Initial commit

7 files changed, 7297 insertions, 0 deletions

diff --git a/69455-0.txt b/69455-0.txt
new file mode 100644
index 0000000..205b328
--- /dev/null
+++ b/69455-0.txt
@@ -0,0 +1,3269 @@
+The Project Gutenberg eBook of Lord Lister No. 0378: De Aanslag op de

+Londensche Beurs, by Kurt Matull

+

+This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and

+most other parts of the world at no cost and with almost no restrictions

+whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms

+of the Project Gutenberg License included with this eBook or online at

+www.gutenberg.org. If you are not located in the United States, you

+will have to check the laws of the country where you are located before

+using this eBook.

+

+Title: Lord Lister No. 0378: De Aanslag op de Londensche Beurs

+

+Authors: Kurt Matull

+         Theo Blakensee

+         Felix Hageman

+

+Illustrator: Jan Wiegman

+

+Release Date: December 1, 2022 [eBook #69455]

+

+Language: Dutch

+

+Produced by: Jeroen Hellingman and the Online Distributed Proofreading

+             Team at https://www.pgdp.net/ for Project Gutenberg

+

+*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK LORD LISTER NO. 0378: DE

+AANSLAG OP DE LONDENSCHE BEURS ***

+

+

+

+

+                              LORD LISTER

+                            GENAAMD RAFFLES

+                          DE GROOTE ONBEKENDE.

+

+              NO. 378   DE AANSLAG OP DE LONDENSCHE BEURS.

+

+

+

+

+

+

+

+

+DE AANSLAG OP DE LONDENSCHE BEURS.

+

+HOOFDSTUK I

+

+ROSENTHAL EN PENNOCK.

+

+

+In de onmiddellijke nabijheid van de beurs te Londen bevinden zich een

+groot aantal kantoren van bankiers, makelaars in effecten, beursagenten

+en andere personen, die op de een of andere wijze iets uitstaande

+hebben met God Mammon.

+

+De Londensche beurs is aan een breede straat gelegen, Cornhill

+geheeten.

+

+In lang vervlogen eeuwen werden op dezen „Korenheuvel” de voorraden

+graan ter markt gebracht, door de boeren, die rondom de groote stad

+woonden, welke destijds nauwelijks het twintigste deel bedroeg van het

+huidige, onmetelijke Londen.

+

+De Londensche beurs is een fraai gebouw, met een prachtige Corinthische

+portiek, en nog niet lang geleden gebouwd, want het werd door koningin

+Victoria in het jaar 1844 geopend.

+

+Deze portiek heeft twee ingangen, welke kunnen worden afgesloten door

+prachtige bronzen hekken, van niet minder dan zeven meter hoogte.

+

+Van bewonderingswaardige schoonheid zijn de muurschilderingen, welke

+men in de groote vestibule aantreft.

+

+Tegenover de beurs bevindt zich het reusachtige gebouw van de Bank van

+Engeland, waarvan zij gescheiden is door de Threadneedle Street, een

+betrekkelijk smalle straat, die almede tot een der oudste van Londen

+behoort.

+

+Het gebouw van de Engelsche Bank is van veel ouderen datum, want het

+werd gebouwd tusschen de jaren 1732 en 1829.

+

+Wel heeft men er in die negentig jaren niet voortdurend aan

+voortgebouwd, daar verscheiden onvoorziene gebeurtenissen den bouw

+tegenhielden, maar toch kan men wel rekenen, dat er tientallen jaren

+met den eigenlijken bouw gemoeid zijn geweest.

+

+Op deze beide hoofdgebouwen nu, die als het ware het financiëele hart

+van Londen, waarschijnlijk van heel Engeland en misschien wel van heel

+Europa vormen, groepeeren zich, als kuikens om de hen, de talrijke

+kleinere banken.

+

+In Lombard Street, op ongeveer tien minuten gaans van Cornhill, verheft

+zich een groot kantoorgebouw, waarvan de verschillende verdiepingen aan

+een zestal maatschappijen zijn verhuurd.

+

+De twee benedenste worden ingenomen door de bank van de heeren

+Rosenthal en Pennock.

+

+Wellicht kon deze combinatie in de ooren van een oprechten chauvinist

+een verdachten klank hebben, maar dat behoefde toch volstrekt niet het

+geval te zijn, want wel is waar was de betovergrootvader van den heer

+Jacques Rosenthal als volbloed Frankforter in het jaar 1677 naar Londen

+gekomen, maar hij had zich spoedig laten naturaliseeren, en van dat

+tijdstip af hadden diens afstammelingen zich als echte Britten

+beschouwd.

+

+Hoe dit ook zij, de huidige compagnon van Pennock bleek van zijn

+voorvaderen een zeldzaam talent voor allerlei geldelijke transacties te

+hebben overgeërfd, en daar Pennock een man was met een verbazende

+hoeveelheid menschenkennis en een ongelooflijken werklust, zoo moest

+hun samengaan wel succes opleveren.

+

+Op den dag, volgend op de onderteekening van den wapenstilstand, hadden

+de beide heeren hun tenten opgeslagen in het kantoorgebouw in de

+Lombard Street, en aanstonds scheen de fortuin hen toe te lachen.

+

+Hun bank, de „Midland Credit Bank” geheeten, mocht zich aldra in een

+uitgebreide clandisie verheugen, en steeds grooter werd het aantal

+diergenen, die op deze bank trokken, of er hun geld belegden, meestal

+op langen termijn, want het duurde niet lang of de solvabiliteit van de

+„Midland Credit” stond onaantastbaar vast. Het personeel, dat bij de

+oprichting uit zes koppen bestond, was in den loop van slechts een paar

+jaren aangegroeid tot een tal van vier en zestig helpers, kassiers,

+wisselklerken, bedienden voor de deposito’s, voor de afdeeling

+credietbrieven, boekhouders, en andere onontbeerlijke employé’s.

+

+Zoodra men de breede deuren binnentrad, die om negen uur in den morgen

+geopend werden, bevond men zich van aangezicht tot aangezicht met een

+deftigen portier, die, zich zijn waarde wel bewust zijnde, met de

+handen op den rug heen en weer liep in de voorvestibule, die door twee

+klapdeuren was gescheiden van de eigenlijke bankruimte, waar zich de

+loketten bevonden.

+

+Daar bevonden zich, in een halfcirkelvormigen boog, de dozijnen

+loketten, alle genummerd, waarachter de beambten hun werkzaamheden

+verrichtten.

+

+Langs de wanden stonden banken geschaard, waarop de bezoekers konden

+plaatsnemen, die gekomen waren om effecten te verzilveren, coupons te

+innen, rente te laten bijschrijven, of het geld van wissels en cheques

+te ontvangen.

+

+Op drukke uren trof men daar wel een honderdtal kantoorloopers aan,

+allen gewapend met groote tasschen, welke de meeste hunner met een

+sterken ketting aan den pols hadden bevestigd.

+

+Ook hier bevonden zich twee portiers, die iedereen te woord stonden,

+die vreemdelingen waren in dit Jeruzalem, en die tevens een oogje in

+het zeil moesten houden.

+

+Want er waren nog altijd langvingers genoeg, keurig gekleed, en uiterst

+behendig, die kans zagen, er met de geldtasch van een ander van door te

+gaan of met den haak van hun wandelstok een pakje bankbiljetten naar

+zich toe te halen, hetwelk een achtelooze klant tijdelijk naast zich

+had neergelegd op den marmeren rand, die langs alle loketten heenliep.

+

+In de ruimte, welke door de rij loketten was omgeven, kon men de tafels

+ontwaren, waaraan de klerken gezeten waren, en tevens de zware en zeer

+sterke brandkast, waaruit de hoofdkassier telkens de benoodigde

+bedragen nam, om die tegen afgifte van een bon aan de hulpkassiers voor

+te tellen.

+

+Het was omstreeks half elf in den morgen, toen een groote, blauwgelakte

+limousine stilhield voor de bank van de heeren Rosenthal en Pennock.

+

+Achter het stuurwiel zat een chauffeur van reusachtigen lichaamsbouw,

+in een elegante, maar volstrekt niet opvallende, grijze livrei.

+

+Het portier van de groote auto werd van binnen af geopend, nog voor de

+kleine „button” had kunnen toesnellen, die op post had gestaan bij de

+voordeur.

+

+Twee heeren stapten uit de auto.

+

+De een was omstreeks veertig jaar oud, tenminste wanneer men oordeelde

+naar zijn haar, dat aan de slapen eenigszins begon te grijzen.

+

+Zijn oogen echter, van een eigenaardige grijze kleur, schitterden als

+die van een jongeling.

+

+De scherp gesneden trekken getuigden van ontembare wilskracht, en de

+lijnen langs den mond met de smalle lippen getuigden er van, dat deze

+man in zijn leven reeds veel had geleden.

+

+Hij was gekleed in een jacquetkostuum, dat zeker afkomstig was van een

+meester in zijn vak.

+

+De jonge man, die in zijn gezelschap was, verschilde minstens tien jaar

+met hem, misschien wel vijftien.

+

+Hij was bijna een hoofd kleiner, sierlijk gebouwd, en vertoonde in een

+vroolijk rond gelaat twee groote blauwe oogen.

+

+Als hij lachte, hetgeen nog al eens scheen te gebeuren, vertoonde zijn

+mond twee rijen hagelwitte tanden, welke menige schoone vrouw hem zou

+hebben benijd.

+

+Ook hij was met de uiterste zorg, maar zonder de minste fatterigheid,

+gekleed.

+

+De oudste der beide heeren wisselde eenige woorden met den chauffeur,

+na het portier te hebben dichtgeklapt, en daarop bestegen zij beiden de

+weinige treden van het breede terras, dat zich voor het bankgebouw

+uitstrekte.

+

+De deftige portier scheen hen wel te kennen, want hij tikte beleefd aan

+zijn pet.

+

+In plaats dat de beide heeren echter doorgingen naar de groote

+vestibule, wendde de oudste hunner zich tot den portier en vroeg:

+

+„Wij kunnen zeker een van de beide heeren bankiers wel een oogenblik

+spreken?”

+

+De portier trok eerst een bedenkelijk gezicht, maar toen scheen hem in

+te vallen dat Lord William Aberdeen tot een der beste klanten van zijn

+patroons behoorde, en dat ook zijn secretaris, Charly Brand, in wiens

+gezelschap hij zich thans bevond, een niet onaardig bedrag als deposito

+op de „Midland Credit Bank” had staan.

+

+„Ik geloof, dat mijnheer Rosenthal naar de beurs is, Mylord,” zeide hij

+gewichtig. „Maar mijnheer Pennock is in zijn privé-kantoor, dat weet ik

+zeker. Wees zoo goed even plaats te nemen, dan zal ik telefoneeren.”

+

+Lord Aberdeen en zijn secretaris namen plaats op een van de breede

+eikenhouten banken, terwijl de portier zijn kleine loge binnentrad, en

+den telefoonhoorn van den haak nam.

+

+Hij sprak even in het toestel, en vroeg toen, zich tot Lord Aberdeen

+wendende:

+

+„Mijnheer Pennock vraagt of gij hem persoonlijk wilt spreken, of dat

+gij het met zijn secretaris kunt afdoen.”

+

+„Het liefst sprak ik met mijnheer Pennock persoonlijk!” antwoordde de

+rijke bezoeker. „Wij zullen mijnheer Pennock echter niet langer dan

+hoogstens tien minuten ophouden.”

+

+De portier sprak nog eenige oogenblikken in het toestel, om vervolgens

+den hoorn op te hangen en uit zijn loge te treden.

+

+„Mijnheer Pennock zal u gaarne verwachten, Mylord!” zeide hij met een

+buiging.

+

+Hij wenkte den jongen met zijn uniform vol glanzende knoopen, waaraan

+hij zijn bijnaam te danken had, en zeide, toen de knaap was komen

+toeloopen:

+

+„Wijs de beide heeren eens den weg naar het particuliere kantoor van

+mijnheer Pennock!”

+

+„Dat is volstrekt niet noodig!” kwam Lord Aberdeen glimlachend. „Wij

+kennen den weg. En gij hebt ons bezoek reeds aangekondigd. Wij zullen

+boven wel iemand vinden die ons aandient.”

+

+„Zooals gij wilt, Mylord!”

+

+Lord Aberdeen was reeds opgestaan, en hij verliet nu, door zijn

+secretaris gevolgd, de vestibule door een breede zijdeur, waarachter

+onmiddellijk de trap naar de eerste verdieping begon, welke haar licht

+ontving door een zeer hoog raam, dat op de straat uitzag.

+

+De trap liep uit op een breed portaal, waarop verscheiden deuren

+uitkwamen.

+

+Lord Aberdeen aarzelde echter geen oogenblik, maar trad op een dezer

+deuren toe, klopte aan, en ging dadelijk daarop binnen, nog altijd door

+zijn secretaris gevolgd.

+

+De beide heeren bevonden zich in een vrij groot kantoorlokaal, waarin

+een twintigtal mannelijke en vrouwelijke klerken druk zaten te werken.

+

+Dadelijk sprong er een kantoorjongen op, die hen tegemoet ging, en

+vroeg wat zij wenschten.

+

+„Ik wensch mijnheer Pennock te spreken, vriendje!” zeide Lord Aberdeen.

+„Hij verwacht mij.”

+

+„Die deur, mijnheer!” zeide de jongen kortaf, als iemand die het zeer

+druk heeft, en dadelijk stevende hij weer naar zijn lessenaar, teneinde

+daar zijn gewichtige taak voort te zetten, die bestond in het plakken

+van postzegels op een grooten stapel enveloppen, en het vouwen van

+circulaires.

+

+De beide heeren staken de zaal in haar volle lengte over, gingen een

+tweede deur door, en bevonden zich nu in een andere kamer, veel

+kleiner, en van wat meer gemakken voorzien dan het kantoorlokaal.

+

+Er stond een fraai schrijfbureau, men zag er een sofa, een paar

+clubfauteuils en een sierlijk bewerkt rooktafeltje.

+

+Dit was het vertrek van den secretaris der bankdirectie, en ook hier

+zaten de typisten, waarover hij de beschikking had.

+

+Dit vertrek grensde onmiddellijk aan de particuliere werkkamer van

+mijnheer Pennock.

+

+Eén van de jonge meisjes was dadelijk bij het binnenkomen van de beide

+heeren opgestaan, en weer moest Lord Aberdeen het doel van zijn komst

+zeggen.

+

+Het meisje wees zwijgend op een tweede deur en ging weer aan het werk.

+

+De secretaris, een man met een volkomen gladden schedel, waarop geen

+enkel haartje scheen te willen uitbotten, had zelfs niet omgekeken.

+

+Lord Aberdeen klopte aan.

+

+„Binnen!” riep een zware stem aan den anderen kant van de deur, en naar

+het scheen een weinig ongeduldig.

+

+Lord Aberdeen opende de deur, en trad met zijn secretaris een modern

+gemeubeld vertrek binnen, dat slechts heel in de verte herinnerde aan

+de sombere kamers, waarin zich in vroegere jaren de heeren

+bankdirecteuren meenden te moeten opsluiten.

+

+Het vertrek werd door drie ramen verlicht.

+

+Het behang was van goudleder en tot manshoogte waren de wanden

+beschoten met fraai gepolitoerd mahoniehout.

+

+Op den parketvloer lag een reusachtig Perzisch tapijt.

+

+Het meubilair, de reusachtige schrijftafel, de boekenkasten, waren van

+notenhout.

+

+Bij den monumentalen haard stonden een paar clubfauteuils van echt

+leder.

+

+Een kleine brandkast, half in den muur verscholen, voltooide dit

+meubilair, en het leek wel, alsof deze kast hier volstrekt niet

+behoorde, en daar maar bij toeval was terecht gekomen.

+

+De heer Pennock was voor zijn schrijftafel gezeten.

+

+Hij was bezig, het onderwerp van een brief te dicteeren aan een jong

+meisje, dat op een paar passen afstand van hem verwijderd stond, en van

+wie de beide binnentredende heeren op dit oogenblik nog niets anders

+konden waarnemen dan een overvloed van blauwzwart haar, zeer lange,

+donkere wimpers en een stukje van een fijn gevormden neus, want zij

+stond half van hen afgewend.

+

+

+

+

+

+

+

+

+HOOFDSTUK II.

+

+DE TYPISTE VAN DEN BANKDIRECTEUR.

+

+

+Steeds dicteerende, maakte Pennock, terwijl hij in zijn stoel in de

+richting van zijn bezoekers boog, een uitnoodigend gebaar naar een paar

+stoelen.

+

+Lord Aberdeen en zijn secretaris namen er op plaats en de stoelen

+stonden zoo, dat zij nu het gelaat van de steno-typiste, die snel en

+accuraat het dicté opnam, goed konden waarnemen.

+

+En zij zagen een vrouw van zeer groote schoonheid, met een

+buitenlandsch voorkomen.

+

+Het dikke zwarte haar, eenvoudig opgemaakt, omlijstte een gelaat van

+het zuiverste ovaal.

+

+De mond was bijzonder fraai geteekend, de kleine neus was licht

+gebogen, de wenkbrauwen zouden een schilder in verrukking hebben

+gebracht.

+

+Zij was geheel in haar werk verdiept, en toen Pennock even zweeg om

+zijn gedachten te verzamelen, sloeg de typiste een oogenblik de oogen

+op.

+

+Het waren zeer groote, eenigszins amandelvormige oogen, bijna zwart, en

+met een donkeren gloed er in.

+

+Het volgende oogenblik echter waren die beide tweelingsterren weder

+achter de oogleden verborgen.

+

+Nog eenige oogenblikken klonk de wat scherpe stem van Pennock. Toen

+zeide hij:

+

+„Afgeloopen, juffrouw! Onmiddellijk uitwerken. Dadelijk posten en breng

+mij de copie van den brief, zoodra gij hem getikt hebt.”

+

+Het meisje knikte zwijgend, schroefde haar vulpen in, en verliet het

+vertrek, door dezelfde deur waardoor de bezoekers waren binnengetreden

+en zonder hen ook maar met een enkelen blik te hebben verwaardigd.

+

+Pennock was opgestaan, en trad nu zijn bezoekers haastig tegemoet.

+

+Er lag eerbied in zijn stem, toen hij zeide:

+

+„Ik hoop, dat gij het mij niet ten kwade zult duiden, Mylord, indien ik

+U een oogenblik heb laten wachten. De zaak was van groot belang en

+duldde geen uitstel.”

+

+„Verontschuldig U niet, mijn waarde Pennock!” zeide Lord Aberdeen

+glimlachend. „Ik weet uit eigen ondervinding hoe onaangenaam het is bij

+dergelijke werkzaamheden te worden gestoord, of ze midden in te moeten

+afbreken! Ik heb U reeds laten zeggen, dat wij U niet lang zouden

+ophouden!”

+

+„Neem plaats, wat ik U verzoeken mag en zeg waarmede ik U van dienst

+kan zijn,” hernam de bankier.

+

+De drie heeren gingen zitten en Lord Aberdeen begon:

+

+„Waarde Pennock, wij kennen elkander reeds eenige jaren, en sedert de

+oprichting van Uw bank ben ik Uw klant geweest, en naar ik meen een

+vrij goede klant. Ik heb dadelijk vertrouwen gesteld in de soliditeit

+van Uwe onderneming en ik heb tot mijn genoegen gezien, dat gij niet

+behoort tot die bankiers, die iemand het vel over de ooren halen, of

+zich inlaten met gewaagde speculaties, waardoor ook het kapitaal van

+hun inleggers gevaar zou loopen.”

+

+Pennock boog even, als iemand die zulk een compliment volkomen verdiend

+acht, en daarop vervolgde zijn bezoeker:

+

+„Juist omdat Uw voorzichtigheid en Uw beleid boven iederen twijfel

+verheven zijn, wend ik mij tot U. Ik weet, dat gij zeer uitgebreide

+connecties hebt in Rusland, zoo uitgebreid als men ze op dit oogenblik

+maar kan hebben.”

+

+Pennock haalde mistroostig de schouders op en zeide:

+

+„Het heeft helaas niet veel om het lijf, Mylord; ik meen onze

+geldelijke transacties met de Russische Sovjet Republiek. Wat mij

+betreft, kunnen die heeren Bolsjewiki mij gestolen worden. Zij mogen

+het dan nog zoo goed met de arme menschheid meenen, van geldzaken

+hebben zij niet het flauwste begrip, en als werkelijk gebeurde,

+waarnaar zij zoo vurig verlangen, namelijk, dat de geld- en

+wisselhandel van den eenen dag op den anderen werd afgeschaft, dan zou

+er nog geen etmaal later een chaos heerschen, zóó ontzettend, dat

+hiertegen onmogelijk de zegeningen zouden kunnen opwegen, welke die

+heeren te Moskou ons beloven. De handel zou volkomen worden lamgelegd,

+er zouden geen levensmiddelen meer worden aangevoerd, noch steenkolen,

+noch ijzer, noch goud, niets. Want niemand zou zijn kostbare producten

+willen afstaan.”

+

+„Dan zou degeen, die ze noodig heeft, ze misschien nemen,” hernam Lord

+Aberdeen glimlachend.

+

+„Dat is zelfs zeer waarschijnlijk. En daardoor juist zou er een

+vreeselijke strijd ontstaan, de een zou den ander bestelen, en wij

+zouden getuigen zijn van een wanorde, zooals men zich eenvoudig niet

+kan indenken. Gij moogt zeggen, dat ik in mijn eigen zaak pleit, maar

+ik houd het er eerlijk en oprecht voor, dat de zaken, zooals ze thans

+geregeld zijn, nog het best marcheeren, al wil ik niet ontkennen, dat

+er aan den wereldruilhandel nog vele fouten kleven. Ik ontken echter

+ten stelligste, dat men dien plotseling, zonder eenigen overgang, zou

+kunnen opheffen. Maar wij dwalen af, gij spraakt over Rusland,

+nietwaar?”

+

+„Zoo is het! Voor mij opent zich de gelegenheid, aandeel te nemen in

+een tamelijk uitgebreide onderneming daarginds. Het betreft een

+spoorwegaanleg. Namen mag ik echter nog niet noemen. Gij zijt zelf

+zakenman en gij zult begrijpen, dat geheimhouding verplicht is. Het

+eenige doel van mijn komst is, van U, die in Rusland nog zeer vele

+handelsvrienden hebt, en van den toestand daarginds uitstekend op de

+hoogte kan zijn, te vernemen of zulk een onderneming al of niet gewaagd

+is.”

+

+Pennock antwoordde niet dadelijk, krabde zich toen met scheefgetrokken

+mond eenige malen achter het oor, en antwoordde toen:

+

+„Het is niet zoo makkelijk, Mylord, op zulk een vraag te antwoorden als

+men geen bijzonderheden kent, en die kunt ge mij niet verschaffen,

+zooals ik zeer goed begrijp. Trouwens vrees ik, dat men U wel wat al te

+veel heeft gezegd over de waarde van mijn connecties met het

+tegenwoordige Rusland. Het is mij bekend, dat er voor den oorlog in

+Rusland een spionnagestelsel bestond, van welks omvang wij Westerlingen

+ons nauwelijks eenig voorbeeld kunnen maken. Gij hebt natuurlijk

+gehoord van de „Ochrana”.

+

+„Van de geheime Russische politie? Wie zou daar niet van gehoord

+hebben!” riep Lord Aberdeen uit.

+

+„Zij beheerschte als het ware het geheele openbare leven in Rusland,

+tijdens het Tsaristische regime. Men zou wanen, dat deze instelling

+tegelijkertijd met dat veel gesmade regime zou zijn verdelgd, niet

+waar? Welnu, ik kan U verzekeren, dat de voormalige „Ochrana” met haar

+als kelners, koetsiers, hotelportiers en kruiers vermomde geheime

+agenten slechts kinderspel was, vergeleken bij den spionage-dienst,

+dien Lenin en Trotzky hebben ingesteld. Daar weet Sonja staaltjes van

+te verhalen, waarbij U de haren te berge zouden rijzen.”

+

+„Pardon, welke Sonja bedoeldt gij?” vroeg Lord Aberdeen glimlachend.

+

+„Dat is mijn Russische steno-typiste! Zij was zooeven hier, toen gij

+binnenkwaamt. Een zeer schrander meisje, dat verscheidene talen

+vloeiend spreekt, en dat mij juist voor mijn zaken met Rusland van

+groot nut is. Sonja Paviac heet zij.”

+

+„Dan is zij zeker nog niet lang bij U in dienst, want ik kan mij niet

+herinneren, dat ik haar gezien heb, toen ik U drie maanden geleden kwam

+bezoeken.”

+

+„Zij kwam omstreeks een halve maand daarna, Mylord. Ik heb nog geen

+oogenblik spijt gehad, dat ik haar in dienst heb genomen. Maar om op

+het onderwerp van ons gesprek terug te komen. Ik vrees, dat

+informaties, welke ik uit Rusland ontvang, slechts zeer onvolledig den

+werkelijken toestand weergeven. Men is nooit zeker, dat men ongeopende

+brieven ontvangt, en men kan er wel gerust op zweren, dat de meeste

+brieven, welke in Rusland binnenkomen, zorgvuldig worden nagezocht, of

+zij soms geestelijke contrabande bevatten. Niemand is daarginds zijn

+leven zeker, wanneer van hem bewezen kan worden, dat hij vijandig staat

+tegenover de Bolsjewistische beginselen. Wat onze financiëele

+betrekkingen met die lieden betreft? Ik zou er niet gaarne mijn hand

+voor in het vuur durven steken, dat de heeren in Moskou inderdaad,

+zooals zij reeds beloofd hebben, al hun geldelijke verplichtingen

+jegens het buitenland zullen nakomen. Of het in die omstandigheden

+geraden zou zijn, geld te steken in een spoorwegmaatschappij, die haar

+eerste meters spoorstaven nog moet leggen? Ik zou die vraag niet gaarne

+onvoorwaardelijk bevestigend beantwoorden. Gij moet mij goed verstaan.

+Ik zou er natuurlijk veel liever wel bevestigend op antwoorden. Rusland

+is het land der onbegrensde mogelijkheden, veel meer nog dan Amerika,

+voor welk land men het eerst die zegswijze heeft gebruikt, en wie weet

+wat er later nog gebeuren kan. Maar voor het oogenblik meen ik U

+bepaald te moeten ontraden, Mylord, geld te steken in zulk een gewaagde

+onderneming. Een nieuwe spoorwegmaatschappij daarginds kan zeer stellig

+groote winsten afwerpen, maar dan is het ook volstrekt noodzakelijk,

+dat men daar een legertje Engelsche controleurs op de been houdt, want

+er wordt nergens zoo gestolen als in Rusland, en dit nu is juist onder

+de huidige omstandigheden onmogelijk. Het spijt mij, dat ik U geen

+ander antwoord heb kunnen geven.”

+

+„Verontschuldig U vooral niet, mijn waarde Pennock!” hernam Lord

+Aberdeen, die was opgestaan en zijn hoed had gegrepen. „Ik ben

+overtuigd, dat gij mij ten beste hebt geraden en ik dank U daarvoor.

+Kom mijnheer Brand, wij willen mijnheer Pennock niet langer ophouden.

+Wat wij hier nog te doen hebben, daarvoor hebben wij alleen den kassier

+noodig.”

+

+De beide heeren namen afscheid, nadat zij door den bankier zelf naar de

+verbindingsdeur waren geleid.

+

+Toen zij daar binnentraden zagen zij Sonja Paviac voor haar

+schrijfmachine zitten, druk bezig met het uitwerken van het stenogram,

+dat zij zooeven had opgenomen.

+

+Zij keek slechts even op, toen de beide heeren passeerden, maar was het

+volgende oogenblik weder in haar arbeid verdiept.

+

+Lord Aberdeen en zijn secretaris gingen het kantoorlokaal weder door,

+daalden de breede trap af, bereikten de vestibule, vereffenden eenige

+zaken met den kassier, en traden vervolgens weder naar buiten.

+

+De chauffeur kwam aanstonds van zijn zetel en opende met de pet in de

+hand het portier van de limousine.

+

+„Waarheen, Mylord?” vroeg hij eerbiedig.

+

+„Rijdt ons naar huis, Henderson!” antwoordde Lord Aberdeen.

+

+De beide heeren stapten in, het portier klapte dicht en de chauffeur

+nam achter het stuurwiel plaats, waarop de auto zich in beweging zette.

+

+Lord Aberdeen leunde glimlachend in de kussens achterover en zeide half

+spottend, half ernstig:

+

+„Het is merkwaardig, die goede Henderson staat daar naast het portier

+met een onderdanigheid alsof hij met een waarachtigen Lord Aberdeen te

+doen had, en niet maar eenvoudig met John Raffles, den

+Gentleman-Inbreker. Hij doet alsof hij volstrekt niet weet, wie ik

+eigenlijk ben, en hij behandelt mij voor het oog van de wereld geheel

+als een echten Lord, ofschoon hij reeds verscheidene jaren deel neemt

+aan vele van mijn gevaarlijkste avonturen, waarbij de leer van het mijn

+en dijn nog al eens een enkele maal in het gedrang komt.”

+

+De Gentleman-Inbreker haalde langzaam een sigaret uit zijn gouden

+koker, stak ze op, blies een rookwolk uit, en vervolgde droomerig:

+

+„Ik heb den braven jongen reeds herhaalde malen in den mond gegeven,

+dat hij mij moest verlaten. Hij weigert, hij blijft steeds weigeren.

+Soms ook barst die reus, die mij en jou tezamen gemakkelijk met een

+hand van den vloer kan tillen, als een kind in tranen uit, wanneer ik

+hem voorstel zijn eigen weg te gaan, om dat ik niet wil dat hij zijn

+leven nog langer koppelt aan dat van een dief....”

+

+„Stil, Edward, niet zeggen,” zeide Charly Brand op zachten toon,

+terwijl hij zijn rechterhand op den arm van zijn eenigen, trouwen

+vriend legde. „Je doet er me pijn mee.”

+

+„Soms doe ik er me zelf ook pijn mee, maar de waarheid is nu eenmaal

+vaak onaangenaam om te hooren,” zeide Raffles met een kort lachje. „Wat

+denk je wel, dat hoofdinspecteur Baxter zou doen, wanneer hij morgen

+als een volstrekte zekerheid te weten kwam, dat Lord Aberdeen dezelfde

+persoon is als Lord Edward Lister, alias John Raffles? Je zwijgt? Laat

+ik het je dan maar zeggen. Hij zou een oogenblik stom van verbazing

+terneder zitten, en dan zou hij geen seconde langer aarzelen om

+desnoods vijftig van zijn politieagenten op mij af te zenden en mij te

+laten arresteeren. Het is waar, dat ik de zaken in het groot drijf,

+maar dat zou vriend Baxter toch niet beletten, mij als een ordinairen

+dief te behandelen.”

+

+„Ik smeek je, Edward, praat daar niet langer over,” riep Charly Brand

+uit. „Ik heb je vroeger al menigmaal geraden, het noodlottig beroep,

+dat je gekozen hebt te laten varen, je hebt altijd geweigerd en gezegd,

+dat je nooit genoeg geld kon bezitten, om het onrecht goed te maken,

+dat er op onzen aardbol wordt gepleegd. Maar praat er dan ook niet

+over, rijt geen wonden open, die zoo smartelijk zijn als deze.”

+

+Raffles had de rechterhand over de oogen gelegd, en scheen in diepe

+gedachten verzonken.

+

+Plotseling richtte hij zich weer op, wierp zijn half opgerookte sigaret

+uit het portier, en riep schouderophalend:

+

+„Wat doet het er ook toe. Als het einde mocht komen, vroeg of laat, dan

+zal het mij recht opgericht vinden, trotsch en zonder berouw. Ik heb

+eenige jaren geleden mijn keuze gedaan, en ik zal voort blijven gaan op

+den ingeslagen weg, wat er ook gebeuren moge! De meesters der wereld

+mogen mij beoordeelen zooals zij willen, in ieder geval zal mijn naam

+als Lord Aberdeen nog wel eenigen tijd blijven voortleven in de harten

+van de menschen, die ik heb kunnen bijstaan in de ellende, en dat maakt

+veel goed.”

+

+Charly had zijn hand op den schouder van zijn vriend gelegd en zeide

+nu, met een stem vol aandoening:

+

+„Je naam zal eeuwig voortleven in de harten van duizenden, Edward.”

+

+

+

+

+

+

+

+

+HOOFDSTUK III.

+

+EEN ONTMOETING.

+

+

+Het was omstreeks twaalf uur in den nacht.

+

+Raffles en Charly hadden voor dien nacht het plan gemaakt, goed

+vermomd, een bezoek te brengen aan een van de havenwijken, zooals zij

+menigmaal plachten te doen.

+

+Het huis, hetwelk Raffles onder den naam van Lord Aberdeen bewoonde, en

+dat in de Regent-Street gelegen was, niet ver van de Mall, leende zich

+uitstekend voor dergelijke nachtelijke uitstapjes, want de tuin, die er

+zich achter uitstrekte, was door een muur gescheiden van een stille

+zijstraat, waar zich nooit een levende ziel bevond, en in dezen muur

+bevond zich een kleine tuindeur, dicht naast de garage, waarboven zich

+de woning van James Henderson, den trouwen chauffeur van Zijn Lordschap

+bevond.

+

+Niets was dus gemakkelijker, dan het huis langs dezen kant te verlaten,

+zonder dat iemand het zag.

+

+De beide mannen hadden zich eenvoudig gekleed en konden doorgaan voor

+goed betaalde arbeiders.

+

+Wat hun uiterlijk betreft, niemand zou in hen Lord Aberdeen en zijn

+secretaris herkend hebben.

+

+Raffles had de vermommingskunst weten te vervolmaken op een wijze, die

+iederen beroepsacteur met de grootste verbazing zou hebben vervuld.

+

+Ook het scherpste, meest geoefende oog zou den bedriegelijken aard niet

+hebben kunnen onderscheiden van de valsche wenkbrauwen, de valsche

+knevels, baarden en pruiken, welke Raffles gebruikte.

+

+De gewone schmink, zooals de tooneelspelers deze gebruiken, was door

+hem in den ban gedaan, en daarvoor in de plaats gebruikte hij

+verscheidene mengseltjes van zijn eigen vinding, die de huid

+verkleurden, zonder haar in het minst te beschadigen, en die bestand

+waren tegen zon en regen.

+

+Toegerust met een verbazend aanpassingsvermogen mocht Raffles gerust

+het scherpste oog van een politiespeurder tarten.

+

+Ook nu weder had Charly hem vol bewondering aangekeken, toen Raffles

+met de handen in zijn zakken, het bolhoedje achter op het hoofd, en een

+half afgekloven zwarte sigaar in den mondhoek, aan zijn zijde over de

+straat slenterde.

+

+Men zegt weleens van een acteur, dat hij „in de huid is gekropen” van

+den persoon, dien hij op het tooneel heeft voor te stellen, maar bij

+Raffles leek dit inderdaad het geval te zijn.

+

+Hij had thans niet alleen het uiterlijk van den gegoeden arbeider, hij

+had er den loop van, de gebaren, de wijze van kijken, en zelfs de

+manier, waarop hij met groote zekerheid in een sierlijken boog een

+straal tabakssap moest uitspuwen.

+

+Zoodra Raffles de kleine tuindeur achter zich gesloten had, richtten de

+beide vrienden hun schreden naar de Regent-Street.

+

+Zij liepen deze straat ten einde, tot zij de Pall-Mall bereikten.

+

+Vijf minuten verder sprongen zij in Cockspur op een voorbij rijdende

+electrische tram, waarvan zij wisten, dat zij hen tot ver in de

+zuid-oostelijke wijken van de stad zou brengen.

+

+Na een rit van ongeveer drie kwartier bevonden de beide vrienden zich

+niet ver van den New Kent Road, in de wijk van Wington.

+

+Hier verlieten zij het voertuig weder, en namen nu een ander

+vervoermiddel te baat, een motorbus, die hen nog heel wat verder

+bracht, langs de zooeven genoemde straat.

+

+Het was bijna elf uur in den avond, toen de beide vrienden voor de

+tweede maal afstapten op den hoek van de Grange Road.

+

+Zij bevonden zich nu in het hartje van het industriëele Londen.

+

+Op ongeveer drie kwartier gaans stroomde de Theems in noordelijke

+richting.

+

+Het was hier nog zeer druk, en talrijke bioscopen spuwden juist haar

+duizenden bezoekers als het ware weder op straat uit.

+

+Ongeveer vijftig meter van de plaats waar Raffles en Charly van de bus

+waren gesprongen, schitterden de lichten van een niet Tang geleden

+gebouwde music hall.

+

+Eigenlijk was het niet veel anders dan een verkapte danszaal, met een

+orkestje van zes man, waar de vertering niet al te duur was, en waar

+men een zeer eigenaardig publiek aantrof, dat voor een groot gedeelte

+bestond uit winkeljuffrouwen, klerken, telefoonjuffrouwen en hunne

+standgenooten.

+

+Raffles en Charly slenterden de breede Grange Road in, en stonden een

+oogenblik besluiteloos stil voor dit paleis met zijn schelle lichten.

+

+Eensklaps trok Raffles zijn metgezel aan de mouw, en zeide op gedempten

+toon:

+

+„Kijk daar eens heen! Neen, daar bij die lantaarn!”

+

+„Die vrouw, die daar juist met een heer uit een huurauto stapt?”

+

+„Juist, herken je haar niet?”

+

+Charly keek een weinig nauwkeurig toe, en antwoordde toen:

+

+„Welzeker, dat is Sonja Paviac!”

+

+„Ja, de steno-typiste van onzen vriend Pennock!”

+

+„Wat komt zij hier uitvoeren?”

+

+„Zich amuseeren, denk ik. Zij is jong en mooi,” antwoordde Raffles

+kalm.

+

+„Waarom doet zij dat dan niet een weinig dichter in de buurt?”

+

+„In welke buurt?”

+

+„Natuurlijk in de buurt van haar huis!”

+

+„Hoe weet je, dat zij hier niet ergens woont?”

+

+„Maar daar ziet zij toch heelemaal niet naar uit!”

+

+„Waarom niet?”

+

+„Waarom niet? Wel om alles! Omdat zij mooi is, omdat zij een echte dame

+is! Zij hoort hier niet thuis.”

+

+„Ik merk tot mijn verwondering, dat geestdrift je verleidt nonsens te

+zeggen, Charly!” hernam Raffles schouderophalend. „Dat zij mooi is

+ontken ik niet, en dat zij zich als een dame gedraagt, evenmin. Dit

+alles neemt echter niet weg, dat zij haar brood verdient als typiste,

+en daarom zou ik het volstrekt niet verwonderlijk vinden, als zij in

+deze volksbuurt woonde.”

+

+„Nu, ik geloof er niets van,” kwam Charly. „Stel je voor, dat zij

+iederen dag een rit van vijf kwartier naar haar kantoor en weer terug

+zou maken!”

+

+„Wat zou dat?” hernam Raffles verwonderd. „Er zijn heel wat klerken,

+die in de City van Londen hun brood verdienen en iederen dag van twee

+tot drie uur tusschen de wielen moeten zitten om van en naar hun

+kantoor te gaan!”

+

+Charly antwoordde niet aanstonds, maar keek onafgewend naar de schoone

+Russin, die op dit oogenblik met haar begeleider het danspaleis binnen

+ging.

+

+Toen hij weer sprak, had zijn stem een eenigszins schorren klank.

+

+„Zij woont niet hier, zij woont in de Newman-Street!”

+

+Raffles wendde met een ruk zijn hoofd naar Charly, en liet een zacht

+gefluit hooren.

+

+„Dat weet je bijzonder nauwkeurig!” zeide hij op spottenden toon. „Hoe

+komt dat zoo?”

+

+„Ik heb het toevallig.... vernomen.”

+

+„Je stelde dus al vroeger eenig belang in die jonge dame?”

+

+„Ik vond haar zeer schoon.”

+

+„Goed en wel, je kende haar dus, vóór wij vanmorgen Pennock bezochten?”

+

+„Ik heb eens een paar woorden met haar gewisseld, toen ik bij Pennock

+eenige malen achtereen als je secretaris een paar boodschappen heb

+gedaan.”

+

+„Wel, wel, dat is....” begon Raffles hoofdschuddend.

+

+Hij nam Charly scherp op, haalde de schouders op, wendde zich af, en

+mompelde iets in zich zelf, dat Charly onmogelijk kon verstaan.

+

+Het volgende oogenblik scheen hij het heele voorval vergeten te zijn.

+

+Hij wendde zich opgewekt tot den jongen man, en zeide:

+

+„Ik heb wel lust om dat danspaleis eens van binnen te bezichtigen.”

+

+„Zooals je wilt,” zeide Charly.

+

+De beide mannen staken de straat over, en gingen het schitterend

+verlichte gebouw binnen.

+

+Na de breede vestibule te zijn overgestoken, bereikten zij aanstonds de

+danszaal, onmetelijk groot, en waar de bezoekers, die niet meer konden

+of wilden dansen gelegenheid vonden uit te rusten, en een glas wijn te

+drinken, gezeten aan een van de tafeltjes, die in een breede rij rondom

+den dansvloer geschaard waren.

+

+Op een soort podium had een klein orkest plaats genomen, dat om halfeen

+in den nacht zou worden afgelost door een andere ploeg, wat ook wel

+noodig was, want tegen dat tijdstip zouden de beklagenswaardigen

+onafgebroken van zeven uur af hebben gestreken.

+

+Terwijl zij naar een tafeltje zochten, kregen de beide mannen Sonja

+Paviac opnieuw in het oog.

+

+Zij had met haar begeleider plaats genomen aan een tafeltje, niet ver

+van de ingangsdeur, en zoog welbehagelijk aan een sigaret, terwijl zij

+half achterover leunde.

+

+Een oogenblik vestigde zij haar blikken op de beide mannen, die juist

+voorbij gingen, maar het was duidelijk te zien, dat zij hen niet

+herkende.

+

+Even verder stond Raffles stil, en vroeg op zachten toon:

+

+„Ken je dien heer, die in haar gezelschap is?”

+

+„Ik heb hem nooit gezien!”

+

+„Dan schiet je geheugen te kort. Ik herinner mij zijn gezicht heel

+goed. Ik ken zelfs zijn naam.”

+

+„Wie is hij dan?” vroeg Charly haastig.

+

+„Philip Chesterfield, de onderdirecteur van de Engelsche Bank.”

+

+Charly keek den heer nu eens nauwkeurig aan, en zeide toen, terwijl hij

+een weinig van kleur verschoot:

+

+„Je hebt gelijk, hij is het! Maar hoe komt zij in gezelschap van dien

+man?”

+

+„Wel, hij zal haar eenvoudig hebben uitgenoodigd,” antwoordde Raffles

+lakoniek. „De Engelsche Bank is niet ver verwijderd van de „Midland

+Credit”, en zij zullen elkander wel eens zijn tegen gekomen.”

+

+„Maar die Chesterfield is zeer rijk,” hernam Charly.

+

+„Wel, dat bewijst, dat onze Sonja Paviac een zeer practisch meisje is,

+met een goeden financiëelen kijk.”

+

+„Edward, zeg dat niet! Ik....,” Charly beet zich op de lippen en wendde

+zich af.

+

+Raffles nam hem een oogenblik met gefronste wenkbrauwen op, en toen

+verscheen er een ironische, spottende glans in zijn oogen.

+

+„Het klinkt bijna als een sprookje, maar ik zou bijna zeggen, dat de

+zwarte oogen van die Russische schoone het hart van Charly in vuur en

+vlam hebben gezet. Nu, als het een simpele amourette kan blijven, dan

+heb ik er vrede mee. Die jonge dame schijnt in ieder geval niet in de

+eerste plaats gesteld te zijn op uiterlijk schoon, want Chesterfield

+mag een rijk, en ook een zeer bekwaam man zijn, een Apollo is hij nu

+bepaald niet. Jonger dan vijftig jaar is hij in geen geval, en zijn

+geestigheid heb ik nooit in het bijzonder hooren roemen.”

+

+Na nog eenigen tijd te hebben moeten zoeken, waren de twee vrienden zoo

+gelukkig een tafeltje te kunnen bemachtigen, waar juist twee bezoekers

+waren opgestaan, op slechts weinige meters afstand van dat, waaraan

+Sonja Paviac en Philip Chesterfield gezeten waren.

+

+Raffles bestelde bij den kelner een halve flesch wijn, en verzonk toen

+schijnbaar in de aanschouwing van de dansende paren.

+

+In werkelijkheid echter was zijn blik onophoudelijk op het ongelijke

+paar gericht.

+

+„Ik zou wel eens willen weten, wat haar beweegt, om met Chesterfield

+juist dezen afgelegen tempel van vermaak te bezoeken, terwijl er in de

+City zooveel zijn, meer geschikt voor een man als Chesterfield, die op

+een paar duizend pond meer of minder niet behoeft te zien. Wat drommel,

+zij is hier bijna twee uren per motorbus van haar woning verwijderd.”

+

+Terwijl hij hier nog over nadacht zag hij, dat de jonge Russin,

+gebruikmakend van het oogenblik, waarop haar begeleider met den kelner

+sprak, bliksemsnel een teeken gaf aan een man met een donker gelaat,

+die aan de overzijde van den dansvloer stond, en onafgebroken naar haar

+keek.

+

+Het volgende oogenblik stond de jonge vrouw op en sprak eenige woorden

+met haar metgezel.

+

+Vervolgens wendde zij zich naar de breede deur, die op de vestibule

+uitkwam.

+

+Maar reeds was Raffles vliegensvlug opgestaan.

+

+„Blijf hier op mij wachten!” zeide hij fluisterend tot Charly. „Ik kom

+aanstonds terug.”

+

+En voor de jonge man iets had kunnen vragen, had Raffles zich haastig

+naar de deur gespoed, welke hij lang voor Sonja bereikte.

+

+Hij stond nu in de vestibule, keek onderzoekend om zich heen, en

+ontdekte op een paar passen afstand een deur, die door een portière kon

+worden afgesloten.

+

+Snel als de gedachte verborg Raffles zich achter het gordijn en trok

+het vlug bijna geheel dicht, maar toch niet zoo ver, of hij kon de

+geheele vestibule overzien.

+

+Hij behoefde niet lang te wachten, of Sonja Paviac betrad de vestibule,

+en een oogenblik later verscheen de man, dien zij gewenkt had.

+

+Het toeval was Raffles gunstig.

+

+Sonja had een paar passen in de richting van de deur gedaan, waar

+Raffles zich verscholen had, en hij kon eenige woorden opvangen van het

+korte gesprek, dat het tweetal voerde.

+

+Het volgende oogenblik waren zij weder verdwenen, de vrouw het eerst.

+

+Raffles verliet op zijn beurt de schuilplaats en ging zich weder bij

+Charly voegen, die verbaasd en ook eenigszins ongerust op hem wachtte.

+

+„Waar ben je geweest?” vroeg de jonge man, zoodra Raffles weder had

+plaats genomen.

+

+„In de vestibule.”

+

+„Om wat te doen?”

+

+„Om eens na te gaan wat onze vriendin Sonja daar kwam uitrichten. Heb

+je haar niet zien weggaan?”

+

+„Een oogenblikje maar, zij zit nu weder bij.... dien kerel.”

+

+„Komaan, het gaat goed,” bromde Raffles voor zich heen. „Hij noemt den

+onderdirecteur van de Engelsche bank al „die kerel”.”

+

+Hij keek Charly strak aan, en vervolgde:

+

+„Weet je wat zij er kwam doen?”

+

+„Hoe kan ik dat nu weten?” vroeg Charly, terwijl hij met voorgewende

+onverschilligheid de schouders ophaalde.

+

+„Zij had er een zeer kort gesprek met een landgenoot. Je kunt hem

+daarginds zien staan, aan de overzijde van den dansvloer, die man met

+zijn lang zwart haar, zijn slecht verzorgden baard en zijn gloeiende

+oogen.”

+

+„Hoe weet je, dat hij een landgenoot van haar is?”

+

+„Heel eenvoudig, zij spraken Russisch.”

+

+„En heb je kunnen hooren wat zij spraken?”

+

+„Voor een deel althans. En ik verzeker je, dat het vrij belangrijk was,

+wat zij elkander te vragen en te antwoorden hadden.”

+

+„Waar liep het gesprek over?” vroeg Charly, die al dien tijd

+voortdurend naar de jonge Russin gekeken had, die nu met kleine teugjes

+van haar sorbet nipte.

+

+„O, het duurde maar heel kort. Hij vroeg haar: „Voor wanneer kan het

+zijn?”

+

+„Daarop antwoordde zij: „Nog een week. Is van jullie kant alles in

+orde?”

+

+„Daarop antwoordde de man weer: „Stel je gerust, wij kunnen desnoods

+morgen handelen, zorg dat je morgenavond om tien uur op de bekende plek

+bent, dan zullen wij nader afspreken. Je moet op de seconde na weten,

+wanneer het zijn zal, want voor geen goud zouden wij zoo’n bekwame

+helpster willen missen!””

+

+„En, was dat alles?” vroeg Charly langzaam.

+

+„Zij antwoordde alleen nog maar, dat zij er zou zijn, en daarop

+scheidden zij weder van elkaar.”

+

+Eenige oogenblikken zwegen de beide vrienden.

+

+Charly speelde zenuwachtig met zijn leeggedronken wijnglas, en Raffles

+keek hem van onder zijn gefronste wenkbrauwen, met een half spottend,

+half medelijdend, lachje aan.

+

+Toen schoof hij wat dichter bij Charly en hernam op gedempten toon:

+

+„Ik geloof niet, dat ik mij vergis, als ik zeg, dat je groot belang

+stelt in die jonge vrouw, Charly. O, je behoeft je volstrekt niet te

+verdedigen, ik maak je er geen verwijt van. Integendeel, ik ben wel

+verplicht je smaak te bewonderen. Hoe het ook zij, ik wilde gaarne, dat

+je de korte kennismaking met haar voortzette.”

+

+„Waarom?” vroeg Charly toonloos.

+

+„Omdat ik gaarne iets naders omtrent die Sonja Paviac zou willen

+vernemen,” antwoordde Raffles, terwijl hij Charly met zijn staalgrijze

+oogen als het ware doorboorde.

+

+

+

+

+

+

+

+

+HOOFDSTUK IV.

+

+ALS HET HART SPREEKT....

+

+

+Het was omstreeks tien uur in den morgen van den volgenden dag.

+

+Raffles was alleen in zijn werkkamer.

+

+Reeds van half negen af had hij bijna niets anders gedaan, dan in

+verschillende richtingen getelefoneerd.

+

+Het voorval, waarvan hij den avond te voren in het danspaleis getuige

+was geweest, had een dieperen indruk op hem gemaakt, dan hijzelf wilde

+toegeven, en reeds had hij verschillende bureaux opgebeld, teneinde

+eenige nadere berichten in te winnen betreffende Sonja Paviac.

+

+Pennock zelf had hem medegedeeld, dat zijn Russische typiste zich aan

+hem had voorgesteld, voorzien van voortreffelijke getuigschriften.

+

+Het behoeft geen nader betoog, dat Raffles er zich wel voor gewacht had

+om mede te deelen op welke gronden bij zijn argwaan vestigde.

+

+Hij had voor zichzelf trouwens nog niet kunnen uitmaken van welken aard

+het misdrijf was, hetwelk de beide Russen blijkbaar beraamden, en dat

+niet alleen maar in vereeniging met medeplichtigen.

+

+Raffles had juist weder den hoorn van zijn telefoon opgehangen, toen de

+deur geopend werd en Charly binnentrad.

+

+De jonge man was bleeker dan gewoonlijk, en zijn blauwe oogen hadden

+een onrustige uitdrukking; het was hem duidelijk aan te zien, dat hij

+een gedeelte van den nacht wakend had doorgebracht.

+

+Raffles wendde zich half op zijn stoel om, teneinde te zien, wie hem

+kwam storen, liet zich toen achterover tegen de hooge rugleuning van

+zijn schrijfstoel vallen, vouwde de armen over de borst en keek Charly

+aan als zag hij een natuurwonder.

+

+Toen begon hij, zonder van houding te veranderen:

+

+„Je weigert het dus te doen?”

+

+Charly deed een paar stappen achteruit, keek Raffles verschrikt aan en

+stamelde:

+

+„Het is dus wel waar, dat je in de harten van de menschen kunt lezen?

+Edward, ik smeek je....”

+

+Maar Raffles viel hem ruw in de rede met een bevelend:

+

+„Ga daar zitten, en laten wij eens praten.”

+

+Charly Brand liet zich op een stoel neervallen en hield de oogen strak

+op het tapijt gevestigd.

+

+Raffles keek hem een oogenblik hoofdschuddend aan, met denzelfden

+spottenden, kouden blik in zijn oogen en begon toen:

+

+„Het is dus meer geweest dan een oppervlakkige kennismaking?”

+

+„Neen, Edward, dat was het niet! Ik zweer het je! Ik heb haar in het

+geheel maar drie maal gesproken.”

+

+„Wist zij al dien tijd, wie je was?”

+

+„Ik had volstrekt geen reden om dat te verzwijgen. Ik kwam immers als

+jouw secretaris zaken doen!”

+

+„Kort en goed, je hebt die vrouw lief?”

+

+In plaats van te antwoorden, bedekte Charly zijn oogen met de hand en

+zuchtte diep.

+

+Raffles draaide zich met een ruk in zijn stoel om, nam een sigaret uit

+de zilveren doos, die op zijn schrijfbureau stond, tikte er bedaard de

+losse stukjes tabak af, ontstak haar, blies een dikke rookwolk uit en

+hernam toen op denzelfden toon:

+

+„Ik kan mij in deze zaak moeilijk partij stellen, om je de waarheid te

+zeggen ben ik niet voldoende op de hoogte van dergelijke gevoelens. Ik

+kan echter niet nalaten, je er opmerkzaam op te maken, dat het voor mij

+een lastig geval wordt, wanneer mijn helpers behept zijn met

+verliefdheid.”

+

+„Spot er niet mee, wat ik je bidden mag, Edward,” zeide Charly

+steunend.

+

+„Je vergist je, mijn waarde, als je denkt, dat ik spot,” hernam Raffles

+koeltjes. „Ik beschouw verliefdheden van dien aard als een ernstige

+ongesteldheid, die ongeveer het midden houdt tusschen Spaansche griep

+en galsteenen. Het is mij een raadsel, hoe een man met gezonde hersens

+zoo plotseling en schijnbaar zoo ongeneeselijk onder den invloed kan

+komen van twee groote, zwarte oogen.”

+

+„Ik heb er tegen gevochten, het is sterker dan ik, Edward. Zij was geen

+seconde uit mijn gedachten. Het verbaast mij zelfs, dat je dat niet aan

+mij gemerkt hebt.”

+

+„Mijn gedachten waren bij mijn zaken,” antwoordde Raffles kortaf.

+

+„Maar denk je dan aan niets anders?” riep Charly op hartstochtelijken

+toon. „Ben je dan van steen? Ben ik je vriend niet? Deert het je niet,

+of ik lijd of vroolijk ben? Is je niets gelegen aan mijn geluk?”

+

+„O, stil toch!” riep Raffles met harde stem. „Je geluk? Je praat

+nonsens, man! Ik geloof niet aan liefde op het eerste gezicht, ik

+geloof echter wel aan passie. Wat jij voor die vrouw voelt, dat kan

+onmogelijk echte, trouwe liefde zijn, die tegen alles bestand is.”

+

+„Edward, je beleedigt mij en haar,” zeide Charly op doffen toon.

+

+„Om kort te gaan, je weigert om te doen wat ik je vraag? Om die vrouw

+na te gaan?”

+

+„Ik kan het niet doen, Edward! Ik kan niet!” riep Charly wanhopig. „Ik

+heb je tot dusver trouw gediend, ik heb de grootste gevaren met je

+gedeeld, nooit heb ik geaarzeld om alles te doen wat je mij opdroeg,

+maar dit gaat boven mijn krachten. Ik zou haar moeten bespioneeren,

+haar, die alles in mij heeft wakker gemaakt, wat ik gestorven waande?”

+

+„Een stroovuur, mijn waarde. Niets dan een stroovuur,” riep Raffles

+minachtend uit. „Besef je dan niet, dat die vrouw niet is waarvoor zij

+zich uitgeeft? Heeft je hartstocht je dan heelemaal verblindt? Is het

+je dan niet duidelijk, dat die vrouw een gevaarlijke misdadigster moet

+zijn?”

+

+„Dat geloof ik niet!” riep Charly terwijl hij opstond. „Je hebt

+volstrekt geen bewijzen voor wat je zegt, Edward! Je beticht haar

+zonder een schijn van recht.”

+

+„Welzoo? En het gesprek in de vestibule van het danspaleis?”

+

+„Wat had dat te beteekenen? De verklaring kan wel heel onschuldig

+zijn.”

+

+„Dat zullen wij hedenavond zien,” antwoordde Raffles kortaf. „Ik zal

+dus tot mijn spijt genoodzaakt zijn, deze zaak alleen te onderzoeken.”

+

+„Edward....!” stamelde Charly, terwijl hij smeekend de handen naar

+Raffles ophief.

+

+„Zeg niets meer,” hernam deze koud. „Over dergelijke zaken kunnen wij

+niet redetwisten. Ik acht die vrouw zeer gevaarlijk, en de toekomst zal

+wel uitwijzen, dat ik daarin goed gezien heb. Er zal je een smartelijke

+ontgoocheling wachten, Charly. Maar vergeet niet, dat ik bijtijds

+getracht heb, je te genezen. In ieder geval zul je me zeker wel den

+dienst willen doen, mijn plannen niet te dwarsboomen, en die vrouw niet

+te waarschuwen.”

+

+Charly was doodsbleek geworden, en keek Raffles met groote, verschrikte

+oogen aan. Toen stamelde hij op heeschen toon:

+

+„Heb ik dat aan je verdiend, Edward?”

+

+„Menschen met zulk een krankzinnige passie, die hun hersens vergiftigt,

+en hen het nadenken belet, zijn gevaarlijk, ook voor hun beste

+vrienden,” riep Raffles op denzelfden, kouden, harden toon. „Natuurlijk

+kan ik je onmogelijk verbieden, die vrouw verder nog te zien of te

+spreken, je bent geen schooljongen meer. Maar als je aan mijn

+vriendschap iets gelegen is, Charly, dan toon je je een man, en tracht

+uit alle macht deze hartstocht uit je ziel te rukken. Ik zeg nu, dat

+hij in je ziel zetelt, maar ik ben overtuigd, dat ik hem daarmee te

+veel eer bewijs. Ik kan mij zeer goed voorstellen, welke gevoelens

+jegens mij je nu bezielen, Charly, maar er zal nog geen week verloopen

+zijn, of je zult moeten toestemmen, dat je mij onrecht aangedaan hebt.

+Zeker, er zal wel een moeilijke tijd voor je aanbreken, want het doet

+pijn, een afgodsbeeld van zijn voetstuk te zien vallen, maar ook dat

+zal voorbij gaan, en je zult hierop terug zien als op een zonderlinge

+afdwaling.”

+

+De Gentleman-Inbreker was op Charly toegetreden en legde hem de hand op

+den schouder.

+

+Zijn stem klonk veel zachter, toen hij vervolgde:

+

+„Mannen als wij moeten eigenlijk nimmer een vrouw met teedere gevoelens

+in de oogen zien. Ik althans heb mij een weg gekozen, die mij dat

+onmogelijk maakt. Maar dit zeg ik je eerlijk: Ontmoet je ooit een

+meisje, dat niet alleen uiterlijke bekoorlijkheden bezit, maar in de

+waarachtige beteekenis van het woord een edele ziel heeft, dan laat ik

+je aanstonds vrij, en dan zal ik mij zelf innig gelukkig achten, als je

+op deze wijze je leven besluit. Maar dit, neen, dit is geen liefde, dit

+kan geen liefde zijn. En ga nu, ik moet nadenken.”

+

+Met deze woorden nam Raffles weder voor zijn schrijftafel plaats en

+verzonk in diepe gedachten.

+

+Van de aanwezigheid van Charly scheen hij volstrekt niets meer te

+bemerken.

+

+De jonge man zelf was opgestaan, deed nu besluiteloos een paar stappen,

+naar Raffles toe, bedacht zich, en snelde eensklaps het vertrek uit.

+

+Ten prooi aan de meest tegenstrijdige gevoelens ijlde hij naar zijn

+eigen kamer, en liet zich op de rustbank neervallen, terwijl hij zijn

+gelaat in de zachte kussens begroef....

+

+Maar Raffles werkte door, met onverdroten ijver, als een uurwerk, koud

+en door niets te ontroeren.

+

+Hij had zich in het hoofd gezet, dat die schoone Russin een zeer

+gevaarlijke vrouw was, en nu hij dit nader wilde onderzoeken, zou hij

+zich zeker niet laten weerhouden door „sentimenteele” overwegingen.

+

+Hij zou het mes diep in de wonde zetten, zoo nam hij zich voor, en

+Charly van zijn noodlottigen hartstocht bevrijden.

+

+Omstreeks een uur nadat het gesprek had plaats gevonden, hetwelk Charly

+zoo zeer had aangegrepen, begaf Raffles zich naar de bank van de heeren

+Rosenthal en Pennock, en werd aanstonds bij den laatsten toegelaten,

+nadat hij zijn kaartje had afgegeven, en verklaard had, dat hij wegens

+een belangrijke zaak kwam.

+

+Hij werd dadelijk bij Pennock toegelaten, die hem met uitgestoken hand

+tegemoet trad, en eenigszins verbaasd opmerkte:

+

+„Gij herhaalt uw bezoek vroeger, Mylord, dan ik had durven hopen. Kan

+ik U met een en ander van dienst zijn? Gaat het over de

+spoorwegexploitatie in Rusland?”

+

+„Dat niet, mijn waarde Pennock, al kom ik wel in een zaak, die in de

+verte iets met Rusland uitstaande heeft. Maar voor ik verder ga, kan

+men ons hier naast onmogelijk hooren spreken?”

+

+„Is de zaak van zulk een gewicht, Mylord?” vroeg Pennock verwonderd,

+terwijl zijn wenkbrauwen de hoogte ingingen.

+

+„Van groot gewicht!”

+

+„Nu, dan zullen wij ons liever in mijn particulier kabinet

+terugtrekken, daar zijn wij volkomen beschut tegen luisteraars.”

+

+Onder het spreken had hij een deur geopend en liet Raffles nu

+binnentreden in een klein vertrek, waar slechts een rooktafel en eenige

+gemakkelijke fauteuils stonden.

+

+Hij liet de tusschendeur openstaan en hernam nu:

+

+„Nu kunt gij gerust vrijuit spreken, Mylord, men zal ons in de kamer

+van mijn secretaris onmogelijk kunnen hooren. Ik moet U zeggen, dat U

+mijn nieuwsgierigheid wel wat geprikkeld Hebt.”

+

+„Dan spijt het mij U te moeten zeggen, dat ik betwijfel, of ik haar wel

+in alle opzichten zal kunnen bevredigen.”

+

+Raffles trok zijn stoel zoo dicht mogelijk bij dien van Pennock en

+vroeg toen op gedempten toon:

+

+„Hoe lang hebt gij Uw steno-typiste reeds?”

+

+„Wie meent gij? Sonja Paviac?”

+

+„Ja.”

+

+„Zij is bijna drie maanden in mijn dienst.”

+

+„Zijt gij over haar werk tevreden?”

+

+„Volkomen.”

+

+„Heeft zij nooit verzuimd?”

+

+„Slechts enkele malen, wegens ziekte. Zij haalde echter den achterstand

+gemakkelijk weder in. Het is een doortastend, ijverig en bekwaam

+meisje.”

+

+„Waar was zij het laatst geweest?”

+

+„Bij een firma in Leeds.”

+

+„Hoe lang was zij daar?”

+

+„Ruim zeven jaar.”

+

+Een trek van teleurstelling en ook van verbazing vloog over het gelaat

+van John Raffles.

+

+Hij beet zich op de lippen, dacht een oogenblik na en begon toen weder:

+

+„Had zij goede getuigschriften?”

+

+„Voortreffelijke.”

+

+„Gij hebt natuurlijk naar haar andere papieren gevraagd?”

+

+„Ik heb haar paspoort gezien en haar toestemming om in ons land te

+vertoeven.”

+

+„Hebt gij die getuigschriften soms bij de hand?”

+

+„Ik heb ze haar natuurlijk weder terug gegeven.”

+

+„Herinnert gij U den naam van de firma dan niet?”

+

+„Ja zeker. Preston & Co., machinebouwers. Maar waarom vraagt gij mij

+dat allemaal? Gij hebt toch niets op het meisje aan te merken?”

+

+„Ik vrees integendeel dat ik heel wat op haar zal moeten aanmerken,

+waarde Pennock. Zouden wij die firma dan niet. telefonisch kunnen

+bereiken?”

+

+„Welzeker, niets is gemakkelijker.”

+

+„Maar zonder dat men het hier in de bank bemerkt?” hernam Raffles.

+

+„Ook dat kan zeer goed geschieden. Zie maar daarginds, het

+telefoontoestel. Ik kan zelf intercommunaal opschellen, zonder dat

+iemand zich ermede hoeft te bemoeien.”

+

+„Wees dan zoo goed, de firma te Leeds even op te bellen, en haar te

+vragen hoe Sonja Paviac er uitzag. Ik zou het gaarne in bijzonderheden

+weten,”

+

+„Als gij er op staat, Mylord, dan zal ik het doen, maar ik kan mij

+volstrekt niet voorstellen, waarop dit alles moet uitloopen,” kwam

+Pennock verwonderd,

+

+Hij trad op het telefoontoestel toe, zocht even in den reusachtigen

+gids, verzette een paar contactknoppen, en werd een oogenblik later in

+verbinding gesteld met het gevraagde nummer te Leeds.

+

+Terwijl hij sprak, zag Raffles, dat zijn gelaat een zeer verbaasde en

+eenigszins verschrikte uitdrukking aannam.

+

+Eindelijk legde hij den hoorn weder neer, kwam langzaam op Raffles toe,

+en zeide op zachten toon:

+

+„Daar begrijp ik niets van, Mylord. Preston deelt mij zelf mede, dat

+hij inderdaad een steno-typiste zeven jaar in dienst heeft gehad, die

+Sonja Paviac heette. Maar die was klein van stuk, rossig en zoo leelijk

+als de nacht.”

+

+„Ik begrijp het daarentegen zeer goed, mijn waarde Pennock,” kwam

+Raffles met een flauwen glimlach. „Uw particuliere typiste heeft met de

+echte Sonja eenvoudig van papieren geruild, getuigschriften incluis....

+of die papieren zijn haar ontroofd!”

+

+

+

+

+

+

+

+

+HOOFDSTUK V.

+

+OP ONDERZOEK UIT.

+

+

+Pennock keek Raffles geruimen tijd zwijgend aan, terwijl hij

+zenuwachtig met zijn zilveren sigaretten-pijpje speelde en zeide toen

+met een verschrikten klank in zijn stem:

+

+„Dat is mij volkomen onbegrijpelijk, Mylord. Waarom deed zij dat?”

+

+„Natuurlijk om aanstonds bij U te kunnen worden geplaatst!”

+

+„Maar ik zeg U dat zij zeer bekwaam is. Zij verricht haar werk op

+uitstekende wijze!”

+

+„Dat neem ik aanstonds aan, mijn waarde Pennock. Maar zeg mij eens op

+den man af, zoudt gij haar hebben genomen als zij zonder papieren en

+zonder getuigschriften bij U was gekomen?”

+

+De bankier krabde zich achter het oor met het gebaar dat hem eigen was

+en antwoordde toen na eenige aarzeling:

+

+„Als gij de waarheid wilt weten, Mylord, ik geloof niet dat ik dat

+gedaan zou hebben. Van een particuliere typiste wordt heel wat gevergd

+en men neemt daarvoor niet de eerste de beste.”

+

+„Dat wist ik wel,” hernam Raffles glimlachend. „Die vrouw heeft het

+zekere voor het onzekere willen nemen, en zich bijtijds voorzien van

+papieren, die haar de poorten van deze bank zouden openen.”

+

+„Maar wat kan zij dan in den zin hebben?” riep Pennock verschrikt uit.

+„Een bankberooving?”

+

+„Misschien is het nog wel iets ernstigers, vriend Pennock!” antwoordde

+Raffles op ernstigen toon. „Ik weet nog niet zeker, maar ik koester

+zware verdenkingen. Zeg mij eens, is het U bekend, op welke wijze Sonja

+Paviac, zooals wij haar voor het gemak maar zullen blijven noemen,

+omdat wij haar waren naam niet kennen, haar avonden doorbrengt?”

+

+„Ik meen dat zij mij eens gezegd heeft, dat zij hier en daar boeken

+bijhoudt en les geeft in de Russische taal.”

+

+„Zoo? Dan bevindt waarschijnlijk de onderdirecteur van de Engelsche

+Bank Philip Chesterfield, zich onder haar leerlingen, en dan geeft zij

+hem les in een danslokaal twee uren hier vandaan, onder het genot van

+een glas champagne.”

+

+„Wat zegt gij daar! Heeft zij dat werkelijk gedaan? Hebt gij haar in

+het gezelschap van Chesterfield gezien, in zoo’n gelegenheid?”

+

+„Niet ik, één van mijn intiemste vrienden,” antwoordde Raffles kalm.

+„Ik frequenteer dergelijke inrichtingen niet.”

+

+„Neem mij niet kwalijk, Mylord, dat had ik aanstonds moeten begrijpen,”

+hernam Pennock haastig.

+

+„Mijn vriend zag haar bij diezelfde gelegenheid tevens in gezelschap

+van een Rus met een tamelijk gemeen uiterlijk, met wien zij haastig

+eenige woorden wisselde, welke hij tot zijn spijt niet kon verstaan,

+tenminste niet geheel en al, maar waarbij de woorden „bank” en „op tijd

+gereed zijn” herhaaldelijk gebruikt werden.”

+

+Pennock was doodsbleek opgesprongen.

+

+Een vreeselijke gedachte was hem door het hoofd gegaan.

+

+Hij herinnerde zich eensklaps de moorddadige aanslagen op de

+New-Yorksche beurs en op de beurs te Genua.

+

+Zou het mogelijk zijn, dat anarchisten een soortgelijken aanslag

+beraamd hadden tegen zijn eigen bank, misschien wel tegen de beurs of

+de Bank van Engeland?

+

+Hij deed driftig een paar stappen heen en weer door het kleine vertrek,

+stond toen voor Raffles stil en zeide op heeschen toon:

+

+„Wij moeten onmiddellijk de politie waarschuwen, Mylord. Sonja Paviac,

+of hoe zij dan ook heeten mag, moet dadelijk achter slot en grendel

+worden gezet.”

+

+„Als gij een raad van mij wilt aannemen, waarde Pennock, dan zou ik U

+in overweging willen geven, niet overijld te handelen,” hernam Raffles

+bedaard.

+

+„Maar moet ik dan werkeloos toezien, Mylord, dat men een aanslag

+voorbereid op mijn bank?”

+

+„Natuurlijk niet. Trouwens, ik geloof niet dat het in de eerste plaats

+op Uw bank voorzien is. Die vrouw heeft U slechts uitgekozen, omdat Uw

+kantoor in de onmiddellijke nabijheid van Cornhill gelegen is, van de

+beurs en van de Engelsche bank. Laten wie echter de vrouw arresteeren,

+op de weinige bewijzen, welke wij thans nog bezitten, dan komen wij

+niet veel verder. Wees er maar verzekerd van, dat zij zal zwijgen als

+een pot, en zich liever in stukken zal laten hakken, dan haar

+medeplichtigen te verraden. Vrouwen vooral zijn in dat opzicht

+menigmaal bewonderingswaardig van standvastigheid. Ik denk er echter

+niet aan, U aan te raden, werkeloos te blijven toezien, met de armen

+over elkaar geslagen. Integendeel, ik zou U willen voorstellen, die

+Russin van zeer nabij te laten nagaan, niet echter door de officiëele

+politie, die in dergelijke zaken meestal niet met voldoende tact en

+voorzichtigheid weet op te treden, maar door een particulieren, of

+liever gezegd door een amateur-detective.”

+

+„Maar hoe vind ik er een, Mylord, die in staat is dit moeilijke werk te

+verrichten?” riep Pennock eenigszins ongeduldig uit.

+

+„Gij hoeft slechts weinig moeite te doen, de man is al gevonden: Hij

+zit voor U.”

+

+„Gij, Mylord?” riep Pennock verwonderd uit.

+

+Toen gaf hij zichzelf een harden klap voor het voorhoofd en vervolgde:

+

+„Dat is waar ook. Hoe kon ik zoo dom zijn het te vergeten,

+Scotland-Yard heeft meermalen met het grootste succes van Uw hulp

+gebruik gemaakt, en men noemt U daarginds in Downing-Street nooit

+anders dan „Sherlock Holmes de tweede”, maar dan een verbeterde

+uitgave.”

+

+„De heeren doen mij wel een beetje te veel eer aan,” zeide Raffles

+glimlachend.

+

+„Neen; Mylord, integendeel, ik ben zeker dat zij U nog onderschatten.

+Gij wilt dus persoonlijk deze zaak verder onderzoeken?”

+

+„Dat wilde ik U juist voorstellen. Ik meen, dat Sonja hedenavond een

+samenkomst heeft met haar medeplichtigen, en daaromtrent wil ik

+zekerheid hebben. Wordt er inderdaad beraamd, waarvoor wij beiden

+vreezen, dan moeten wij niet alleen haar, maar ook haar bondgenooten

+kunnen grijpen, anders zal het zijn alsof wij slechts één kop afsloegen

+van een draak, die er honderd heeft. Gij hebt natuurlijk het adres van

+de Russin?”

+

+„Ik zal het U aanstonds geven.”

+

+„Dan heb ik U verder niets meer te vragen en kan ik aan het werk gaan.”

+

+„Gij wilt haar zeker nagaan?”

+

+„Dat wil ik.”

+

+„Maar weet gij wel, Mylord, dat gij U aan groot gevaar gaat

+blootstellen?”

+

+„Zonder valsche bescheidenheid, dat weet ik, waarde Pennock. Lieden,

+die de Engelsche bank in de lucht willen laten vliegen, waarbij

+honderden, misschien duizenden om het leven kunnen komen, bekommeren

+zich natuurlijk niet om het leven van een enkel man, die hun plannen

+wil dwarsboomen.”

+

+„Maar gelooft gij nu werkelijk, Mylord, dat dit het plan is van die

+schurken?”

+

+„Ik hoop van harte, dat ik mij schromelijk vergis, maar het is beter,

+op het ergste te rekenen. Er kan geen oogenblik aan getwijfeld worden,

+of de aanslagen te New-York en Genua waren eveneens het werk van

+Russische nihilisten. Maar zelfs al was de aanslag alleen beraamd op Uw

+eigen bank, dan nog vindt gij het zeker wel de moeite waard, hier een

+stokje voor te steken.”

+

+„Dat spreekt vanzelf, Mylord, en ik ben U hartelijk dankbaar voor Uw

+tusschenkomst. Ik kan er zeker op rekenen, dat gij mij zoo spoedig

+mogelijk op de hoogte stelt van den uitslag Uwer nasporingen?”

+

+„Ik zal morgen aanstonds iemand met bericht zenden.”

+

+„Ik dank U, Mylord. Maar ik zeg het hartgrondig: God geve dat gij U

+vergist hebt, dat Uw zegsman U verkeerd heeft ingelicht, of zich door

+vrees heeft laten verblinden.”

+

+De beide heeren waren opgestaan, en verlieten nu het kleine kabinet.

+

+In zijn eigen werkkamer aangekomen, nam Pennock een klein register uit

+een lade van zijn schrijftafel, zocht er even in en schreef toen het

+adres van Sonja Paviac op een stukje papier over, hetwelk hij Raffles

+toereikte.

+

+Deze wierp er even een blik op, vouwde het op en stak het bij zich.

+

+Hij reikte den bankier de hand en zeide op zacht-gefluisterden toon:

+

+„Tot morgen dus.”

+

+Raffles bracht zijn mond, aan het oor van den bankier en vervolgde:

+

+„Ik behoef U zeker niet op het hart te drukken, dat gij door geen

+woord, geen stembuiging, geen blik moogt verraden, dat gij Sonja Paviac

+verdenkt. Een enkel woord, een weinig scherp uitgesproken, zou

+misschien voldoende zijn, om die schoone duivelin achterdochtig te

+maken en daardoor zouden wij wel eens niet achter hun plannen kunnen

+komen, hetgeen toch volstrekt noodzakelijk is om ze te kunnen

+verijdelen en de heele bende te vangen.”

+

+„Ik beloof U, dat ik mijzelf zal weten te beheerschen, Mylord. Zij zal

+niets aan mij zien,” antwoordde Pennock fluisterend.

+

+Nog een handdruk en de beide heeren namen afscheid van elkander.

+

+Raffles ging door het voorvertrek en het kantoorlokaal, daalde de trap

+af, en bereikte zoo de voorste vestibule.

+

+Toen hij toevallig een blik wierp door de groote glazen deuren, die

+toegang gaven tot de loketzaal, was het alsof hij een schok kreeg—op

+ongeveer tien meters afstand stond de man met het duistere gelaat, dien

+hij den vorigen avond in het danspaleis had gezien, voor een der

+loketten te wachten, waarboven het woord „Cheques” in koperen letters

+geschreven stond.

+

+De man keek langzaam om zich heen als iemand die zich de plek waar hij

+zich bevindt goed in het geheugen wil prenten.

+

+Hij had juist zijn cheque afgegeven, kreeg een reçu met een volgnummer

+en nam, zonder zich te overhaasten, op een van de rustbanken plaats,

+teneinde zijn beurt aftewachten.

+

+En onophoudelijk gingen zijn donkere oogen onder de ruige wenkbrauwen

+door de groote zaal.

+

+„Men zou mij kunnen verwijten,” bromde Raffles in zich zelf, „dat ik

+een weinig al te zwartgallig ben en mijn gevolgtrekkingen wel wat al te

+voorbarig maak, afgaande op een kort gesprek tusschen twee Russen. Nu,

+als ik al te fantastisch mocht zijn geweest, dan mag men mij vrijelijk

+bespotten. Voor het oogenblik echter blijf ik het er voor houden, dat

+de geheimzinnige Russen, waarvan er zich althans een valschelijk voor

+een ander uitgeeft, weinig goeds in den zin hebben.”

+

+Hij wilde zich reeds weder verwijderen, toen hem iets scheen in te

+vallen.

+

+Hij opende de breede glazen deur, trad de loketzaal binnen, hield zich

+zoo veel mogelijk op den achtergrond en wist het zoo te schikken, dat

+hij juist naast den man met het donkere uiterlijk kwam te staan, toen

+deze het geld op zijn cheque, slechts weinige ponden sterling, in

+ontvangst nam.

+

+De Rus droeg een lange bouffante, waarvan een slip terzijde afhing.

+

+Raffles had een nagelschaartje uit zijn zak gehaald en knipte met een

+vlugge beweging een stukje van dezen omslagdoek af, dat hij snel in

+zijn zak liet glijden.

+

+„Dat kan wel eens te pas komen,” zeide hij binnensmonds, terwijl hij

+zich rustig weder verwijderde.

+

+Voor het groote bankgebouw wachtte de blauwe limousine.

+

+Raffles wilde reeds instappen, toen hij weder een nieuwen inval kreeg:

+

+„Wat belet mij, om dien Rus eens nategaan en te zien waar hij blijft?”

+mompelde hij voor zich heen. „Het is alweer zooveel gewonnen, als wij

+weten, waar de kerel ergens verblijf houdt. Als die dwaas van een

+Charly zijn hoofd niet op hol had laten brengen, door die mooie Russin,

+dan had hij mij nu van groot nut kunnen zijn. Thans zal ik wel

+genoodzaakt zijn, de zaak geheel alleen tot een goed einde te brengen,

+tenminste, wanneer hij nog blijft weigeren, wanneer ik hem zal hebben

+verteld, dat Sonja Paviac op zijn best genomen een bedriegster is.”

+

+Raffles zond Henderson met de auto naar huis en bleef nu geduldig

+wachten, tot de Rus uit het bankgebouw zou terug keeren.

+

+In gepeins verzonken, zat hij op een der rustbanken in de vestibule.

+

+„Wat zou de reden zijn, dat die vrouw de vriendschap heeft gezocht van

+Chesterfield?” vroeg hij zich zelf af. „Dat zij zijn minnares is zonder

+meer, kan ik niet aannemen. Een vrouw zoo sluw als zij, beoogt met

+alles een doel. Ik vermoed, dat zij den onderdirecteur van de Engelsche

+bank wil uithooren, betreffende de inrichting van het reusachtige

+bankgebouw en allerlei bijzonderheden aangaande den dienst, die haar en

+haar medeplichtigen van nut kunnen zijn. Ook is het denkbaar, dat zij

+zich op het juiste oogenblik van Chesterfield willen meester maken, om

+hem de sleutels te ontnemen. Nog altijd hoop ik, dat het hier een

+gewone bankdiefstal betreft, maar ik vrees iets ergers.”

+

+Op dit oogenblik gingen de breede glazen deuren open, en de Rus trad

+naar buiten zonder op Raffles te letten.

+

+Deze stond onmiddellijk op en volgde den man met het duistere gezicht

+op eenigen afstand.

+

+Het duurde niet lang, of de Rus nam een autobus, die hij een half uur

+later weer verliet, om vervolgens van lijn te veranderen en nogmaals

+een half uur later dit tweede voertuig te verlaten op een plek,

+nauwelijks een kwartier gaans verwijderd van het danspaleis, waar hij

+den avond te voren het korte gesprek had gevoerd met Sonja Paviac.

+

+Het werd nu wel wat lastig voor Raffles om onopgemerkt te blijven, want

+zijn goed gesneden kleeren, door een der eerste kleermakers gemaakt,

+moesten opvallen in deze volksbuurt.

+

+Toch slaagde hij er in, den Rus onopgemerkt te volgen, tot aan een der

+groote huurkazernes in de Willow-Walk.

+

+Aanstonds maakte Raffles rechtsomkeert, want hij zag zeer goed in, dat

+het geen doel had in deze kleederen het huis te betreden en onderzoek

+te doen naar den Rus die zooeven was binnen gegaan.

+

+Natuurlijk zou dit in een ommezien bekend zijn en het moest tot iederen

+prijs vermeden worden, dat de Rus achterdocht kreeg.

+

+Het was reeds tamelijk laat en ver over het lunchuur, toen Raffles

+eindelijk weder het fraaie huis in de Regent-Street betrad.

+

+Hij vond Charly in de bibliotheekzaal.

+

+De jonge man zat met het hoofd tusschen de handen over een groot boek

+gebogen.

+

+Toen hij het gelaat ophief, zag Raffles dat het bleek was en dat zijn

+oogen een doffen glans hadden.

+

+Een groot medelijden greep hem aan bij het zien van de verwoestingen,

+welke een felle hartstocht had aangericht in het gemoed van den

+eertijds zoo vroolijken, opgewekten Charly.

+

+Raffles trad langzaam op den jongen man toe die hem toonloos

+goedenmiddag had gewenscht, legde hem de hand op den schouder, keek hem

+een oogenblik doordringend aan, en ging toen tegenover hem zitten.

+

+„Luister eens, Charly,” begon hij op een toon van warme vriendschap,

+„dit kan niet lang zoo voort duren. Al zou ik je pijn moeten doen, ik

+moet die passie uit je hart rukken, voordat zij al te groote

+verwoestingen heeft aangericht. Die vrouw is een bedriegster!”

+

+Charly streek eenige malen met zijn hand over zijn blonde haren, keek

+Raffles met afwezigen blik aan en zeide:

+

+„Dat geloof ik niet.”

+

+Raffles stond langzaam op en zijn wenkbrauwen waren gefronst, zijn

+oogen hadden weder denzelfden staalglans gekregen, toen hij op harden

+toon zeide:

+

+„Dat geloof je niet? Je ziet mij voor een leugenaar aan? Ik zeg je, dat

+die vrouw zich voor een ander heeft uitgegeven, dat zij niet Sonja

+Paviac heet, dat zij zich heeft meester gemaakt van de papieren van een

+andere Russin, om zich bij Pennock intedringen!”

+

+Met een ruk was Charly overeind.

+

+Zijn gelaat had een smartelijke uitdrukking gekregen.

+

+„Edward, wat pijnig je mij!”

+

+„Dat moet ik,” hernam Raffles met vaste stem. „Je zoudt toch geen vrouw

+kunnen liefhebben, die een verworpene blijkt te zijn?”

+

+„Wat ben ik zelf dan anders?” riep Charly op woesten toon. „Heb ik soms

+het recht te eischen dat de vrouw die ik liefheb het hoofd vrij kan

+opheffen?”

+

+Raffles deinsde achteruit alsof hij een slag in het gelaat had

+gekregen.

+

+Hij was vaalbleek geworden en zijn neusvleugels trilden, terwijl zijn

+adem stootend uit zijn mond kwam.

+

+Hij scheen iets te willen zeggen, maar bracht alleen een rochelend

+geluid voort.

+

+Toen zakte zijn hoofd op zijn borst, hij wendde zich af en schreed

+langzaam naar de deur.

+

+Maar nog had hij deze niet bereikt, of Charly vloog naar hem toe, greep

+met bevende handen zijn arm en schreeuwde met een stem, die trilde van

+ontroering:

+

+„Edward, vergeef het mij. Ik weet niet wat ik zeg. Ik ben een

+ellendeling. Mijn hersens gloeien....”

+

+„Verontschuldig je niet, Charly,” zeide Raffles op doffen toon. „Je had

+gelijk. Ik heb je gemaakt wat je bent, ik zal niets meer over deze zaak

+zeggen. Alleen nog dit, wij stelen voor een doel, dat je bekend is, wij

+stelen niet voor ons zelven.... maar wat die vrouw en haar

+medeplichtigen willen, dat is nuttelooze vernieling, dat is moord op

+groote schaal. Zegt je dat dan niets? Keur je dat goed? Is het mogelijk

+dat een man van jouw inborst een vrouw liefhebt, die het met

+tijgerachtigen wellust kan aanzien, dat honderden ongelukkige,

+onschuldige slachtoffers uiteen worden gereten, om een waandenkbeeld,

+om een krankzinnige utopie?”

+

+Charly had Raffles losgelaten en stond nu een oogenblik met gebogen

+hoofd en krampachtig gevouwen handen voor zich uit te staren.

+

+Toen hief hij met een ruk het hoofd op en begon:

+

+„Luister, Edward! Van het eerste oogenblik dat ik Sonja zag, geraakte

+ik onder haar betoovering. Ik kan jou dat moeilijk uitleggen, die zelf

+een schoone vrouw niet hooger schat dan een fraaien rashond en

+nauwelijks zoo hoog als een renpaard. Ik had haar nauwelijks gezien of

+ik kreeg haar lief. Jij noemt het hartstocht en dat is het misschien

+wel. Maar dit zeg ik je: kun je mij bewijzen, dat je goed gezien hebt,

+is die vrouw werkelijk de duivel in een menschengedaante, waarvoor jij

+haar aanziet, dan ruk ik dit gevoel uit mijn hart, en ik zweer je dat

+ik zelfs nooit haar naam meer noemen zal.”

+

+Terwijl hij dit zeide, liepen Charly de tranen langs de wangen en hij

+deed zelfs geen poging ze te weerhouden.

+

+Raffles, die zijn trouwen vriend nog nimmer in zulk een toestand had

+gezien, legde zijn arm om zijn hals en zeide met een stem, die beefde

+van ontroering:

+

+„Later zal je aan dit korte tijdperk in je leven terugdenken met een

+bittere vreugde, Charly. De bitterheid zal zijn om het ineenstorten van

+je ideaal, de vreugde echter zal zijn, omdat ik je bijtijds heb

+losgescheurd van deze schoone Russin, die wel spoedig zal blijken niets

+anders te zijn dan een sluwe tooneelspeelster zonder hart en

+bloeddorstiger dan Nero was, dan Agrippina, dan Messalina zelfs!”

+

+Geruimen tijd bleven de beide vrienden zwijgen.

+

+Toen vatte Charly de hand van Raffles, drukte ze, alsof hij haar wilde

+verbrijzelen en wendde zich toen weder af om weer aan de tafel plaats

+te nemen. Hij ging weer zitten, trok zijn boek naar zich toe en zeide

+met zachte stem:

+

+„Laat mij nu aan mijn lot over en spreek niet meer over haar. Zeg het

+mij pas, als.... je vermoedens bewaarheid worden. Ik kan het nu nog

+niet dragen.”

+

+

+

+

+

+

+

+

+HOOFDSTUK VI.

+

+DE SAMENZWERING.

+

+

+Reeds om zeven uur in den avond, na vroeg te hebben gedineerd, bevond

+Raffles zich, door Henderson, den reusachtigen chauffeur vergezeld,

+voor het huis waar Sonja Paviac kamers bewoonde.

+

+Hij had zich goed vermomd, en ook Henderson was zoo goed mogelijk

+onkenbaar gemaakt, ofschoon het een zeer moeilijke taak was, zijn

+geweldige schouders en zijn breede borst te verbergen.

+

+Raffles had hem een jockeypet met een breede klep laten opzetten, hem

+een halsdoek laten omdoen en een afgedragen colbertcostuum laten

+aantrekken.

+

+Zijn gelaat, dat van natuur een blozende kleur vertoonde, was bedekt

+met een soort kleurmiddel, dat hem een vaal, ziekelijk voorkomen gaf.

+

+Om de waarheid te zeggen zag de reus er, met zijn pet diep in de oogen

+getrokken, zijn kraag opgezet, zijn rooden halsdoek en zijn stompje

+sigaret tusschen de tanden, alles behalve vertrouwen inboezemend uit.

+

+Wie hem in een weinig bezochte buurt des avonds tegen kwam, zou

+denkelijk maar het liefst een grooten omweg hebben gemaakt, teneinde

+hem te ontloopen.

+

+Het costuum van Raffles verschilde weinig van dat van Henderson, maar

+zijn gelaat was volkomen onherkenbaar, het was het gezicht van een

+dronkaard, een zakkenroller, alles wat men wil, maar zeker niet dat van

+den vice-president van de Windsor-Club, waarvan alleen zeer rijke en

+adellijke heeren deel uitmaakten.

+

+De beide mannen waren elkaar schijnbaar op straat tegengekomen en

+stonden nu met elkander te praten, op eenigen afstand van het huis,

+hetwelk zij goed in het oog hielden.

+

+Vijftig passen verder bevond zich een groote auto-verhuurinrichting en

+daar hadden de beide mannen den wagen gestald, die hen hier had

+gebracht.

+

+Het was een zeer snelle auto, waarvan zij konden verwachten, dat zij

+elken anderen wagen gemakkelijk zou kunnen bijhouden en als het moest

+inhalen.

+

+Daar het wachten wat lang begon te vallen, besloot Raffles, een klein

+wijnhuis op te zoeken, dat zich schuin tegenover de huurkazerne bevond,

+waar Sonja woonde, maar nauwelijks waren de beide mannen daar binnen

+getreden, of Raffles trok Henderson haastig weder met zich mede naar

+buiten en fluisterde hem toe:

+

+„Daar komt zij juist aan! Vlug wat.”

+

+Inderdaad Sonja Paviac stond voor de deur van het huis en rookte

+bedaard een sigaret, terwijl zij blijkbaar uitzag naar een huurauto.

+

+„Zij zoekt een auto!” hernam Raffles fluisterend. „Wij hebben juist een

+wagen bij ons, die veel op een taxi lijkt ofschoon de motor tienmaal

+sterker is. Ga dien wagen spoedig halen en rijdt langzaam langs haar

+heen, misschien neemt zij je wel. Dat bespaart ons dan de moeite

+misschien door heel Londen een anderen wagen te moeten volgen.”

+

+„En gij, Mylord?”

+

+„Ik rijd natuurlijk mede op de achterveeren.”

+

+De beide mannen staken snel de straat over en Henderson ging de auto

+uit de garage halen, terwijl Raffles de Russin in het oog hield uit

+vrees, dat zij wellicht in dien tijd een andere huurauto zou vinden.

+

+Maar Henderson was er vlug bij geweest. Hij had den kraag van zijn jas

+behoorlijk neergeslagen, zijn halsdoek in zijn zak gestoken, zijn pet

+wat terug geschoven, en kon na wel doorgaan voor een van de snorders,

+die er een eigen auto op nahouden, waarmede zij hun kostje ophalen.

+

+Niet zoodra had Sonja de langzaam rijdende auto in het oog gekregen, of

+zij wenkte den gewaanden chauffeur van den huurwagen.

+

+Henderson remde, en de wagen stond vlak voor de Russin stil.

+

+Sonja nam den chauffeur even op en vroeg toen:

+

+„Kun je mij naar Wellington Row brengen, chauffeur?”

+

+Henderson deed of hij even aarzelde, daar hij maar al te goed wist, dat

+de tegenwoordige huurchauffeurs zich liever niet al te zeer vermoeien

+en lange afstanden slechts voor zeer hooge fooien afleggen, waarop

+Sonja haastig vervolgde:

+

+„Ik zal je wel een goede fooi geven.”

+

+„Nu, dan zullen wij eens zien, hoe ver wij komen, dame,” zei Henderson

+met een grijnslach. „Stapt U dan maar in. Welk nummer?”

+

+De Russin scheen iets te willen antwoorden, misschien het nummer te

+willen noemen, maar zij bedacht zich, en zeide:

+

+„Rijdt maar naar het begin van Wellington Row, daar stap ik wel uit.”

+

+„Zooals U wilt, dame.”

+

+Sonja opende het portier en stapte in.

+

+Op hetzelfde oogenblik, dat de auto zich in beweging stelde, wierp

+Raffles zich met een snellen sprong achter op de veeren.

+

+Het was een tamelijk vermoeiende lichaamsbeweging, die rit van bijna

+een uur.

+

+Maar eindelijk stond de auto toch stil aan het begin van Wellington

+Row, een tamelijk breede straat in de wijk van Betnal Green gelegen,

+eveneens een echte volksbuurt, maar waar men toch ook verscheidene

+fraaie straten vindt, door den middenstand bewoond.

+

+Raffles was aanstonds van de auto gesprongen en stond nu schijnbaar het

+menu te lezen, hetwelk was opgehangen achter de spiegelruit van een

+volksrestaurant. Inderdaad echter hield hij in het spiegelend oppervlak

+de Russin in het oog.

+

+Hij zag hoe zij Henderson betaalde, die nogal tevreden scheen te zijn

+over zijn fooi, en daarop met snelle schreden de straat inging.

+

+Een oogenblik stond Raffles besluiteloos.

+

+Van een garage viel niets te bespeuren en hij kon toch de auto

+onmogelijk onbeheerd laten staan.

+

+Maar spoedig was zijn besluit genomen.

+

+Hij was met een paar stappen bij Henderson en voegde hem fluisterend

+toe:

+

+„Ik moet die vrouw nagaan, Henderson! Je weet wat het doel is. Ik

+vermoed, of liever ik weet bijna zeker, dat die vrouw deel uitmaakt van

+een zeer gevaarlijke bende nihilisten.”

+

+„Maar laat mij toch met U meegaan, Mylord,” zei Henderson. „Gij zult

+groot gevaar loopen, want ik heb mij wel eens laten zeggen, dat die

+menschen voor niets terugdeinzen. De buurt is hier ook allesbehalve

+veilig!”

+

+Maar Raffles schudde het hoofd en hernam:

+

+„Ik zal wel oppassen, Henderson. Men zal mij alleen minder gemakkelijk

+opmerken, dan wanneer wij met ons beiden zijn. Wij kunnen de auto niet

+onbewaakt laten. Wacht dus op mij, totdat ik terug zal zijn gekeerd!”

+

+„Neem mij niet kwalijk, dat ik aandring, Mylord, maar die schurken

+zullen U toch niet binnen laten komen.”

+

+„Dat acht ik ook ondenkbaar, Henderson,” antwoordde Raffles

+glimlachend. „Natuurlijk zal ik hen daartoe ook geen verlof vragen. Het

+moet met list geschieden, anders konden wij de onderneming wel dadelijk

+laten varen.”

+

+Hij knikte Henderson nog eens toe, maar deze trad haastig op hem toe en

+vroeg:

+

+„Hoe lang kunt gij hoogstens wegblijven, Mylord?”

+

+„Dat zal van de omstandigheden afhangen, Henderson, maar ik denk toch

+zeker niet langer dan een uur. En laat mij nu gaan, anders verlies ik

+haar nog uit het oog.”

+

+Raffles knikte den trouwen metgezel nog eens vriendelijk toe en het

+volgende oogenblik was hij op zijn beurt Wellington Row ingegaan.

+

+De Russin liep ongeveer vijftig passen voor hem uit.

+

+Zij liep tamelijk snel, maar Raffles had toch geen moeite om haar bij

+te houden.

+

+Op den hoek van Barnet Grove stond zij even stil, wierp een snellen

+blik om zich heen en sloeg toen de laatstgenoemde straat in.

+

+De huizen waren hier zeer oud en vervallen, en sommige dateerden uit

+het begin van de zestiende eeuw.

+

+De verlichting liet hier vrij veel te wenschen over en Raffles moest

+tamelijk dicht bijkomen om het wild niet uit het oog te verliezen.

+

+Eindelijk stond Sonja Paviac stil voor een hoog smal huis, hetwelk

+zoover voorover helde, dat men ieder oogenblik moest vreezen, het te

+zien instorten.

+

+Weer keek zij even om zich heen en daarop verdween zij snel in een

+duistere koetspoort.

+

+Nog juist bijtijds had Raffles zich in een portiek verborgen op het

+oogenblik dat de vrouw omkeek.

+

+Hij begaf zich nu op zijn beurt onder de koetspoort en ging af op het

+geluid van de wegstervende schreden.

+

+Achter in den gewelfden doorgang, die toegang gaf tot een binnenplein,

+waarop ondanks het late uur nog een aantal kinderen schreeuwden en

+speelden, bevond zich een deur, die aanstond.

+

+Raffles duwde haar wat verder open en luisterde.

+

+Duidelijk hoorde hij de schreden van de vrouw op de krakende treden.

+

+Raffles overtuigde zich, dat zijn revolver op de goede plaats zat, en

+daarop begon hij zonder aarzelen de smalle trap te beklimmen.

+

+En het was merkwaardig, hoe de treden, die gekraakt hadden onder de

+lichte voetstappen der schoone vrouw, thans hoegenaamd geen geluid

+gaven.

+

+Een muis zou zeker meer leven hebben gemaakt, dan de

+Gentleman-Inbreker.

+

+In het oude, donkere huis schenen alle bewoners wel ter ruste te zijn,

+want het was er zeer stil en slechts nu en dan hoorde Raffles eenig

+teeken van leven, het dichtslaan van een deur, kindergeschreeuw, een

+kijvende vrouwenstem.

+

+Maar wat hij ook steeds bleef hooren, dat was het kraken van de oude

+traptreden onder de voeten van Sonja Paviac....

+

+Steeds hooger steeg zij, en Raffles had reeds vier portalen geteld.

+

+Maar eensklaps hield het geluid op.

+

+Juist toen hij niets meer hoorde stond Raffles aan het begin van een

+smalle trap, een wenteltrap, die klaarblijkelijk naar de

+zolderverdieping voerde.

+

+Hij luisterde aandachtig.

+

+Boven werd op een deur geklopt, daarna was het even stil, toen sprak

+een vrouwenstem eenige woorden in het Russisch op gedempten toon.

+

+Er piepte een deur, een diepe mannenstem zeide iets op heeschen toon,

+eveneens in een vreemde taal, toen klonk het piepen van de deur

+opnieuw, gemengd met het geluid van schreden en ten slotte werd een

+roestige sleutel in een slot omgedraaid.

+

+Maar in dien tijd was Raffles onhoorbaar naar boven gesloopen, en juist

+toen de deur achter Sonja Paviac gestoten werd, hief Raffles het hoofd

+boven den vloer van het portaal op.

+

+Aanvankelijk zag hij niets dan een rossige lichtstreep, ongeveer twee

+meter van hem verwijderd; dat was hoogstwaarschijnlijk het licht in de

+kamer, waar de Russin zooeven was binnengetreden, dat onder de deurreet

+doorscheen.

+

+Voorzichtig hief Raffles zich op, beklom de laatste treden en stond op

+het duistere portaal.

+

+Toen zijn oogen wat beter aan de duisternis gewend waren, ontwaarde

+hij, dat hij zich op een soort zolder bevond, welke een modern en

+practisch huisheer betimmerd had met eenige kleine vertrekjes.

+

+Raffles zag vier deuren naast elkaar, maar slechts onder een daarvan

+scheen licht naar buiten.

+

+Raffles stak het portaal over bukte zich, en bracht zijn oog voor het

+sleutelgat van de deur, waardoor Sonja Paviac was binnengegaan.

+

+Hij kon echter volstrekt niets zien, blijkbaar had men een doek of een

+ander voorwerp voor het sleutelgat gehangen.

+

+Teleurgesteld richtte Raffles zich weer op.

+

+Maar plotseling scheen hem iets in te vallen.

+

+Hij ging naar de volgende deur, op de teenen loopend, en draaide aan de

+kruk.

+

+Tot zijn blijdschap gaf de deur aanstonds mede.

+

+Hij trad een schaarsch gemeubeld vertrek binnen, dat zijn licht ontving

+door een klein zijraam, waardoor op dit oogenblik de maan naar binnen

+scheen.

+

+Dadelijk sloot Raffles de deur weder, hetgeen hij echter niet met een

+sleutel kon doen, daar deze ontbrak, en ontstak zijn electrische

+zaklantaarn.

+

+Hij trad op den wand toe, die de kamer van het aangrenzende vertrek

+scheidde en betastte deze.

+

+„Hout, zooals ik wel dacht,” mompelde Raffles voor zich heen. „Zoo veel

+te beter, dat bespaart heel wat werk.”

+

+Hij ging op zijn knieën liggen, haalde een klein, eigenaardig gevormd

+instrument uit zijn zak, een boor van zijn eigen vinding, zette die

+tegen den zijwand, dicht bij een der hoeken van het vertrek en

+omstreeks een voet van den vloer en begon aan den kleinen zwengel van

+het toestel te draaien, dat wel eenigszins geleek op een eierklutser.

+

+Zonder het minste geruisch te maken, terwijl de kleine houtsplinters in

+een fijnen regen op den vloer vielen, drong het gereedschap door den

+dunnen wand en in een paar tellen had Raffles een zuiver rond gat

+geboord van ongeveer een duim in doorsnede.

+

+Hij trok de boor terug, ging languit op den vloer liggen en bracht zijn

+oog voor de opening.

+

+Hij kon een groot gedeelte van het aangrenzende vertrek overzien.

+

+In het midden stond een wrakke tafel, waaraan een zestal mannen gezeten

+waren.

+

+Zelfs een leek op het gebied van volkenkunde zou in deze mannen

+aanstonds Russen herkend hebben.

+

+Zij hadden allen glanzend zwart haar, in den nek uitgeknipt, een paar

+hunner hadden lange, verwarde baarden en de snorren van de anderen

+hingen op Russische wijze omlaag.

+

+Slechts een hunner was baardeloos, maar zijn scheefstaande oogen,

+uitspringende jukbeenderen, wreede kaken en platte, breede neus, wezen

+hem aanstonds aan als een Moskoviet, met veel Mongoolsch bloed in de

+aderen, waarschijnlijk een bewoner van den Oeral of van de streken van

+het onmetelijke Russische rijk, die het dichtst aan China grenzen.

+

+Aan het smalle einde van de tafel zat Sonja Paviac.

+

+Zij had haar hoed afgelegd en ook haar mantel uitgedaan.

+

+Haar gelaat was bleek en haar oogen hadden een somberen gloed, terwijl

+zij keek naar een voorwerp, dat in het midden van de tafel stond.

+

+Het was een kleine, langwerpige withouten kist, ongeveer twee decimeter

+lang, een decimeter hoog en acht centimeter breed.

+

+De deksel was opengeklapt, maar wegens het lage standpunt, hetwelk

+Raffles zich Voorzichtigheidshalve gekozen had, kon hij onmogelijk

+zien, wat zich in de kist bevond.

+

+Wel herkende hij dadelijk een van de mannen, die aan de tafel aanzat,

+het was dezelfde, dien hij des avonds in het danspaleis in Grange Road

+gezien had en vervolgens nog eens in de loketzaal van de bank der

+heeren Rosenthal en Pennock.

+

+Op dit oogenblik begon Sonja te spreken.

+

+Haar stem had een eenigszins schellen klank, toen zij begon:

+

+„Dat is dus het stukje speelgoed met behulp waarvan wij de Engelsche

+bank in de lucht kunnen laten vliegen, Paul Miljakoff, mijn hulde! Maar

+kun je mij nu ook verzekeren, dat de uitwerking inderdaad zoo

+vreeselijk zal zijn, als je er van verwacht?”

+

+De aangesprokene, het was juist de man dien Raffles reeds kende, knikte

+eenige malen veel beteekenend en antwoordde toen:

+

+„Het is een vinding van onzen wederzijdschen vriend Pavloff, Sonja! Ik

+ben er bij geweest, terwijl hij proeven nam met een zeer kleine

+hoeveelheid van dit mengsel, niet het honderdste gedeelte van wat zich

+in deze kleine kist bevind, nauwelijks zooveel als er op de punt van

+een zakmes kan liggen. Het zag er uit als gemalen koffie. Pavloff

+verbond deze kleine korrels met een soort stopverf tot een vast deeg,

+hetzelfde deeg, dat gij in deze kist ziet en bracht het door middel van

+een slaghoedje op verren afstand tot ontploffing. Welnu, met dat

+snuifje gemalen koffie slaagde hij erin een zwaar blok graniet, dat

+zeker een ton woog, letterlijk tot stof uiteen te doen slaan. Geloof

+mij, zooiets vreeselijks bestaat er niet meer op aarde en wanneer

+Pavloff zijn titaniet, zooals hij liet noemt, aan een vreemde

+mogendheid zou willen verkoopen, dan zou hij er millioenen voor

+krijgen. Maar Pavloff is een goede broeder, hij weet, dat wij

+allereerst tegen de vervloekte kapitalisten moeten strijden en daarom

+heeft hij zijn ontploffingsmiddel in onzen dienst gesteld.”

+

+„En kan dit vreeselijke goed niet anders ontploffen dan door middel van

+een slaghoedje?” vroeg Sonja, die even gehuiverd had.

+

+„Toch wel!” antwoordde Miljakoff met een wrangen glimlach. „Als gij

+bijvoorbeeld deze kist eenvoudig uit het raam laat vallen, dan is er

+een paar seconden later geen spoor meer van ons zevenen terug te

+vinden, maar waarschijnlijk evenmin van heel Betnal Green!”

+

+„En voor wanneer zal het zijn?”

+

+„Alles is gereed aan onzen kant, het kan morgen geschieden!”

+

+

+

+

+

+

+

+

+HOOFDSTUK VII.

+

+IN DOODSGEVAAR.

+

+

+Een oogenblik bleef het stil in het vertrek.

+

+Toen hernam Miljakoff, terwijl hij den kring van zwijgende mannen in

+het rond zag:

+

+„Wij hebben een maand lang allen hard gewerkt! Onze Sonja heeft van

+haar positie bij de bank van Rosenthal en Pennock handig gebruik weten

+te maken om zich op de hoogte te stellen van de reglementen en de

+voorschriften die daar gelden en ook aan de Engelsche bank en op de

+beurs. Zij heeft kennis aangeknoopt met Chesterfield, den

+onderdirecteur van de bank en langzamerhand heeft hij haar alles

+meegedeeld, wat voor ons van nut kan zijn. Wij weten nu wat de minst

+drukke uren zijn, waarop de aanslag het meeste kans van slagen heeft,

+wij weten hoe de safe is ingericht, wij kennen de geheele inrichting

+van de bank. Chesterfield is een galant man, hij heeft haar aan onze

+vriendin getoond. Morgen dus gaan twee van de anderen, die in hun

+uiterlijk nog het meest gelijken op twee van die vervloekte rijke

+bourgeois, naar de bank en geven daar voor dat zij geld in deposito

+komen brengen. Zij zullen natuurlijk zelf de safe willen zien, waarin

+hun geld bewaard wordt.

+

+„Een hunner neemt deze kist, die niet al te zwaar is, in een sterke,

+lederen citybag met zich mede, na het uurwerk geregeld te hebben in de

+auto, onze twee vrienden hebben mijn instructies reeds. Hij die de

+tasch draagt met haar verrassenden inhoud zal haar achterlaten,

+zoogenaamd bij vergissing. Het doet er niet toe of men haar al of niet

+dadelijk ontdekt, want zij zal toch goed op slot zijn. Het beste is

+natuurlijk, als zij goed verborgen wordt achtergelaten, bijvoorbeeld in

+het loket van de safe, dat zij zullen huren.”

+

+„En wanneer heeft dan de ontploffing plaats?” vroeg Sonja, met een

+wilden gloed in haar oogen.

+

+„Een half uur nadat zij het gebouw weder zullen hebben verlaten,”

+antwoordde Miljakoff.

+

+Sonja verbleekte opnieuw en riep uit:

+

+„Een half uur slechts! Mijn God, als zij dan maar niet te lang

+blijven.”

+

+„Maak je niet ongerust, mijn duifje,” hernam Miljakoff schouder

+ophalend, „je minnaar zal wel bijtijds het hazenpad weten te kiezen.”

+

+„Wat is dat?” riep Sonja ontzet uit. „Moet Alex dat werk doen?”

+

+„Wat is er tegen?” hernam Miljakoff koeltjes. „Is hij beter dan een

+onzer? Moet hij worden vrijgesteld, omdat jij toevallig zijn minnares

+bent?”

+

+De schoone Russin antwoordde niet maar keek strak naar de kist met haar

+vreeselijken inhoud.

+

+Zij huiverde.

+

+En toch wist zij van zich zelf, dat zij ieder oogenblik bereid zou zijn

+om, wanneer het moest, zelf die gevaarlijke taak op zich te nemen.

+

+Ja, zij zou geen oogenblik aarzelen.

+

+Haar stem had een schorren klank, toen zij eindelijk hernam:

+

+„Ik zal er mij niet tegen verzetten, Paul Miljakoff. Je weet dat ik

+onze zaak met hart en ziel ben toegedaan en dus.... Wat was dat?”

+

+De nihilisten keken elkander vragend aan.

+

+In het aangrenzend vertrek had het geluid geklonken van een vallend

+voorwerp.

+

+In een oogwenk was Miljakoff opgevlogen en had hij de deur van het

+portaal open gerukt, met de revolver in de vuist.

+

+Juist op hetzelfde oogenblik verscheen Raffles op den drempel van de

+deur van het aangrenzende vertrek.

+

+Hij had een zijner beenen gestrekt, stijf geworden door zijn lastige

+houding en had tegen de tafel gestooten, waarop hij zijn electrische

+lamp had neergezet, die met een doffen slag op den houten vloer was

+gevallen.

+

+Dadelijk had hij begrepen, dat hij zijn aanwezigheid wel verraden zou

+hebben en was dus slechts op een snelle vlucht bedacht.

+

+Maar reeds was de terugtocht hem afgesneden.

+

+„Verraad mannen!” brulde Miljakoff. „Luistervinken!”

+

+In een oogwenk waren de andere Russen op het duistere portaal.

+

+Reeds kon Raffles de trap niet meer bereiken, want Miljakoff had hem

+vastgegrepen.

+

+Wel rukte hij zich los en tastte zijn hand reeds naar de revolver, maar

+het was te laat.

+

+Vier krachtige mannen wierpen zich op hem en sleurden hem haastig het

+vertrek binnen.

+

+Raffles was een gespierd man en buitengewoon geoefend in alle takken

+van sport, maar die overmacht van zes gespierde mannen, waarvan er drie

+reeds met revolvers gewapend waren, was al te groot.

+

+En Raffles begreep spoedig, dat hij zich slechts vruchteloos zou

+afmatten, wanneer hij zich trachtte te verzetten.

+

+Hij gaf het dan ook op, toen hij twee der Russen had kunnen neervellen

+en hem door twee anderen beide armen op den rug werden gewrongen.

+

+Sonja had zwijgend bij den korten strijd toegezien, met den rug tegen

+de deur leunend en een glans in haar oogen als van een wild dier.

+

+Zoodra Raffles geboeid was met een paar sterke touwen en op een stoel

+was neergezet, begon Sonja met de handen in de zijde en een uitdrukking

+van koude wreedheid op het gelaat:

+

+„Welzoo, dat is dus de indringer. Maar, ik herken de man! Dat is die

+man, dien ik zooeven bij mijn auto zag staan en dien ik nog eens terug

+zag, toen ik mij op den hoek van deze straat nog eens omdraaide!

+Doorzoek zijn zakken eens!”

+

+Miljakoff trad op Raffles toe, opende zijn jas, stak zijn hand in den

+binnenzak en haalde er eenige papieren uit.

+

+Het waren zorgvuldig nagemaakte legitimatiebewijzen van een detective

+van Scotland-Yard.

+

+Miljakoff liep ze zwijgend en snel door en overhandigde ze toen aan de

+Russin.

+

+Toen deze ze op haar beurt gelezen had, wierp zij Raffles een

+doorborenden blik toe, trad vlak voor hem en vroeg:

+

+„Waart gij allang hier naast? Maar wat vraag ik. Gij zijt mij

+natuurlijk onmiddellijk gevolgd. Gij hebt dus gehoord wat wij hier

+bespraken?”

+

+„Van A tot Z, schoone dame,” antwoordde Raffles bedaard.

+

+„Toch waar?” kwam de schoone Russin, tergend langzaam, terwijl zij

+Raffles nogmaals onderzoekend en met een blik vol haat aankeek. „Gij

+weet zeker wel, dat gij met die weinige woorden Uw eigen doodvonnis

+teekent?”

+

+„Ik heb er geen oogenblik aan getwijfeld, of gij zoudt niet aarzelen,

+mij ter dood te brengen, omdat ik U lastig ben,” antwoordde Raffles

+rustig. „Denk niet dat ik den dood vrees. Ik heb hem te menigwerf onder

+tal van gedaanten onder het oog moeten zien, dan dat ik hem thans zou

+vreezen. Bedenk echter wel wat gij doet, men weet op Scotland-Yard dat

+ik hier ben!”

+

+„Weet men dat werkelijk?” hernam Sonja Paviac op spottenden toon. „Neem

+mij niet kwalijk als ik het betwijfel. Maar hoe het ook zij, gij zult

+reeds lang niet meer tot de levende behooren, in geval de politie hier

+een inval mocht komen doen.”

+

+Miljakoff, die Raffles met een duisteren blik had aangestaard, sprak nu

+op gedempten toon:

+

+„De politiebeambten zijn onze doodsvijanden. Waar wij hen in handen

+krijgen, daar maken wij hen onverbiddelijk dood. Wij weten waaraan wij

+ons zelven blootstellen, wanneer wij gevat worden en daarom kennen wij

+ook geen medelijden in het tegenovergestelde geval.”

+

+„Verbeuzel niet zooveel tijd, Paul!” riep Sonja uit. „Er is natuurlijk

+geen sprake van, dat deze man hier levend vandaan mag gaan. Hij zou

+aanstonds ons plan verraden, het plan waaraan wij maanden lang gewerkt

+hebben en waarvan de tenuitvoerlegging dit vervloekte land in het hart

+moet treffen. Ter dood met hem! Weet gij geen goed en afdoend middel,

+Paul?”

+

+„O ja!” antwoordde deze met een duivelsch lachje. „Hij kan ons als

+proefkonijn dienen. Ik heb hier een klein instrument in mijn zak, iets

+dergelijks als deze kist hier op de tafel, maar een kleiner formaat.

+Het bevat hoogstens een theelepeltje van dit donkerbruine goedje, gij

+weet wel wat.”

+

+Hij had zijn hand in zijn zak gestoken en haalde er voorzichtig een

+voorwerp uit, dat er uitzag als een van die ronde blikken doozen,

+waarin schoensmeer of iets dergelijks verkocht wordt.

+

+Hij deed het voorzichtig open en wendde zich toen weder tot Sonja,

+terwijl hij vervolgde:

+

+„Zooals gij ziet bevat het een klein, goedkoop horloge-uurwerk. Ik heb

+het zoo geregeld, dat het een minuut later kan ontploffen, maar ook pas

+na twee uur. Wat dunkt je van tien minuten?”

+

+„Dat is ruimschoots voldoende om ons in veiligheid te brengen,

+nietwaar?”

+

+„Ruimschoots! Ik zal het uurwerk opwinden, wanneer wij gereed zijn de

+kamer te verlaten. Maar wij zullen niet te gelijkertijd vertrekken. Het

+is beter, dat wij twee aan twee heengaan.”

+

+„Bindt hem dan stevig vast en knevel hem!” beval de Russin.

+

+Reeds trad er een der Russen met een halsdoek op Raffles toe, toen deze

+zeide:

+

+„Een oogenblik! Ik wilde nog wel even mijn meening te kennen geven over

+madame Sonja Paviac.”

+

+Hij keek de Russin recht in de zwarte oogen en vervolgde:

+

+„Ik heb in mijn avontuurlijk leven al heel wat tegenstellingen onder de

+oogen gehad, madame. Maar nooit had ik kunnen gelooven, dat een zoo

+duivelsche ziel kon wonen in zulk een schoon omhulsel. En daaraan heb

+ik nog slechts dit eene toe te voegen:

+

+„De beul, die U den strik om den hals legt, doet een goed en

+menschlievend werk. En nu ben ik tot Uw dienst.”

+

+Sonja had met een giftigen blik in haar donkere oogen toegeluisterd,

+het hoofd een weinig gebogen en met gebalde vuisten.

+

+Toen tastte zij driftig in haar boezem en haar hand omvatte een

+kleinen, vlijmscherpen dolk.

+

+Een oogenblik leek het alsof zij zich als een furie op Raffles wilde

+werpen, die machteloos op zijn stoel was vastgebonden.

+

+Zij wist zich echter te beheerschen, haalde de schouders op en zeide op

+kouden toon:

+

+„Gij kunt over mij oordeelen zooals gij verkiest, het raakt mij niet.”

+

+Vervolgens wendde zij zich tot Miljakoff en vroeg:

+

+„Heeft de ontploffing ernstige gevolgen, behalve natuurlijk voor dezen

+spion?”

+

+„De heele bovenverdieping gaat er aan. En ik denk dat wel de

+aangrenzende huizen ook heel wat te lijden gullen hebben, maar het zijn

+maar bourgeois,” voegde hij er op minachtenden toon aan toe.

+

+„Aan hen is niets verbeurd!” riep Sonja met fonkelende oogen. „Hoe

+eerder dat ras is uitgeroeid hoe beter het voor ons en voor de geheele

+wereld is. En laten wij nu maar spoedig vertrekken en dezen spion aan

+zijn noodlot overlaten.”

+

+Raffles werd gekneveld, zoodat men zijn schreeuwen niet zou kunnen

+hooren, en de touwen, waarmede hij op den zwaren stoel, was

+vastgebonden, werden nog eens duchtig geïnspecteerd.

+

+Twee van de nihilisten hadden de kist met haar vreeselijken inhoud

+reeds zorgvuldig gesloten en verlieten, na op zachten toon eenige

+woorden met Miljakoff te hebben gewisseld, de dakkamer.

+

+Nadat zij een paar minuten weg waren, plaatste Sonja zich voor Raffles

+en kruiste de armen over de borst.

+

+Haar oogen, die zij zoo kwijnend kon laten glanzen, hadden thans een

+boosaardige uitdrukking en er gloeide een wilde haat in, toen zij

+tusschen de tanden siste:

+

+„Over een kwartier zult gij in kleine stukjes uiteen spatten, mijnheer

+de spion. Gij hebt Uw lot verdiend. Zoo moge het alle agenten vergaan,

+dienaren van de kapitalistische maatschappij.”

+

+Zij spuwde Raffles voor de voeten, die zelfs niet met de oogen geknipt

+had en ging met een van de andere bandieten heen.

+

+Miljakoff had de helsche machine in de hand genomen en begon

+voorzichtig het uurwerk op te winden.

+

+Toen verzette hij met de grootste zorgvuldigheid de wijzers en plaatste

+de blikken bus, nadat hij er een lang, sterk bindtouw aan bevestigd

+had, zoodanig op het blad van de tafel, dat zij er voor bijna de helft

+overheen stak en het minste rukje aan het touw haar op den grond moest

+doen vallen. Hij maakte vervolgens het andere uiteinde van het touwtje

+zoodanig aan den pols van Raffles vast, dat het strak was getrokken en

+richtte zich nu met een glans van voldoening in zijn zwarte oogen weer

+op.

+

+Hij keek Raffles een oogenblik spottend aan met een blik van helsch

+leedvermaak en zeide toen:

+

+„Gij zult het doel van deze kleine inrichting wel begrijpen, nietwaar?

+Gij zijt een man, die in levensgevaar verkeert en gij zult dus al het

+mogelijke doen om U te bevrijden. De minste beweging kan U echter den

+dood kosten, want deze bom zal eveneens ontploffen, wanneer zij van de

+tafel op den vloer valt. Wij zullen het licht hier laten branden, vlak

+tegenover U staat een kleine wekker en gij zult dus het voorrecht

+hebben op de minuut af te weten, wanneer gij met het geheele bovenste

+gedeelte van dit huis de lucht zult ingaan.”

+

+Miljakoff boog zich over het uurwerk in de open doos heen en vervolgde:

+

+„Van dit oogenblik af is het nog juist zeven minuten, wij zullen ons

+dus wat moeten haasten om heen te gaan en onze makkers in te halen.

+Vaarwel, wij moeten U thans tot onze spijt verlaten.”

+

+Miljakoff en zijn trawanten maakten een ironische buiging voor den

+weerlooze en het volgende oogenblik hadden zij het vertrek verlaten.

+

+Raffles hoorde hoe zij den sleutel in het slot omdraaiden en hun

+schreden zich snel verwijderden.

+

+Toen werd het stil, op het eentonig tikken na van den goedkoopen

+bazarwekker op den smallen schoorsteen.

+

+Het was juist half elf, nog zeven minuten, dan zou alles gedaan zijn.

+

+Raffles boog voorzichtig het hoofd en bekeek de touwen, die hem

+gebonden hielden, zij waren vingerdik en van het beste vlas

+vervaardigd.

+

+Ja, als de helsche machine er niet was geweest, misschien had hij dan

+een poging kunnen doen, om zich met stoel en al te laten vallen en zoo

+de aandacht van de benedenburen te trekken, thans echter zou die

+beweging zijn onmiddellijke dood beteekenen.

+

+Toen poogde Raffles zeer voorzichtig, of hij den stoel wellicht kon

+laten wiebelen.

+

+Waren de pooten niet geheel gelijk, dan zou het misschien mogelijk

+zijn, de tafel te naderen, de helsche machine te grijpen en het uurwerk

+te laten stilstaan.

+

+Maar ook deze hoop moest hij laten varen, want men had zijn voeten op

+een sport vastgebonden en de stoel was zeer zwaar, ten overvloede zou

+de minste onvoorzichtige beweging de helsche machine doen vallen....

+

+Toen Raffles weder opkeek waren er drie minuten verstreken....

+

+Hij trachtte nu in den doek te bijten, die men hem voor den mond had

+gebonden, hij slaagde er slechts in, een paar vezels stuk te trekken,

+de doek was te breed en te stijf dichtgebonden.

+

+Hij trachtte zijn pols een weinig te bewegen en hij voelde het klamme

+zweet zijn gelaat bedekken, toen hij bemerkte dat hij hierdoor de

+helsche machine een weinig had doen verschuiven, zoodat de minste of

+geringste beweging, ja misschien zelfs de zwaarte van het touwtje of

+het dreunen van het huis, als er een zware auto voorbij reed, het

+vreeselijke ding op de tafel moest doen vallen....

+

+Raffles zat doodstil en durfde nauwelijks ademhalen.

+

+Met starenden blik keken, zijn oogen nu eens naar den wekker, dan weder

+naar de helsche machine.

+

+Nog twee minuten....

+

+Maar plotseling ving zijn geoefend oor, toen hij zich reeds verloren

+waande en zich moedig in het onvermijdelijke schikte, een luid geraas

+op, dat beneden in het huis klonk, het was het gerucht van een

+woedenden strijd.

+

+Slechts weinige seconden later naderden er zware voetstappen, toen

+werden haastig de deuren van de kamers op de vliering opengeworpen.

+

+Een luide, welbekende stem vloekte dat het een aard had....

+

+Het was de stem van Henderson!

+

+Het volgende oogenblik beukte zijn zware vuist op de deur.

+

+Met een gevoel van vreeselijke ontzetting zag Raffles dat de helsche

+machine wankelde.

+

+En steeds luider en steeds harder daverden de zware vuisten van den

+reus op de deur.

+

+Nog een minuut....!

+

+Henderson had blijkbaar een aanloop genomen, want met een luid gekraak

+vloog het bovenste paneel van de deur aan splinters.

+

+Op hetzelfde oogenblik viel de helsche machine!

+

+Raffles sloot de oogen....

+

+Maar hij voelde zich niet opnemen in een wervelstorm en zijn ooren

+werden niet verscheurd door de helsche losbarsting van de ontploffing,

+die hem den dood moest brengen.

+

+Hij opende de oogen weder en een gevoel van innige vreugde doorstroomde

+hem, het touwtje was een weinig te kort geweest.... De helsche machine

+had den vloer niet kunnen bereiken, maar schommelde nu ter zijde van

+den stoel aan het strak gespannen touwtje heen en weer.

+

+Het scheelde slechts weinige millimeters, maar die paar strepen

+beteekenden het verschil tusschen dood en leven.

+

+Henderson had intusschen vliegensvlug het paneel geheel vernield en

+stapte door het gemaakte gat het vertrek binnen.

+

+Dadelijk bevrijde hij Raffles van den doek.

+

+Het eerste wat Raffles hem met heesche stem toeriep was:

+

+„Zet voorzichtig die doos op tafel, die daar aan een touwtje naast mijn

+stoel hangt en zet het uurwerk een uur terug—in Godsnaam vlug, het is

+een helsche machine.”

+

+Bleek van schrik gehoorzaamde de reus.

+

+Het was juist bijtijds—nog twintig seconden en de beide mannen zouden

+een vreeselijken dood hebben gevonden.

+

+Zoodra de helsche machine voorloopig onschadelijk was gemaakt sneed

+Henderson de touwen door, die Raffles op den stoel gebonden hielden.

+

+De Gentleman-Inbreker stond op, rekte zich uit, en greep toen Henderson

+bij de hand om die te drukken alsof hij ze wilde verbrijzelen.

+

+„Ik dank je, Henderson!” zeide hij met trillende stem. „Je hebt mij al

+weder het leven gered.”

+

+„Laten wij daar niet over praten, Mylord. Ga spoedig mede—ik dank nu

+den hemel, dat ik u toch maar gevolgd ben, om te zien waar u bleef. Het

+is hier onveilig! Laten wij maken dat wij wegkomen.”

+

+„Ik heb daareven het gerucht van een strijd gehoord, wat was dat?”

+

+„O, dat had niets te beteekenen, Mylord,” antwoordde Henderson op

+luchtigen toon. „Ik heb drie Russen, waaronder die schavuit met zijn

+smerigen zwarten baard een weinig overhaast zien heen gaan, en ik heb

+hen even onder handen genomen—ik geloof dat zij ergens op de

+binnenplaats liggen—ik weet niet of er veel van over is gebleven. Maar

+laten wij nu gaan, wat ik u bidden mag.”

+

+„Eerst die helsche machine onschadelijk maken,” riep Raffles uit.

+

+Hij bekeek met kennersoog even het toestel, ontdekte spoedig de werking

+van het mechaniek, verbrak voorzichtig de verbinding tusschen uurwerk

+en ontploffingsstof—en nu was de helsche machine onschadelijk gemaakt.

+

+Hij liet de blikken doos in zijn zak glijden—benevens het uurwerk,

+greep Henderson bij den arm, en riep uit:

+

+„Nu spoedig weg, de politie moet aanstonds gewaarschuwd worden.”

+

+

+

+

+

+

+

+

+HOOFDSTUK VIII.

+

+DE AANSLAG OP DE BANK.

+

+

+Het geluk was met Raffles, want nauwelijks had hij den voet op straat

+gezet, of in de verte naderde een met twaalf koppen bemande

+politie-auto, die op patrouille was.

+

+Raffles wenkte den chauffeur om stil te houden, en in een oogwenk had

+hij den brigadier, die het bevel voerde over den kleinen troep, op de

+hoogte gebracht.

+

+Aanstonds snelde een half dozijn agenten de binnenplaats op, waar zij

+inderdaad Miljakoff en zijn medeplichtigen vonden, omringd door een

+aantal nieuwsgierige buren, en in een verre van benijdenswaardigen

+toestand.

+

+De drie schurken waren zoo onvoorzichtig geweest Henderson den toegang

+te willen versperren, en een hunner had dit met twee gebroken ribben,

+de tweede met een ontwrichten arm en de derde met een aantal kneuzingen

+over het geheele lichaam moeten bekoopen.

+

+Het drietal werd aanstonds opgenomen en in de politie-auto gedragen.

+

+Daar Raffles zich nu eenmaal als Lord Aberdeen met de zaak bemoeid had,

+kon hij moeilijk anders doen, dan dien naam opgeven,—maar hij dankte

+zijn gesternte, dat hem had ingegeven, de nagemaakte detectivekaart bij

+zich te steken, voor hij het noodlottige vertrek verliet, waar hij

+bijna den dood had gevonden.

+

+Want men zou het op Scotland-Yard wel eens vreemd hebben kunnen vinden,

+dat zijn Lordschap zich in het bezit bevond van dit voortreffelijk

+nagemaakte legitimatiebewijs.

+

+Raffles en Henderson stapten op hun beurt in en een uur later reed de

+auto de groote binnenplaats op van het sombere hoofdbureau van politie

+in Downingstreet.

+

+De gevangenen werden aanstonds naar hun cellen geleid en nu was het de

+beurt van Raffles om een omstandig verhaal te doen van wat hem

+wedervaren was.

+

+De dienstdoende inspecteur schreef alles zorgvuldig op, en werd wel een

+weinig bleek om den neus, toen Raffles de beide stukken van

+overtuiging—de doos met titaniet en het horlogeuurwerk voor hem op

+tafel neerlegde.

+

+„Gelooft u, Mylord, dat dit duivelsche goedje niet vanzelf ontploffen

+kan?” vroeg hij een weinig heesch.

+

+„Onmogelijk, mijnheer!” antwoordde Raffles. „Het ontploft alleen,

+wanneer gij het uit uw handen laat vallen! Misschien kan de

+politiescheikundige u wel iets naders vertellen omtrent de

+samenstelling! Staat gij mij toe, dat ik mij thans terugtrek?”

+

+„Natuurlijk, Mylord. Natuurlijk,” antwoordde de inspecteur haastig,

+terwijl hij opstond en Raffles de hand toestak. „Maar ik laat u niet

+gaan, voordat ik als de eerste u mijn groote bewondering te kennen geef

+voor wat gij gedaan hebt, en den dank uitspreek van geheel Londen, dat

+gij haar voor een zoo vreeselijke ramp hebt weten te bewaren.”

+

+„Laten wij niet voorbarig zijn. mijnheer de inspecteur!” hernam Raffles

+op ernstigen toon. „Ik zou er geen eed op durven doen, dat alle gevaar

+reeds geweken is.”

+

+„Wat? Denkt gij werkelijk dat die schurken het nu nog zullen wagen, hun

+plan ten uitvoer te brengen?” riep de inspecteur verschrikt uit.

+

+„Natuurlijk niet hun oorspronkelijk plan,” antwoordde Raffles. „Zij

+zullen wel begrijpen, dat dat geen kans van slagen meer heeft. Wat er

+in het huis gebeurd is zullen zij morgenochtend reeds kunnen weten door

+middel van hun spionnen—en daarom raad ik u aan, een oogje in het zeil

+te houden—vooral in den eersten tijd.”

+

+„Ik dank u voor uw goeden raad, Mylord, en ik verzeker u, dat wij dien

+zullen opvolgen. Wij zullen nog hedennacht onze maatregelen nemen. Ik

+mag er zeker wel op rekenen, dat gij u tot onze beschikking stelt,

+zoodra het proces een aanvang neemt?”

+

+„Ik zou er liefst buiten worden gehouden, mijnheer—ik ben volstrekt

+niet gesteld op zooveel publiciteit!” antwoordde Raffles. „Mocht mijn

+getuigenis echter volstrekt onmisbaar zijn, dan kunt gij op mij

+rekenen.”

+

+Een korte buiging en Raffles had het vertrek verlaten, door Henderson

+gevolgd.

+

+Daar Henderson zijn eigen wagen in Betnalstreet had laten staan, waren

+de beide mannen verplicht een huurauto te nemen, die hen in een half

+uur naar de Regentstreet bracht.

+

+Het was bijna half twee toen zij daar aankwamen, maar zooals Raffles

+wel voorzien had vond hij Charly nog op en in staat van groote

+ongerustheid, bleek en met wallen onder de oogen.

+

+Hij vond den jongen man in de bibliotheekzaal met een boek voor zich,

+maar waarin hij blijkbaar geen oogenblik had zitten lezen.

+

+Charly stond haastig op, snelde Raffles tegemoet, greep zijn hand, en

+zeide met ontroerde stem:

+

+„De hemel zij geloofd, dat je er bent. Ik heb mij zoo ongerust over je

+gemaakt en over Henderson! Wat is er toch gebeurd?”

+

+„Ga daar zitten—dan zal ik het je vertellen—maar wees sterk, Charly,

+want ik zal je pijn moeten doen,” zeide Raffles op ernstigen toon.

+

+En nu deelde hij Charly in bijzonderheden mede, wat hem wedervaren was

+van het oogenblik af, dat hij het huis had verlaten.

+

+Charly had geluisterd, zonder hem een oogenblik in de rede te vallen,

+met zijn hoofd tusschen de handen geklemd.

+

+Toen Raffles zweeg, hief Charly langzaam het gelaat op, stond op, kwam

+naar Raffles toe, en zei met geheel veranderde stem:

+

+„De les is duur geweest, Edward, heel duur! Maar ik geloof, dat ik

+genezen ben! Je moet er in den beginne maar niet meer met mij over

+praten—het zal wel overgaan!” voegde hij er met een mat glimlachje aan

+toe.

+

+„Daarvan ben ik overtuigd, mijn jongen,” hernam Raffles op hartelijken

+toon. „Ik kende je niet meer. Nooit zou ik hebben kunnen vermoeden, dat

+mijn vriend Charly zich zoo zou laten meesleepen door zijn hartstocht.

+En nu beloof ik je, dat je uit mijn mond nooit meer iets over dit

+intermezzo zult hooren, dat voor jou zulke tragische gevolgen zou

+hebben gehad.”

+

+— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

+

+Den volgenden morgen omstreeks half elf begaf Raffles, thans weer als

+Lord Aberdeen gekleed, zich naar de Engelsche bank, in de auto, die

+door Henderson bestuurd werd.

+

+De fraaie wagen stond stil voor het groote gebouw en Raffles werd

+aanstonds toegelaten bij Philip Chesterfield, die reeds geheel op de

+hoogte was van het voorgevallene en hem met een bleek gelaat ontving.

+

+Hij verzocht Raffles plaats te nemen in een fauteuil, dicht bij een van

+de groote ramen, die op Cornhill uitzien, en begon, terwijl hij met

+zenuwachtige passen door zijn prachtig ingerichte werkkamer heen en

+weer liep:

+

+„Wie had dat kunnen denken, Mylord. Ik kan mijzelf onmogelijk vrij

+pleiten van schuld, en toch—als gij haar gekend had, zoo zacht, zoo

+aanhankelijk, zoo verliefd....”

+

+„Ik geloof, dat zij een voortreffelijke comediante was, mijnheer

+Chesterfield,” zeide Raffles bedaard. „Ik denk er ook niet aan, er u

+een verwijt van te maken, dat zij u betooverd heeft. Het is natuurlijk

+zeer pijnlijk voor u, om dit te moeten toegeven, maar het is nu wel

+duidelijk, dat het er haar slechts om te doen was, uit uw mond alle

+bijzonderheden te vernemen, die haar en haar medeplichtigen van nut

+konden zijn. Ik hoop, dat men nu alle voorzorgsmaatregelen genomen

+heeft om de bank te beschermen?”

+

+„Wees gerust, Mylord. Er komt niemand meer in, die wij niet goed

+kennen, of die zich niet eerst kan legitimeeren. Tot de safe zal

+niemand worden toegelaten, tenzij van deugdelijke papieren voorzien, en

+minstens een maand zal het gebouw niet meer bezichtigd mogen worden

+door het publiek, zooals tot dusverre het geval was.”

+

+„Dat is goed—maar ik geloof toch dat het beter zou zijn, wanneer wij

+alle leden van die bende in handen hadden,” zeide Raffles nadenkend.

+

+Zijn blikken zwierven een oogenblik naar buiten, en vestigden zich op

+het drukke gewoel in Cornhill.

+

+Toen werd zijn aandacht getrokken door een zware sleeperskar, door vier

+krachtige paarden getrokken en beladen met zware granietblokken,

+blijkbaar bestemd voor huizenbouw.

+

+Op dat oogenblik hield de kar ongeveer ter hoogte van den ingang van de

+Engelsche bank stil.

+

+De koetsier kwam van zijn bok, na de teugels over de paarden te hebben

+geworpen en slenterde weg, in de richting van het wijnhuis naar het

+scheen.

+

+Een jonge man met een zacht gelaat, die er naast had gezeten, klom

+eveneens haastig naar beneden en leunde tegen den vrachtwagen.

+

+Hij haalde een sigaret uit zijn zak en stak die aan.

+

+Plotseling sprong Raffles haastig op en slaakte een kreet van woede en

+schrik.

+

+„Wat is er, Mylord?” vroeg Chesterfield verschrikt, die zich had

+omgewend om een kistje sigaren te krijgen.

+

+„Wat er is? Kijk eens naar buiten. Herkent gij dien jongen niet, die

+daar nu zijn sigaret aansteekt?”

+

+Chesterfield was naar het raam getreden en keek naar buiten.

+

+„Die knaap daar bij die met granietblokken beladen kar? Neen, dien heb

+ik nooit gezien.”

+

+„Dan hebt gij geen goed geheugen voor gezichten. Het is Sonja Paviac in

+manskleeren en met kort geknipt haar,” riep Raffles uit.

+

+Chesterfield gaf een luiden schreeuw van ontzetting.

+

+„Mijn God, gij hebt gelijk. Wat beteekent dat?”

+

+Raffles scheen de vraag niet te hebben gehoord.

+

+Hij was een weinig van het raam terug getreden maar keek onafgebroken

+naar buiten en eensklaps riep hij:

+

+„Zie eens, wat zij doet! Met haar brandende sigaret heeft zij iets

+aangestoken—een draad katoen—een lont, die van den wagen afhangt. Snel,

+er heen!”

+

+Zoo vlug hun voeten hen dragen konden, vlogen de beide mannen het

+vertrek uit, de trappen af, de peristyle uit en op de kar toe, die nog

+altijd voor het trottoir stil stond. Eenige meters verder wachtte

+Henderson achter het stuurwiel van de fraaie limousine.

+

+Van Sonja Paviac was geen spoor meer te zien.

+

+Met doodsbleek gelaat trad Raffles haastig naar de plek toe, waar hij

+de nihilistin tersluiks de lont had zien aansteken.

+

+Hij zag, niets, hij rook ze alleen.

+

+Waarschijnlijk was de lont reeds zoover opgebrand, dat zij nu voor

+smeulde in een reet tusschen de zware granietblokken, die door geen zes

+mannen te vertillen waren.

+

+En het was zeker, dat zich daarbinnen, omgeven door die zware blokken,

+de kist met verschrikkelijken inhoud bevond, welke Raffles den avond

+tevoren gezien had.

+

+Als er niet onmiddellijk werd ingegrepen zou er een ontzettende

+ontploffing plaats vinden—een ontploffing als een aardbeving.

+

+„Henderson!” schreeuwde Raffles heesch van opwinding.

+

+Onmiddellijk stond de reus aan zijn zijde.

+

+„Zie je die blokken graniet?” vroeg Raffles. „Die moeten tot iederen

+prijs—versta je me? tot iederen prijs van die kar verschoven worden!

+Daar binnen is een helsche machine, die met een lont tot ontploffing

+wordt gebracht—en die lont smeult nu tusschen deze vierkante blokken.”

+

+Henderson had Raffles niet eens laten uitspreken, maar was op de kar

+gesprongen.

+

+Met reuzekracht duwde hij tegen een der bovenste blokken, terwijl zijn

+spieren zich spanden als kabeltouwen.

+

+En langzaam schoof het blok weg—kantelde—en viel op het trottoir met

+een doffen slag, die kilometers ver te hooien was.

+

+Nog een blok volgde, toen nog een—nog een—en nu bukte Henderson zich,

+trillend van inspanning, nam de katoenen lont op, die nog slechts een

+decimeter lang was, en door een gat in het deksel van een houten kistje

+verdween, en kneep het smeulende uiteinde tusschen vinger en duim uit.

+

+Uit de kelen van honderden menschen, die op verren afstand hadden

+toegezien, blijkbaar maar al te goed beseffend, wat er gaande was, ging

+een donderend gejuich op.

+

+De aanslag op de Bank van Engeland was verijdeld.

+

+

+

+Nog dienzelfden dag werden Sonja Paviac en haar medeplichtigen

+gearresteerd, toen zij zich wilden inschepen aan boord van een groote

+motorboot, en nog geen week later werden zij allen tot twintig jaren

+tuchthuisstraf veroordeeld.

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK LORD LISTER NO. 0378: DE

+AANSLAG OP DE LONDENSCHE BEURS ***

+

+Updated editions will replace the previous one--the old editions will

+be renamed.

+

+Creating the works from print editions not protected by U.S. copyright

+law means that no one owns a United States copyright in these works,

+so the Foundation (and you!) can copy and distribute it in the

+United States without permission and without paying copyright

+royalties. Special rules, set forth in the General Terms of Use part

+of this license, apply to copying and distributing Project

+Gutenberg-tm electronic works to protect the PROJECT GUTENBERG-tm

+concept and trademark. Project Gutenberg is a registered trademark,

+and may not be used if you charge for an eBook, except by following

+the terms of the trademark license, including paying royalties for use

+of the Project Gutenberg trademark. If you do not charge anything for

+copies of this eBook, complying with the trademark license is very

+easy. You may use this eBook for nearly any purpose such as creation

+of derivative works, reports, performances and research. Project

+Gutenberg eBooks may be modified and printed and given away--you may

+do practically ANYTHING in the United States with eBooks not protected

+by U.S. copyright law. Redistribution is subject to the trademark

+license, especially commercial redistribution.

+

+START: FULL LICENSE

+

+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE

+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK

+

+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free

+distribution of electronic works, by using or distributing this work

+(or any other work associated in any way with the phrase "Project

+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full

+Project Gutenberg-tm License available with this file or online at

+www.gutenberg.org/license.

+

+Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project

+Gutenberg-tm electronic works

+

+1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm

+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to

+and accept all the terms of this license and intellectual property

+(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all

+the terms of this agreement, you must cease using and return or

+destroy all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your

+possession. If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a

+Project Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound

+by the terms of this agreement, you may obtain a refund from the

+person or entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph

+1.E.8.

+

+1.B. "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be

+used on or associated in any way with an electronic work by people who

+agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few

+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works

+even without complying with the full terms of this agreement. See

+paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project

+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this

+agreement and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm

+electronic works. See paragraph 1.E below.

+

+1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the

+Foundation" or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection

+of Project Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual

+works in the collection are in the public domain in the United

+States. If an individual work is unprotected by copyright law in the

+United States and you are located in the United States, we do not

+claim a right to prevent you from copying, distributing, performing,

+displaying or creating derivative works based on the work as long as

+all references to Project Gutenberg are removed. Of course, we hope

+that you will support the Project Gutenberg-tm mission of promoting

+free access to electronic works by freely sharing Project Gutenberg-tm

+works in compliance with the terms of this agreement for keeping the

+Project Gutenberg-tm name associated with the work. You can easily

+comply with the terms of this agreement by keeping this work in the

+same format with its attached full Project Gutenberg-tm License when

+you share it without charge with others.

+

+1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern

+what you can do with this work. Copyright laws in most countries are

+in a constant state of change. If you are outside the United States,

+check the laws of your country in addition to the terms of this

+agreement before downloading, copying, displaying, performing,

+distributing or creating derivative works based on this work or any

+other Project Gutenberg-tm work. The Foundation makes no

+representations concerning the copyright status of any work in any

+country other than the United States.

+

+1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg:

+

+1.E.1. The following sentence, with active links to, or other

+immediate access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear

+prominently whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work

+on which the phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the

+phrase "Project Gutenberg" is associated) is accessed, displayed,

+performed, viewed, copied or distributed:

+

+  This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and

+  most other parts of the world at no cost and with almost no

+  restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it

+  under the terms of the Project Gutenberg License included with this

+  eBook or online at www.gutenberg.org. If you are not located in the

+  United States, you will have to check the laws of the country where

+  you are located before using this eBook.

+

+1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is

+derived from texts not protected by U.S. copyright law (does not

+contain a notice indicating that it is posted with permission of the

+copyright holder), the work can be copied and distributed to anyone in

+the United States without paying any fees or charges. If you are

+redistributing or providing access to a work with the phrase "Project

+Gutenberg" associated with or appearing on the work, you must comply

+either with the requirements of paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 or

+obtain permission for the use of the work and the Project Gutenberg-tm

+trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or 1.E.9.

+

+1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted

+with the permission of the copyright holder, your use and distribution

+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any

+additional terms imposed by the copyright holder. Additional terms

+will be linked to the Project Gutenberg-tm License for all works

+posted with the permission of the copyright holder found at the

+beginning of this work.

+

+1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm

+License terms from this work, or any files containing a part of this

+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.

+

+1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this

+electronic work, or any part of this electronic work, without

+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with

+active links or immediate access to the full terms of the Project

+Gutenberg-tm License.

+

+1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary,

+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including

+any word processing or hypertext form. However, if you provide access

+to or distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format

+other than "Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official

+version posted on the official Project Gutenberg-tm website

+(www.gutenberg.org), you must, at no additional cost, fee or expense

+to the user, provide a copy, a means of exporting a copy, or a means

+of obtaining a copy upon request, of the work in its original "Plain

+Vanilla ASCII" or other form. Any alternate format must include the

+full Project Gutenberg-tm License as specified in paragraph 1.E.1.

+

+1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,

+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works

+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.

+

+1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing

+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works

+provided that:

+

+* You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from

+  the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method

+  you already use to calculate your applicable taxes. The fee is owed

+  to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he has

+  agreed to donate royalties under this paragraph to the Project

+  Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments must be paid

+  within 60 days following each date on which you prepare (or are

+  legally required to prepare) your periodic tax returns. Royalty

+  payments should be clearly marked as such and sent to the Project

+  Gutenberg Literary Archive Foundation at the address specified in

+  Section 4, "Information about donations to the Project Gutenberg

+  Literary Archive Foundation."

+

+* You provide a full refund of any money paid by a user who notifies

+  you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he

+  does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm

+  License. You must require such a user to return or destroy all

+  copies of the works possessed in a physical medium and discontinue

+  all use of and all access to other copies of Project Gutenberg-tm

+  works.

+

+* You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of

+  any money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the

+  electronic work is discovered and reported to you within 90 days of

+  receipt of the work.

+

+* You comply with all other terms of this agreement for free

+  distribution of Project Gutenberg-tm works.

+

+1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project

+Gutenberg-tm electronic work or group of works on different terms than

+are set forth in this agreement, you must obtain permission in writing

+from the Project Gutenberg Literary Archive Foundation, the manager of

+the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the Foundation as set

+forth in Section 3 below.

+

+1.F.

+

+1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable

+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread

+works not protected by U.S. copyright law in creating the Project

+Gutenberg-tm collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm

+electronic works, and the medium on which they may be stored, may

+contain "Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate

+or corrupt data, transcription errors, a copyright or other

+intellectual property infringement, a defective or damaged disk or

+other medium, a computer virus, or computer codes that damage or

+cannot be read by your equipment.

+

+1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right

+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project

+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project

+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project

+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all

+liability to you for damages, costs and expenses, including legal

+fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT

+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE

+PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE

+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE

+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR

+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH

+DAMAGE.

+

+1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a

+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can

+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a

+written explanation to the person you received the work from. If you

+received the work on a physical medium, you must return the medium

+with your written explanation. The person or entity that provided you

+with the defective work may elect to provide a replacement copy in

+lieu of a refund. If you received the work electronically, the person

+or entity providing it to you may choose to give you a second

+opportunity to receive the work electronically in lieu of a refund. If

+the second copy is also defective, you may demand a refund in writing

+without further opportunities to fix the problem.

+

+1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth

+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS', WITH NO

+OTHER WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT

+LIMITED TO WARRANTIES OF MERCHANTABILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.

+

+1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied

+warranties or the exclusion or limitation of certain types of

+damages. If any disclaimer or limitation set forth in this agreement

+violates the law of the state applicable to this agreement, the

+agreement shall be interpreted to make the maximum disclaimer or

+limitation permitted by the applicable state law. The invalidity or

+unenforceability of any provision of this agreement shall not void the

+remaining provisions.

+

+1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the

+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone

+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in

+accordance with this agreement, and any volunteers associated with the

+production, promotion and distribution of Project Gutenberg-tm

+electronic works, harmless from all liability, costs and expenses,

+including legal fees, that arise directly or indirectly from any of

+the following which you do or cause to occur: (a) distribution of this

+or any Project Gutenberg-tm work, (b) alteration, modification, or

+additions or deletions to any Project Gutenberg-tm work, and (c) any

+Defect you cause.

+

+Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm

+

+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of

+electronic works in formats readable by the widest variety of

+computers including obsolete, old, middle-aged and new computers. It

+exists because of the efforts of hundreds of volunteers and donations

+from people in all walks of life.

+

+Volunteers and financial support to provide volunteers with the

+assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg-tm's

+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will

+remain freely available for generations to come. In 2001, the Project

+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure

+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future

+generations. To learn more about the Project Gutenberg Literary

+Archive Foundation and how your efforts and donations can help, see

+Sections 3 and 4 and the Foundation information page at

+www.gutenberg.org

+

+Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary

+Archive Foundation

+

+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non-profit

+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the

+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal

+Revenue Service. The Foundation's EIN or federal tax identification

+number is 64-6221541. Contributions to the Project Gutenberg Literary

+Archive Foundation are tax deductible to the full extent permitted by

+U.S. federal laws and your state's laws.

+

+The Foundation's business office is located at 809 North 1500 West,

+Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887. Email contact links and up

+to date contact information can be found at the Foundation's website

+and official page at www.gutenberg.org/contact

+

+Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg

+Literary Archive Foundation

+

+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without

+widespread public support and donations to carry out its mission of

+increasing the number of public domain and licensed works that can be

+freely distributed in machine-readable form accessible by the widest

+array of equipment including outdated equipment. Many small donations

+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt

+status with the IRS.

+

+The Foundation is committed to complying with the laws regulating

+charities and charitable donations in all 50 states of the United

+States. Compliance requirements are not uniform and it takes a

+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up

+with these requirements. We do not solicit donations in locations

+where we have not received written confirmation of compliance. To SEND

+DONATIONS or determine the status of compliance for any particular

+state visit www.gutenberg.org/donate

+

+While we cannot and do not solicit contributions from states where we

+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition

+against accepting unsolicited donations from donors in such states who

+approach us with offers to donate.

+

+International donations are gratefully accepted, but we cannot make

+any statements concerning tax treatment of donations received from

+outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff.

+

+Please check the Project Gutenberg web pages for current donation

+methods and addresses. Donations are accepted in a number of other

+ways including checks, online payments and credit card donations. To

+donate, please visit: www.gutenberg.org/donate

+

+Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic works

+

+Professor Michael S. Hart was the originator of the Project

+Gutenberg-tm concept of a library of electronic works that could be

+freely shared with anyone. For forty years, he produced and

+distributed Project Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of

+volunteer support.

+

+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed

+editions, all of which are confirmed as not protected by copyright in

+the U.S. unless a copyright notice is included. Thus, we do not

+necessarily keep eBooks in compliance with any particular paper

+edition.

+

+Most people start at our website which has the main PG search

+facility: www.gutenberg.org

+

+This website includes information about Project Gutenberg-tm,

+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary

+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to

+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.

diff --git a/69455-0.zip b/69455-0.zip
new file mode 100644
index 0000000..8577b4c
--- /dev/null
+++ b/69455-0.zip
diff --git a/69455-h.zip b/69455-h.zip
new file mode 100644
index 0000000..77b5226
--- /dev/null
+++ b/69455-h.zip
diff --git a/69455-h/69455-h.htm b/69455-h/69455-h.htm
new file mode 100644
index 0000000..72fbd23
--- /dev/null
+++ b/69455-h/69455-h.htm
@@ -0,0 +1,4028 @@
+<!DOCTYPE html

+PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd">

+<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source on 2022-12-01T21:40:31Z using SAXON HE 9.9.1.8 . -->

+<html lang="nl">

+<head>

+<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8">

+<title>Lord Lister No. 378: De Aanslag op de Londensche Beurs</title>

+<meta name="generator" content="tei2html.xsl, see https://github.com/jhellingman/tei2html">

+<meta name="author" content="Felix Hageman (1877–1966)">

+<meta name="author" content="Kurt Matull (1872–1930?)">

+<meta name="author" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">

+<link rel="coverpage" href="images/lordlister0378-front.jpg">

+<link rel="schema.DC" href="http://purl.org/dc/elements/1.1/">

+<meta name="DC.Title" content="Lord Lister No. 378: De Aanslag op de Londensche Beurs">

+<meta name="DC.Creator" content="Felix Hageman (1877–1966)">

+<meta name="DC.Creator" content="Kurt Matull (1872–1930?)">

+<meta name="DC.Creator" content="Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">

+<meta name="DC.Contributor" content="Jan Wiegman (1884–1963)">

+<meta name="DC.Language" content="nl-1900">

+<meta name="DC.Format" content="text/html">

+<meta name="DC.Publisher" content="Project Gutenberg">

+<meta name="DC:Subject" content="Detective and mystery stories -- Periodicals">

+<meta name="DC:Subject" content="Dime novels -- Periodicals">

+<style type="text/css"> /* <![CDATA[ */

+html {

+line-height: 1.3;

+}

+body {

+margin: 0;

+}

+main {

+display: block;

+}

+h1 {

+font-size: 2em;

+margin: 0.67em 0;

+}

+hr {

+height: 0;

+overflow: visible;

+}

+pre {

+font-family: monospace;

+font-size: 1em;

+}

+a {

+background-color: transparent;

+}

+abbr[title] {

+border-bottom: none;

+text-decoration: underline dotted;

+}

+b, strong {

+font-weight: bolder;

+}

+code, kbd, samp {

+font-family: monospace;

+font-size: 1em;

+}

+small {

+font-size: 80%;

+}

+sub, sup {

+font-size: 67%;

+line-height: 0;

+position: relative;

+vertical-align: baseline;

+}

+sub {

+bottom: -0.25em;

+}

+sup {

+top: -0.5em;

+}

+img {

+border-style: none;

+}

+body {

+font-family: serif;

+font-size: 100%;

+text-align: left;

+margin-top: 2.4em;

+}

+div.front, div.body {

+margin-bottom: 7.2em;

+}

+div.back {

+margin-bottom: 2.4em;

+}

+.div0 {

+margin-top: 7.2em;

+margin-bottom: 7.2em;

+}

+.div1 {

+margin-top: 5.6em;

+margin-bottom: 5.6em;

+}

+.div2 {

+margin-top: 4.8em;

+margin-bottom: 4.8em;

+}

+.div3 {

+margin-top: 3.6em;

+margin-bottom: 3.6em;

+}

+.div4 {

+margin-top: 2.4em;

+margin-bottom: 2.4em;

+}

+.div5, .div6, .div7 {

+margin-top: 1.44em;

+margin-bottom: 1.44em;

+}

+.div0:last-child, .div1:last-child, .div2:last-child, .div3:last-child,

+.div4:last-child, .div5:last-child, .div6:last-child, .div7:last-child {

+margin-bottom: 0;

+}

+blockquote div.front, blockquote div.body, blockquote div.back {

+margin-top: 0;

+margin-bottom: 0;

+}

+.divBody .div1:first-child, .divBody .div2:first-child, .divBody .div3:first-child, .divBody .div4:first-child,

+.divBody .div5:first-child, .divBody .div6:first-child, .divBody .div7:first-child {

+margin-top: 0;

+}

+h1, h2, h3, h4, h5, h6, .h1, .h2, .h3, .h4, .h5, .h6 {

+clear: both;

+font-style: normal;

+text-transform: none;

+}

+h3, .h3 {

+font-size: 1.2em;

+}

+h3.label {

+font-size: 1em;

+margin-bottom: 0;

+}

+h4, .h4 {

+font-size: 1em;

+}

+.alignleft {

+text-align: left;

+}

+.alignright {

+text-align: right;

+}

+.alignblock {

+text-align: justify;

+}

+p.tb, hr.tb, .par.tb {

+margin: 1.6em auto;

+text-align: center;

+}

+p.argument, p.note, p.tocArgument, .par.argument, .par.note, .par.tocArgument {

+font-size: 0.9em;

+text-indent: 0;

+}

+p.argument, p.tocArgument, .par.argument, .par.tocArgument {

+margin: 1.58em 10%;

+}

+.opener, .address {

+margin-top: 1.6em;

+margin-bottom: 1.6em;

+}

+.addrline {

+margin-top: 0;

+margin-bottom: 0;

+}

+.dateline {

+margin-top: 1.6em;

+margin-bottom: 1.6em;

+text-align: right;

+}

+.salute {

+margin-top: 1.6em;

+margin-left: 3.58em;

+text-indent: -2em;

+}

+.signed {

+margin-top: 1.6em;

+margin-left: 3.58em;

+text-indent: -2em;

+}

+.epigraph {

+font-size: 0.9em;

+width: 60%;

+margin-left: auto;

+}

+.epigraph span.bibl {

+display: block;

+text-align: right;

+}

+.trailer {

+clear: both;

+margin-top: 3.6em;

+}

+span.abbr, abbr {

+white-space: nowrap;

+}

+span.parnum {

+font-weight: bold;

+}

+span.corr, span.gap {

+border-bottom: 1px dotted red;

+}

+span.num, span.trans {

+border-bottom: 1px dotted gray;

+}

+span.measure {

+border-bottom: 1px dotted green;

+}

+.ex {

+letter-spacing: 0.2em;

+}

+.sc {

+font-variant: small-caps;

+}

+.asc {

+font-variant: small-caps;

+text-transform: lowercase;

+}

+.uc {

+text-transform: uppercase;

+}

+.tt {

+font-family: monospace;

+}

+.underline {

+text-decoration: underline;

+}

+.overline, .overtilde {

+text-decoration: overline;

+}

+.rm {

+font-style: normal;

+}

+.red {

+color: red;

+}

+hr {

+clear: both;

+border: none;

+border-bottom: 1px solid black;

+width: 45%;

+margin-left: auto;

+margin-right: auto;

+margin-top: 1em;

+text-align: center;

+}

+hr.dotted {

+border-bottom: 2px dotted black;

+}

+hr.dashed {

+border-bottom: 2px dashed black;

+}

+.aligncenter {

+text-align: center;

+}

+h1, h2, .h1, .h2 {

+font-size: 1.44em;

+line-height: 1.5;

+}

+h1.label, h2.label {

+font-size: 1.2em;

+margin-bottom: 0;

+}

+h5, h6 {

+font-size: 1em;

+font-style: italic;

+}

+p, .par {

+text-indent: 0;

+}

+p.firstlinecaps:first-line, .par.firstlinecaps:first-line {

+text-transform: uppercase;

+}

+.hangq {

+text-indent: -0.32em;

+}

+.hangqq {

+text-indent: -0.42em;

+}

+.hangqqq {

+text-indent: -0.84em;

+}

+p.dropcap:first-letter, .par.dropcap:first-letter {

+float: left;

+clear: left;

+margin: 0 0.05em 0 0;

+padding: 0;

+line-height: 0.8;

+font-size: 420%;

+vertical-align: super;

+}

+blockquote, p.quote, div.blockquote, div.argument, .par.quote {

+font-size: 0.9em;

+margin: 1.58em 5%;

+}

+.pageNum a, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover, a.hidden:hover, a.hidden {

+text-decoration: none;

+}

+.advertisement, .advertisements {

+background-color: #FFFEE0;

+border: black 1px dotted;

+color: #000;

+margin: 2em 5%;

+padding: 1em;

+}

+span.accent {

+display: inline-block;

+text-align: center;

+}

+span.accent, span.accent span.top, span.accent span.base {

+line-height: 0.40em;

+}

+span.accent span.top {

+font-weight: bold;

+font-size: 5pt;

+}

+span.accent span.base {

+display: block;

+}

+.footnotes .body, .footnotes .div1 {

+padding: 0;

+}

+.fnarrow {

+color: #AAAAAA;

+font-weight: bold;

+text-decoration: none;

+}

+.fnarrow:hover, .fnreturn:hover {

+color: #660000;

+}

+.fnreturn {

+color: #AAAAAA;

+font-size: 80%;

+font-weight: bold;

+text-decoration: none;

+vertical-align: 0.25em;

+}

+a {

+text-decoration: none;

+}

+a:hover {

+text-decoration: underline;

+background-color: #e9f5ff;

+}

+a.noteRef, a.pseudoNoteRef {

+font-size: 67%;

+vertical-align: super;

+text-decoration: none;

+margin-left: 0.1em;

+}

+.externalUrl {

+font-size: small;

+font-family: monospace;

+color: gray;

+}

+.displayfootnote {

+display: none;

+}

+div.footnotes {

+font-size: 80%;

+margin-top: 1em;

+padding: 0;

+}

+hr.fnsep {

+margin-left: 0;

+margin-right: 0;

+text-align: left;

+width: 25%;

+}

+p.footnote, .par.footnote {

+margin-bottom: 0.5em;

+margin-top: 0.5em;

+}

+p.footnote .fnlabel, .par.footnote .fnlabel {

+float: left;

+margin-left: -0.1em;

+min-width: 1.0em;

+padding-right: 0.4em;

+}

+.apparatusnote {

+text-decoration: none;

+}

+.apparatusnote:target, .fndiv:target {

+background-color: #eaf3ff;

+}

+table.tocList {

+width: 100%;

+margin-left: auto;

+margin-right: auto;

+border-width: 0;

+border-collapse: collapse;

+}

+td.tocPageNum, td.tocDivNum {

+text-align: right;

+min-width: 10%;

+border-width: 0;

+white-space: nowrap;

+}

+td.tocDivNum {

+padding-left: 0;

+padding-right: 0.5em;

+vertical-align: top;

+}

+td.tocPageNum {

+padding-left: 0.5em;

+padding-right: 0;

+vertical-align: bottom;

+}

+td.tocDivTitle {

+width: auto;

+}

+p.tocPart, .par.tocPart {

+margin: 1.58em 0;

+font-variant: small-caps;

+}

+p.tocChapter, .par.tocChapter {

+margin: 1.58em 0;

+}

+p.tocSection, .par.tocSection {

+margin: 0.7em 5%;

+}

+table.tocList td {

+vertical-align: top;

+}

+table.tocList td.tocPageNum {

+vertical-align: bottom;

+}

+table.inner {

+display: inline-table;

+border-collapse: collapse;

+width: 100%;

+}

+td.itemNum {

+text-align: right;

+min-width: 5%;

+padding-right: 0.8em;

+}

+td.innerContainer {

+padding: 0;

+margin: 0;

+}

+.index {

+font-size: 80%;

+}

+.index p {

+text-indent: -1em;

+margin-left: 1em;

+}

+.indexToc {

+text-align: center;

+}

+.transcriberNote {

+background-color: #DDE;

+border: black 1px dotted;

+color: #000;

+font-family: sans-serif;

+font-size: 80%;

+margin: 2em 5%;

+padding: 1em;

+}

+.missingTarget {

+text-decoration: line-through;

+color: red;

+}

+.correctionTable {

+width: 75%;

+}

+.width20 {

+width: 20%;

+}

+.width40 {

+width: 40%;

+}

+p.smallprint, li.smallprint, .par.smallprint {

+color: #666666;

+font-size: 80%;

+}

+span.musictime {

+vertical-align: middle;

+display: inline-block;

+text-align: center;

+}

+span.musictime, span.musictime span.top, span.musictime span.bottom {

+padding: 1px 0.5px;

+font-size: xx-small;

+font-weight: bold;

+line-height: 0.7em;

+}

+span.musictime span.bottom {

+display: block;

+}

+ul {

+list-style-type: none;

+}

+.splitListTable {

+margin-left: 0;

+}

+.splitListTable td {

+vertical-align: top;

+}

+.numberedItem {

+text-indent: -3em;

+margin-left: 3em;

+}

+.numberedItem .itemNumber {

+float: left;

+position: relative;

+left: -3.5em;

+width: 3em;

+display: inline-block;

+text-align: right;

+}

+.itemGroupTable {

+border-collapse: collapse;

+margin-left: 0;

+}

+.itemGroupTable td {

+padding: 0;

+margin: 0;

+vertical-align: middle;

+}

+.itemGroupBrace {

+padding: 0 0.5em !important;

+}

+div.figure {

+text-align: center;

+}

+.figure {

+margin-left: auto;

+margin-right: auto;

+}

+.floatLeft {

+float: left;

+margin: 10px 10px 10px 0;

+}

+.floatRight {

+float: right;

+margin: 10px 0 10px 10px;

+}

+p.figureHead, .par.figureHead {

+font-size: 100%;

+text-align: center;

+}

+.figAnnotation {

+font-size: 80%;

+position: relative;

+margin: 0 auto;

+}

+.figTopLeft, .figBottomLeft {

+float: left;

+}

+.figTopRight, .figBottomRight {

+float: right;

+}

+.figure p, .figure .par {

+font-size: 80%;

+margin-top: 0;

+text-align: center;

+}

+img {

+border-width: 0;

+}

+td.galleryFigure {

+text-align: center;

+vertical-align: middle;

+}

+td.galleryCaption {

+text-align: center;

+vertical-align: top;

+}

+body {

+padding: 1.58em 16%;

+}

+.pageNum {

+display: inline;

+font-size: 8.4pt;

+font-style: normal;

+margin: 0;

+padding: 0;

+position: absolute;

+right: 1%;

+text-align: right;

+letter-spacing: normal;

+}

+.marginnote {

+font-size: 0.8em;

+height: 0;

+left: 1%;

+position: absolute;

+text-indent: 0;

+width: 14%;

+text-align: left;

+}

+.right-marginnote {

+font-size: 0.8em;

+height: 0;

+right: 3%;

+position: absolute;

+text-indent: 0;

+text-align: right;

+width: 11%

+}

+.cut-in-left-note {

+font-size: 0.8em;

+left: 1%;

+float: left;

+text-indent: 0;

+width: 14%;

+text-align: left;

+padding: 0.8em 0.8em 0.8em 0;

+}

+.cut-in-right-note {

+font-size: 0.8em;

+left: 1%;

+float: right;

+text-indent: 0;

+width: 14%;

+text-align: right;

+padding: 0.8em 0 0.8em 0.8em;

+}

+span.tocPageNum, span.flushright {

+position: absolute;

+right: 16%;

+top: auto;

+text-indent: 0;

+}

+.pglink::after {

+content: "\0000A0\01F4D8";

+font-size: 80%;

+font-style: normal;

+font-weight: normal;

+}

+.catlink::after {

+content: "\0000A0\01F4C7";

+font-size: 80%;

+font-style: normal;

+font-weight: normal;

+}

+.exlink::after, .wplink::after, .biblink::after, .qurlink::after, .seclink::after {

+content: "\0000A0\002197\00FE0F";

+color: blue;

+font-size: 80%;

+font-style: normal;

+font-weight: normal;

+}

+.pglink:hover {

+background-color: #DCFFDC;

+}

+.catlink:hover {

+background-color: #FFFFDC;

+}

+.exlink:hover, .wplink:hover, .biblink:hover, .qurlink:hover, .seclin:hover {

+background-color: #FFDCDC;

+}

+body {

+background: #FFFFFF;

+font-family: serif;

+}

+body, a.hidden {

+color: black;

+}

+h1, h2, .h1, .h2 {

+text-align: center;

+font-variant: small-caps;

+font-weight: normal;

+}

+p.byline {

+text-align: center;

+font-style: italic;

+margin-bottom: 2em;

+}

+.div2 p.byline, .div3 p.byline, .div4 p.byline, .div5 p.byline, .div6 p.byline, .div7 p.byline {

+text-align: left;

+}

+.figureHead, .noteRef, .pseudoNoteRef, .marginnote, .right-marginnote, p.legend, .verseNum {

+color: #660000;

+}

+.rightnote, .pageNum, .lineNum, .pageNum a {

+color: #AAAAAA;

+}

+a.hidden:hover, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover {

+color: red;

+}

+h1, h2, h3, h4, h5, h6 {

+font-weight: normal;

+}

+table {

+margin-left: auto;

+margin-right: auto;

+}

+.tableCaption {

+text-align: center;

+}

+.arab { font-family: Scheherazade, serif; }

+.aran { font-family: 'Awami Nastaliq', serif; }

+.grek { font-family: 'Charis SIL', serif; }

+.hebr { font-family: Shlomo, 'Ezra SIL', serif; }

+.syrc { font-family: 'Serto Jerusalem', serif; }

+/* CSS rules generated from rendition elements in TEI file */

+.imprint {

+color: gray; text-align: center;

+}

+div.advertisement img {

+mix-blend-mode: darken;

+}

+.center {

+text-align: center;

+}

+.xxl {

+font-size: xx-large;

+}

+/* CSS rules generated from @rend attributes in TEI file */

+.cover-imagewidth {

+width:564px;

+}

+.xd31e111 {

+font-size:x-large;

+}

+.xd31e113 {

+font-size:small;

+}

+.xd31e119 {

+font-size:xx-large;

+}

+.ad-dubec3-imgwidth {

+width:562px;

+}

+.xd31e1205 {

+text-align:center; font-size:xx-large;

+}

+.xd31e1207 {

+text-align:center; font-size:x-large;

+}

+.xd31e1209 {

+text-align:center; font-size:x-large; color:#f30f20;

+}

+.xd31e1211 {

+text-align:center; font-size:large;

+}

+.xd31e1215 {

+text-align:center; font-size:large; color:#f30f20;

+}

+.xd31e1220 {

+text-align:center;

+}

+/* ]]> */ </style>

+</head>

+<body>

+<div lang='en' xml:lang='en'>

+<p style='text-align:center; font-size:1.2em; font-weight:bold'>The Project Gutenberg eBook of <span lang='nl' xml:lang='nl'>Lord Lister No. 0378: De Aanslag op de Londensche Beurs</span>, by Kurt Matull</p>

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and

+most other parts of the world at no cost and with almost no restrictions

+whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms

+of the Project Gutenberg License included with this eBook or online

+at <a href="https://www.gutenberg.org">www.gutenberg.org</a>. If you

+are not located in the United States, you will have to check the laws of the

+country where you are located before using this eBook.

+</div>

+</div>

+

+<p style='display:block; margin-top:1em; margin-bottom:1em; margin-left:2em; text-indent:-2em'>Title: <span lang='nl' xml:lang='nl'>Lord Lister No. 0378: De Aanslag op de Londensche Beurs</span></p>

+<p style='display:block; margin-top:1em; margin-bottom:0; margin-left:2em; text-indent:-2em'>Authors: Kurt Matull</p>

+<p style='display:block; margin-top:0; margin-bottom:0; margin-left:2em;'>Theo Blakensee</p>

+<p style='display:block; margin-top:0; margin-bottom:0; margin-left:2em;'>Felix Hageman</p>

+<p style='display:block; margin-top:1em; margin-bottom:0; margin-left:2em; text-indent:-2em'>Illustrator: Jan Wiegman</p>

+<p style='display:block; text-indent:0; margin:1em 0'>Release Date: December 1, 2022 [eBook #69455]</p>

+<p style='display:block; text-indent:0; margin:1em 0'>Language: Dutch</p>

+  <p style='display:block; margin-top:1em; margin-bottom:0; margin-left:2em; text-indent:-2em; text-align:left'>Produced by: Jeroen Hellingman and the Online Distributed Proofreading Team at https://www.pgdp.net/ for Project Gutenberg</p>

+<div style='margin-top:2em; margin-bottom:4em'>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK <span lang='nl' xml:lang='nl'>LORD LISTER NO. 0378: DE AANSLAG OP DE LONDENSCHE BEURS</span> ***</div>

+<div class="front">

+<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">

+<p class="first"></p>

+<div class="figure cover-imagewidth"><img src="images/lordlister0378-front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="564" height="720"></div><p>

+<span class="pageNum" id="pb1">[<a href="#pb1">1</a>]</span></p>

+</div>

+</div>

+<div class="div1 last-child imprint"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">

+<p class="first xd31e111">☞ Elke aflevering bevat een volledig verhaal. ☜

+</p>

+<p class="xd31e113">UITGAVE VAN DEN ROMAN-<span class="corr" id="xd31e115" title="Niet in bron">,</span> BOEK- EN KUNSTHANDEL—SINGEL 236,—AMSTERDAM.

+</p>

+</div>

+</div>

+</div>

+<div class="body">

+<div id="ch1" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch1.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<div class="figure"><img src="images/p0378-01.png" alt="DE AANSLAG OP DE LONDENSCHE BEURS." width="720" height="191"></div>

+<h2 class="super xd31e119">DE AANSLAG OP DE LONDENSCHE BEURS.</h2>

+<h2 class="label">HOOFDSTUK I</h2>

+<h2 class="main">Rosenthal en Pennock.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">In de onmiddellijke nabijheid van de beurs te Londen bevinden zich een groot aantal

+kantoren van bankiers, makelaars in effecten, beursagenten en andere personen, die

+op de een of andere wijze iets uitstaande hebben met God Mammon.

+</p>

+<p>De Londensche beurs is aan een breede straat gelegen, Cornhill geheeten.

+</p>

+<p>In lang vervlogen eeuwen werden op dezen „Korenheuvel” de voorraden graan ter markt

+gebracht, door de boeren, die rondom de groote stad woonden, welke destijds nauwelijks

+het twintigste deel bedroeg van het huidige, onmetelijke Londen.

+</p>

+<p>De Londensche beurs is een fraai gebouw, met een prachtige <span class="corr" id="xd31e129" title="Bron: Corintische">Corinthische</span> portiek, en nog niet lang geleden gebouwd, want het werd door koningin Victoria in

+het jaar 1844 geopend.

+</p>

+<p>Deze portiek heeft twee ingangen, welke kunnen worden afgesloten door prachtige bronzen

+hekken, van niet minder dan zeven meter hoogte.

+</p>

+<p>Van bewonderingswaardige schoonheid zijn de muurschilderingen, welke men in de groote

+vestibule aantreft.

+</p>

+<p>Tegenover de beurs bevindt zich het reusachtige gebouw van de Bank van Engeland, waarvan

+zij gescheiden is door de Threadneedle Street, een betrekkelijk smalle straat, die

+almede tot een der oudste van Londen behoort.

+</p>

+<p>Het gebouw van de Engelsche Bank is van veel ouderen datum, want het werd gebouwd

+tusschen de jaren 1732 en 1829.

+</p>

+<p>Wel heeft men er in die negentig jaren niet voortdurend aan voortgebouwd, daar verscheiden

+onvoorziene gebeurtenissen den bouw tegenhielden, maar toch kan men wel rekenen, dat

+er tientallen jaren met den eigenlijken bouw gemoeid zijn geweest.

+</p>

+<p>Op deze beide hoofdgebouwen nu, die als het ware het financiëele hart van Londen,

+waarschijnlijk van heel Engeland en misschien wel van heel Europa vormen, groepeeren

+zich, als kuikens om de hen, de talrijke kleinere banken.

+</p>

+<p>In Lombard Street, op ongeveer tien minuten gaans van Cornhill, verheft zich een groot

+kantoorgebouw, waarvan de verschillende verdiepingen aan een zestal maatschappijen

+zijn verhuurd.

+<span class="pageNum" id="pb2">[<a href="#pb2">2</a>]</span></p>

+<p>De twee benedenste worden ingenomen door de bank van de heeren Rosenthal en Pennock.

+</p>

+<p>Wellicht kon deze combinatie in de ooren van een oprechten chauvinist een verdachten

+klank hebben, maar dat behoefde toch volstrekt niet het geval te zijn, want wel is

+waar was de betovergrootvader van den heer Jacques Rosenthal als volbloed Frankforter

+in het jaar 1677 naar Londen gekomen, maar hij had zich spoedig laten naturaliseeren,

+en van dat tijdstip af hadden diens afstammelingen zich als echte Britten beschouwd.

+</p>

+<p>Hoe dit ook zij, de huidige compagnon van Pennock bleek van zijn voorvaderen een zeldzaam

+talent voor allerlei geldelijke transacties te hebben overgeërfd, en daar Pennock

+een man was met een verbazende hoeveelheid menschenkennis en een ongelooflijken werklust,

+zoo moest hun samengaan wel succes opleveren.

+</p>

+<p>Op den dag, volgend op de onderteekening van den wapenstilstand, hadden de beide heeren

+hun tenten opgeslagen in het kantoorgebouw in de Lombard Street, en aanstonds scheen

+de fortuin hen toe te lachen.

+</p>

+<p>Hun bank, de „<span lang="en">Midland Credit Bank</span>” geheeten, mocht zich aldra in een uitgebreide clandisie verheugen, en steeds grooter

+werd het aantal diergenen, die op deze bank trokken, of er hun geld belegden, meestal

+op langen termijn, want het duurde niet lang of de solvabiliteit van de „<span lang="en">Midland Credit</span>” stond onaantastbaar vast. Het personeel, dat bij de oprichting uit zes koppen bestond,

+was in den loop van slechts een paar jaren aangegroeid tot een tal van vier en zestig

+helpers, kassiers, wisselklerken, bedienden voor de deposito’s, voor de afdeeling

+credietbrieven, boekhouders, en andere onontbeerlijke employé’s.

+</p>

+<p>Zoodra men de breede deuren binnentrad, die om negen uur in den morgen geopend werden,

+bevond men zich van aangezicht tot aangezicht met een deftigen portier, die, zich

+zijn waarde wel bewust zijnde, met de handen op den rug heen en weer liep in de voorvestibule,

+die door twee klapdeuren was gescheiden van de eigenlijke bankruimte, waar zich de

+loketten bevonden.

+</p>

+<p>Daar bevonden zich, in een halfcirkelvormigen boog, de dozijnen loketten, alle genummerd,

+waarachter de beambten hun werkzaamheden verrichtten.

+</p>

+<p>Langs de wanden stonden banken geschaard, waarop de bezoekers konden plaatsnemen,

+die gekomen waren om effecten te verzilveren, coupons te innen, rente te laten bijschrijven,

+of het geld van wissels en cheques te ontvangen.

+</p>

+<p>Op drukke uren trof men daar wel een honderdtal kantoorloopers aan, allen gewapend

+met groote tasschen, welke de meeste hunner met een sterken ketting aan den pols hadden

+bevestigd.

+</p>

+<p>Ook hier bevonden zich twee portiers, die iedereen te woord stonden, die vreemdelingen

+waren in dit Jeruzalem, en die tevens een oogje in het zeil moesten houden.

+</p>

+<p>Want er waren nog altijd langvingers genoeg, keurig gekleed, en uiterst behendig,

+die kans zagen, er met de geldtasch van een ander van door te gaan of met den haak

+van hun wandelstok een pakje <span class="corr" id="xd31e162" title="Bron: bankbilleten">bankbiljetten</span> naar zich toe te halen, hetwelk een achtelooze klant tijdelijk naast zich had neergelegd

+op den marmeren rand, die langs alle loketten heenliep.

+</p>

+<p>In de ruimte, welke door de rij loketten was omgeven, kon men de tafels ontwaren,

+waaraan de klerken gezeten waren, en tevens de zware en zeer sterke brandkast, waaruit

+de hoofdkassier telkens de benoodigde bedragen nam, om die tegen afgifte van een bon

+aan de hulpkassiers voor te tellen.

+</p>

+<p>Het was omstreeks half elf in den morgen, toen een groote, blauwgelakte limousine

+stilhield voor de bank van de heeren Rosenthal en Pennock.

+</p>

+<p>Achter het stuurwiel zat een chauffeur van reusachtigen lichaamsbouw, in een elegante,

+maar volstrekt niet opvallende, grijze livrei.

+</p>

+<p>Het portier van de groote auto werd van binnen af geopend, nog voor de kleine „button”

+had kunnen toesnellen, die op post had gestaan bij de voordeur.

+</p>

+<p>Twee heeren stapten uit de auto.

+</p>

+<p>De een was omstreeks veertig jaar oud, tenminste wanneer men oordeelde naar zijn haar,

+dat aan de slapen eenigszins begon te grijzen.

+</p>

+<p>Zijn oogen echter, van een eigenaardige grijze kleur, schitterden als die van een

+jongeling.

+</p>

+<p>De scherp gesneden trekken getuigden van ontembare wilskracht, en de lijnen langs

+den mond met de smalle lippen getuigden er van, dat deze man in zijn leven reeds veel

+had geleden.

+</p>

+<p>Hij was gekleed in een jacquetkostuum, dat <span class="pageNum" id="pb3">[<a href="#pb3">3</a>]</span>zeker afkomstig was van een meester in zijn vak.

+</p>

+<p>De jonge man, die in zijn gezelschap was, verschilde minstens tien jaar met hem, misschien

+wel vijftien.

+</p>

+<p>Hij was bijna een hoofd kleiner, sierlijk gebouwd, en vertoonde in een vroolijk rond

+gelaat twee groote blauwe oogen.

+</p>

+<p>Als hij lachte, hetgeen nog al eens scheen te gebeuren, vertoonde zijn mond twee rijen

+hagelwitte tanden, welke menige schoone vrouw hem zou hebben benijd.

+</p>

+<p>Ook hij was met de uiterste zorg, maar zonder de minste fatterigheid<span class="corr" id="xd31e183" title="Niet in bron">,</span> gekleed.

+</p>

+<p>De oudste der beide heeren wisselde eenige woorden met den chauffeur, na het portier

+te hebben dichtgeklapt, en daarop bestegen zij beiden de weinige treden van het breede

+terras, dat zich voor het bankgebouw uitstrekte.

+</p>

+<p>De deftige portier scheen hen wel te kennen, want hij tikte beleefd aan zijn pet.

+</p>

+<p>In plaats dat de beide heeren echter doorgingen naar de groote vestibule, wendde de

+oudste hunner zich tot den portier en vroeg:

+</p>

+<p>„Wij kunnen zeker een van de beide heeren bankiers wel een oogenblik spreken?”

+</p>

+<p>De portier trok eerst een bedenkelijk gezicht, maar toen scheen hem in te vallen dat

+Lord William Aberdeen tot een der beste klanten van zijn patroons behoorde, en dat

+ook zijn secretaris, Charly Brand, in wiens gezelschap hij zich thans bevond, een

+niet onaardig bedrag als deposito op de „<span lang="en">Midland Credit Bank</span>” had staan.

+</p>

+<p>„Ik geloof, dat mijnheer Rosenthal naar de beurs is, Mylord,” zeide hij gewichtig.

+„Maar mijnheer Pennock is in zijn privé-kantoor, dat weet ik zeker. Wees zoo goed

+even plaats te nemen, dan zal ik telefoneeren.”

+</p>

+<p>Lord Aberdeen en zijn secretaris namen plaats op een van de breede eikenhouten banken,

+terwijl de portier zijn kleine loge binnentrad, en den telefoonhoorn van den haak

+nam.

+</p>

+<p>Hij sprak even in het toestel, en vroeg toen, zich tot Lord Aberdeen wendende:

+</p>

+<p>„Mijnheer Pennock vraagt of gij hem persoonlijk wilt spreken, of dat gij het met zijn

+secretaris kunt afdoen.”

+</p>

+<p>„Het liefst sprak ik met mijnheer Pennock persoonlijk!” antwoordde de rijke bezoeker.

+„Wij zullen mijnheer Pennock echter niet langer dan hoogstens tien minuten ophouden.”

+</p>

+<p>De portier sprak nog eenige oogenblikken in het toestel, om vervolgens den hoorn op

+te hangen en uit zijn loge te treden.

+</p>

+<p>„Mijnheer Pennock zal u gaarne verwachten, Mylord!” zeide hij met een buiging.

+</p>

+<p>Hij wenkte den jongen met zijn uniform vol glanzende knoopen, waaraan hij zijn bijnaam

+te danken had, en zeide, toen de knaap was komen toeloopen:

+</p>

+<p>„Wijs de beide heeren eens den weg naar het particuliere kantoor van mijnheer Pennock!”

+</p>

+<p>„Dat is volstrekt niet noodig!” kwam Lord Aberdeen glimlachend. „Wij kennen den weg.

+En gij hebt ons bezoek reeds aangekondigd. Wij zullen boven wel iemand vinden die

+ons aandient.”

+</p>

+<p>„Zooals gij wilt, Mylord!”

+</p>

+<p>Lord Aberdeen was reeds <span class="corr" id="xd31e208" title="Bron: opgstaan">opgestaan</span>, en hij verliet nu, door zijn secretaris gevolgd, de vestibule door een breede zijdeur,

+waarachter onmiddellijk de trap naar de eerste verdieping begon, welke haar licht

+ontving door een zeer hoog raam, dat op de straat uitzag.

+</p>

+<p>De trap liep uit op een breed portaal, waarop verscheiden deuren uitkwamen.

+</p>

+<p>Lord Aberdeen aarzelde echter geen oogenblik, maar trad op een dezer deuren toe, klopte

+aan, en ging dadelijk daarop binnen, nog altijd door zijn secretaris gevolgd.

+</p>

+<p>De beide heeren bevonden zich in een vrij groot kantoorlokaal, waarin een twintigtal

+mannelijke en vrouwelijke klerken druk zaten te werken.

+</p>

+<p>Dadelijk sprong er een kantoorjongen op, die hen tegemoet ging, en vroeg wat zij wenschten.

+</p>

+<p>„Ik wensch mijnheer Pennock te spreken, vriendje!” zeide Lord Aberdeen. „Hij verwacht

+mij.”

+</p>

+<p>„Die deur, mijnheer!” zeide de jongen kortaf, als iemand die het zeer druk heeft,

+en dadelijk stevende hij weer naar zijn lessenaar, teneinde daar zijn gewichtige taak

+voort te zetten, die bestond in het plakken van postzegels op een grooten stapel enveloppen,

+en het vouwen van circulaires.

+</p>

+<p>De beide heeren staken de zaal in haar volle lengte over, gingen een tweede deur door,

+en bevonden zich nu in een andere kamer, veel kleiner, en van wat meer gemakken voorzien

+dan het kantoorlokaal.

+<span class="pageNum" id="pb4">[<a href="#pb4">4</a>]</span></p>

+<p>Er stond een fraai schrijfbureau, men zag er een sofa, een paar clubfauteuils en een

+sierlijk bewerkt rooktafeltje.

+</p>

+<p>Dit was het vertrek van den secretaris der bankdirectie, en ook hier zaten de typisten,

+waarover hij de beschikking had.

+</p>

+<p>Dit vertrek grensde onmiddellijk aan de particuliere werkkamer van mijnheer Pennock.

+</p>

+<p>Eén van de jonge meisjes was dadelijk bij het binnenkomen van de beide heeren opgestaan,

+en weer moest Lord Aberdeen het doel van zijn komst zeggen.

+</p>

+<p>Het meisje wees zwijgend op een tweede deur en ging weer aan het werk.

+</p>

+<p>De secretaris, een man met een volkomen gladden schedel, waarop geen enkel haartje

+scheen te willen uitbotten, had zelfs niet omgekeken.

+</p>

+<p>Lord Aberdeen klopte aan.

+</p>

+<p>„Binnen!” riep een zware stem aan den anderen kant van de deur, en naar het scheen

+een weinig ongeduldig.

+</p>

+<p>Lord Aberdeen opende de deur, en trad met zijn secretaris een modern gemeubeld vertrek

+binnen, dat slechts heel in de verte herinnerde aan de sombere kamers, waarin zich

+in vroegere jaren de heeren bankdirecteuren meenden te moeten opsluiten.

+</p>

+<p>Het vertrek werd door drie ramen verlicht.

+</p>

+<p>Het behang was van goudleder en tot manshoogte waren de wanden beschoten met fraai

+gepolitoerd mahoniehout.

+</p>

+<p>Op den parketvloer lag een reusachtig Perzisch tapijt.

+</p>

+<p>Het meubilair, de reusachtige schrijftafel, de boekenkasten, waren van notenhout.

+</p>

+<p>Bij den monumentalen haard stonden een paar clubfauteuils van echt leder.

+</p>

+<p>Een kleine brandkast, half in den muur verscholen, voltooide dit meubilair, en het

+leek wel, alsof deze kast hier volstrekt niet behoorde, en daar maar bij toeval was

+terecht gekomen.

+</p>

+<p>De heer Pennock was voor zijn schrijftafel gezeten.

+</p>

+<p>Hij was bezig, het onderwerp van een brief te dicteeren aan een jong meisje, dat op

+een paar passen afstand van hem verwijderd stond, en van wie de beide binnentredende

+heeren op dit oogenblik nog niets anders konden waarnemen dan een overvloed van blauwzwart

+haar, zeer lange, donkere wimpers en een stukje van een fijn gevormden neus, want

+zij stond half van hen afgewend.

+</p>

+</div>

+</div>

+<div id="ch2" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch2.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<h2 class="label">HOOFDSTUK II.</h2>

+<h2 class="main">De typiste van den bankdirecteur.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">Steeds dicteerende, maakte Pennock, terwijl hij in zijn stoel in de richting van zijn

+bezoekers boog, een uitnoodigend gebaar naar een paar stoelen.

+</p>

+<p>Lord Aberdeen en zijn secretaris namen er op plaats en de stoelen stonden zoo, dat

+zij nu het gelaat van de steno-typiste, die snel en accuraat het <span class="sic">dicté</span> opnam, goed konden waarnemen.

+</p>

+<p>En zij zagen een vrouw van zeer groote schoonheid, met een buitenlandsch voorkomen.

+</p>

+<p>Het dikke zwarte haar, eenvoudig opgemaakt, omlijstte een gelaat van het zuiverste

+ovaal.

+</p>

+<p>De mond was bijzonder fraai geteekend, de kleine neus was licht gebogen, de wenkbrauwen

+zouden een schilder in verrukking hebben gebracht.

+</p>

+<p>Zij was geheel in haar werk verdiept, en toen Pennock even zweeg om zijn gedachten

+te verzamelen, sloeg de typiste een oogenblik de oogen op.

+</p>

+<p>Het waren zeer groote, eenigszins amandelvormige oogen, bijna zwart, en met een donkeren

+gloed er in.

+</p>

+<p>Het volgende oogenblik echter waren die beide tweelingsterren weder achter de oogleden

+verborgen.

+</p>

+<p>Nog eenige oogenblikken klonk de wat scherpe stem van Pennock. Toen zeide hij:

+</p>

+<p>„Afgeloopen, juffrouw! Onmiddellijk uitwerken. <span class="pageNum" id="pb5">[<a href="#pb5">5</a>]</span>Dadelijk posten en breng mij de copie van den brief, zoodra gij hem getikt hebt.”

+</p>

+<p>Het meisje knikte zwijgend, schroefde haar vulpen in, en verliet het vertrek, door

+dezelfde deur waardoor de bezoekers waren binnengetreden en zonder hen ook maar met

+een enkelen blik te hebben verwaardigd.

+</p>

+<p>Pennock was opgestaan, en trad nu zijn bezoekers haastig tegemoet.

+</p>

+<p>Er lag eerbied in zijn stem, toen hij zeide:

+</p>

+<p>„Ik hoop, dat gij het mij niet ten kwade zult duiden, Mylord, indien ik U een oogenblik

+heb laten wachten. De zaak was van groot belang en duldde geen uitstel.”

+</p>

+<p>„Verontschuldig U niet, mijn waarde Pennock!” zeide Lord Aberdeen glimlachend. „Ik

+weet uit eigen ondervinding hoe onaangenaam het is bij dergelijke werkzaamheden te

+worden gestoord, of ze midden in te moeten afbreken! Ik heb U reeds laten zeggen,

+dat wij U niet lang zouden ophouden!”

+</p>

+<p>„Neem plaats, wat ik U verzoeken mag en zeg waarmede ik U van dienst kan zijn,” hernam

+de bankier.

+</p>

+<p>De drie heeren gingen zitten en <span class="corr" id="xd31e269" title="Bron: begon Lord Aberdeen">Lord Aberdeen begon</span>:

+</p>

+<p>„Waarde Pennock, wij kennen elkander reeds eenige jaren, en sedert de oprichting van

+Uw bank ben ik Uw klant geweest, en naar ik meen een vrij goede klant. Ik heb dadelijk

+vertrouwen gesteld in de soliditeit van Uwe onderneming en ik heb tot mijn genoegen

+gezien, dat gij niet behoort tot die bankiers, die iemand het vel over de ooren halen,

+of zich inlaten met gewaagde speculaties, waardoor ook het kapitaal van hun inleggers

+gevaar zou loopen.”

+</p>

+<p>Pennock boog even, als iemand die zulk een compliment volkomen verdiend acht, en daarop

+vervolgde zijn bezoeker:

+</p>

+<p>„Juist omdat Uw voorzichtigheid en Uw beleid boven iederen twijfel verheven zijn,

+wend ik mij tot U. Ik weet, dat gij zeer uitgebreide connecties hebt in Rusland, zoo

+uitgebreid als men ze op dit oogenblik maar kan hebben.”

+</p>

+<p>Pennock haalde mistroostig de schouders op en zeide:

+</p>

+<p>„Het heeft helaas niet veel om het lijf, Mylord; ik meen onze geldelijke transacties

+met de Russische Sovjet Republiek. Wat mij betreft, kunnen die heeren Bolsjewiki mij

+gestolen worden. Zij mogen het dan nog zoo goed met de arme menschheid meenen, van

+geldzaken hebben zij niet het flauwste begrip, en als werkelijk gebeurde, waarnaar

+zij zoo vurig verlangen, namelijk, dat de geld- en wisselhandel van den eenen dag

+op den anderen werd afgeschaft, dan zou er nog geen etmaal later een chaos heerschen,

+zóó ontzettend, dat hiertegen onmogelijk de zegeningen zouden kunnen opwegen, welke

+die heeren te Moskou ons beloven. De handel zou volkomen worden lamgelegd, er zouden

+geen levensmiddelen meer worden aangevoerd, noch steenkolen, noch ijzer, noch goud,

+niets. Want niemand zou zijn kostbare producten willen afstaan.”

+</p>

+<p>„Dan zou degeen, die ze noodig heeft, ze misschien nemen,” hernam Lord Aberdeen glimlachend.

+</p>

+<p>„Dat is zelfs zeer waarschijnlijk. En daardoor juist zou er een vreeselijke strijd

+ontstaan, de een zou den ander bestelen, en wij zouden getuigen zijn van een wanorde,

+zooals men zich eenvoudig niet kan indenken. Gij moogt zeggen, dat ik in mijn eigen

+zaak pleit, maar ik houd het er eerlijk en oprecht voor, dat de zaken, zooals ze thans

+geregeld zijn, nog het best marcheeren, al wil ik niet ontkennen, dat er aan den wereldruilhandel

+nog vele fouten kleven. Ik ontken echter ten stelligste, dat men dien plotseling,

+zonder eenigen overgang, zou kunnen opheffen. Maar wij dwalen af, gij spraakt over

+Rusland, nietwaar?”

+</p>

+<p>„Zoo is het! Voor mij opent zich de gelegenheid, aandeel te nemen in een tamelijk

+uitgebreide onderneming daarginds. Het betreft een spoorwegaanleg. Namen mag ik echter

+nog niet noemen. Gij zijt zelf zakenman en gij zult begrijpen, dat geheimhouding verplicht

+is. Het eenige doel van mijn komst is, van U, die in Rusland nog zeer vele handelsvrienden

+hebt, en van den toestand daarginds uitstekend op de hoogte kan zijn, te vernemen

+of zulk een onderneming al of niet gewaagd is.”

+</p>

+<p>Pennock antwoordde niet dadelijk, krabde zich toen met scheefgetrokken mond eenige

+malen achter het oor, en antwoordde toen:

+</p>

+<p>„Het is niet zoo makkelijk, Mylord, op zulk een vraag te antwoorden als men geen bijzonderheden

+kent, en die kunt ge mij niet verschaffen, zooals ik zeer goed begrijp. Trouwens vrees

+ik, dat men U wel wat al te veel heeft gezegd over de waarde <span class="pageNum" id="pb6">[<a href="#pb6">6</a>]</span>van mijn connecties met het tegenwoordige Rusland. Het is mij bekend, dat er voor

+den oorlog in Rusland een spionnagestelsel bestond, van welks omvang wij Westerlingen

+ons nauwelijks eenig voorbeeld kunnen maken. Gij hebt natuurlijk gehoord van de „Ochrana”.

+</p>

+<p>„Van de geheime Russische politie? Wie zou daar niet van gehoord hebben!” riep Lord

+Aberdeen uit.

+</p>

+<p>„Zij beheerschte als het ware het geheele openbare leven in Rusland, tijdens het Tsaristische

+regime. Men zou wanen, dat deze instelling tegelijkertijd met dat veel gesmade regime

+zou zijn verdelgd, niet waar? Welnu, ik kan U verzekeren, dat de voormalige „Ochrana”

+met haar als kelners, koetsiers, hotelportiers en kruiers vermomde geheime agenten

+slechts kinderspel was, vergeleken bij den spionage-dienst, dien Lenin en Trotzky

+hebben ingesteld. Daar weet Sonja staaltjes van te verhalen, waarbij U de haren te

+berge zouden rijzen.”

+</p>

+<p>„Pardon, welke Sonja bedoeldt gij?” vroeg Lord Aberdeen glimlachend.

+</p>

+<p>„Dat is mijn Russische steno-typiste! Zij was zooeven hier, toen gij binnenkwaamt.

+Een zeer schrander meisje, dat verscheidene talen vloeiend spreekt, en dat mij juist

+voor mijn zaken met Rusland van groot nut is. Sonja Paviac heet zij.”

+</p>

+<p>„Dan is zij zeker nog niet lang bij U in dienst, want ik kan mij niet herinneren,

+dat ik haar gezien heb, toen ik U drie maanden geleden kwam bezoeken.”

+</p>

+<p>„Zij kwam omstreeks een halve maand daarna, Mylord. Ik heb nog geen oogenblik spijt

+gehad, dat ik haar in dienst heb genomen. Maar om op het onderwerp van ons gesprek

+terug te komen. Ik vrees, dat informaties, welke ik uit Rusland ontvang, slechts zeer

+onvolledig den werkelijken toestand weergeven. Men is nooit zeker, dat men ongeopende

+brieven ontvangt, en men kan er wel gerust op zweren, dat de meeste brieven, welke

+in Rusland binnenkomen, zorgvuldig worden nagezocht, of zij soms geestelijke contrabande

+bevatten. Niemand is daarginds zijn leven zeker, wanneer van hem bewezen kan worden,

+dat hij vijandig staat tegenover de Bolsjewistische beginselen. Wat onze financiëele

+betrekkingen met die lieden betreft? Ik zou er niet gaarne mijn hand voor in het vuur

+durven steken, dat de heeren in Moskou inderdaad, zooals zij reeds beloofd hebben,

+al hun geldelijke verplichtingen jegens het buitenland zullen nakomen. Of het in die

+omstandigheden geraden zou zijn, geld te steken in een spoorwegmaatschappij, die haar

+eerste meters spoorstaven nog moet leggen? Ik zou die vraag niet gaarne onvoorwaardelijk

+bevestigend beantwoorden. Gij moet mij goed verstaan. Ik zou er natuurlijk veel liever

+wel bevestigend op antwoorden. Rusland is het land der onbegrensde mogelijkheden,

+veel meer nog dan Amerika, voor welk land men het eerst die zegswijze heeft gebruikt,

+en wie weet wat er later nog gebeuren kan. Maar voor het oogenblik meen ik U bepaald

+te moeten ontraden, Mylord, geld te steken in zulk een gewaagde onderneming. Een nieuwe

+spoorwegmaatschappij daarginds kan zeer stellig groote winsten afwerpen, maar dan

+is het ook volstrekt noodzakelijk, dat men daar een legertje Engelsche controleurs

+op de been houdt, want er wordt nergens zoo gestolen als in Rusland, en dit nu is

+juist onder de huidige omstandigheden onmogelijk. Het spijt mij, dat ik U geen ander

+antwoord heb kunnen geven.”

+</p>

+<p>„Verontschuldig U vooral niet, mijn waarde Pennock!” hernam Lord Aberdeen, die was

+opgestaan en zijn hoed had gegrepen. „Ik ben overtuigd, dat gij mij ten beste hebt

+geraden en ik dank U daarvoor. Kom mijnheer Brand, wij willen mijnheer Pennock niet

+langer ophouden. Wat wij hier nog te doen hebben, daarvoor hebben wij alleen den kassier

+noodig.”

+</p>

+<p>De beide heeren namen afscheid, nadat zij door den bankier zelf naar de verbindingsdeur

+waren geleid.

+</p>

+<p>Toen zij daar binnentraden zagen zij Sonja Paviac voor haar schrijfmachine zitten,

+druk bezig met het uitwerken van het stenogram, dat zij zooeven had opgenomen.

+</p>

+<p>Zij keek slechts even op, toen de <span class="corr" id="xd31e298" title="Bron: beiden">beide</span> heeren passeerden, maar was het volgende oogenblik weder in haar arbeid verdiept.

+</p>

+<p>Lord Aberdeen en zijn secretaris gingen het kantoorlokaal weder door, daalden de breede

+trap af, bereikten de vestibule, vereffenden eenige zaken met den kassier, en traden

+vervolgens weder naar buiten.

+</p>

+<p>De chauffeur kwam aanstonds van zijn zetel en opende met de pet in de hand het portier

+van de limousine.

+<span class="pageNum" id="pb7">[<a href="#pb7">7</a>]</span></p>

+<p>„Waarheen, Mylord?” vroeg hij eerbiedig.

+</p>

+<p>„Rijdt ons naar huis, Henderson!” antwoordde Lord Aberdeen.

+</p>

+<p>De beide heeren stapten in, het portier klapte dicht en de chauffeur nam achter het

+stuurwiel plaats, waarop de auto zich in beweging zette.

+</p>

+<p>Lord Aberdeen leunde glimlachend in de kussens achterover en zeide half spottend,

+half ernstig:

+</p>

+<p>„Het is merkwaardig, die goede Henderson staat daar naast het portier met een onderdanigheid

+alsof hij met een waarachtigen Lord Aberdeen te doen had, en niet maar eenvoudig met

+John Raffles, den Gentleman-Inbreker. Hij doet alsof hij volstrekt niet weet, wie

+ik eigenlijk ben, en hij behandelt mij voor het oog van de wereld geheel als een echten

+Lord, ofschoon hij reeds verscheidene jaren deel neemt aan vele van mijn gevaarlijkste

+avonturen, waarbij de leer van het mijn en dijn nog al eens een enkele maal in het

+gedrang komt.”

+</p>

+<p>De Gentleman-Inbreker haalde langzaam een sigaret uit zijn gouden koker, stak ze op,

+blies een rookwolk uit, en vervolgde droomerig:

+</p>

+<p>„Ik heb den braven jongen reeds herhaalde malen in den mond gegeven, dat hij mij moest

+verlaten. Hij weigert, hij blijft steeds weigeren. Soms ook barst die reus, die mij

+en jou tezamen gemakkelijk met een hand van den vloer kan tillen, als een kind in

+tranen uit, wanneer ik hem voorstel zijn eigen weg te gaan, om dat ik niet wil dat

+hij zijn leven nog langer koppelt aan dat van een dief.…”

+</p>

+<p>„Stil, Edward, niet zeggen,” zeide Charly Brand op zachten toon, terwijl hij zijn

+rechterhand op den arm van zijn eenigen, trouwen vriend legde. „Je doet er me pijn

+mee.”

+</p>

+<p>„Soms doe ik er me zelf ook pijn mee, maar de waarheid is nu eenmaal vaak onaangenaam

+om te hooren,” zeide Raffles met een kort lachje. „Wat denk je wel, dat hoofdinspecteur

+Baxter zou doen, wanneer hij morgen als een volstrekte zekerheid te weten kwam, dat

+Lord Aberdeen dezelfde persoon is als Lord Edward Lister, alias John Raffles? Je zwijgt?

+Laat ik het je dan maar zeggen. Hij zou een oogenblik stom van verbazing terneder

+zitten, en dan zou hij geen seconde langer aarzelen om desnoods vijftig van zijn politieagenten

+op mij af te zenden en mij te laten arresteeren. Het is waar, dat ik de zaken in het

+groot drijf, maar dat zou vriend Baxter toch niet beletten, mij als een ordinairen

+dief te behandelen.”

+</p>

+<p>„Ik smeek je, Edward, praat daar niet langer over,” riep Charly Brand uit. „Ik heb

+je vroeger al menigmaal geraden, het noodlottig beroep, dat je gekozen hebt te laten

+varen, je hebt altijd geweigerd en gezegd, dat je nooit genoeg geld kon bezitten,

+om het onrecht goed te maken, dat er op onzen aardbol wordt gepleegd. Maar praat er

+dan ook niet over, rijt geen wonden open, die zoo smartelijk zijn als deze.”

+</p>

+<p>Raffles had de rechterhand over de oogen gelegd, en scheen in diepe gedachten verzonken.

+</p>

+<p>Plotseling richtte hij zich weer op, wierp zijn half opgerookte sigaret uit het portier,

+en riep schouderophalend:

+</p>

+<p>„Wat doet het er ook toe. Als het einde mocht komen, vroeg of laat, dan zal het mij

+recht opgericht vinden, trotsch en zonder berouw. Ik heb eenige jaren geleden mijn

+keuze gedaan, en ik zal voort blijven gaan op den ingeslagen weg, wat er ook gebeuren

+moge! De meesters der wereld mogen mij beoordeelen zooals zij willen, in ieder geval

+zal mijn naam als Lord Aberdeen nog wel eenigen tijd blijven voortleven in de harten

+van de menschen, die ik heb kunnen bijstaan in de ellende, en dat maakt veel goed.”

+</p>

+<p>Charly had zijn hand op den schouder van zijn vriend gelegd en zeide nu, met een stem

+vol aandoening:

+</p>

+<p>„Je naam zal eeuwig voortleven in de harten van duizenden, Edward.”

+<span class="pageNum" id="pb8">[<a href="#pb8">8</a>]</span></p>

+</div>

+</div>

+<div id="ch3" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch3.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<h2 class="label">HOOFDSTUK III.</h2>

+<h2 class="main">Een ontmoeting.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">Het was omstreeks twaalf uur in den nacht.

+</p>

+<p>Raffles en Charly hadden voor dien nacht het plan gemaakt, goed vermomd, een bezoek

+te brengen aan een van de havenwijken, zooals zij menigmaal plachten te doen.

+</p>

+<p>Het huis, hetwelk Raffles onder den naam van Lord Aberdeen bewoonde, en dat in de

+Regent-Street gelegen was, niet ver van de Mall, leende zich uitstekend voor dergelijke

+nachtelijke uitstapjes, want de tuin, die er zich achter uitstrekte, was door een

+muur gescheiden van een stille zijstraat, waar zich nooit een levende ziel bevond,

+en in dezen muur bevond zich een kleine tuindeur, dicht naast de garage, waarboven

+zich de woning van James Henderson, den trouwen chauffeur van Zijn Lordschap bevond.

+</p>

+<p>Niets was dus gemakkelijker, dan het huis langs dezen kant te verlaten, zonder dat

+iemand het zag.

+</p>

+<p>De beide mannen hadden zich eenvoudig gekleed en konden doorgaan voor goed betaalde

+arbeiders.

+</p>

+<p>Wat hun uiterlijk betreft, niemand zou in hen Lord Aberdeen en zijn secretaris herkend

+hebben.

+</p>

+<p>Raffles had de vermommingskunst weten te vervolmaken op een wijze, die iederen beroepsacteur

+met de grootste verbazing zou hebben vervuld.

+</p>

+<p>Ook het scherpste, meest geoefende oog zou den bedriegelijken aard niet hebben kunnen

+onderscheiden van de valsche wenkbrauwen, de valsche knevels, baarden en pruiken,

+welke Raffles gebruikte.

+</p>

+<p>De gewone schmink, zooals de tooneelspelers deze gebruiken, was door hem in den ban

+gedaan, en daarvoor in de plaats gebruikte hij verscheidene mengseltjes van zijn eigen

+vinding, die de huid verkleurden, zonder haar in het minst te beschadigen, en die

+bestand waren tegen zon en regen.

+</p>

+<p>Toegerust met een verbazend aanpassingsvermogen mocht Raffles gerust het scherpste

+oog van een politiespeurder tarten.

+</p>

+<p>Ook nu weder had Charly hem vol bewondering aangekeken, toen Raffles met de handen

+in zijn zakken, het bolhoedje achter op het hoofd, en een half afgekloven zwarte sigaar

+in den mondhoek, aan zijn zijde over de straat slenterde.

+</p>

+<p>Men zegt weleens van een acteur, dat hij „in de huid is gekropen” van den persoon,

+dien hij op het tooneel heeft voor te stellen, maar bij Raffles leek dit inderdaad

+het geval te zijn.

+</p>

+<p>Hij had thans niet alleen het uiterlijk van den gegoeden arbeider, hij had er den

+loop van, de gebaren, de wijze van kijken, en zelfs de manier, waarop hij met groote

+zekerheid in een sierlijken boog een straal tabakssap moest uitspuwen.

+</p>

+<p>Zoodra Raffles de kleine tuindeur achter zich gesloten had, richtten de beide vrienden

+hun schreden naar de Regent-Street.

+</p>

+<p>Zij liepen deze straat ten einde, tot zij de Pall-Mall bereikten.

+</p>

+<p>Vijf minuten verder sprongen zij in Cockspur op een voorbij rijdende electrische tram,

+waarvan zij wisten, dat zij hen tot ver in de zuid-oostelijke wijken van de stad zou

+brengen.

+</p>

+<p>Na een rit van ongeveer drie kwartier bevonden de beide vrienden zich niet ver van

+den New Kent Road, in de wijk van Wington.

+</p>

+<p>Hier verlieten zij het voertuig weder, en namen nu een ander vervoermiddel te baat,

+een motorbus, die hen nog heel wat verder bracht, langs de zooeven genoemde straat.

+</p>

+<p>Het was bijna elf uur in den avond, toen de beide vrienden voor de tweede maal afstapten

+op den hoek van de Grange Road.

+</p>

+<p>Zij bevonden zich nu in het hartje van het industriëele Londen.

+</p>

+<p>Op ongeveer drie kwartier gaans stroomde de Theems in noordelijke richting.

+</p>

+<p>Het was hier nog zeer druk, en talrijke bioscopen <span class="pageNum" id="pb9">[<a href="#pb9">9</a>]</span>spuwden juist haar duizenden bezoekers als het ware weder op straat uit.

+</p>

+<p>Ongeveer vijftig meter van de plaats waar Raffles en Charly van de bus waren gesprongen,

+schitterden de lichten van een niet Tang geleden gebouwde <span class="corr" id="xd31e357" title="Bron: musichall">music hall</span>.

+</p>

+<p>Eigenlijk was het niet veel anders dan een verkapte danszaal, met een orkestje van

+zes man, waar de vertering niet al te duur was, en waar men een zeer eigenaardig publiek

+aantrof, dat voor een groot gedeelte bestond uit winkeljuffrouwen, klerken, telefoonjuffrouwen

+en hunne standgenooten.

+</p>

+<p>Raffles en Charly slenterden de breede Grange Road in, en stonden een oogenblik besluiteloos

+stil voor dit paleis met zijn schelle lichten.

+</p>

+<p>Eensklaps trok Raffles zijn metgezel aan de mouw, en zeide op gedempten toon:

+</p>

+<p>„Kijk daar eens heen! Neen, daar bij die lantaarn!”

+</p>

+<p>„Die vrouw, die daar juist met een heer uit een huurauto stapt?”

+</p>

+<p>„Juist, herken je haar niet?”

+</p>

+<p>Charly keek een weinig nauwkeurig toe, en antwoordde toen:

+</p>

+<p>„Welzeker, dat is Sonja Paviac!”

+</p>

+<p>„Ja, de steno-typiste van onzen vriend Pennock!”

+</p>

+<p>„Wat komt zij hier uitvoeren?”

+</p>

+<p>„Zich amuseeren, denk ik. Zij is jong en mooi,” <span class="corr" id="xd31e373" title="Bron: antwoorde">antwoordde</span> Raffles kalm.

+</p>

+<p>„Waarom doet zij dat dan niet een weinig dichter in de buurt?”

+</p>

+<p>„In welke buurt?”

+</p>

+<p>„Natuurlijk in de buurt van haar huis!”

+</p>

+<p>„Hoe weet je, dat zij hier niet ergens woont?”

+</p>

+<p>„Maar daar ziet zij toch heelemaal niet naar uit!”

+</p>

+<p>„Waarom niet?”

+</p>

+<p>„Waarom niet? Wel om alles! Omdat zij mooi is, omdat zij een echte dame is! Zij hoort

+hier niet thuis.”

+</p>

+<p>„Ik merk tot mijn verwondering, dat geestdrift je verleidt nonsens te zeggen, Charly!”

+hernam Raffles schouderophalend. „Dat zij mooi is ontken ik niet, en dat zij zich

+als een dame gedraagt, evenmin. Dit alles neemt echter niet weg, dat zij haar brood

+verdient als typiste, en daarom zou ik het volstrekt niet verwonderlijk vinden, als

+zij in deze volksbuurt woonde.”

+</p>

+<p>„Nu, ik geloof er niets van,” kwam Charly. „Stel je voor, dat zij iederen dag een

+rit van vijf kwartier naar haar kantoor en weer terug zou maken!”

+</p>

+<p>„Wat zou dat?” hernam Raffles verwonderd. „Er zijn heel wat klerken, die in de City

+van Londen hun brood verdienen en iederen dag van twee tot drie uur tusschen de wielen

+moeten zitten om van en naar hun kantoor te gaan!”

+</p>

+<p>Charly antwoordde niet aanstonds, maar keek onafgewend naar de schoone Russin, die

+op dit oogenblik met haar begeleider het danspaleis binnen ging.

+</p>

+<p>Toen hij weer sprak, had zijn stem een eenigszins schorren klank.

+</p>

+<p>„Zij woont niet hier, zij woont in de Newman-Street!”

+</p>

+<p>Raffles wendde met een ruk zijn hoofd naar Charly, en liet een zacht gefluit hooren.

+</p>

+<p>„Dat weet je bijzonder nauwkeurig!” zeide hij op spottenden toon. „Hoe komt dat zoo?”

+</p>

+<p>„Ik heb het toevallig.… vernomen.”

+</p>

+<p>„Je stelde dus al vroeger eenig belang in die jonge dame?”

+</p>

+<p>„Ik vond haar zeer schoon.”

+</p>

+<p>„Goed en wel, je kende haar dus, vóór wij vanmorgen Pennock bezochten?”

+</p>

+<p>„Ik heb eens een paar woorden met haar gewisseld, toen ik bij Pennock eenige malen

+achtereen als je secretaris een paar boodschappen heb gedaan.”

+</p>

+<p>„Wel, wel, dat is.…” begon Raffles hoofdschuddend.

+</p>

+<p>Hij nam Charly scherp op, haalde de schouders op, wendde zich af, en mompelde iets

+in zich zelf, dat Charly onmogelijk kon verstaan.

+</p>

+<p>Het volgende oogenblik scheen hij het heele voorval vergeten te zijn.

+</p>

+<p>Hij wendde zich opgewekt tot den jongen man, en zeide:

+</p>

+<p>„Ik heb wel lust om dat danspaleis eens van binnen te bezichtigen.”

+</p>

+<p>„Zooals je wilt,” zeide Charly.

+</p>

+<p>De beide mannen staken de straat over, en gingen het schitterend verlichte gebouw

+binnen.

+</p>

+<p>Na de breede vestibule te zijn overgestoken, bereikten zij aanstonds de danszaal,

+onmetelijk groot, en waar de bezoekers, die niet meer konden of wilden dansen gelegenheid

+vonden uit te rusten, <span class="pageNum" id="pb10">[<a href="#pb10">10</a>]</span>en een glas wijn te drinken, gezeten aan een van de tafeltjes, die in een breede rij

+rondom den dansvloer geschaard waren.

+</p>

+<p>Op een soort podium had een klein orkest plaats genomen, dat om halfeen in den nacht

+zou worden afgelost door een andere ploeg, wat ook wel noodig was, want tegen dat

+tijdstip zouden de beklagenswaardigen onafgebroken van zeven uur af hebben gestreken.

+</p>

+<p>Terwijl zij naar een tafeltje zochten, kregen de beide mannen Sonja Paviac opnieuw

+in het oog.

+</p>

+<p>Zij had met haar begeleider plaats genomen aan een tafeltje, niet ver van de ingangsdeur,

+en zoog welbehagelijk aan een sigaret, terwijl zij half achterover leunde.

+</p>

+<p>Een oogenblik vestigde zij haar blikken op de beide mannen, die juist voorbij gingen,

+maar het was duidelijk te zien, dat zij hen niet herkende.

+</p>

+<p>Even verder stond Raffles stil, en vroeg op zachten toon:

+</p>

+<p>„Ken je dien heer, die in haar gezelschap is?”

+</p>

+<p>„Ik heb hem nooit gezien!”

+</p>

+<p>„Dan schiet je geheugen te kort. Ik herinner mij zijn gezicht heel goed. Ik ken zelfs

+zijn naam.”

+</p>

+<p>„Wie is hij dan?” vroeg Charly haastig.

+</p>

+<p>„Philip Chesterfield, de onderdirecteur van de Engelsche Bank.”

+</p>

+<p>Charly keek den heer nu eens nauwkeurig aan, en zeide toen, terwijl hij een weinig

+van kleur verschoot:

+</p>

+<p>„Je hebt gelijk, hij is het! Maar hoe komt zij in gezelschap van dien man?”

+</p>

+<p>„Wel, hij zal haar eenvoudig hebben uitgenoodigd,” antwoordde Raffles lakoniek. „De

+Engelsche Bank is niet ver verwijderd van de „Midland Credit”, en zij zullen elkander

+wel eens zijn tegen gekomen.”

+</p>

+<p>„Maar die Chesterfield is zeer rijk,” hernam Charly.

+</p>

+<p>„Wel, dat bewijst, dat onze Sonja Paviac een zeer practisch meisje is, met een goeden

+financiëelen kijk.”

+</p>

+<p>„Edward, zeg dat niet! Ik.…,” Charly beet zich op de lippen en wendde zich af.

+</p>

+<p>Raffles nam hem een oogenblik met gefronste wenkbrauwen op, en toen verscheen er een

+<span class="corr" id="xd31e429" title="Bron: ironiscte">ironische</span>, spottende glans in zijn oogen.

+</p>

+<p>„Het klinkt bijna als een sprookje, maar ik zou bijna zeggen, dat de zwarte oogen

+van die Russische schoone het hart van Charly in vuur en vlam hebben gezet. Nu, als

+het een simpele amourette kan blijven, dan heb ik er vrede mee. Die jonge dame schijnt

+in ieder geval niet in de eerste plaats gesteld te zijn op uiterlijk schoon, want

+Chesterfield mag een rijk, en ook een zeer <span class="corr" id="xd31e434" title="Bron: bekwam">bekwaam</span> man zijn, een Apollo is hij nu bepaald niet. Jonger dan vijftig jaar is hij in geen

+geval, en zijn geestigheid heb ik nooit in het bijzonder hooren roemen.”

+</p>

+<p>Na nog eenigen tijd te hebben moeten zoeken, waren de twee vrienden zoo gelukkig een

+tafeltje te kunnen bemachtigen, waar juist twee bezoekers waren opgestaan, op slechts

+weinige meters afstand van dat, waaraan Sonja Paviac en Philip Chesterfield gezeten

+waren.

+</p>

+<p>Raffles bestelde <span class="corr" id="xd31e440" title="Bron: aan">bij</span> den kelner een halve flesch wijn, en verzonk toen schijnbaar in de aanschouwing van

+de dansende paren.

+</p>

+<p>In werkelijkheid echter was zijn blik onophoudelijk op het ongelijke paar gericht.

+</p>

+<p>„Ik zou wel eens willen weten, wat haar beweegt, om met Chesterfield juist dezen afgelegen

+tempel van vermaak te bezoeken, terwijl er in de City zooveel zijn, meer geschikt

+voor een man als Chesterfield, die op een paar duizend pond meer of minder niet behoeft

+te zien. Wat drommel, zij is hier bijna twee uren per motorbus van haar woning verwijderd.”

+</p>

+<p>Terwijl hij hier nog over nadacht zag hij, dat de jonge Russin, gebruikmakend van

+het oogenblik, waarop haar begeleider met den kelner sprak, bliksemsnel een teeken

+gaf aan een man met een donker gelaat, die aan de overzijde van den dansvloer stond,

+en onafgebroken naar haar keek.

+</p>

+<p>Het volgende oogenblik stond de jonge vrouw op en sprak eenige woorden met haar metgezel.

+</p>

+<p>Vervolgens wendde zij zich naar de breede deur, die op de vestibule uitkwam.

+</p>

+<p>Maar reeds was Raffles vliegensvlug opgestaan.

+</p>

+<p>„Blijf hier op mij wachten!” zeide hij fluisterend tot Charly. „Ik kom aanstonds terug.”

+</p>

+<p>En voor de jonge man iets had kunnen vragen, had Raffles zich haastig naar de deur

+gespoed, <span class="corr" id="xd31e453" title="Bron: we ke">welke</span> hij lang voor Sonja bereikte.

+</p>

+<p>Hij stond nu in de vestibule, keek onderzoekend om zich heen, en ontdekte op een paar

+passen afstand <span class="pageNum" id="pb11">[<a href="#pb11">11</a>]</span>een deur, die door een portière kon worden afgesloten.

+</p>

+<p>Snel als de gedachte verborg Raffles zich achter het gordijn en trok het vlug<span id="xd31e462"></span> bijna geheel dicht, maar toch niet zoo ver, of hij kon de geheele vestibule overzien.

+</p>

+<p>Hij behoefde niet lang te wachten, of Sonja Paviac betrad de vestibule, en een oogenblik

+later verscheen de man, dien zij gewenkt had.

+</p>

+<p>Het toeval was Raffles gunstig.

+</p>

+<p>Sonja had een paar passen in de richting van de deur gedaan, waar Raffles zich verscholen

+had, en hij kon eenige woorden opvangen van het korte gesprek, dat het tweetal voerde.

+</p>

+<p>Het volgende oogenblik waren zij weder verdwenen, de vrouw het eerst.

+</p>

+<p>Raffles verliet op zijn beurt de schuilplaats en ging zich weder bij Charly voegen,

+die verbaasd en ook eenigszins ongerust op hem wachtte.

+</p>

+<p>„Waar ben je geweest?” vroeg de jonge man, zoodra Raffles weder had plaats genomen.

+</p>

+<p>„In de vestibule.”

+</p>

+<p>„Om wat te doen?”

+</p>

+<p>„Om eens na te gaan wat onze vriendin Sonja daar kwam uitrichten. Heb je haar niet

+zien weggaan?”

+</p>

+<p>„Een oogenblikje maar, zij zit nu weder bij.… dien kerel.”

+</p>

+<p>„Komaan, het gaat goed,” bromde Raffles voor zich heen. „Hij noemt den onderdirecteur

+van de Engelsche bank al „die kerel”.”

+</p>

+<p>Hij keek Charly strak aan, en vervolgde:

+</p>

+<p>„Weet je wat zij er kwam doen?”

+</p>

+<p>„Hoe kan ik dat nu weten?” vroeg Charly, terwijl hij met voorgewende onverschilligheid

+de schouders ophaalde.

+</p>

+<p>„Zij had er een zeer kort gesprek met een landgenoot. Je kunt hem daarginds zien staan,

+aan de overzijde van den dansvloer, die man met zijn lang zwart haar, zijn slecht

+verzorgden baard en zijn gloeiende oogen.”

+</p>

+<p>„Hoe weet je, dat hij een landgenoot van haar is?”

+</p>

+<p>„Heel eenvoudig, zij spraken Russisch.”

+</p>

+<p>„En heb je kunnen hooren wat zij spraken?”

+</p>

+<p>„Voor een deel althans. En ik verzeker je, dat het vrij belangrijk was, wat zij elkander

+te vragen en te antwoorden hadden.”

+</p>

+<p>„Waar liep het gesprek over?” vroeg Charly, die al dien tijd voortdurend naar de jonge

+Russin gekeken had, die nu met kleine teugjes van haar sorbet nipte.

+</p>

+<p>„O, het duurde maar heel kort. Hij vroeg haar: „Voor wanneer kan het zijn?”

+</p>

+<p><span class="corr" id="xd31e488" title="Niet in bron">„</span>Daarop antwoordde zij: „Nog een week. Is van jullie kant alles in orde?”

+</p>

+<p><span class="corr" id="xd31e491" title="Niet in bron">„</span>Daarop antwoordde de man weer: „Stel je gerust, wij kunnen desnoods morgen handelen,

+zorg dat je morgenavond om tien uur op de bekende plek bent, dan zullen wij nader

+afspreken. Je moet op de seconde na weten, wanneer het zijn zal, want voor geen goud

+zouden wij zoo’n bekwame helpster willen missen!”<span class="corr" id="xd31e493" title="Niet in bron">”</span>

+</p>

+<p>„En, was dat alles?” vroeg Charly langzaam.

+</p>

+<p>„Zij antwoordde alleen nog maar, dat zij er zou zijn, en daarop scheidden zij weder

+van elkaar.”

+</p>

+<p>Eenige oogenblikken zwegen de beide vrienden.

+</p>

+<p>Charly speelde zenuwachtig met zijn leeggedronken wijnglas, en Raffles keek hem van

+onder zijn gefronste wenkbrauwen, met een half spottend, half medelijdend<span class="corr" id="xd31e500" title="Niet in bron">,</span> lachje aan.

+</p>

+<p>Toen schoof hij wat dichter bij Charly en hernam op gedempten toon:

+</p>

+<p>„Ik geloof niet, dat ik mij vergis, als ik zeg, dat je groot belang stelt in die jonge

+vrouw, Charly. O, je behoeft je volstrekt niet te verdedigen, ik maak je er geen verwijt

+van. Integendeel, ik ben wel verplicht je smaak te bewonderen. Hoe het ook zij, ik

+wilde gaarne, dat je de korte kennismaking met haar voortzette.”

+</p>

+<p>„Waarom?” vroeg Charly toonloos.

+</p>

+<p>„Omdat ik gaarne iets naders omtrent die Sonja Paviac zou willen vernemen,” antwoordde

+Raffles, terwijl hij Charly met zijn staalgrijze oogen als het ware doorboorde.

+<span class="pageNum" id="pb12">[<a href="#pb12">12</a>]</span></p>

+</div>

+</div>

+<div id="ch4" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch4.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<h2 class="label">HOOFDSTUK IV.</h2>

+<h2 class="main">Als het hart spreekt.…</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">Het was omstreeks tien uur in den morgen van den volgenden dag.

+</p>

+<p>Raffles was alleen in zijn werkkamer.

+</p>

+<p>Reeds van half negen af had hij bijna niets anders gedaan, dan in verschillende richtingen

+getelefoneerd.

+</p>

+<p>Het voorval, waarvan hij den avond te voren in het danspaleis getuige was geweest,

+had een dieperen indruk op hem gemaakt, dan hijzelf wilde toegeven, en reeds had hij

+verschillende bureaux opgebeld, teneinde eenige nadere berichten in te winnen betreffende

+Sonja Paviac.

+</p>

+<p>Pennock zelf had hem medegedeeld, dat zijn Russische typiste zich aan hem had voorgesteld,

+voorzien van voortreffelijke getuigschriften.

+</p>

+<p>Het behoeft geen nader betoog, dat Raffles er zich wel voor gewacht had om mede te

+deelen op welke gronden bij zijn argwaan vestigde.

+</p>

+<p>Hij had voor zichzelf trouwens nog niet kunnen uitmaken van welken aard het misdrijf

+was, hetwelk de beide Russen blijkbaar beraamden, en dat niet alleen maar in vereeniging

+met medeplichtigen.

+</p>

+<p>Raffles had juist weder den hoorn van zijn telefoon opgehangen, toen de deur geopend

+werd en Charly binnentrad.

+</p>

+<p>De jonge man was bleeker dan gewoonlijk, en zijn blauwe oogen hadden een onrustige

+uitdrukking; het was hem duidelijk aan te zien, dat hij een gedeelte van den nacht

+wakend had doorgebracht.

+</p>

+<p>Raffles wendde zich half op zijn stoel om, teneinde te zien, wie hem kwam storen,

+liet zich toen achterover tegen de hooge rugleuning van zijn schrijfstoel vallen,

+vouwde de armen over de borst en keek Charly aan als zag hij een natuurwonder.

+</p>

+<p>Toen begon hij, zonder van houding te veranderen:

+</p>

+<p>„Je weigert het dus te doen?”

+</p>

+<p>Charly deed een paar stappen achteruit, keek Raffles verschrikt aan en stamelde:

+</p>

+<p>„Het is dus wel waar, dat je in de harten van de menschen kunt lezen? Edward, ik smeek

+je.…”

+</p>

+<p>Maar Raffles viel hem ruw in de rede met een bevelend:

+</p>

+<p>„Ga daar zitten, en laten wij eens praten.”

+</p>

+<p>Charly Brand liet zich op een stoel neervallen en hield de oogen strak op het tapijt

+gevestigd.

+</p>

+<p>Raffles keek hem een oogenblik hoofdschuddend aan, met denzelfden spottenden, kouden

+blik in zijn oogen en begon toen:

+</p>

+<p>„Het is dus meer geweest dan een oppervlakkige kennismaking?”

+</p>

+<p>„Neen, Edward, dat was het niet! Ik zweer het je! Ik heb haar in het geheel maar drie

+maal gesproken.”

+</p>

+<p>„Wist zij al dien tijd, wie je was?<span class="corr" id="xd31e537" title="Niet in bron">”</span>

+</p>

+<p>„Ik had volstrekt geen reden om dat te verzwijgen. Ik kwam immers als jouw secretaris

+zaken doen!”

+</p>

+<p>„Kort en goed, je hebt die vrouw lief?”

+</p>

+<p>In plaats van te antwoorden, bedekte Charly zijn oogen met de hand en zuchtte diep.

+</p>

+<p>Raffles draaide zich met een ruk in zijn stoel om, nam een sigaret uit de zilveren

+doos, die op zijn schrijfbureau stond, tikte er bedaard de losse stukjes tabak af,

+ontstak haar, blies een dikke rookwolk uit en hernam toen op denzelfden toon:

+</p>

+<p>„Ik kan mij in deze zaak moeilijk partij stellen, om je de waarheid te zeggen ben

+ik niet voldoende op de hoogte van dergelijke gevoelens. Ik kan echter niet nalaten,

+je er opmerkzaam op te maken, dat het voor mij een lastig geval wordt, wanneer mijn

+helpers behept zijn met verliefdheid.”

+<span class="pageNum" id="pb13">[<a href="#pb13">13</a>]</span></p>

+<p>„Spot er niet mee, wat ik je bidden mag, Edward,” zeide Charly steunend.

+</p>

+<p>„Je vergist je, mijn waarde, als je denkt, dat ik spot,” hernam Raffles koeltjes.

+„Ik beschouw verliefdheden van dien aard als een ernstige ongesteldheid, die ongeveer

+het midden houdt tusschen Spaansche griep en galsteenen. Het is mij een raadsel, hoe

+een man met gezonde hersens zoo plotseling en schijnbaar zoo ongeneeselijk onder den

+invloed kan komen van twee groote, zwarte oogen.”

+</p>

+<p>„Ik heb er tegen gevochten, het is sterker dan ik, Edward. Zij was geen seconde uit

+mijn gedachten. Het verbaast mij zelfs, dat je dat niet aan mij gemerkt hebt.”

+</p>

+<p>„Mijn gedachten waren bij mijn zaken,” <span class="corr" id="xd31e551" title="Bron: antwordde">antwoordde</span> Raffles kortaf.

+</p>

+<p>„Maar denk je dan aan niets anders?” riep Charly op hartstochtelijken toon<span class="corr" id="xd31e556" title="Bron: ,">.</span> „Ben je dan van steen? Ben ik je vriend niet? Deert het je niet, of ik lijd of vroolijk

+ben? Is je niets gelegen aan mijn geluk?”

+</p>

+<p>„O, stil toch!” riep Raffles met harde stem. „Je geluk? Je praat nonsens, man! Ik

+geloof niet aan liefde op het eerste gezicht, ik geloof echter wel aan passie. Wat

+jij voor die vrouw voelt, dat kan onmogelijk echte, trouwe liefde zijn, die tegen

+alles bestand is.”

+</p>

+<p>„Edward, je beleedigt mij en haar,” zeide Charly op doffen toon.

+</p>

+<p>„Om kort te gaan, je weigert om te doen wat ik je vraag? Om die vrouw na te gaan?”

+</p>

+<p>„Ik kan het niet doen, Edward! Ik kan niet!” riep Charly wanhopig. „Ik heb je tot

+dusver trouw gediend, ik heb de grootste gevaren met je gedeeld, nooit heb ik geaarzeld

+om alles te doen wat je mij opdroeg, maar dit gaat boven mijn krachten. Ik zou haar

+moeten bespioneeren, haar, die alles in mij heeft wakker gemaakt, wat ik gestorven

+waande?”

+</p>

+<p>„Een stroovuur, mijn waarde. Niets dan een stroovuur,” riep Raffles minachtend uit.

+„Besef je dan niet, dat die vrouw niet is waarvoor zij zich uitgeeft? Heeft je hartstocht

+je dan heelemaal verblindt? Is het je dan niet duidelijk, dat die vrouw een gevaarlijke

+misdadigster moet zijn?”

+</p>

+<p>„Dat geloof ik niet!” riep Charly terwijl hij opstond. „Je hebt volstrekt geen bewijzen

+voor wat je zegt, Edward! Je beticht haar zonder een schijn van recht.”

+</p>

+<p>„Welzoo? En het gesprek in de vestibule van het danspaleis?”

+</p>

+<p>„Wat had dat te beteekenen? De verklaring kan wel heel onschuldig zijn.”

+</p>

+<p>„Dat zullen wij hedenavond zien,” antwoordde Raffles kortaf. „Ik zal dus tot mijn

+spijt genoodzaakt zijn, deze zaak alleen te onderzoeken.”

+</p>

+<p>„Edward.…!” stamelde Charly, terwijl hij smeekend de handen naar Raffles ophief.

+</p>

+<p>„Zeg niets meer,” hernam deze koud. „Over dergelijke zaken kunnen wij niet redetwisten.

+Ik acht die vrouw zeer gevaarlijk, en de toekomst zal wel uitwijzen, dat ik daarin

+goed gezien heb. Er zal je een smartelijke ontgoocheling wachten, Charly. Maar vergeet

+niet, dat ik bijtijds getracht heb, je te genezen. In ieder geval zul je me zeker

+wel den dienst willen doen, mijn plannen niet te dwarsboomen, en die vrouw niet te

+waarschuwen.”

+</p>

+<p>Charly was doodsbleek geworden, en keek Raffles met groote, verschrikte oogen aan.

+Toen stamelde hij op heeschen toon:

+</p>

+<p>„Heb ik dat aan je verdiend, Edward?”

+</p>

+<p>„Menschen met zulk een krankzinnige passie, die hun hersens vergiftigt, en hen het

+nadenken belet, zijn gevaarlijk, ook voor hun beste vrienden,” riep Raffles op denzelfden,

+kouden, harden toon. „Natuurlijk kan ik je onmogelijk verbieden, die vrouw verder

+nog te zien of te spreken, je bent geen schooljongen meer. Maar als je aan mijn vriendschap

+iets gelegen is, Charly, dan toon je je een man, en tracht uit alle macht deze hartstocht

+uit je ziel te rukken. Ik zeg nu, dat hij in je ziel zetelt, maar ik ben overtuigd,

+dat ik hem daarmee te veel eer bewijs. Ik kan mij zeer goed voorstellen, welke gevoelens

+jegens mij je nu bezielen, Charly, maar er zal nog geen week verloopen zijn, of je

+zult moeten toestemmen, dat je mij onrecht aangedaan hebt. Zeker, er zal wel een <span class="corr" id="xd31e576" title="Bron: moeielijke">moeilijke</span> tijd voor je aanbreken, want het doet pijn, een afgodsbeeld van zijn voetstuk te

+zien vallen, maar ook dat zal voorbij gaan, en je zult hierop terug zien als op een

+zonderlinge afdwaling.”

+</p>

+<p>De Gentleman-Inbreker was op Charly toegetreden en legde hem de hand op den schouder.

+</p>

+<p>Zijn stem klonk veel zachter, toen hij vervolgde:

+</p>

+<p>„Mannen als wij moeten eigenlijk nimmer een vrouw met teedere gevoelens in de oogen

+zien. Ik althans heb mij een weg gekozen, die mij dat onmogelijk <span class="pageNum" id="pb14">[<a href="#pb14">14</a>]</span>maakt. Maar dit zeg ik je eerlijk: Ontmoet je ooit een meisje, dat niet alleen uiterlijke

+bekoorlijkheden bezit, maar in de waarachtige beteekenis van het woord een edele ziel

+heeft, dan laat ik je aanstonds vrij, en dan zal ik mij zelf innig gelukkig achten,

+als je op deze wijze je leven besluit. Maar dit, neen, dit is geen liefde, dit kan

+geen liefde zijn. En ga nu, ik moet nadenken.”

+</p>

+<p>Met deze woorden nam Raffles weder voor zijn schrijftafel plaats en verzonk in diepe

+gedachten.

+</p>

+<p>Van de aanwezigheid van Charly scheen hij volstrekt niets meer te bemerken.

+</p>

+<p>De jonge man zelf was opgestaan, deed nu besluiteloos een paar stappen, naar Raffles

+toe, bedacht zich, en snelde eensklaps het vertrek uit.

+</p>

+<p>Ten prooi aan de meest tegenstrijdige gevoelens ijlde hij naar zijn eigen kamer, en

+liet zich op de rustbank neervallen, terwijl hij zijn gelaat in de zachte kussens

+begroef.…

+</p>

+<p>Maar Raffles werkte door, met onverdroten ijver, als een uurwerk, koud en door niets

+te ontroeren.

+</p>

+<p>Hij had zich in het hoofd gezet, dat die schoone Russin een zeer gevaarlijke vrouw

+was, en nu hij dit nader wilde onderzoeken, zou hij zich zeker niet laten weerhouden

+door „sentimenteele” overwegingen.

+</p>

+<p>Hij zou het mes diep in de wonde zetten, zoo nam hij zich voor, en Charly van zijn

+noodlottigen hartstocht bevrijden.

+</p>

+<p>Omstreeks een uur nadat het gesprek had plaats gevonden, hetwelk Charly zoo zeer had

+aangegrepen, begaf Raffles zich naar de bank van de heeren Rosenthal en Pennock, en

+werd aanstonds bij den laatsten toegelaten, nadat hij zijn kaartje had afgegeven,

+en verklaard had, dat hij wegens een belangrijke zaak kwam.

+</p>

+<p>Hij werd dadelijk bij Pennock toegelaten, die hem met uitgestoken hand tegemoet trad,

+en eenigszins verbaasd opmerkte:

+</p>

+<p>„Gij herhaalt uw bezoek vroeger, Mylord, dan ik had durven hopen. Kan ik U met een

+en ander van dienst zijn? Gaat het over de spoorwegexploitatie in Rusland?”

+</p>

+<p>„Dat niet, mijn waarde Pennock, al kom ik wel in een zaak, die in de verte iets met

+Rusland uitstaande heeft. Maar voor ik verder ga, kan men ons hier naast onmogelijk

+hooren spreken?”

+</p>

+<p>„Is de zaak van zulk een gewicht, Mylord?” vroeg Pennock verwonderd, terwijl zijn

+wenkbrauwen de hoogte ingingen.

+</p>

+<p>„Van groot gewicht!”

+</p>

+<p>„Nu, dan zullen wij ons liever in mijn particulier kabinet terugtrekken, daar zijn

+wij volkomen beschut tegen luisteraars.”

+</p>

+<p>Onder het spreken had hij een deur geopend en liet Raffles nu binnentreden in een

+klein vertrek, waar slechts een rooktafel en eenige gemakkelijke fauteuils stonden.

+</p>

+<p>Hij liet de tusschendeur openstaan en hernam nu:

+</p>

+<p>„Nu kunt gij gerust vrijuit spreken, Mylord, men zal ons in de kamer van mijn secretaris

+onmogelijk kunnen hooren. Ik moet U zeggen, dat U mijn nieuwsgierigheid wel wat geprikkeld

+Hebt.”

+</p>

+<p>„Dan spijt het mij U te moeten zeggen, dat ik betwijfel, of ik haar wel in alle opzichten

+zal kunnen bevredigen.”

+</p>

+<p>Raffles trok zijn stoel zoo dicht mogelijk bij dien van Pennock en vroeg toen op gedempten

+toon:

+</p>

+<p>„Hoe lang hebt gij Uw steno-typiste reeds?”

+</p>

+<p>„Wie meent gij? Sonja Paviac?”

+</p>

+<p>„Ja.”

+</p>

+<p>„Zij is bijna drie maanden in mijn dienst.”

+</p>

+<p>„Zijt gij over haar werk tevreden?”

+</p>

+<p>„Volkomen.”

+</p>

+<p>„Heeft zij nooit verzuimd?”

+</p>

+<p>„Slechts enkele malen, wegens ziekte. Zij haalde echter den achterstand gemakkelijk

+weder in. Het is een doortastend, ijverig en bekwaam meisje.”

+</p>

+<p>„Waar was zij het laatst geweest?”

+</p>

+<p>„Bij een firma in Leeds.”

+</p>

+<p>„Hoe lang was zij daar?”

+</p>

+<p>„Ruim zeven jaar.”

+</p>

+<p>Een trek van teleurstelling en ook van verbazing vloog over het gelaat van John Raffles.

+</p>

+<p>Hij beet zich op de lippen, dacht een oogenblik na en begon toen weder:

+</p>

+<p>„Had zij goede getuigschriften?”

+</p>

+<p>„Voortreffelijke.”

+</p>

+<p>„Gij hebt natuurlijk naar haar andere papieren gevraagd?”

+</p>

+<p>„Ik heb haar paspoort gezien en haar toestemming om in ons land te vertoeven.”

+</p>

+<p>„Hebt gij die getuigschriften soms bij de hand?”

+</p>

+<p>„Ik heb ze haar natuurlijk weder terug gegeven.”

+</p>

+<p>„Herinnert gij U den naam van de firma dan niet?”

+</p>

+<p>„Ja zeker. Preston &amp; Co., machinebouwers. Maar <span class="pageNum" id="pb15">[<a href="#pb15">15</a>]</span>waarom vraagt gij mij dat allemaal? Gij hebt toch niets op het meisje aan te merken?”

+</p>

+<p>„Ik vrees integendeel dat ik heel wat op haar zal moeten aanmerken, waarde Pennock.

+Zouden wij die firma dan niet. telefonisch kunnen bereiken?”

+</p>

+<p>„Welzeker, niets is gemakkelijker.”

+</p>

+<p>„Maar zonder dat men het hier in de bank bemerkt?” hernam Raffles.

+</p>

+<p>„Ook dat kan zeer goed geschieden. Zie maar daarginds, het telefoontoestel. Ik kan

+zelf intercommunaal opschellen, zonder dat iemand zich ermede hoeft te bemoeien.”

+</p>

+<p>„Wees dan zoo goed, de firma te Leeds even op te bellen, en haar te vragen hoe Sonja

+Paviac er uitzag. Ik zou het gaarne in bijzonderheden weten,”

+</p>

+<p>„Als gij er op staat, Mylord, dan zal ik het doen, maar ik kan mij volstrekt niet

+voorstellen, waarop dit alles moet uitloopen,” kwam Pennock verwonderd,

+</p>

+<p>Hij trad op het telefoontoestel toe, zocht even in den reusachtigen gids, verzette

+een paar contactknoppen, en werd een oogenblik later in verbinding gesteld met het

+gevraagde nummer te Leeds.

+</p>

+<p>Terwijl hij sprak, zag Raffles, dat zijn gelaat een zeer verbaasde en eenigszins verschrikte

+uitdrukking aannam.

+</p>

+<p>Eindelijk legde hij den hoorn weder neer, kwam langzaam op Raffles toe, en zeide op

+zachten toon:

+</p>

+<p>„Daar begrijp ik niets van, Mylord. Preston deelt mij zelf mede, dat hij inderdaad

+een steno-typiste zeven jaar in dienst heeft gehad, die Sonja Paviac heette. Maar

+die was klein van stuk, rossig en zoo leelijk als de nacht.”

+</p>

+<p>„Ik begrijp het daarentegen zeer goed, mijn waarde Pennock,” kwam Raffles met een

+flauwen glimlach. „Uw particuliere typiste heeft met de echte Sonja eenvoudig van

+papieren geruild, getuigschriften incluis.… of die papieren zijn haar ontroofd!”

+<span class="pageNum" id="pb16">[<a href="#pb16">16</a>]</span></p>

+</div>

+</div>

+<div id="ch5" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch5.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<h2 class="label">HOOFDSTUK V.</h2>

+<h2 class="main">Op onderzoek uit.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">Pennock keek Raffles geruimen tijd zwijgend aan, terwijl hij zenuwachtig met zijn

+zilveren sigaretten-pijpje speelde en zeide toen met een verschrikten klank in zijn

+stem:

+</p>

+<p>„Dat is mij volkomen onbegrijpelijk, Mylord. Waarom deed zij dat?”

+</p>

+<p>„Natuurlijk om aanstonds bij U te kunnen worden geplaatst!”

+</p>

+<p>„Maar ik zeg U dat zij zeer bekwaam is. Zij verricht haar werk op uitstekende wijze!”

+</p>

+<p>„Dat neem ik aanstonds aan, mijn waarde Pennock. Maar zeg mij eens op den man af,

+zoudt gij haar hebben genomen als zij zonder papieren en zonder getuigschriften bij

+U was gekomen?”

+</p>

+<p>De bankier krabde zich achter het oor met het gebaar dat hem eigen was en antwoordde

+toen na eenige aarzeling:

+</p>

+<p>„Als gij de waarheid wilt weten, Mylord, ik geloof niet dat ik dat gedaan zou hebben.

+Van een particuliere typiste wordt heel wat gevergd en men neemt daarvoor niet de

+eerste de beste.”

+</p>

+<p>„Dat wist ik wel,” hernam Raffles glimlachend. „Die vrouw heeft het zekere voor het

+onzekere willen nemen, en zich bijtijds voorzien van papieren, die haar de poorten

+van deze bank zouden openen.”

+</p>

+<p>„Maar wat kan zij dan in den zin hebben?” riep Pennock verschrikt uit. „Een bankberooving?”

+</p>

+<p>„Misschien is het nog wel iets ernstigers, vriend Pennock!” antwoordde Raffles op

+ernstigen toon. „Ik weet nog niet zeker, maar ik koester zware verdenkingen. Zeg mij

+eens, is het U bekend, op welke wijze Sonja Paviac, zooals wij haar voor het gemak

+maar zullen blijven noemen, omdat wij haar waren naam niet kennen, haar avonden doorbrengt?”

+</p>

+<p>„Ik meen dat zij mij eens gezegd heeft, dat zij hier en daar boeken bijhoudt en les

+geeft in de Russische taal.”

+</p>

+<p>„Zoo? Dan bevindt waarschijnlijk de onderdirecteur van de Engelsche Bank Philip Chesterfield,

+zich onder haar leerlingen, en dan geeft zij hem les in een danslokaal twee uren hier

+vandaan, onder het genot van een glas champagne.”

+</p>

+<p>„Wat zegt gij daar! Heeft zij dat werkelijk gedaan? Hebt gij haar in het gezelschap

+van Chesterfield gezien, in zoo’n gelegenheid?”

+</p>

+<p>„Niet ik, één van mijn intiemste vrienden,” antwoordde Raffles kalm. „Ik frequenteer

+dergelijke inrichtingen niet.”

+</p>

+<p>„Neem mij niet kwalijk, Mylord, dat had ik aanstonds moeten begrijpen,” hernam Pennock

+haastig.

+</p>

+<p>„Mijn vriend zag haar bij diezelfde gelegenheid tevens in gezelschap van een Rus met

+een tamelijk gemeen uiterlijk, met wien zij haastig eenige woorden wisselde, welke

+hij tot zijn spijt niet kon verstaan, tenminste niet geheel en al, maar waarbij de

+woorden „bank” en „op tijd gereed zijn” herhaaldelijk gebruikt werden.”

+</p>

+<p>Pennock was doodsbleek opgesprongen.

+</p>

+<p>Een vreeselijke gedachte was hem door het hoofd gegaan.

+</p>

+<p>Hij herinnerde zich eensklaps de moorddadige aanslagen op de New-Yorksche beurs en

+op de beurs te Genua.

+</p>

+<p>Zou het mogelijk zijn, dat anarchisten een soortgelijken aanslag beraamd hadden tegen

+zijn eigen bank, misschien wel tegen de beurs of de Bank van Engeland?

+</p>

+<p>Hij deed driftig een paar stappen heen en weer door het kleine vertrek, stond toen

+voor Raffles stil en zeide op heeschen toon:

+</p>

+<p>„Wij moeten onmiddellijk de politie waarschuwen, <span class="pageNum" id="pb17">[<a href="#pb17">17</a>]</span>Mylord. Sonja Paviac, of hoe zij dan ook heeten mag, moet dadelijk achter slot en

+grendel worden gezet.”

+</p>

+<p>„Als gij een raad van mij wilt aannemen, waarde Pennock, dan zou ik U in overweging

+willen geven, niet overijld te handelen,” hernam Raffles bedaard.

+</p>

+<p>„Maar moet ik dan werkeloos toezien, Mylord, dat men een aanslag voorbereid op mijn

+bank?”

+</p>

+<p>„Natuurlijk niet. Trouwens, ik geloof niet dat het in de eerste plaats op Uw bank

+voorzien is. Die vrouw heeft U slechts uitgekozen, omdat Uw kantoor in de onmiddellijke

+nabijheid van Cornhill gelegen is, van de beurs en van de Engelsche bank. Laten wie

+echter de vrouw arresteeren, op de weinige bewijzen, welke wij thans nog bezitten,

+dan komen wij niet veel verder. Wees er maar verzekerd van, dat zij zal zwijgen als

+een pot, en zich liever in stukken zal laten hakken, dan haar medeplichtigen te verraden.

+Vrouwen vooral zijn in dat opzicht menigmaal bewonderingswaardig van standvastigheid.

+Ik denk er echter niet aan, U aan te raden, werkeloos te blijven toezien, met de armen

+over elkaar geslagen. Integendeel, ik zou U willen voorstellen, die Russin van zeer

+nabij te laten nagaan, niet echter door de officiëele politie, die in dergelijke zaken

+meestal niet met voldoende tact en voorzichtigheid weet op te treden, maar door een

+particulieren, of liever gezegd door een amateur-detective.”

+</p>

+<p>„Maar hoe vind ik er een, Mylord, die in staat is dit moeilijke werk te verrichten?”

+riep Pennock eenigszins ongeduldig uit.

+</p>

+<p>„Gij hoeft slechts weinig moeite te doen, de man is al gevonden: Hij zit voor U.”

+</p>

+<p>„Gij, Mylord?” riep Pennock verwonderd uit.

+</p>

+<p>Toen gaf hij zichzelf een harden klap voor het voorhoofd en vervolgde:

+</p>

+<p>„Dat is waar ook. Hoe kon ik zoo dom zijn het te vergeten, Scotland-Yard heeft meermalen

+met het grootste succes van Uw hulp gebruik gemaakt, en men noemt U daarginds in Downing-Street

+nooit anders dan „Sherlock Holmes de tweede”, maar dan een verbeterde uitgave.”

+</p>

+<p>„De heeren doen mij wel een beetje te veel eer aan,” zeide Raffles glimlachend.

+</p>

+<p>„Neen; Mylord, integendeel, ik ben zeker dat zij U nog onderschatten. Gij wilt dus

+persoonlijk deze zaak verder onderzoeken?”

+</p>

+<p>„Dat wilde ik U juist voorstellen. Ik meen, dat Sonja hedenavond een samenkomst heeft

+met haar medeplichtigen, en daaromtrent wil ik zekerheid hebben. Wordt er inderdaad

+beraamd, waarvoor wij beiden vreezen, dan moeten wij niet alleen haar, maar ook haar

+<span class="corr" id="xd31e691" title="Bron: bentgenooten">bondgenooten</span> kunnen grijpen, anders zal het zijn alsof wij slechts één kop afsloegen van een draak,

+die er honderd heeft. Gij hebt natuurlijk het adres van de Russin?”

+</p>

+<p>„Ik zal het U aanstonds geven.”

+</p>

+<p>„Dan heb ik U verder niets meer te vragen en kan ik aan het werk gaan.”

+</p>

+<p>„Gij wilt haar zeker nagaan?”

+</p>

+<p>„Dat wil ik.”

+</p>

+<p>„Maar weet gij wel, Mylord, dat gij U aan groot gevaar gaat blootstellen?”

+</p>

+<p>„Zonder valsche bescheidenheid, dat weet ik, waarde Pennock. Lieden, die de Engelsche

+bank in de lucht willen laten vliegen, waarbij honderden, misschien duizenden om het

+leven kunnen komen, bekommeren zich natuurlijk niet om het leven van een enkel man,

+die hun plannen wil dwarsboomen.”

+</p>

+<p>„Maar gelooft gij nu werkelijk, Mylord, dat dit het plan is van die schurken?”

+</p>

+<p>„Ik hoop van harte, dat ik mij schromelijk vergis, maar het is beter, op het ergste

+te rekenen. Er kan geen oogenblik aan getwijfeld worden, of de aanslagen te New-York

+en Genua waren eveneens het werk van Russische nihilisten. Maar zelfs al was de aanslag

+alleen beraamd op Uw eigen bank, dan nog vindt gij het zeker wel de moeite waard,

+hier een stokje voor te steken.”

+</p>

+<p>„Dat spreekt vanzelf, Mylord, en ik ben U hartelijk dankbaar voor Uw tusschenkomst.

+Ik kan er zeker op rekenen, dat gij mij zoo spoedig mogelijk op de hoogte stelt van

+den uitslag Uwer nasporingen?”

+</p>

+<p>„Ik zal morgen aanstonds iemand met bericht zenden.”

+</p>

+<p>„Ik dank U, Mylord. Maar ik zeg het hartgrondig: God geve dat gij U vergist hebt,

+dat Uw zegsman U verkeerd heeft ingelicht, of zich door vrees heeft laten verblinden.”

+</p>

+<p>De beide heeren waren opgestaan, en verlieten nu het kleine kabinet.

+</p>

+<p>In zijn eigen werkkamer aangekomen, nam Pennock een klein register uit een lade van

+zijn schrijftafel, zocht er even in en schreef toen het adres <span class="pageNum" id="pb18">[<a href="#pb18">18</a>]</span>van Sonja Paviac op een stukje papier over, hetwelk hij Raffles toereikte.

+</p>

+<p>Deze wierp er even een blik op, vouwde het op en stak het bij zich.

+</p>

+<p>Hij reikte den bankier de hand en zeide op zacht-gefluisterden toon:

+</p>

+<p>„Tot morgen dus.”

+</p>

+<p>Raffles bracht zijn mond, aan het oor van den bankier en vervolgde:

+</p>

+<p>„Ik behoef U zeker niet op het hart te drukken, dat gij door geen woord, geen stembuiging,

+geen blik moogt verraden, dat gij Sonja Paviac verdenkt. Een enkel woord, een weinig

+scherp uitgesproken, zou misschien voldoende zijn, om die schoone duivelin achterdochtig

+te maken en daardoor zouden wij wel eens niet achter hun plannen kunnen komen, hetgeen

+toch volstrekt noodzakelijk is om ze te kunnen verijdelen en de heele bende te vangen.”

+</p>

+<p>„Ik beloof U, dat ik mijzelf zal weten te beheerschen, Mylord. Zij zal niets aan mij

+zien,” antwoordde Pennock fluisterend.

+</p>

+<p>Nog een handdruk en de beide heeren namen afscheid van elkander.

+</p>

+<p>Raffles ging door het voorvertrek en het kantoorlokaal, daalde de trap af, en bereikte

+zoo de voorste vestibule.

+</p>

+<p>Toen hij toevallig een blik wierp door de groote glazen deuren, die toegang gaven

+tot de loketzaal, was het alsof hij een schok kreeg—op ongeveer tien meters afstand

+stond de man met het duistere gelaat, dien hij den vorigen avond in het danspaleis

+had gezien, voor een der loketten te wachten, waarboven het woord „Cheques” in koperen

+letters geschreven stond.

+</p>

+<p>De man keek langzaam om zich heen als iemand die zich de plek waar hij zich bevindt

+goed in het geheugen wil prenten.

+</p>

+<p>Hij had juist zijn cheque afgegeven, kreeg een reçu met een volgnummer en nam, zonder

+zich te overhaasten, op een van de rustbanken plaats, teneinde zijn beurt aftewachten.

+</p>

+<p>En onophoudelijk gingen zijn donkere oogen onder de ruige wenkbrauwen door de groote

+zaal.

+</p>

+<p>„Men zou mij kunnen verwijten,” bromde Raffles in zich zelf, „dat ik een weinig al

+te zwartgallig ben en mijn gevolgtrekkingen wel wat al te voorbarig maak, afgaande

+op een kort gesprek tusschen twee Russen. Nu, als ik al te fantastisch mocht zijn

+geweest, dan mag men mij vrijelijk bespotten. Voor het oogenblik echter blijf ik het

+er voor houden, dat de geheimzinnige Russen, waarvan er zich althans een valschelijk

+voor een ander uitgeeft, weinig goeds in den zin hebben.”

+</p>

+<p>Hij wilde zich reeds weder verwijderen, toen hem iets scheen in te vallen.

+</p>

+<p>Hij opende de breede glazen deur, trad de loketzaal binnen, hield zich zoo veel mogelijk

+op den achtergrond en wist het zoo te schikken, dat hij juist naast den man met het

+donkere uiterlijk kwam te staan, toen deze het geld op zijn cheque, slechts weinige

+ponden sterling, in ontvangst nam.

+</p>

+<p>De Rus droeg een lange bouffante, waarvan een slip terzijde afhing.

+</p>

+<p>Raffles had een nagelschaartje uit zijn zak gehaald en knipte met een vlugge beweging

+een stukje van dezen omslagdoek af, dat hij snel in zijn zak liet glijden.

+</p>

+<p>„Dat kan wel eens te pas komen,” zeide hij binnensmonds, terwijl hij zich rustig weder

+verwijderde.

+</p>

+<p>Voor het groote bankgebouw wachtte de blauwe limousine.

+</p>

+<p>Raffles wilde reeds instappen, toen hij weder een nieuwen inval kreeg:

+</p>

+<p>„Wat belet mij, om dien Rus eens nategaan en te zien waar hij blijft?” mompelde hij

+voor zich heen. „Het is alweer zooveel gewonnen, als wij weten, waar de kerel ergens

+verblijf houdt. Als die dwaas van een Charly zijn hoofd niet op hol had laten brengen,

+door die mooie Russin, dan had hij mij nu van groot nut kunnen zijn. Thans zal ik

+wel genoodzaakt zijn, de zaak geheel alleen tot een goed einde te brengen, tenminste,

+wanneer hij nog blijft weigeren, wanneer ik hem zal hebben verteld, dat Sonja Paviac

+op zijn best genomen een bedriegster is.”

+</p>

+<p>Raffles zond Henderson met de auto naar huis en bleef nu geduldig wachten, tot de

+Rus uit het bankgebouw zou terug keeren.

+</p>

+<p>In gepeins verzonken, zat hij op een der rustbanken in de vestibule.

+</p>

+<p>„Wat zou de reden zijn, dat die vrouw de vriendschap heeft gezocht van Chesterfield?”

+vroeg hij zich zelf af. „Dat zij zijn minnares is zonder meer, kan ik niet aannemen.

+Een vrouw zoo sluw als zij, beoogt met alles een doel. Ik vermoed, dat zij den <span class="pageNum" id="pb19">[<a href="#pb19">19</a>]</span>onderdirecteur van de Engelsche bank wil uithooren, betreffende de inrichting van

+het reusachtige bankgebouw en allerlei bijzonderheden aangaande den dienst, die haar

+en haar medeplichtigen van nut kunnen zijn. Ook is het denkbaar, dat zij zich op het

+juiste oogenblik van Chesterfield willen meester maken, om hem de sleutels te ontnemen.

+Nog altijd hoop ik, dat het hier een gewone bankdiefstal betreft, maar ik vrees iets

+ergers.”

+</p>

+<p>Op dit oogenblik gingen de breede glazen deuren open, en de Rus trad naar buiten zonder

+op Raffles te letten.

+</p>

+<p>Deze stond onmiddellijk op en volgde den man met het duistere gezicht op eenigen afstand.

+</p>

+<p>Het duurde niet lang, of de Rus nam een autobus, die hij een half uur later weer verliet,

+om vervolgens van lijn te veranderen en nogmaals een half uur later dit tweede voertuig

+te verlaten op een plek, nauwelijks een kwartier gaans verwijderd van het danspaleis,

+waar hij den avond te voren het korte gesprek had gevoerd met Sonja Paviac.

+</p>

+<p>Het werd nu wel wat lastig voor Raffles om onopgemerkt te blijven, want zijn goed

+gesneden kleeren, door een der eerste kleermakers gemaakt, moesten opvallen in deze

+volksbuurt.

+</p>

+<p>Toch slaagde hij er in, den Rus onopgemerkt te volgen, tot aan een der groote huurkazernes

+in de Willow-Walk.

+</p>

+<p>Aanstonds maakte Raffles rechtsomkeert, want hij zag zeer goed in, dat het geen doel

+had in deze kleederen het huis te betreden en onderzoek te doen naar den Rus die zooeven

+was binnen gegaan.

+</p>

+<p>Natuurlijk zou dit in een ommezien bekend zijn en het moest tot iederen prijs vermeden

+worden, dat de Rus achterdocht kreeg.

+</p>

+<p>Het was reeds tamelijk laat en ver over het lunchuur, toen Raffles eindelijk weder

+het fraaie huis in de Regent-Street betrad.

+</p>

+<p>Hij vond Charly in de bibliotheekzaal.

+</p>

+<p>De jonge man zat met het hoofd tusschen de handen over een groot boek gebogen.

+</p>

+<p>Toen hij het gelaat ophief, zag Raffles dat het bleek was en dat zijn oogen een doffen

+glans hadden.

+</p>

+<p>Een groot medelijden greep hem aan bij het zien van de verwoestingen, welke een felle

+hartstocht had aangericht in het gemoed van den eertijds zoo vroolijken, opgewekten

+Charly.

+</p>

+<p>Raffles trad langzaam op den jongen man toe die hem toonloos goedenmiddag had gewenscht,

+legde hem de hand op den schouder, keek hem een oogenblik doordringend aan, en ging

+toen tegenover hem zitten.

+</p>

+<p>„Luister eens, Charly,” begon hij op een toon van warme vriendschap, „dit kan niet

+lang zoo voort duren. Al zou ik je pijn moeten doen, ik moet die passie uit je hart

+rukken, voordat zij al te groote verwoestingen heeft aangericht. Die vrouw is een

+bedriegster!”

+</p>

+<p>Charly streek eenige malen met zijn hand over zijn blonde haren, keek Raffles met

+afwezigen blik aan en zeide:

+</p>

+<p>„Dat geloof ik niet.”

+</p>

+<p>Raffles stond langzaam op en zijn wenkbrauwen waren gefronst, zijn oogen hadden weder

+denzelfden staalglans gekregen, toen hij op harden toon zeide:

+</p>

+<p>„Dat geloof je niet? Je ziet mij voor een leugenaar aan? Ik zeg je, dat die vrouw

+zich voor een ander heeft uitgegeven, dat zij niet Sonja Paviac heet, dat zij zich

+heeft meester gemaakt van de papieren van een andere Russin, om zich bij Pennock intedringen!”

+</p>

+<p>Met een ruk was Charly overeind.

+</p>

+<p>Zijn gelaat had een smartelijke uitdrukking gekregen.

+</p>

+<p>„Edward, wat pijnig je mij!”

+</p>

+<p>„Dat moet ik,” hernam Raffles met vaste stem. „Je zoudt toch geen vrouw kunnen liefhebben,

+die een verworpene blijkt te zijn?”

+</p>

+<p>„Wat ben ik zelf dan anders?” riep Charly op woesten toon. „Heb ik soms het recht

+te eischen dat de vrouw die ik liefheb het hoofd vrij kan opheffen?”

+</p>

+<p>Raffles deinsde achteruit alsof hij een slag in het gelaat had gekregen.

+</p>

+<p>Hij was vaalbleek geworden en zijn neusvleugels trilden, terwijl zijn adem stootend

+uit zijn mond kwam.

+</p>

+<p>Hij scheen iets te willen zeggen, maar bracht alleen een rochelend geluid voort.

+</p>

+<p>Toen zakte zijn hoofd op zijn borst, hij wendde zich af en schreed langzaam naar de

+deur.

+</p>

+<p>Maar nog had hij deze niet bereikt, of Charly vloog naar hem toe, greep met bevende

+handen zijn arm en schreeuwde met een stem, die trilde van ontroering:

+<span class="pageNum" id="pb20">[<a href="#pb20">20</a>]</span></p>

+<p>„Edward, vergeef het mij. Ik weet niet wat ik zeg. Ik ben een ellendeling. Mijn hersens

+gloeien.…”

+</p>

+<p>„Verontschuldig je niet, Charly,” zeide Raffles op doffen toon. „Je had gelijk. Ik

+heb je gemaakt wat je bent, ik zal niets meer over deze zaak zeggen. Alleen nog dit,

+wij stelen voor een doel, dat je bekend is, wij stelen niet voor ons zelven.… maar

+wat die vrouw en haar medeplichtigen willen, dat is nuttelooze vernieling, dat is

+moord op groote schaal. Zegt je dat dan niets? Keur je dat goed? Is het mogelijk dat

+een man van jouw inborst een vrouw liefhebt, die het met tijgerachtigen wellust kan

+aanzien, dat honderden ongelukkige, onschuldige slachtoffers uiteen worden gereten,

+om een waandenkbeeld, om een krankzinnige utopie?”

+</p>

+<p>Charly had Raffles losgelaten en stond nu een oogenblik met gebogen hoofd en krampachtig

+gevouwen handen voor zich uit te staren.

+</p>

+<p>Toen hief hij met een ruk het hoofd op en begon:

+</p>

+<p>„Luister, Edward! Van het eerste oogenblik dat ik Sonja zag, geraakte ik onder haar

+betoovering. Ik kan jou dat moeilijk uitleggen, die zelf een schoone vrouw niet hooger

+schat dan een fraaien rashond en nauwelijks zoo hoog als een renpaard. Ik had haar

+nauwelijks gezien of ik kreeg haar lief. Jij noemt het hartstocht en dat is het misschien

+wel. Maar dit zeg ik je: kun je mij bewijzen, dat je goed gezien hebt, is die vrouw

+werkelijk de duivel in een menschengedaante, waarvoor jij haar aanziet, dan ruk ik

+dit gevoel uit mijn hart, en ik zweer je dat ik zelfs nooit haar naam meer noemen

+zal.”

+</p>

+<p>Terwijl hij dit zeide, liepen Charly de tranen langs de wangen en hij deed zelfs geen

+poging ze te weerhouden.

+</p>

+<p>Raffles, die zijn trouwen vriend nog nimmer in zulk een toestand had gezien, legde

+zijn arm om zijn hals en zeide met een stem, die beefde van ontroering:

+</p>

+<p>„Later zal je aan dit korte tijdperk in je leven terugdenken met een bittere vreugde,

+Charly. De bitterheid zal zijn om het ineenstorten van je ideaal, de vreugde echter

+zal zijn, omdat ik je bijtijds heb losgescheurd van deze schoone Russin, die wel spoedig

+zal blijken niets anders te zijn dan een sluwe tooneelspeelster zonder hart en bloeddorstiger

+dan Nero was, dan <span class="corr" id="xd31e782" title="Bron: Aggrippina">Agrippina</span>, dan Messalina zelfs!”

+</p>

+<p>Geruimen tijd bleven de beide vrienden zwijgen.

+</p>

+<p>Toen vatte Charly de hand van Raffles, drukte ze, alsof hij haar wilde verbrijzelen

+en wendde zich toen weder af om weer aan de tafel plaats te nemen. Hij ging weer zitten,

+trok zijn boek naar zich toe en zeide met zachte stem:

+</p>

+<p>„Laat mij nu aan mijn lot over en spreek niet meer over haar. Zeg het mij pas, als.…

+je vermoedens bewaarheid worden. Ik kan het nu nog niet dragen.”

+<span class="pageNum" id="pb21">[<a href="#pb21">21</a>]</span></p>

+</div>

+</div>

+<div id="ch6" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch6.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<h2 class="label">HOOFDSTUK VI.</h2>

+<h2 class="main">De samenzwering.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">Reeds om zeven uur in den avond, na vroeg te hebben gedineerd, bevond Raffles zich,

+door Henderson, den reusachtigen chauffeur vergezeld, voor het huis waar Sonja Paviac

+kamers bewoonde.

+</p>

+<p>Hij had zich goed vermomd, en ook Henderson was zoo goed mogelijk onkenbaar gemaakt,

+ofschoon het een zeer moeilijke taak was, zijn geweldige schouders en zijn breede

+borst te verbergen.

+</p>

+<p>Raffles had hem een jockeypet met een breede klep laten opzetten, hem een halsdoek

+laten omdoen en een afgedragen colbertcostuum laten aantrekken.

+</p>

+<p>Zijn gelaat, dat van natuur een blozende kleur vertoonde, was bedekt met een soort

+kleurmiddel, dat hem een vaal, ziekelijk voorkomen gaf.

+</p>

+<p>Om de waarheid te zeggen zag de reus er, met zijn pet diep in de oogen getrokken,

+zijn kraag opgezet, zijn rooden halsdoek en zijn stompje sigaret tusschen de tanden,

+alles behalve vertrouwen inboezemend uit.

+</p>

+<p>Wie hem in een weinig bezochte buurt des avonds tegen kwam, zou denkelijk maar het

+liefst een grooten omweg hebben gemaakt, teneinde hem te ontloopen.

+</p>

+<p>Het costuum van Raffles verschilde weinig van dat van Henderson, maar zijn gelaat

+was volkomen onherkenbaar, het was het gezicht van een dronkaard, een zakkenroller,

+alles wat men wil, maar zeker niet dat van den vice-president van de Windsor-Club,

+waarvan alleen zeer rijke en adellijke heeren deel uitmaakten.

+</p>

+<p>De beide mannen waren elkaar schijnbaar op straat tegengekomen en stonden nu met elkander

+te praten, op eenigen afstand van het huis, hetwelk zij goed in het oog hielden.

+</p>

+<p>Vijftig passen verder bevond zich een groote auto-verhuurinrichting en daar hadden

+de beide mannen den wagen gestald, die hen hier had gebracht.

+</p>

+<p>Het was een zeer snelle auto, waarvan zij konden verwachten, dat zij elken anderen

+wagen gemakkelijk zou kunnen bijhouden en als het moest inhalen.

+</p>

+<p>Daar het wachten wat lang begon te vallen, besloot Raffles, een klein wijnhuis op

+te zoeken, dat zich schuin tegenover de huurkazerne bevond, waar Sonja woonde, maar

+nauwelijks waren de beide mannen daar binnen getreden, of Raffles trok Henderson haastig

+weder met zich mede naar buiten en fluisterde hem toe:

+</p>

+<p>„Daar komt zij juist aan! Vlug wat.”

+</p>

+<p>Inderdaad Sonja Paviac stond voor de deur van het huis en rookte bedaard een sigaret,

+terwijl zij blijkbaar uitzag naar een huurauto.

+</p>

+<p>„Zij zoekt een auto!” hernam Raffles fluisterend. „Wij hebben juist een wagen bij

+ons, die veel op een taxi lijkt ofschoon de motor tienmaal sterker is. Ga dien wagen

+spoedig halen en rijdt langzaam langs haar heen, misschien neemt zij je wel. Dat bespaart

+ons dan de moeite misschien door heel Londen een anderen wagen te moeten volgen.”

+</p>

+<p>„En gij, Mylord?”

+</p>

+<p>„Ik rijd natuurlijk mede op de achterveeren.”

+</p>

+<p>De beide mannen staken snel de straat over en Henderson ging de auto uit de garage

+halen, terwijl Raffles de Russin in het oog hield uit vrees, dat zij wellicht in dien

+tijd een andere huurauto zou vinden.

+</p>

+<p>Maar Henderson was er vlug bij geweest. Hij had den kraag van zijn jas behoorlijk

+neergeslagen, zijn halsdoek in zijn zak gestoken, zijn pet wat terug geschoven, en

+kon na wel doorgaan voor een van de snorders, die er een eigen auto op nahouden, waarmede

+zij hun kostje ophalen.

+<span class="pageNum" id="pb22">[<a href="#pb22">22</a>]</span></p>

+<p>Niet zoodra had Sonja de langzaam rijdende auto in het oog gekregen, of zij wenkte

+den gewaanden chauffeur van den huurwagen.

+</p>

+<p>Henderson remde, en de wagen stond vlak voor de Russin stil.

+</p>

+<p>Sonja nam den chauffeur even op en vroeg toen:

+</p>

+<p>„Kun je mij naar Wellington Row brengen, chauffeur?”

+</p>

+<p>Henderson deed of hij even aarzelde, daar hij maar al te goed wist, dat de tegenwoordige

+huurchauffeurs zich liever niet al te zeer vermoeien en lange afstanden slechts voor

+zeer hooge fooien afleggen, waarop Sonja haastig vervolgde:

+</p>

+<p>„Ik zal je wel een goede fooi geven.”

+</p>

+<p>„Nu, dan zullen wij eens zien, hoe ver wij komen, dame,” zei Henderson met een grijnslach.

+„Stapt U dan maar in. Welk nummer?”

+</p>

+<p>De Russin scheen iets te willen antwoorden, misschien het nummer te willen noemen,

+maar zij bedacht zich, en zeide:

+</p>

+<p>„Rijdt maar naar het begin van Wellington Row, daar stap ik wel uit.”

+</p>

+<p>„Zooals U wilt, dame.”

+</p>

+<p>Sonja opende het portier en stapte in.

+</p>

+<p>Op hetzelfde oogenblik, dat de auto zich in beweging stelde, wierp Raffles zich met

+een snellen sprong achter op de veeren.

+</p>

+<p>Het was een tamelijk vermoeiende lichaamsbeweging, die rit van bijna een uur.

+</p>

+<p>Maar eindelijk stond de auto toch stil aan het begin van Wellington Row, een tamelijk

+breede straat in de wijk van Betnal Green gelegen, eveneens een echte volksbuurt,

+maar waar men toch ook verscheidene fraaie straten vindt, door den middenstand bewoond.

+</p>

+<p>Raffles was aanstonds van de auto gesprongen en stond nu schijnbaar het menu te lezen,

+hetwelk was opgehangen achter de spiegelruit van een volksrestaurant. Inderdaad echter

+hield hij in het spiegelend oppervlak de Russin in het oog.

+</p>

+<p>Hij zag hoe zij Henderson betaalde, die nogal tevreden scheen te zijn over zijn fooi,

+en daarop met snelle schreden de straat inging.

+</p>

+<p>Een oogenblik stond Raffles besluiteloos.

+</p>

+<p>Van een garage viel niets te bespeuren en hij kon toch de auto onmogelijk onbeheerd

+laten staan.

+</p>

+<p>Maar spoedig was zijn besluit genomen.

+</p>

+<p>Hij was met een paar stappen bij Henderson en voegde hem fluisterend toe:

+</p>

+<p>„Ik moet die vrouw nagaan, Henderson! Je weet wat het doel is. Ik vermoed, of liever

+ik weet bijna zeker, dat die vrouw deel uitmaakt van een zeer gevaarlijke bende nihilisten.”

+</p>

+<p>„Maar laat mij toch met U meegaan, Mylord,” zei Henderson. „Gij zult groot gevaar

+loopen, want ik heb mij wel eens laten zeggen, dat die menschen voor niets terugdeinzen.

+De buurt is hier ook allesbehalve veilig!”

+</p>

+<p>Maar Raffles schudde het hoofd en hernam:

+</p>

+<p>„Ik zal wel oppassen, Henderson. Men zal mij alleen minder gemakkelijk opmerken, dan

+wanneer wij met ons beiden zijn. Wij kunnen de auto niet onbewaakt laten. Wacht dus

+op mij, totdat ik terug zal zijn gekeerd!”

+</p>

+<p>„Neem mij niet kwalijk, dat ik aandring, Mylord, maar die schurken zullen U toch niet

+binnen laten komen.”

+</p>

+<p>„Dat acht ik ook ondenkbaar, Henderson,” antwoordde Raffles glimlachend. „Natuurlijk

+zal ik hen daartoe ook geen verlof vragen. Het moet met list geschieden, anders konden

+wij de onderneming wel dadelijk laten varen.”

+</p>

+<p>Hij knikte Henderson nog eens toe, maar deze trad haastig op hem toe en vroeg:

+</p>

+<p>„Hoe lang kunt gij hoogstens wegblijven, Mylord?”

+</p>

+<p>„Dat zal van de omstandigheden afhangen, Henderson, maar ik denk toch zeker niet langer

+dan een uur. En laat mij nu gaan, anders verlies ik haar nog uit het oog.”

+</p>

+<p>Raffles knikte den trouwen metgezel nog eens vriendelijk toe en het volgende oogenblik

+was hij op zijn beurt Wellington Row ingegaan.

+</p>

+<p>De Russin liep ongeveer vijftig passen voor hem uit.

+</p>

+<p>Zij liep tamelijk snel, maar Raffles had toch geen moeite om haar bij te houden.

+</p>

+<p>Op den hoek van Barnet Grove stond zij even stil, wierp een snellen blik om zich heen

+en sloeg toen de laatstgenoemde straat in.

+</p>

+<p>De huizen waren hier zeer oud en vervallen, en sommige dateerden uit het begin van

+de zestiende eeuw.

+</p>

+<p>De verlichting liet hier vrij veel te wenschen over en Raffles moest tamelijk dicht

+bijkomen om het wild niet uit het oog te verliezen.

+</p>

+<p>Eindelijk stond Sonja Paviac stil voor een hoog <span class="pageNum" id="pb23">[<a href="#pb23">23</a>]</span>smal huis, hetwelk zoover voorover helde, dat men ieder oogenblik moest vreezen, het

+te zien instorten.

+</p>

+<p>Weer keek zij even om zich heen en daarop verdween zij snel in een duistere koetspoort.

+</p>

+<p>Nog juist bijtijds had Raffles zich in een portiek verborgen op het oogenblik dat

+de vrouw omkeek.

+</p>

+<p>Hij begaf zich nu op zijn beurt onder de koetspoort en ging af op het geluid van de

+wegstervende schreden.

+</p>

+<p>Achter in den gewelfden doorgang, die toegang gaf tot een binnenplein, waarop ondanks

+het late uur nog een aantal kinderen schreeuwden en speelden, bevond zich een deur,

+die aanstond.

+</p>

+<p>Raffles duwde haar wat verder open en luisterde.

+</p>

+<p>Duidelijk hoorde hij de schreden van de vrouw op de krakende treden.

+</p>

+<p>Raffles overtuigde zich, dat zijn revolver op de goede plaats zat, en daarop begon

+hij zonder aarzelen de smalle trap te beklimmen.

+</p>

+<p>En het was merkwaardig, hoe de treden, die gekraakt hadden onder de lichte voetstappen

+der schoone vrouw, thans hoegenaamd geen geluid gaven.

+</p>

+<p>Een muis zou zeker meer leven hebben gemaakt, dan de Gentleman-Inbreker.

+</p>

+<p>In het oude, donkere huis schenen alle bewoners wel ter ruste te zijn, want het was

+er zeer stil en slechts nu en dan hoorde Raffles eenig teeken van leven, het dichtslaan

+van een deur, kindergeschreeuw, een kijvende vrouwenstem.

+</p>

+<p>Maar wat hij ook steeds bleef hooren, dat was het kraken van de oude traptreden onder

+de voeten van Sonja Paviac.…

+</p>

+<p>Steeds hooger steeg zij, en Raffles had reeds vier portalen geteld.

+</p>

+<p>Maar eensklaps hield het geluid op.

+</p>

+<p>Juist toen hij niets meer hoorde stond Raffles aan het begin van een smalle trap,

+een wenteltrap, die klaarblijkelijk naar de zolderverdieping voerde.

+</p>

+<p>Hij luisterde aandachtig.

+</p>

+<p>Boven werd op een deur geklopt, daarna was het even stil, toen sprak een vrouwenstem

+eenige woorden in het Russisch op gedempten toon.

+</p>

+<p>Er piepte een deur, een diepe mannenstem zeide iets op heeschen toon, eveneens in

+een vreemde taal, toen klonk het piepen van de deur opnieuw, gemengd met het geluid

+van schreden en ten slotte werd een roestige sleutel in een slot omgedraaid.

+</p>

+<p>Maar in dien tijd was Raffles onhoorbaar naar boven gesloopen, en juist toen de deur

+achter Sonja Paviac gestoten werd, hief Raffles het hoofd boven den vloer van het

+portaal op.

+</p>

+<p>Aanvankelijk zag hij niets dan een rossige lichtstreep, ongeveer twee meter van hem

+verwijderd; dat was hoogstwaarschijnlijk het licht in de kamer, waar de Russin zooeven

+was binnengetreden, dat onder de deurreet doorscheen.

+</p>

+<p>Voorzichtig hief Raffles zich op, beklom de laatste treden en stond op het duistere

+portaal.

+</p>

+<p>Toen zijn oogen wat beter aan de duisternis gewend waren, ontwaarde hij, dat hij zich

+op een soort zolder bevond, welke een modern en practisch huisheer betimmerd had met

+eenige kleine vertrekjes.

+</p>

+<p>Raffles zag vier deuren naast elkaar, maar slechts onder een daarvan scheen licht

+naar buiten.

+</p>

+<p>Raffles stak het portaal over bukte zich, en bracht zijn oog voor het sleutelgat van

+de deur, waardoor Sonja Paviac was binnengegaan.

+</p>

+<p>Hij kon echter volstrekt niets zien, blijkbaar had men een doek of een ander voorwerp

+voor het sleutelgat gehangen.

+</p>

+<p>Teleurgesteld richtte Raffles zich weer op.

+</p>

+<p>Maar plotseling scheen hem iets in te vallen.

+</p>

+<p>Hij ging naar de volgende deur, op de teenen loopend, en draaide aan de kruk.

+</p>

+<p>Tot zijn blijdschap gaf de deur aanstonds mede.

+</p>

+<p>Hij trad een schaarsch gemeubeld vertrek binnen, dat zijn licht ontving door een klein

+zijraam, waardoor op dit oogenblik de maan naar binnen scheen.

+</p>

+<p>Dadelijk sloot Raffles de deur weder, hetgeen hij echter niet met een sleutel kon

+doen, daar deze ontbrak, en ontstak zijn electrische zaklantaarn.

+</p>

+<p>Hij trad op den wand toe, die de kamer van het aangrenzende vertrek scheidde en betastte

+deze.

+</p>

+<p>„Hout, zooals ik wel dacht,” mompelde Raffles voor zich heen. „Zoo veel te beter,

+dat bespaart heel wat werk.”

+</p>

+<p>Hij ging op zijn knieën liggen, haalde een klein, eigenaardig gevormd instrument uit

+zijn zak, een boor van zijn eigen vinding, zette die tegen den zijwand, dicht bij

+een der hoeken van het vertrek en omstreeks een voet van den vloer en begon aan den

+kleinen zwengel van het toestel te draaien, dat wel eenigszins geleek op een eierklutser.

+</p>

+<p>Zonder het minste geruisch te maken, terwijl de kleine houtsplinters in een fijnen

+regen op den vloer vielen, drong het gereedschap door den dunnen <span class="pageNum" id="pb24">[<a href="#pb24">24</a>]</span>wand en in een paar tellen had Raffles een zuiver rond gat geboord van ongeveer een

+duim in doorsnede.

+</p>

+<p>Hij trok de boor terug, ging languit op den vloer liggen en bracht zijn oog voor de

+opening.

+</p>

+<p>Hij kon een groot gedeelte van het aangrenzende vertrek overzien.

+</p>

+<p>In het midden stond een wrakke tafel, waaraan een zestal mannen gezeten waren.

+</p>

+<p>Zelfs een leek op het gebied van volkenkunde zou in deze mannen aanstonds Russen herkend

+hebben.

+</p>

+<p>Zij hadden allen glanzend zwart haar, in den nek uitgeknipt, een paar hunner hadden

+lange, verwarde baarden en de snorren van de anderen hingen op Russische wijze omlaag.

+</p>

+<p>Slechts een hunner was baardeloos, maar zijn scheefstaande oogen, uitspringende jukbeenderen,

+wreede kaken en platte, breede neus, wezen hem aanstonds aan als een Moskoviet, met

+veel Mongoolsch bloed in de aderen, waarschijnlijk een bewoner van den Oeral of van

+de streken van het onmetelijke Russische rijk, die het dichtst aan China grenzen.

+</p>

+<p>Aan het smalle einde van de tafel zat Sonja Paviac.

+</p>

+<p>Zij had haar hoed afgelegd en ook haar mantel uitgedaan.

+</p>

+<p>Haar gelaat was bleek en haar oogen hadden een somberen gloed, terwijl zij keek naar

+een voorwerp, dat in het midden van de tafel stond.

+</p>

+<p>Het was een kleine, <span class="corr" id="xd31e911" title="Bron: landwerpige">langwerpige</span> withouten kist, ongeveer twee decimeter lang, een decimeter hoog en acht centimeter

+breed.

+</p>

+<p>De deksel was opengeklapt, maar wegens het lage standpunt, hetwelk Raffles zich Voorzichtigheidshalve

+gekozen had, kon hij onmogelijk zien, wat zich in de kist bevond.

+</p>

+<p>Wel herkende hij dadelijk een van de mannen, die aan de tafel aanzat, het was dezelfde,

+dien hij des avonds in het danspaleis in Grange Road gezien had en vervolgens nog

+eens in de loketzaal van de bank der heeren Rosenthal en Pennock.

+</p>

+<p>Op dit oogenblik begon Sonja te spreken.

+</p>

+<p>Haar stem had een eenigszins schellen klank, toen zij begon:

+</p>

+<p>„Dat is dus het stukje speelgoed met behulp waarvan wij de Engelsche bank in de lucht

+kunnen laten vliegen, Paul Miljakoff, mijn hulde! Maar kun je mij nu ook verzekeren,

+dat de uitwerking inderdaad zoo vreeselijk zal zijn, als je er van verwacht?”

+</p>

+<p>De aangesprokene, het was juist de man dien Raffles reeds kende, knikte eenige malen

+veel beteekenend en antwoordde toen:

+</p>

+<p>„Het is een vinding van onzen wederzijdschen vriend Pavloff, Sonja! Ik ben er bij

+geweest, terwijl hij proeven nam met een zeer kleine hoeveelheid van dit mengsel,

+niet het honderdste gedeelte van wat zich in deze kleine kist bevind, nauwelijks zooveel

+als er op de punt van een zakmes kan liggen. Het zag er uit als gemalen koffie. Pavloff

+verbond deze kleine korrels met een soort stopverf tot een vast deeg, hetzelfde deeg,

+dat gij in deze kist ziet en bracht het door middel van een slaghoedje op verren afstand

+tot ontploffing. Welnu, met dat snuifje gemalen koffie slaagde hij erin een zwaar

+blok graniet, dat zeker een ton woog, letterlijk tot stof uiteen te doen slaan. Geloof

+mij, zooiets vreeselijks bestaat er niet meer op aarde en wanneer Pavloff zijn titaniet,

+zooals hij liet noemt, aan een vreemde mogendheid zou willen verkoopen, dan zou hij

+er millioenen voor krijgen. Maar Pavloff is een goede broeder, hij weet, dat wij allereerst

+tegen de vervloekte kapitalisten moeten strijden en daarom heeft hij zijn ontploffingsmiddel

+in onzen dienst gesteld.”

+</p>

+<p>„En kan dit vreeselijke goed niet anders ontploffen dan door middel van een slaghoedje?”

+vroeg Sonja, die even gehuiverd had.

+</p>

+<p>„Toch wel!” antwoordde Miljakoff met een wrangen glimlach. „Als gij bijvoorbeeld deze

+kist eenvoudig uit het raam laat vallen, dan is er een paar seconden later geen spoor

+meer van ons zevenen terug te vinden, maar waarschijnlijk evenmin van heel Betnal

+Green!”

+</p>

+<p>„En voor wanneer zal het zijn?”

+</p>

+<p>„Alles is gereed aan onzen kant, het kan morgen geschieden!”

+<span class="pageNum" id="pb25">[<a href="#pb25">25</a>]</span></p>

+</div>

+</div>

+<div id="ch7" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch7.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<h2 class="label">HOOFDSTUK VII.</h2>

+<h2 class="main">In doodsgevaar.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">Een oogenblik bleef het stil in het vertrek.

+</p>

+<p>Toen hernam Miljakoff, terwijl hij den kring van zwijgende mannen in het rond zag:

+</p>

+<p>„Wij hebben een maand lang allen hard gewerkt! Onze Sonja heeft van haar positie bij

+de bank van Rosenthal en Pennock handig gebruik weten te maken om zich op de hoogte

+te stellen van de reglementen en de voorschriften die daar gelden en ook aan de Engelsche

+bank en op de beurs. Zij heeft kennis aangeknoopt met Chesterfield, den onderdirecteur

+van de bank en langzamerhand heeft hij haar alles meegedeeld, wat voor ons van nut

+kan zijn. Wij weten nu wat de minst drukke uren zijn, waarop de aanslag het meeste

+kans van slagen heeft, wij weten hoe de safe is ingericht, wij kennen de geheele inrichting

+van de bank. Chesterfield is een galant man, hij heeft haar aan onze vriendin getoond.

+Morgen dus gaan twee van de anderen, die in hun uiterlijk nog het meest gelijken op

+twee van die vervloekte rijke bourgeois, naar de bank en geven daar voor dat zij geld

+in deposito komen brengen. Zij zullen natuurlijk zelf de safe willen zien, waarin

+hun geld bewaard wordt.

+</p>

+<p>„Een hunner neemt deze kist, die niet al te zwaar is, in een sterke, lederen citybag

+met zich mede, na het uurwerk geregeld te hebben in de auto, onze twee vrienden hebben

+mijn instructies reeds. Hij die de tasch draagt met haar verrassenden inhoud zal haar

+achterlaten, zoogenaamd bij vergissing. Het doet er niet toe of men haar al of niet

+dadelijk ontdekt, want zij zal toch goed op slot zijn. Het beste is natuurlijk, als

+zij goed verborgen wordt achtergelaten, bijvoorbeeld in het loket van de safe, dat

+zij zullen huren.”

+</p>

+<p>„En wanneer heeft dan de ontploffing plaats?” vroeg Sonja, met een wilden gloed in

+haar oogen.

+</p>

+<p>„Een half uur nadat zij het gebouw weder zullen hebben verlaten,” antwoordde Miljakoff.

+</p>

+<p>Sonja verbleekte opnieuw en riep uit:

+</p>

+<p>„Een half uur slechts! Mijn God, als zij dan maar niet te lang blijven.”

+</p>

+<p>„Maak je niet ongerust, mijn duifje,” hernam Miljakoff schouder ophalend, „je minnaar

+zal wel bijtijds het hazenpad weten te kiezen.”

+</p>

+<p>„Wat is dat?” riep Sonja ontzet uit. „Moet Alex dat werk doen?”

+</p>

+<p>„Wat is er tegen?” hernam Miljakoff koeltjes. „Is hij beter dan een onzer? Moet hij

+worden vrijgesteld, omdat jij toevallig zijn minnares bent?”

+</p>

+<p>De schoone Russin antwoordde niet maar keek strak naar de kist met haar vreeselijken

+inhoud.

+</p>

+<p>Zij huiverde.

+</p>

+<p>En toch wist zij van zich zelf, dat zij ieder oogenblik bereid zou zijn om, wanneer

+het moest, zelf die gevaarlijke taak op zich te nemen.

+</p>

+<p>Ja, zij zou geen oogenblik aarzelen.

+</p>

+<p>Haar stem had een schorren klank, toen zij eindelijk hernam:

+</p>

+<p>„Ik zal er mij niet tegen verzetten, Paul Miljakoff. Je weet dat ik onze zaak met

+hart en ziel ben toegedaan en dus.… Wat was dat?”

+</p>

+<p>De nihilisten keken elkander vragend aan.

+</p>

+<p>In het aangrenzend vertrek had het geluid geklonken van een vallend voorwerp.

+</p>

+<p>In een oogwenk was Miljakoff opgevlogen en had hij de deur van het portaal open gerukt,

+met de revolver in de vuist.

+</p>

+<p>Juist op hetzelfde oogenblik verscheen Raffles op den drempel van de deur van het

+aangrenzende vertrek.

+</p>

+<p>Hij had een zijner beenen gestrekt, stijf geworden door zijn lastige houding en had

+tegen de tafel gestooten, waarop hij zijn electrische lamp had neergezet, die met

+een doffen slag op den houten vloer was gevallen.

+</p>

+<p>Dadelijk had hij begrepen, dat hij zijn aanwezigheid <span class="pageNum" id="pb26">[<a href="#pb26">26</a>]</span>wel verraden zou hebben en was dus slechts op een snelle vlucht bedacht.

+</p>

+<p>Maar reeds was de terugtocht hem afgesneden.

+</p>

+<p>„Verraad mannen!” brulde Miljakoff. „Luistervinken!”

+</p>

+<p>In een oogwenk waren de andere Russen op het duistere portaal.

+</p>

+<p>Reeds kon Raffles de trap niet meer bereiken, want Miljakoff had hem vastgegrepen.

+</p>

+<p>Wel rukte hij zich los en tastte zijn hand reeds naar de revolver, maar het was te

+laat.

+</p>

+<p>Vier krachtige mannen wierpen zich op hem en sleurden hem haastig het vertrek binnen.

+</p>

+<p>Raffles was een gespierd man en buitengewoon geoefend in alle takken van sport, maar

+die overmacht van zes gespierde mannen, waarvan er drie reeds met revolvers gewapend

+waren, was al te groot.

+</p>

+<p>En Raffles begreep spoedig, dat hij zich slechts vruchteloos zou afmatten, wanneer

+hij zich trachtte te verzetten.

+</p>

+<p>Hij gaf het dan ook op, toen hij twee der Russen had kunnen neervellen en hem door

+twee anderen beide armen op den rug werden gewrongen.

+</p>

+<p>Sonja had zwijgend bij den korten strijd toegezien, met den rug tegen de deur leunend

+en een glans in haar oogen als van een wild dier.

+</p>

+<p>Zoodra Raffles geboeid was met een paar sterke touwen en op een stoel was neergezet,

+begon Sonja met de handen in de zijde en een uitdrukking van koude wreedheid op het

+gelaat:

+</p>

+<p>„Welzoo, dat is dus de indringer. Maar, ik herken de man! Dat is die man, dien ik

+zooeven bij mijn auto zag staan en dien ik nog eens terug zag, toen ik mij op den

+hoek van deze straat nog eens omdraaide! Doorzoek zijn zakken eens!”

+</p>

+<p>Miljakoff trad op Raffles toe, opende zijn jas, stak zijn hand in den binnenzak en

+haalde er eenige papieren uit.

+</p>

+<p>Het waren zorgvuldig nagemaakte legitimatiebewijzen van een detective van Scotland-Yard.

+</p>

+<p>Miljakoff liep ze zwijgend en snel door en overhandigde ze toen aan de Russin.

+</p>

+<p>Toen deze ze op haar beurt gelezen had, wierp zij Raffles een doorborenden blik toe,

+trad vlak voor hem en vroeg:

+</p>

+<p>„Waart gij allang hier naast? Maar wat vraag ik. Gij zijt mij natuurlijk onmiddellijk

+gevolgd. Gij hebt dus gehoord wat wij hier bespraken?”

+</p>

+<p>„Van A tot Z, schoone dame,” antwoordde Raffles bedaard.

+</p>

+<p>„Toch waar?” kwam de schoone Russin, tergend langzaam, terwijl zij Raffles nogmaals

+onderzoekend en met een blik vol haat aankeek. „Gij weet zeker wel, dat gij met die

+weinige woorden Uw eigen doodvonnis teekent?”

+</p>

+<p>„Ik heb er geen oogenblik aan getwijfeld, of gij zoudt niet aarzelen, mij ter dood

+te brengen, omdat ik U lastig ben,” antwoordde Raffles rustig. „Denk niet dat ik den

+dood vrees. Ik heb hem te menigwerf onder tal van gedaanten onder het oog moeten zien,

+dan dat ik hem thans zou vreezen. Bedenk echter wel wat gij doet, men weet op Scotland-Yard

+dat ik hier ben!”

+</p>

+<p>„Weet men dat werkelijk?” hernam Sonja Paviac op spottenden toon. „Neem mij niet kwalijk

+als ik het betwijfel. Maar hoe het ook zij, gij zult reeds lang niet meer tot de levende

+behooren, in geval de politie hier een inval mocht komen doen.”

+</p>

+<p>Miljakoff, die Raffles met een duisteren blik had aangestaard, sprak nu op gedempten

+toon:

+</p>

+<p>„De politiebeambten zijn onze doodsvijanden. Waar wij hen in handen krijgen, daar

+maken wij hen onverbiddelijk dood. Wij weten waaraan wij ons zelven blootstellen,

+wanneer wij gevat worden en daarom kennen wij ook geen medelijden in het tegenovergestelde

+geval.”

+</p>

+<p>„Verbeuzel niet zooveel tijd, Paul!” riep Sonja uit. „Er is natuurlijk geen sprake

+van, dat deze man hier levend vandaan mag gaan. Hij zou aanstonds ons plan verraden,

+het plan waaraan wij maanden lang gewerkt hebben en waarvan de tenuitvoerlegging dit

+vervloekte land in het hart moet treffen. Ter dood met hem! Weet gij geen goed en

+afdoend middel, Paul?”

+</p>

+<p>„O ja!” antwoordde deze met een duivelsch lachje. „Hij kan ons als proefkonijn dienen.

+Ik heb hier een klein instrument in mijn zak, iets dergelijks als deze kist hier op

+de tafel, maar een kleiner formaat. Het bevat hoogstens een theelepeltje van dit donkerbruine

+goedje, gij weet wel wat.”

+</p>

+<p>Hij had zijn hand in zijn zak gestoken en haalde er voorzichtig een voorwerp uit,

+dat er uitzag als een van die ronde blikken doozen, waarin schoensmeer of iets dergelijks

+verkocht wordt.

+</p>

+<p>Hij deed het voorzichtig open en wendde zich toen weder tot Sonja, terwijl hij vervolgde:

+<span class="pageNum" id="pb27">[<a href="#pb27">27</a>]</span></p>

+<p>„Zooals gij ziet bevat het een klein, goedkoop horloge-uurwerk. Ik heb het zoo geregeld,

+dat het een minuut later kan ontploffen, maar ook pas na twee uur. Wat dunkt je van

+tien minuten?”

+</p>

+<p>„Dat is ruimschoots voldoende om ons in veiligheid te brengen, nietwaar?”

+</p>

+<p>„Ruimschoots! Ik zal het uurwerk opwinden, wanneer wij gereed zijn de kamer te verlaten.

+Maar wij zullen niet te gelijkertijd vertrekken. Het is beter, dat wij twee aan twee

+heengaan.”

+</p>

+<p>„Bindt hem dan stevig vast en knevel hem!” beval de Russin.

+</p>

+<p>Reeds trad er een der Russen met een halsdoek op Raffles toe, toen deze zeide:

+</p>

+<p>„Een oogenblik! Ik wilde nog wel even mijn meening te kennen geven over madame Sonja

+Paviac.”

+</p>

+<p>Hij keek de Russin recht in de zwarte oogen en vervolgde:

+</p>

+<p>„Ik heb in mijn avontuurlijk leven al heel wat tegenstellingen onder de oogen gehad,

+madame. Maar nooit had ik kunnen gelooven, dat een zoo duivelsche ziel kon wonen in

+zulk een schoon omhulsel. En daaraan heb ik nog slechts dit eene toe te voegen:

+</p>

+<p><span class="corr" id="xd31e1001" title="Niet in bron">„</span>De beul, die U den strik om den hals legt, doet een goed en menschlievend werk. En

+nu ben ik tot Uw dienst.”

+</p>

+<p>Sonja had met een giftigen blik in haar donkere oogen toegeluisterd, het hoofd een

+weinig gebogen en met gebalde vuisten.

+</p>

+<p>Toen tastte zij driftig in haar boezem en haar hand omvatte een kleinen, vlijmscherpen

+dolk.

+</p>

+<p>Een oogenblik leek het alsof zij zich als een furie op Raffles wilde werpen, die machteloos

+op zijn stoel was vastgebonden.

+</p>

+<p>Zij wist zich echter te beheerschen, haalde de schouders op en zeide op kouden toon:

+</p>

+<p>„Gij kunt over mij oordeelen zooals gij verkiest, het raakt mij niet.”

+</p>

+<p>Vervolgens wendde zij zich tot Miljakoff en vroeg:

+</p>

+<p>„Heeft de ontploffing ernstige gevolgen, behalve natuurlijk voor dezen spion?”

+</p>

+<p>„De heele bovenverdieping gaat er aan. En ik denk dat wel de aangrenzende huizen ook

+heel wat te lijden gullen hebben, maar het zijn maar bourgeois,” voegde hij er op

+minachtenden toon aan toe.

+</p>

+<p>„Aan hen is niets verbeurd!” riep Sonja met fonkelende oogen. „Hoe eerder dat ras

+is uitgeroeid hoe beter het voor ons en voor de geheele wereld is. En laten wij nu

+maar spoedig vertrekken en dezen spion aan zijn noodlot overlaten.”

+</p>

+<p>Raffles werd gekneveld, zoodat men zijn schreeuwen niet zou kunnen hooren, en de touwen,

+waarmede hij op den zwaren stoel, was vastgebonden, werden nog eens duchtig geïnspecteerd.

+</p>

+<p>Twee van de nihilisten hadden de kist met haar vreeselijken inhoud reeds zorgvuldig

+gesloten en verlieten, na op zachten toon eenige woorden met Miljakoff te hebben gewisseld,

+de dakkamer.

+</p>

+<p>Nadat zij een paar minuten weg waren, plaatste Sonja zich voor Raffles en kruiste

+de armen over de borst.

+</p>

+<p>Haar oogen, die zij zoo kwijnend kon laten glanzen, hadden thans een boosaardige uitdrukking

+en er gloeide een wilde haat in, toen zij tusschen de tanden siste:

+</p>

+<p>„Over een kwartier zult gij in kleine stukjes uiteen spatten, mijnheer de spion. Gij

+hebt Uw lot verdiend. Zoo moge het alle agenten vergaan, dienaren van de kapitalistische

+maatschappij.”

+</p>

+<p>Zij spuwde Raffles voor de voeten, die zelfs niet met de oogen geknipt had en ging

+met een van de andere bandieten heen.

+</p>

+<p>Miljakoff had de helsche machine in de hand genomen en begon voorzichtig het uurwerk

+op te winden.

+</p>

+<p>Toen verzette hij met de grootste zorgvuldigheid de wijzers en plaatste de blikken

+bus, nadat hij er een lang, sterk bindtouw aan bevestigd had, zoodanig op het blad

+van de tafel, dat zij er voor bijna de helft overheen stak en het minste rukje aan

+het touw haar op den grond moest doen vallen. Hij maakte vervolgens het andere uiteinde

+van het touwtje zoodanig aan den pols van Raffles vast, dat het strak was getrokken

+en richtte zich nu met een glans van voldoening in zijn zwarte oogen weer op.

+</p>

+<p>Hij keek Raffles een oogenblik spottend aan met een blik van helsch leedvermaak en

+zeide toen:

+</p>

+<p>„Gij zult het doel van deze kleine inrichting wel begrijpen, nietwaar? Gij zijt een

+man, die in levensgevaar verkeert en gij zult dus al het mogelijke doen om U te bevrijden.

+De minste beweging kan U echter den dood kosten, want deze bom zal eveneens ontploffen,

+wanneer zij van de tafel op den <span class="pageNum" id="pb28">[<a href="#pb28">28</a>]</span>vloer valt. Wij zullen het licht hier laten branden, vlak tegenover U staat een kleine

+wekker en gij zult dus het voorrecht hebben op de minuut af te weten, wanneer gij

+met het geheele bovenste gedeelte van dit huis de lucht zult ingaan.”

+</p>

+<p>Miljakoff boog zich over het uurwerk in de open doos heen en vervolgde:

+</p>

+<p>„Van dit oogenblik af is het nog juist zeven minuten, wij zullen ons dus wat moeten

+haasten om heen te gaan en onze makkers in te halen. Vaarwel, wij moeten U thans tot

+onze spijt verlaten.”

+</p>

+<p>Miljakoff en zijn trawanten maakten een ironische buiging voor den weerlooze en het

+volgende oogenblik hadden zij het vertrek verlaten.

+</p>

+<p>Raffles hoorde hoe zij den sleutel in het slot omdraaiden en hun schreden zich snel

+verwijderden.

+</p>

+<p>Toen werd het stil, op het eentonig tikken na van den goedkoopen bazarwekker op den

+smallen schoorsteen.

+</p>

+<p>Het was juist half elf, nog zeven minuten, dan zou alles gedaan zijn.

+</p>

+<p>Raffles boog voorzichtig het hoofd en bekeek de touwen, die hem gebonden hielden,

+zij waren vingerdik en van het beste vlas vervaardigd.

+</p>

+<p>Ja, als de helsche machine er niet was geweest, misschien had hij dan een poging kunnen

+doen, om zich met stoel en al te laten vallen en zoo de aandacht van de benedenburen

+te trekken, thans echter zou die beweging zijn onmiddellijke dood beteekenen.

+</p>

+<p>Toen poogde Raffles zeer voorzichtig, of hij den stoel wellicht kon laten wiebelen.

+</p>

+<p>Waren de pooten niet geheel gelijk, dan zou het misschien mogelijk zijn, de tafel

+te naderen, de helsche machine te grijpen en het uurwerk te laten stilstaan.

+</p>

+<p>Maar ook deze hoop moest hij laten varen, want men had zijn voeten op een sport vastgebonden

+en de stoel was zeer zwaar, ten overvloede zou de minste onvoorzichtige beweging de

+helsche machine doen vallen.…

+</p>

+<p>Toen Raffles weder opkeek waren er drie minuten verstreken.…

+</p>

+<p>Hij trachtte nu in den doek te bijten, die men hem voor den mond had gebonden, hij

+slaagde er slechts in, een paar vezels stuk te trekken, de doek was te breed en te

+stijf dichtgebonden.

+</p>

+<p>Hij trachtte zijn pols een weinig te bewegen en hij voelde het klamme zweet zijn gelaat

+bedekken, toen hij bemerkte dat hij hierdoor de helsche machine een weinig had doen

+verschuiven, zoodat de minste of geringste beweging, ja misschien zelfs de zwaarte

+van het touwtje of het dreunen van het huis, als er een zware auto voorbij reed, het

+vreeselijke ding op de tafel moest doen vallen.…

+</p>

+<p>Raffles zat doodstil en durfde nauwelijks ademhalen.

+</p>

+<p>Met starenden blik keken, zijn oogen nu eens naar den wekker, dan weder naar de helsche

+machine.

+</p>

+<p>Nog twee minuten.…

+</p>

+<p>Maar plotseling ving zijn geoefend oor, toen hij zich reeds verloren waande en zich

+moedig in het onvermijdelijke schikte, een luid geraas op, dat beneden in het huis

+klonk, het was het gerucht van een woedenden strijd.

+</p>

+<p>Slechts weinige seconden later naderden er zware voetstappen, toen werden haastig

+de deuren van de kamers op de vliering opengeworpen.

+</p>

+<p>Een luide, welbekende stem vloekte dat het een aard had.…

+</p>

+<p>Het was de stem van Henderson!

+</p>

+<p>Het volgende oogenblik beukte zijn zware vuist op de deur.

+</p>

+<p>Met een gevoel van vreeselijke ontzetting zag Raffles dat de helsche machine wankelde.

+</p>

+<p>En steeds luider en steeds harder daverden de zware vuisten van den reus op de deur.

+</p>

+<p>Nog een minuut.…!

+</p>

+<p>Henderson had blijkbaar een aanloop genomen, want met een luid gekraak vloog het bovenste

+paneel van de deur aan splinters.

+</p>

+<p>Op hetzelfde oogenblik viel de helsche machine!

+</p>

+<p>Raffles sloot de oogen.…

+</p>

+<p>Maar hij voelde zich niet opnemen in een wervelstorm en zijn ooren werden niet verscheurd

+door de helsche losbarsting van de ontploffing, die hem den dood moest brengen.

+</p>

+<p>Hij opende de oogen weder en een gevoel van innige vreugde doorstroomde hem, het touwtje

+was een weinig te kort geweest.… De helsche machine had den vloer niet kunnen bereiken,

+maar schommelde nu ter zijde van den stoel aan het strak gespannen touwtje heen en

+weer.

+</p>

+<p>Het scheelde slechts weinige <span class="corr" id="xd31e1062" title="Bron: milimeters">millimeters</span>, maar die paar strepen beteekenden het verschil tusschen dood en leven.

+</p>

+<p>Henderson had intusschen vliegensvlug het paneel <span class="pageNum" id="pb29">[<a href="#pb29">29</a>]</span>geheel vernield en stapte door het gemaakte gat het vertrek binnen.

+</p>

+<p>Dadelijk bevrijde hij Raffles van den doek.

+</p>

+<p>Het eerste wat Raffles hem met heesche stem toeriep was:

+</p>

+<p>„Zet voorzichtig die doos op tafel, die daar aan een touwtje naast mijn stoel hangt

+en zet het uurwerk een uur terug—in Godsnaam vlug, het is een helsche machine.”

+</p>

+<p>Bleek van schrik gehoorzaamde de reus.

+</p>

+<p>Het was juist bijtijds—nog twintig seconden en de beide mannen zouden een vreeselijken

+dood hebben gevonden.

+</p>

+<p>Zoodra de helsche machine voorloopig onschadelijk was gemaakt sneed Henderson de touwen

+door, die Raffles op den stoel gebonden hielden.

+</p>

+<p>De Gentleman-Inbreker stond op, rekte zich uit, en greep toen Henderson bij de hand

+om die te drukken alsof hij ze wilde verbrijzelen.

+</p>

+<p>„Ik dank je, Henderson!” zeide hij met trillende stem. „Je hebt mij al weder het leven

+gered.”

+</p>

+<p>„Laten wij daar niet over praten, Mylord. Ga spoedig mede—ik dank nu den hemel, dat

+ik u toch maar gevolgd ben, om te zien waar u bleef. Het is hier onveilig! Laten wij

+maken dat wij wegkomen.”

+</p>

+<p>„Ik heb daareven het gerucht van een strijd gehoord, wat was dat?”

+</p>

+<p>„O, dat had niets te beteekenen, Mylord,” antwoordde Henderson op luchtigen toon.

+„Ik heb drie Russen, waaronder die schavuit met zijn smerigen zwarten baard een weinig

+overhaast zien heen gaan, en ik heb hen even onder handen genomen—ik geloof dat zij

+ergens op de binnenplaats liggen—ik weet niet of er veel van over is gebleven. Maar

+laten wij nu gaan, wat ik u bidden mag.”

+</p>

+<p>„Eerst die helsche machine onschadelijk maken,” riep Raffles uit.

+</p>

+<p>Hij bekeek met kennersoog even het toestel, ontdekte spoedig de werking van het mechaniek,

+verbrak voorzichtig de verbinding tusschen uurwerk en ontploffingsstof—en nu was de

+helsche machine onschadelijk gemaakt.

+</p>

+<p>Hij liet de blikken doos in zijn zak glijden—benevens het uurwerk, greep Henderson

+bij den arm, en riep uit:

+</p>

+<p>„Nu spoedig weg, de politie moet aanstonds gewaarschuwd worden.”

+</p>

+</div>

+</div>

+<div id="ch8" class="div1 last-child chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch8.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">

+<h2 class="label">HOOFDSTUK VIII.</h2>

+<h2 class="main">De aanslag op de bank.</h2>

+</div>

+<div class="divBody">

+<p class="first">Het geluk was met Raffles, want nauwelijks had hij den voet op straat gezet, of in

+de verte naderde een met twaalf koppen bemande politie-auto, die op patrouille was.

+</p>

+<p>Raffles wenkte den chauffeur om stil te houden, en in een oogwenk had hij den brigadier,

+die het bevel voerde over den kleinen troep, op de hoogte gebracht.

+</p>

+<p>Aanstonds snelde een half dozijn agenten de binnenplaats op, waar zij inderdaad Miljakoff

+en zijn medeplichtigen vonden, omringd door een aantal nieuwsgierige buren, en in

+een verre van benijdenswaardigen toestand.

+</p>

+<p>De drie schurken waren zoo onvoorzichtig geweest Henderson den toegang te willen versperren,

+en een hunner had dit met twee gebroken ribben, de tweede <span class="pageNum" id="pb30">[<a href="#pb30">30</a>]</span>met een ontwrichten arm en de derde met een aantal kneuzingen over het geheele lichaam

+moeten bekoopen.

+</p>

+<p>Het drietal werd aanstonds opgenomen en in de politie-auto gedragen.

+</p>

+<p>Daar Raffles zich nu eenmaal als Lord Aberdeen met de zaak bemoeid had, kon hij moeilijk

+anders doen, dan dien naam opgeven,—maar hij dankte zijn gesternte, dat hem had ingegeven,

+de nagemaakte detectivekaart bij zich te steken, voor hij het noodlottige vertrek

+verliet, waar hij bijna den dood had gevonden.

+</p>

+<p>Want men zou het op <span class="corr" id="xd31e1100" title="Bron: Scotland Yard">Scotland-Yard</span> wel eens vreemd hebben kunnen vinden, dat zijn Lordschap zich in het bezit bevond

+van dit voortreffelijk nagemaakte legitimatiebewijs.

+</p>

+<p>Raffles en Henderson stapten op hun beurt in en een uur later reed de auto de groote

+binnenplaats op van het sombere hoofdbureau van politie in Downingstreet.

+</p>

+<p>De gevangenen werden aanstonds naar hun cellen geleid en nu was het de beurt van Raffles

+om een omstandig verhaal te doen van wat hem wedervaren was.

+</p>

+<p>De dienstdoende inspecteur schreef alles zorgvuldig op, en werd wel een weinig bleek

+om den neus, toen Raffles de beide stukken van overtuiging—de doos met titaniet en

+het horlogeuurwerk voor hem op tafel neerlegde.

+</p>

+<p>„Gelooft u, Mylord, dat dit duivelsche goedje niet vanzelf ontploffen kan?” vroeg

+hij een weinig heesch.

+</p>

+<p>„Onmogelijk, mijnheer!” antwoordde Raffles. „Het ontploft alleen, wanneer gij het

+uit uw handen laat vallen! Misschien kan de politiescheikundige u wel iets naders

+vertellen omtrent de samenstelling! Staat gij mij toe, dat ik mij thans terugtrek?”

+</p>

+<p>„Natuurlijk, Mylord. Natuurlijk,” antwoordde de inspecteur haastig, terwijl hij opstond

+en Raffles de hand toestak. „Maar ik laat u niet gaan, voordat ik als de eerste u

+mijn groote bewondering te kennen geef voor wat gij gedaan hebt, en den dank uitspreek

+van geheel Londen, dat gij haar voor een zoo vreeselijke ramp hebt weten te bewaren.”

+</p>

+<p>„Laten wij niet voorbarig zijn. mijnheer de inspecteur!” hernam Raffles op ernstigen

+toon. „Ik zou er geen eed op durven doen, dat alle gevaar reeds geweken is.”

+</p>

+<p>„Wat? Denkt gij werkelijk dat die schurken het nu nog zullen wagen, hun plan ten uitvoer

+te brengen?” riep de inspecteur verschrikt uit.

+</p>

+<p>„Natuurlijk niet hun oorspronkelijk plan,” antwoordde Raffles. „Zij zullen wel begrijpen,

+dat dat geen kans van slagen meer heeft. Wat er in het huis gebeurd is zullen zij

+morgenochtend reeds kunnen weten door middel van hun spionnen—en daarom raad ik u

+aan, een oogje in het zeil te houden—vooral in den eersten tijd.”

+</p>

+<p>„Ik dank u voor uw goeden raad, Mylord, en ik verzeker u, dat wij dien zullen opvolgen.

+Wij zullen nog hedennacht onze maatregelen nemen. Ik mag er zeker wel op rekenen,

+dat gij u tot onze beschikking stelt, zoodra het proces een aanvang neemt?”

+</p>

+<p>„Ik zou er liefst buiten worden gehouden, mijnheer—ik ben volstrekt niet gesteld op

+zooveel publiciteit!” antwoordde Raffles. „Mocht mijn getuigenis echter volstrekt

+onmisbaar zijn, dan kunt gij op mij rekenen.”

+</p>

+<p>Een korte buiging en Raffles had het vertrek verlaten, door Henderson gevolgd.

+</p>

+<p>Daar Henderson zijn eigen wagen in Betnalstreet had laten staan, waren de beide mannen

+verplicht een huurauto te nemen, die hen in een half uur naar de Regentstreet bracht.

+</p>

+<p>Het was bijna half twee toen zij daar aankwamen, maar zooals Raffles wel voorzien

+had vond hij Charly nog op en in staat van groote ongerustheid, bleek en met wallen

+onder de oogen.

+</p>

+<p>Hij vond den jongen man in de bibliotheekzaal met een boek voor zich, maar waarin

+hij blijkbaar geen oogenblik had zitten lezen.

+</p>

+<p>Charly stond haastig op, snelde Raffles tegemoet, greep zijn hand, en zeide met ontroerde

+stem:

+</p>

+<p>„De hemel zij geloofd, dat je er bent. Ik heb mij zoo ongerust over je gemaakt en

+over Henderson! Wat is er toch gebeurd?”

+</p>

+<p>„Ga daar zitten—dan zal ik het je vertellen—maar wees sterk, Charly, want ik zal je

+pijn moeten doen,” zeide Raffles op ernstigen toon.

+</p>

+<p>En nu deelde hij Charly in bijzonderheden mede, wat hem wedervaren was van het oogenblik

+af, dat hij het huis had verlaten.

+</p>

+<p>Charly had geluisterd, zonder hem een oogenblik in de rede te vallen, met zijn hoofd

+tusschen de handen geklemd.

+</p>

+<p>Toen Raffles zweeg, hief Charly langzaam het <span class="pageNum" id="pb31">[<a href="#pb31">31</a>]</span>gelaat op, stond op, kwam naar Raffles toe, en zei met geheel veranderde stem:

+</p>

+<p>„De les is duur geweest, Edward, heel duur! Maar ik geloof, dat ik genezen ben! Je

+moet er in den beginne maar niet meer met mij over praten—het zal wel overgaan!” voegde

+hij er met een mat glimlachje aan toe.

+</p>

+<p>„Daarvan ben ik overtuigd, mijn jongen,” hernam Raffles op hartelijken toon. „Ik kende

+je niet meer. Nooit zou ik hebben kunnen vermoeden, dat mijn vriend Charly zich zoo

+zou laten meesleepen door zijn hartstocht. En nu beloof ik je, dat je uit mijn mond

+nooit meer iets over dit intermezzo zult hooren, dat voor jou zulke tragische gevolgen

+zou hebben gehad.”

+</p>

+<p class="center">— — — — — — — — — — — — — — — —

+</p>

+<p>Den volgenden morgen omstreeks half elf begaf Raffles, thans weer als Lord Aberdeen

+gekleed, zich naar de Engelsche bank, in de auto, die door Henderson bestuurd werd.

+</p>

+<p>De fraaie wagen stond stil voor het groote gebouw en Raffles werd aanstonds toegelaten

+bij Philip Chesterfield, die reeds geheel op de hoogte was van het voorgevallene en

+hem met een bleek gelaat ontving.

+</p>

+<p>Hij verzocht Raffles plaats te nemen in een fauteuil, dicht bij een van de groote

+ramen, die op Cornhill uitzien, en begon, terwijl hij met zenuwachtige passen door

+zijn prachtig ingerichte werkkamer heen en weer liep:

+</p>

+<p>„Wie had dat kunnen denken, Mylord. Ik kan mijzelf onmogelijk vrij pleiten van schuld,

+en toch—als gij haar gekend had, zoo zacht, zoo aanhankelijk, zoo verliefd.…”

+</p>

+<p>„Ik geloof, dat zij een voortreffelijke comediante was, mijnheer Chesterfield,” zeide

+Raffles bedaard. „Ik denk er ook niet aan, er u een verwijt van te maken, dat zij

+u betooverd heeft. Het is natuurlijk zeer pijnlijk voor u, om dit te moeten toegeven,

+maar het is nu wel duidelijk, dat het er haar slechts om te doen was, uit uw mond

+alle bijzonderheden te vernemen, die haar en haar medeplichtigen van nut konden zijn.

+Ik hoop, dat men nu alle voorzorgsmaatregelen genomen heeft om de bank te beschermen?”

+</p>

+<p>„Wees gerust, Mylord. Er komt niemand meer in, die wij niet goed kennen, of die zich

+niet eerst kan legitimeeren. Tot de safe zal niemand worden toegelaten, tenzij van

+deugdelijke papieren voorzien, en minstens een maand zal het gebouw niet meer bezichtigd

+mogen worden door het publiek, zooals tot dusverre het geval was.”

+</p>

+<p>„Dat is goed—maar ik geloof toch dat het beter zou zijn, wanneer wij alle leden van

+die bende in handen hadden,” zeide Raffles nadenkend.

+</p>

+<p>Zijn blikken zwierven een oogenblik naar buiten, en vestigden zich op het drukke gewoel

+in Cornhill.

+</p>

+<p>Toen werd zijn aandacht getrokken door een zware sleeperskar, door vier krachtige

+paarden getrokken en beladen met zware granietblokken, blijkbaar bestemd voor huizenbouw.

+</p>

+<p>Op dat oogenblik hield de kar ongeveer ter hoogte van den ingang van de Engelsche

+bank stil.

+</p>

+<p>De koetsier kwam van zijn bok, na de teugels over de paarden te hebben geworpen en

+slenterde weg, in de richting van het wijnhuis naar het scheen.

+</p>

+<p>Een jonge man met een zacht gelaat, die er naast had gezeten, klom eveneens haastig

+naar beneden en leunde tegen den vrachtwagen.

+</p>

+<p>Hij haalde een sigaret uit zijn zak en stak die aan.

+</p>

+<p>Plotseling sprong Raffles haastig op en slaakte een kreet van woede en schrik.

+</p>

+<p>„Wat is er, Mylord?” vroeg Chesterfield verschrikt, die zich had omgewend om een kistje

+sigaren te krijgen.

+</p>

+<p>„Wat er is? Kijk eens naar buiten. Herkent gij dien jongen niet, die daar nu zijn

+sigaret aansteekt?”

+</p>

+<p>Chesterfield was naar het raam getreden en keek naar buiten.

+</p>

+<p>„Die knaap daar bij die met granietblokken beladen kar? Neen, dien heb ik nooit gezien.”

+</p>

+<p>„Dan hebt gij geen goed geheugen voor gezichten. Het is Sonja Paviac in manskleeren

+en met kort geknipt haar,” riep Raffles uit.

+</p>

+<p>Chesterfield gaf een luiden schreeuw van ontzetting.

+</p>

+<p>„Mijn God, gij hebt gelijk. Wat beteekent dat?”

+</p>

+<p>Raffles scheen de vraag niet te hebben gehoord.

+</p>

+<p>Hij was een weinig van het raam terug getreden maar keek onafgebroken naar buiten

+en eensklaps riep hij:

+</p>

+<p>„Zie eens, wat zij doet! Met haar brandende sigaret heeft zij iets aangestoken—een

+draad katoen—een lont, die van den wagen afhangt. Snel, er heen!”

+</p>

+<p>Zoo vlug hun voeten hen dragen konden, vlogen <span class="pageNum" id="pb32">[<a href="#pb32">32</a>]</span>de beide mannen het vertrek uit, de trappen af, de peristyle uit en op de kar toe,

+die nog altijd voor het trottoir stil stond. Eenige meters verder wachtte Henderson

+achter het stuurwiel van de fraaie limousine.

+</p>

+<p>Van Sonja Paviac was geen spoor meer te zien.

+</p>

+<p>Met doodsbleek gelaat trad Raffles haastig naar de plek toe, waar hij de nihilistin

+tersluiks de lont had zien aansteken.

+</p>

+<p>Hij zag, niets, hij rook ze alleen.

+</p>

+<p>Waarschijnlijk was de lont reeds zoover opgebrand, dat zij nu voor smeulde in een

+reet tusschen de zware granietblokken, die door geen zes mannen te vertillen waren.

+</p>

+<p>En het was zeker, dat zich daarbinnen, omgeven door die zware blokken, de kist met

+verschrikkelijken inhoud bevond, welke Raffles den avond tevoren gezien had.

+</p>

+<p>Als er niet onmiddellijk werd ingegrepen zou er een ontzettende ontploffing plaats

+vinden—een ontploffing als een aardbeving.

+</p>

+<p>„Henderson!” schreeuwde Raffles heesch van opwinding.

+</p>

+<p>Onmiddellijk stond de reus aan zijn zijde.

+</p>

+<p>„Zie je die blokken graniet?” vroeg Raffles. „Die moeten tot iederen prijs—versta

+je me? tot iederen prijs van die kar verschoven worden! Daar binnen is een helsche

+machine, die met een lont tot ontploffing wordt gebracht—en die lont smeult nu tusschen

+deze vierkante blokken.”

+</p>

+<p>Henderson had Raffles niet eens laten uitspreken, maar was op de kar gesprongen.

+</p>

+<p>Met reuzekracht duwde hij tegen een der bovenste blokken, terwijl zijn spieren zich

+spanden als kabeltouwen.

+</p>

+<p>En langzaam schoof het blok weg—kantelde—en viel op het trottoir met een doffen slag,

+die kilometers ver te hooien was.

+</p>

+<p>Nog een blok volgde, toen nog een—nog een—en nu bukte Henderson zich, trillend van

+inspanning, nam de katoenen lont op, die nog slechts een decimeter lang was, en door

+een gat in het deksel van een houten kistje verdween, en kneep het smeulende uiteinde

+tusschen vinger en duim uit.

+</p>

+<p>Uit de kelen van honderden menschen, die op verren afstand hadden toegezien, blijkbaar

+maar al te goed beseffend, wat er gaande was, ging een donderend gejuich op.

+</p>

+<p>De aanslag op de Bank van Engeland was verijdeld.

+</p>

+<p class="tb"></p><p>

+</p>

+<p>Nog dienzelfden dag werden Sonja Paviac en haar medeplichtigen gearresteerd, toen

+zij zich wilden inschepen aan boord van een groote motorboot, en nog geen week later

+werden zij allen tot twintig jaren tuchthuisstraf veroordeeld.

+</p>

+</div>

+</div>

+</div>

+<div class="back">

+<div class="div1 notice"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">

+<p class="first center">De volgende aflevering (No. 379) bevat:

+</p>

+<p class="center xxl">Slokum, in Spek en aanverwante Artikelen.

+<span class="pageNum" id="pb33">[<a href="#pb33">33</a>]</span></p>

+</div>

+</div>

+<div class="div1 advertisement"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">

+<p class="first"></p>

+<div class="figure ad-dubec3-imgwidth"><img src="images/dubec-no-3.png" alt="Cigarettes&#xA;Dubec No. 3&#xA;Bouts d’Or&#xA;Distinction Royale 1895" width="562" height="720"></div><p>

+</p>

+<p class="xd31e1205">DUBEC No. 3

+</p>

+<p class="xd31e1207">GOUD EN KURK

+</p>

+<p class="xd31e1209">BESTE 3 CTS. CIGARET

+</p>

+<p class="xd31e1211">GEMAAKT VAN HEERLIJKE<br>

+ECHT TURKSCHE TABAK

+</p>

+<p class="xd31e1215">CIGARETTENFABRIEK <b>J. van KERCKHOF</b>

+</p>

+<p class="xd31e1220">GEVESTIGD 1885

+</p>

+</div>

+</div>

+<div class="div1" id="toc">

+<h2 class="main">Inhoudsopgave</h2>

+<table summary="Inhoudsopgave">

+<tr id="ch1.toc">

+<td class="tocDivNum">I. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch1">Rosenthal en Pennock.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch1">1</a></td>

+</tr>

+<tr id="ch2.toc">

+<td class="tocDivNum">II. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch2">De typiste van den bankdirecteur.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch2">4</a></td>

+</tr>

+<tr id="ch3.toc">

+<td class="tocDivNum">III. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch3">Een ontmoeting.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch3">8</a></td>

+</tr>

+<tr id="ch4.toc">

+<td class="tocDivNum">IV. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch4">Als het hart spreekt....</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch4">12</a></td>

+</tr>

+<tr id="ch5.toc">

+<td class="tocDivNum">V. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch5">Op onderzoek uit.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch5">16</a></td>

+</tr>

+<tr id="ch6.toc">

+<td class="tocDivNum">VI. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch6">De samenzwering.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch6">21</a></td>

+</tr>

+<tr id="ch7.toc">

+<td class="tocDivNum">VII. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch7">In doodsgevaar.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch7">25</a></td>

+</tr>

+<tr id="ch8.toc">

+<td class="tocDivNum">VIII. </td>

+<td class="tocDivTitle"><a href="#ch8">De aanslag op de bank.</a></td>

+<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch8">29</a></td>

+</tr>

+</table>

+</div>

+<div class="transcriberNote">

+<h2 class="main">Colofon</h2>

+<h3 class="main">Beschikbaarheid</h3>

+<p class="first">Dit eBoek is voor kosteloos gebruik door iedereen overal, met vrijwel geen beperkingen

+van welke soort dan ook. U mag het kopiëren, weggeven of hergebruiken onder de voorwaarden

+van de Project Gutenberg Licentie in dit eBoek of on-line op <a class="seclink xd31e47" title="Externe link" href="https://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>.

+</p>

+<p>Dit eBoek is geproduceerd door het on-line gedistribueerd correctieteam op <a class="seclink xd31e47" title="Externe link" href="https://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>.

+</p>

+<h3 class="main">Metadata</h3>

+<table class="colophonMetadata" summary="Metadata">

+<tr>

+<td><b>Titel:</b></td>

+<td>Lord Lister No. 378: De Aanslag op de Londensche Beurs</td>

+<td></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Auteur:</b></td>

+<td>Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]</td>

+<td>Info <span class="externalUrl">https://viaf.org/viaf/8133268/</span></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Auteur:</b></td>

+<td>Felix Hageman (1877–1966)</td>

+<td>Info <span class="externalUrl">https://viaf.org/viaf/5168161211441040070000/</span></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Auteur:</b></td>

+<td>Kurt Matull (1872–1930?)</td>

+<td>Info <span class="externalUrl">https://viaf.org/viaf/56770919/</span></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Illustrator:</b></td>

+<td>Jan Wiegman (1884–1963)</td>

+<td>Info <span class="externalUrl">https://viaf.org/viaf/65074834/</span></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Aanmaakdatum bestand:</b></td>

+<td>2022-12-01 21:40:31 UTC</td>

+<td></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Taal:</b></td>

+<td>Nederlands (Spelling De Vries-Te Winkel)</td>

+<td></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Oorspronkelijke uitgiftedatum:</b></td>

+<td>[1921]</td>

+<td></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b>Trefwoorden:</b></td>

+<td>Detective and mystery stories -- Periodicals</td>

+<td></td>

+</tr>

+<tr>

+<td><b></b></td>

+<td>Dime novels -- Periodicals</td>

+<td></td>

+</tr>

+</table>

+<h3 class="main">Codering</h3>

+<p class="first">Dit boek is weergegeven in oorspronkelijke schrijfwijze. Afgebroken woorden aan het

+einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel

+zijn verbeterd. Deze verbeteringen zijn aangegeven in de colofon aan het einde van

+dit boek.</p>

+<h3 class="main">Documentgeschiedenis</h3>

+<ul>

+<li>2022-11-30 Begonnen.

+</li>

+</ul>

+<h3 class="main">Verbeteringen</h3>

+<p>De volgende verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p>

+<table class="correctionTable" summary="Overzicht van verbeteringen aangebracht in de tekst.">

+<tr>

+<th>Bladzijde</th>

+<th>Bron</th>

+<th>Verbetering</th>

+<th>Bewerkingsafstand</th>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e115">1</a>, <a class="pageref" href="#xd31e183">3</a>, <a class="pageref" href="#xd31e500">11</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">

+[<i>Niet in bron</i>]

+</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">,</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e129">1</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">Corintische</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">Corinthische</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e162">2</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">bankbilleten</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">bankbiljetten</td>

+<td class="bottom">2</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e208">3</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">opgstaan</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">opgestaan</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e269">5</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">begon Lord Aberdeen</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">Lord Aberdeen begon</td>

+<td class="bottom">12</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e298">6</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">beiden</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">beide</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e357">9</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">musichall</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">music hall</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e373">9</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">antwoorde</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">antwoordde</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e429">10</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">ironiscte</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">ironische</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e434">10</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">bekwam</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">bekwaam</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e440">10</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">aan</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">bij</td>

+<td class="bottom">3</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e453">10</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">we ke</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">welke</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e462">11</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">,</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">

+[<i>Verwijderd</i>]

+</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e488">11</a>, <a class="pageref" href="#xd31e491">11</a>, <a class="pageref" href="#xd31e1001">27</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">

+[<i>Niet in bron</i>]

+</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">„</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e493">11</a>, <a class="pageref" href="#xd31e537">12</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">

+[<i>Niet in bron</i>]

+</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">”</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e551">13</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">antwordde</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">antwoordde</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e556">13</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">,</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">.</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e576">13</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">moeielijke</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">moeilijke</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e691">17</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">bentgenooten</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">bondgenooten</td>

+<td class="bottom">2</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e782">20</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">Aggrippina</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">Agrippina</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e911">24</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">landwerpige</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">langwerpige</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1062">28</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">milimeters</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">millimeters</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+<tr>

+<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1100">30</a></td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">Scotland Yard</td>

+<td class="width40 bottom" lang="nl-1900">Scotland-Yard</td>

+<td class="bottom">1</td>

+</tr>

+</table>

+</div>

+</div>

+<div lang='en' xml:lang='en'>

+<div style='display:block; margin-top:4em'>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK <span lang='nl' xml:lang='nl'>LORD LISTER NO. 0378: DE AANSLAG OP DE LONDENSCHE BEURS</span> ***</div>

+<div style='text-align:left'>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+Updated editions will replace the previous one&#8212;the old editions will

+be renamed.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+Creating the works from print editions not protected by U.S. copyright

+law means that no one owns a United States copyright in these works,

+so the Foundation (and you!) can copy and distribute it in the United

+States without permission and without paying copyright

+royalties. Special rules, set forth in the General Terms of Use part

+of this license, apply to copying and distributing Project

+Gutenberg&#8482; electronic works to protect the PROJECT GUTENBERG&#8482;

+concept and trademark. Project Gutenberg is a registered trademark,

+and may not be used if you charge for an eBook, except by following

+the terms of the trademark license, including paying royalties for use

+of the Project Gutenberg trademark. If you do not charge anything for

+copies of this eBook, complying with the trademark license is very

+easy. You may use this eBook for nearly any purpose such as creation

+of derivative works, reports, performances and research. Project

+Gutenberg eBooks may be modified and printed and given away&#8212;you may

+do practically ANYTHING in the United States with eBooks not protected

+by U.S. copyright law. Redistribution is subject to the trademark

+license, especially commercial redistribution.

+</div>

+

+<div style='margin-top:1em; font-size:1.1em; text-align:center'>START: FULL LICENSE</div>

+<div style='text-align:center;font-size:0.9em'>THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE</div>

+<div style='text-align:center;font-size:0.9em'>PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+To protect the Project Gutenberg&#8482; mission of promoting the free

+distribution of electronic works, by using or distributing this work

+(or any other work associated in any way with the phrase &#8220;Project

+Gutenberg&#8221;), you agree to comply with all the terms of the Full

+Project Gutenberg&#8482; License available with this file or online at

+www.gutenberg.org/license.

+</div>

+

+<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'>

+Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg&#8482; electronic works

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg&#8482;

+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to

+and accept all the terms of this license and intellectual property

+(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all

+the terms of this agreement, you must cease using and return or

+destroy all copies of Project Gutenberg&#8482; electronic works in your

+possession. If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a

+Project Gutenberg&#8482; electronic work and you do not agree to be bound

+by the terms of this agreement, you may obtain a refund from the person

+or entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.B. &#8220;Project Gutenberg&#8221; is a registered trademark. It may only be

+used on or associated in any way with an electronic work by people who

+agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few

+things that you can do with most Project Gutenberg&#8482; electronic works

+even without complying with the full terms of this agreement. See

+paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project

+Gutenberg&#8482; electronic works if you follow the terms of this

+agreement and help preserve free future access to Project Gutenberg&#8482;

+electronic works. See paragraph 1.E below.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation (&#8220;the

+Foundation&#8221; or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection

+of Project Gutenberg&#8482; electronic works. Nearly all the individual

+works in the collection are in the public domain in the United

+States. If an individual work is unprotected by copyright law in the

+United States and you are located in the United States, we do not

+claim a right to prevent you from copying, distributing, performing,

+displaying or creating derivative works based on the work as long as

+all references to Project Gutenberg are removed. Of course, we hope

+that you will support the Project Gutenberg&#8482; mission of promoting

+free access to electronic works by freely sharing Project Gutenberg&#8482;

+works in compliance with the terms of this agreement for keeping the

+Project Gutenberg&#8482; name associated with the work. You can easily

+comply with the terms of this agreement by keeping this work in the

+same format with its attached full Project Gutenberg&#8482; License when

+you share it without charge with others.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern

+what you can do with this work. Copyright laws in most countries are

+in a constant state of change. If you are outside the United States,

+check the laws of your country in addition to the terms of this

+agreement before downloading, copying, displaying, performing,

+distributing or creating derivative works based on this work or any

+other Project Gutenberg&#8482; work. The Foundation makes no

+representations concerning the copyright status of any work in any

+country other than the United States.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg:

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.E.1. The following sentence, with active links to, or other

+immediate access to, the full Project Gutenberg&#8482; License must appear

+prominently whenever any copy of a Project Gutenberg&#8482; work (any work

+on which the phrase &#8220;Project Gutenberg&#8221; appears, or with which the

+phrase &#8220;Project Gutenberg&#8221; is associated) is accessed, displayed,

+performed, viewed, copied or distributed:

+</div>

+

+<blockquote>

+  <div style='display:block; margin:1em 0'>

+    This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and most

+    other parts of the world at no cost and with almost no restrictions

+    whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms

+    of the Project Gutenberg License included with this eBook or online

+    at <a href="https://www.gutenberg.org">www.gutenberg.org</a>. If you

+    are not located in the United States, you will have to check the laws

+    of the country where you are located before using this eBook.

+  </div>

+</blockquote>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.E.2. If an individual Project Gutenberg&#8482; electronic work is

+derived from texts not protected by U.S. copyright law (does not

+contain a notice indicating that it is posted with permission of the

+copyright holder), the work can be copied and distributed to anyone in

+the United States without paying any fees or charges. If you are

+redistributing or providing access to a work with the phrase &#8220;Project

+Gutenberg&#8221; associated with or appearing on the work, you must comply

+either with the requirements of paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 or

+obtain permission for the use of the work and the Project Gutenberg&#8482;

+trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or 1.E.9.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.E.3. If an individual Project Gutenberg&#8482; electronic work is posted

+with the permission of the copyright holder, your use and distribution

+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any

+additional terms imposed by the copyright holder. Additional terms

+will be linked to the Project Gutenberg&#8482; License for all works

+posted with the permission of the copyright holder found at the

+beginning of this work.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg&#8482;

+License terms from this work, or any files containing a part of this

+work or any other work associated with Project Gutenberg&#8482;.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this

+electronic work, or any part of this electronic work, without

+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with

+active links or immediate access to the full terms of the Project

+Gutenberg&#8482; License.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary,

+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including

+any word processing or hypertext form. However, if you provide access

+to or distribute copies of a Project Gutenberg&#8482; work in a format

+other than &#8220;Plain Vanilla ASCII&#8221; or other format used in the official

+version posted on the official Project Gutenberg&#8482; website

+(www.gutenberg.org), you must, at no additional cost, fee or expense

+to the user, provide a copy, a means of exporting a copy, or a means

+of obtaining a copy upon request, of the work in its original &#8220;Plain

+Vanilla ASCII&#8221; or other form. Any alternate format must include the

+full Project Gutenberg&#8482; License as specified in paragraph 1.E.1.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,

+performing, copying or distributing any Project Gutenberg&#8482; works

+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing

+access to or distributing Project Gutenberg&#8482; electronic works

+provided that:

+</div>

+

+<div style='margin-left:0.7em;'>

+    <div style='text-indent:-0.7em'>

+        &#8226; You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from

+        the use of Project Gutenberg&#8482; works calculated using the method

+        you already use to calculate your applicable taxes. The fee is owed

+        to the owner of the Project Gutenberg&#8482; trademark, but he has

+        agreed to donate royalties under this paragraph to the Project

+        Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments must be paid

+        within 60 days following each date on which you prepare (or are

+        legally required to prepare) your periodic tax returns. Royalty

+        payments should be clearly marked as such and sent to the Project

+        Gutenberg Literary Archive Foundation at the address specified in

+        Section 4, &#8220;Information about donations to the Project Gutenberg

+        Literary Archive Foundation.&#8221;

+    </div>

+

+    <div style='text-indent:-0.7em'>

+        &#8226; You provide a full refund of any money paid by a user who notifies

+        you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he

+        does not agree to the terms of the full Project Gutenberg&#8482;

+        License. You must require such a user to return or destroy all

+        copies of the works possessed in a physical medium and discontinue

+        all use of and all access to other copies of Project Gutenberg&#8482;

+        works.

+    </div>

+

+    <div style='text-indent:-0.7em'>

+        &#8226; You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of

+        any money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the

+        electronic work is discovered and reported to you within 90 days of

+        receipt of the work.

+    </div>

+

+    <div style='text-indent:-0.7em'>

+        &#8226; You comply with all other terms of this agreement for free

+        distribution of Project Gutenberg&#8482; works.

+    </div>

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project

+Gutenberg&#8482; electronic work or group of works on different terms than

+are set forth in this agreement, you must obtain permission in writing

+from the Project Gutenberg Literary Archive Foundation, the manager of

+the Project Gutenberg&#8482; trademark. Contact the Foundation as set

+forth in Section 3 below.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.F.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable

+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread

+works not protected by U.S. copyright law in creating the Project

+Gutenberg&#8482; collection. Despite these efforts, Project Gutenberg&#8482;

+electronic works, and the medium on which they may be stored, may

+contain &#8220;Defects,&#8221; such as, but not limited to, incomplete, inaccurate

+or corrupt data, transcription errors, a copyright or other

+intellectual property infringement, a defective or damaged disk or

+other medium, a computer virus, or computer codes that damage or

+cannot be read by your equipment.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the &#8220;Right

+of Replacement or Refund&#8221; described in paragraph 1.F.3, the Project

+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project

+Gutenberg&#8482; trademark, and any other party distributing a Project

+Gutenberg&#8482; electronic work under this agreement, disclaim all

+liability to you for damages, costs and expenses, including legal

+fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT

+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE

+PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE

+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE

+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR

+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH

+DAMAGE.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a

+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can

+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a

+written explanation to the person you received the work from. If you

+received the work on a physical medium, you must return the medium

+with your written explanation. The person or entity that provided you

+with the defective work may elect to provide a replacement copy in

+lieu of a refund. If you received the work electronically, the person

+or entity providing it to you may choose to give you a second

+opportunity to receive the work electronically in lieu of a refund. If

+the second copy is also defective, you may demand a refund in writing

+without further opportunities to fix the problem.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth

+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you &#8216;AS-IS&#8217;, WITH NO

+OTHER WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT

+LIMITED TO WARRANTIES OF MERCHANTABILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied

+warranties or the exclusion or limitation of certain types of

+damages. If any disclaimer or limitation set forth in this agreement

+violates the law of the state applicable to this agreement, the

+agreement shall be interpreted to make the maximum disclaimer or

+limitation permitted by the applicable state law. The invalidity or

+unenforceability of any provision of this agreement shall not void the

+remaining provisions.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the

+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone

+providing copies of Project Gutenberg&#8482; electronic works in

+accordance with this agreement, and any volunteers associated with the

+production, promotion and distribution of Project Gutenberg&#8482;

+electronic works, harmless from all liability, costs and expenses,

+including legal fees, that arise directly or indirectly from any of

+the following which you do or cause to occur: (a) distribution of this

+or any Project Gutenberg&#8482; work, (b) alteration, modification, or

+additions or deletions to any Project Gutenberg&#8482; work, and (c) any

+Defect you cause.

+</div>

+

+<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'>

+Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg&#8482;

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+Project Gutenberg&#8482; is synonymous with the free distribution of

+electronic works in formats readable by the widest variety of

+computers including obsolete, old, middle-aged and new computers. It

+exists because of the efforts of hundreds of volunteers and donations

+from people in all walks of life.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+Volunteers and financial support to provide volunteers with the

+assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg&#8482;&#8217;s

+goals and ensuring that the Project Gutenberg&#8482; collection will

+remain freely available for generations to come. In 2001, the Project

+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure

+and permanent future for Project Gutenberg&#8482; and future

+generations. To learn more about the Project Gutenberg Literary

+Archive Foundation and how your efforts and donations can help, see

+Sections 3 and 4 and the Foundation information page at www.gutenberg.org.

+</div>

+

+<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'>

+Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non-profit

+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the

+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal

+Revenue Service. The Foundation&#8217;s EIN or federal tax identification

+number is 64-6221541. Contributions to the Project Gutenberg Literary

+Archive Foundation are tax deductible to the full extent permitted by

+U.S. federal laws and your state&#8217;s laws.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+The Foundation&#8217;s business office is located at 809 North 1500 West,

+Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887. Email contact links and up

+to date contact information can be found at the Foundation&#8217;s website

+and official page at www.gutenberg.org/contact

+</div>

+

+<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'>

+Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+Project Gutenberg&#8482; depends upon and cannot survive without widespread

+public support and donations to carry out its mission of

+increasing the number of public domain and licensed works that can be

+freely distributed in machine-readable form accessible by the widest

+array of equipment including outdated equipment. Many small donations

+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt

+status with the IRS.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+The Foundation is committed to complying with the laws regulating

+charities and charitable donations in all 50 states of the United

+States. Compliance requirements are not uniform and it takes a

+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up

+with these requirements. We do not solicit donations in locations

+where we have not received written confirmation of compliance. To SEND

+DONATIONS or determine the status of compliance for any particular state

+visit <a href="https://www.gutenberg.org/donate/">www.gutenberg.org/donate</a>.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+While we cannot and do not solicit contributions from states where we

+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition

+against accepting unsolicited donations from donors in such states who

+approach us with offers to donate.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+International donations are gratefully accepted, but we cannot make

+any statements concerning tax treatment of donations received from

+outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+Please check the Project Gutenberg web pages for current donation

+methods and addresses. Donations are accepted in a number of other

+ways including checks, online payments and credit card donations. To

+donate, please visit: www.gutenberg.org/donate

+</div>

+

+<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'>

+Section 5. General Information About Project Gutenberg&#8482; electronic works

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+Professor Michael S. Hart was the originator of the Project

+Gutenberg&#8482; concept of a library of electronic works that could be

+freely shared with anyone. For forty years, he produced and

+distributed Project Gutenberg&#8482; eBooks with only a loose network of

+volunteer support.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+Project Gutenberg&#8482; eBooks are often created from several printed

+editions, all of which are confirmed as not protected by copyright in

+the U.S. unless a copyright notice is included. Thus, we do not

+necessarily keep eBooks in compliance with any particular paper

+edition.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+Most people start at our website which has the main PG search

+facility: <a href="https://www.gutenberg.org">www.gutenberg.org</a>.

+</div>

+

+<div style='display:block; margin:1em 0'>

+This website includes information about Project Gutenberg&#8482;,

+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary

+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to

+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.

+</div>

+

+</div>

+</div>

+</body>

+</html>

diff --git a/69455-h/images/dubec-no-3.png b/69455-h/images/dubec-no-3.png
new file mode 100644
index 0000000..2b53511
--- /dev/null
+++ b/69455-h/images/dubec-no-3.png
diff --git a/69455-h/images/lordlister0378-front.jpg b/69455-h/images/lordlister0378-front.jpg
new file mode 100644
index 0000000..ce8b0c2
--- /dev/null
+++ b/69455-h/images/lordlister0378-front.jpg
diff --git a/69455-h/images/p0378-01.png b/69455-h/images/p0378-01.png
new file mode 100644
index 0000000..a209301
--- /dev/null
+++ b/69455-h/images/p0378-01.png