik John Raffles hem had gespannen. +</p> +<p>In een restaurant kwam hij samen met zijn compagnon, die bekend stond in de Londensche +wereld als „de mooie Guido”. Hij was een bekende persoonlijkheid en verborg achter +een masker van onbeduidendheid zijn uiterst geslepen, slecht karakter. +</p> +<p>Hij en zijn vriend pasten bijzonder goed bij elkaar. +<span class="pageNum" id="pb6">[<a href="#pb6">6</a>]</span></p> +<p>Ook de mooie Guido grijnslachte, toen hij den brief van den vermeenden detective Marholm +las. +</p> +<p>„Een goed zaakje,” sprak hij tot zijn medeplichtige, „minstens 1000 pond sterling +waard.” +</p> +<p>„Mijnheer de inspecteur van politie zal er zijn geheele vermogen voor over hebben +om te voorkomen, dat dit artikel verschijnt.” +</p> +<p>„Gij denkt dus niet, dat deze brief een valstrik is?” +</p> +<p>„Onmogelijk,” antwoordde de mooie Guido, „ik heb den naam Marholm ontelbare keeren +bij de Raffles-geschiedenissen in de couranten gelezen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wij behoeven ons deswege niet ongerust te maken. Hij is van plan, zijn chef een poets +te bakken. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Bovendien ziet gij uit den brief, hoe bang de man is, om bij een eventueel bezoek +aan onze redactie gezien te worden. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wij behoeven niet te vreezen voor een man, die angst heeft voor zijn eigen persoon.” +</p> +<p>„Gij hebt gelijk,” antwoordde Mr. Röttger, „ik zal den man morgen bezoeken en hem +het bloed uit de nagels persen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Dan zal ik een kranig artikel naar den beroemden inspecteur van politie zenden.” +</p> +<p>„Het zal een mooi zaakje worden,” meesmuilde de mooie Guido, „en als de inspecteur +niet betaalt, een schitterend sensatiebericht voor ons blad.” +</p> +<p>„Maak maar een artikel gereed naar aanleiding waarvan geheel Londen op zijn kop zal +staan!” +</p> +<p>„Maak u daaromtrent niet ongerust,” antwoordde Charles Röttger, „gij kent mijn pen.” +</p> +<p>Den volgenden dag, precies om 5 uur, werd er op de deur geklopt van een kamer in de +Essexstraat no. 16, in welk huis volgens opgaaf in den brief Mr. Marholm moest wonen. +</p> +<p>Het was een pension en de redacteur van de Alarmkreet kon onmogelijk weten, dat Raffles +daar onder den naam van Marholm een kamer had gehuurd om, zooals hij het noemde, de +rattenval op te stellen, waarin hij den redacteur en den eigenaar van het schendblad +wenschte te vangen. +</p> +<p>Hij had zich niet vergist. +</p> +<p>De val met het vette schandaalbericht beantwoordde uitstekend aan het doel. +</p> +<p>Dit bemerkte hij, toen de kleine, magere redacteur de kamer binnentrad met de woorden: +</p> +<p>„Heb ik de eer Mr. Marholm te spreken?” +</p> +<p>„Yes,” antwoordde Raffles, die de beide kerels voor zoo dom hield, dat hij het niet +eens de moeite waard had gevonden om de vermomming van detective Marholm aan te nemen. +</p> +<p>„Mijn naam is Marholm, met wien heb ik de eer?” +</p> +<p>De kleine Mr. Röttger naderde Raffles zoo dicht mogelijk en fluisterde: +</p> +<p>„Ik kom van de Alarmkreet.” +</p> +<p>„Dat is uitstekend,” antwoordde Raffles. +</p> +<p>Daarop ging hij naar de deur en de journalist zag, hoe hij die grendelde, blijkbaar +uit angst, dat iemand zou kunnen binnenkomen. +</p> +<p>„Niemand heeft u toch gezien?” vroeg Marholm op angstigen toon. +</p> +<p>„Wees onbezorgd,” lachte de journalist, „ik zorg er altijd voor, dat niemand mij ziet. +Ik weet, dat het voor u in uw betrekking van detective gevaarlijk zou zijn, als iemand +mij hier had zien binnengaan.” +</p> +<p>„Ik heb een prachtige geschiedenis voor uw blad,” sprak Raffles, toen zij plaats hadden +genomen, „en ik hoop, dat gij, die voor recht en waarheid strijdt, dezen man, die +de Londensche politie tot schande is, den inspecteur Baxter, door uw artikel zijn +ontslag zult bezorgen.” +</p> +<p>„Nu, wij zullen zien,” antwoordde de bezoeker, „voor alles moet gij uwe beweringen +met bewijzen kunnen staven. Ik hoop, dat gij daartoe in staat zijt!” +</p> +<p>„En gros,” sprak de groote onbekende, „ik kan alles bewijzen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ziet gij, deze inspecteur van politie, die een rijksinkomen heeft van 1000 pond sterling, +heeft een tegoed op de Bank van 15,000 pond en hij bezit verscheiden huizen, zoodat +hij millionnair is.” +</p> +<p>Mr. Röttger wreef zich de handen. +</p> +<p>„Uitstekend,” mompelde hij vergenoegd, „een inspecteur van politie, die millionnair +is, dat geeft een magnifique artikel voor de Alarmkreet.” +</p> +<p>„Gij zult zelf wel begrijpen, dat men bij een jaarlijksch inkomen van duizend pond +sterling geen millionnair kan worden, maar ik zal u allerhande bijzonderheden meedeelen. +Ik heb hier de geheime lijsten, waarop gij kunt zien, van welke zijden de heer Baxter +zijn inkomsten betrekt. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Allereerst moet gij dit zien.” +</p> +<p>Hij nam een brief, die voorzien was van het wapen, van Lord Lister en toonde dien +den redacteur. +</p> +<p>„Wees zoo goed, mij dien brief te geven,” sprak Mr. Röttger. +</p> +<p>„Ik zal hem voorlezen, dat zal u voorloopig voldoende zijn. Het is een brief van den +beruchten John Raffles aan den inspecteur van politie. Daaruit zult <span class="pageNum" id="pb7">[<a href="#pb7">7</a>]</span>gij zien, hoe het komt, dat Mr. Baxter tot dusverre den man nog niet heeft gepakt.” +</p> +<p>„Hoogst interessant! Hoogst interessant!” fluisterde de redacteur. +</p> +<p>„Neen!” schreeuwde Raffles, „een schandaal is het! Het grootste schandaal der geheele +wereld. Deze politieinspecteur is de medeplichtige van den grooten onbekende. Hij +speelt met hem onder één hoedje, dat staat zwart op wit in dezen brief.” +</p> +<p>Deze openbaring werkte zoo electriseerend op Mr. Röttger, hoewel deze aan sterke staaltjes +gewend was, dat hij den vermeenden Marholm met open mond aanstaarde. +</p> +<p>„Maar dat is niet te gelooven,” mompelde hij. +</p> +<p>„Wees zoo vriendelijk, mij den brief voor te lezen.” +</p> +<p>Hij zag het fijne glimlachje niet, dat bij die woorden om den mond van Raffles speelde. +</p> +<p>Deze las: +</p> +<blockquote> +<p class="first salute">Mijn waarde Baxter! +</p> +<p>Ik heb gisteren den ouden Simpson, den diamanthandelaar, van wien gij mij mededeeldet, +dat hij allerlei vuile zaken doet, opgezocht en hem drieduizend pond sterling armer +gemaakt. +</p> +<p>Hierbij zend ik u een cheque van 1500 pond, de helft van den buit. +</p> +<p>Hedenavond ben ik in het Piccadilly Restaurant onder de bekende vermomming. Vraag +den ober-kellner naar Mr. Thonet. +</p> +<p>Wij zullen een paar flesschen champagne op het welslagen drinken. +</p> +<p class="signed">Met vriendelijke groeten +<br>JOHN C. RAFFLES.”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>De kleine journalist snakte een oogenblik naar adem. +</p> +<p>Dat was meer dan hij had verwacht. +</p> +<p>Van zijn stoel opspringend, riep hij uit: +</p> +<p>„Geef mij dien brief!” +</p> +<p>„Het spijt mij,” sprak Raffles, „dit Schrijven zal ik zelf behouden. Maar indien gij +het wenscht, ben ik bereid, het bij een notaris te deponeeren, voor het geval, dat +men u een proces zou aandoen.” +</p> +<p>„Gij hebt gelijk,” antwoordde Röttger, „dat is de juiste manier. Gij moet bedenken, +welke gevolgen het zou kunnen hebben, als ik er een artikel over schrijf. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Het is enorm—Raffles als compagnon van den politie-inspecteur Baxter!” +</p> +<p>„O,” lachte de pseudo Marholm, „ik kan u nog veel mooiere dingen vertellen. Verscheiden +geheime opiumholen in Londen, kroeghouders zonder vergunning, een dievenbende in Eastend, +geheime speelhuizen, om kort te gaan, ik kan u een lijst van ongeveer 80 personen +verschaffen, welke allen den inspecteur van politie vast salarieeren.” +</p> +<p>„Gij zijt gek,” sprak Röttger. „Als ik in uw plaats was, dan had ik reeds langen tijd +geld geslagen uit de omstandigheid, dat gij dat alles weet en op die wijze mijn schaapjes +op het droge gebracht.” +</p> +<p>„Bravo!” riep Raffles uit, „gij begrijpt mij, het doet mij genoegen, dat ik mij tot +u heb gewend. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik wil, als ambtenaar, niet zelf in het openbaar tegen mijn chef optreden. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Maar gij, een vreemdeling, een journalist, de redacteur van de beroemde Alarmkreet, +gij kunt hem de duimschroeven aanleggen en tot hem zeggen: +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>„Of gij betaalt ons een flinke afkoopsom, of—”<span class="corr" id="xd33e481" title="Niet in bron">”</span> Raffles maakte een beweging, alsof hij iemand de keel afsneed. +</p> +<p>„Fameus! Uitstekend!” riep de redacteur en wreef zich opnieuw in de handen, „dat is +een prachtige zaak. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hoe hoog is het tegoed, dat die heer op de Bank heeft?” +</p> +<p>„Voor zoover ik weet, bedraagt het 15,000 pond sterling.” +</p> +<p>„De man zal wel meer bezitten. Bedenk eens, wat dergelijke zaken voor een winst opleveren! +Reeds alleen zijn relatie met Raffles!” +</p> +<p>„Zeker, zeker,” lachte de groote onbekende, „dat alleen moet den inspecteur dit jaar +minstens een kwart millioen hebben opgebracht.” +</p> +<p>„Veel meer,” antwoordde Mr. Röttger, „de man heeft meer gestolen dan een half millioen. +Wat een prachtige zaak! Op deze wijze kunnen wij indirect de winst deelen, die Raffles +behaalt.” +</p> +<p>„Dat wil ik juist,” riep Lord Lister uit, „en nu laat ik het aan u over, om de zaak +te regelen.” +</p> +<p>De kleine journalist stond op en sprak: +</p> +<p>„Laat ons dadelijk naar een notaris gaan, een afschrift maken van den brief en het +origineel daar deponeeren. Maar gij kent den inspecteur van politie toch wel nauwkeurig?” +</p> +<p>„Zeer zeker,” antwoordde Raffles, „ik werk reeds verscheiden jaren met hem.” +</p> +<p>„<span class="corr" id="xd33e498" lang="en" title="Bron: Allright">All right</span>,” sprak de redacteur, „is hij buitengewoon dapper?” +</p> +<p>„Volstrekt niet,” klonk het uit den mond van Raffles. +<span class="pageNum" id="pb8">[<a href="#pb8">8</a>]</span></p> +<p>„Gij denkt dus,” vervolgde de redacteur, „dat een brief reeds voldoende zou zijn om +hem te doen betalen?” +</p> +<p>„Hij betaalt,” lachte Raffles. +</p> +<p>„Hoeveel denkt gij, dat wij kunnen vorderen?” +</p> +<p>John Raffles haalde de schouders op. +</p> +<p>„Ik denk, dat wij voorloopig drieduizend pond sterling kunnen vragen, later meer! +Zijn geldbronnen zijn onuitputtelijk, zoolang hij samenwerkt met John Raffles.” +</p> +<p>„Gij hebt gelijk!” stemde de groote onbekende lachend toe, „wanneer Raffles niet sterft, +kunt gij jaren lang alleen van hem leven op een vorstelijke manier!” +</p> +<p>Met een duivelschen glimlach wreef de redacteur der Alarmkreet zich opnieuw de magere +handen, daarop nam hij zijn viezen hoed op en sprak: +</p> +<p>„Ga nu met mij mee naar een notaris. Ik zal al het verdere in orde maken!” +</p> +<p>Toen Raffles de trap afging, sprak hij tot zichzelf: +</p> +<p>„Ziezoo, de val is dicht! Een van de heeren heb ik, de andere zal wel volgen!” +<span class="pageNum" id="pb9">[<a href="#pb9">9</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch2" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch2.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">TWEEDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">IN SCOTLAND YARD.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Detective Marholm, de secretaris en rechterhand van inspecteur Baxter, had zich, zooals +reeds herhaaldelijk was geschied, over zijn chef geërgerd. +</p> +<p>Zijn chef, die zeer accuraat was, had hem een standje gegeven, omdat Marholm bij het +schrijven van de processen-verbaal geen zorg had gedragen voor het vrij laten van +een tweevingers breeden witten rand. Hij had de vellen papier geheel beschreven en +zoodoende den noodigen eerbied uit het oog verloren. +</p> +<p>„Het is om je dood te ergeren,” bulderde Marholm, „alsof het niet precies hetzelfde +is, of een rechter een volgeschreven blad krijgt dan wel een met witten rand. Het +komt immers op hetzelfde neer, de hoofdzaak is dat, wat er op geschreven staat. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Al die beuzelarijen hangen mij eigenlijk de keel uit!” +</p> +<p>Verontwaardigd kauwde hij op zijn pennehouder en deed zijn best om nu aan den voorgeschreven +witten rand te denken. +</p> +<p>En dat was, hoe belachelijk het ook moge schijnen, niet zoo gemakkelijk. +</p> +<p>Zoodra Marholm aan het eind van een regel kwam, bevatte het woord, dat hij juist schreef, +eenige letters meer of hij was midden in een lettergreep en met den besten wil van +de wereld wist hij niet, waar hij met die overtollige letters zou blijven, om een +witten kant vrij te laten. +</p> +<p>„Mooi,” mompelde hij tot zichzelf, „verder dan tot hier mag ik niet komen, afkorten +gaat niet, dus ik laat de rest van de letters eenvoudig weg. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Laat anderen zich gek praktiseeren; als zij zoo op die tweevingers breeden rand gesteld +zijn, moeten zij ook maar trachten te begrijpen wat hier staat. Mij laat het verder +koud.” +</p> +<p>Zonder er verder over na te denken, schreef hij maar door en zoodra hij den blanco +rand genaderd was, eindigde hij het woord, dat hij bezig was te schrijven, al mankeerden +er ook nog tien letters aan. +</p> +<p>Toen het koffieuurtje was genaderd, haalde hij zijn eenvoudige boterhammen te voorschijn +en begon te eten, terwijl de inspecteur zich uit een naburige restauratie een warme +lunch liet komen. +</p> +<p>„Wacht,” dacht de vloo, zooals Marholm door zijn collega’s werd genoemd, „ik zal je +je biefstuk met een flinke dosis Raffles kruiden. Dan zal ze je zoo zwaar in den maag +liggen, dat je ze even moeilijk kunt verdragen dan je den grooten onbekenden doet.” +</p> +<p>De inspecteur van politie vermoedde niets van de booze plannen van zijn secretaris +en toen deze het laatste hapje van zijn boterham had gegeten, terwijl Baxter aan zijn +biefstuk begon, sprak hij: +</p> +<p>„Het is toch eigenlijk onbegrijpelijk, dat wij gedurende de laatste weken niets van +Raffles hebben gehoord!” +</p> +<p>Een woedende blik van den inspecteur trof Marholm. +</p> +<p>Deze deed, alsof hij dit niet bemerkte en vervolgde: +</p> +<p>„Waarschijnlijk zet hij een nieuw meesterstuk in elkaar, dat ons heele bureau eerstdaags +op den kop zet. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Een geniale kerel die Raffles!” +</p> +<p>Een kauwend gebrom van den politieinspecteur was het antwoord en deze sprak: +</p> +<p>„Gij ziet, Marholm, dat ik eet. Kunt jij met uw gezanik over Raffles niet wachten +totdat ik klaar ben? Gij weet immers, dat die naam voldoende is om mij allen eetlust +te benemen!” +</p> +<p>„Jawel,” knikte de vloo, „dat weet ik.” +</p> +<p>„Voor den duivel, Sir!” schreeuwde Baxter, „gij bekent dus, dat gij mij mijn eten +wilt bederven?” +</p> +<p>„Ja,” antwoordde de vloo op onverschilligen toon. +</p> +<p>De politieinspecteur hijgde naar lucht. +</p> +<p>Deze brutaliteit was toch wel wat heel erg. +<span class="pageNum" id="pb10">[<a href="#pb10">10</a>]</span></p> +<p>„Wat bezielt u? Ik zal dit onthouden! Ik zal u aanklagen wegens insubordinatie in +den dienst!” +</p> +<p>„Wij hebben nu geen dienst,” antwoordde Marholm, „nu eten wij. Op het oogenblik zijn +wij alle twee particuliere personen en gij weet, dat ik dan volgens de Engelsche wet +mag zeggen wat ik wil. Dat kan mij zelfs de Koning van Engeland niet beletten, want +ik ben Engelsch Staatsburger. En voor de rest wreek ik mij een beetje op u. Gij hebt +mij met uw tweevingersbreeden witten rand eveneens den eetlust bedorven.” +</p> +<p>Inspecteur Baxter zette een gezicht als een onderwijzer van een volksschool, die de +kinderen de zondenval van Adam en Eva gaat vertellen. +</p> +<p>Vol geleerdheid begon hij: +</p> +<p>„Het is een voorschrift van den Lord Major van Londen, dat elk officieel stuk een +tweevingers breeden witten rand aan de rechterzijde moet hebben. Deze wet stamt uit +het jaar 1680 en is tot dusverre steeds gerespecteerd. Gij hebt niet het recht, gij, +detective Marholm, om deze oude wet op anarchistische wijze met voeten te trappen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Maar het vervloekte moderne socialisme schijnt zich ook in uw hersens te hebben genesteld, +gij wenscht u niet meer te storen aan dergelijke oude voorschriften. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik merk ook uit uw gedrag jegens mijn persoon, dat gij allen eerbied, dien gij mij +als uw chef verschuldigd zijt, opzettelijk uit het oog verliest.” +</p> +<p>Marholm glimlachte ironisch. +</p> +<p>„Heer inspecteur,” antwoordde hij op denzelfden zalvenden toon, dien Baxter had aangeslagen, +„het komt niet in mij op, mij te vergrijpen aan de eeuwenoude wetten van ons koninkrijk +en ik zie in, dat ik een afschuwelijk mensch ben, om den rand van twee vingers breed +te willen weglaten. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Voortaan zal ik dergelijke abnormale afwijkingen niet meer hebben, dat beloof ik u. +Gij zult u nooit meer behoeven te beklagen, dat ik u beleedig. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Maar dit alles verandert niets aan het feit, dat Raffles sinds vier weken niets van +zich heeft laten hooren, dat Raffles— — —” +</p> +<p>„Houd op, houd op!” schreeuwde de inspecteur van politie, „ik wil niets meer hooren! +Ik wil er niets meer van weten! De duivel moge Raffles halen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik wensch nu mijn biefstuk rustig op te eten en daarvoor heb ik noch u, noch Raffles +noodig, die kauw ik liever zelf.” +</p> +<p>Marholm, die zag, dat hij zich voldoende gewroken had, stak zijn neus weer in de papieren +en zweeg. +</p> +<p>Nadat hij een poosje geschreven had, sprak hij op half luiden toon, zoodat Baxter +het moest hooren: +</p> +<p>„De onbekende misdadiger is tot dusverre nog niet door Scotland Yard ontdekt.” +</p> +<p>Baxter keek van terzijde naar hem. +</p> +<p>„Wat mompelt gij daar?” +</p> +<p>„O, mompelde ik iets!” vroeg de vloo. „Ik meende dat ik schreef en wel iets, waarvan +ik ’s nachts in mijn slaap droom. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik zou willen voorstellen, om die woorden te laten hectografeeren, dat zou mij veel +tijd besparen, daar ik hem geregeld elken dag aan den Lord Major moet schrijven.” +</p> +<p>„Welken zin?” vroeg Baxter, hoewel hij vist wat Marholm bedoelde. +</p> +<p>„De onbekende misdadiger is ondanks de ijverigste nasporing van den politieinspecteur +Baxter en diens detectives tot op heden nog niet ontdekt.” +</p> +<p>„Laat mijn naam er buiten,” schreeuwde Baxter en zijn gelaat werd purperrood. +</p> +<p>„Waarom,” meesmuilde de vloo, „dacht gij, dat de Lord Mayor niet weet, dat gij de +inspecteur van politie van Scotland Yard zijt?” +</p> +<p>„Dat wel,” bromde Baxter, „maar het is niet noodig, dat het neergeschreven wordt.” +</p> +<p>„Och, kom,” sprak Marholm, „geneert gij u? Zal ik u eens wat zeggen? Op den dag, waarop +ik eindelijk zal moeten schrijven, dat wij den grooten onbekende in handen hebben, +neem ik een pen van vijf karaats goud, gouden inkt en dan laat ik het stuk in een +lijst zetten.” +</p> +<p>„Gij schijnt vandaag bijzonder geestig te zijn,” sprak Baxter. „Wij hebben in den +loop der laatste maand 380 personen gevangen genomen.” +</p> +<p>„Dat is waar!” klonk het op spottenden toon uit Marholm’s mond. +</p> +<p>„Nu dan!” +</p> +<p>„Ja, dat is waar,” herhaalde de vloo, „maar dat waren bekende misdadigers. Ik zeg +maar: De onbekende misdadigers, de groote onbekenden, zooals bijvoorbeeld Raffles— +—” +</p> +<p>Baxter schoof onrustig op zijn stoel heen en weer en voelde zich niets op zijn gemak. +</p> +<p>„Kijk eens,” vervolgde de vloo, „daar hebben wij dien schurk, die in Eastend een dozijn +vrouwen een messteek heeft gegeven, wij hebben inbrekers-moordenaars, wier misdaden +ten hemel schreien en waarvoor onze galgen bestemd zijn—maar de kroon op alles wordt +ten slotte toch gezet door den wereldberoemden <span class="pageNum" id="pb11">[<a href="#pb11">11</a>]</span>grooten onbekende, onzen langgezochten vriend Raffles— —” +</p> +<p>Bom! +</p> +<p>Een vuistslag van Baxter kwam donderend op de schrijftafel neer, zoodat de inkt omhoog +spatte. +</p> +<p>„Houd op, vervloekte kerel, houd uw mond! Gij schijnt uw best te doen om verslaggever +te worden. Ik zal u laten verplaatsen.” +</p> +<p>„Hoe eer hoe liever,” zuchtte de vloo, „dat is mijn vurigste wensch. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>De duivel moge den onderwijzer halen, die mij heeft leeren schrijven. Aan hem heb +ik dit ellendige baantje van secretaris te danken. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>En dat ik geen detective kan zijn, is uw schuld. Maar ik heb mijzelf plechtig beloofd, +alles in het werk te stellen om hier vandaan te komen en weer in de buitenlucht te +werken. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik ken helaas onder mijn collega’s geen enkelen, die behalve zijn naam en een rapport +vol fouten, in staat zou zijn om een acte leesbaar en duidelijk op papier te brengen. +</p> +<p>„Maar dit zeg ik u: Zoodra ik een Ier of voor mijn part een Schot vind, die in staat +is om een Engelschen zin zonder fouten te schrijven, dan komt hij zoo stellig en zeker +hier in mijn plaats, als twee maal twee vier is. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Als gij mij met verplaatsing dreigt, dan doet gij mij het grootst mogelijk genoegen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik smeek elken avond den hemel, dat hij u uw plan mag laten volvoeren om mij de deur +uit te gooien. De pers maakt ons elk oogenblik belachelijk. Want omdat ik uw rechterhand +ben, ben ik er mede verantwoordelijk voor, dat Raffles—” +</p> +<p>„Kerel, zwijg!” bulderde Baxter met een nieuwen vuistslag. +</p> +<p>Op dit oogenblik werd er aan de deur geklopt. +</p> +<p>Met een zucht van verlichting riep Baxter: +</p> +<p>„Binnen!” +</p> +<p>De dienstdoende beambte, die bezoekers aan moest dienen, trad binnen, bleef in eerbiedige +houding bij de deur staan en meldde: +</p> +<p>„Twee heeren, een zekere Mr. Kroyzer en een Mr. Röttger wenschen u te spreken.<span class="corr" id="xd33e634" title="Niet in bron">”</span> +</p> +<p>„Laat de heeren binnenkomen,” sprak Baxter<span class="corr" id="xd33e638" title="Bron: , ">. Hij </span>nam aan zijn schrijftafel plaats en deed, alsof hij druk bezig was. Hij doopte de +pen in en zette zijn naam onder de opgestapelde acten en papieren. +</p> +<p>Terwijl Baxter onder het eerste stuk met stijlschrift zijn naam plaatste, kwamen de +heeren vertegenwoordigers van de Alarmkreet de kamer binnen. +</p> +<p>Baxter keek de heeren met scherpen blik aan. +</p> +<p>„Pardon, heer inspecteur,” sprak de redacteur der courant, terwijl hij langzaam Baxter +naderde, „wij hebben een zeer kiesche aangelegenheid met u te bespreken.” +</p> +<p>„Ik ben tot uw dienst,” antwoordde Baxter, „als gij mij maar wilt zeggen, wat gij +wenscht. Maar weest kort, want mijn tijd is beperkt.” +</p> +<p>„Dat mocht zoo zijn!” dacht Marholm. „Hij moet zijn biefstuk verteren.” +</p> +<p>„Wij zouden u gaarne onder vier oogen spreken, heer inspecteur,” sprak Mr. Röttger, +„wat wij u hebben te zeggen betreft u persoonlijk.” +</p> +<p>Baxter werd onrustig. +</p> +<p>Deze woorden maakten hem zenuwachtig. Wat wilde deze man van hem? +</p> +<p>Het was alsof de vreemde bezoeker zijn superieur was, die hem ter verantwoording kwam +roepen. +</p> +<p>„Het spijt mij,” antwoordde hij schouderophalend, „mijn persoonlijke aangelegenheden +kan ik hier gedurende mijn diensttijd niet behandelen. Dan moet gij mij in mijn woning +bezoeken. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Met wien heb ik de eer?” +</p> +<p>De kleine redacteur stak de borst vooruit als een haan op een mesthoop en kraaide: +</p> +<p>„Mijn naam is Röttger. Ik ben de redacteur van de Alarmkreet.” +</p> +<p>Als antwoord weerklonk een luide kuch van Marholm en dat klonk zoo spottend, dat de +kleine, magere redacteur den detective woedend aankeek en hem met een minachtenden +blik opnam. +</p> +<p>Baxter daarentegen kreeg, toen hij vernam wie Röttger was, een panischen schrik. +</p> +<p>Zijn particuliere leven was ten gevolge van de vele Don Juan-streken, die hij steeds +uithaalde, niet vrij van smet of blaam, zoodat hij vroeg of laat een schandaal vreesde. +</p> +<p>Ongetwijfeld betrof het bezoek van deze gevaarlijke heeren zijn galante avonturen. +</p> +<p>„Laat mij eenige oogenblikken met de heeren alleen,” sprak hij tot Marholm. +</p> +<p>De vloo kon niet snel genoeg de kamer verlaten. +</p> +<p>Hij was altijd blij van zijn bundels acten weg te komen. +</p> +<p>Toen hij in de voorkamer was, stopte hij op zijn gemak een pijpje, stak dat aan en +daar hij er belang in stelde om te weten, wat de beide journalisten bij zijn chef +kwamen doen, luisterde hij met zijn oor tegen een <span class="pageNum" id="pb12">[<a href="#pb12">12</a>]</span>dunne plek, waarop hij, om ze gemakkelijk terug te kunnen vinden, een kruisje had +geteekend. +</p> +<p>Dichtbij hem bevond zich het kijkgaatje, bedekt door een metalen klepje, dat hem in +staat stelde om in de kamer te kunnen kijken. Baxter had deze spionnage-opening laten +aanbrengen, om Marholm bij den arbeid ongezien te kunnen gadeslaan. +</p> +<p>Hij dacht er niet aan, dat zijn beambten het wederkeerig tegenover hem zelf konden +gebruiken. +</p> +<p>Duidelijk hoorde Marholm het volgende gesprek: +</p> +<p>„Gij weet,” sprak Mr. Röttger, „dat ik redacteur ben van de Alarmkreet, de onpartijdige, +bekende courant, die strijdt voor recht en waarheid. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Het is het doel van ons blad om alle mistoestanden, die wij ontdekken, zonder aanzien +des persoons, aan de openbaarheid prijs te geven, ten einde ze te verbeteren. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wij zijn strijders voor recht en billijkheid, wij wenschen de modderpoelen der moderne +maatschappij met harde bezems te reinigen, wij strijden tegen al het onrechtvaardige, +dat om ons heen geschiedt!” +</p> +<p>„Mooi,” antwoordde Baxter, „dat heb ik begrepen, maar nu zou ik wel eens willen weten, +wat gij van mij wenscht. Ik was in het geheel niet nieuwsgierig naar een lofzang op +uw courant.” +</p> +<p>„Hoe?” piepte de kleine redacteur, „denkt gij soms, dat ik zonder doel tegen u sta +te redeneeren? Mijnheer, mijn woorden zijn voor mij de tolken van mijn gedachten. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Elke letter is goed doordacht, er is geen overbodig woord bij, kortom, ik herhaal +u, dat ik strijd voor recht en waarheid!” +</p> +<p>„Een kolossale kerel!” mompelde de vloo aan de andere zijde van de deur, „de vingers +jeuken mij om hem eens flink op een zeker lichaamsdeel te ranselen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hij ziet eruit als iemand, die aan de galg is ontsnapt en hij spreekt als een officier +van het heilsleger. Een nette jongen!” +</p> +<p>„Laat mij ook eens even aan het woord,” sprak nu de mooie Guido terwijl hij zijn zakdoek +te voorschijn haalde en zich op kokette wijze frissche lucht toewuifde. +</p> +<p>De tabaksrook scheen hem te hinderen. Hij was in dit opzicht zeer fijngevoelig. +</p> +<p>„Wij hebben gisteren,” zoo begon hij, „een opzienwekkende mededeeling gekregen. Het +betreft Raffles.” +</p> +<p>„Oef!” zuchtte de inspecteur van politie, zijn bezoekers aankijkend, alsof hij hen +de deur uit wilde gooien. +</p> +<p>Raffles scheen vandaag onophoudelijk zijn nachtmerrie te moeten zijn. +</p> +<p>„Waar is Raffles?” vroeg Baxter eindelijk. „Hebt gij hem ontdekt?” +</p> +<p>De redacteur en de mooie Guido zetten een gezicht als een Engelsche Lady, wanneer +iemand in haar nabijheid sterk naar alcohol riekt. +</p> +<p>„Neen,” sprak de mooie Guido, „het ontdekken van Raffles kunnen wij gerust aan u overlaten. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wij zijn geen detectives, wij zijn courantenmenschen! +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Maar wij hebben een andere ontdekking gedaan, die u en het publiek zeker sterk zullen +interesseeren.” +</p> +<p>„En dat is?” +</p> +<p>De mooie Guido wachtte even, zooals een krokodil doet, die zijn slachtoffer reeds +in den muil heeft en het in het volgend oogenblik naar binnen wil slikken. +</p> +<p>Een duivelsche grijns misvormde zijn gelaat, hij haalde zijn monocle uit zijn vestzakje +te voorschijn, beademde dat, poetste het op aan zijn linkermouw en klemde het daarop +in zijn oog. +</p> +<p>Hij keek den politie-inspecteur scherp aan in de houding van Lord Chamberlain en sprak: +</p> +<p>„Hebt gij inderdaad geen vermoeden, welke ontdekking wij in het algemeen belang hebben +gedaan?” +</p> +<p>„Sir!” stoof Baxter op, „ik ben niet van plan, mij raadsels door u te laten opgeven. +Vertel mij duidelijk, wat gij van mij wenscht en spreekt niet zoo onbegrijpelijk.” +</p> +<p>„Mooi!” kraaide de magere redacteur, „dan zal ik het u vertellen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wij hebben een brief ontvangen en in ons bezit gekregen, die aan u is geschreven door +Raffles.” +</p> +<p>Baxter zette verbaasde oogen op. +</p> +<p>Hij ontving meermalen brieven van Raffles en aangenaam waren ze hem nooit. +</p> +<p>Hij had ze allemaal genummerd in een lade van zijn schrijftafel weggesloten en kon +niet begrijpen, hoe een dezer brieven in handen van die twee heeren geraakt kon zijn. +</p> +<p>Als dat werkelijk het geval was, dan was het zeer onaangenaam voor hem. +</p> +<p>Hij dacht even na en kwam tot het resultaat, dat het in elk geval goed voor hem zou +zijn, het met het tweetal op een accoordje te gooien want wanneer een dezer brieven +werd gepubliceerd, zou geheel Londen zich ten zijnen koste amuseeren en de spotbladen +opnieuw werk krijgen. +</p> +<p>Hij haatte deze tijdschriften, die, dank zij Raffles, <span class="pageNum" id="pb13">[<a href="#pb13">13</a>]</span>reeds maandenlang den spot dreven met den inspecteur van Scotland Yard. +</p> +<p>Raffles had hem op die manier zoo populair gemaakt, alsof hij de koning in eigen persoon +ware. +</p> +<p>Hij trok de la van zijn schrijftafel open, om er zich voor alles van te overtuigen, +of alle brieven van Raffles nog in zijn bezit waren. +</p> +<p>Mr. Röttger, die de bewegingen van Baxter volgde, zag dadelijk, wat deze van plan +was. +</p> +<p>Hij lachte hoonend en sprak: +</p> +<p>„Gij zult tevergeefs naar den brief zoeken, die in onze handen is. Het schrijven is +toevallig niet aan zijn adres gekomen, door iemand, die u niet genegen is, onderschept +en bij ons gebracht.” +</p> +<p>Baxter vroeg op zenuwachtigen toon: +</p> +<p>„Is dat een feit? Men heeft den brief onderschept? Duivels—zou detective Marholm—” +</p> +<p>Bij het hooren van dezen naam trapte de redacteur den mooien Guido op de teenen. +</p> +<p>De zaak was in orde. +</p> +<p>Hij had nu vasten grond onder de voeten. +</p> +<p>Tot nu toe was hij er nog niet geheel zeker van geweest, of de beambte inderdaad in +staat was, zich brieven, geadresseerd aan den politie-inspecteur, toe te eigenen. +</p> +<p>Nu hoorde hij het van Baxter zelf, dat dit wel mogelijk was. +</p> +<p>Hij besloot nu, geen medelijden te hebben en eischen te gaan stellen. +</p> +<p>„Ja, mijn waarde heer inspecteur, daarom sprak ik zooeven over recht en waarheid. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>De brief behelsde zeer compromitteerende dingen voor u en gij hebt het alleen te danken +aan onze fatsoenlijke manier van handelen, dat wij u komen opzoeken en den inhoud +van den brief niet eenvoudig openbaar maken. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Uit uw verhouding tot Raffles, die wij tot in de kleinste bijzonderheden kennen, ik +herhaal het—” hij drukte den klemtoon op elken lettergreep—„tot in de kleinste bijzonderheden! +zult gij kunnen besluiten, hoeveel een dergelijke wetenschap ons waard is?! +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Dat kost u minstens, als wij den brief, publiceeren, uw betrekking.” +</p> +<p>Nu brak het angstzweet den inspecteur uit. +</p> +<p>De kleine redacteur wreef zich innig voldaan de handen. +</p> +<p>De visch zat aan den hengel. +</p> +<p>Hij wist niet, dat achter de coulissen Raffles stond, die hen alle drie als marionetten +aan een touwtje hield. +</p> +<p>„Is de brief werkelijk zoo compromitteerend?” vroeg Baxter en hij dacht aan den dag, +waarop Raffles hem door middel van Charly Brand zijn portefeuille had ontstolen en +zoodoende inzage had verkregen in zijn Don Juan-avonturen. +</p> +<p>„Kan ik den brief inzien?” +</p> +<p>„Neen mijnheer,” antwoordde de kleine redacteur, „wij hebben het schrijven gedeponeerd +bij een notaris voor geval van een proces. Het moet u voldoende zijn, als ik u zeg, +dat de openbaarmaking van dezen brief u voor eeuwig zou ruïneeren.” +</p> +<p>Baxter zuchtte en hield zijn hoofd met beide handen vast. +</p> +<p>„Ik word krankzinnig! Ik word gek!—Die Raffles rooft mij mijn verstand!” kermde hij. +</p> +<p>„Dat is niet noodig,” sprak Mr. Röttger, „ik neem aan, dat gij verstandig genoeg zijt +om niet gek te worden, maar om liever met ons te overleggen, hoe gij uw eigen ondergang +kunt voorkomen.” +</p> +<p>Met onzekeren blik keek Baxter den spreker aan. +</p> +<p>Plotseling kwam het vermoeden in hem op, dat hij zich met geld uit deze netelige zaak +kon redden. +</p> +<p>„Ik ben bereid,” sprak hij, „indien uwe eischen eenigszins aannemelijk zijn, zal ik +er mij aan onderwerpen.” +</p> +<p>„Dat dacht ik wel,” antwoordde Röttger, „wij zullen het wel eens worden. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Denk eens na over het bedrag, dat u hoog genoeg voorkomt, om ons de schade te vergoeden, +die wij lijden door het niet openbaar maken van een dergelijk schrijven.” +</p> +<p>„Schade?” vroeg Baxter, „in hoeverre schade?” +</p> +<p>Nu mengde de mooie Guido zich weer in het gesprek. +</p> +<p>„Dat kan ik u precies voorrekenen. Denk eens aan een artikel, dat het opschrift droeg: +„Onthullingen omtrent Raffles en inspecteur Baxter—” wij zouden er in Londen minstens +een millioen exemplaren van verkoopen.” +</p> +<p>Baxter hijgde als een visch, die uit het water wordt gehaald. +</p> +<p>„Gij—gij—meent, dat ik een millioen exemplaren zou moeten betalen?” +</p> +<p>„Niet alleen dat,” antwoordde de mooie Guido met een onverschillig glimlachje, „het +materiaal, dat wij hebben verkregen, is niet alleen genoeg voor één nummer, maar voor +minstens tien. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Dat maakt dus, zuinig berekend, een oplage, van <span class="pageNum" id="pb14">[<a href="#pb14">14</a>]</span>week tot week stijgend met 25 procent, van ongeveer 20 millioen exemplaren.” +</p> +<p>Alles draaide voor Baxters oogen in het rond. +</p> +<p>Getallen van eindelooze lengte dwarrelden voor zijn oogen. +</p> +<p>Hij zag in, dat zijn beide bezoekers hem het bloed uit de aderen wilden zuigen. +</p> +<p>Tevergeefs dacht hij na, hoe hij een uitweg zou kunnen vinden. +</p> +<p>Zijn kwaad geweten, in zake de Don Juan-avonturen<span class="corr" id="xd33e785" title="Niet in bron">,</span> hield hem er van terug, de beide kerels op straat te gooien. Hij was inderdaad bang +voor zijn naam en betrekking. +</p> +<p>„Bedenk bovendien,” sprak de mooie Guido, „dat de artikelen zeer veel opzien zouden +verwekken en u uw betrekking waarschijnlijk kosten. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Gij zijt nu een persoon van aanzien en kunt gemakkelijk nog twintig jaar dienst doen. +Reken eens na, welk een verlies het voor u zou zijn, als gij de verdere jaren van +uw leven uw salaris als inspecteur van politie der stad Londen niet meer zoudt ontvangen.” +</p> +<p>Baxter begreep, dat de mooie Guido gelijk had. +</p> +<p>Hij verzamelde al zijn kracht en antwoordde: +</p> +<p>„Laat mij tot morgen tijd. Ik kan hieromtrent niet zoo snel een besluit nemen.” +</p> +<p>„Goed,” antwoordde de kleine redacteur, „wij zullen dan terugkomen, gij kunt intusschen +nadenken of gij onze voorwaarden inwilligt. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Waar zullen wij elkaar ontmoeten?” +</p> +<p>Na eenig nadenken antwoordde Baxter: +</p> +<p>„In hotel Granmercy.” +</p> +<p>Mr. Röttger knikte en de bezoekers gingen heen. +</p> +<p>Baxter zonk met een zucht van verlichting in den stoel bij zijn schrijftafel en wenschte +vurig, geen inspecteur van Scotland Yard te zijn. +</p> +<p>Intusschen kwam Marholm binnen en, terwijl hij het parfum uit den zakdoek van den +mooien Guido opsnoof, sprak hij: +</p> +<p>„Ik geloof, dat het heel goed zou zijn, als wij hier eens een beetje frissche lucht +binnenlieten. Het ruikt hier, alsof men in een chambre séparée kwam. Damesbezoek gehad?” +</p> +<p>„Neen,” zuchtte Baxter met een blik vol angst naar de deur. „Kent gij de beide heeren, +die mij zooeven bezochten?” +</p> +<p>„Natuurlijk,” glimlachte de vloo, „de een, die kleine, magere, moest eigenlijk, voordat +men hem ontvangt, flink ingespoten worden met insectenpoeder, men moet anders bang +zijn—” hij maakte een krabbende beweging—„iets over te erven van zijn bezoekers. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Bovendien zou het voor allebei goed zijn, als men ze aan een flinken hennepstrop ophing!” +</p> +<p>„Is de kerel gevaarlijk?” vroeg Baxter. +</p> +<p>„Gevaarlijk?” herhaalde de vloo. „Zulk een afperser is veel gevaarlijker dan Jack, +de moordenaar. Die doodt zijn slachtoffers door een enkelen steek. Maar deze schurk +kwelt hen weken- en maandenlang, voordat hij ze zoodanig tot wanhoop brengt, dat zij +de hand aan zichzelf slaan. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hij is een der gevaarlijkste sujetten, die hier in Londen rondloopen. Hij heeft moorden +op zijn geweten en toch staat hij buiten het bereik van eenigen aardschen rechter. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Jammer. Ik ken maar één mensch, die hem zou kunnen straffen—Raffles!” +</p> +<p>„Gij hebt gelijk,” knikte Baxter. +</p> +<p>De naam Raffles, dien hij anders niet wilde hooren, klonk hem op dit oogenblik als +hemelsche muziek. +</p> +<p>„Zeg eens, Marholm, zou het niet mogelijk zijn—natuurlijk mag niemand, behalve wij +het weten—dat gij u met Raffles in verbinding steldet en hem het een en ander omtrent +deze schurken meedeeldet?” +</p> +<p>Een verbaasd glimlachje vloog over de trekken van Marholm. +</p> +<p>Het was geen slecht idee—politie-inspecteur Baxter en hij medeplichtigen van Raffles!!! +</p> +<p>Drommels—dat was een prachtige geschiedenis! +</p> +<p>„Jawel,” antwoordde hij, „dat kan ik wel doen. Dat wil zeggen, gij moet mij zwart +op wit geven, dat gij als gij dezen keer Raffles weer niet in handen krijgt, mij niet +gevangen neemt. Daarvoor bedank ik!” +</p> +<p>„Ik verzeker u,” sprak Baxter, „dat gij mij een onschatbaren dienst bewijst, als gij +er voor zorgt, dat Raffles deze beide sujetten van de Alarmkreet op het spoor komt +en ze onschadelijk maakt.” +</p> +<p>„Nu, nu,” lachte de vloo, „gij weet immers wel, dat Raffles niemand vermoordt! Maar +gij schijnt tamelijk gebeten te zijn op dat tweetal. De opdracht, die gij mij geeft, +is bijna een bevel aan Raffles om het stel schurken in de Theems te gooien met een +kanon uit den Tower aan hun voeten als ballast. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wat wenschten de beide heeren van u?” +</p> +<p>Baxter aarzelde eenige oogenblikken of hij Marholm de waarheid zou zeggen. +</p> +<p>Hij besloot het te doen en sprak: +</p> +<p>„De kerels beweren, dat zij een brief in hun bezit hebben, dien Raffles aan mij heeft +geschreven. Als zij <span class="pageNum" id="pb15">[<a href="#pb15">15</a>]</span>hem publiceerden, zou mij dat mijn betrekking kosten!” +</p> +<p>„Dat kan ik niet gelooven,” antwoordde Marholm hoofdschuddend, „Raffles is immers +uw intieme vriend. Hij doet alles behalve u in uw betrekking te benadeelen. Een beter +inspecteur van politie dan gij zijt, zou hij moeilijk kunnen vinden—dat weet gij zelf +het best.” +</p> +<p>Baxter hoorde nauwelijks, wat Marholm zei en mompelde: +</p> +<p>„Ja, ja, gij hebt gelijk!” +</p> +<p><span id="xd33e843"></span>Een hartelijk lachen van de vloo weerklonk, waarvan de inspecteur de reden niet begreep.<span id="xd33e845"></span> +</p> +<p>„Dat doet mij genoegen,” riep Marholm uit, „dat gij dat inziet!” +</p> +<p>„Ja, ja,” herhaalde de inspecteur, „ik zie alles in, maar de hoofdzaak voor mij is, +dat gij zoo spoedig mogelijk Raffles op het spoor brengt van die twee, liefst nog +vandaag.” +</p> +<p>„Dat zal ik wel in orde brengen,” antwoordde Marholm, „dan verzoek ik u onmiddellijk +om verlof.” +</p> +<p>„Weet gij dan, waar Raffles zich ophoudt?” +</p> +<p>„Natuurlijk weet ik dat. Maar daar ik nu geen dienstdoende detective ben, doch eenvoudig +uw secretaris, gaat mij dat verder niets aan. Dat is geheel en al mijn particuliere +zaak.” +</p> +<p>„Gij zijt een eigenaardig mensch,” vond de inspecteur hoofdschuddend, „vijfduizend +pond sterling zijn uitgeloofd voor dengeen, die hem te pakken kan krijgen!” +</p> +<p>„Weet gij,” lachte Marholm, „voor vijfduizend pond sterling kan ik mij niet zooveel +plezier koopen als Raffles mij dagelijks bereidt—al was het ook tienduizend pond sterling, +dan nog zou ik graag afstand doen van het geld, als Raffles mij belooft, voorloopig +nog niet op zijn lauweren te gaan rusten. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Kan ik nu gaan?” +</p> +<p>„Luister eens, mijn beste Marholm. Bij deze aangelegenheid staat ook uw eigen eer +op het spel, want indien hier werkelijk een brief verduisterd is, dan zoudt gij de +schuldige zijn. Indirect maken die twee menschen u zelfs verdacht.” +</p> +<p>„Ik zal gehakt van hen maken voor hun onbeschaamdheid,” bromde Marholm. „Wees nu maar +onbezorgd, binnen een paar uur zal ik uw wensch hebben uitgevoerd. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Raffles zal zich wel met die twee schurken belasten. Hij doet het wel uit eigenbelang, +om u als politieinspecteur te behouden.” +</p> +<p>Marholm maakte zich gereed om te gaan en Baxter keek zijn secretaris na met gewaarwordingen +van verschillenden aard. +</p> +<p>Marholm echter mompelde: +</p> +<p>„Een gekke zaak! Anders kan ik Baxter het lekkerste maal bederven door den naam van +Raffles te noemen en nu is Raffles op eens de persoon geworden, dien hij noodig heeft. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Een eigenaardige wereld!”— +<span class="pageNum" id="pb16">[<a href="#pb16">16</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch3" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch3.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">DERDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">DE MOEDERMOORDENAAR.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">De mooie Guido en mr. Röttger begaven zich, nadat zij den inspecteur van politie hadden +verlaten, naar de woning van den vermeenden detective Marholm. +</p> +<p>„De zaak is gewonnen,” riep de kleine redacteur tot Raffles, toen hij bij hem in de +kamer trad. „Tot morgenmiddag denkt de politie-inspecteur er over na, wat hij ons +denkt te betalen.” +</p> +<p>„Dat is prachtig!” antwoordde de groote onbekende lachend. Hij had gedacht, dat Baxter +het geval zou omdraaien en zoowel den eigenaar als den redacteur der Alarmkreet gevangen +zou nemen. +</p> +<p>En in plaats daarvan— — +</p> +<p>Raffles dacht na. +</p> +<p>De zaak was anders geloopen dan hij gedacht had. +</p> +<p>Hij kon niet begrijpen om welke reden Baxter zich bereid had verklaard, den beiden +bedriegers geld te betalen. Misschien wilde de inspecteur op deze wijze tijd winnen, +om ze den volgenden dag des te zekerder in handen te hebben. +</p> +<p>„Ik heb een mooi zaakje,” sprak Raffles na eenig stilzwijgen. +</p> +<p>„Onlangs is een beschuldiging ingekomen, van een bediende jegens zijn heer, een zekeren +Lord Melbourne. Dit stuk werd door den politieinspecteur ter zijde gelegd, omdat— +—” +</p> +<p>Raffles maakte de beweging van geld tellen. +</p> +<p>„Is die Lord Melbourne rijk?” vroeg de kleine redacteur. +</p> +<p>„Zeer rijk,” antwoordde Raffles. „Die betaalt u gemakkelijk zooveel, dat gij het niet +weg kunt dragen.” +</p> +<p><span id="xd33e888"></span>De oogen der beide journalisten glinsterden vol hebzucht. +</p> +<p>„Wat heeft hij uitgehaald?” informeerde de kleine magere. +</p> +<p>„Een gekke geschiedenis,” vertelde Raffles. „De bediende beweerde zeker te weten, +dat de Lord zijn stiefmoeder had vergiftigd, die de erfgename was van het vaderlijke +vermogen, na wier dood hij eerst in het bezit van het geld zou komen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Als gij den bediende wenscht te spreken, ben ik gaarne bereid, den man bij u te zenden. +Ik ken hem. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Het is mijn vaste overtuiging, dat alles, wat de bediende heeft beweerd, een feit +is.” +</p> +<p>„Maar gij zijt goud waard!” riep de mooie Guido, die op een stoel had plaats genomen +en zijn nagels polijstte. +</p> +<p>„Waar woont de Lord?” vroeg de kleine Röttger. +</p> +<p>„Regentpark no. 16,” antwoordde Raffles, „ik sprak den bediende vanmorgen; hij deelde +mij mede, dat de Lord van plan is, op reis te gaan. Gij moet dus, als gij iets wilt +bereiken, snel handelen.” +</p> +<p>„Kan ik den bediende spreken?” vroeg de redacteur. +</p> +<p>„Dat kan ik u niet zeggen,” sprak de groote onbekende schouderophalend, „Maar Lord +Melbourne is, zoover ik weet, altijd van drie tot vijf voor het diner te huis. Gij +kunt hem bepaald in dien tijd treffen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ga hem eens opzoeken. Ik denk, dat wij reeds hedenavond een paar duizend pond sterling +rijker zullen zijn.” +</p> +<p>„Ik heb dringend geld noodig,” vertelde de mooie Guido lachend, „ik heb gisteren tamelijk +groote verliezen geleden bij het spel in de club. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Laten wij eens zien, wat wij van den man los kunnen krijgen.” +</p> +<p>„Maar eerst moeten wij iets eten,” stelde de redacteur voor, „mijn maag bromt bedenkelijk +en als ik honger heb, kan ik dergelijk werk niet doen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Sluit gij u bij ons aan, Mr. Marholm?” +</p> +<p>„Het spijt mij,” antwoordde Raffles, „maar ik durf mij niet met u samen in het publiek +vertoonen, dat is te gevaarlijk.” +</p> +<p>Op dit oogenblik werd er aan de deur geklopt. +</p> +<p>De groote onbekende, die niemand had verwacht, keek verbaasd op en riep: +</p> +<p lang="en">„Come in!” +</p> +<p>De deur ging open en met het gemoedelijke glimlachje, dat hem eigen was, trad de vloo +het vertrek binnen. +<span class="pageNum" id="pb17">[<a href="#pb17">17</a>]</span></p> +<p>Nu bevond Marholm zich bij Marholm. +</p> +<p>Een oogenblik schrikte Raffles. +</p> +<p>Hij dacht aan een overval van de politie. +</p> +<p>Onmiddellijk echter had hij zijn zelfbeheersching herwonnen en, zich tot Mr. Röttger +wendend, die den detective had herkend, maar zijn naam niet wist, sprak hij: +</p> +<p>„De heeren moeten mij verontschuldigen, ik ben nu verhinderd.” +</p> +<p>„Wij zullen u bericht doen toekomen betreffende den Lord,” sprak Mr. Kroyzer en hij +verliet met zijn compagnon Raffles. +</p> +<p>Toen zij de trap afliepen, waren zij er nog zekerder van, met detective Marholm te +doen te hebben, omdat een collega uit het hoofdbureau van politie hem bezocht. +</p> +<p>Nauwelijks hadden de beide afpersers de deur gesloten, of de vloo legde zijn wijsvinger +op den mond en fluisterde, met een blik op de deur: „Sst!” +</p> +<p>Daarop luisterde hij, totdat hun schreden niet meer hoorbaar waren, en zich tot den +grooten onbekende wendend, sprak hij: +</p> +<p>„Goeden dag, Mr. Raffles. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik kom in opdracht van den inspecteur van politie, maar niet om u gevangen te nemen, +doch om uw hulp in te roepen tegen de beide sujetten, die zooeven bij waren!” +</p> +<p>„Ik houd mij reeds met hen bezig,” antwoordde Raffles, „neem plaats, Mr. Marholm. +Als ik u een sigaar of een sigarette mag aanbieder dan als ’t u belieft.” +</p> +<p>Marholm nam plaats naast de schrijftafel, waaraan de groote onbekende zat en sprak, +terwijl hij een sigarette aanstak: +</p> +<p>„Tot dusverre heb ik slechts van den rook uwer sigaretten kunnen genieten en dat was +het eenige, wat gij achterliet, als wij u wilden hebben, gij zelf waart helaas altijd +als rook vervlogen.” +</p> +<p>Raffles glimlachte vroolijk. +</p> +<p>Hij was nu gerustgesteld en begreep, dat Marholm inderdaad slechts voor particuliere +zaken bij hem was gekomen. +</p> +<p>„Het doet mij genoegen, dat mijn sigarette u smaakt, als het u aangenaam is, dan zal +ik ze u voortaan doen toekomen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Maar vertel mij nu vóór alles, hoe gij den weg naar hier hebt gevonden?” +</p> +<p>„Heel eenvoudig,” lachte de vloo, „ik ben achter de twee heeren, die bij u waren, +aangeloopen.” +</p> +<p>„Hoe bedoelt gij dat?” +</p> +<p>„Dat is waar,” lachte Marholm, „gij kunt niet weten, dat die beide gentlemen zich +een uur geleden bij inspecteur Baxter bevonden en ik hen, toen ik uit het bureau kwam, +nog op straat vond en hoorde, hoe Mr. Röttger juist zei: +</p> +<p>„Nu gaan wij naar detective Marholm.” +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Gij kunt u voorstellen, Mr. Raffles, dat ik er heel veel belang in stelde om te weten, +waar de tweede detective Marholm in Londen woonde. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Daarom volgde ik het tweetal, klopte op de deur, en vond u, mijn dubbelganger, Mr. +Marholm!” +</p> +<p>„Wel,” lachte Raffles, „ik heb de eer, mij aan u voor te stellen. Ik heet tijdelijk +Marholm.” +</p> +<p>„Groote eer voor mij,” antwoordde zijn bezoeker, „dat gij u zoo voor mijn persoon +interesseert. Ik had nooit kunnen denken, waartoe mijn naam al niet moest dienen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Maar nu wil ik u eerst zeggen, waarvoor ik hier bij u ben. Ik heb een boodschap voor +u, die geld waard is!” +</p> +<p>Raffles blies den rook van zijn sigarette in mooie ringen omhoog en antwoordde: +</p> +<p>„Ik ben zeer nieuwsgierig, het doel van uw komst te vernemen.” +</p> +<p>„Uit naam van uw hooggewaardeerden vriend, mijn chef, den inspecteur van politie Baxter +van Scotland Yard, moet ik u verzoeken, u bezig te houden met die beide kerels, den +redacteur en den eigenaar der Alarmkreet, en deze beide heeren ergens in de Theems +te gooien met een kanon uit den Tower aan de voeten om hun te beletten, ooit weer +boven te komen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Zoo ongeveer luidt de opdracht, die inspecteur Baxter mij voor u gaf.” +</p> +<p>„Uitstekend,” riep Raffles lachend uit, „dan is alles gegaan, zooals ik het wenschte. +Ik was al bang, dat de beide boeven den inspecteur hadden bepraat en dat ik mijn spel +tegenover hen had verloren. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik houd mij reeds met de kerels bezig.” +</p> +<p>„Dat begreep ik dadelijk, toen ik hen beiden bij u ontmoette. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Dus was het bezoek bij den inspecteur slechts een gevolg van hetgeen gij met de schurken +voor hebt?” +</p> +<p>„Ja,”, lachte Raffles, „ik dacht, dat Mr. Baxter hen misschien gevangen zou nemen. +Ik heb ze namelijk door middel van een brief op uw chef afgezonden.” +<span class="pageNum" id="pb18">[<a href="#pb18">18</a>]</span></p> +<p>„Klopt!” riep de vloo uit, „dat is de brief, dien ik onderschept moet hebben.” +</p> +<p>„Juist,” antwoordde de groote onbekende, „ik moest het geloofwaardig voorstellen, +daarom nam ik uw naam aan en stelde mij aan hen voor als secretaris van het hoofdbureau +van politie.” +</p> +<p>„Maar de spitsboeven hebben mij nu gezien,” sprak Marholm op bedenkelijken toon. +</p> +<p>„Kennen zij uw naam?” vroeg Raffles in gespannen aandacht. +</p> +<p>„No, Sir!” +</p> +<p>„Wel! Dan hebben wij niets te vreezen. De beide heeren weten nog niet, dat gij de +werkelijke Marholm zijt en ik de valsche ben. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Kent gij den inhoud van den brief, Mr?” +</p> +<p>Marholm schudde het hoofd en sprak: +</p> +<p>„Dien ken ik noch inspecteur Baxter. Na het gesprek in de kamer van mijn chef, dat +ik afluisterde, zei de kleine Röttger alleen, dat zij een brief van Raffles aan den +inspecteur van politie in handen hadden, die hem zoodanig compromitteerde, dat hij +zijn betrekking kon verliezen.” +</p> +<p>„Verder zei hij niets?” +</p> +<p>„No, Sir, verder niets.” +</p> +<p>„Fameus,” lachte Raffles, „dan is de inspecteur van politie waarschijnlijk bang, dat +ik hen beiden mededeeling heb gedaan over zijn liefdesavonturen. Maar dat is niet +waar. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik heb hun een brief gegeven, waarin ik hun het bewijs leverde, dat ik, Lord Lister, +genaamd Raffles, de groote onbekende, met den inspecteur van politie samen werk en +elken buit met hem deel.” +</p> +<p>Marholm sloeg zich op de dijen, dat het klapte. +</p> +<p>„Prachtig!” riep hij schaterlachend uit. „Als gij dat eens aan Baxter had meegedeeld. +Hij zou u zoo zeker als tweemaal twee vier is, in een cel hebben opgesloten en u daarenboven +een flink pak slaag laten geven.” +</p> +<p>„Ik heb den beiden heeren nog meer verteld. Ik heb hun gezegd, dat Baxter van beruchte +huizen, speelholen en eenige misdadigersbenden elke maand bepaalde bedragen ontvangt +en daardoor millionnair is geworden.” +</p> +<p>„Die arme Baxter,” lachte Marholm, „als hij eens wist, wat gij hem ten laste legt! +Ik denk dat hij werkelijk krankzinnig zou worden. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Maar als die pennelikkers dat, wat gij hun hebt wijsgemaakt, aan den inspecteur hadden +verteld, om hem geld af te persen, dan denk ik, dat de duivel in Baxter was gevaren +en dat hij aan de beide kerels een ongeluk had begaan.” +</p> +<p>„Ik heb nu een beter plan,” sprak Raffles. „Ga nu naar inspecteur Baxter en deel hem +mede, wat ik van plan ben en vertel hem ook den inhoud van den brief. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Zeg hem, dat hij zich morgenmiddag den inhoud van den brief door mr. Röttger moet +laten vertellen. Dan kan hij hem gemakkelijk wegens afpersing en lasterlijke aantijging +gevangen nemen.” +</p> +<p>„Een goed idee,” knikte Marholm, „en als gij mij nog een paar van uw cigaretten wilt +meegeven, dan ga ik zeer voldaan heen om den inspecteur mee te deelen, dat gij de +zaak in handen hebt genomen.” +</p> +<p>Hij nam afscheid en verliet Raffles. +</p> +<p>Eenige minuten later nam Lord Lister een rijtuig en reed weg. +</p> +<p>Onderweg haalde hij in de Albanstraat, waar hij een klein huis van twee verdiepingen +bewoonde, Charly Brand af en gaf dezen de volgende inlichtingen: +</p> +<p>„Charly, we hebben een uitstekende grap! Jij moet nu mijn bediende voorstellen. Binnen +een paar uur zullen de redacteur en de eigenaar van de Alarmkreet mij in mijn oude +villa bezoeken en denken, dat zij zich bij een zekeren Lord <span class="corr" id="xd33e1017" title="Bron: Melbourn">Melbourne</span> bevinden. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Dat ben ik. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik zal mij zoodanig vermommen, dat zij mij onmogelijk herkennen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik denk, dat ik een grap met die kerels zal uithalen, zooals ik nog zelden heb beleefd.” +</p> +<p>In de villa werd Charly Brand in de kleedkamer, waar zich ontelbare kostuums, pruiken +en baarden bevonden, in een kamerdienaar veranderd, terwijl hij zelf zijn gelaat totaal +onkenbaar maakte. +</p> +<p>Daarop opende hij de ramen in zijn studeerkamer en wachtte op de dingen, die komen +zouden. +</p> +<p>Uit zijn sportartikelen zocht hij een goede rijzweep uit, zooals men die op de vossenjacht +gebruikt. +</p> +<p>Die legde hij blijkbaar achteloos op den schoorsteenrand, maar zoodanig onder zijn +bereik, dat hij slechts zijn hand behoefde uit te strekken om haar op te nemen. +<span class="pageNum" id="pb19">[<a href="#pb19">19</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch4" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch4.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">VIERDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">EEN HEILZAME LES.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Het was kort na het diner, toen Charly Brand, die er als een deftige, oude kamerdienaar +uitzag, bij Raffles, alias Lord Melbourne, twee heeren aanmeldde, die hem wenschten +te spreken. +</p> +<p>„Mijn naam is Röttger,” zoo stelde de redacteur zich voor, „ik ben de leider van de +Alarmkreet. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik strijd voor recht, vrijheid en waarheid. Ik offer mij op voor mijn principes, voor +de onbeschermde deugd en vernietig alles wat slecht en gemeen is!” +</p> +<p>„Foei duivel!” De groote onbekende spuwde met een grooten boog in de naast zijn schrijftafel +staande spuwbak. +</p> +<p>„Neem mij niet kwalijk,” sprak hij tot de heeren, „ik lijd aan te grooten toevoer +van speeksel.” +</p> +<p>Beide bezoekers maten Lord Melbourne met vijandige blikken. +</p> +<p>Zij konden niet bewijzen, dat het spuwen op hen betrekking had. +</p> +<p>„Dus gij zijt de redacteur van de Alarmkreet?” vroeg Raffles na eenig zwijgen. „Is +dat een nieuwe courant?” +</p> +<p>Mr. Kroyzer zette een verontwaardigd gelaat, hij wilde reeds een scherp antwoord geven, +maar de mooie Guido was hem voor: +</p> +<p>„Hebt gij werkelijk nog nooit over ons blad hooren spreken, Lord Melbourne?” +</p> +<p>Raffles haalde de schouders op. +</p> +<p>„Het spijt mij zeer, ik lees behalve de „<span lang="en">Times</span>” en de Parijsche „<span lang="fr">Figaro</span>”, en nog het „<span lang="de">Berliner Tageblatt</span>” en de „<span lang="en">New-York Herald</span>”<span class="corr" id="xd33e1068" title="Niet in bron">,</span> geen andere couranten. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Men kan natuurlijk niet alles lezen wat ter perse komt. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik geloof dat de uren van den dag nauwelijks toereikend zouden zijn om de alleen al +in Londen verschijnende couranten en tijdschriften te lezen. Men heeft toch ook nog +andere bezigheden. Dat zult ge mij moeten toegeven”. +</p> +<p>De kleine redacteur knikte bevestigend en zei: +</p> +<p>„U heeft gelijk, Lord Melbourne, maar onze courant, de Alarmkreet, is iets wat ieder +moet leeren kennen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Het is een orgaan, dat strijdt voor de hoogste moraal; het is de bezem, die de modderpoelen +van het moderne leven moet reinigen van hun stinkend vuil.” +</p> +<p>Weer spuwde Raffles. +</p> +<p>Daarop lachte hij. +</p> +<p>„Eene aangename taak is dat. Vertel mij eens, hoe houdt gij dat op den duur toch uit? +Het is geen aanbevelenswaardige arbeid. Daar heb je gauw genoeg van!” +</p> +<p>Mr. Röttger sloeg zich trotsch op de borst. +</p> +<p>„Slechts mannen als ik, die een onzelfzuchtig, sterk en groot karakter hebben, zijn +in staat, om evenals Herkules <span class="corr" id="xd33e1088" title="Bron: Augiastallen">Augiasstallen</span> te reinigen.” +</p> +<p>„Prachtig”, sprak Raffles, „ik wil u daar niet van terughouden, en daar uw tijd voor +het groote werk zeer kostbaar is, moet gij dien niet bij mij verzuimen. Keer naar +uw eigen omgeving terug!” +</p> +<p>De kleine journalist wierp Raffles een woedenden blik toe. +</p> +<p>Hij hield er niet van om op een dergelijke manier met woorden de deur uit te worden +gegooid. +</p> +<p>„Pardon”, antwoordde hij, „de tijd, dien ik bij u doorbreng, is voor mij geen verlorene.” +</p> +<p>„Zoo, zoo”, lachte Raffles, „wilt gij daarmee zeggen, dat wij ons hier bij mij in +een Augiasstal bevinden?” +</p> +<p>„Ja”, bevestigde de redacteur, „ik zou u anders niet hebben opgezocht, Lord Melbourne. +Hier is een der smerigste plaatsen in den grooten modderpoel van het moderne leven, +die ik ooit heb ontdekt.” +<span class="pageNum" id="pb20">[<a href="#pb20">20</a>]</span></p> +<p>Lord Melbourne lachte hartelijk. +</p> +<p>Daarop keek hij met vroolijken blik de kostbaar ingerichte kamer rond en sprak: +</p> +<p>„Wel, als het nergens smeriger is dan bij mij, moeten zelfs varkens zeer netjes wonen.” +</p> +<p>„Gij begrijpt wel”, siste Mr. Röttger, „ik bedoel daarmede, dat niet uw kamers, maar +gijzelf smerig en vuil zijt!” +</p> +<p>„Ho, ho!” viel Raffles hem lachend in de rede, „ik heb vanmorgen gebaad, evenals elken +dag.” +</p> +<p>Nu werd de kleine redacteur venijnig: +</p> +<p>„Het lichaam kan misschien zuiver zijn, maar de ziel is onrein als het vuilste riool.” +</p> +<p>„<span class="corr" id="xd33e1109" lang="en" title="Bron: Allright">All right</span>”, knikte de Lord, „dan zal ik u als puttenschepper aanstellen. Hoeveel verlangt gij +per maand?” +</p> +<p>„Laat ons niet schertsen, Lord Melbourne, ik moet u over ernstige dingen spreken. +Het is voor u een levenskwestie!” +</p> +<p>John Raffles stak een sigaret aan en blies zijn bezoeker den rook in het gelaat. +</p> +<p>„Ik geloof, dat gij u vergist. Over mijn bestaan had alleen mijn vader eenmaal te +beschikken.” +</p> +<p>„Of de wet.” +</p> +<p>„Hoe bedoelt gij dat?” +</p> +<p>Raffles nam den redacteur van het hoofd tot de voeten op en Mr. Röttger voelde zich +door den blik der zwarte oogen verontrust. +</p> +<p>Een onbehaaglijk gevoel, alsof hij hem reeds hier of daar had ontmoet, maakte hem +zenuwachtig. +</p> +<p>Maar tevergeefs dacht hij na; hij herkende in de spotachtig lachende oogen van Lord +Melbourne niet die, welke detective Marholm, d. w. z. de onechte Marholm, in zijn +hoofd had. +</p> +<p>„Hoor mij een paar seconden aan”, sprak hij tot Raffles. „Gij zult thans voldoende +op de hoogte zijn van mijn persoon en mijn courant.” +</p> +<p>„Ongetwijfeld”, antwoordde de groote Onbekende, „ik ken u zoo nauwkeurig, alsof gij +jarenlang mijn kamerdienaar waart geweest.” +</p> +<p>Opnieuw trof hem een vijandige blik. +</p> +<p>Met een verachtelijk gebaar deed de kleine redacteur stilzwijgend afstand van het +baantje van kamerdienaar en zei: +</p> +<p>„Gij overschat uzelf, Lord Melbourne, zelfs Zijne Majesteit zou er zich niet op kunnen +beroemen, mij in Zijnen dienst te hebben gehad.” +</p> +<p>„Nu, nu,” lachte Lord Lister, „spreekt gij Spaansch?” +</p> +<p>„Neen, hoezoo?” +</p> +<p>„Russisch?” +</p> +<p>„Neen?” +</p> +<p>„Italiaansch, Fransch?” +</p> +<p>„Neen?” +</p> +<p>„Kunt gij friseeren, masseeren, enz.?” +</p> +<p>„Verduiveld, neen!” +</p> +<p>„Een costuum beugelen? Of een das binden?” +</p> +<p>Een toornig luid „Neen”, deed zich opnieuw hooren. +</p> +<p>„Ziet ge,” sprak Raffles, „dan zijt gij in ’t geheel niet bekwaam om kamerdienaar +te worden”. +</p> +<p>„Maar schrijven kan ik”, herhaalde de kleine redacteur op scherpen toon. +</p> +<p>„Neem mij niet kwalijk”, lachte zijn overbuur, „schrijven kan mijn kamerdienaar ook. +Dat is toch een schoolvak, dat iederen straatjongen wordt aangeleerd”. +</p> +<p>„Ik bedoel letterkundig!” +</p> +<p>Een lang gerekt „Zoo-oo …!” was het eenige antwoord, weer blies Lord Lister met spottend +gekrulde lippen den rook van zijn sigaret in het gelaat van den journalist en sprak: +</p> +<p>„Misschien kan mijn kamerdienaar dat ook. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Hij zou b.v. een werk kunnen uitgeven: „Onthullingen uit het slaapvertrek van mijn +meester”, of „De liefdesavonturen van mijn meester”, of „De schuldeischers”— —of „Verhalen +van een kamerdienaar”. Ik denk, dat dit alles in den tegenwoordigen tijd veel bijval +zou verwerven. Men leest in de zoogenaamd letterkundig-ontwikkelde kringen dergelijke +zaken graag”. +</p> +<p>„Maar,” verdedigde zich de kleine redacteur, „dat wat ik schrijf, zal uw kamerdienaar +niet kunnen schrijven. Daartoe ontbreken hem de gegevens. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik heb bijvoorbeeld een artikel in de pen met het opschrift: +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>„Sensationeele onthullingen omtrent den geheimzinnigen dood der oude Lady Melbourne”.<span class="corr" id="xd33e1154" title="Niet in bron">”</span> +</p> +<p>„Klopt niet”, glimlachte de Lord. +</p> +<p>„In hoeverre niet?” +</p> +<p>„Wel, omdat de Lady nog niet zoo oud was, ik kan het weten. Mijn stiefmoeder was dertig +jaar toen zij stierf. Zij was jonger dan ik”. +</p> +<p>De redacteur zette verbaasde oogen op. +</p> +<p>Maar hij beheerschte zich en antwoordde: +</p> +<p>„De leeftijd heeft er ook niets mee te maken. De hoofdzaak zijn de onthullingen omtrent +den geheimzinnigen dood”. +</p> +<p>„Dat is mogelijk”, stemde Raffles toe, „maar omdat deze onthullingen op even onvoldoende +informaties <span class="pageNum" id="pb21">[<a href="#pb21">21</a>]</span>berusten als die omtrent den leeftijd der Lady, ziet het er slecht mee uit”. +</p> +<p>„Maak u niet ongerust,” mengde zich Mr. Kroyzer in het gesprek, „mijn redacteur heeft +niet naar den leeftijd geïnformeerd. Maar omtrent den dood van uw stiefmoeder weet +hij alles.” +</p> +<p>„Dat vind ik interessant”, riep de Lord uit, „wanneer is de Lady dan gestorven?” +</p> +<p>„Dat weet gij evengoed als ik”, antwoordde Mr. Röttger, terwijl hij het inderdaad +niet wist. +</p> +<p>„Oho”, lachte Raffles, „gij vergist u. Mij is de datum van het overlijden van mijn +stiefmoeder tot op heden nog niet bekend”. +</p> +<p>Nu richtte de kleine redacteur zich in zijn volle lengte op, wierp den Lord een verachtelijken +blik toe en sprak: +</p> +<p>„Ik ben niet hier gekomen, om met u verstoppertje te spelen, gij weet evengoed, als +ik, wat ik bedoel.” +</p> +<p>Raffles haalde de schouders op. +</p> +<p>„Ik weet inderdaad niet, wat gij wenscht”. +</p> +<p>„Sir”, antwoordde Röttger nu op bruusken toon, „er is slechts één artikel in de Alarmkreet +noodig, om u in een smadelijk proces te wikkelen”. +</p> +<p>„Daaraan twijfel ik geen oogenblik”, sprak de Lord op kalmen toon, „het is alleen +de vraag, voor wien het proces smadelijk zou zijn, voor u of voor mij”. +</p> +<p>„Alleen voor u!” +</p> +<p>Nauwelijks was dit woord gesproken, of de Lord sprong plotseling van zijn stoel op +en mat den redacteur met een doordringenden blik. +</p> +<p>„Als gij er de persoon naar waart, zoudt gij mij op een andere plaats rekenschap van +uw woorden moeten geven!” +</p> +<p>„Ik zal u rekenschap geven”, siste Röttger, „maar met mijn wapenen: met pen en inkt. +En nu wil ik u nog iets zeggen, Lord Melbourne: +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Er zijn sterke bewijzen voorhanden, dat gij de schuld draagt van den dood uwer stiefmoeder. +Ja, dat gij zelfs haar dood opzettelijk hebt veroorzaakt.” +</p> +<p>Raffles kruiste de armen. +</p> +<p>„En al ware dat het geval, wat gaat het u dan nog aan? Zijt gij rechter of inspecteur +van politie?” +</p> +<p>„Dat niet, maar ik ben de redacteur, der Alarmkreet en als zoodanig maak ik dergelijke +dingen, als zij mij ter oore komen, bekend en deel ze aan de autoriteiten mee”. +</p> +<p>„Dat wil zeggen”, sprak Raffles, „dat gij u eerst riemen snijdt uit de huid van uw +slachtoffers, om daarna de ongelukkigen achter slot en grendel te helpen”. +</p> +<p>„Gij kunt beide dingen vermijden”, viel nu Mr. Kroyzer in, „er zal een artikel gepubliceerd +worden, noch een aanklacht jegens u worden gedaan, als gij het met ons eens wordt”. +</p> +<p>„Ja, als gij het met ons eens wordt”, voegde Mr. Röttger er aan toe. +</p> +<p>Raffles deed, alsof hij niet dadelijk de beteekenis dier woorden begreep. +</p> +<p>„Hoe meent gij dat, heeren?” vroeg hij. +</p> +<p>De journalist naderde hem vertrouwelijk, legde de hand op zijn schouder en sprak: +</p> +<p>„Laat ons verstandig zijn, Lord, het zal u niet moeilijk vallen, een overeenkomst +met ons te sluiten. Voor iemand van uw vermogen zullen een paar duizend pond geen +groote rol spelen.” +</p> +<p>Nauwelijks had de groote onbekende deze woorden gehoord, of hij floot zoo luid en +doordringend, dat de redacteur verschrikt achteruit sprong. +</p> +<p>„Denkt gij, dat ik uw zwijgen zal koopen?” +</p> +<p>„Gij gebruikt daar een leelijke uitdrukking,” sprak Mr. Kroyzer, „gij hebt niet noodig, +ons stilzwijgen te koopen, maar wij willen goede zaken met elkaar doen.” +</p> +<p>„Goede zaken?” vroeg Raffles. „Voor u ongetwijfeld. Want als ik u goed versta, dan +betaal ik u eenige duizenden pond sterling, stop u de zakken vol geld en krijg daarvoor +niets terug.” +</p> +<p>„Natuurlijk, Lord Melbourne, want wij bewaren een onherroepelijk stilzwijgen omtrent +alles wat wij hebben vernomen.” +</p> +<p>„Maar wat hebt gij dan toch eigenlijk vernomen, mijne heeren? Gij zijt nu reeds een +uur lang bij mij en spreekt nog geheel in raadselen.” +</p> +<p>„Zullen wij ons duidelijker verklaren?” vroeg Mr. Kroyzer. +</p> +<p>„Ja”, antwoordde Raffles, „dan zal ik ook duidelijker spreken.” +</p> +<p>Met een snellen blik keek hij plotseling naar de rijzweep, die op den schoorsteenmantel +lag. +</p> +<p>Noch Mr. Röttger, noch Mr. Kroyzer begrepen dien blik. +</p> +<p>„Goed”, sprak de kleine, redacteur, „wij hebben van een volkomen betrouwbaar persoon +de bewijzen gekregen, dat gij den dood van uw stiefmoeder op uw geweten hebt.” +</p> +<p>„Is dat alles?” vroeg Raffles op volkomen onverschilligen toon, zoodat zoowel de kleine +redacteur als de eigenaar der Alarmkreet stom van verbazing waren. +<span class="pageNum" id="pb22">[<a href="#pb22">22</a>]</span></p> +<p>„Ik denk, dat dat meer dan voldoende is”, antwoordde Mr. Röttger na eenige oogenblikken, +„begrijp wel, het betreft hier een aanklacht wegens moord.” +</p> +<p>„Gij beweert dus”, sprak Raffles, „dat ik mijn stiefmoeder heb vermoord.” +</p> +<p>„Ik beweer het niet alleen, maar ik wil het ook bewijzen!” +</p> +<p>Een oogenblik keek de groote onbekende zijn tegenstander met ijskouden blik aan, daarop +deed hij, alsof hij overlegde, wat hij wel te antwoorden had. +</p> +<p>„Laat ons eens aannemen, mijne heeren,” sprak hij, „dat datgene, wat gij beweert, +een feit was en ik mijn stiefmoeder had vermoord, om in het bezit te komen van het +vermogen van mijn vader. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Op welke wijze zoudt gij er mij voor instaan, dat gij u in de zaak, die gij met mij +denkt te behandelen, als eerlijke menschen zult gedragen?” +</p> +<p>„Mijn betrekking als redacteur der Alarmkreet verplicht mij tot eerlijk handelen.” +</p> +<p>„Pardon”, antwoordde Raffles, „ik begrijp uw woorden niet.” +</p> +<p>„Ik bedoel”, antwoordde Mr. Röttger, „dat ik als redacteur der Alarmkreet wel verplicht +ben, mij als een eerlijk mensch te gedragen.” +</p> +<p>„Mooi!” sprak Lord Lister, „hoeveel verlangt gij daarvoor?” +</p> +<p>„Zeggen wij voorloopig tienduizend pond sterling.” +</p> +<p>„Een net zaakje”, lachte de groote onbekende. „Gij zeidet immers zooeven, dat gij +als redacteur der Alarmkreet tot eerlijk handelen verplicht waart. Ik herhaal: tot +eerlijk handelen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Weet gij, heer redacteur, ik heb strengere opvattingen omtrent eerlijkheid dan gij. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Gij schijnt uw eerlijkheid ergens in de modder te hebben laten liggen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Eerlijk zoudt gij zijn, als gij dat, wat gij beweert omtrent mijn persoon vernomen +te hebben, aan de justitie meedeeldet, in plaats van uw zwijgen aan mij te willen +verkoopen voor tienduizend pond sterling.” +</p> +<p>„Genoeg!” schreeuwde nu de kleine redacteur, de vuisten ballend, „ik ga van hier naar +den inspecteur van politie Baxter. Gij zult ondervinden, welke gevolgen deze zaak +voor u heeft.” +</p> +<p>„Stellig!” lachte Raffles, „en opdat gij den weg niet tevergeefs af zult leggen, zal +ik u iets meegeven, dat gij den inspecteur als bewijs kunt toonen. Let eens op!” +</p> +<p>Voordat Mr. Röttger of Mr. Kroyzer iets vermoeden of een poging konden doen om te +vluchten, had Raffles de rijzweep van den schoorsteen genomen en als hagelsteenen +vielen in het volgende oogenblik de slagen op den redacteur en den eigenaar der Alarmkreet +neer. +</p> +<p>(Zie het titelblad.) +</p> +<p>De klappen volgden elkaar zoo snel op en werden op zoo elegante manier uitgedeeld, +dat de beide schurken zich niet konden verdedigen. +</p> +<p>Schreeuwend en vloekend holden zij de kamer uit, stieten Charly Brand, die op den +drempel was verschenen, omver en snelden de straat langs als twee achtervolgde beesten. +</p> +<p>Zij liepen door totdat zij voor de deur van het hoofdbureau van politie stonden, want +zij meenden nog steeds, dat Lord Melbourne hen met de rijzweep op de hielen zat. +</p> +<p>Toen zij ademloos door het snelle loopen de kamer van inspecteur Baxter waren binnengekomen, +troffen zij dezen niet, doch in zijn plaats detective Marholm, die hen met onvriendelijke +blikken ontving. +</p> +<p>„Wat wenscht gij?” snauwde hij, „de inspecteur is niet hier.” +</p> +<p>„Er is ons iets vreeselijks overkomen”, hijgde de redacteur. +</p> +<p>„Iets ontzettends!” voegde de eigenaar van het schimpblad er aan toe. +</p> +<p>„Wat dan?” vroeg Marholm, en op hetzelfde oogenblik ontdekte hij op beider gelaat +de dik opgeloopen striemen van de rijzweep. +</p> +<p>„Ah zoo!” sprak hij, „hebt gij slaag gehad?” +</p> +<p>„Ja!” riepen beiden tegelijk uit. +</p> +<p>„Nu,” lachte de vloo, „zoo iets moet gij gewend zijn. Gij zijt, als ik mij goed herinner, +immers de redacteur der Alarmkreet?” +</p> +<p>„Ja,” zuchtte de kleine Röttger, terwijl hij den zakdoek voor het gelaat hield, „dat +ben ik. Maar ik begrijp niet hoe gij ertoe komt om te zeggen, dat ik aan een pak slaag +gewend moet zijn.” +</p> +<p>„Kom”, sprak Marholm lachend, „gij kent immers het woord uit den Bijbel: +</p> +<p>„Wie het zwaard opneemt, zal door het zwaard omkomen!” +</p> +<p>Daarvoor kan men evengoed zeggen: +</p> +<p>„Wie klappen uitdeelt, zal klappen terugkrijgen!” +</p> +<p>„Wij zijn hier niet om bijbelteksten met u te behandelen”, antwoordde Mr. Röttger +met woedenden blik. +</p> +<p>„Wat wilt gij dan?” vroeg de vloo op kalmen toon. +</p> +<p>„Een aanklacht wegens moord indienen tegen Lord Melbourne.” +</p> +<p>„Jegens wien?” vroeg Marholm. „Tegen Lord Melbourne? Dat is jammer. Waar woont de +Lord?” +</p> +<p>„Regentpark 16.” +<span class="pageNum" id="pb23">[<a href="#pb23">23</a>]</span></p> +<p>„Regentpark 16? Voor zoover ik mij herinner, is Lord Melbourne reeds acht jaar dood. +Hoe kan hij dus in het Regentpark No. 16 wonen?” +</p> +<p>„En toch is het zoo”, sprak de kleine redacteur. „Gij verwisselt zeker den zoon met +den vader. Onze aanklacht is gericht tegen den zoon. Roep dadelijk eenige detectives +bijeen en spoed u naar den Lord, voordat hij de vlucht heeft kunnen nemen.” +</p> +<p>„Zoo snel gaat dat niet”, sprak Marholm, „eerst moet ik een protocol opmaken van uw +beschuldiging, en dat is niet zoo gemakkelijk. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Het gaat bij ons alles volgens voorschrift. Daar buiten om gebeurt er niets. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Daarop zullen wij Lord Melbourne uitnoodigen om hier te komen en hem een verhoor afnemen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Daarmee gaat minstens een week heen. Zoolang moet gij geduld hebben.” +</p> +<p>„Dat is ongeloofelijk”, sprak de redacteur, „op die manier heeft elke moordenaar de +tijd om te ontvluchten.” +</p> +<p>„Zeker”, antwoordde Marholm op doodkalmen toon, „wij houden ons bij voorkeur bezig +met voortvluchtige moordenaars. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Het aangenaamst zijn ons zelfs de onbekende moordenaars. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Dergelijke gevallen behandelen wij zeer eenvoudig. Wij loven een belooning uit en +laten het publiek naar hem zoeken. Wordt hij dan niet gevonden, dan dragen wij de +schuld niet alleen, maar het publiek met ons.” +</p> +<p>„Wilt gij ons voor den gek houden?” vroeg Mr. Kroyzer. +</p> +<p>Nu stond Marholm op en riep uit: +</p> +<p>„Houd uw domme aanmerkingen voor u, want als iemand voor den gek wordt gehouden, dan +zijn wij het, maar niet het publiek. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik hoop, dat gij mij begrepen hebt. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>En als gij nu een aanklacht wilt indienen, ga dan naar huis, neem een vel van het +daartoe gebruikelijke formaat papier, vouw het in het midden langs de lengte in tweeën +en schrijf op de rechterhelft met openlating van een blanco rand ter breedte van twee +vingers. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Indien gij u niet aan dit voorschrift houdt, kunnen wij de aanklacht niet accepteeren. +Zij gaat dan onherroepelijk in de papiermand. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>En gaat nu heen, want ik heb te werken.” +</p> +<p>Hij draaide het tweetal den rug toe en ging met zijn schrijfwerk door. +</p> +<p>Toen zij nog niet heengingen, draaide hij zich nog eens om en vroeg: +</p> +<p>„Wat verlangt gij nog meer?” +</p> +<p>„Wij zouden gaarne weten”, antwoordde Mr. Röttger, „wanneer inspecteur Baxter te spreken +is.” +</p> +<p>„Over een uur”, antwoordde Marholm en hij voegde er aan toe: +</p> +<p>„Als ik u een goeden raad mag geven, leg dan thuis ijscompressen op uw gezicht, want +iedereen ziet al op een afstand aan u, dat gij een flink pak rammel hebt opgeloopen.” +</p> +<p>„Wij zullen tijdig terug zijn”, sprak de redacteur, en met zijn medeplichtige verliet +hij het bureau. +</p> +<p>Marholm echter sloeg zich van pret op de knieën en riep: +</p> +<p>„Drommels, dat is de mooiste streek, dien ik ooit van Raffles heb gehoord. Elke klap +schijnt een van de beste soort te zijn geweest.” +</p> +<p>Hij had misschien een half uur geschreven, toen Baxter als een brieschende leeuw het +bureau binnen stormde. +</p> +<p>Hij wierp zijn dienstpet op de schrijftafel, zoodat een inktkoker omviel en de inhoud +als een zwarte stroom over de tafel en den witgeschuurden vloer liep. +</p> +<p>Daarop ging hij voor Marholm staan, en schreeuwde met gebalde vuisten: +</p> +<p>„Ik sla je dood, Marholm, ik sla je dood!” +</p> +<p>Hij zag er werkelijk uit, alsof hij van plan was zijn vuisten op het hoofd van den +secretaris te doen neerdalen. +</p> +<p>Maar Marholm kende zijn chef. +</p> +<p>Onbevreesd keek hij den inspecteur aan en sprak: +</p> +<p>„Waarom wilt gij mij doodslaan?” +</p> +<p>Baxter’s oogen rolden in hun kassen. +</p> +<p>„Gij hebt mij geblameerd—gij hebt mij voor altijd onmogelijk gemaakt!” +</p> +<p>Marholm glimlachte. +</p> +<p>„Is dat mogelijk, inspecteur?” +</p> +<p>„Ja, dat is mogelijk!” raasde Baxter. +</p> +<p>„Gij weet, dat ik hedenmorgen een brief kreeg van den president van de rechtbank met +de opdracht, hem om drie uur in den middag te bezoeken. +</p> +<p>„Kunt gij denken, wat er nu gebeurd is?” +</p> +<p>„Een grap geweest?” +</p> +<p>„Een grap?—Een uitbrander heb ik gehad als nog nooit in mijn leven! Een eindeloozen +uitbrander! Hij noemde mij niet alleen een ezel, maar verklaarde mij voor den grootsten +idioot, die er ooit op de wereld heeft rondgeloopen”. +</p> +<p>„Laat u dat zwart op wit geven, dan kunt gij een flinke som verdienen in onze variété’s +en in het Panopticum. <span class="pageNum" id="pb24">[<a href="#pb24">24</a>]</span>Den grootsten idioot zal iedereen willen zien”. +</p> +<p>De inspecteur greep Marholm bij de keel, alsof hij hem wilde wurgen. +</p> +<p>„Zwijg, Marholm, of ik ransel u af! <i>Jij</i> bent de grootste idioot!” +</p> +<p>„Het is mogelijk”, antwoordde Marholm, „anders was ik misschien uw secretaris niet!” +</p> +<p>„Ja, gij!” riep Baxter uit, „want om uwentwege kreeg ik den uitbrander—door uw schuld +ben ik voor den grootsten idioot uitgemaakt”. +</p> +<p>„Ik ben zeer nieuwsgierig!” +</p> +<p>„De duivel moge je halen met je nieuwsgierigheid. De zaak is eenvoudig genoeg. Belachelijk +eenvoudig, gij stommerik! +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik zei je gisteren, dat het voorschrift was, een rand open te laten ter breedte van +twee vingers”. +</p> +<p>„Klopt!” antwoordde Marholm, „was de rand niet zoo breed?” +</p> +<p>„Ja, de rand was zoo breed, maar geen enkel woord, dat dichtbij den rand staat, is +te lezen. Gij hebt eenvoudig, inplaats van verder te schrijven op den volgenden regel, +de letters weggelaten en daardoor onbegrijpelijke rapporten geschreven. Geen mensch +kan er uit wijs worden, noch de rechters, noch de president!” +</p> +<p>„Daaraan twijfel ik geen oogenblik”, sprak Marholm, terwijl hij zijn tabakspijp ging +stoppen. +</p> +<p>„Als gij de rapporten hadt gelezen, zoudt gij het weglaten der letters hebben opgemerkt. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Het was onmogelijk, de woorden af te breken, daar ik steeds een paar letters over +had in de laatste lettergreep, die ik niet op den rand mocht schrijven, welke tot +elken prijs twee vingers breed moest zijn. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Om mij aan het voorschrift te houden en allen eerbied te toonen jegens de wetten, +liet ik de letters eenvoudig weg”. +</p> +<p>Hij nam een lucifer en stak zijn pijp aan. +</p> +<p>„Het had niet veel gescheeld”, vervolgde Baxter, „of gij hadt mij den nek gebroken. +Ik had bijna mijn ontslag gekregen”. +</p> +<p>„Dat zou meer jammer zijn geweest voor John Raffles dan voor u!” +</p> +<p>Het woord Raffles oefende dezen keer een kalmeerende werking uit op Baxter. +</p> +<p>Zijn opgewonden gelaat werd kalmer, zijn toornige stem nam een vriendelijker klank +aan en hij vroeg: +</p> +<p>„Hebt gij met Raffles gesproken?” +</p> +<p>„Ja,” antwoordde Marholm lachend, „en gij zult het resultaat van mijn bezoek binnen +een uur in duidelijk leesbaar schrift voor u zien! Ik wed, dat er geen letter is weggelaten”. +</p> +<p>„Zal Raffles mij schrijven?” vroeg Baxter, die deze woorden niet begreep. +</p> +<p>„Hij heeft u reeds geschreven”, sprak Marholm, „heb maar geduld”. +<span class="pageNum" id="pb25">[<a href="#pb25">25</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch5" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch5.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">VIJFDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">EEN BEZOEK AAN DE ALARMKREET.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">De redactiejongen had juist, om vijf uur, het bureau verlaten. Hij stak juist een +zijner cents-sigaretten aan, toen hij op de trap Raffles ontmoette, die, nadat hij +met de beide afpersers een samenkomst, vermomd als Lord Melbourne, had gehad, nu een +bezoek kwam brengen op de redactie der Alarmkreet, om in het bezit te komen van bewijzen +tegen den redacteur en den bezitter van de courant. +</p> +<p>Nauwelijks was de jongen Raffles gepasseerd, of de groote onbekende snelde geruischloos +als een kat de trappen op en bevond zich in een paar seconden voor den ingang van +de redactie. +</p> +<p>De deur gaf hem weinig moeite, het was een ouderwetsche, in Engelsche woningen gebruikelijke +houten deur, die bijna met elken sleutel te openen was. +</p> +<p>Deze geringe veiligheidsmaatregel verbaasde Raffles eerst. Hij meende na eenig nadenken, +dat de eigenaren van dit kantoorlokaal misschien niets te verbergen hadden. Maar toch +wilde hij zich overtuigen, of niet het een of ander geheim, vooral wat betrof het +geval Spancer, in de schrijftafel van den redacteur te vinden zou zijn. +</p> +<p>Daar de luiken gesloten waren, was het er volkomen donker. +</p> +<p>Hij stak daarom een lamp aan, die op tafel stond en zag in den hoek een cylinderbureau, +dat hij met geringe moeite opende. +</p> +<p>Hij opende alle kastjes en laden, maar vond niet het minste, dat hem van dienst had +kunnen zijn. +</p> +<p>„Het is precies zooals ik dacht”, sprak hij tot zichzelf, „de schurken weten heel +goed, dat het voor hen het veiligste is om geen enkelen brief of geschreven stuk te +bewaren”. +</p> +<p>Hij sloot het meubel weer en wilde zich naar huis terug begeven, toen hij op de tafel +middenin het vertrek een pakket zag liggen, dat met een touw was dichtgebonden. +</p> +<p>Met groote letters stond, in blauw potlood op den omslag van het pakket geschreven: +</p> +<p>„Laatste correctie”. +</p> +<p>Een oogenblik keek Raffles nadenkend naar het pakket, dat ter verzending gereed lag +en dat de jongen waarschijnlijk vergeten had, daar het nog dien avond ter perse moest, +omdat de courant den volgenden morgen zou verschijnen. +</p> +<p>Plotseling vloog het bekende lachje over Raffles’ gelaat. +</p> +<p>„Ja”, fluisterde hij, „als ik hierin vind, wat mij nu toevallig bezighoudt, zou het +een kolossale grap geven! +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Juist, morgenochtend verschijnt het wekelijksche nummer der Alarmkreet en dit is de +laatste correctie voor de drukkers. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Prachtig!” +</p> +<p>Hij maakte voorzichtig het pakket open en haalde de gedrukte correctievellen der gereedgemaakte +courant te voorschijn. +</p> +<p>Artikel na artikel las hij met de grootste belangstelling en hij amuseerde zich al +lezende, hoe langer hoe meer. +</p> +<p>Daarna nam hij aan de schrijftafel plaats, opende den inktkoker en nam de pen, waarmee +een paar uur geleden de redacteur der Alarmkreet de correctie had aangebracht. +</p> +<p>Raffles doopte de pen in den inkt, stak een sigaret aan en lachte zachtjes. +</p> +<p>„Nu zal ik de Alarmkreet eens redigeeren. Londen zal verbaasd zijn, wat voor een geestig +blad de Alarmkreet is. Mr. Röttger kan niets hebben in te brengen tegen de veranderingen, +die ik aanbreng, omdat hij het niet meer zal kunnen. +<span class="pageNum" id="pb26">[<a href="#pb26">26</a>]</span></p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik ontvang hem over een paar uur bij mij en zal ervoor zorgen, dat hij zich niet meer +in verbinding kan stellen met zijn drukkerij”. +</p> +<p>Raffles rookte zijn sigaret op, stak een nieuwe aan, en las het eerste artikel: +</p> +<blockquote> +<p class="first"><span class="ex">Nieuws omtrent John Raffles, den Grooten Onbekende.</span> +</p> +<p>„Wij hadden verwacht, dat de door ons als gewetenloos avonturier en misdadiger beschreven +Londensche bedrieger zich zou verdedigen tegen onze beschuldigingen en ons een bericht +toezenden, zooals hij dat gewend is te doen. +</p> +<p>„Maar die man is niet alleen een avonturier en misdadiger van de gemeenste soort, +maar hij is ook lafhartig. +</p> +<p>„Het wordt meer dan tijd, dat de Londensche pers zich niet meer met dien kerel bezighoudt, +maar hem eenvoudig doodzwijgt, opdat de lauwerkrans, dien men hem ten onrechte omhangt, +eindelijk door iets anders kan worden vervangen.”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>„Heel aardig,” lachte Raffles, „dat artikel zal ik corrigeeren.” +</p> +<p>Hij nam de pen op en schreef: +</p> +<blockquote> +<p class="first">„John Raffles, dien wij in het laatste nummer van ons blad uitschilderden als een +gewetenloos avonturier en misdadiger, heeft ons bewezen, dat hij werkelijk den lauwerkrans, +dien de Londensche pers hem omhangt, vol bewondering als zij is voor zijn daden, ten +volle verdient. +</p> +<p>„John Raffles heeft ons niet alleen door woorden overtuigd, maar zelfs door een onomstootelijk +bewijs. +</p> +<p>„Wij bevelen John Raffles aan bij alle bewoners van Londen, die door gewetenlooze +schurken worden uitgezogen, gedreigd of misleid. Tot deze laatste soort behoort ook +de Alarmkreet. +</p> +<p>„Wij moeten dit ter kennis brengen van alle lezers onzer courant en hen dringend aanraden +zich bij voorkomende gelegenheden tot John Raffles te wenden.”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>„Ziezoo,” sprak Raffles, „dat is de eerste correctie, nu volgt de tweede in de zaak-Spancer.” +</p> +<p>Hij las: +</p> +<blockquote> +<p class="first"><span class="ex">De poging tot zelfmoord door de jonge bontwerkster</span>, die, zooals wij onzen lezers hebben medegedeeld, het slachtoffer is geworden van +den zoon van den bekenden pelshandelaar Spancer, is tot heden niet opgehelderd. +</p> +<p>„Wij veronderstellen nog steeds, dat het jonge meisje door den jongen Spancer tot +zelfmoord is gebracht. +</p> +<p>„Het is meer dan tijd, dat de politie zich met deze zaak bezighoudt.”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>„Aha,” sprak Raffles, „daar zullen wij iets aan toevoegen.” +</p> +<p>En hij schreef verder: +</p> +<blockquote> +<p class="first">„Wij zouden gaarne bereid zijn geweest, over deze zaak het stilzwijgen te bewaren, +indien de vader van den jongen Spancer de door ons verlangde 5000 pond sterling had +betaald, maar die man is, helaas, zoo ongenaakbaar, dat hij er niet aan wil denken, +de dupe te worden van onze afpersing. Het jonge meisje wordt door hem, naar wij vernomen +hebben, op milde wijze ondersteund en heeft van hem een kleine zaak in pelswaren gekregen +in de Victoriastraat.”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>„Zie zoo,” mompelde Raffles, „nu is ook dit artikel gecorrigeerd.” +</p> +<p>Nu nam de groote onbekende een blanco stuk papier en begon daarop een geheel nieuw +artikel te schrijven. +</p> +<p>Het luidde: +</p> +<blockquote> +<p class="first"><span class="ex">Oplichterij op groote schaal!</span> +</p> +<p>„Naar wij zooeven uit goede bron hebben vernomen, heeft zich onder den naam „De Alarmkreet” +een courant in Londen gevestigd, die, evenals de Apachen in Parijs, de schrik is geworden +van de fatsoenlijke Engelsche burgerij. +</p> +<p>„De courant houdt zich ermee bezig, om uit kleine gebeurtenissen of ongelukkige omstandigheden, +waardoor solide menschen worden getroffen, sensatie-artikelen in elkaar te flansen, +doordat zij namelijk van een mug een olifant maakt. +</p> +<p>„Wij weten zeer stellig, dat deze courant niets anders is dan een gemeene bedriegerij; +zij is, evenals de Amerikaansche „<span lang="en">Arizona <span class="corr" id="xd33e1458" title="Bron: Kiker">Kicker</span></span>”, ten allen tijde bereid om tegen betaling van een zeker bedrag afstand te doen van +het laten drukken dier sensatieberichten. +</p> +<p>„Het is niets anders dan een zoogenaamde „revolverpers”, die zich niet ontziet de +eer en het vermogen der staatsburgers aan te randen. +</p> +<p>„Het zou hoog noodig zijn, dat de inspecteur van politie Baxter zich ernstig bezig +hield met den redacteur en den eigenaar van dit weekblad, om Engelsche burgers tegen +dergelijke gevaarlijke schurken te beschermen. +</p> +<p>„Naar alle waarschijnlijkheid zal het echter <span class="pageNum" id="pb27">[<a href="#pb27">27</a>]</span>bovengenoemden inspecteur niet gelukken, deze menschen onschadelijk te maken. +</p> +<p>„Wij vernemen gelukkig, dat om die reden <span class="ex">John Raffles</span> zich deze zaak heeft aangetrokken en nu van plan is, den eigenaar en den redacteur +van „De Alarmkreet” een welverdiende straf te doen toekomen. +</p> +<p>„Het verdere verloop dezer zaak zullen de lezers van dit blad morgen in de Londensche +couranten kunnen vinden. +</p> +<p>„P. S. Wij verzoeken den verslaggevers van alle Engelsche couranten, zich hedenavond +om 9 uur, voor het vernemen der laatste gebeurtenissen, te vervoegen bij den heer +inspecteur van politie.”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>„Klaar!” sprak Raffles, „nu zal de courant eindelijk eens een fatsoenlijk bericht +bevatten. De Alarmkreet zal morgenochtend voor den laatsten keer verschijnen; ik heb +deze giftplant der Engelsche pers met wortel en al uitgeroeid.” +</p> +<p>Hij stond op en sloot het pakket weer in hetzelfde papier, zoodat er niet aan te zien +was, dat het geopend was geweest. +</p> +<p>Daarop ontdeed hij met zijn zakdoek de schrijftafel van de sigarettenasch, die hij +erop had laten vallen, sloot het meubel, draaide het licht uit en verliet het redactielokaal. +</p> +<p>In de aangrenzende restauratie wachtte Charly Brand op hem. +</p> +<p>„Zoo”, sprak deze, „ben je klaar? Het heeft vrij lang geduurd.” +</p> +<p>„Ja”, antwoordde Raffles, „ik had ook tamelijk veel te doen, ik heb voor hoofdredacteur +der Alarmkreet gefungeerd en de courant geredigeerd. Ik verzeker je, dat Londen zich +morgenochtend amuseeren zal!” +</p> +<p>„Hoe?” lachte Charly Brand, „ben je in de journalistiek gegaan, hoe heb je dat klaargespeeld?” +</p> +<p>„Heel eenvoudig”, vertelde Raffles, „het is mij reeds herhaaldelijk zoo gegaan in +mijn leven, de hemel heeft mij altijd noodig om schurken hun welverdiende straf te +doen toekomen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Het toeval, of laten wij het het noodlot noemen, maakte, dat de correctie van de courant +gereed op tafel lag en de jongen had vergeten het pakket mee te nemen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>De courant komt morgenochtend uit en niets is meer in staat, het onheil van de heeren +Röttger en Kroyzer af te wenden. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>En laat ons nu gaan.” +</p> +<p>Toen zij het restaurant verlieten, kwam juist de redactiejongen ademloos aangerend. +</p> +<p>„Zie je”, sprak Raffles, „ik heb mij niet vergist, de bengel heeft tot ons geluk de +correctie op tafel laten liggen en haast zich nu, zijn verzuim weer goed te maken. +Wij zullen hier wachten en even zien of mijn veronderstelling juist is.” +</p> +<p>Zij gingen voor een sigarenwinkel staan en keken schijnbaar vol aandacht naar de uitstalling. +</p> +<p>Een paar minuten later reeds kwam de jongen terug en Raffles zag, dat hij het pakket +in de hand hield, snel de straat overstak, op een tram sprong en wegreed. +</p> +<p>Intusschen zaten Mr. Röttger en Mr. Kroyzer in een klein restaurant in de buurt, waar +zij, nu zij eenigszins bekomen waren van de zweepslagen, iets gebruikten. +</p> +<p>Beide heeren waren reeds weer in opgewekte stemming. +</p> +<p>Zij hadden bijzondere zorg aan hun toilet besteed en bespraken nogmaals, wat zij tegen +den inspecteur van politie zouden zeggen. +</p> +<p>„Ik ben van meening”, sprak de kleine redacteur, „dat de Lord zijn stiefmoeder werkelijk +heeft vergiftigd. Dergelijke dingen komen immers dagelijks voor.” +</p> +<p>„Zeker”, knikte de mooie Guido, „en ik denk, dat gij, als gij een stiefmoeder hadt, +die zoo rijk was als die van Lord Melbourne, dat gij dan hetzelfde zoudt doen.” +</p> +<p>„Natuurlijk”, antwoordde de redacteur, „ik ken allerlei onschuldige middelen, om dergelijke +zaakjes op te knappen, zonder dat een dokter iets kan constateeren.” +</p> +<p>„Gij zijt eigenlijk een gevaarlijk mensch”, meende de sluwe Guido, „en als gij mijn +redacteur niet waart, zou ik niets met u te maken willen hebben.” +</p> +<p>„Zeg geen nonsens”, riep de ander uit, zijn chef als een giftige pad aankijkend. +</p> +<p>„Wanneer gij mij wilt beleedigen, dan hebt gij met een verkeerden te doen. +</p> +<p>„Wel neen,” weerde Kroyzer af, „met mijn redacteur en besten vriend wil ik geen ruzie +hebben!” +</p> +<p>„Ik zou het u ook niet raden, bovendien —” de kleine redacteur blies zijn chef den +rook zijner slechte sigaar in de oogen, „ik weet precies wie gij zijt, Mr. Kroyzer. +Gij herinnert u wel, hoe gij een jaar geleden het huis uwer ouders zijt ontvlucht +en uit de schrijftafel <span class="pageNum" id="pb28">[<a href="#pb28">28</a>]</span>van uw vader het noodige geld meenaamt om naar Monte Carlo te kunnen gaan. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Verder weet gij nog wel, dat de briljanten uwer moeder u flink wat geld hebben opgebracht. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>En weet gij soms niet meer, dat gij bij iedereen hebt geleend, en wel op schandelijk +brutale manier? Daar hebben wij bijvoorbeeld een kellner in een wijnkroeg, die nog +heden om het verlies van een groote som treurt, evenals een paar hotelhouders en andere +personen, maar de lust ontbreekt mij nu, om u nog aan meer te herinneren. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Eigenlijk zijt gij dus de geschikte persoon wel om uw Londensche medeburgers preeken +te houden over moraliteit. Maar, het is waar, het brengt u geld op — —” +</p> +<p>Mr. Kroyzer riep met een hatelijken grijns op zijn gelaat den kellner en betaalde +de vertering. +</p> +<p>Daarop sprak hij: „Ik geloof, dat het beter is om nu heen te gaan, gij schijnt te +veel gedronken te hebben!” +</p> +<p>Bleek van ergernis keek hij zijn redacteur aan en zou hem, als hij de gelegenheid +had gehad, misschien hebben gewurgd. +</p> +<p>Maar in machtelooze woede moest hij met zijn medeplichtige denzelfden weg gaan. +<span class="pageNum" id="pb29">[<a href="#pb29">29</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch6" class="div1 last-child chapter"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#ch6.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="label">ZESDE HOOFDSTUK.</h2> +<h2 class="main">DE VAL.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">John Raffles had zich intusschen weer als detective Marholm naar zijn kamer in de +Oxfordstraat begeven. +</p> +<p>Hij berekende—en terecht—dat de redacteur der Alarmkreet en diens compagnon hem zouden +opzoeken. +</p> +<p>Hij behoefde niet lang te wachten. +</p> +<p>De beide schurken hadden zich van het hoofdbureau van politie naar de Oxfordstraat +begeven, om den vermeenden Marholm den uitslag van hun bezoek aan Lord Melbourne mede +te deelen. +</p> +<p>Vloekend kwam de redacteur de kamer binnen en bezwoer, dat hij in het volgende nummer +der Alarmkreet Lord Melbourne zou vernietigen. +</p> +<p>Daarop vertelde hij Marholm van het vergeefsche bezoek bij inspecteur Baxter en zei, +dat hij hem nogmaals wilde opzoeken. +</p> +<p>„Ik moet ook op het hoofdbureau van politie zijn”, sprak Raffles-Marholm, „als gij +het goedvindt, gaan wij samen.” +</p> +<p>Hoewel de Groote Onbekende het vermeed, zijn bezoekers in de oogen te kijken, viel +het Mr. Röttger toch op, dat de oogen van den detective veel geleken op die van Lord +Melbourne. +</p> +<p>Maar hij wierp die gedachte ver van zich. +</p> +<p>Lord Lister verliet het tweetal in het hoofdbureau van politie, dicht bij de kamer +van Baxter en zei, dat hij over een kwartier ook binnen zou komen. +</p> +<p>Hij bleef staan, totdat zij de deur achter zich hadden gesloten. +</p> +<p>Toen gleed een vroolijk lachje over zijn gelaat en hij dacht: +</p> +<p>„Zoo, mijne heeren—de val is dicht—de ratten zitten er in— —” +</p> +<p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — +</p> +<p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — +</p> +<p>Met groot leedvermaak keek Baxter naar de opgezwollen gezichten der beide revolverjournalisten. +</p> +<p>„Wat is er met u gebeurd, mijne heeren?” vroeg hij met een ironischen klank in zijn +stem. +</p> +<p>„Wij moesten op onderzoek uit voor onze courant”, antwoordde Röttger, „de een of andere +deugniet durfde ons met zijn rijzweep af te ranselen. Maar wij zullen ons op hem wreken. +Wij waren reeds een uur geleden hier om een aanklacht in te dienen. Helaas troffen +wij u niet.” +</p> +<p>„Wie is de betrokken persoon?” +</p> +<p>„De jonge Lord Melbourne,” sprak de redacteur, „wij klagen hem aan wegens moord!” +</p> +<p>„Zoo, zoo—wegens moord?” +</p> +<p>„Jawel, wegens moord!” +</p> +<p>„De Lord wordt er van verdacht, zijn stiefmoeder vermoord te hebben!” +</p> +<p>„Dat is laster!” riep de vloo uit. +<span class="pageNum" id="pb30">[<a href="#pb30">30</a>]</span></p> +<p>„Waarmee bemoeit gij u?” beet de kleine redacteur hem toe. +</p> +<p>Marholm nam hem op met een blik vol minachting en blies dikke rookwolken uit. Daarop +keerde hij Mr. Röttger den rug toe en schreef verder. +</p> +<p>„Ik herhaal mijn aanklacht”, sprak de redacteur, „en beschuldig Lord Melbourne, wonende +Regentpark 16, van moord op zijn stiefmoeder.” +</p> +<p>Weer keerde Marholm zich om en riep: +</p> +<p>„Ik verklaar nogmaals, dat het nonsens is!” +</p> +<p>„Waarom?” vroeg inspecteur Baxter. +</p> +<p>„Omdat iemand, die al acht jaar dood is, niet meer wegens moord kan worden vervolgd.” +</p> +<p>„Hij is niet dood!” riep de redacteur uit, „hij leeft.—Die beambte verwisselt den +zoon met den vader.” +</p> +<p>Marholm lachte zachtjes. +</p> +<p>„Verwissel gij zelf maar niets.” +</p> +<p>„Wij waren twee uur geleden nog bij hem.—Hij leeft dus!” +</p> +<p>„Het is maar de vraag, waar gij zijt geweest”, sprak de vloo. +</p> +<p>„Bij Lord Melbourne, zooals ik u reeds zei.” +</p> +<p>„En ik herhaal u, dat gij, als de doode Lord Melbourne u zoo heeft afgeranseld, gij +een geestverschijning hebt gehad, die elke spiritist u zou benijden.” +</p> +<p>„Ik zie wel”, sprak Mr. Röttger, „dat wij u niet anders kunnen overtuigen dan door +u te verzoeken, ons naar Lord Melbourne te vergezellen.” +</p> +<p>„<span class="corr" id="xd33e1578" lang="en" title="Bron: Allright">All right</span>”, sprak Baxter. „Wij zullen met eenige detectives dien heer opzoeken.” +</p> +<p>Op dit oogenblik sloeg de klok zes. +</p> +<p>„Wij hadden afgesproken, u morgen weer te bezoeken”, herinnerde de redacteur der Alarmkreet +Baxter. +</p> +<p>„Ja”, antwoordde deze, „maar wij kunnen de zaak nu evengoed afdoen.” +</p> +<p>„Zeker”, bevestigde Röttger, terwijl hij een blik wierp in de richting van Marholm, +als om te beduiden, dat diens tegenwoordigheid hinderlijk was. +</p> +<p>Maar Baxter deed, alsof hij dit niet bemerkte en sprak: +</p> +<p>„Wij kunnen kort zijn. Deel mij den inhoud van den brief mee en dan zal ik u zeggen, +wat ik denk te doen.” +</p> +<p>„Ik heb u reeds gezegd, heer inspecteur, dat het mij onmogelijk is, uw verzoek in +te willigen.” +</p> +<p>Nu stond Marholm op en sprak: +</p> +<p>„Dan zal ik den inhoud van den brief voorlezen.” +</p> +<p>Stom van verbazing keken de beide schurken den detective aan, toen deze een schrijven +uit zijn zak haalde en tot den politie-inspecteur sprak: +</p> +<p>„De heeren schijnen te vergeten, dat wij detectives zijn. Ik kan u den inhoud wel +even mededeelen, chef!” +</p> +<p>„Dat is onmogelijk!” riep Kroyzer uit. +</p> +<p>„Praat toch geen nonsens!” riep de vloo. „Ik ben een leerling van Sherlock Holmes. +Kent gij dien heer? Ik zal u den brief voorlezen, inspecteur. Het is een schrijven +van Raffles aan u, dat onderschept is.” +</p> +<p>Met open mond en uitpuilende oogen staarden de beide journalisten den detective aan. +</p> +<p>„Dus, heeren, luister! +</p> +<blockquote> +<p class="first salute">Mijn waarde Baxter! +</p> +<p>Ik heb gisteren den ouden Simpson, den diamanthandelaar, van wien gij mij mededeeldet, +dat hij allerlei vuile zaken doet, opgezocht en hem drieduizend pond sterling armer +gemaakt. +</p> +<p>Hierbij zend ik u een cheque van 1500 pond, de helft van den buit. +</p> +<p>Hedenavond ben ik in het Piccadilly Restaurant onder de bekende vermomming. Vraag +den oberkellner naar Mr. Thonet. +</p> +<p>Wij zullen een paar flesschen champagne op het welslagen drinken. +</p> +<p class="signed">Met vriendelijke groeten +<br>JOHN C. RAFFLES.</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>„Hoe komt gij aan dien brief?” schreeuwde Mr. Röttger. +</p> +<p>„Dien kunt gij alleen gestolen hebben, of—” +</p> +<p>„Houdt uw mond!” de man maakte bij die woorden een beweging, alsof hij den redacteur +een oorvijg wilde geven. +</p> +<p>„Een mooie brief”, sprak Baxter, „daar heeft Raffles u op onbetaalbare manier bij +den neus genomen!” +</p> +<p>„Daarvan geloof ik niets”, riep de redacteur uit, met zijn oude brutaliteit. +</p> +<p>„Wat? Bestaat er grooter onbeschaamdheid!” schreeuwde Baxter woedend, „dan geloof +te schenken aan een dergelijken brief—dan hierheen te komen ten einde mij geld af +te persen, voor welk feit gij een paar jaar gevangenisstraf zult hebben”. +</p> +<p>„Gij tracht u te redden, heer inspecteur,” sprak Mr. Kroyzer, „maar dat geeft u niets. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Wij hebben den brief gekregen van iemand uit uw naaste omgeving. De betrokken persoon +is bereid om <span class="pageNum" id="pb31">[<a href="#pb31">31</a>]</span>mondeling alles wat hier staat onder eed te herhalen”. +</p> +<p>„Dien beambte zou ik weleens willen leeren kennen”, riep Marholm uit. „Hoe heet hij?” +</p> +<p>„Dat blijft ons geheim tot aan het proces”, antwoordde mr. Röttger, „wanneer mijnheer +de inspecteur het tenminste tot een proces wil laten komen”. +</p> +<p>„Daartoe laat ik het komen”, antwoordde Baxter met koele onverschilligheid en, zich +tot den detective wendend, sprak hij: +</p> +<p>„Roep eenige beambten binnen, Marholm!” +</p> +<p>Een aardbeving, een dynamietbom had geen grooter uitwerking kunnen hebben, dan het +uitspreken van dezen naam. +</p> +<p>Vol ontzetting staarden de beide bedriegers den inspecteur aan. +</p> +<p>Marholm was al bij de deur, toen de redacteur stamelde: +</p> +<p>„Heet—heet—heet die beambte daar—Mar—holm?” +</p> +<p>„Om u te dienen”, antwoordde de vloo, „zoo heet ik”. +</p> +<p>„Onmogelijk!” krijschte de redacteur, „wij hebben u zelf bij Mr. Marholm ontmoet”. +</p> +<p>„Dat klopt”, antwoordde de vloo, „maar dat was Mr. Marholm niet. Ik heb geen enkelen +naamgenoot in Londen”. +</p> +<p>„Maar gij moest hem toch kennen. Hij beweerde, dat hij beambte van Scotland Yard was”. +</p> +<p>„Dan heeft hij u iets wijsgemaakt.” +</p> +<p>„Dat kan niet,” riep Mr. Röttger uit, „hij heeft ons tot aan de deur van dit vertrek +gebracht”. +</p> +<p>„Juist iets voor hem! Ik denk dat hij graag wilde zien, of gij veilig hier binnen +kwaamt!” +</p> +<p>Marholm stopte zijn pijp en de inspecteur sprak nu op barschen toon: +</p> +<p>„Wij zullen nu een eind maken aan de comedie. Roep eenige beambten, Marholm. Ik verklaar +deze twee als mijn gevangenen.” +</p> +<p>De beide journalisten gingen ontsteld een stap achteruit. +</p> +<p>Maar op hetzelfde oogenblik had Marholm eenige detectives binnen geroepen en deze +posteerden zich aan weerszijden van de gevangenen. +</p> +<p>„Laat nu onze auto voorkomen!” beval Baxter. „Wij gaan met de heeren samen even naar +den moedermoordenaar Lord Melbourne.” +</p> +<p>Ontdaan en bleek werden de beide afpersers onder voldoende politiegeleide en vergezeld +door Baxter en Marholm naar de politie-auto gebracht. +</p> +<p>Na een korten rit hadden zij no. 16 Regentpark bereikt. +</p> +<p>Stil en eenzaam, met gesloten vensterluiken, lag het huis vóór hen. +</p> +<p>„Dit huis kennen wij,” sprak Marholm tot Baxter, toen zij den kleinen voortuin doorliepen. +Hij sprak zoo luid, dat de gevangenen elk woord konden verstaan. +</p> +<p>„Zeker,” antwoordde de inspecteur, „als ik mij niet vergis, is dit de vroegere woning +van Raffles!” +</p> +<p>Hoewel zij belden en klopten, werd de huisdeur niet geopend, want niemand was in het +huis aanwezig. +</p> +<p>Baxter liet de deur door een smid opensteken en zij traden binnen. +</p> +<p>„Is dit het huis,” vroeg Baxter den redacteur, „waar Lord Melbourne u ontving?” +</p> +<p>„Ja,” luidde het antwoord, „dit is het huis van Lord Melbourne. Gaat mee naar boven, +naar de studeerkamer, dan zal ik u bewijzen, dat de lord hier woont.” +</p> +<p>Zij traden de studeerkamer binnen. Het eerste, wat Baxter zag, was een rijzweep, die +in het midden van de kamer aan de gaskroon was opgehangen. +</p> +<p>Hieraan was een groot stuk papier bevestigd. Marholm nam het eraf en las: +</p> +<blockquote> +<p class="first salute">„Aan inspecteur Baxter, Scotland Yard. +</p> +<p>„Als gij hier mocht komen om naar Lord Melbourne te zoeken, dan deel ik u mede, dat +ik zelf voor Lord Melbourne speelde. +</p> +<p>„Ik deed dit om twee bedriegers van de ergste soort een flink pak slaag te geven. +</p> +<p>„Daar ik heb vernomen, dat ook gij reden hebt om de kerels eens af te straffen, hang +ik voor dat doel de rijzweep hier op. +</p> +<p>„Zeg verder tegen de schurken, dat zij zich voortaan moeten wachten om met Raffles +te beginnen. Voor een volgenden keer beloof ik hun nog een betere afstraffing. +</p> +<p>„Groet Mr. Marholm, onder wiens naam ik de schelmen op glad ijs bracht. +</p> +<p class="signed">Met de meeste hoogachting, +<br>JOHN C. RAFFLES”</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>Mr. Röttger boorde zich de lange, spitse nagels in het vleesch, hij had zichzelf wel +kunnen slaan voor zijn domheid. +</p> +<p>„Voorwaarts!” riep Baxter tot zijn beambten, „brengt de gevangenen terug!” +</p> +<p>Toen de detectives het vertrek hadden verlaten, sprak Baxter tot vloo, terwijl hij +hem vertrouwelijk op den schouder klopte. +</p> +<p>„Dat hebt gij best gedaan, Marholm. Ik moet mijzelf <span class="pageNum" id="pb32">[<a href="#pb32">32</a>]</span>gelukwenschen, dat ik Raffles nog niet gevangen heb, want anders hadden die beide +jongens mij uitgezogen. +</p> +<p><span class="corr" title="Niet in bron">„</span>Ik zal er voortaan zorg voor dragen, dat Raffles mij niet in handen valt.” +</p> +<p>„Om Gods wil,” sprak Marholm, „doe dat niet, want dan krijgt gij hem stellig!” +</p> +<p>„De Alarmkreet” verscheen den volgenden dag met de gewijzigde artikels, tot groot +vermaak van geheel Londen, welks bewoners reeds uit de couranten hadden gelezen van +het laatste sensatie-nieuws. +</p> +<p>Het was het laatste nummer geweest van „De Alarmkreet”. +</p> +</div> +</div> +</div> +<div class="back"> +<div class="div1 notice"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first center">De volgende aflevering (No. 34) bevat: +</p> +<p class="center xxl">De kamerheer van den koning van Servië. +<span class="pageNum" id="pb33">[<a href="#pb33">33</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first underline xd33e1693">Belooning: 1000 pond sterling. +</p> +<div class="table"> +<table class="tbl.wanted.header"> +<tr> +<td class="xd33e1696 cell-left cell-top xd33e1700">Wie kent hem? +</td> +<td rowspan="2" class="rowspan xd33e1697 cell-top cell-bottom"> +<div class="figure lordlisterwidth"><img src="images/lordlister.png" alt="Portret van Lord Lister." width="307" height="404"></div> +</td> +<td class="xd33e1696 cell-right cell-top xd33e1700">Wie heeft hem gezien? +</td> +</tr> +<tr> +<td class="xd33e1696 cell-left cell-bottom">Dat vraagt men in Scotland Yard! +</td> +<td class="xd33e1696 cell-right cell-bottom">Dat vraagt heel Londen!</td> +</tr> +</table> +</div><p> +</p> +<p class="xd33e1715">Lord Lister <span class="underline xd33e1717">genaamd</span> John C. Raffles, <span class="xd33e1720">de geniaalste aller dieven</span> +</p> +<p class="xd33e1723">brengt alle gemoederen in beweging, is de schrik van woekeraars en geldschieters; +ontrooft hun door zijn listen hunne bezittingen, waarmede hij belaagde onschuld beschermt +en behoeftigen ondersteunt. +</p> +<p class="xd33e1725">Man van eer in alle opzichten +</p> +<p class="xd33e1723">spant hij wet en gerecht menigen strik en heeft steeds de voorvechters van edele levensbeschouwing +op zijn hand, nl. allen, die ervan overtuigd zijn, dat: +</p> +<p class="xd33e1729">Ongestraft veel misstanden, door de wet beschermd, blijven voortwoekeren. +</p> +<p class="xd33e1723">Men leze, hoe alles in het werk wordt gesteld, <b>Lord Lister</b>, genaamd <b>John C. Raffles</b>, den geniaalsten aller dieven, te vatten! +</p> +<div lang="en" class="div2 section warrant.en"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><table class="alignedText"> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p class="first xd33e1740">WARRANT OF ARREST. +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p class="first"><span class="underline">Vertaling</span>: +</p> +<p class="xd33e1852">Bevel tot aanhouding. +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p>Be it known unto all men by these presents that we hereby charge and warrant the apprehension +of the man described as under: +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p>Wij verzoeken de aanhouding van den man, wiens beschrijving hier volgt: +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p class="xd33e1744">DESCRIPTION: +</p> +<div class="table"> +<table> +<tr> +<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Name</span>: </td> +<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, alias John C. <span class="corr" id="xd33e1754" title="Bron: Sinclair">Raffles</span>. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Age</span>: </td> +<td class="cell-right">32 to 35 years. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Height</span>: </td> +<td class="cell-right">5 feet nine inches. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Weight</span>: </td> +<td class="cell-right">176 pounds. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Figure</span>: </td> +<td class="cell-right">Tall. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Complexion</span>: </td> +<td class="cell-right">Dark. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Hair</span>: </td> +<td class="cell-right">Black. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Beard</span>: </td> +<td class="cell-right">A slight moustache. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Eyes</span>: </td> +<td class="cell-right">Black. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Language</span>: </td> +<td class="cell-right cell-bottom">English, French, German, Russian, etc.</td> +</tr> +</table> +</div><p> +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p class="xd33e1744">Beschrijving: +</p> +<div class="table"> +<table> +<tr> +<td class="cell-left cell-top"><span class="ex">Naam</span>: </td> +<td class="cell-right cell-top">Lord Edward Lister, genaamd John C<span class="corr" id="xd33e1866" title="Niet in bron">.</span> Raffles. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Leeftijd</span>: </td> +<td class="cell-right">32–35 jaar. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Lengte</span>: </td> +<td class="cell-right">ongeveer 1,76 meter. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Gewicht</span>: </td> +<td class="cell-right">80 kilo. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Gestalte</span>: </td> +<td class="cell-right">slank. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Gelaatskleur</span>: </td> +<td class="cell-right">donker. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Haar</span>: </td> +<td class="cell-right">zwart. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Baardgroei</span>: </td> +<td class="cell-right">kleine snor. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left"><span class="ex">Oogen</span>: </td> +<td class="cell-right">zwart. +</td> +</tr> +<tr> +<td class="cell-left cell-bottom"><span class="ex">Spreekt</span> </td> +<td class="cell-right cell-bottom">Engelsch, Fransch, Duitsch, Russisch enz. enz.</td> +</tr> +</table> +</div><p> +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p><span class="ex">Special notes</span>: The man poses as a gentleman of great distinction. Adopts a new role every other +day. Wears an eyeglass. Always accompanied by a young man—name unknown. +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p><span class="ex">Bijzondere kenteekenen</span>: Het optreden van den man kenmerkt zich door bijzonder goede manieren. Telkens een +ander uiterlijk. Draagt een monocle. Is in gezelschap van een jongeman, wiens naam +onbekend. +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p>Charged with robbery. +</p> +<p>A reward of 1000 pounds sterling will be paid for the arrest of this man. +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p>Moet worden aangehouden als dief. Voor zijn aanhouding betalen wij een prijs van 1000 +pond sterling. +</p> +</td> +</tr> +<tr> +<td class="first" lang="en"> +<p class="xd33e1744">Headquarters—Scotland Yard. +</p> +<p class="dateline"><span class="ex">London</span>, 1<sup>st</sup> October 1908. +</p> +<p class="signed"><b>Police Inspector</b>,<br> +<span class="ex">Horny.</span> +</p> +</td> +<td class="second" lang="nl"> +<p><b><i>Het Hoofdbureau van Politie <span class="corr" id="xd33e1942" title="Bron: Scotland-Yard">Scotland Yard</span>.</i></b> +</p> +<p class="dateline"><span class="ex">Londen</span>, 1. <span class="corr" id="xd33e1950" title="Bron: Oktober">October</span> 1908. +</p> +<p class="signed"><b><span class="corr" id="xd33e1955" title="Bron: Inspekteur">Inspecteur</span> van Politie</b><br> +(get.) <span class="ex">Horny</span>. +</p> +</td> +</tr> +</table> +</div> +</div> +</div> +<div class="div1 imprint"><span class="pageNum">[<a title="Ga naar de inhoudsopgave" href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first xd33e1964">Roman-Boekhandel <span class="xd33e1966">voorheen</span> A. Eichler +</p> +<p class="xd33e125">Singel 236—Amsterdam. +</p> +</div> +</div> +<div class="div1" id="toc"> +<h2 class="main">Inhoudsopgave</h2> +<table> +<tr id="ch1.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">I. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch1">DE REDACTIE.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch1">1</a></td> +</tr> +<tr id="ch2.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">II. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch2">IN SCOTLAND YARD.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch2">9</a></td> +</tr> +<tr id="ch3.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">III. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch3">DE MOEDERMOORDENAAR.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch3">16</a></td> +</tr> +<tr id="ch4.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">IV. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch4">EEN HEILZAME LES.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch4">19</a></td> +</tr> +<tr id="ch5.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">V. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch5">EEN BEZOEK AAN DE ALARMKREET.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch5">25</a></td> +</tr> +<tr id="ch6.toc" class="tocLevel0"> +<td class="tocDivNum">VI. </td> +<td class="tocDivTitle"><a href="#ch6">DE VAL.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch6">29</a></td> +</tr> +</table> +</div> +<div class="transcriberNote"> +<h2 class="main">Colofon</h2> +<h3 class="main">Codering</h3> +<p>Dit boek is weergegeven in oorspronkelijke schrijfwijze. Afgebroken woorden aan het +einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel +zijn verbeterd. Deze verbeteringen zijn aangegeven in de colofon aan het einde van +dit boek.</p> +<h3 class="main">Documentgeschiedenis</h3> +<ul> +<li>2025-08-28 Begonnen. +</li> +</ul> +<h3 class="main">Verbeteringen</h3> +<p>De volgende 148 verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p> +<table class="correctionTable"> +<tr> +<th>Bladzijde</th> +<th>Bron</th> +<th>Verbetering</th> +<th>Bewerkingsafstand</th> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><i title="128 gevallen">Passim. +</i></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">„</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e481">7</a>, <a class="pageref" href="#xd33e634">11</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1154">20</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">”</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e498">7</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1109">20</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1578">30</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="en">Allright</td> +<td class="width40 bottom" lang="en">All right</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e638">11</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">, </td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">. Hij </td> +<td class="bottom">5</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e785">14</a>, <a class="pageref" href="#xd33e1068">19</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">,</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e843">15</a>, <a class="pageref" href="#xd33e888">16</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">„</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl"> +[<i>Verwijderd</i>] +</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e845">15</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">”</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl"> +[<i>Verwijderd</i>] +</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1017">18</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Melbourn</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Melbourne</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1088">19</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Augiastallen</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Augiasstallen</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1458">26</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="en">Kiker</td> +<td class="width40 bottom" lang="en">Kicker</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1754">33</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="en">Sinclair</td> +<td class="width40 bottom" lang="en">Raffles</td> +<td class="bottom">7</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1866">33</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">.</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1942">33</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Scotland-Yard</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Scotland Yard</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1950">33</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Oktober</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">October</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd33e1955">33</a></td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Inspekteur</td> +<td class="width40 bottom" lang="nl">Inspecteur</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +</table> +</div> +</div> +<div style='text-align:center'>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 76761 ***</div> +</body> +</html> + diff --git a/76761-h/images/lordlister.png b/76761-h/images/lordlister.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..e9e45f1 --- /dev/null +++ b/76761-h/images/lordlister.png diff --git a/76761-h/images/lordlister0033-front.jpg b/76761-h/images/lordlister0033-front.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..6d9bf72 --- /dev/null +++ b/76761-h/images/lordlister0033-front.jpg diff --git a/76761-h/images/p0033-01.png b/76761-h/images/p0033-01.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..b592815 --- /dev/null +++ b/76761-h/images/p0033-01.png |
