diff options
Diffstat (limited to 'old/69163-0.txt')
| -rw-r--r-- | old/69163-0.txt | 6346 |
1 files changed, 0 insertions, 6346 deletions
diff --git a/old/69163-0.txt b/old/69163-0.txt deleted file mode 100644 index 07b1f67..0000000 --- a/old/69163-0.txt +++ /dev/null @@ -1,6346 +0,0 @@ -The Project Gutenberg eBook of Vlindertje, by Henri Borel - -This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and -most other parts of the world at no cost and with almost no restrictions -whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms -of the Project Gutenberg License included with this eBook or online at -www.gutenberg.org. If you are not located in the United States, you -will have to check the laws of the country where you are located before -using this eBook. - -Title: Vlindertje - een Haagsche roman - -Author: Henri Borel - -Release Date: October 15, 2022 [eBook #69163] - -Language: Dutch - -Produced by: Jeroen Hellingman and the Online Distributed Proofreading - Team at https://www.pgdp.net/ for Project Gutenberg (This - book was produced from scanned images of public domain - material from the Google Books project.) - -*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK VLINDERTJE *** - - - - - - VLINDERTJE - EEN HAAGSCHE ROMAN - - - DOOR - HENRI BOREL - - - AMSTERDAM - P. N. VAN KAMPEN & ZOON - - - - - - - - -HOOFDSTUK I. - - -„—Ziezoo Pim, dat is dus uitgemaakt, wit serge zal het zijn, en -natuurlijk tailor-made, dat waren we allebei ééns. Maar nu de voering, -dat is altijd een heel ding, zie je, wat denk je dáár van, gele zij of -wit satijn?...” - -„—Je weet wel dat je ze allebei kunt dragen, Ellie, wit en geel staan -je allebei goed..... ’t Is eigenlijk een lastig geval.... Maar als je -’t mij vraagt vind ik wit je toch nog ’t beste staan.... ’t Is of dat -geel eigenlijk altijd een beetje minder goed doet tegen je blonde -haar... Maar je moet het natuurlijk zelf weten....” - -„—Zóó, vin je?... Ja, daar is ook wel iets van aan... Ik had het anders -al zoo héélemaal met dat geel bedacht. Als ik het costuumpje met gele -zij had laten voeren, had ik er ook een geel zijden blouse bij genomen, -gegarneerd weet je, met entre-deux van witte kant bijvoorbeeld... En -dan een groote hoed van wit stroo er bij, óók met iets geels, gele -rozen bijvoorbeeld, gele handschoenen, en een geelgevoerde parasol.... -Dat zou wel aardig kunnen worden.... je weet, die tailor-made -costuumpjes staan me zoo goed.... maar als je nu denkt dat al dat geel -niet goed doet tegen mijn haar....” - -„—Ik ben geen orakel Ellie,”—zei Pim—„en ik heb er ook eigenlijk geen -verstand van, al beweer je altijd van wèl... maar als je nu met alle -geweld mijn opinie er over wilt hebben, moet ik je ook eerlijk zeggen -wat ik vind, hè?... Nu, léélijk vind ik dat geel niet, dat zég ik -niet... ’t doet zelfs meestal juist héél goed bij blonden, dat weet ik -wel.... maar jouw blond is zoo héél apart, dat wéét je heel goed, -Ellietje, en ’t is niet om je eens een complimentje te maken.... er is -zooiets van de echte zonnestralen in, iets dat bijna brandt, zou ik -zeggen.... ik vind dat het beter doet bij jou met wit... - -„—Nu, wat zou je dán willen, wijsneus?” - -„—Wit serge, net als je zegt, en tailor-made óók, maar ik zou het -voeren met wit, met wit satijn, en géén zijde.... En nu de blouse... -laat eens kijken... die zou ik blauw nemen, kindje lief, een -blauw-zijden blouse, zoo van dat licht-turquoise blauw... dát vind ik -iets voor jou, en je zult eens zien hoe je dat staat... het mooiste -strandfiguurtje word je er mee, wát ik je zeg... je garneering vind ik -goed, met witte entre-deux, uitstekend zelfs, en dan moet je de -sluiting maken met van die knoopjes van kristal, die vind ik zoo -aardig... Zou je dat bevallen?...” - -Ze dacht eens even na, met haar fijne handje onder haar kin, in heel -ernstig peinzen over zóóiets gewichtigs. En toen ineens, ernstig -vragend: - -„—En wat voor hoed dan?...” - -„—Wel, de hoed zooals je wou, van wit stroo, maar dan zonder die gele -rozen natuurlijk... Weet je wat ik doen zou? Ik zou er een nemen met -van die groote witte wieken... en dan een zwart fluweel lint er aan, -door zoo’n gesp van strass, je weet wel... dan natuurlijk wit -suède-leeren molière-schoentjes er bij, over wit zijden kousen en wit -glacé handschoenen... en, dat is waar ook, ik zou je immers een nieuw -parasolletje cadeau doen... nu, die neem ik dan met een rand van -hetzelfde turquoise-blauw als je blouse... en zóó zal je er wat chic -uitzien hoor!... mijn woord er op!... Bevalt het nu zóó de freule?... - - - -Het beviel Ellie wèl, en zij nam zich ernstig voor, de raadgevingen te -volgen van het kleine huzarenofficiertje, dat op een pouf in haar -blauwe boudoir als een volleerde modiste zat te spreken. - -Eduard van Wedell had nu eenmaal een renommée onder de dames van een -kenner te zijn van vrouwentoiletten en, al plaagden ze hem er dikwijls -om, in ’t geheim werd hij door menig meisje van zijn kennisjes -geraadpleegd over dat allergewichtigste vraagstuk in het Haagsche -jongedames leven, het kiezen van een nieuw costuum. En het was bekend, -dat de mooie en toch zoo eenvoudige toiletjes van Ellie van Taats, waar -ze altijd zoo’n enorm succes mede had, meestal door haar stiefbroer -Eduard van Wedell, den kleinen huzaren-luitenant, waren uitgedacht. - -Het liep nu tegen den zomer, en het nieuwe Kurhaus-seizoen was -begonnen. Het was tijd, dat Ellie met wat nieuws voor den dag kwam, en -zij hield eene conferentie met Eduard, even serieus of ze met eene -prima modiste uit Parijs in gesprek was. - -Blond meisje als ze was, van het goudblond, dat gloeit van zomerstralen -op rijp koren, had ze haar boudoir, haar „toren” zooals ze het noemde, -van een exquis Peacock-blauw gemaakt Het was een boudoirtje als van -zooveel fijne, teêre dame-meisjes, met allemaal brooze, zachte, -breekbare dingen, met étagèretjes vol porseleinen miniatuur-poppetjes, -en satijnen poufs, en crapauds, en luchtige, lichte stoeltjes met -blauwe zijde bekleed. Een oud, italiaansch schrijfbureautje, véél te -fijn om ooit bij ’t schrijven op te leunen, een paar lage, turksche -tafeltjes, ingelegd met ivoor en paarlemoer, en een groote -standaardlamp van onyx, met een rond blad vol kleine Rozenburg-vaasjes -en fotografietjes, en een groote, blauwe kap. Een rand van hout met -blauw peluche langs een wand, met japansche pulletjes, en hier en daar -mandjes met groote strikken, en vooral ook foto’s naar heel bekende -schoonheden van Mora en Reutlinger. - -Aan de wanden nog van die erg mooie, groote gravures in dofbruine -lijsten, „Das Mährchen”, en „Le Balançoir” en „Paul en Virginie in den -storm” en „De schoone Melusine bij het witte paard”, die dame-meisjes -nu eenmaal o! zoo beeldig en snoezig vinden. Op den grond, over een -donkerder vilten kleed, een Amersfoortsch tapijt van Colenbrander, van -een superbe pauwen-blauw, met dofgele ornamenten, voornaam en erg -zacht. - -Op een ezel, rijk met draperie behangen, natuurlijk een groot portret -van de jonge koningin, door Kameke, het nieuwste dat van Hare Majesteit -was verschenen, van de vorstin, die immers het állereerste en -koninklijke dame-meisje was van den Haag! - -En dan al die vage kleinigheden, die ’t hem juist doen, petits riens, -een boeketje hier, een fijn strikje dáar, en hier weer een bizonder -mooi boekbandje toevallig op een kleurig satijnen kleedje, al die broze -teederheidjes waar zoo’n onbewust meisjeszieltje intuïtief haar -behoefte om gracieus lief en zacht te doen in uit. - -Zélf leek ze, met haar fijn, goud haar, haar licht-blauwe-droom-oogen -en haar rank, teêr figuurtje, véél meer een exquis, broos kunstvoorwerp -dan een vrouw voor het groote Leven. Als een vreemde, exotische -orchidee, gekweekt uit voorzichtige mengeling van allergevoeligste -essences, zóó scheen zij opgebloeid, in haar milieu van lichte, zachte -couleuren, omgeven van zijde en satijn, en van dingen, die alleen de -aanraking verdragen van heel eerbiedige vingeren en heel luchtigen stap -van voeten. - -Het keurige, kleine huzaren-luitenantje dat bij haar zat, correct in -zijn nauwsluitende uniform, met zijn baardeloos, blank melk-en-bloed -gezicht, zijn kort, witachtig-blond haar, en even zachte blauwe oogen -als zij, leek ook niet zoo reëel en serieus als een officier moet zijn. -Er was iets van travesti, en iets van bijna miniatuur aan hem, dat óók -den indruk gaf van een héél teer, allersubtielst bloeisel, als een -allerláatst exemplaar van een bizonder, fijn ras, dat juist door die -tot het uiterste doorgekweekte, van alle andere verscheidenheden zuiver -gehouden verfijning, ten einde liep, van te zwakke vitaliteit door de -al te groote teêrheid van essences. Jonkheer Eduard van Wedell was dan -ook de laatste van een overoud geslacht, verzwakt door eene serie van -huwelijken in de familie, uit overgroote vrees voor vreemd bloed. - -In het lichtblauwe boudoir, te midden van al die broze dames-dingen, -die zijden en satijnen poufs en kussens, die teêre, breekbare -stoeltjes, dat zachte tapijt, en die bij ál te harden voetstap -trillende étagèretjes vol miniatuur-poppetjes en pullen, leken die twee -echt Haagsche, mondaine wezens wel absoluut thuis, veilig en vertrouwd -tusschen al de luxe en het comfort, die hun eigen teedere natuur -completeerden. - -Maar er was iets in hun beider distinctie en al te ranke gratie als van -kasplanten, of heel vreemde, uit verre sferen overgevoerde vogels, die -te teêr zijn voor wreede, koude winden buiten, en maar altijd binnen de -veilige muren moesten blijven van hun goede, warme huis. Want buiten is -het groote, harde Leven, genadeloos, en zonder piëteit voor wat apart -is en bizonder, dat groote, harde Leven waarin alleen het sterke, -grof-gezonde kan gedijen, maar al wat teêr en broos is droeviglijk moet -breken.... - - - -„Als je nu héel dankbaar bent voor zooveel eer,” zeide Ellie, „mag je -zelf meê naar de stad, waar ik de stofjes moet gaan uitzoeken. Je -dogcart staat tóch te wachten, dus dat is meteen een uitstekende -gelegenheid. Ik ga even bij Haefely en bij Emmerechts. Je zet me daar -dan heel netjes af, rijdt maar een kwartiertje in het rond, en komt me -daarna behoorlijk weêr halen. En ik beloof je plechtig, dat ik niet -langer zal noodig hebben. Natuurlijk neem ik de stalen mee naar huis, -want jij moet ze óók zien, en zóó kom je er niet af.... Het is nu drie -uur.... dan kunnen we net tegen half vijf nog even bij Monchen -inwippen.... Welk paardje heb je vandaag? De bruine Rosa?.... O ja, ik -zie haar al....” - -Ze schoof even de gordijn wat op zijde van het balconvenster, en zag -beneden op straat de dogcart van Eduard voor de deur staan. - -Een klein, broos wagentje, op heel luchtige veeren, glimmend in -vroolijke kleur van lichtgeel vernis. Het mooie paardje stond, den kop -trotsch, recht voor zich uit, onbewegelijk op de fijnen voorbeenen te -wachten. De keurige palfrenier, serieus, correct op den bok, starend -voor zich uit met een indrukwekkende ernst, als in diepe meditatie de -oogen naar één punt gericht. - -„Zoo écht gezellig ziet dat bakje er toch uit, Pim. Laten we nu gauw -gaan,” zei ze. - -Ze verdween door een zijdeur in haar slaapkamer, en kwam gauw weer -terug, met haar witte matelotje op, en haar manteltje over den arm. En -blij neuriënd trippelde ze met Pim de trap af, onhoorbaar, luchtig -zwevend over den zwaren looper. - -Het wagentje veêrde maar éven onder den druk van het ranke dame-meisje, -dat met een vluggen zwaai van de treê op het voorbankje sprong. Eduard -nam de teugels, en de palfrenier klom op het achterbankje, waar hij -roerloos zitten bleef, de armen gekruist, met groote waardigheid. Toen -een klein rukje aan de teugels, een zacht, vleiend woordje, en de -bruine draafde met elegante, korte stapjes hoef-kletterend over de -straat. - -Zóó gingen ze, luchtige, vluchtige, mondaine leventjes van bevalligheid -en elegante gratie, en reden in het broze, vaag-veêrende wagentje -lachend de lichte stad in van schoonen schijn en illuzie, die den Haag -is.... - - - - - - - - -HOOFDSTUK II. - - -Pim was Ellie’s broertje. Hij was wèl twee en twintig jaar, en -luitenant bij de huzaren, maar toch zeide ze altijd haar broertje, en -nooit haar broer. Ook was hij eigenlijk in ’t geheel geen broer van -haar, maar dat deed er niet toe, zei ze. - -De oude heer van Taats was kort na den dood van zijn eerste vrouw, -Ellie’s moeder, hertrouwd met de weduwe van Jhr. van Wedell, die haar -zoontje Eduard, toen pas vijftien jaar, medebracht. En zoo kwam het dat -Eduard met Ellie samen was opgevoed als broer met zuster. Maar hij was -Jhr. van Wedell en zij Ellie van Taats. Ze was heel gauw familjaar -geworden met haar nieuwen broer, en was de baas over hem gaan spelen -zoodra ze voelde, dat hij dol van haar hield. Zij was toen pas twaalf -jaar, en drie jaar jonger, maar toch was hij „broertje,” en Eduard was -een veel te serieuze naam voor hem. Pim, dát was goed voor zoó’n -ventje. En dus heette hij voortaan Pim, zijn leven lang. Hij had nooit -een zusje gehad, en was heel blij geweest, er een te krijgen. Het was -zoo heel nieuw voor hem, al dat broze, luchtige, reine en fijne aan -haar, waar hij zoo voorzichtig mede moest wezen, en waar je zoo heel -anders tegen doen moest dan tegen een jongen. Hij had een stillen -eerbied voor haar, omdat ze altijd zoo netjes was, nooit eens vuile -handen had, en zoo’n heel schoon, wit, sprookjesachtig -prinsessen-slaapkamertje bezat, waar allemaal broze en vreemde dingen -stonden, al was ze pas een klein nufje van twaalf. En zij, echt Haagsch -dametje dat ze was, had het dadelijk erg chic van hem gevonden dat hij -een jonkheertje was. En nogwel jonkheer van Wedell, een van de beste -namen uit den Haag, die iedereen kende! - -Toen Pim op de Militaire Academie was, stierf zijn moeder, en was van -Taats voor de tweede maal weduwnaar, maar toch bleef hij zijn stiefzoon -als zijn eigen zoon behandelen, en als Ellie’s broertje. Hij vond het -wenschelijk, altijd door Eduard een band te blijven houden met de -aristocratie. Wel was het hem tegengevallen dat hij na zijn huwelijk -met een weduwe van Wedell zoo weinig toenadering van de beau monde had -ontvangen, maar tóch vond hij het wel deftig staan, een van Wedell als -zoon te beschouwen. Eduard zelf hield niet veel van zijn stiefvader, -wien hij niet meer dan den verplichten eerbied betuigde, maar om zijn -zusje vooral niet te verliezen, bleef hij als kind bij van Taats aan -huis komen. Hij was nu eenmaal het broertje van Ellie, al was hij de -zoon niet van van Taats. - -Pim was de kleinste huzaren-officier van het leger. Daarom kon Ellie -ook nooit „broer” zeggen, maar altijd „broertje.” Hij vond het -onuitstaanbaar dat hij zoo klein was, maar deed net of het hem niet -schelen kon. Sommige officieren fluisterden wel eens, dat de heeren van -de keuring zich vergist moesten hebben, want dat van Wedell eigenlijk -onder de maat was. En Ellie praatte maar altijd over „broertje” alsof -hij nog een kleine schooljongen was, in plaats van een officier. Hij -had dan ook een heel zacht, fijn jongensgezicht gehouden, zonder een -spoor van baard of knevel, al was hij al twee en twintig jaar en ook -zijn licht, zilverig blond haar, op wit áf, dun zijde-achtig en -glanzend als het was, gaf hem het uiterlijk van een grooten knaap. Hij -had een mooi, slank figuur, en zijn uniform stond hem keurig, maar tóch -had hij altijd veel meer van een grooten jongen, die officiertje -speelde in travesti, dan van een heuschen krijgsman. - -„Je hadt eigenlijk een meisje moeten worden,” zei Ellie altijd, „het is -heusch een vergissing geweest dat je een jongen bent geworden.—Maar -weet je waar je ook goed voor zou zijn? Voor een blonde page van een -prinses. Als ik de koningin was benoemde ik je tot page.”— - -Dan lachte hij, of hij het heel aardig vond, maar in zijn hart vond hij -het beroerd, en het deed hem pijn. Ellie deed hem héél dikwijls pijn, -zonder dat ze het bedoelde, en daarom hield hij misschien juist zooveel -van haar. - -Pim werd onder zijn kameraden een excentrieke vent gevonden. Als hij -niet Jhr. van Wedell ware geweest niet over zooveel geld had beschikt, -en niet zoo’n prettige trouwhartige vriendelijkheid over zich had -gehad, zou hij al lang onaangenaamheden hebben gekregen in zijn corps. -Het was bijna ongeloofelijk, zeiden ze, voor een officier, die -bovendien van adel was, maar Pim was in ’t geheel niet militairistisch -gezind, en had zelfs socialistische neigingen. Hij las allerlei „rare” -boeken, niet alleen gewoon socialistische maar zelfs anarchistische, -van Jean Graves en Kropotkine, en hij durfde te verkondigen, dat hij in -veel dingen met die schrijvers sympathiseerde. Ook was hij een soort -orakel onder de kameraden voor literatuur, en als ergens aan een der -officieren van het eskadron naar zijn oordeel over een boek werd -gevraagd, zeide hij altijd maar wat Pim er over dacht. Dan was hij -zeker dat het ook wel zoo zijn zou. Het was wel eens gebeurd, dat Pim -in een gesprek in vuur raakte en stellingen verkondigde, die gevaarlijk -konden worden voor zijn carrière, maar nooit had een van de kameraden -hem verraden, en wat ze van géén ander verdragen zouden, vergaven ze -hèm gaarne. Ook namen ze hem eigenlijk niet heelemaal au sérieux. Hij -was zoo klein, zoo jongensachtig met zijn blanke, baardelooze gezicht, -en die heel licht-blauwe, zachte meisjes-oogen, en daar leek hij zoo -weinig gevaarlijk mede. En hij was zoo goedhartig in alle dingen, zoo -ridderlijk en zoo altijd bereid een kameraad te helpen. „Die goeie -Pim,” zei iedereen van hem die hem kende, en vijanden had hij nooit -gehad, al zei hij somtijds zulke gevaarlijke dingen. Eéns waren ze bang -geweest dat het mis zou loopen. Hij was met een peloton naar Rotterdam -gecommandeerd, waar een oproertje was van werkstakers, en ze wisten, -dat hij zich had uitgelaten, dat die kerels in den grond recht hadden. -Toch was hij moeten gaan, gehoorzaam aan ’t consigne. En ’t was heel -anders geloopen dan ze dachten. Op een critiek moment, toen er een -catastrophe dreigde, had kleine Pim de oproermakers gechargeerd, en er -geducht op los laten slaan. Ze hadden hem zelfs in de kranten -gesignaleerd, en de „Sociaal-Democraat” had hem een waren afstammeling -genoemd van de roofridders en tyrannen uit de middeneeuwen. Toen hij -terugkwam wilden ze hem allen feliciteeren met zijn kranig gedrag, maar -hij had hun in vertrouwen gezegd, dat hij zich schaamde. Hij was -driftig geworden, zeide hij, woedend om hun scheldwoorden, hun -beestachtige door hartstocht verwrongen tronies—God! wat waren die lui -leelijk! En wat vuil! en wat stonken ze!—en toen ze zijn huzaren met -steenen gooiden had hij ruim baan laten maken, en er zelf óók op -ingeslagen. Maar nu schaamde hij zich eigenlijk, bekende hij. Want die -kerels hadden gelijk, en dat ze zoo beestachtig waren, kwam omdat ze in -de misère waren opgegroeid van uitbuiting en ontbering. Maar toen een -intimus hem eens serieus vroeg, waarom hij dan officier was geworden, -en nóg officier bleef, antwoordde hij, dat hij dat zelf niet wist. Maar -hij wist het heel goed. Hij was officier geworden omdat Ellie het zoo -gewild had. Ellie had hem altijd gezegd, dat ze alleen trotsch op haar -broer zou blijven als hij officier bij de cavalerie werd. Dat had ze -zich nu eenmaal in haar hoofd gezet. Haar broer, Jhr. Eduard van -Wedell, luitenant van de huzaren, dat stond nu eenmaal! En natuurlijk -was het dan ook gebeurd. - -Pim was veel liever in de letteren gaan studeeren. Van kinds af aan was -hij dol op literatuur geweest. Maar toen hij pas zijn zusje had -gekregen en ze hem gezegd had, dat hij cadet moest worden, had hij het -heel gehoorzaam gedaan. Toen was er in de drukke studiejaren weinig van -lezen gekomen, maar sedert hij tweede luitenant was geworden, was hij -weer veel aan literatuur gaan doen. Zonder leiding las hij maar alles, -wat hem onder de handen kwam, en in ’t begin was zijn smaak nog al -onzeker, maar langzamerhand begon er zich toch een idee in hem te -vormen, wat voor hem het mooi was, dat aanpaste aan het innigste en -liefste van zijn ziel. Toen was hij ook zoo goed en zoo kwaad als het -ging aan filosofie gaan doen, en hij was Spinoza, Kant en Schopenhauer -gaan lezen, en had zich zelfs verdiept in brahmanisme en boeddhisme. -Maar Pim was niet sterk genoeg om er zelfbewust uit te komen. Hij had -niemand in zijn omgeving, die hem kon helpen en was te veel in beslag -genomen door zijn officiersbaantje, om uit die omgeving weg te gaan. Er -was geen denken aan, om ontslag te nemen uit den dienst en te gaan -studeeren. Dat wilde Ellie niet. - -En Ellie was het eenige hoûvast in zijn leven. - -—Zijn zwakke natuur, te zwak om door den schijn van décepties en -leelijkheden heen de hoogste schoonheid te vinden in de literatuur en -de filosofie, en te sterk, om het gewone leventje van de menschen om -hem heen zoo maar als gewoon en goed aan te nemen, had zich héélemaal, -willoos, zonder denken, in zalige onbewustheid overgegeven aan dat ééne -gevoel: de liefde voor zijn zuster. Dat was eigenlijk het eenige, waar -hij een steun aan had, waar hij van leefde. Zonder Ellie zou zijn -geheele leven geen raison d’être meer gehad hebben, en alles om hem -heen zou in elkaar gevallen zijn, als bij een catastrophe. Hij leefde -nu eenmaal heelemaal alléén van Ellie. Van het oogenblik af aan dat -hij, als een kleine jongen van veertien jaar, in eens voor het fijne -blonde meisje had gestaan, in haar mooi wit-en-blauw kamertje vol -broze, teedere dingen, en ze hem gezegd hadden: „dit is nu je zusje”, -was hij met zijn heele ziel van haar gaan houden en had hij haar eene -aanbidding gewijd of ze een godin was. Ze had hem dadelijk bij de hand -genomen, en de baas over hem gespeeld, of ze véél ouder was dan hij. -Hij was dan ook niets grooter dan zij geweest, want ze was vroeg -gegroeid, en toen hij vijftien was leek hij veel jonger. - -Intuïtief had het kleine meisje gevoeld, dat ze een macht over hem had, -en dat ze hem regeeren kon precies zoo als ze wilde. En altijd had ze -die macht over hem gehouden. Ze had gewild dat hij cadet werd, en later -luitenant bij de huzaren. En daarom was hij dat nu ook; hij had wel -gemoeten. - -Door zijn vele lezen van alles door elkaar en zijn zwakke, ál te -droomerig bespiegelende natuur had Pim eigenlijk nergens een hoûvast in -zijn leven. Het was hem nog alles zoo onzeker en vaag, waar hij dacht -van te houden, en dikwijls verloor hij heel veel moois, waar hij -enthoesiast mede gedweept had, weer een paar dagen daarna, als hij -onder andere indrukken was gekomen. Zelfs van de dingen, waar hij in de -literatuur en de kunst het mééste van hield, was hij nooit heelemaal -zeker, dat ze hem op een gegeven dag weêr niet afgenomen zouden worden. -Hij was ook te veel passief dilettant en te weinig scheppend artiest om -iets groots welbewust in zich op te nemen en vast te houden als een -deel van eigen onsterfelijk en onafneembaar wezen. Ook menschen kende -hij evenmin als dingen, en er was eigenlijk niemand op de wereld, ook -onder zijn beste kameraden niet, die onverbrekelijk met zijn eigen -bestaan samenging. - -En zijn gehééle zelf liet hij nu, zonder te weten waarom, op dat broze, -fragiele, liefelijke wezentje rusten van mooiheid en teêrheid, dat -Ellie was. - -Ellie was voor hem nu eenmaal het centrum van zijn geheele leven, dat -alleen met háár bestond. Van haar leefde hij, en alles wat òm en bij -haar gebeurde, en wat maar eenigszins met haar in verband stond, maakte -de heel gewichtige gebeurtenissen van zijn leven. Al de andere dingen, -de dienst in het eskadron, en wat er in den Haag alzoo voorviel en de -wereldgeschiedenis van het buitenland en zoo, zij waren er óók wel, -maar voor hém was het hoogste, van direct belangzijnde, en vóór alles -gaande: het leven van zijn zuster, Ellie van Taats. - -Een héél enkelen keer was hij wel eens aan ’t bespiegelen gegaan, en -had hij zich afgevraagd: „Wat zie ik nu eigenlijk in Ellie? Wat voor -bizonders is er aan haar? En is ze nu zoo’n apart superieur wezen?” -maar daar was hij al gauw mede uitgescheden, omdat hij het te dol vond -om daarover te redeneeren.—Want hij zag niets in Ellie, dat wist hij -héél goed. En er was ook niets bijzonders aan haar, gelukkig niet. En -ze was ook volstrekt niet buitengewoon knap of geleerd—o jee! dát -heelemaal niet, het leek er niet naar!—en een superieur wezen, zooals -waarvan je in boeken leest, was ze ook al niet. - -Maar hij hield van Ellie eenvoudig omdat ze Ellie was. Dat leek nu wel -heel nonsensachtig, omdat het natuurlijk geen reden was, maar toch was -het zoo klaar als een klontje, vond hij. Omdát ze Ellie was. En Ellie -was nu eenmaal Ellie. - -Dát bestond weer wèl heel apart. - -Er was niets op de heele wereld dat nu eenmaal zoo was als Ellie. Als -hij niet bij haar was waren alle dingen net of er eigenlijk nog iets -aan mankeerde. Bijvoorbeeld een mooie dag, en een mooie natuur buiten, -dat was toch niet je dát, als hij niet met Ellie samen liep. Maar als -ze bij hem was kwam alles pas weer in orde. Dan was hij een andere -kerel van binnen en voelde hij een harmonie in zich, of alles in de -wereld wel in orde was. Zoo bijvoorbeeld ook als hij alleen in een -kamer zat, en ze kwam binnen. Dan werd het er immers veel intiemer, of -er een licht was binnen gekomen en alles werd ineens zooveel klaarder -en helderder. En dan voelde hij zich zoo lekker van binnen, of nu -eigenlijk alles pas in hem was zooals het hoorde. - -En dan, wat mooi aangaat vond hij, zelfs in de grootste kunst, of de -beste literatuur, is er toch nooit iets zóó moois, dat zóo leeft, en -zoo heelemaal echt en waar is, als het mooi van een mooi meisje. Dát is -toch altijd het prachtigste wat er is. Hij had wel eens hooren zeggen: -„wat is dat nu, een mooi meisje, dat is toch geen verdienste!” Maar hij -vond dat wel degelijk een héél groote verdienste. Zelfs als zoo’n -meisje niet bijzonder fijn voelde of niet veel wist, of niet erg -ontwikkeld was.—Een mooi meisje is toch nog mooier dan een mooie bloem. -En denkt een bloem? Is een mooie bloem ontwikkeld? - -Ellie was véél mooier dan de mooiste bloem, dan de schitterendste ster -aan den hemel, vond hij. En dát was het vooral, het gevoel dat niets in -het leven, of de literatuur, of de kunst hem kon geven, het gevoel van -nu héélemaal tevreden en voldaan te zijn van rustig, zéker, veilig -geluk, dat altijd zal blijven, en nooit minder worden, dat gaf hem -alleen het mooi van Ellie’s meisje-zijn. Een lijn van haar hals, een -ronding van haar arm, de om-van-te-weenen teedere lelie-witheid van -haar borst, de fijne omtrek van haar enkel, een eenvoudig -handgebaartje, een vriendelijk knikje, álles, álles van haar was mooi, -en het was méér dan mooi, het was lief, en intiem, en vertrouwd, ja, -het was goed. Goéd, dat voelde hij zóó, dat als je bijvoorbeeld heel -ellendige dingen dacht, van misère, en onrecht, en wreedheid en zoo, en -je twijfelde aan alles, dat je dan ineens, enkel door een lief -gebaartje van haar hand, of door het voelen van de vriendelijkheid van -haar lachje, wist, dat álles tóch in orde, dat álles malgré tout tóch -goed was. Nu leek het wel, of er in ’t geheel geen verband kon bestaan -tusschen háár en al de wereld-dingen buiten haar, maar tóch voelde hij -het zoo voor zich.—En zij was zelfs het centrum van al die dingen, dát, -waarom ze eerst waarde voor hem kregen. De mooiste: een mooie -schilderij, een mooi vers, en mooie muziek, ze gaven hem een heel groot -geluk, maar toch wist hij, dat wat hij voor Ellie voelde, véél inniger -nog was dan het gevoel voor die schoonheid. - -Zijn teêre, een beetje meisjesachtige ziel was eigenlijk wat schuchter -en bang in het leven dat hij om zich heen zag. Het kwam misschien door -zijn lichtelijk anemiek gestel, door het wat zwakke, fijne, edele bloed -van een te oud geworden, te weinig vermengd aristocratenras, maar hij -was niet erg hartstochtelijk van temperament, en de harde ruwheden van -passie, die hij òm zich wist, irriteerden hem met een afkeer van vage -walging. Hij wist dat het kinderachtig werd gevonden, en hij er met een -soort medelijdende verachting om werd aangekeken, maar hij had in ’t -geheel geen neiging voor wat zijn kameraden „de vrouwen” noemden. Wel -moest hij enkele keeren meêdoen aan jongeluis-fuifjes, en kwam hij bij -die gelegenheden met Haagsche vrouwen van minder-allooi in aanraking, -maar hun platheid en hun ongracieuze, ruwe manieren hadden hem altijd -gechoqueerd, en nooit was hij met ééne van haar intiem geworden. Hij -voelde heel goed het lieve en aantrekkelijke van enkelen, die nog een -mooi figuurtje en een prettig, lachend gezichtje hadden, maar zoodra -hij een grof woord hoorde of een lichtelijk obsceen gebaar zag, was -zijn afkeer grooter dan zijn zinnelijke opwelling kon zijn. Hij werd -dan ook een unicum in het corps gevonden, omdat hij nog „maagd” was, -zooals ze dat noemden. Je bent óók „Le Vierge”, had van den Bergh van -de grenadiers, een van zijn goede kennissen, tegen hem gezegd, toen zij -samen in de stad het boek van Valette met dien voor hem zoo vreemden -titel eens voor een boekwinkel zagen liggen.—En dat was Pim ook altijd -gebleven. Dat hij daarom niet slap of verwijfd was, had hij bewezen bij -de laatste Clingendaal-wedstrijden, toen hij den grooten hurdle-race -had gewonnen, en hij werd dan ook algemeen voor den besten ruiter van -het regiment gehouden. Maar zijn ziel neeg nu eenmaal naar het zachte, -fijne, teedere, meer dan naar het harde, bruyante, en hevige. - -En Ellie was het zachtste, fijnste, teederste wat er voor hem bestond. -De droomerige schijn in haar diepe, blauwe oogen, de rozige blos op -haar wangen, het lelieë blanke van haar huid, haar vriendelijk, zacht -sopraanstemmetje, haar gracieuze bewegingen en gebaren, en al de broze, -ijle, blanke, fluweelig aanvoelende dingen, die bij haar behoorden, -alles van en òm haar was aangepast aan zijn ziel, en gaf hem -behagelijke, wèldadige rust. Er was een atmosfeer van maagdelijkheid om -haar heen, waarin hij zijn ziel voelde als een lelie in heilige lucht. -Zóó was het goed, in háár sfeer, zóó met dat blanke, en zachte, en -kuische, en zóó was hij tevreden, niets méér verlangend, in rustig -evenwicht van geluk.... - -En het was haar kinderlijke blijheid, haar onwetende, onbezorgde -vroolijkheid, die hem zelf óók er bovenop hielden. Het enkele feit dat -zij bestond, en hier op de aarde liep te lachen en plezier te hebben, -maakte dat hij zich eigenlijk óók altijd gelukkig voelde, al zag hij -vlak in de droefste waarheden, die hem somtijds ineens aankeken vanuit -den anderen kant van zijn bestaan, dáár, waar Ellie niet was. Die -konden hem toch nooit ongelukkig maken, en hem zóó aanpakken, dat hij -de veilige overzijde er voor altijd voor overliet, waar hij in de -vreugdesfeer van Ellie leefde. Hij kon niet ongelukkig zijn en ook niet -zijn leven besteden aan het helpen van ongeluk en het strijden voor wat -hij waarheid en recht wist, zoolang Ellie er was om zich aan te wijden. -Omdat zij er was, voelde hij zijn leven, zooals hij het nu leefde, als -goed en wèlbesteed. Zij vulde zijn geheele bestaan, dat geen leegte -kende zoolang zij er was, en ook geen behoefte had aan méér dan haar. -Intieme vrienden had hij dan ook weinig behalve één, die eigenlijk te -groot voor hem was om intiem te durven zijn, wèl goede kameraden en -kennissen, die aan de oppervlakte van zijn leven veel bij hem waren. -Hij ging erg joviaal met hen om, en dacht zelf ook wel, dat zij beste, -intieme vrienden van hem waren, maar als hij hen allen eens verloren -had zou hij tóch niet ongelukkig of eenzaam zijn geweest, als Ellie -maar overbleef. Ook hield hij veel meer van zijn paarden en honden. Die -waren zoo héélemaal wáár en eenvoudig, vond hij, en zoo gemakkelijk om -te begrijpen. Je kon er zoo op áán, en ze waren zoo oprecht in hun -simpele natuur. Balder en Isolde, zijn lievelingspaarden, waren hem -lief als de beste vrienden, en hij werd zelden gezien zonder een van -zijn mooie honden, Hector, een pracht van een pointer, Karl, een groote -koningspoedel en Jim, een fijne fox-terrier van het edelste ras. Jim -was de favoriet omdat Ellie hem zoo vertroetelde en zoo dikwijls kuste. - -Pim was bij de Haagsche uitgaande jongemeisjes erg gezien, en had -overal vriendinnetjes, in de meest verschillende kringen, maar zij -behandelden hem eigenlijk allen meer of min als een soort prettigen -broer, wien ze alles konden vertellen, en met wien ze vrij en intiem -konden omgaan, zonder een mogelijke „partij” in hem te zien. Hij was -haar te veel verwant, door het zacht-vrouwelijke in zijn natuur, en het -was somtijds of hij eigenlijk óók te veel meisje was, en het haar -daardoor onmogelijk zou zijn, op zoo iemand te verlieven. Ook was hij -voor een man te klein, en te weinig forsch. Hij was wèl een mooie -jongen, erg blank, erg aristocratisch, maar een beetje té mooi, te veel -naar het vrouwelijke toe, met dat soms nog zoo kinderachtig lijkende, -baardelooze gezicht, en die zachte, onschuldig-blauwe oogen, als van -een maagd. - -„Je bent niet flink genoeg tegenover vrouwen,” zei zijn vriend de Sandt -wel eens, „ik zou bijna zeggen je bent niet bruut genoeg. Zoo’n héél -klein beetje bruut, dat heb je eigenlijk noodig tegenover vrouwen. Je -bent altijd zoo poeslief, kerel, en daar houden ze niet van, geloof -me!” - -En Pim voelde het ook wel, dat hij eigenlijk geen kerel genoeg was, en -dat hij door de meeste meisjes zoo’n beetje als een soort broer werd -behandeld die niet gevaarlijk kon worden. Zelfs in een stad als den -Haag, waar zooveel besproken wordt en de kleinste incorrectie stof tot -laster geeft, was nooit gekheid gemaakt op zijn intiemen omgang met -Ellie, die toch eigenlijk geen zuster van hem was, en met wie hij zich -elken dag in ’t publiek vertoonde. Van een ander in zijn plaats zou -misschien gesproken zijn, maar niet van hem. Hij was immers maar „de -kleine Pim”, „het kleine huzaartje”, dat geen kwaad zou doen! Maar hij -wás nu eenmaal zoo, hij kon er niets aan doen, en hij verlangde ook -niet anders. Zijn weinig onstuimige natuur, waarin nog geen hartstocht -was uitgebarsten, had volstrekt geen behoefte aan hevige sentimenten, -en gloeiende kussen, en hoog-gaande liefde-scènes, die het bijna -religieus mooie van rust en vrede, dat hij in meisjes zag, voor hem -zouden bederven. Hij had genoeg aan de gratie van hun wezen, en als er -maar een mooi meisje bij hem was, met fijne lijnen en gevoelige -gebaren, was het of een liefelijke harmonie van muziek zacht door de -stille onbewustheden van zijn maagdelijke ziel klonk. Hij was haar -dankbaar, alsof zij hem áldoor groote weldaden bewezen, alleen als ze -maar mooi waren; en gracieus, en gevoelig, en een rank figuurtje, een -nobel-gewelfde buste, een paar fijne, blanke handen waren de groote -vreugden van zijn leven, dat nu eenmaal bestond van wat bevallig, lief -en aangenaam van rythme, en kleur, en gebaar was. - -Dat luchtige wezentje van niets dan uiterlijkheid en schijn, dat -teedere en „frêle objet d’art” dat het echte Haagsche dame-meisje is, -had Pim bestudeerd zooals een kunstkenner schilderijen. Hij wist de -vage geheimen en nuances van haar toiletten als een ingewijde, kon voor -dit of dát meisje een costuum teekenen, als een artiest van het vak, en -zag als bij intuïtie welke fijne nuance van kleur alléén paste bij -welken toon van haar, en welken teint van gelaat. Goede, intieme -kennisjes raadpleegden hem zelfs bij het inkoopen van dasjes en linten, -en vroegen zijn oordeel bij het kiezen van een kleur zijde of satijn -voor een toilet. En het was bij hem zonder een zweem van poenerigheid -of pedanterie, dat hij zoo’n specialiteit was op dat gebied, waar hij -als man niet behoorde, het was enkel de artiest in hem, die genoot van -de kleuren en lijnen van mooie vrouwen, even oprecht en innig als een -andere zijn vreugde vindt in de mooie natuur van luchten en -landschappen en horizonnen buiten. - -Een mooi meisje kon bij hem geen kwaad doen, en hij dacht er nooit diep -over door, dat de schoonheid, waar hij zoo van genoot, toch maar schijn -van buiten was, en daarom nog géén afspiegeling van ziele-mooi van -binnen. Het ephémère, vluchtige, onbeduidende van al die -fladder-leventjes viel hem niet op, in zijn verrukking over het -liefelijk rythme hunner verschijning. „A thing of beauty is a joy for -ever”, dat was zijn antwoord, als iemand hem verweet, dat hij te veel -naar ’t uiterlijke mooie van vrouwen keek. Dat die vage schoonheid als -die van vlinders en bloemen is, die dra vergaat, hij wilde er liever -niet over denken. Hij dúrfde ook niet, hij was er te zwak voor, en hij -was véél te blij, dat het goed ging met zijn leven, zooals het nú was. -Met die meisjes-, en vrouwen-vereering, en als innigste uiting daarvan -zijn reverentie voor Ellie, die bijna een godsdienst was, zóo -onvoorwaardelijk en blindelings van geloof, stond of viel zijn geheele -bestaan. - -Hij voelde absoluut niet als „verliefd” op Ellie, en hij had ook nooit -gedacht dat zijn innige houden van haar iets anders zou kunnen zijn dan -de groote vriendschaps-gehechtheid van een broer. Natuurlijk hield je -toch véél meer van je zuster dan van anderen, vond hij, dat sprak van -zelf. Het feit, dat ze in ’t geheel niet zijn zuster wás, dat ze -eigenlijk precies voor hem was als ieder ander meisje, zag hij absoluut -niet, juist omdat het zoo vlak voor de hand lag. Als hij intiem met -haar in haar boudoir zat, en hij haar, bijvoorbeeld als zij jarig was, -weleens kuste en door haar gekust werd, zooals hij dat gewoon was te -doen, sedert dien dag, dat hij voor ’t eerst in haar kamer had gestaan, -dan was dat niets bizonders voor hem. Hij was toch haar broer! Ook was -hij er nooit onrustig of zenuwachtig van geworden, en had hij zich nog -nooit verlegen tegenover haar gevoeld. Het gaf hem juist zoo’n -weldadige, behagelijke rust, bij haar te zijn. Heelemaal niets van -geagiteerdheid of zoo. Zóó als het nu was tusschen hem en Ellie, was -het goed, en dat was juist het heerlijke voor hem, dat voldane, -tevredene, veilig-weldadige, dat als een zachte harmonie in hem vloeide -als hij bij haar was. Als hij niet voor haar voelde of ze zijn zuster -was, als hij haar anders liefhad dan als een goede kameraad, die tevens -artiest was, en met vreugde het mooie genoot van haar uiterlijke -verschijning, dan moest dat gevoel in de verre onbewustheden van zijn -diepste wezen slapende zijn, als een kind in moeders schoot, dat nog -niet bewogen heeft. - - - - - - - - -HOOFDSTUK III. - - -Toen Ellie van Taats zestien jaar was, had haar vader haar op een -kostschool gedaan van de Hernhutters, in Neuwied. - -Daar was ze bizonder streng opgevoed, met orthodox-christelijke -principes, en het geheele onderwijs was van godsdienstige -bespiegelingen doortrokken, als van een essence. De groote evenementen -in het jongemeisjesleven daar bestonden uit de predikingen van een’ -geliefden, jongen dominé. Alle meisjes dweepten met hem, en aanbaden -hem als een heilige, die Jezus Christus naderbijkwam in vroomheid en -geloof. Er waren er, die zwoeren, afstand te doen van alle aardsche -dingen, en hun geheele leven aan den godsdienst te wijden. Een geest -van fanatisme ging over de pensionaires. - -Ellie’s jong, ontvankelijk gemoed kwam al heel gauw onder den indruk -van haar omgeving, en zij schreef opgewonden brieven naar huis over den -godsdienst, die haar vader verbaasden. Langzamerhand werd het al erger. -Zij verweet zich, dat zij eene zondares was, jammerde over de kleinste -tekortkomingen, als een jokkentje of een klein koketterietje, en -verheerlijkte den geliefden dominé in vurige, pathetische bewoordingen, -als een nieuwen Heiland. - -Ten laatste hinderden haar geëxalteerde brieven haar vader zóó, dat -hij, toen zij pas een jaar op het pensionaat was geweest, besloot, haar -maar weer thuis te nemen, vóór het te laat was. En zoo kwam Ellie op -haar zeventiende jaar van de kostschool in den Haag terug. - -In ’t begin nog onder den indruk van den geest van vroomheid en -„Entsagung”, die haar een jaar overheerscht had, wilde zij niets van -het mondaine leven weten, en weigerde zij beslist om uit te gaan. Maar -binnen een paar maanden had het Haagsche leventje haar inééns ingepakt -en was het dwepende bakvischje van de kostschool een echt Haagsch -„dame-meisje” geworden. - -De oude heer van Taats, die een afkeer had van godsdienstdwepen en -fanatisme, had alles gedaan om Ellie van haar religieuze droomerijen af -te brengen. - -Hij had zijn ongetrouwde nicht Joséphine in huis genomen, en haar -opgedragen, voor Ellie een slaapkamer en een boudoirtje zóó in te -richten dat zij niets meer zou kunnen verlangen. Hij bewoonde een -groot, nieuw gebouwd huis op de Koninginnegracht éven voorbij de brug -van de Javastraat. Zooals de gewoonte was geworden bij den bouw van de -Haagsche nieuwe huizen, was aan ééne zijde een soort toren uitgebouwd, -in imitatie van oude kasteelen. En in dien toren was Ellie’s boudoir, -zoodat ze zich wel eens verbeeldde, een prinsesje te zijn, en het -altijd met zekeren trots haar „toren” noemde. Nicht Joséphine moest met -Ellie de nieuwste en beste toiletjes gaan bestellen, die bij de -voornaamste modistes waren te krijgen, en kreeg carte blanche, om alles -aan te schaffen, wat een deftig dame-meisje uit den Haag maar noodig -kan hebben. - -Daar was Ellie al gauw voor bezweken, en de godsdienstige dogma’s en -strenge leefregels waren uit haar zieltje verdwenen voor de charmes van -elegante toiletjes en wereldsche amusementen. Binnen korten tijd was ze -aan bevriende families en kennissen gepresenteerd, en was het bekend, -dat Ellie van Taats „uitging”. - -Zij werd lid van een tennisclubje, van een fietsclubje, en van een -dansclub, ging naar het Kurhaus, naar de opera, en naar concerten, en -van het dwepende, vrome kostschoolmeisje was eindelijk niets meer over -dan een vage herinnering in haar, dat ze ééns zoo’n vreeselijk nuchter, -dom gansje was geweest, dat nog niets afwist van de wereld. - -Ze had nu wel wat anders te doen dan bijbellezen en de aanteekeningen -uitwerken, die zij maakte onder de preêken van den geliefden dominé. - -Ellie’s leven werd het geheele jaar door gevuld door de verschillende -Haagsche amusementen, en nooit voelde zij haar bestaantje leeg van -verveling. - -’s Winters, als het mooi weer was, maar vooral in de lente, nam de -tennis-club haar in beslag. Dat werd dan een tijdje een „rage” bij -haar, en ze ging er héélemaal in op. Ze werd dan een echt -„tennis-meisje”, zooals Pim dat plagend noemde, en den geheelen dag -praatte zij over rackets, en scores, en games, of het de gewichtigste -dingen van het leven waren. Ze was bekend als een goede, ijverige -speelster, zoolang het Kurhaus haar nog niet van het spel aftrok. ’s -Ochtends vroeg fietste ze naar de terreinen van Leimonias, kwam om één -uur even terug om koffie te drinken, en peddelde om twee haastig weer -weg naar de lawn. Ze had een echt gezellig clubje van dame-meisjes en -jonge heeren, en was zelfs als Presidente gekozen in de commissie, waar -haar voornaamste bemoeiingen bestonden in het arrangeeren van fuifjes -en het zorgen voor fijne schoteltjes. En ze was er zóó populair, dat ze -van drie heeren tegelijk de sleutels had van de délicatessen-kistjes, -waaruit ze somtijds de dames fijne sweets presenteerde, een eerepostje -van vertrouwen, waarop alle tennis-meisjes trotsch zijn. Zij was dan -ook een echte favorite in het clubje. In die tennis-periode was het -groote evenement in haar leven als zij op de score-tafel mocht zitten, -om het koord te houden. Op het bal in de Théater-zaal van het Kurhaus, -na een groote match, had zij haar balboekje een week te voren al vol, -en de beste spelers vroegen haar altijd om in de heeren- en -dames-double met haar uit te mogen komen. - -Er was iets in dat tennissen, dat precies aanpaste aan haar luchtige, -bewegelijke natuur. Zóó voelde ze zich heelemaal zooals ze wezen moest, -als ze met vlugge stapjes over het tennis-veld vloog, en met sierlijk -gebaar serveerde, of met een bevallig zwaaitje de racket omhoog wierp -bij het tossen. Ze had dan iets eigenaardig lichts in haar rythmisch -bewegen, als een vogeltje, dat de vlerken uitspreidt en straks vliegen -gaat. Ze tenniste meestal in heel eenvoudige, witte costuumpjes, -waaraan ze door smaakvol aangebrachte strooken en kanten en volants -iets wuivends, heel luchtig transparants wist te geven, dat bizonder -mooi deed in ’t loopen. - -Eens, jaren geleden toen ze nog een bakvischje was en ze wijde -pofmouwen droeg, die in een sterken wind heen en weer wapperden, had -Pim lachend, zonder bedoeling, gezegd, dat ze wel een vlindertje -daarmee leek. Later had hij dat, bij het tennissen, nog eens herhaald -en ineens, zooals het met bijnamen gaat, was het tennisclubje haar -„Vlindertje” gaan noemen. Kennissen hadden het gehoord, en weêr aan -anderen overgebriefd, en zóó was Ellie ineens in den Haag „het -Vlindertje” geworden, dat bijna iedereen van aanzien kende. - -Pim vond het in ’t begin erg jammer, dat hij haar zoo een bijnaam had -bezorgd, maar later, toen hij wist, dat ze het eigenlijk wel aardig -vond, had hij het juist uitstekend gevonden. Want was ze niet echt een -vlindertje, zijn zuster? Fladderde ze niet net zóó, onbewust, op -gracieuze rythmen, blank en blij door het leven, en zocht ze niet geluk -in alles wat lief en licht was van kleur? Was ze niet even broos en -teeder als een vlindertje, om even voorzichtig mee om te gaan, en enkel -te beroeren met fijne, eerbiedige vingeren? Was er iets mooiers te -bedenken om met Ellie te vergelijken, dan zoo’n transparant, gevoelig -wezentje van rythme en teêre kleur, zacht-wiegelend in licht en blijden -zonneschijn? - -Ook als zij op haar fiets zat, met het luchtig wapperende rokje om de -fijn gelijnde beenen, en de broos-geënkelde voetjes vlug rondvliedend -op de pedalen, leek ze wel zoo’n rythmisch lucht-wezentje, -voortfladderend in zwierigen zwaai van bevallig gebaren. - -En als Hagenaars over haar spraken was het zelden over Ellie van Taats, -maar bijna altijd over „het Vlindertje.” - -Als nicht Joséphine of pa haar wel eens beknorden, dat zij zoo weinig -thuis was, en altijd maar uitging, zeide ze zelf lachende: „Maar ik ben -toch immers het Vlindertje? Die zit immers nooit stil? Die fladdert -toch altijd uit, van ’t eene op ’t andere!” - -Ook ’s winters was er genoeg te doen voor een dame-meisje als zij. Daar -had je ten eerste „de stad” ’s middags. „De stad,” dat is de -Hoogstraat, de Veenestraat, de Spuistraat, de Passage, de Lange Pooten, -de „stad” zooals je nergens in Holland, ook niet in de Kalverstraat in -Amsterdam, iets zóó gezelligs terugvindt. In „de stad” gaat zoo’n -dame-meisje met een oude dame of met eene vriendin „boodschappen doen,” -of als ze ’t heel deftig zegt „shopping”, ontzachelijk gewichtige -wereld-dingen, als stalen zien bij Emmerechts of Haefely, handschoenen -koopen bij Laimböck, schoenen aanpassen bij Berenbak, lintjes en dasjes -uitzoeken bij Michel, onmisbare nietsjes bij Manusje van Alles, -snoeperijen bij Krul of Sprecher, fijne broodjes bij Lensvelt Nicola, -en o! zooveel prettige comissies méér. Vooral tegen St. Nicolaas wordt -dat echt gezellig, als het overal zoo druk is, en de winkels op hun -mooist zijn. Dan trippelt zoo’n dame-meisje heel geäffaireerd over het -trottoir, verbazend ingespannen met kleine pakjes aan touwtjes, of àl -haar gedachten gewijd zijn aan het lastige, moeilijke shoppen. Maar het -is niets dan lieve schijn, dien ze om zich doet, want ze gaat in „de -stad” zooals ze ’s zomers naar het Kurhaus gaat, alléén om van haar -liefelijkheid aan de menschen te laten zien, en bewonderd te worden, en -zich begeerlijk te maken. Ze weet ook wel, hoe charmant die -gewichtigheid van „boodschappen doen” haar staat, en ze weet op welk -uur ze die en die kan tegenkomen, en eerbiedig gegroet worden door -dezen en genen. Daar heeft zoo’n wezentje van glans en gratie nu -eenmaal behoefte aan, en ze ziet ook in „de stad” alleen het prettige -en aangename, dat haar streelt en huldigt, en ze gelooft in den -schoonen schijn. Je ontmoet er al de kennissen, en blijft even wat -staan praten op het trottoir, of in een winkel, je loopt eerst -heelemaal naar het Plein om iets te bestellen, gaat dán in ’t -Noordeinde iets halen, en bedenkt dán ineens dat je in de Pooten iets -„vergeten” hebt, om nógeens door „de stad” te kunnen teruggaan, en -omdat je dan tóch bij Sprecher of Monchen bent heb je ineens dollen -lust in gebakjes of een plombière en een likeurtje. En als je naar -Monchen gaat moet je langs „de Witte,” dan moet je heel zedig vóór je -kijken, want daar zitten heeren die je kent, en je ziet ze tóch -allemaal, ofschoon je niet dien kant op moogt kijken. Want een Haagsch -dame-meisje ziet altijd iemand eerst recht als ze in ’t geheel niet -naar hem kijkt. Ook vóelt ze, bij intuïtie, dat iemand naar háár ziet -en haar bewondert, al loopt die iemand achter haar, zoodat haar oogen -hem niet bemerken. En zonder die intuïtie zou „de stad” niet zoo -aantrekkelijk voor haar zijn. - -Ook voor Ellie was dit de eigenlijke charme van „de stad,” al was ze -het zich niet zoo precies bewust: bewonderd te worden door heeren. Maar -ook alléén het bewonderd worden, en het gegroet worden, en het -terug-groeten, en niets meer. Ze vond het aangenaam die en die tegen te -komen, ze vond het van den een prettiger dan van den ander, en knikte -dien dan ook vriendelijker toe; ook zou ze de hulde van al de heeren, -die zij kende, niet graag gemist hebben, maar naar méér dan dat -verlangde ze niet. Zóó was het nu juist gezellig, zóó was het goed, en -het moest ook maar altijd zóó blijven. En ofschoon ze het met haar -vriendinnen altijd heel druk had over engagementen, en of die wel die -zou vragen, en of het waar was, dat het àf was tusschen Klaasje en -Pietje; ofschoon ze ook doordrongen was van de onvermijdelijkheid dat -ten slotte háár dame-meisje-tijd ook ééns zou moeten uitloopen op een -verloving, en dat daar ook eigenlijk al dat „uitgaan” op gericht was, -en op niets anders, toch had ze nog absoluut geen lust om zelf al -zoover te wezen, en kon ze zich niet voorstellen, dat ze ooit zooiets -doen zou. En er was juist zooiets pikants in het idee, dat er onder al -die duizenden menschen ergens één rondliep die ééns haar man zou -worden, en dat ze geen flauw idee had hoe hij er wel uit zou zien, -evenmin als hij van haar. Maar dat het niemand was van de heeren die ze -nú kende, dáár was ze zeker van. In dat uitgaan, uitgaan en aldoor maar -uitgaan van zoo’n dame-meisje als Ellie ligt onbewust een altijd -zoeken, zoeken naar den Eéne, die érgens wezen moet, en wien ze haar -gehééle charme van ongerept maagd-meisje dan inééns genadiglijk zal -geven.... - -Ze wist wel, dat heel veel van haar kennissen zich niet verloofden uit -enkel liefde, en ze hoorde dikwijls de materieelste dingen uit den mond -van meisjes, die er uitzagen als liefde-godinnetjes, en toch niets dan -berekening over geld en positie in haar denken brachten over een -aanstaanden man, maar zíj was vastbesloten, alléén te trouwen met -iemand „waar ze van hield,” al was dat „houden” een vaag en verward -begrip voor haar, omdat ze het nooit diep in zich gevoeld had. - -Er was nú nog maar alléén het genot van het zich mooi aankleeden in -elegante toiletjes, van zich daarmede onder andere menschen te bewegen -en dan bewonderd te worden, en er was de pret die je hadt op -partijtjes, en de conquêtes die je deed op heeren, zoodat ze je het hof -maakten en allerlei aangename, vleiende dingen zeiden, waar je wel eens -om bloosde, en er was vooral de vroolijkheid en het lachen, het -heerlijke, uitgeschaterde, weldadige lachen, dat zoo goed doet aan een -onbezorgd, levenslustig jongmeisje. Er was „de stad,” en de fransche -opera of de hollandsche komedie zoo nu en dan, tennisclub met de -matches, en in de Theaterzaal van het Kurhaus het bal daarna, en er was -de dansclub in het Hôtel des Indes, ééns in de 14 dagen, met -tusschenbeide een groot bal in serieus decolleté-toilet met souper. Die -heerlijke dansclub-avondjes, zoo gezellig, allemaal jongelui onder -elkaar, met twee mama’s er bij, voor de convenance, met Gaillard of -Bino als dansmeester, en zoo tusschenbeide muziek van de Polackjes! En -dan de fietsclub, als het mooi weêr was, en de dinertjes, en de -soireetjes en de sauterietjes bij haar zelf aan huis, die ze zoo -amusant wist te arrangeeren! - -Een bal was nog het verrukkelijkste van alles, vooral als er een goede -cotillon bij was. Daar kwam ze gloeiende van opgewondenheid van thuis, -de handen vol bloemen en eereteekenen, die ze behaald had van de -heeren, sterretjes, en decoraties en broches en allerlei kleinigheidjes -van den cotillon, die ze lang bewaarde. Ze had haar hééle balboekje -volgehad, en ál de extra dansen, ze was den geheelen cotillon door in -de weêr geweest en had geen rust gehad, en verbeeld je, ze had een wals -en de quadrille gehad met den spaanschen attaché, den graaf de Testas, -die er ook was, en haar door Pim was voorgesteld. Dat kreeg de oude -heer van Taats dan den volgenden morgen in een vloed van opgewonden -woorden te hooren en hij vond het heel natuurlijk, dat zijn Ellie, die -het mooiste meisje van den Haag was, zoo werd gefêteerd. - -Maar haar vreugde over de dansen met den adellijken diplomaat kwam -alleen daarvan, dat ze, als elk Haagsch dame-meisje, idolaat was van de -hooge aristocratie, niet omdat zij den graaf zelf zoo bizonder -aantrekkelijk vond, en al haar genot op zoo’n bal was alleen om de -hulde, en het dansen en het geluk en al den rijkdom van het bal. Maar -de diepste, heiligste onbewustheden van het maagd-zijn, waar ééns de -liefde uit oprijst als zij er niet eeuwig slapen blijft, waren ongerept -gebleven in al die glorie van feestende vreugde. - -Zóó ging Ellie den winter door in eene aaneenschakeling van pretjes, -wáár er maar gelegenheid toe was. In de lente, als de winteramusementen -ophielden, ging ze op in tennissen en fietsen. Maar al het plezier, dat -zij ’s winters had genoten en al de dolle pret die ze soms op de -clubjes had, was voor haar toch nog niets bij wat de zomer haar zou -brengen. Want als de Philharmonische Kapel in ’t land kwam, en het -bad-seizoen begon, verflauwde haar ijver voor de tennis- en de -fietsclub, en het Kurhaus werd nu een ware rage. Het tennis-meisje was -dan ineens Kurhaus-meisje geworden. - -Hoe blij was Ellie geweest, toen het eindelijk Juni was en het Kurhaus -open voor het eerste concert! Dat werd nu haar tweede huis, voor vier -maanden lang, een huis, waar ze met een heeleboel net gekleede, -mondaine menschen samen in woonde, en waar ze haar vaste plekje in had, -haar fauteuil in vak A, de vierde rij van achteren, dicht bij de -diplomatie. En je moet echt Haagsch dame-meisje zijn als Ellie, om de -volle heerlijkheid van zoo’n groot en toch gezellig huis te beseffen. -Daar komen al de nieuwe toiletjes van ’t seizoen, van uit alle steden -van Europa, russische, hongaarsche, duitsche, engelsche, daar komen al -de intieme kennissen uit den Haag, en al de menschen, die je ’s winters -tusschen twee en vijf in „de stad” ziet, en daar komt de hooge -aristocratie, en al de chic uit de diplomaten-loge in de opera. Dat is -juist zoo gezellig, dat die daar nu allemaal zoo door elkaar in een -zelfde zaal zitten, voor dezelfde prijzen, huiselijk en gelijk. Den -Haag is net genoeg een kleine stad om zoowat alle uitgaande menschen -van aanzien met elkaar bekend te maken, en zóó had Ellie in haar tweede -huis, het Kurhaus, een massa kennissen die ze, al had zij die ook nog -nooit gesproken, toch niet graag zou gemist hebben, omdat ze in zekeren -zin eigenlijk tot haar familie, de Kurhaus-familie, behoorden. Dát was -juist het in-gezellige en knusse van het Kurhaus-leventje, zoo’n groote -familie te hebben in dat zelfde, ééne, groote huis, die allemaal -hetzelfde genot hadden en, ofschoon onbekend, toch allemaal elkaars -trouwe opkomst noodig hadden om het er eerst recht aangenaam en mondain -te maken. - -Ook was nergens zoo’n verrukkelijke pantoffel-parade als in de pauze op -het terras. Daar haalde nu eenmaal niets bij. Je ontmoette er nu -letterlijk iederéén. En door daar stelselmatig iederen dag en avond met -trouwe geregeldheid te komen, ontstond er een soort stille, zwijgende -verstandhouding tusschen de verschillende wandelaars. Onwillekeurig -gaven ze elkaar blikjes van herkennen, bijna als iets van aanmoediging -en dankbaarheid, dat ze er alweer waren, dat ze de prettige, gezellige -boel gaande hielden, waar ze zoo van genoten. - -Dat heerlijke zitten voor Ellie in haar fauteuil, bij ’t begin van ’t -concert, en ook éven bijtijds vóór ’t begin van ’t tweede gedeelte! Dan -kon je zoo op je gemak iedereen zien binnenkomen, en al de toiletjes -één voor één opnemen, en er met degene waar je mee was, over praten. -Wat lief zag Annetje Wesman er weer uit, en wat een keurig costuumpje -had freule Herthe aan! Wat durfde Lize van Elsmeet een breeden, grooten -hoed dragen! Dat ze niet bang was voor opspraak! En wat waren die -pikzwarte nonnatjes van resident Lachmann toch dom om zulke gloeiende, -vuurroode blouses altijd te dragen! Kijk, daar had je „het hoedje” -weer, net als verleden jaar, nog altijd even snoezig en popperig! „Het -hoedje” was een van de bekendste Haagsche Kurhaus-typen, een eigenlijk -niet jong meer zijnde dame, een weduwe van Beloo, uit de deftigste -kringen, die al groote kinderen had. Maar, als wilde ze verstoppertje -spelen met den ouderdom, schuilde ze zich weg in de luchtigste, -keurigste jongemeisjes-toiletjes, licht crême of licht roze, en tooide -zich met in heel Scheveningen beroemd geworden hoedjes, broos en teêr -als bloemenbundeltjes op haar mooie, zwarte krullen, en kinderlijk-lief -onder de kin vastgehouden met zijden keel-bandjes, van een werkelijk -allercharmantst effect. En met haar exquis figuurtje, haar altijd -schitterende, donkere oogjes, en haar altijd liefelijk glimlachenden -mond, was ze werkelijk een zonnestraaltje in het Kurhaus, dat menig -jong dame-meisje jaloersch maakte. Zonder „het hoedje”, zooals men haar -noemde, zou het Kurhaus niet meer compleet zijn geweest. En altijd, -zonder ooit een keer over te slaan, keek Ellie naar de voorste -fauteuils in vak C, of ze er wel was. Ze had een geheime sympathie voor -het deftige weduwvrouwtje, omdat ze in haar de verwantschap voelde om -óók, als zij, er zoo lief en prettig mogelijk uit te zien, en vroolijk -te lachen tegen de lieve, gezellige, aangename, mondaine wereld. - -Heel gewichtig was voor Ellie ook de hoek van de diplomatie, waar ze -vlak bij zat, waar ze heimelijk expres een plaats dicht bij had -genomen, om er vooral goed naar te kunnen zien. Als alle echte Haagsche -dame-meisjes had ze een stille, eerbiedige vereering voor de hooge -aristocratie, de diplomaten en de hof-clique. Wèl werd ze door een paar -van de heeren er uit gegroet, en knikte ze ook wel eens tegen enkele -dames, wèl ontmoette ze ook hier en daar van die zoo bevoorrechte -wezens, maar, dát wist ze heel goed, het eigenlijke, intieme, -exclusieve chic-kringetje van den Haag was voor haar gesloten. Het was -héél moeielijk om daar vasten voet te krijgen, als je niet zelf van -heel ouden adel was. Ze had het wel eens zoo wat geprobeerd, en als elk -dame-meisje zou ze er alles voor over hebben gehad, maar het was niet -gelukt, en nu had ze er zich bij neêrgelegd. Ze was nu al heel blij, -als de spaansche attaché, de graaf de Testas,—een grof, dikbuikig -kereltje met een rood slagersgezicht,—met wien ze eens gedanst had, -haar groette, of de markiezin de Beauregard, de vrouw van den franschen -gezant, haar een genadig knikje gaf. Het was een genot voor haar, de -toiletten van al die vreemde, adellijke dames te bekijken, en te zien, -hoe ze onder elkaar deden, in dien heerlijken, ontoegankelijken kring -van uitverkorenen.—Het pikantste in die menschen vond Ellie, dat zij -konden doen, wat andere menschen niet konden, en dat dan toch nog -bizonder chic van hen werd gevonden. Bijvoorbeeld dat vrouwtje van dien -poolschen graaf en haar russische vriendin, die kakelden en babbelden -hardop onder een vioolsolo of een heel zacht adagio, zóódat andere -menschen wien het hinderde, omkeken, en toch stoorden ze er zich -volstrekt niet aan, en gichelden maar hardop door. Héél chic was ook, -om midden onder muziek binnen te komen, en dan met veel lawaai -fauteuils open te kleppen, en nog even een praatje te maken, hardop, -zonder om de stoornis te denken.— - -Wat Ellie óók heerlijk amusant vond, was een vriend van Eduard, een -schrijver, Frederik van Klaerbeke, die een echte melomaan was, en een -fauteuil vóór haar had. Die zat altijd in een soort stomme extaze, met -zijn hoofd diep gebogen, naar de muziek te luisteren, en als er in de -buurt wat leven werd gemaakt, werd hij eerst zenuwachtig onrustig, en -keek dan met vernietigende blikken woedend om zich heen, of hij van -plan was een moord te begaan aan de rustverstoorders.— - -Zóó waren er nog méér types in haar fauteuil-omgeving, die er nu -eenmaal bij hoorden. De twee half doove oude juffrouwen, die allebei -een knevel hadden, en de drie nonnatjes, met van die intelligente -aapjes-gezichtjes, die zoo met de r rolden, en de mama met het blauwe -meisje, dat er zoo lief uitzag, en maar één japonnetje scheen te -hebben. En dan nog zooveel anderen, die je geregeld avond aan avond -terugziet, en die daardoor altijd heel eventjes een beetje in je leven -komen, net als de dingen uit de omgeving van je huis dat nu eenmaal -doen. Je hoort van dezen of genen hun namen, je weet waar ze vandaan -komen, en zóó had Ellie heel veel van die Kurhaus-bekenden, die ze -nooit gesproken had, maar die haar toch een beetje intiem waren, van -wie ze zoo langzamerhand al de toiletjes wist, zóó, dat het haar opviel -als ze wat nieuws aan hadden, en die ze altijd met prettige herkenning -iederen dag terugzag in het groote, lichte Kurhaus, waar al die -menschen het samen zoo echt Haagsch gezellig voor haar maakten. - -Ze hield natuurlijk ook dol van muziek, want ieder Kurhaus-meisje houdt -daar nu eenmaal van, en ze verbeeldde zich ook, dat het heel serieus -was, wat ze van muziek voelde. Ze kende van de programma’s een -heeleboel moderne composities, en sprak mede over Glazounow, en -Tschaikowsky, en Borodin en Richard Strauss. En ze verheugde zich op -een vrijdagschen symphonie-avond, met een symphonie van Brahms, en een -Beethovensch viool-concert door Witek. Ook kende ze zoo wat het geheele -orchest, en wist, als ze er een paar musici buiten van tegenkwam, -precies te zeggen of het een violist was, of een clarinettist, of een -bazuinblazer. Voor Rebicek, met zijn eeuwig vriendelijk, mondain -glimlachje, die toch zoo heerlijk en vol feu sacré dirigeeren kon, had -ze een soort stille vereering en ook een zekere dankbaarheid, dat hij -haar elken avond zooveel genot gaf, alsof hij dat ook persoonlijk aan -háár had bedoeld. - -Maar nooit imponeerde de muziek haar zóó, of zoodra het stuk uit was, -had ze toch haar gewoon vroolijk, lachend lief-doend gezichtje van -dame-meisje, dat in de eerste plaats in het Kurhaus komt om gezien te -worden en zelf te zien. En het prettigste er van was toch eigenlijk het -wandelen op het terras in de pauze, langzaam, met Haagsche -pantoffel-paradestapjes het vierkant om, tusschen allemaal net -gekleede, wel-verzorgde, uitzijnde, mondaine menschen. - -Zij zag al die chic gekleede, deftige Haagsche wereld, meneeren en -mevrouwen, nu eenmaal als allemaal beschaafde, deugdzame, fatsoenlijke -menschen, menschen uit de beste kringen, die weten hoe ’t behoort, en -die smaak hebben, en amusant zijn. Zij twijfelde er ook niet aan, of de -meesten van die menschen waren goede menschen, die goede dingen deden, -de élite, zoowel zedelijk als van stand. En het was nu eenmaal prettig -om als mooi, deftig jong meisje daar onder te loopen, een gracieus -costuumpje aan te hebben, en bewonderd te worden. Het streelde haar -ook, anderen mooi te zien, omdat ze gelukkig was met mooie kleuren, en -vormen, en lijnen. Al die drukte en die bevallige beweging maakte haar -vroolijk, en daarom lachte ze tegen het leven, en was blij dat ze er -bij was, dat ze óók haar deel mocht hebben in die algemeene blijdschap -en al dat plezier, en dat ze óók jong en lief was om te zien, zoodat ze -allemaal naar haar keken, en er zooveel eerbied en reverentie was in -den blik van de heeren, die haar groetten. Zij vond het nu eenmaal -heerlijk, in dat lichte, luchtige Haagsche leven lief te doen en lief -gedaan te wezen. - -Maar in ál den gloed van de hartstochten om en vlak bij haar, die ze -niet zag, was haar maagdelijke ziel ongerept gebleven, en achter den -schijn van bijna verliefde coquetterie en flirtspelletjes, die als -dame-meisje nu eenmaal om haar was, had nog geen passie gebrand, en lag -nog onontroerd de kalme rust van het maagdelijke, in vredig evenwicht -bewaard. - -En in al haar pogen om er toch maar aantrekkelijk en adorabel uit te -zien, waarin ze haar teer maagde-lijfje op het voordeeligste liet -uitkomen, was niet de minste berekening om met andere invloeden te -werken dan die van liefheid en vriendelijkheid van bevallige ronding en -kleur. - -Dat onschuldige, bijna kinderlijke mooi willen zijn en van mooi houden -uitte zich het karakteristiekste in die twee woordjes, waar zoo’n -dame-meisje het voor háár hoogste schoon in uitdrukt: „beeldig” en -„snoezig”. Een schilderij, een boek, een fotografietje waren „beeldig”, -een hoedje, een kindje, een hondje waren „snoezig”, en dat waren de -sterkste uitingen van haar mooivinden. Beeldig en snoezig zijn, dat was -het innige, lieve doel van haar leven, waarnaar zij streefde in ál haar -doen van alledag, en dat zij ook héélemaal bereikte. Ze was niet een -regelmatige beauté, daar was ze niet forsch, niet „fesch” genoeg voor, -en er was nog eigenlijk te veel van het kind in haar, met te -weifelende, vage vormen, om een mooie vrouw te zijn, maar er ging een -lieve, warme vriendelijkheid van haar uit, die onweêrstaanbaar was. Zóó -als zij lachte géén ander meisje, met zoo’n zonnige, oprechte -vroolijkheid, en er was in haar geheele áankomen, op haar luchtige -pasje, met het fijne, ranke gebaren van haar slank, virginaal lijfje -iets als het bewegen van een lieve melodie. En haar grootste charme was -het maagdelijk reine van haar blik, het onschuldige aanzien van haar -lichtblauwe oogen, waarin haar ongerepte ziel in vertrouwelijke -overgave, vreezeloos en zonder erg, lag te glanzen. - -Wel was het leelijke heel dikwijls voor de oppervlakte van haar leven -gekomen, en, Haagsch meisje als zij was, had ze dikwijls gepraat over -schandaaltjes met haar vriendinnen, en had ze ook wel eens in haar -omgeving gewaagde dingen hooren zeggen, maar toch was het wezen er van -nooit diep in haar doorgedrongen. Zij dacht, als negentienjarige jonge -dame, wèl goed op de hoogte te zijn, en heusch geen kind meer, maar -achter de vage, verwarde voorstellingen, die zij van de levensdingen -had, lag een absolute onwetendheid van hun ware wezen, omdat nog géén -vlam van hartstocht was opgeslagen uit de onbewustheden van haar -maagd-zijn. En zonder erg liep ze met haar meisjeslichaam lief en -verleidelijk te doen, zonder eigenlijk te weten, hoe ver de charme -ging, die zij er mede verspreidde. Alleen vond ze het prettig, dat ze -mooi gevonden werd, en men haar fijne complimentjes zeide, en de heeren -haar het hof maakten, zooals zij dacht vol eerbied. - -Haar parade-loopen op het Kurhaus-terras was dan ook niets anders dan -een onbewust wèggeven van haar vriendelijken, mooien schijn aan al de -menschen, en het terug genieten van den lieven schijn der anderen. Daar -had ze nooit genoeg van, dat was haar een behoefte geworden, even -vertrouwd als die van het licht en de lucht, en dag aan dag, avond aan -avond begon zij het blijde spel op nieuw, dat altijd belangrijk en -verrukkelijk was, en nooit verveelde. Zij had het al een paar jaren -gedaan, en zou zich kunnen voorstellen, dat het alle jaren zoo duurde. - -En dit seizoen was het nog heerlijker geworden dan vroeger. De -winkelgalerij en het nieuwe rotonde-café „de la Plage” waren geopend. -Dat was weer een héél nieuw, apart genot geworden. Dat gezellige zitje -onder die rotonde, buiten, op een „snoezig” groen rieten stoeltje, aan -een tafeltje en dan onder het snoepen aan een Plombière of een Mélange -al de menschen te zien voorbijgaan! Na half vijf vooral, als het -middagconcert uit was, dan met Wies en Pim, en nog een paar kennissen -te zitten, als de drukte op zijn ergst was, en al de heeren na vieren -uit den Haag even kwamen overwippen om daar een bittertje te nemen. Op -zoo’n mooien, open dag met blauwe lucht, met vóór haar de groote, -glanzende zee, en al die vroolijke, lachende menschen, waaronder ze -zelf mooi en voornaam was, zoo echt intiem met vertrouwde kennissen, en -met overal de zonneschijn over de dingen, voelde ze zich dol gelukkig -als een vogeltje, blij met het licht en het leven. - -Dán naar huis gaan, in ’t karretje van Pim, of in de electrische tram, -gaúw even kleeden, dan eten, even koffie inschenken, en dan weer -dadelijk terug naar het Kurhaus, voor het avondconcert. En later, als -’t kón, nog niet dadelijk naar huis als het uit was, maar nog éven naar -Berenbak, of nog liever naar de Kurhaus-bar, waar de Zigeuners -speelden. Daar kon het zoo gezellig zijn, zoo echt sans-gêne, soms wel -eens een beetje te rumoerig, ordinair, maar daar lag juist weer een -beetje pikants in. - -Eindelijk weer naar huis, éven in de courant kijken, en naar bed, om -den volgenden morgen hetzelfde leventje weer te beginnen, en even naar -het strand te fietsen, vóór de koffie, van tien tot twaalf, in een -lucht morgenjaponnetje, heel eenvoudigjes. - -Naar andere gelegenheden ging ze nooit. De Dierentuin was te bourgeois -geworden, en het Bosch vond ze vervelend. Hoe was het mogelijk, dacht -ze, dat er vroeger niets anders was dan dát! - -Want er was niets dat háálde bij Scheveningen, bij haar Kurhaus vol -mooie muziek en licht en prettige menschen, haar tweede huis, waar ze -zich zoo dol amuseerde in al de gezelligheid van het verrukkelijke, -mondaine leven. - - - - - - - - -HOOFDSTUK IV. - - -Niet enkel de zachte droomerige ziel van Eduard van Wedel leefde van -Ellie’s luchtig, liefelijk licht vlinder-wezentje, want ook voor haar -vader was zij het groote, éénig reëele hoûvast van zijn bestaan. - -Mr. van Taats was een typische Haagsche figuur, bekend bij iedereen, -die het Haagsche leven goed medemaakte. Hij was een van die -karakteristieke oude heeren, die eeuwig ’s middags tusschen vieren en -vijven in „de stad” flaneeren, in den bedriegelijken schijn van -eerwaardigheid en deftigheid van mannen op jaren, die hun volk en hun -vorst trouw en ijverig hebben gediend, maar dan ook nu van een -welverdiende rust mogen genieten. Ze zijn nog erg licht en jong -gekleed, en loopen nog met vrij elastischen stap, alsof de fut er nog -lang niet uit is, en ze nog best van het leven kunnen genieten. En de -demi-mondainetjes kennen hen allen, weten dat ze goed betalen, en maken -hen gelukkig met knipoogjes en lonkende blikjes van verstandhouding, -als ze stiekem blijven staan voor een winkel, quasi bekijkend de -étalage. Daar maken zij de oudjes lekker mede, die zich dan nog zoo -echt „jong” voelen. De oude van Taats vooral was een goede bekende van -de dametjes uit de buurt van het Bezuidenhout en de Fluweelen Burgwal -en het Hollandsche Spoor. De meeste vrouwen, die iets beteekenden in de -galante wereld, had hij gehad, en ieder ingewijde wist dat híj het was, -die het beruchte blonde Antje in de kleeren hielp, dat er altijd zoo -copurchic uitzag, en haar vriendinnen de oogen uitstak met de nieuwste -Parijsche toiletten van Hirsch. - -De vrouwen waren altijd de groote, alles overheerschende hartstocht -geweest van van Taats. Zijn eerste vrouw, Ellie’s moeder, was ziek -geworden van jaloezie, toen ze hem aldoor betrapte op overspel van het -ordinairste soort. Toen was ze een jaar later gestorven. Naaistertjes, -kinderjuffrouwen, dienstmeisjes, die bij hem in betrekking waren, geen -vrouwelijk wezen was voor hem veilig. Het was een rage, een obsessie, -maar alle vrouwen, die er maar een beetje aantrekkelijk uitzagen en -onder zijn bereik kwamen, wekten zijn wilden hartstocht op. In een -krankzinnigen roes van passie had hij zijn geheele leven vergooid aan -de vrouwen, niets ontziende, zelfs de vrouwen van zijn vrienden niet, -als hij maar ergens gelegenheid zag om wat hij noemde van een -buitenkansje, een „bonne fortune”, te genieten. - -Naar buiten was hij altijd even respectabel en fatsoenlijk gebleven en -wie hem niet kenden zouden in het ordinaire, ietwat dikbuikige -mannetje, met dat stereotiep voorkomen van algemeen geacht, notabel -ingezetene, niet meer dan een gegoed, alledaagsch, welgedaan bourgeois -hebben vermoed. - -Als kamerlid had hij zich een goeden naam gemaakt. Maar in eene -vreemde, nooit tot klaarheid gekomen zaak, waar niemand het fijne van -wist, maar waar véél over gefluisterd werd in den Haag, en waarin -eenige hoofdambtenaren en notabelen betrokken waren, was ook zijn naam -genoemd, en men gaf dit algemeen als reden op dat hij dit jaar niet -herkozen was. Niemand wist er echter iets bepaalds over te zeggen en -daarom deed de zaak geen nadeel aan zijn positie van algemeen geacht, -fatsoenlijk man. Door zijn tweede huwelijk met een douairière van -Wedell was hij geparenteerd geworden aan de beste beau monde van het -land, en, al was hij er nooit in geslaagd, erg intiem te zijn met die -aangetrouwde aristocratische betrekkingen, toch werd hij er geregeld -ontvangen, en brachten zij hem beleefdheidsbezoeken. En daar hij zich -verder uiterlijk aan al de conventies hield van de burgerlijke -maatschappij, op zijn tijd visites maakte, kaartjes pousseerde, op de -societeit kwam, en een groot, deftig ingericht huis op de -Koninginnegracht hield, bekommerde men er zich weinig om, hoe hij -verder achter de schermen zijn privé leventje doorging. Wèl werd er wel -eens, gefluisterd dat de oude van Taats, van wien je ’t zoo niet zou -zeggen, een stille „pierewaaier” was, maar hij was immers weduwnaar, en -nog kras genoeg om op zijn twee en vijftigste jaar niet als een monnik -te leven! - -Van Taats wist wel voor zich, dat zijn leven eigenlijk een mislukt, -pieterig klein ding was met zijn eeuwige geloop achter de vrouwen, maar -hij voelde ook, dat hij er niets meer aan doen kon. Hij moest, en kon -niet anders, of hij wilde of niet. En die hartstocht, die eerst nog -iets moois had gehad van onstuimige, opbruisende, onbreidelbare -levenskracht, was naarmate van Taats heviger leefde en ouder werd, -ontaard. Hij had te veel van zijn vitaliteit gevergd en zijne -uitspattingen waren ten laatste meer cerebraal dan reëel geworden. - -Toen was hij langzamerhand afgedaald tot mindere, onwaardiger dingen -dan gewone débauches met één enkele vrouw, en hij was in de „basse -misère” aangeland, proevend van de verfijnde, savante geheimenissen der -allerláátste voldoeningen. Hij scharrelde met entremetteuses van -verdachte rendez-vous, en kreeg toegang tot strenge, allerexclusiefste -gelegenheden, waar zelfs de meest ingewijde in de Haagsche -chronique-scandaleuse nog niet van had gehoord. In die verre, ongure -duisternissen van ontaarden hartstocht liep zijn leven langzaam, -langzaam leeg, en hij had er zich bij neêrgelegd, wetend dat hij geen -kracht had, er iets tegen te doen, en het beschouwend als een soort -noodlot, waarmede niet te vechten valt, en dat toch in elk geval -aangenamer en inniger sensaties geeft dan alcohol of zooiets. Dat hij -zich van buiten zoo voordeed als een fatsoenlijk, notabel burger was -ook niet zoozeer huichelarij en valschheid van hem, als wel heimelijke, -onbewuste schaamte, als van een oude, respectabele dame, die het niet -weten wil, en stiekem achter het gordijn voor het venster een flesch -portwijn heeft staan. Hij wilde ook zijne familie en zijne kennissen er -geen aanstoot door geven, en deed dan ook al zijne uitspattingen strikt -alléén. Nooit nam hij een ander er over in confidentie, niemand was -ooit getuige geweest van zijn buitensporigheden. - -De lage wellusten waren hem nu eenmaal de baas, maar niemand gunde hij -ooit te zien dat hij hun slaaf, hun nieteling was. Zóó lag er nog -eerder trots dan schijnheiligheid achter zijn bedriegelijken schijn van -fatsoenlijk, conventioneel bourgeois. En diep in de onbewustheden van -zijn ziel verscholen lag een schaamte over zich zelf, dat hij zoo’n -zwakkeling was, zoo’n laffe kerel eigenlijk, die maar met zich sollen -liet wat zijn noodlot wilde en nu in het duister, achter de coulissen -van het leven, als een sluiperige dief moest nemen, wat zijn lage -wellustjes begeerden. - -Maar buiten dat donkere, louche leven, op een geheel ander plan, in een -geheel andere sfeer, als het beste in hem, dat er in geslaagd was, zich -af te zonderen van al ’t lagere, bloeide, rein als een blanke -waterlelie, die zich uit duisteren poel verheft, zijn liefde voor -Ellie. Dat was het eenige, wat hij van zijn leven had rein gehouden. -Het was te ver boven al dat donker, dat er nooit bij kon, het éénige -edele en heelemaal zuivere, dat ooit uit zijn ontaarde ziel was -opgerezen tot het licht. En hij koesterde die liefde met iets van het -gevoel van den ter dood veroordeelden moordenaar, die in zijn -gevangenis een zacht, blank duifje liefheeft, als éénigen, laatsten -troost. - -Juist alles wat hij negeerde, wat hij besmette en ontwijdde, en waar -hij onmeedoogenlijk laffen, lagen moord aan deed, hij aanbad het in -zijn dochter, met een soort sombere, wanhopige vereering, die iets diep -tragisch in zich had van onverbiddelijke tegenstrijdigheid met zijn -eigen bestaan. - -Hij verafgoodde Ellie met een liefde, die in haar groote innigheid -bijna de boete was voor al het leelijke in zijn duister leven. - -Het was, alsof hij aan háár goed moest maken, wat hij aan de Vrouw zijn -geheele leven misdaan had, en hoe lager hij die had neergehaald in zijn -uitspattingen, des te hooger zag hij haar ideale beeld in zijn dochter. -Het was misschien véél onbewust égoïsme, want uit de behoefte -voortgekomen om toch iets moois en reins in zijn leven te hebben, maar -de liefde, die hij Ellie wijdde, was het eenige ware en oprechte in -zijn geheele bestaan. Gewoon om naar buiten den fatsoenlijken, -eenvoudigen heer te spelen, terwijl hij inwendig wel wist, hoe die -geheele houding leugen en bedrog was, voelde hij zich somtijds als een -tooneelspeler in het leven staan, die steeds op zijn tellen moet -passen, dat hij niet uit de rol valt, en zoo was er in zijn omgang met -familie en kennissen iets doorloopend onechts gekomen, dat hem inwendig -hinderde. Maar hij wist vast en zeker, dat, wáár hij ook in veinsde, -zijn liefde voor Ellie absoluut waar en zuiver was. Tegenover haar -voelde hij ook niet, alsof hij iets voor haar verborg. Want voor háár -bestond het leelijke eenvoudig niet, vond hij. Haar leven was in een -geheel andere sfeer, waar het leelijke niet aan grensde, en vanwaar je -het ook nooit kon zien. Zij leefde nu eenmaal in de sfeer van het -licht, waar al de mooie en goede dingen woonden, die in het duister van -zijn verborgen leven niet konden tieren. En de gedachte aan den dood -van zijn eerste vrouw, die door zijn schuld zenuwziek was geworden en -gestorven was, deed hem een groote schuld voelen tegenover Ellie, alsof -hij haar moeder van haar had afgenomen, en persoonlijk tegenover háár -misdadig was geweest. Hij leed somtijds wel degelijk onder het noodlot -van zijn leven, en zou er misschien al reeds lang met een kogel een -einde aan hebben gemaakt, als Ellie niet bestaan had, die de eenige -reine vreugd gaf aan zijn bestaan. En zoolang hij háár maar had, en hij -maar wist dat zij van hem hield, voelde hij de misère niet zoo diep van -zijn ignobel gedoe in het duister. - -Hij had haar dan ook van jongs afaan bedorven als een echt -troetelkindje. Het mooiste was niet mooi genoeg voor haar, en alles wat -ze maar wenschte, wist hij voor haar te krijgen. Toen ze nog kind was -sjouwde hij zelf dikwijls met allerlei speelgoed onder zijn arm door de -stad, en speelde er met haar mede of hij haar kameraadje was. Na den -dood van haar moeder had hij een ongetrouwde nicht in huis genomen, een -oude vrijster, die al haar opgekropte hartegevoel aan het kind wijdde, -nu zij wel wist, er nooit een te zullen krijgen, en aan Ellie alle -zorgen besteedde, die een moeder maar had kunnen hebben. Zóó was Ellie -als een echt lievelingetje van allen opgegroeid, verafgood en -vertroeteld door haar vader, door Pim, en nicht Joséphine, over wie ze -danig de baas speelde. Toch hield Ellie nooit zooveel van haar nicht, -als zij misschien van een moeder zou gehouden hebben. Nicht Joséphine -was weinig in haar leven, en werd nooit intiem met haar. Ellie -beschouwde haar meer als een dame, die het huishouden deed, en tegen -wie ze wèl vriendelijk en beleefd, doch daarom nog niet vertrouwelijk -moest zijn. In haar altijd druk in de weêr zijn met het huishouden, het -eeuwige nazien van linnenkasten en haar naloopen van de dienstboden, -vond Ellie iets burgerlijks, dat haar hinderde. Nicht Joséphine -bemerkte wel, dat zij Ellie’s hart niet kon vinden, maar dit -verminderde haar liefde niet voor het meisje, dat geen moeder had. Dat -ze zóó geen onuitstaanbaar meisje was geworden, was alleen te danken -aan de karakteristieke, aangeboren zachtheid en vriendelijkheid, die -haar eigen waren. Er was nu eenmaal een neiging in haar, om tegen -iedereen lief en aangenaam te wezen, en ook liefheid in anderen op te -wekken door haar altijd blij en vroolijk zijn, vol onbezorgden pret. Er -was nog geen enkel diep, groot gevoel in haar, maar de natuurlijke -vreugde-glans van haar wezen deed iedereen prettig aan, met wie ze in -aanraking kwam, zooals ook een zonnestraal doet, en een lachende bloem. - -Van Taats leefde eigenlijk twee levens, die als met een lijn van elkaar -afgescheiden waren, dat, waar Ellie bij was, het samenzijn met haar -thuis en met haar uitgaan, en dat, waarin hij alleen was. Door een -merkwaardige psychologische eenvoudigheid in hem, waren die twee levens -bijna geworden als het wakker zijn en het in den slaap handelen van een -slaapwandelaar, al was er altijd iets van beider bewustheden gemengd. -Als hij thuis was, gezellig in de salon, met zijn maagdelijk, gracieus -dochtertje in haar zuiveren onschulds-schijn, kon hij zich somtijds -niet voorstellen, hoe hij in donkere krochten van verborgen -zonde-misère als een dief had rondgeslopen om wat wellust te stelen, -die zijn ontaarde lusten heimelijk begeerden. Het was alles zoo -aangenaam en rustig-rijk om hem heen, en zijn huis had zoo’n deftigen -schijn van wèlgesteld fatsoen, dat zijn louche losbandigheden van -buiten eigenlijk een droom leken. En hij praatte met Ellie op zoo’n -vriendelijk-vaderlijken toon over voorname, prettige, lief-gewone -dingen, zooals een wèl-beschaafd, goed vader doet, dat hij wel niet -anders kon dan zelf in zijn rol gelooven. Dikwijls bleef hij dagen, -somtijds wel weken, vast in die overtuiging, en leefde hij zooals een -rustig, algemeen geacht Hagenaar dat doet, zich koesterend in de -gezelligheid van zijn huis, liefdoend tegen Ellie, en van háár ook -aldoor liefgedaan. Hij las dan ’s ochtends zijn couranten en -tijdschriften, dronk met Ellie koffie, scharrelde nog wat op zijn kamer -en ging dan een beetje wandelen in het Bosch of op den Scheveningschen -weg, met nicht Joséphine, als een deftig oud heer, die van de -buitenlucht geniet. Dán een bittertje in de Besognekamer, en thuis op -tijd dineeren. Na den eten de koffie en de sigaar, nog een beetje lezen -en brieven schrijven, en vroeg, om tien uur, half elf, naar bed. Maar -het duurde nooit lang, dat hij zoo kalm in die rol van bezadigd, -fatsoenlijk heer kon leven. Als een oude kater, wien het op den duur -niet in het schoone, warme mandje bevalt, sloop hij weer uit, naar de -duistere wijken, waar het vuile woont. Dan ging hij theedrinken bij -blonde Antje, die gewoonlijk een paar vriendinnen bij zich had, of -amuseerde zich met haar in een taaltje van obsceniteiten en -studentikoos jargon, waar hij thuis nooit, ook niet bij vergissing, een -enkel woord van zou gebruikt hebben. Als hij daar weer eenmaal goed en -wel zat, in zijn andere rol van ouden viveur, kwam hij er ook weer zoo -héélemaal in, dat het tweede leven, het reine, van thuis, weêr droom -scheen. En niet eens bleef het enkel maar bij Antje, die hem op den -duur toch verveelde. ’s Avonds, om negen uur in de Spuistraat of de -lange Pooten, was er altijd wel wat op te visschen, of, heel enkele -keeren, hij was o zoo bang om eindelijk eens gesnapt te worden, sloop -hij, langs omwegen en steegjes en binnengrachtjes, naar een straat -achter het Bezuidenhout, waar een geheimzinnig rendez-vous was, alleen -bekend bij adepten.... - -Maar het was op de teruggangen naar huis, dat hij zich dikwijls diep -ellendig voelde, als hij tusschen de twee rollen van zijn leven inliep, -en hij van de eene in de andere moest trachten te komen. Als hij -bijvoorbeeld voorgewend had dat hij naar een late vergadering moest, of -een intiem heerendiner, en hij sloop in ’t donker als een dief in een -steeg een zijdeurtje uit, om alleen door de eenzame nacht-straten naar -huis te gaan, dan brak een ellendige gang voor hem aan. ’t Idee dat hij -daar met zijn vuile lijf en zijn vuile ziel uit het duister plotseling -weêr in ’t licht moest komen, en dat morgenochtend Ellie in een blank -morgenjaponnetje weer voor hem zou staan, en hem goeien dag kussen op -beide wangen! Dan waschte hij zich ’s avonds met fijne zeepen voor hij -naar bed ging, bang, dat er een verdacht luchtje van inferieure -parfumerietjes aan hem was blijven hangen. - -Na zoo’n uitspatting bleef hij dan weêr altijd een paar dagen kalm, als -de poes, die in de goten heeft rondgezwalkt, en nu weêr thuis is. Hij -was dan erg blij, als het slecht weer was en regende, zoodat Ellie niet -naar het Kurhaus ging, en eens thuis bleef. Dan was het thee-uurtje om -half negen ’s avonds zoo gezellig.—Ellie zat dan voor het theeblad, met -de blinkende bouilloir naast zich, waarin het water neuriënd begon te -zingen, en hij had er een stil, zuiver pleizier in, te zien hoe ze met -haar gracieuze gebaartjes van fijne vingeren de intieme dingen deed van -het thee-schenken. Hoe lief ze dan naar hem toekwam, waar hij op de -canapé zat met een boek, en hem zoo vriendelijk vleide: „Dáár, lief -vadertje! Een lekker kopje hoor! Ik heb er wat fijne chineesche bij -gedaan, waar u zoo van houdt!” Hoe mooi haar lichte japonnetje deed in -het vallende duister, en hoe innig haar zachte stem klonk van jonge -maagd, nog met naïeve intonaties van een kind! De verandadeuren stonden -dan open, en buiten was het droomerig getik van de vallende -regendroppelen op de bladeren. - -Dan was het hem wel eens of hij smeeken wou, dat het altijd zoo mocht -duren, dat hij altijd hier mocht blijven, in die intieme stilte van -zijn huis, met zijn kind, zijn mooie, lichte lieveling, het éénige wat -in zijn duister, ignobel leven voor reins was overgebleven, zijn Ellie, -die hij liefhad met een zuivere groote, eerlijke liefde, wát er ook -gebeurd was, liefhad als een goed vader.... - -Zoo was het dat twee menschenlevens, zelf niet sterk genoeg om mooi te -bestaan, ganschelijk steunden op het broze, teêre wezen van gratie, dat -Ellie was, en dat zelf nog maar zoo heel vaag leefde, van den -bedriegelijken schijn der glanzende, oppervlakkige Haagsche -amusementen. Ze leek zelf nog zoo hulpbehoevend, zoo onbeduidend en -liefelijk zwak in haar speelsch en weinig reëel gedoe van uitgaand, -fladderend dame-meisje, en toch droeg zij ganschelijk het leven van den -ouden van Taats en van Pim, voor wien zij de eenige vreugde en het -eenige geluk was, die hun het leven dierbaar maakten. Zonder háár -zouden die beide levens breken, en doelloos leegloopen in het niet. En -juist met haar schijnbaar nietige kleinigheden van alledag, het lachen -en vleien van haar jonge stem, het ruischen van haar rok, het gracieus -gebaren van haar kleine, blanke handen, en het bevallig bewegen van -haar maagdelijk lijf, verrukte zij die twee mannenzielen met een geluk, -dat al de misère van hun ander leven buiten haar deed vergeten, en -alles vergoedde, wat daarin was verloren gegaan. - -Zij was eigenlijk voor hen, al waren zij het zich zoo niet bewust, een -wezen buiten de werkelijkheid om, die zij duister om zich heen wisten -en vol verschrikking. Zij was iets heel beters dan ál het andere -bestaande, waar het leelijke vèr van bleef, en voor wie de wereld ook -niets anders was dan licht en warme blijde zonneschijn, waarin zij -voortwiegelde als een blank vlindertje, zijn wiekjes blij uitslaande -van genot in de algemeene vreugde-om-te-leven, die het om zich ziet -glanzen. - - - - - - - - -HOOFDSTUK V. - - -Vóór het etensuur zat Pim dikwijls zijn borreltje te drinken in Ellie’s -boudoirtje. Dat was dan echt gezellig, zoo vóór het diner te zitten -babbelen onder een glaasje port. Nicht Joséphine mocht het niet weten, -maar Ellie hield dol van een likeurtje ’s middags, en had heimelijk in -een kristallen stelletje wat Kiss me quick en Marasquin, heel fijne, -uit de Kurhaus-bar, en voor Pim witte port van Aguilar. Ze had bij -Baraké in de Galeries twee keurige likeurglaasjes er bij gekocht, op -zilveren, geciseleerde voetjes, en daar zat ze dan, echt -stiekem-gezelligjes, zoo tusschenbeide met „broertje” uit te pimpelen. -Zij noemde dat haar „pêché mignon.” Alleen kwam ze er zoo niet toe, al -had ze er altijd trek in, want dat was toch je ware niet, en er moest -altijd iemand bij zijn. Pim kwam geregeld tweemaal in de week eten. Hij -deed het alleen om Ellie, want van zijn stiefvader hield hij niet. Hij -wist te veel van van Taats om respect voor hem te voelen. Maar toch -behandelde hij hem altijd met een eerbiedige correctheid, omdat hij nu -eenmaal de vader van Ellie was, en zou hij niet geduld hebben dat in -zijn tegenwoordigheid iets ten nadeele van hem gezegd werd. Ellie hield -van hem, dát was genoeg, en daarom hield hij hem hoog. Op de dagen dat -hij dineerde, kwam hij altijd een uurtje vroeger bij Ellie zitten -praten. Hij zorgde dan behoorlijk, een zakje „sweets” mee te brengen -van Monchen of Nieuwerkerk, want dat hoorde er nu eenmaal zoo bij, en -anders had Jimmy, de terrier, er niets aan. Zóó was er altijd een vast -snoep-complotje van drieën, Ellie, Pim en Jimmy, Woensdags en Zaterdags -in het blauwe boudoirtje van den „toren.”— - -Hij zat dezen keer op haar te wachten om half zes, en verwonderde zich, -dat ze nog niet thuis was. Gewoonlijk was ze er al om vijf uur. - -Dáár hoorde hij haar vlugge stapjes luchtigjes op de trap, en ze stoof -binnen, haastig, met den hoed nog op. - -Zoo licht en vriendelijk als zoo’n boudoirtje ineens wordt, als een -jong, lachend kind er binnenkomt, met lief frou-frou van rokken, en -goud-schijn van blond haar! - -„Dag Jimmy, dag engelachtig beestje... mijn heerlijke, lieve dot!.... -is de vrouw daar dan weêr, snoesje?... heb je op haar zitten wachten... -dáár heb je een zoentje, hoor!... nog eentje... en nog eentje... maar -niet mijn rok vuilmaken, hoor!... koest nu!... zoet zijn!...” - -En het witte terriertje, fijn-zacht als glacé, wrong zijn lijfje in -allerlei bochten, zenuwachtig kwispelend met korte schokjes van zijn -stomp-staartje, en de spitse, puntige bek heen en weêr wrijvend in haar -hand. - -„En jij Pim?... zit je op je borreltje te wachten?... je krijgt het -dadelijk, hoor!... even geduld maar, dat ik hiernaast mijn goed -uitdoe... en wat zeg je wel van me, zie ik er nu niet dood eenvoudigjes -uit?... dát is nu mijn costuumpje voor als ik eens heel gewoontjes wil -zijn, eigenlijk meer voor ’s morgens misschien...” - -Haar gezichtje bloosde als een gezonde, frissche bloem onder uit den -blankwit strooien sailor-hat hem tegen. Hoe lief-eenvoudig was ze in -haar beige tailor-made costuumpje, met het fijn batisten blousetje van -heel teeder-roze rozenkleur! Wat sloot het hooge linnen boordje -voorzichtigjes om haar hals, en hoe parmantig zwierde het zelf -gestrikte dasje daaronder! Wat een wondertje was ze toch van lichtheid -en blijde kleur, zooals ze daar met haar rank maagde-lichaampje in het -blauwe boudoir stond! - -„—Zie ik niet een beetje rood?” vroeg ze weer, „verbeeld je, we hebben -terug héélemaal geloopen... en ik wou je niet te lang laten wachten, -toen hebben we van de Witte Brug af zoo gehold.” - -„—Neen, niet bizonder,” zei Pim geruststellend, „—je hebt je gewone -mooie kleurtje van altijd, hoor zus, en dat eenvoudige kleedje staat je -wàt lief.... je hebt gelijk dat je altijd tailor-made neemt, daar komt -je figuurtje zoo goed in uit.... weet je wel dat je hoe langer hoe -slanker wordt, en je het fijnste middeltje van den Haag krijgt?....” - -„—Nu, het fijnste is wel een beetje sterk, Pim, maar ik weet toch wèl, -dat ik er mee voor den dag kan komen. Wies is er een beetje jaloersch -op, die dikt zoo aan, en het rijgen helpt haar maar niet.... ze wil -maar niet gelooven dat ik me heelemáál niet behoef te rijgen.... Nu -éven geduld nog....” - -En ze verdween in haar slaapkamer door de zijdeur, om dadelijk weer -terug te komen. Toen wipte ze gauw naar een etagère-kastje, haalde er -het likeur-stelletje uit, en zette het klaar op een laag turksch -tafeltje vóór de pouf, waar Pim op zat. - -„—Asjeblieft meneer!.... je portje is ingeschonken.... en wat heb je -daar meêgebracht voor lekkers?... marrons glacés en wafeltjes... -délicieus, goed uitgekozen, hoor!....” - -„—En vertel me nu eens, hoe je er zoo toe gekomen bent om heelemaal van -het strand te loopen.... was je met Wies?...” - -„—Ja, met Wies... en toen zijn we de Sandt tegengekomen.... hij was per -fiets, maar hij had een schroefje ergens er uit verloren en toen zei -hij dat hij terug moest loopen met zijn machien... toen zijn we -meêgegaan om hem gezelschap te houden, den armen jongen.... is dat nu -niet lief van ons?” - -„—Zoo? alweer met de Sandt... dat is áán tegenwoordig! Hij schijnt -jullie in den laatsten tijd nogal het hof te maken.... maar voor wie is -het nu eigenlijk bedoeld, voor jou of voor Wies?....” - -„—Dat weet ik niet, hoor, en ’t kan me ook niets schelen!... misschien -voor Wies, misschien voor mij... ik hoop niet voor mij...” - -„—En waarom niet?...” - -„—Wel, omdat ik hem dan niet meer zoo aardig zou vinden... je weet toch -wel, Pim, als mannen verliefd zijn beginnen ze altijd zoo raar te doen, -zoo gek... ik kan het heusch niet helpen, maar ik vind dat altijd een -beetje ridicuul... dan kijken ze bijvoorbeeld zóó... smachtend, of -zóó... net of ze slaap krijgen....” - -En ze trok een gezichtje, dat kostbaar was van uiterste komiekheid. - -„—Ik geloof dat jij met álles den gek steekt,” zei Pim verwijtend. -„Verliefd zijn is héél ernstig, en niets om te lachen. Maar je weet -niet wat het is, daar komt het van.” - -„—Weet jij ’t dan wèl, broertje?” - -„—Niet bij ondervinding gelukkig, maar ik zie het toch zoo wel van -anderen, dat het om den dood geen gekheid is, hoor!... Wacht maar tot -je het zelf eens te pakken krijgt!...” - -„—Nu, dat zal vooreerst wel niet gebeuren, reken dáár maar gerust op!” - -„—En toch maken jullie dame-meisjes je allemaal zoo mooi mogelijk, en -steek je je in de fijnste veertjes om de jongelui het hoofd op hol te -brengen... je zoudt wát ongelukkig zijn als er niemand was, die naar je -keek, en je aardig vond... zeg het nu eens eerlijk, zou je het prettig -vinden als ze geen notitie van je namen?” - -„—Nu ja, dát natuurlijk óók niet... je moet ook niet denken dat ik het -niet aardig vind als ze me een beetje het hof maken. Je zusje is nu -eenmaal een beetje koket, dat wil ze wel bekennen, en als er geen -heeren waren zouden we ons natuurlijk vervelen.... Maar ik vind het -juist aardig zooals het nú is... En waarom zou ik dan willen dat het -ánders werd?... Ik vind mijn leventje van nú wàt aardig. Mijn -tennisclubje, mijn fiets, mijn strand, mijn Kurhaus vooral, en mijn -partijtjes. Zoo leuk allemaal onder elkaar, met de luitjes die je kent, -samen pretmaken, en een beetje flirten desnoods, dát doe je nu eenmaal -van zelf... Maar het moet niet te serieus worden, want dan wordt het -vervelend, en dan is juist het aardige er af... Verbeeld je, verliefd -worden, en geëngageerd zijn, en dan niet meer mee mogen doen, en niet -meer pret mogen maken met anderen, omdat meneer je fiancé jaloersch zou -zijn! Ik zou je danken, hoor!... Het is véél te leuk zooals het is.... -En nu net met het nieuwe seizoen en het Kurhaus!.... Zaterdag is het -bal in de theaterzaal, en den volgenden Zaterdag in de Kurzaal. Het is -wel een beetje mêlé altijd, maar je kunt er toch bést dansen.... de -Sandt heeft beloofd te komen, en hij heeft al een wals van me. En jij -zorgt dat je er ook bent, begrepen?....” - -Pim had haar lachend zitten aanhooren. Zóó was ze toch maar de echte, -éénige Ellie! En zóó had hij haar ook het liefste, zoo luchtigjes, -zorgeloos fladderend door de pleziertjes van het Haagsche leven, -ongerept en onbewust, als een vroolijk, fijn vlindertje.... - -„—Maar is er nu niemand onder al de jongelui waar je dan láter -misschien eens op zou kunnen verlieven?” vroeg hij nog eens. „Is de -Sandt dan geen aardige kerel? En van den Bergh, en Waalen?” - -„—Zeker, héél aardig, Pim, en ik zou ze niet graag missen, maar toch -heelemaal niet om verliefd op te zijn, vind ik. Heelemaal niets -bizonders voor jouw Ellie.”— - -„—Dus dan zul je wel nooit trouwen, denk je?—” - -„—Dat zeg ik niet.... je weet nooit wat er later nog eens kan -gebeuren.... Maar nú op het moment dénk ik er in alle geval nog niet -aan. Het is veel te leuk zooals het nu is, Pim. Ik ben veel te gelukkig -met al mijn pretjes en mijn lieve huisje, met pa en jou. Laat het nu -maar zoo blijven. Het is goed zooals het is. En ik ben nog pas -negentien. Ik voel me zoo jong en zoo prettig. Dacht je nu dat ik me -daar maar zoo eens even door den eerste den beste uit zou laten halen? -Ik zou je danken. Weet je wel dat ik het niets erg zou vinden als het -maar altijd zóó hetzelfde bleef, en er nooit iets veranderde?” - -Hij voelde een groote blijdschap over hem komen. Dat was nu immers -precies wat hij zelf altijd had gezegd! Waarom zou het niet altijd zóó -blijven? Was het niet goed zoo? Was zijn leven niet veilig bewaard in -zijn vriendschap voor Ellie, en was alles niet rustig en wèl-vertrouwd -tusschen hen? - -„—Dus dan ben je nú toch wat je noemt gelukkig,” zeide hij, „en weet je -wel, dat de meeste menschen volhouden, dat het geluk niet bestaat? De -Boeddhisten zeggen zelfs dat al het leven niets dan ellende is.” - -„—Nu ja, nu kom je weêr met al die geleerdheden aan. Daar weet ik niets -van. Ik weet alleen, dat ik me niets ellendig voel, hoor!” - -„—Maar je begint ook nog eigenlijk pas te leven. Je bent nog maar éven -over het bakvischje heen. En je bent nog niet ééns flink verliefd -geweest!” - -„—Nu alweer dat verliefd zijn! Moet een meisje dan per se maar altijd -verliefd zijn?” - -„—Ja, daar begint haar innigste leven toch eigenlijk pas mee.” - -„—Nu, Pim, dan leef ik voorloopig zeker nog maar niet. Want ik geloof -niet, dat ik ooit op iemand van al de mannen, die ik nu alzoo ken, -verliefd zou kunnen zijn.” - -„—Zoo?” plaagde Pim, „zijn die dan allemaal niet goed genoeg voor mijn -kokette zusje?” - -„—Nu, eerlijk gezegd, neen!” antwoordde ze oprecht, en onbewust een -beetje ernstig wordend. „Om je de waarheid te zeggen ben ik wel wat erg -op mijn eigen persoontje gesteld. Ik vind me zelf nog zoo kwaad niet. -Het is toch heusch wel aardig zoo’n meisje als ik ben, al zeg ik het -zelf. En dat nu maar zoo heelemaal weg te geven aan een of ander, ik -denk er niet aan. Ik zou het zonde vinden. Denk nu zelf eens de Sandt, -of den Bergh, of Waalen, die je daar noemde. Vind je dat nu luitjes om -je heele bestaan zoo maar aan over te geven en je prettige, leuke -meisjesleventje voor weg te doen?” - -Nu, Pim vond het, eigenlijk gezegd, ook niet. En toen hij het haar -bekende, zeide hij niet eens, waarom en wat hij alzoo van hen wist. - -„—Neen Pim, als jouw Ellie ooit verliefd raakt, dan zal het op héél -iemand anders moeten zijn!” zei ze nog, trotsch. - -„—Zoo zoo, en wat moet dat dan wel voor een wonder wezen?” vroeg hij -nieuwsgierig. - -„—Wel, Pim, hij zou héél anders moeten zijn dan de anderen, o! zoo -anders. Iets bizonders, weet je. Iets groots en heel sterks. Iets, waar -ik, geloof ik, eigenlijk bang van zou zijn. Iets waar je kleine zusje -zichzelf zoo heelemaal niets bij zou vinden. Zoo’n heel groote, mooie -held, als uit een boek van Ouïda bijvoorbeeld, die iets vrééselijk -moeilijks en edels zou gedaan hebben, waarom alle menschen tegen hem -opzagen. Natuurlijk heel groot, zooals alle helden, en donker, met -zwart haar, en mooie, sprekende oogen. Heelemaal niet als al die malle -kereltjes die op het Kurhaus rondloopen. Je zult zeggen dat ik die toch -wel aardig vind en er lief tegen ben, maar heusch, in den grond van -mijn hart vind ik ze toch niet zoo bizonder. Nu heb ik ook geen -behoefte aan iets bizonders, Pim. Ik heb nu juist pret in al het heel -gewone, dat weet je wel. Maar als je spreekt van verliefd zijn en -trouwen en zoo, waar ik juist mijn gewone leventje van nu voor zou -moeten weggeven, dan.... ja, dan zou het toch, geloof ik, wèl iets heel -bizonders moeten zijn.... Want ik ben veel te gelukkig, hoor! met wat -ik nu heb....” - -Ze zeide dit ernstiger dan ze gewoonlijk sprak. Pim had nog nooit met -haar over dat onderwerp gesproken, en toevallig was ze er nu zoo diep -in doorgegaan. Hij schrikte van den ernst in haar stem, die hij niet -gewoon was. En ineens kwam ze hem een beetje vreemd voor en was het -hem, of er ergens, heel vaag en ver, een Ellie in haar was, die hij nog -niet kende en die ook zijn zuster niet kon zijn. Was er dan ergens vèr -achter dat vlinderleventje van haar iets, dat onbewust naar nieuw en -heviger leven verlangde, waren er in zijn Ellie, die hij zoo goed -kende, dan onbewustheden, die vérder reikten dan naar wat in hun -vertrouwd samen-broer-en-zuster leven lag? Maar neen, dat kon toch -niet, dat was toch immers onmogelijk! Leek ze, daar nu gezelligjes, in -haar keurig costuumpje, haar likeurtje zittend genieten, zoo gracieus -en zoo teeder, zoo heelemaal niet iemand om iets hoogs of hevigs van -het groote, harde Leven te voelen, enkel lieflijkheid en broze -bevalligheid, om met voorzichtige bewondering ontroerd naar te zien! Ze -leek nog zoo véél meer een kind dan een vrouw eigenlijk! - -En in een hoopvolle opwelling om het gelukkige van nú dan toch vooral -goed vast te houden, zeide hij maar geruststellend: - -„Dan zullen we dien bizonderen held van jou nog maar wat laten wachten, -hoor, en ondertusschen maar doorleven zooals we nú doen. Je hebt groot -gelijk dat je je te goed vindt om je zoo maar door iemand te laten -inpalmen. En ik doe met je meê, om ons leventje door te zetten zooals -het is. We hebben nu eenmaal pret, hè?....” - -Hij voelde, dat het niet heelemaal waar was, wat hij zeide. Hij wist te -goed, dat er te véél was, wat hem hinderde, te veel van het leelijke en -duistere in het leven, dat Ellie niet wist, en dat hij alléén kon -vergeten omdat zíj er was om het bestaan voor hem blij te maken. Maar -zij stond dan ook zoo vèr, zoo onbereikbaar vèr van al het donkere en -slechte! - -„—Zeker, hebben we pret,” antwoordde zij lachend, „en laat die -vervelende verliefdheden het nu niet gaan bederven! Verliefde menschen -zijn altijd vervelend, je moet maar eens opletten! Je zoudt denken dat -ze juist altijd pret moesten hebben en gelukkig zijn. Maar de meesten -doen toch eigenlijk net of er ik weet niet wat met hen gebeurt en -worden ineens zoo héél anders. En ik wil niet anders worden als ik ben. -Ik wil altijd dezelfde pret in mijn leven hebben als nu, en altijd even -opgeruimd zijn. Zoo ben ik nu eenmaal, dat wéét je wel.” - -„—Ja maar, Ellie, je zult toch ook wel eens narigheid krijgen, en -verdriet hebben. Dat hebben nu eenmaal alle menschen. Al kan ik me jou -niet voorstellen met erg veel verdriet. En jij?” - -„—Ik ook niet,” antwoordde ze luchtig. - -Maar ineens, peinzend, alsof ze luisterde naar een vage intuïtie, die -heel vèr uit de onbewustheden van haar ziel kwam opdroomen: - -„—Ik zou geen verdriet kúnnen hebben, Pim. Daar ben ik heelemaal geen -meisje voor. Neen, dat voél ik wel. Ik ben niet gemaakt voor verdriet. -Ik zou liever dood zijn.....” - -Die ongewone ernst, die ándere, dieper stem, die hij niet van haar -kende..... - -Wat wás het ineens? Wie was het, die daar zoo vreemd uit zijn Ellie -sprak, die toch nog net eender, broos, fijn vlindertje, daar bij hem -zat? - -En ineens voelde hij eene vreemde siddering, alsof, in het luchtige, -vluchtige leventje van alledag, een vaag mysterie van Noodlot, nooit -vermoed, voor den eersten keer plotseling tusschen Ellie en hem oprees, -en tusschen hun beider zielen éven beefde.... - - - -Maar dadelijk daarna was het weer weg. Zij was aan ’t stoeien gegaan -met Jimmy, die haar mooi batisten zakdoekje wilde grijpen, en lachte -luidkeels haar hoog, helder sopraanlachje van lief, vroolijk jong -meisje.... - - - - - - - - -HOOFDSTUK VI. - - -Ellie’s meest intieme vriendin, met wie ze altijd uitging, was freule -Louise Mombreuil. - -Wies was een erg opgewonden, romantisch meisje, die het leven evenmin -kende als Ellie. Zij was sterk impulsief, zich dadelijk overgevend aan -een emotie, en handelend naar den eersten aandrang, zonder te denken. -Heelemaal een gevoelswezentje, en bedorven door te veel lectuur van -romans, was ze zelfs al ééns op het punt geweest, te doen wat men in -den Haag een „folie” noemt. Pas zeventien jaar oud, was ze doodelijk -verliefd geworden op een ténor van de fransche opera, Lamarty, die de -afgod was van de Haagsche dames. Toen zij hem een paar keer als Faust -en als Roméo gezien had, was zij hem gaan aanbidden met heel haar -romantische, overgevoelige zieltje, en had ze hem in haar extaze zóó -maar gloeiende brieven geschreven, met „Mon cher Roméo” en zelfs „Mon -Roméo bien aimé” er boven. - -Lamarty was gelukkig alleen maar een romantische held op de planken, -maar in ’t gewone leven een „bon bourgeois” en een „bon père de -famille,” die waarlijk wel wat anders te doen had dan brieven van -bakvischjes te lezen. - -Hij woonde met een sukkelende vrouw en een ziek kind in bij eene oude -dame, in de Pieter Bothstraat, altijd tobbende met een keelaandoening, -die zijn stem dreigde aan te tasten, en voortdurend in geldzorgen en -allerlei drukten. Iederen dag kwamen er brieven en bloemen en -cadeautjes voor hem, die hij niet eens bekeek. De caudeautjes en de -bloemen gaf hij aan zijn vrouw en kind, en de oude mevrouw Wester, bij -wie hij inwoonde, mocht de brieven voor hem lezen. Somtijds las ze er -een voor aan tafel, maar hield spoedig op, als Lamarty zeide, dat het -hem embêteerde. - -Wies, die maar geen antwoord kreeg, en dacht dat haar brieven -wegraakten, durfde eindelijk zelf bij mevrouw Wester aanschellen om te -vragen, of zij eigenhandig een brief voor haar wilde geven aan Monsieur -Lamarty. - -Toen had mevrouw Wester haar medegenomen naar de achterkamer, en haar -een lesje gegeven, waaraan zij nog lang daarna dacht. Eindelijk had zij -Wies door een kiertje van de suite-deur laten zien.—Roméo zat in een -chambre-cloak en met groote, geborduurde pantoffels aan, heel niet -romantisch, in een luierstoel, met zijn ziek kindje van vier jaar op -zijn schoot.—En mama Lamarty, erg dik en erg bleek, was bezig, natte -doeken te leggen om zijn keel. - -Met een hoogen blos van schaamte, en tranen van teleurstelling in de -oogen was Wies, die niet eens wist dat Lamarty getrouwd was, het huis -uitgeloopen, geheel genezen van haar adoratie voor Faust en Roméo. - -Ellie had het uitgeschaterd van ’t lachen, toen Wies haar die tragische -liefdesgeschiedenis had opgebiecht. Zij kon zich absoluut niet -begrijpen, hoe haar vriendin zoo dol had kunnen zijn. En zij begreep -ook niet, dat het Wies véél meer verdriet had gedaan, dan ze wel liet -bemerken, en dat er iets heel fijns en teêrs in haar door die -ontgoocheling was gebroken, dat niet zoo gauw weer in orde zou komen. -En nooit had Wies daarna meer zoo intens gevoeld en hartstochtelijk met -iets gedweept als vroeger. Zij vertrouwde haar eigen gevoel niet meer, -en kon nooit meer zoo heelemaal zalig in iets opgaan als ééns. - -Maar één ideaal was toch altijd rechtop blijven staan, misschien omdat -het zoo ver weg was, en ze het dus niet van dichtbij kon zien. Dat was -haar broer Maurice. Er was géén man op de geheele wereld als haar broer -Maurice Mombreuil. Hij was officier in Atjeh, en vocht daar als een -held. En altijd door kreeg Ellie het van haar te hooren hoe mooi, hoe -edel, hoe groot, hoe dapper hij was, de heerlijkste van allen, de -ridder sans peur et sans reproche. Toen zij ook later in de couranten -werkelijk zijn naam las, hoe hij zich onderscheiden had in dít en dát -gevecht, hoe hij zijn commandant van den dood had gered, met eigen -levensgevaar, en hoe hij een gevaarlijk Atjehsch hoofd, dien men voor -onkwetsbaar hield, gewond en gevangen genomen had, was ze eindelijk -zelf ook met Wies mede gaan dwepen, en aan hem gaan denken als aan een -mysterieuzen held, ergens in vreemde landen vol doodsgevaren, vèr, vèr -over de zee, zooals zij zich vroeger helden had gedacht uit romans van -Aimard en Cooper, echte jongensboeken, die Pim haar stilletjes leende, -en waar ze dol op was geweest. Het eenige onderscheid was dat hij tegen -Atjehers vocht in plaats van tegen Roodhuiden, zei Wies, maar anders -was het toch hetzelfde, en Maurice was een even groot held als Edelhart -of Valentin Guillois, met wien ze vroeger zoo gedweept had, en die, -zooals ze later had geleerd, nooit konden bestaan dan alleen in romans. - -En doordat Wies elken dag over haar broer sprak, en dat hij zoo mooi, -en dat hij zoo groot, en dat hij zoo edel was, werd hij langzamerhand, -ofschoon zoo vèr in Indië, een vertrouwde van hun beider vriendschap, -alsof hij er nu eenmaal bij behoorde, in haar intimiteit. Omdat ze -wist, hoe ’n plezier het haar deed, vroeg Ellie altijd aan Wies, of ze -geen tijding van haar broer had, en hoe hij het maakte, en wat hij had -geschreven. En door zijn vér zijn, en toch altijd besproken worden met -enthoesiaste, bewonderende woorden, was hij voor Ellie als een -droombeeld, buiten de werkelijkheid, en dat daarom heel mooi en heel -vaag tegelijk was, als de held van een roman, te groot en te edel -eigenlijk om te bestaan, alleen maar om aan te denken met eerbiedige -bewondering. - -Totdat op zekeren dag Wies zenuwachtig haar boudoirtje binnenstoof, -haar snikkend en lachend tegelijk om den hals viel, en het -uitschreeuwde van vreugde: - -„Ellie! Ellie! Hij komt terug.... er is een telegram gekomen.... hij -komt terug, heúsch, heúsch.... hij kan al héél gauw hier zijn.... o -Ellie! Ellie! Ik ben zoo blij, zoo blij!....” - -En Ellie wist dadelijk dat het Maurice was, dien zij bedoelde, haar -helden-broer, die zoo groot was, en zoo dapper, en zoo sterk, en die nu -inééns áánkwam, dáár van zoo héél verre, uit den droom.... - - - - - - - - -HOOFDSTUK VII. - - -Jhr. Maurice Mombreuil was vroeger een van de beruchtste „lions” van -den Haag geweest. Tien jaren geleden, toen Ellie nog een kleine kleuter -was, studeerde Louise’s groote broer te Leiden in de rechten. Hij was -toen een van de meest getapte studenten, lid van de grootste -aristocratenclub, en maakte zich beroemd onder de uitgaande jongelui -door zijn maîtresses en zijn hoog spel. Aan studeeren deed hij niets, -en toen Leiden hem begon te vervelen, ging hij in den Haag op kamers -wonen. In drie jaren tijd had hij het kleine vermogen van zijn moeder -er doorgebracht, en zich bovendien zwaar in de schulden gestoken. Toen -zijn crediteuren ongeduldig werden, en met een groot schandaal -dreigden, sprong zijn oom, de oude minister Mombreuil bij, om den naam -van de familie te redden. Hij stelde echter als voorwaarde, dat Maurice -tot straf als gewoon koloniaal naar Indië zou gaan. De oude mevrouw -Mombreuil en zijn zusje Louise, die hem aanbaden en verafgoodden als -een jongen god, deden alles om den minister te vermurwen, maar er hielp -niets aan, en den gevierden student bleef niets over dan zich te -vernederen en als koloniaal te teekenen. - -Algemeen was men verontwaardigd over de hardheid van den ouden -Mombreuil. Want Maurice, wélke verhalen er ook over hem rondgingen in -den Haag, was nu eenmaal „l’enfant chéri des dames”, die álles kon -doen. Hij was „le beau Maurice”, dien nu eenmaal iedereen chérisseerde. -O! Zijn mooie, diepe, donkerzwarte oogen, géén meisje was er tegen -bestand. En zijn fijne, blanke aristocraten-handen, en zijn zwart, -coquet ópgestreken kneveltje, en zijn mooie blosje! Maar vooral zijn -kersroode mond, met de witte, parelblanke tanden—de mooiste tanden van -den Haag, zeide men—, die mond, zoo lief-zinnelijk tot kussen geplooid, -zoo zacht-uitdagend wellustig! Welk meisje was niet verliefd op den -mooien mond van Maurice! - -En nu moest die mooie, populaire jongen als een gewoon koloniaal naar -Indië. Er werd schande over gesproken. De oude minister, schatrijk als -hij was, had Maurice toch best kunnen helpen om door te studeeren. Hij -was weduwnaar, zonder kinderen, en het zou hem toch gemakkelijk zijn -gevallen, zijn neef er weder bovenop te helpen. Die arme, mooie -Maurice, verbeeld je, jonkheer Maurice Mombreuil, van den oudsten adel -in Nederland, als gewoon koloniaal naar Harderwijk. Was het geen crime? - -Wat de wereld niet wist, omdat de minister het uit piëteit voor zijn -schoonzuster verborgen hield, was, dat Maurice in een zaakje betrokken -was dat uiterst louche bleek te zijn, een geschiedenis van een valsche -promesse, niet dan met de grootste moeite uit de handen van den -Officier van Justitie gekregen, die nog van de familie was. En hij liet -zich met een hooghartig stilzwijgen de verwijten welgevallen, die zijn -schoonzuster hem over zijne hardheid tegenover Maurice deed. Hij en -Maurice alleen wisten, welke smet, zooals zij dat zouden genoemd -hebben, het blazoen van de Mombreuils bijna bezoedeld had. - -Maurice had hem met tranen in de oogen bedankt voor zijn -grootmoedigheid, toen hij afscheid kwam nemen, maar de minister had hem -de hand geweigerd. - -„Ik geef je niet eerder de hand vóór ik zeker weet dat je weêr een -gentleman bent geworden,” had hij gezegd. - -Toen Maurice, diep vernederd, zijn huis was uitgegaan, had hij bij -zichzelf een duren eed gezworen, dat hij er nooit weer binnen zou -komen, vóór de minister hem er zelf bij de hand zou binnenleiden als -een geëerden gast, op wien hij trotsch zou zijn. - - - -En toen was het gegaan als in een roman van Ouïda, te mooi om te -gelooven. - -Uit Atjeh waren in den loop der jaren fabelachtige verhalen over -Maurice gekomen. Hij had zich onderscheiden, had een eervolle -vermelding gekregen, was korporaal, daarna spoedig sergeant geworden, -en had eindelijk zulk een heldenfeit bedreven bij het bestormen van een -benteng, dat hij niet alleen de Militaire Willemsorde had verdiend, -maar tevens—een unieke gebeurtenis—bij uitzondering tot officier, tot -tweeden luitenant was bevorderd. Wèl fluisterden afgunstigen, dat dit -nooit zou kunnen gebeurd zijn, als hij niet Jhr. Mombreuil geweest was, -en de oud-minister niet al zijn invloed bij zijn vriend den minister -van Oorlog had aangewend, maar toch was hij door deze onderscheiding in -geheel Nederland populair geworden. En de generaal had hem direct -getelegrafeerd: „Ik ben blij je de hand te kunnen reiken.” - -Maar toen eenige jaren later de tijding kwam van zijn roemrijke daad -bij de kampong Meurodoh, waar hij in een hardnekkig treffen eerst een -der voornaamste vijandelijke panglima’s met eigen hand gevangen genomen -had, en later, bij een nachtelijken overval, zijn bataljonscommandant -het leven had gered en daarbij zijn eigen leven in de waagschaal had -gesteld, was zijn populariteit nog grooter geworden. Hij was tot ridder -derde klasse bevorderd, en begiftigd met de eeresabel. Toen was echter -tegelijkertijd zijn carrière gebroken, want een klewang-houw over den -linkerarm had hem verder onbruikbaar gemaakt voor den dienst. - -De oude minister Mombreuil was nu enthoesiast over zijn neef. Hij liep -met de verhalen over zijn heldendaden door den Haag rond, of het zijn -eigen zoon was geweest, die ze bedreven had. Dát was nu pas een -verloren zoon, die zich schitterend geréhabiliteerd had! Trouwens, van -een Mombreuil had hij ook niet anders kunnen verwachten! Bon sang ne -peut mentir. Ridder van de Militaire Willemsorde derde klasse, door H. -M. de Koningin begiftigd met de eeresabel, dat was toch véél nobeler en -kraniger dan wat hij ooit had kunnen worden als hij gepromoveerd was. -Zeker, hij was een oogenblikje afgeweken, in zijn jeugd, maar als een -echte chevalier had hij dat uitgewischt in het bloed van de vijanden -zijner vorstin, en het blazoen van de Mombreuils had hij verheerlijkt -met zijn schitterende krijgsmansdaden. Nu was het geheele verleden dan -ook weg en er zou niet meer over gesproken worden. - -Ook zijn moeder en zijn zuster Louise waren in de wolken. Die Maurice! -Die heerlijke, beste, groote, nobele jongen! Ze hadden het altijd wel -gezegd! En nu zág je het zelf! Hij was ridder geworden, net als vroeger -in de oude tijden, ridder door de kracht van zijn zwaard! Ze waren -trotsch op hem, en hij had de geheele familie er door opgeheven. Het -oude bloed van de kruisvaarders—een Mombreuil was aan de zijde van -Godfried van Bouillon gesneuveld—had zich in hém weer geopenbaard. En -in de verblinding van hun adellijke ideeën, nog opgezweept door den -militairistischen waanzin van den minister, zagen zij nú in den -geridderden luitenant ook alle menschelijke deugden, die met zijn -dapperheid van vechtsoldaat niets hadden uit te staan. Hij was edel, -hij was rechtvaardig, hij was wijs. Hij was het toonbeeld van grootheid -en ridderlijkheid. Zijn geheele karakter was nu vergloried door den -glans van het ridderkruis en de gouden sabel, en er was geen -menschelijke grootheid of zij straalde van hem uit. - -Louise, die pas veertien jaar was toen hij uit het land was gegaan, had -den „grooten broer” in haar verbeelding al heerlijker en heerlijker -zien worden en zij vertelde opgewonden aan al haar vriendinnen van zijn -heldendaden. Zij liet hun zijn portret zien, in vol uniform, met de -gouden tressen, en de Militaire Willemsorde op de borst. En zóó was -Maurice bij de Haagsche meisjes een soort held geworden uit een -sprookje, een ridder uit een oude legende van grootheid en dappere -heldendaden. - -„Wat een mooie jongen!” riepen ze als Louise het portret liet zien, -„wat een flinke, mannelijke houding, wat een sprekende oogen! En dien -knevel! En dien mond! je mag blij zijn met zoo’n broer, hoor!” - -En dan was Louise dol-gelukkig. Allemaal moesten ze van Maurice houden. -Allemaal moesten ze verliefd op hem worden. Was hij niet de mooiste, en -de dapperste, en de knapste jongen van de wereld? - -Nu hij terug zou komen in Holland, telde zij de dagen tot hij bij haar -zou wezen. Wat heerlijk, zoo’n grooten broer te hebben, mooi, beroemd, -gedecoreerd, die voortaan haar chaperon zou zijn, en overal met haar -meegaan! Al werd hij nu gepensionneerd, toch mocht hij de uniform -blijven dragen, zei oom, en zij zou wel zorgen, dat hij die altijd -aandeed. Wat kranig zou dat staan, die gouden tressen, die ze bij ’t -Indische leger hebben, en dan die Militaire Willemsorde en, bij gala, -die eeresabel, met dat blinkende, vergulde gevest! Nu zou ze ook véél -meer uit kunnen gaan dan vroeger, want als mama geen lust had, of te -moe was, om ergens naar toe te gaan, kon ze natuurlijk op Maurice -rekenen. Altijd zoo te moeten vragen om met ánderen mee te gaan was -toch op den duur vervelend. - -Wat zouden de vriendinnetjes haar benijden met dien kranigen, -geridderden broer! - -Natuurlijk zou Maurice nu ook wel trouwen. Oom had al zooiets -losgelaten, van dat hij nu het beste zou doen met een goede vrouw te -zoeken. Maar ze moest hem éérst een flinken tijd voor háár houden; níet -hem zoo maar dadelijk door een ander laten wegnemen, dát ging niet aan. -Eerst moest ze eens goed van hem profiteeren. Dan zou ze later wel eens -voor hem uitzien. En als een echt dame-meisje, wier gedachten -ganschelijk om dat ééne punt heendraaien van geëngageerd raken en -huwelijken, besloot ze, dat zij dat zaakje wel zou opknappen, en een -uitstekende partij voor Maurice zou uitkiezen. Maar láter, als ze eerst -héélemaal goed van haar mooien chaperon had genoten. Anders had ze er -niets aan. - - - - - - - - -HOOFDSTUK VIII. - - -Een van Pims eigenaardigheden was, dat hij met allerlei lui omging, die -je, zooals men dat in den Haag noemt „niet ziet,” en die niet in -gezelschappen komen die nu eenmaal tot de uitgaande fashionabele wereld -behooren. - -Onder die „rare” vrienden en kennissen, die Pim er op nahield, behoorde -Frederik van Klaerbeke, een jong auteur, die in de laatste jaren veel -opgang had gemaakt. Hij was van wat men in den Haag noemt „goede -familie,” en zijn vader was een hooggeplaatst hoofdambtenaar van -algemeene bekendheid. Frederik had allen omgang met zijne familie -afgebroken en was met een meisje „beneden zijn stand” getrouwd. Hij -leefde met zijn vrouw geheel afgezonderd, en vermeed alle Haagsche -kennissen, met wie hij zijn jeugd had doorgemaakt. En daar hij, -ofschoon vrijwillig, nergens „kwam” en niet meêdeed aan de conventies -en gebruikelijkheden der Haagsche wereld, was men hem van zelf zoowat -als een uitgestootene gaan beschouwen, bij wien het niet heelemaal -pluis was. Fabelachtige verhalen omtrent zijn leven, dat juist heel -gewoon en eenvoudig was, deden de rondte in de Haagsche kringen, en hij -en zijn vrouw werden beschouwd als twee gevaarlijke wezens, die met God -en wetten gebroken hadden, en in een soort wilden natuurstaat een leven -leidden zooals hunne hartstochten en grillen dat wilden, zonder égards -voor maatschappij en conventie. Maar zijne werken werden door het -groote publiek erg mooi gevonden en hadden zulk een debiet, dat hij van -zijne verdiensten als literator financieel goed kon bestaan. Maar je -moest heelemaal niet denken dat hij was als zijn boeken, zeide men. -Boeken schrijven was heel gemakkelijk, maar er naar leven was een -andere zaak. En de Haagsche wereld, die zoo fatsoenlijk was, en zoo -deftig, dweepte met Frederiks boeken, en belasterde hem tegelijk, in -ééne moeite door, van de infaamste dingen. - -Pim wist wel beter dan zijn Haagsche vrienden, wie Frederik van -Klaerbeke eigenlijk was. Hij had met hem kennis gemaakt toen hij, in -een spontane opwelling van bewondering en dankbaarheid, aan den -schrijver van „Eenzame Zielen” een langen brief had geschreven, waarin -hij hem opbiechtte, hoe dit boek hem had aangedaan. Van Klaerbeke, -getroffen door den warmen, oprechten toon van zijn schrijven, had hem -geantwoord met eene uitnoodiging, om eens bij hem te komen, en zóó -waren die twee geheel verschillende levens met elkaar in aanraking -gebracht. - -Frederik, die zich al zoo lang had teruggetrokken uit de kringen, waar -Pim in leefde, was verrast, in den jongen huzarenofficier, die toch uit -het milieu kwam dat hij was gaan verfoeien, een zoo fijne en gevoelige -ziel te vinden, die zoo verwant was aan de zijne, en toch in het -Haagsche wereldje van waan en schijn was blijven gedijen.—En Pim, die -onder zijn eigen kennissen nooit een nauw verwant hart had gevonden, -had met den eenvoud en de oprechtheid van een groot kind al heel gauw -alles van zijn innigste wezen aan zijn nieuwen vriend verteld, als aan -een biechtvader. Hoe hij zich eigenlijk zoo klein en zoo zwak voelde in -het groote Leven, hoe dikwijls de grofheden van zijne kameraden hem -pijn deden, hoe hij zich goedhield en niets liet blijken, maar -eigenlijk altijd schuw en angstig was, dat ze iets in hem breken -zouden, en hoe hij wel eens dacht, dat het misschien wat ziekelijk en -ongezond was, en of het niet beter zou zijn, een man te wezen, en met -sterke handen over het broze en teedere heen te gaan en te doen als de -anderen, koud, en wreed, en onverschillig. Eindelijk vertelde hij hem -van Ellie en van haar apart en bizonder mooi zijn, en hoe hij bij háár -altijd rust en vrede vond, en hoe dóór haar over ál het andere voor hem -een glans van mooiheid en goedheid ging, die alles vergoedde. Hoe zij -de steun was van zijn geheele leven, en hij zich niet denken kon, wat -ooit met hem gebeuren zou, als niet haar teêre maagdelijke schoonheid -bestond, die hij vereerde met een zoo rustige en vredige veneratie. -Toen had Frederik hem een groot kind genoemd, en een echten „jongen” -nog, al was hij nu twee en twintig jaren, maar heimelijk had hij groote -sympathie voor hem gevoeld, omdat hij ééns óók zoo was geweest, en hij -iets van zijn oude-zelf van vroeger nu in het kleine luitenantje -terugzag. Toch had hij hem er voor gewaarschuwd, dat zoo’n leven in -niets dan schijn en waan ééns breken moest, en nog maar héél kort zou -kunnen duren. Want den schijn en den waan van het leven was hij gaan -haten met groote innigheid, sinds de Waarheid, die wreed was, maar -oprecht, ééns het fijne droomen-weefsel van zijn ziel had verscheurd. - -„Je weet héél goed, Pim, hoe’n leugen dat mondaine Haagsche leven is,” -had hij hem gezegd. „Hoe’n bedriegelijke schijn, al dat lichte, -glanzende, kleurige, quasi-gedistingeerde van die Kurhaus-menschen waar -je elken dag onder leeft. Je weet wel dat het meestal niets dan -mensch-beesten zijn, die zich met dien schoonen schijn omhangen, maar -niettemin mensch-beesten blijven. Je weet ook heel goed, wie die -fijngekleede, nette jongelui zijn, die zoo galant doen tegen de dames, -en complimentjes maken, en zoo eerbiedig zijn. Den eerbied, dien ze aan -de vrouw moesten wijden, hebben ze al lang verloren bij de veile -deernen, die ze geregeld bezoeken, voor geld, en die in hun misère van -slachtoffers onzer verdorven maatschappij toch nog niet zoo laag zijn -als die kerels, die er van profiteeren. Hun diepe hoedegroet vol -respect voor een dame, hun eerbiedige buigingen, ze zijn leugen, want -ze hebben het idee vrouw al te veel bezoedeld in hun gemakkelijke -débauches om er iets serieus van over te hebben. En als zoo’n -jongmensch van de „wereld” eindelijk uit is gesjouwd, en er genoeg van -heeft en nu aan trouwen moet gaan denken, dan is zoo’n ongerept, -maagdelijk dame-meisje altijd voor hem klaar om de restjes aan te -nemen, die Antje of Nelly of Jo hebben overgelaten. Ik zeg het een -beetje crû, Pim, maar zoo is het.” - -Pim wist het wel, maar hij wilde het liever niet weten. Als hij altijd -zoo de dingen zag, zou hij zijn leven zoo niet door kunnen leven. - -En Frederik ging onmeedoogend door. - -„Ik zal niet eens praten van het gruwelijke onrecht, dat al die -menschen ál maar pret maken en om niets denken dan hun pieterige -amusementjes, waar het bewezen is dat onze geheele maatschappij op -onrecht, op diefstal, op het brute recht van den sterkste is gebaseerd. -Dat zestien menschen—de statistiek heeft het uitgemaakt—misère moeten -lijden en in hun zweet moeten zwoegen, om één zoo’n bourgeois heertje -of dametje zoo’n prettig, mondain leventje te laten doorlummelen. Dat -dus al die menschen, zoodrá ze deze dingen weten—en ze kunnen het -weten, want de groote sociaal-democraten hebben het wiskunstig -duidelijk aangetoond—evengoed bewuste dieven zijn en roovers van -anderer geluk en eigendom, als de dief, die iets van je steelt. -Dáarover wil ik het niet ééns hebben. Maar wat ik verfoei en veracht, -dat is de leugen, die zoo’n mondaine wereld om zich heen heeft, als die -van het traditioneele, uitgaande publiek van een stad als den Haag. Zoo -heelemaal in orde lijkt het, hé, zoo’n pantoffel-parade op het strand, -of op het terras, al die menschen zoo netjes aangedaan, zoo -fatsoenlijk, met zoo’n air van rechtschapenheid en comme-il-faut-heid -en distinctie. Maar kijk naar de beest-menschen achter dien schoonen -schijn, het gelonk en geloer naar duistere, leelijke dingen, de -verlaging van de vrouw-idee in de blikken van al die kerels, het -ignobele te koop loopen met dochters, dat deftige, beschaafde mama’s -doen, en let dan eens op, waar alles eigenlijk om draait. En dan die -onverstoorbare schijnheiligheid van zooveel geposeerde -pères-de-famille, dat air van ernstige eerwaardigheid, waarmede ze er -bijloopen! Ik kén er een heeleboel van vroeger, en ik weet hun -gesprekken, als de dames er niet bij zijn; en ik weet, naar wie ze, -heimelijk als laffe dieven, heensluipen, nog met den kus van vrouw en -dochter op de wangen. Als alle publieke vrouwen uit den Haag eens -gingen vertellen wat zij wisten, ik geloof dat er weinig van die -eerwaardigheid zou overblijven. Trouwens, die dingen vindt niemand -eigenlijk schandelijk. Als ze maar stiekum gebeuren, geniepig, -lafhartig, in ’t duister. Als de leugen-schijn van naar buiten -fatsoenlijk en eerbiedwaardig en comme-il-faut maar wordt bewaard. En -daarom haat en veracht ik dat wereldje waar jij in leeft, en waar jij -al je genoegen in schijnt te zoeken....” - -Als Frederik over dit pénibele onderwerp begon, kon hij zich onmatig -opwinden, en zeide hij Pim ongenadig waar het op stond, zonder -medelijden. Maar Pim had zijn antwoord klaar. - -„Dat is zooals jíj het ziet, Frederik.... en ik weet ook wel dat het -zoo is... daarvoor zie ik te veel om me gebeuren, en hoor ik te veel, -en ik ben heusch niet blind of doof. Maar neem nu eens zoo’n meisje als -mijn zuster Ellie, zoo’n „dame-meisje” zooals jij het met een zeker -dédain noemt. Die ziet dat toch allemaal héél anders. Wat weet die van -wat de sociaal-democratie is, en het onrecht, en het verkeerde van het -privaat-eigendom? Wat weet die van al het leelijke en het slechte af? -Hoe kunnen zulke meisjes beseffen, hoe die galante, tegenover háár -eerbiedige en buigende jongelui leven en achter de schermen scharrelen -en knoeien? Ze zijn daar immers héélemaal niet voor opgevoed. Ze weten -immers niet beter of alles is echt om haar heen, en ze hebben pret in -al het mooie, en verrukken ons door haar eigen gratie en liefelijken -schijn! Ellie ziet dat alles zoo héél, héél anders dan jij dat doet, -Frederik. En voor mij is nu juist het heerlijke dat ik al het leelijke -vergeet, en zélf weer als zoo’n argeloos kind voel, dat alleen het -mooie ziet... als ik maar bij háár ben... Kun je je dat niet -voorstellen, hoe heerlijk dat voor me moet zijn?” - -Maar Frederik was ongeloovig, en had niet het simpele naïeve meer van -Pim. - -„Als het zoo is als jij ’t voorstelt,” zeide hij, „is ’t altijd nog -heel treurig, om de onwaarheid er van, maar lief is ’t zeker óók. Ik -kan me heel goed voorstellen een onschuldig meisje, dat zoo, argeloos, -enkel maar het mooie van het leven ziet. Maar hoe tragisch wordt dan -tegelijk een leven als van zoo’n argeloos, niets vermoedend meisje, die -alle menschen en dingen om zich heen mooi en goed ziet! Want die leeft -dan toch eigenlijk maar in een schijn, die niet bestaat! Wat een -verschrikkelijke catastrophe moet er dan later niet gebeuren in haar -ziel, als ze ééns die wereld om zich heen gaat doorzien, in ’t licht -van de plotseling voor haar opdoemende waarheid. Als ze eens te weten -komt, hoe haar vader, haar broeders, haar eigen man misschien hebben -geleefd of nog leven! Dan moet zoo’n wezentje wel alles, waar ze op -steunde, om zich voelen wegvallen, en den geheelen droom van haar jeugd -als een ruïne vóór haar zien liggen. Want altijd zoo argeloos en -onwetend blijven kán ze niet. Dáár zorgt het groote, harde Leven wel -voor... Maar in den Haag lijkt me dat toch een exceptie, beste Pim, en -de Haagsche dame-meisjes zijn over ’t algemeen alles behalve naïef. Jij -hebt nu eenmaal de groote fout, kerel, dat je in ieder meisje een of -ander hemelsch wezen wil zien. En het prouveert voor je, dat zeg ik je -er bij. Ik wil je wel bekennen dat ik óók zoo geweest ben, héél lang -geleden, en dat ik me toen erg gelukkig voelde. Maar je moet nu maar -eens eindelijk leeren dat die fijne, zoo apart en bizonder lijkende -schepseltjes óók menschen zijn, beste jongen, menschen net als jij en -ik, hoor, van vleesch en bloed, en met net dezelfde menschelijke -dingen. Ik zeg niet dat ze er daarom minder om zijn. Misschien zijn ze -er juist meer om. Ik zeg alleen dat ze anders zijn dan jouw droom van -dweperig dichtertje. En met dat vergoden doe je haar onrecht, want als -ze later blijken niet goddelijk maar menschelijk te zijn, val je haar -er dubbel hard om. Nu ken ik je Ellie nog niet, zal je zeggen. Maar -daarom ben ik toch overtuigd, dat ze heúsch ook een wezentje van -vleesch en bloed is, en dat je haar waarschijnlijk ook véél te -aetherisch en onreëel ziet in je gedweep met haar.” - -Toen was Pim opgestoven. Ellie was niets mooier dan wat hij van haar -dacht, had hij gezegd. Zij mocht al niet aetherisch en onreëel wezen, -maar zéker wist hij, dat haar ziel niets dan reins en moois zag van de -wereld, en dat er niet één onzuiver ding was in haar lief- en mooi-doen -tegen al de menschen om haar heen, van wie zij ook niets dan goeds zag. -Hij beschreef haar luchtig leventje van uitgaand meisje, en hoe zij -altijd gratie en schoonheid van zich af deed stralen, en hoe haar ziel -nog altijd ongerept was gebleven in haar omgeving, als van een -onschuldig, rustig kind. - -En hij had absoluut gewild, dat Frederik met Ellie kennis maakte. Hij -had hem overgehaald, eens aan het strand in Scheveningen te komen en -had hem toen aan haar voorgesteld. Zij had hem dadelijk geïnviteerd, -een kopje thee meê te blijven drinken in haar tentje. Ellie had het erg -interessant gevonden, zoo’n bekend schrijver te ontmoeten; zij had óók -zijn boek „Eenzame Zielen” gelezen, dat zij erg „snoezig” en „beeldig” -vond, en waar ze zelfs bij gehuild had, aan het slot. Hij was haar ook -erg meêgevallen. Zij had altijd hooren zeggen, dat hij een socialist -was, die geen égards had voor dames, en zedeloos leefde, en niet aan -God geloofde. Maar hij was juist heel aardig, en zelfs galant geweest, -en zij vond hem niets minder dan de anderen. Alleen erg jammer, dat hij -niet met een dame-meisje was getrouwd, hij, die toch van goede familie -was, en daarbij zoo knap... Dat vond ze bepaald leelijk van hem, en zij -voelde zich vijandig tegen zijn vrouw, die zij geen recht op hem vond -hebben. Want Ellie zat nog héélemaal onder bekrompen ideeën van rang en -stand. Ze had nooit anders geleerd. Het was een hééle concessie van -Frederik geweest, dat hij zich zoo aan een dametje als Ellie had laten -voorstellen, en als een echt Haagsch heertje had zitten afternoonen in -haar tentje. Maar hij had het ook alleen gedaan om Pim plezier te doen, -en had niet eens gelachen, toen Ellie hem zeide, hoe „snoezig” zij het -boek had gevonden, waarin hij zijn geheele ziel had gegeven. - -En zij had een groote impressie op hem gemaakt. Toen zij in haar witte -kleedje met haar lief, vriendelijk maagd-gezichtje zoo ongedwongen met -hem zat te praten, nu en dan een sierlijk gebaartje makend met haar -blank-en-roze handje, en hij haar helder sopraanstemmetje zacht in hem -voelde door-zingen, was het hem inééns of, midden in zijn stille leven, -éven een licht visioen van lang, héél lang geleden was teruggekomen. -Dit luchtige, vluchtige, en zoo héél lichte, dit om-van-te-weenen -blanke en teedere, dit allerfijnst reine en kinderlijke van -aristocratisch maagd-meisje, o! hoe had hij het gekend, hoe was het -ééns de geheele wereld van droom en ideaal voor hem geweest, toen hij -nog een jong, niets vermoedend kereltje was, dat heelemaal leefde van -den schoonen schijn der dingen.... - -En toen hij afscheid nam had hij, die het fiere hoofd voor weinig -menschen meer wilde neigen, met den hoed in de hand, diep voor haar -gebogen, omdat hij in haar groette een verloren ideaal, dat ééns heilig -was geweest, en hem in háár weer tegen had geschenen. - -Na het diner was Pim nog gauw even bij hem aangeloopen, om toch -dadelijk te hooren, welken indruk Ellie op zijn vriend had gemaakt. - -„—Nu? Hoe vind je haar nu?—” - -En Frederik had heel ernstig gezegd: - -„Ik ben erg blij, dat ik haar eens ontmoet heb, Pim. Het heeft me goed -gedaan. Het is verwonderlijk, hoe zoo’n lief meisje door haar enkele -verschijning een man kan gelukkig maken. Je weet niet wat het is. Het -is iets heel teêrs en mysterieus, dat van zoo’n meisje in je komt en je -ineens goed maakt. Er zijn, geloof ik, maar weinig mannen die het -voelen, maar die het voelen, weten ook wat het is, al kunnen ze het -niet uitdrukken. Je zuster Ellie heeft het heel erg. Ze is niet bepaald -wat ze zouden noemen een mooi meisje. Daar is ze ook te klein voor, en -niet statig genoeg van lijn. Maar ze heeft dat lieve, dat -vriendelijk-inpalmende, dat allercharmantste ik-en-weet-niet-wat, dat -je direct zoo vleiend en warm-hartelijk uit haar tegemoet komt. Zoo’n -echt zonnestraaltje is ze. En wat een gratie, wat een gratie in ál haar -beweginkjes en gebaartjes! En haar stemmetje! Net een vogeltje, hè? Die -lieve, vroolijke intonatie, die moet uit een nog heel jong, argeloos -kinderzieltje komen, zou je zeggen. Nu Pim, ben je nu tevreden? Als ik -een tien jaren jonger was, en een beetje minder wist, en niet zoo’n -eenvoudige, goede vrouw had als Marie, dan was ik zéker verliefd op -haar geworden, hoor!” - -Pim’s gezicht straalde van vreugde. Hij had altijd alles wat Frederik -zeide voor orakeltaal gehouden. Frederik was zijn groote vriend, voor -wien hij maar zoo héél weinig kon zijn, en dien hij zoo sterk en alléén -wist te staan in het harde, groote Leven, waar hij zoo bang voor was. -En dat Frederik zoo enthoesiast over Ellie sprak, maakte dat hij haar -nóg mooier zag dan vroeger. - -„Vin je het geen mooi naampje dat ze heeft?” vroeg hij. „Ze noemen haar -hier het Vlindertje. Is ze niet net zoo’n mooi, blank kapelletje, dat -met van die heel fijne, transparante vleugeltjes door de lucht zweeft, -zoo glanzend in den zonneschijn, en dat alle dingen zoo mooi en -schitterend vindt, en zoo heel gelukkig ál maar voort-wiegelt?....” - -Frederik zat op de canapé, met zijn hand onder het hoofd, zooals hij -altijd deed, als hij ergens over peinsde. Hij zweeg een tijdje, en zei -toen ineens, met dien vagen zacht-droeven klank, die zijn stem dikwijls -zoo vreemd melancholiek maakte: - -„Hoe mooi toch, hè Pim, zoo’n meisje, als ze nog zoo jong is.... dat ze -dat niet állemaal zien!.... de wereld zou misschien anders worden.... -maar héél weinigen voelen het. Daar had je Heine, de grootste dichter -van het Meisje, voor mij blijft hij altijd de gróótste.... dat vers van -„Du bist wie eine Blume”.... dáár ligt het in, wat ik bedoel.... Maar -dan te denken, dat zoo’n arm kind zoo héélemaal leeft in den schijn, in -de leugen om haar heen.... te denken dat zoo’n broos, transparant -vlinder-zieltje ééns plotseling in dat groote, wreede vuur zal vliegen -van het felle leven.... en mééstal gebeurt dat zoo bruut aan haar, zoo -genadeloos hard!.... wat weten de meeste kerels, die met zulke meisjes -trouwen en God weet wat voor leven achter den rug hebben, van zoo’n -teêr meisjes-zieltje af?.... En dan is het dikwijls inééns uit.... je -moet eens zien, hoe de meeste vrouwen kort na hun trouwen een héel -ander gezicht krijgen.... er komt dan zooiets hards op, en dat rustig -maagdelijke is inééns heelemaal weg.... ze lijken nog wel op het oude -Meisje.... maar het mysterie is heen, en komt nooit meer terug.... o! -Ik weet het Pim, ik weet het zoo héél, héél goed, en heb het zelf -gezien bij een meisje, waar ik zoo van hield....” - -Pim zat eerbiedig naar hem te luisteren, en het was of Frederik’s -woorden uit zijn eigen ziel kwamen, zoo voelde hij ze als de -uitdrukking van zijn eigen diepste gedachten. - -„—Ja, als je zoo bij zoo’n meisje zit als jouw Ellie, dan voel je -ineens weer het verschrikkelijke van de maatschappij, waarin zoo’n -wezentje leeft,” ging Frederik door, nadat hij even had zitten peinzen. -„Je zoudt het dan kunnen uitschreeuwen van angst, dat zoo’n kind het op -een’ goeden dag inééns zien zal, al die leugens en dat vuile om haar -heen.... al dat onrecht, die wreedheid, dat genadelooze egoïsme op de -wereld, waaraan, bewust of onbewust, maar mééstal toch bewust, haar -vader, haar moeder, haar broers meêdoen..... als ze eens plotseling te -weten kwamen, maar goéd te weten, in al de ontzachelijke horreur van -vuilheid en zonde, de misdaden, die aan háár zusteren worden begaan, -die door de verdorven maatschappij toevallig tot slachtoffers zijn -gemaakt.... niemand van die ongelukkige wezens, die hun vrouw-zijn -prostitueeren, doet het uit louter bestialiteit.... het zijn allemaal -ééns slachtoffers geworden, dat weet iedereen.... verbeeld je, Pim, dat -zoo’n kind ineens de vreeselijke waarheid zag, van wat haar eigen -vader, haar eigen broeders hebben gedaan of nog doen aan hare zusteren, -van wie de dominé haar in de kerk voorpreekt, dat ze haar moet -liefhebben als zichzelve.... Is het niet verschrikkelijk?.... en te -denken, dat dáár eigenlijk de geheele wereld om draait, met zijn -schandelijke politiek van roofzucht en wreedaardig kapitalisme.... de -drijfveer is toch altijd maar geld, en geld, en geld.... En waar is dat -geld voor?.... Voor Liefde niet, die is voor geld niet te koopen, dat -is het éénige, en Liefde is goddank voor den armste te krijgen.... maar -het geld is dan ook alléén om te knoeien en te zwelgen in wat de Liefde -ontheiligt, en voor dat lage doel staat weldra de wereld in vlammen. - -„In Afrika is het al in vollen gang, om het geld, en in China gaan de -roof en de diefstal beginnen, om het geld, waar tóch nooit Liefde van -kan gekocht worden.... Verbééld je, dit te weten, en dan tóch nog kalm -te kunnen blijven, en als een rustig bourgeoistje in dat Kurhaus te -flaneeren, met een hoogen boord en een fantasiehoedje.... Je zult -zeggen, dat ik zelf er óók zooveel kom, maar je weet wel, dat het -alleen voor de muziek is en het groote meerendeel van ’t publiek komt -daar niet om.... ik vind dat die Berlijners heerlijk spelen, en ik zit -daar soms te genieten als een zalige.... zoo’n Symfonie van Beethoven, -of de D-dur Suite van Bach, of de Ouverture Léonore III, of die -Variationen uit het A-dur quartett.... dat hoor je nergens zóó -verrukkelijk mooi, en het is eenvoudig de opperste volmaaktheid die je -je van muziek maar denken kunt.... Dan vergeet ik de heele bende om me -heen, en weet alleen dat ik gemeenschap heb met zoo’n goden-ziel als -van Beethoven of Bach... Maar in de pauze moet je wel naar buiten om -frissche lucht te krijgen na die bedompte atmosfeer in de zaal, en dán -komt de werkelijkheid ook weder om je heen.... al die menschen daar -rond te zien paradeeren met een air van christelijke rechtschapenheid -en deftige distinctie, of er verder niets aan de hand was, en er niets -beters te doen valt dan geuren en affecteeren!.... Hoe houd je dat -leventje toch uit, Pim? Voel je je nooit eens angstig als je met Ellie -onder al die menschen loopt?... ben je nooit eens bang voor die -blikken, waarmeê ze haar aanzien, die gedachten, waarmee ze haar kunnen -besmetten?... Vin je het dan niet wreed, dat de wereld zoo héél anders -is, dan zoo’n argeloos, jong meisje wel denkt, die alleen den schitter -en den glans ziet van den schijn?....” - -Dat was de zóóveelste maal, dat Frederik hem wees op het inferieure van -zijn mondain leventje in den Haag, en zijn meêdoen aan al de futiele -amusementen. Het ergste was, dat hij het heel goed voelde, dat hij wel -wist hoe al het plezier van zulk een leven tóch al vergald was, zoolang -het niet onbewust meer kon genoten worden, en hij het leege er van -besefte. Maar wat te doen, als hij er van af moest zien, en hij die -dingen eens niet meer had? Waar dán van te leven? Hij was niet sterk -genoeg om alléén te staan, als Frederik, hij, zwak, klein mannetje, in -het groote, hoog over hem, nietigheidje, heen slaande Leven. Hij kon -hoogstens wat mokken in stilte, en wat pijn hebben, en wat verachten, -maar méér ook niet. Hij was nu eenmaal in het leven gezet als Jhr. -Eduard van Wedell, luitenant van de nederlandsche cavalerie, zóó en zóó -in de wereld-dingen geplaatst, in dit bepaald milieutje van die en die -menschen. En het eenige, wat hem, klein, zwak mannetje was geraden, was -het niet om mede te gaan met den stroom, waarin hij nu eenmaal stond, -daar hij niet groot en sterk genoeg was, om zich uit de wiemelende -menigte om hem heen wèg te wringen, en een eigen, eenzamen weg te gaan, -waar Ellie niet meer zijn zou, het liefste goed van zijn ziel? - - - - - - - - -HOOFDSTUK IX. - - -Dien verderen avond bleef Pim bij Frederik theedrinken. Hij bladerde -wat in de nieuwe boeken, die bij hem op de schrijftafel lagen, keek -hier en daar een bladzijde in, las even een klein gedicht. Hij had in -den laatsten tijd weinig gelezen. Al die mooie dingen, waarvan hij las, -maakten hem toch altijd droef. Hij voelde ze zoo onvereenigbaar met het -leven dat hij leidde, in zijn mondain Haagsch milieutje. Hij wist, dat -al dat mooie toch te groot voor hem was en dat, als hij er zich -heelemaal aan overgaf, er een revolutie in zijn leven van nu moest -komen, die het voor goed zou doen uiteenvallen. - -Hoe zou hij dan ook nog ooit officier kunnen blijven, als hij doorging -te beseffen, dat het leger eer het onrecht dan het recht moest -beschermen, en dat het militairisme de ontwikkeling van den -waarachtigen mensch in den weg stond? Hij was toch te zwak en te -lafhartig om ooit een groote daad te doen, die zijn leven ganschelijk -zou veranderen. - -Maar de enkele keeren, dat hij bij Frederik kwam, snoepte hij van het -verboden mooi, als een kind dat heimelijk aan ’t smullen is. Hij liet -zich door hem vertellen van de groote beweging, die op handen was, van -de ontzachelijke wereld-dingen, die te gebeuren stonden, en waardoor de -oude, verdorven maatschappij—die maatschappij waarin híj thuis hoorde, -door zijne opvoeding—zou uit elkaar splijten als een wrak, vermolmd -gebouw. En Frederik wilde wel eens een paar verzen voorlezen, van -Willem Kloos, van van Eeden, die hem aandeden met een wondere, vreemde -ontroering, of er in de verre onbewustheden van zijn ziel opeens een -ongekend licht van groote goedheid was opgeschenen. Als een kind zat -hij dan te luisteren, en hij, zwakke, hulpelooze, die nog zoo heelemaal -vast zat aan zijn leventje van schijn en waan, bewonderde dien sterken, -energieken vriend, die zich van alles had losgemaakt, wat hem vroeger -eens zéér lief moest zijn geweest, en nu zoo heerlijk-vrij en -eenzaam-trotsch boven conventie en traditie stond, levende zooals híj -goed vond, vreezeloos en wèl-bewust. - -Toen Pim dien avond naar bed ging was hij moê van inspanning, en lag -hij onrustig te denken aan véél, wat Frederik hem gezegd had. Hij had -hoofdpijn en voelde een angstige, zware beklemming. Eindelijk viel hij -in een doffen slaap. - - - -Maar toen hij den volgenden ochtend opstond, was hij weêr geheel de -oude van vroeger. Zijn oppasser bracht Balder gezadeld voor, en hij -maakte een rit door het Bosch. - -Toen moest hij in de kazerne wezen, waar hij een uur manègerijden had. - -Toen hij door de poort reed en de schildwacht hem eerbiedig salueerde, -voelde hij zich weer de echte officier, die dienst heeft. Hij hield -even een praatje, met van den Bergh en Waalen, en reed toen naar zijn -manschappen. Het was een prachtige zomerdag vol licht en zonneschijn en -vreugde. Om twaalf uur was hij klaar, en reed even langs Ellie’s -„toren.” Ze zat voor het raam en wenkte hem vriendelijk toe, dat ze -beneden zou komen, vol blijdschap dat hij er zoo onverwacht was. Even -kwam ze voor de deur, zijn paard streelend langs den fijnen kop. - -Dat luchte, ranke figuurtje ineens in den lichten morgen, dat -vroolijke, weldadige lachje om den dag meê te beginnen! Wat een zuiver -geluk in zoo’n lief wezentje, dat in een licht japonnetje daar ineens -voor je staat, vol vriendelijke, zachte gratie! Waar was nu het donker -van gisteren, en al de duistere gedachten?... - -„O Pim, dat treft,” riep ze blij, „verbeeld je, nicht Joséphine is uit -déjeuneeren, en pa moest ineens op reis gisterenavond, en komt morgen -pas terug... en Wies is waarachtig ook al niet thuis. Nu zit ik me heel -alleen te vervelen.... Zeg, als we nu eens naar Scheveningen gingen -lunchen, onder het Kurhaus, in ’t nieuwe café?.... ze hebben daar zulke -lekkere plats du jour.... Het is nu juist zoo’n goeie gelegenheid. Of -kan je weer niet? Als je nu maar geen theorie hebt vanmiddag, of zoo -iets....” - -Neen, hij had gelukkig niets te doen. En hij vond het een uitstekend -idee. Liet ze maar gauw haar hoed opzetten. Dan bracht hij zijn paard -even terug naar de kazerne, en liet zich wat afstoffen. En voort -galoppeerde hij, met hoefgekletter op de steenen, en gerinkel van zijn -sabel. Een paar menschen bleven staan en keken naar het knappe, kleine -officiertje op het groote, zwarte paard. - -Een half uur daarna stonden ze op de electrische tram naar -Scheveningen, een keurig, Haagsch paartje, hij in zijn nette -huzaren-uniform, met de glimmende hooge rijlaarzen, zij een exquis -dametje, in haar fijn wit-serge pakje met blauw satijn, zoo heel licht -en luchtig staande op haar witte schoentjes, als een wezentje zonder -materie, van louter liefelijkheid en glans. Vreemdelingen in de tram -dachten dat zij verloofden waren, zoo intiem babbelden zij samen, en -lachten wat tegen elkander over het elegante, Haagsche paartje. - -Scheveningen lag in al de glorie van een lichten zomerdag. De zee was -roerloos-rustig, van een groote, heilige kalmte overtogen, en blonk van -een zacht-transparant parelmoer, in liefdevolle mengeling van -harmonieerende, zalig ineenvloeiende kleuren. Glanzend lagen de blonde -duinen in het licht, en over alle dingen lag geluk en -vreugde-om-te-leven. Menschen in lichte pakken wandelden vroolijk heen -en weer, en helder lachen van kinderen klonk in de lucht. - -Nu even met Ellie door al dat blijde, prettige gewoel loopen, en dan -een plaatsje zoeken in het gezellige café! Wat een drukte! Overal zaten -wèlgekleede, vroolijk-kijkende menschen aan tafeltjes gezellig te eten, -en lachten, en dronken bier en wijn. Dáár was een goed plaatsje, net -een klein tafeltje voor tweeën. Nu de spijskaart kijken, wat er alzoo -was. Wat wou Ellie hebben? Een halve kip met sla, die was hier nog al -goed. Daarna wat druiven en een perzik. Heel eenvoudig maar. En een -fleschje Haut-Sauternes, met hun beidjes. Ziezoo, zaten ze nu niet -knus? - -Ellie vond het er heerlijk gezellig, in dat Café de la Plage. Dat was -nu net iets voor haar, al die drukte, en zooveel vreemde menschen. En -dat typische ronde middenzaaltje. Hoe leuk vond ze in ’t midden dien -bruin-en-wit marmeren pilarenbundel, met die kaboutertjes er boven. En -wat aardig zitten aan die tafeltjes en stoeltjes van bruin eikenhout! -Zóó voelde ze zich echt in haar element, met véél leven, en véél -vroolijk geluid van stemmen om zich heen. - -Nu ná de vruchten buiten een kopje mokka drinken in de mooie, -groenrieten stoeltjes. En vooral de menschen goed bekijken. Tegen half -drie werd het tijd om even naar het strand te gaan, in het tentje. Er -waren een boel kennissen. Wies kwam met Jo van Herencate, bij wie ze -geluncht had, en Waalen was er, en Hegge, en Annetje van Westen. En wat -was het vol! Alle badstoelen waren bezet. - -Toen Pim met haar in het tentje zat, waar ze zoo vroolijk babbelde met -al de kennissen, en hij zag al die prettige, lachende menschen daar, in -vroolijke, lichte pakken, en het zonlicht blonk zoo heerlijk over de -stille, parele zee, en alles glansde van geluk in de algemeene -vreugde-om-te-leven van den volschoonen zomerdag, toen voelde hij -ineens een groot geluk terugkomen in zijn ziel. Neen! neen! neen! Het -leven wàs niet leelijk en duister, het kon niet, het kon niet zijn! Het -was een droeve, booze droom geweest, wat Frederik hem gisteren gezegd -had, en wat hij zelf zoo dikwijls dacht. Hij wilde niets weten, hij -wilde niet, niet weten meer en niet denken! - -O! de warme zon, het glorierijke licht, en die heerlijke, zoele -zeelucht rondom! Het was zoo zalig, gelukkig te zijn, en te lachen, en -niet te weten. En hij was nog zoo jong, hij was blij met het leven, en -het was goed zooals het was, en hij wilde genieten, genieten van al het -blijde en lichte rondom.... - -Ellie troonde hem mede naar huis om vijf uur. Even ging hij naar zijn -kamer om zich te verkleeden. Hij dronk zijn glaasje port in haar -boudoirtje en dineerde met haar en met nicht Joséphine. En na het eten -chaperonneerde hij de dames weer naar het Kurhaus. - -Ellie had een nieuw costuum aangedaan, voor den mooien avond. Zij had -een japon van mauve chiné zijde, opgemaakt met punten van witte kant, -op den rug, op den rok en op de mouwen. Hoe lief kwam haar gezichtje -uitkijken boven uit den hoogen, nauwsluitenden kraag! Het corsage was -hoogsluitend om den hals, onder de ooren met punten verhoogd, en -daardoor scheen haar blonde hoofdje daaruit op te rijzen als een bloem -op den rechten stengel. Haar rok was erg nauwsluitend om de heupen, -naar beneden toe verwijdend, gracieus van lijn als de klok van een -campanula. - -En wat een zwierige golf in haar grooten hoed, wit met mauve, waarop -een witte aigrette soms even veerend trilde! - -Pim maakte haar een compliment over haar toilet, en ze was er erg blij -mede, omdat hij voor een kenner doorging. En hij mocht haar wit veeren -boa dragen, héél voorzichtig, dat er niets aan al die als -materie-looze, vluchtige veeren kwam, die geen zwaarte hadden, en zóó -zouden wegwaaien in den wind. - -Het Kurhaus was stampvol, en de Berlijners speelden een prachtig -programma. De geheele zaal was vol blijde, luchtige zomerkleuren, en -gelukkige, vriendelijke, lachende gezichten. Witek speelde de aria uit -de D-dur Suite van Bach. Zacht zweefden de aetherische violentonen als -stemmen van lichte engelen droomend boven de menschenscharen, en hier -en daar bewoog een licht meisjeshoofd, onbewust medewiegend op den adem -van het langzaam op-ruischend rythme. Onder die zachte zweving van -tonen, als het biddend oprijzen en weer nederknielen van zalige zielen -in eeuwig licht, sloot Pim éven de oogen droomend van geluk. En door -dien droom voelde hij de fijne parfum gaan van Ellies zakdoek, vage -essence van Violettes de Parme, die zij altijd bij zich droeg, subtiel -of het de geur was van haar maagdelijke ziel van meisje.... - -In de pauze liet hij zich gewillig door Ellie medenemen, wáár ze maar -wilde. Ze wou absoluut éven in de speelzaal gaan, en een coup -probeeren. En ze won, haar bal bleef liggen in het vakje van haar -kleur, lichtblauw, waardoor ze drie gulden kreeg. En ze schaterde het -uit van pleizier of ze een grooten schat had gewonnen. Nu even naar de -leeszaal, éven maar, de nieuwe Fliegende Blätter kijken. Zoo serieus -daar binnenkomen, heel stil, want je moogt er niet praten, met je -voeten zacht over het dikke rood-bruine kleed. En dan even aan de -eerste leestafel gaan zitten, dicht bij een electrisch lampje, met den -wijden groenen kap. Dat flatteert wel een beetje, zoo’n beetje zitten -lezen, in den schijn van dat uitstralende licht.... - -Daarna éven naar de danszaal, éven maar. Zoo’n goddelijke wals, die -Donauwellen, bijna onmogelijk om er stil bij te blijven staan. Toch -wilde Ellie niet zelf dansen, want er waren te veel menschen. Daarvoor -moet je in een stil kwartiertje even komen, zoo na de pauze, als ze een -erg klassiek stuk spelen, en iedereen binnen is, in de concertzaal. Dan -zoo met een paar intiemen naar de conversatiezaal gaan, en Bino om een -wals vragen, dát is je ware.... - -Natuurlijk tot slot nog een paar vierkantjes op het terras. - -En Pim verwonderde zich dat hij absoluut niets voelde van den afkeer, -waarmede hij den avond te voren nog over zijn leven gesproken had. Het -leek alles zoo vertrouwd en reëel om hem heen! Het was zoo echt de -omgeving, waarin hij zich thuisvoelde, waarin hij nu eenmaal behoorde, -en waarin alles goed scheen, geheel in de natuurlijke orde der dingen, -en onvermijdelijk. - - - - - - - - -HOOFDSTUK X. - - -Ellie was juist op ’t punt om uit te gaan met nicht Joséphine, toen -Wies haar boudoir binnenstoof. - -„O Ellie!” riep ze. „Hij is gekomen! Hij is gekomen! Gisteren avond om -elf uur, met den laatsten trein uit Parijs.... en hij is zoo heelemaal -veranderd! Zoo donker is hij geworden, van de zon, en zoo groot en -breed, en hij heeft zoo’n grooten zwarten knevel...... hij is de -mooiste man van de wereld... en ik ben zoo trotsch op hem!.....” - -Haar gezichtje straalde van blijdschap, en haar oogen schitterden, of -ze niet van een broer sprak, maar van een minnaar. En zij danste een -paar maal van vreugde door de kamer. - -„Ik ben toch zoo blij met hem, Ellie!... zoo’n knappen, grooten, -dapperen broer!.... alle anderen lijken daar nu zoo klein en onoogelijk -tegen!... neem nu eens de Sandt of Waalen! Dat zijn toch eigenlijk maar -van die salon-officiertjes. Maar hij heeft gevochten in den slag, als -een held! En de koningin heeft hem een eeresabel gegeven, ik heb hem al -gezien, met een groot, verguld gevest, zoo prachtig, en op de kling -staat met gouden letters „voor betoonde dapperheid”!.... En dat is nu -mijn broer, Ellie, míjn eigen, groote broer!..... En hij is zoo lief, -hij heeft dadelijk beloofd om met me te wandelen vanmiddag. Ik ga met -hem naar het strand, dan kunnen ze hem allemaal zien...... Ik geef hem -een arm, ze zullen denken dat ik geëngageerd ben... wat zullen ze -kijken!.... en hij komt dadelijk hier... Hij moest eerst even op het -ministerie van Koloniën zijn, en ik heb hem gezegd, dat hij me hier -moest komen halen. Natuurlijk komt hij heel gauw een visite bij jullie -maken, maar ik wou niet dat hij je zóó ’t eerste pas zag. Daar kennen -we elkaar veel te goed voor, en dat is altijd zoo stijf, hè..... daarom -vond ik dat hij maar eerst al even moest komen om me te halen..... dan -laat je hem natuurlijk even boven.... zulke intiemen als wíj, hè, die -moeten niet met stijve visites beginnen... en ik heb hem al zooveel van -je geschreven, dat hij je eigenlijk toch al kent..... Nu, wat kijk je -raar, je vindt het toch wel goed?.....” - -„Zeker, Wiesje, zeker,” zei Ellie, „het is wel niet heelemaal in de -puntjes, maar omdat het jouw broer is.... En dan zoo’n heel bizondere -broer, zoo’n held....” - -Maar eigenlijk had het Ellie in verwarring gebracht, dat plotselinge -aankomen van dien verren, vagen broer, van wien ze altijd zulke groote, -mooie dingen had gehoord. Zoolang hij daar zoo ver over de zee was, had -ze hem bewonderd, zooals ze een held bewonderde uit een boek. Maar nu -hij daar ineens in de werkelijkheid kwam, en misschien straks -plotseling in de kamer zou staan, vond ze het té groot, té -overweldigend ineens, en ze voelde een vagen angst, als voor een -onbestemd gevaar. - -En dan zoo maar ineens in haar boudoir! Haar zachte, teedere, blauwe -meisjes-kamer met al die brooze, breekbare dingen, waar nooit een -vreemde man was binnengekomen. Dat boudoirtje was een stuk van haar -zelf, dat nooit een andere man dan haar vader of Pim had gezien, en er -was iets angstigs voor haar in, dat daar nu straks die groote donkere -man zóó maar binnen zou komen, in haar intimiteit van meisje. Zij -voelde een lichte huivering, of hij pijn zou doen aan haar en aan de -zwakke, fijn gelede dingen om haar, of er misschien iets breken zou -onder zijn hevigen, zwaren stap van man, hier waar alles was gemaakt -voor vrouwenbeweeg, zacht en voorzichtig..... - -Maar zij wilde haar vriendin niet teleurstellen, en vooral niet -verlegen of preutsch schijnen, nu Wies alles zoo echt vertrouwelijk en -hartelijk had voorbereid. - -Ze zei nog eens dat ze het heel prettig vond om Maurice daar zoo zonder -stijfheid als broer van haar liefste vriendin te ontmoeten, en zoo’n -beroemden held uit Atjeh in haar eigen boudoir te krijgen. - -„Jammer dat Pim er niet is,” zeide ze alleen. „Hij had er nu juist -bijbehoord, en zou Maurice óók zeker heel graag het eerste hebben -begroet. Maar hij is naar de tentoonstelling in Parijs, en zal daar nog -een week of vier blijven.” - -„Dat zou dan nét de dwerg zijn geweest en de reus,” antwoordde Wies. -„Pim, het kleinste officiertje van het leger, en Maurice een van de -grootste. Hij is wel zes voet hoog, geloof ik. Wat een verschil, hè, -Pim of Maurice!” - -Maar Ellie dacht onwillekeurig, dat Pim zooveel beter aanpaste aan haar -intérieur, en hoe vertrouwd hij altijd deed, als hij bij haar zat in -een van die broze stoeltjes, die híj niet zou breken. Zij wenschte in -stilte, dat hij nu bij haar was. Want het onrustige gevoel in haar werd -al grooter en grooter. Zij voelde dat het niet zoo erg zou zijn als Pim -er nu maar bij was, en zij wist dat hij haar helpen zou, als er iets -gebeurde. Zij probeerde te lachen om haar kinderachtigheid, maar toch -kon zij het vreemde, beklemmende gevoel niet van zich afzetten, dat -haar beving nu ze wist dat aanstonds die donkere, mooie man zou komen, -van zoo héél verre, uit den droom.... - -Daar werd gescheld. - -„Zou hij het al zijn?” riep Wies. - -En Ellie antwoordde kalm: „Ik denk het niet, het is nog geen half drie. -En ik ken dat belletje, het is geloof ik van den kruidenier. Die belt -altijd zoo zacht, net of hij niet durft.” - -Hij was het niet. En zij bleven nog wat praten. Over het engagement van -Anna Wesman die al acht en dertig was, en toch nog een jongen man had -gekregen van negenentwintig, die doodelijk van haar was, over Emma -Koch, die op het volgende Symphonieconcert zou spelen, over een nieuw -hoedje van mevrouw van Beloo, dat zoo de aandacht trok op het Kurhaus, -en over een paard van Pim, dat voor het eerst meê zou starten in de -volgende Clingendaalraces. - -Maar beiden dachten zij onder het schijnbaar kalm gebabbel aan Maurice, -die ieder oogenblik kon komen. - -Weêr ging de bel over, met een kort, bruusk geluid. Ellie schrikte op, -alsof zij voor de eerste maal dien klank zóó hoorde, en zeide inééns -tegen Wies: - -„Daar is hij!” - -Wat vaag gedruisch beneden in de vestibule, het dichtslaan van de deur, -en zware stappen in de marmeren gang. Toen kwamen krakende laarzen de -trap op, en nader, en naderbij.... - -De deur ging open. - -En daar stond hij. - -Groot, donker, en zwaar. - -Een groote, donkere, zware man, in de teêre intimiteit van het lichte, -luchtige boudoirtje vol broze, breekbare dingen van heel zachte kleur. - -Het was voor Ellie of een hooge, donkere schaduw op haar afkwam, zwart -in het lichte van haar sfeer, maar onafwendbaar en ontzachelijk. - -Toen voelde zij dat heel groote opeens vlak bij haar staan. Zij zag -zijn breeden, zwarten knevel, zijn zware, dikke wenkbrauwen, zijn -donkere, warm-fluweelen, fel-schitterende oogen, als sombere, -magnetische sterren, die haar tégenstraalden. - -En als een droppel zoet, donker gif, dat plotseling valt in rein water, -en wijder, wijder wolkt het uit, tot het héél de heldere vloeistof -wemelt dóór, zóó zonk de zoete, donkere blik van Mombreuils oogen in -den kalmen vijver van Ellie’s ziel, en bleef er zachtkens, zachtkens -drijven, ver uit-droomend door de blanke onbewustheden van haar -maagdelijk mysterie, innig als een essence, voor altijd in haar... - - - - - - - - -HOOFDSTUK XI. - - -Toen Mombreuil weg was, bleef Ellie achter als in een droom. - -Zij bleef lang zwijgend zitten, met een loom, mat gevoel over al haar -leden, alsof zij heel, heel moê was. - -Zij wist nog maar zoowat even, wat er eigenlijk gebeurd was. Hij was -door Wies aan haar voorgesteld, en hij had zijn hooge gestalte -eerbiedig voor haar gebogen. Toen had hij wat gepraat, en vriendelijk -gelachen, en zij had ook geantwoord. Heel kort had het maar geduurd. -Toen was hij weêr opgestaan van een stoeltje, waar hij op zat, en groot -had zijn figuur in de kamer gestaan. Zij had zijn handdruk gevoeld, -heel warm en sterk in haar angstig, koud handje, en toen was ze alleen -geweest. - -Erg moê was ze en erg loom. - -Zij voelde, of hij nog niet heelemaal weg was, of hij ook nooit, nooit -meer weg zou kúnnen zijn. Héél van binnen was het haar, of ze iets van -hem in zich had, iets wat daar zacht was blijven branden en gloeien in -haar lijf. Ze had het van zijn oogen in zich voelen komen, en toen hij -haar een hand gaf was het in haar doorgetrild, vèr en vèr in haar. - -Ook haar lief, vertrouwd boudoir leek haar niet meer hetzelfde van -vroeger, sinds zijn hooge, groote schaduw er zoo donker in gestaan had. -Het was of er nog iets van zijn zware man-zijn in was gebleven, iets -vreemd-hevigs, dat het intieme er van verstoorde. - -Als een vogeltje, dat bang is, zat ze zoo een poos op een pouf, met het -hoofd moê neergebogen op een groot kussen, dat er naast lag. - -Het was of iets zwaars over haar was gekomen, waar ze niets tegen -vermocht, en dat ze half-bang, half-blij, onderging, in een vreemde -charme van loome betoovering. - -Totdat nicht Joséphine binnenkwam, en haar vroeg, waar ze toch bleef. - -O ja, ze zou uitgaan. Met nicht Joséphine. Boodschappen doen, in de -stad. - -—„Scheelt je wat, kind?” vroeg nicht. „Je gloeit zoo. Je hebt toch geen -koorts?” - -„—Neen, heusch niet, nicht. Maar ik ben wat moê, ik weet niet waarvan, -maar ik ben moê.” - -En moê was ze, heel moê, van dien zoeten, donkeren droom die uit zijn -oogen in haar ziel van maagd was gevloeid.... - - - -Den volgenden dag sprak zij hem weêr. Zij was met Wies in haar tentje -aan het strand, en hij kwam even bij haar zitten. Zij was erg stil, en -kon niet veel zeggen. Hij praatte veel, met een diepe, zware stem, en -nu en dan een breed gebaar. Ook zijn stem deed haar hevig aan. Alles -was zoo groot en sterk aan hem. Hij was zoo héél anders dan de anderen, -om wie ze altijd kon lachen. Maar hij was absoluut niet om te lachen. -Ze was een beetje bang voor hem, en toch vond ze het prettig om hem te -hooren praten. En hij had zulke mooie oogen. Als ze hem aankeek was het -of ze niet meer een anderen kant op kon kijken, zoo hielden die oogen -haar vast. Het was angstig, en tegelijk streelend, met een vreemde -charme. Ze voelde dat hij véél sterker was dan allen die zij kende, dat -zij niet tegen hem op zou kunnen, en hem bijvoorbeeld nooit een beetje -voor den gek zou kunnen houden, zooals ze het de Sandt of Waalen wel -eens deed, als ze een dolle bui had. - -Hij deed ook zoo heel anders tegen haar dan ze gewoon was. Erg -eerbiedig en erg vriendelijk tegelijk, maar zonder complimentjes te -maken, of iets onbeduidends te zeggen over haar toilet, al zijn woorden -meer genadiglijk naar haar neder van uit zijn groote, mannelijke -hoogte, dan vleiend tot haar op zooals die van anderen. En ze vond zich -dan ook nog maar zoo’n nietig kind bij hem, den sterke. - -Den dag daarna, kwam hij eene visite maken bij den ouden van Taats, met -zijne moeder de douairière en zijn zuster. En weêr was het Ellie, of -zij een schok voelde in haar hart toen hij aanschelde, met dat hevig, -bruusk geluid. Toen zij het hoorde, liep zij haastig naar beneden, als -werd zij door een vreemd magnetisme tot dien man getrokken, die buiten -stond. - -En nu ontmoette ze hem geregeld, aan het strand, in het Kurhaus, en bij -Wies aan huis, als zij haar kwam afhalen. Zonder het zich nog goed -bewust te zijn, werd nu eigenlijk Mombreuils tegenwoordigheid de groote -aantrekking van haar amusementen. Vroeger ging ze er alleen heen, om -lief en gracieus te doen met haar mooi lichaampje voor allen, en van de -gratie van anderen te genieten. Maar nu dacht ze altijd of Mombreuil er -wel wezen zou, en of hij haar ook misschien aardig zou vinden in dit of -dát toiletje, en of hij haar zou aanspreken of niet. Als ze hem zag was -ze een beetje bang, en hoopte ze dat hij het niet doen zou, maar als -hij dan naar haar toe kwam en ze zag in zijn oogen, voelde ze zich weer -verwonderlijk blij. Als hij er eenige dagen niet was voelde zij of het -groote, volle Kurhaus, waar ze vroeger zooveel genoot, toch eigenlijk -leêg was, en keek ze onrustig overal rond waar hij wezen zou. - -Van Wies hoorde zij elken dag allerlei nieuws van hem, kleine intieme -dingen, waardoor zij het waagde, een beetje in zijn leven door te -dringen. Wies vertelde, hoe laat hij opstond, waarmee hij ontbeet, waar -hij gevoelig voor was. Ze zeide Ellie, dat oom de minister wel een -betrekking voor hem zou vinden, misschien wel iets aan het hof, en hoe -de koningin zelfs eens naar hem geïnformeerd had, toen oom in het -paleis had gegeten. Ook van zijn heldenfeiten in Indië, die hij haar -tot in de kleinste bizonderheden had moeten beschrijven, vertelde zij -Ellie in opgewonden, gloeiende woorden. - -Zóó kwam hij altijd grooter en grooter in Ellie’s leven, en zij voelde -zich tot hem heengetrokken met een onweerstaanbare macht, waaraan zij -niet eens trachtte te ontkomen. - -Zij was zich ook in ’t geheel niet bewust, wat haar zoo naar hem -toedreef, en liet zich, gewillig kind als ze was, zonder denken -heengaan, waar haar neigingen haar stuwden. En ze werd nu eenmaal door -die vreemde macht, die zij niet kende en ook niet begrijpen kon, -gedrongen naar dien grooten, donkeren man, die daar ineens zoo hevig in -haar leven was komen staan. Het was onrustig, en het was beklemmend, en -het was bang. Als zij hem niet zag, was zij zenuwachtig en gejaagd, als -trok haar iets van verre onweêrstaanbaar aan, wèg van waar ze was. -Somtijds was ze er verdrietig over, en huilde ze wel eens, zonder te -weten waarom eigenlijk. Zelfs in haar boudoir, te midden van al haar -intieme dingen, in haar kalme atmosfeer van meisje, vond ze niet meer -de rust van vroeger. Zij voelde er zich onbevredigd, incompleet, -hunkerend naar méér, maar wist niet naar wat. En een vaag verlangen -voer door haar ziel van maagd-meisje, een verlangen om te zien zijn -donkere, wonderdoende oogen, en te ademen in zijn sfeer van grooten, -sterken man.... - -Zij trachtte niet eens, het van zich wèg te willen, en er tegen te -vechten met al haar energie, want zij voelde, diep en zeker, dat zij er -te zwak voor was, en dat het toch te lief en te zalig was om het weêr -te verliezen. Zij kon alléén maar somtijds stil wegkruipen in een -hoekje van haar boudoir, en wat weenen om die zoete onrust, die haar -rustige ziel van meisje had bevangen. Dikwijls verlangde zij naar Pim, -om hem alles te vertellen, om hulp bij hem te zoeken, en hem te vragen, -of hij er niets aan doen kon, dat haar onbezorgd, lustig leventje van -vroeger weêr terugkwam. Hij was de éénige van wien zij wist dat hij -haar begrijpen zou. Aan haar vader had ze het niet eens durven zeggen. -Maar Pim was in Parijs. Ééns probeerde zij hem een brief te schrijven, -maar toen zij hem alles precies wilde uitleggen, bemerkte zij, dat zij -het zelf niet eens wist, en het niet kon zeggen, wát haar zoo onrustig -en zenuwachtig maakte. - -Ze had ook wel oogenblikken, dat zij Mombreuil bijna haatte. Het was, -of hij haar iets had afgenomen, of hij haar pijn had gedaan, als -vijandig. Als een groote reus had hij opeens in haar kuische rust van -meisje gestaan, en de stille, witte bloemen van haar ziel wreedelijk -vertreden. Het was of hij een brand had ontstoken in haar kalm, heilig -huis. Zij voelde vage, langzaam opgloeiende emoties in zich, die zij -nooit gekend had, en die zachtkens opvlamden door haar lichaam, met -onrustige rilling, als van koorts. - -Voor haar vader en voor nicht Joséphine probeerde zij het te verbergen, -beschaamd voor haar zoo lief en bang geheim. - -Maar Wies was niet zoo gemakkelijk te misleiden. Zij begon aan allerlei -kleine dingen te zien, dat Ellie niet meer het onbezorgde, vroolijke -kind was van vroeger, en dat zij onder den indruk was gekomen van haar -mooien, grooten broer. - -„Ik geloof heusch, Ellie, dat je een beetje verliefd bent op Maurice,” -had ze haar eens, plagend, gezegd. - -En Ellie was doodsbleek geworden, en had van angst niet geantwoord. Ze -had het zelf niet geweten. Ze zou het zichzelf, in haar groote -onschuld, niet bewust zijn geworden, als haar vriendin het haar niet -gezegd had. - -Nu keek ze Wies alleen maar ontzet aan, met groote, angstig starende -oogen, zonder te ontkennen wat haar nu eindelijk zelf geopenbaard was -als een zoo groot geluk en een zoo groote smart. - -Als een arm, wit vlindertje, dat een fel licht heeft gezien en -blindelings, in wonder-zalige betoovering van zijn teêr lijfje, -zenuwachtig wiektrillend rondbeeft om de verzengende vlam, zoo voelde -Ellie haar maagdelijke ziel heenduizelen om het sombere vuur, dat blonk -in de oogen van dien grooten, donkeren man.... - - - - - - - - -HOOFDSTUK XII. - - -Toen Mombreuil uit Indië terugkwam, was hij nog dezelfde van zes jaren -geleden. Hij was uiterlijk wel veranderd, en zijn gezicht was gebruind -door de zon, maar zijn innerlijk leven was nog altijd dat van vroeger. - -Zijn heldendaden in Atjeh waren daden van wanhoop geweest, omdat het -leven hem zonder de genietingen, waaraan hij behoefte had, niets meer -waard was, en hij er weinig om gaf, of hij het behield of niet. Toen -hij, zonder fortuin meer, als gewoon koloniaal naar Indië ging, was het -hem verder om ’t even geweest wat er gebeurde. In een soort -stompzinnige verdooving had hij het misère-leven van troepensoldaat -medegemaakt, telkens bij een gevecht met den vijand hopende dat er een -eind aan zou komen, en in ’t hevigste gevaar loopende meer uit lafheid -om zóó voort te blijven bestaan, dan uit dapperheid. Toen was het hem -verbazend medegeloopen, zoodat hij er zelf verwonderd over was, en -zonder dat hij er ooit op had gerekend, was hij officier geworden. Van -dat oogenblik af was de hoop om nog ééns van het leven te genieten weer -in hem teruggekomen. Genieten, dát was zijn éénige aspiratie. Hij had -er nog lang niet genoeg van gehad, toen hij zoo bruusk uit zijn -heerlijk jongelui’s leventje was weggerukt, en een ondragelijke, alles -overweldigende honger naar genot had in hem gebrand, al die jaren in -Atjeh, en had hem voor alle andere dingen verstompt en ongevoelig -gemaakt. Hij wist heel goed, dat het niet waar was, wat zijn oom, en -zijne moeder, en zijne zuster van hem dachten, dat het niet uit -vaderlandsliefde, noch uit liefde voor de koningin was, dat hij er in -den oorlog zoo op los had geslagen. - -Hij had volstrekt niets gevoeld van vaderlandsliefde, en de gedachte om -te strijden voor de koningin was niet in hem opgekomen. Hij voelde veel -te goed dat de Atjehers, die hij moest bevechten, geen vijanden van de -koningin konden zijn, die haar kwaad zouden willen of haar haten, en -dat zij maar een vage voorstelling konden hebben van die blanke -vorstin, ver over de zeeën. Ook had hij nooit het overtuigend gevoel in -zich voelen gloeien, dat hij voor het Recht vocht, en dat die dappere -kerels, die zoo prachtig volhielden en toch hun eigen land verdedigden, -werkelijk de natuurlijke vijanden van het hollandsche volk waren. - -Hij had gevochten uit wanhoop, uit pure vertwijfeling over zijn eigen, -gebroken bestaan, zooals hij tegen iederen anderen zoogenaamden vijand -zou gevochten hebben, bij wien hij kans had, een kogel te krijgen die -aan zijn misère een einde maakte. En hij was eerlijk genoeg om zichzelf -in ’t geheel niet den held te voelen, dien ze van hem maakten. Het -hinderde hem zelfs, in de couranten zulke dolle dingen over hem te -lezen na zijne buitengewone benoeming tot officier. Toen hij tweede -luitenant was geworden, voelde hij zich genoegzaam gerehabiliteerd van -de vroegere vernederingen, maar toch vond hij, dat hij er niet zoo veel -verder mede was. - -Het leven op Atjeh vond hij verschrikkelijk, en het idee van eene -plaatsing later ergens in Indië maakte hem de toekomst niet lichter. -Hij miste er de dingen, die in Holland zijn natuurlijke omgeving waren, -zijn amusementen van uitgaand jongmensch, zijn café’s, zijn -boemelvrienden, zijn fijne restauraties, de chantants, en vooral de -vrouwen. Van inlandsche vrouwen had hij instinctmatig een vreesachtigen -afkeer gehad, zoo sterk, dat het hem onmogelijk was, er intiem mede te -worden. Wèl had hij zoo nu en dan een kortstondige liaison met een of -andere kampong-nonna gehad, omdat zijne hevige, van brute levenskracht -overvloeiende natuur nu eenmaal niet lang kuisch kon blijven, maar het -ware genot van vroeger vond hij er niet in terug, en hij deed het omdat -er niets beters te krijgen was, zonder het intenze, er heelemaal in -òpgaan van vroeger, toen het grandioze, volmaakt-zalig in vreugde -wegzwijmelen met vrouwen hem zich bijna als een God deed voelen. - -Hij bekende het dan ook eerlijk, niet de meerdere beschaving, de omgang -met de élite van kunst en intellect, en ook niet het klimaat deden hem -zoo naar Holland terugverlangen, maar alleen de vrouwen, de fijne, -blanke, zachthuidige vrouwen, waar zijn warm, onstuimig bloed van jong, -krachtig man-dier heet naar verlangde, even smartelijk-fèl als een -dorstende naar water in de dorre woestijn. - -En dat schrijnend, wee-brandend verlangen was in hem blijven gloeien, -al de lange jaren door zonder hem ooit rust te laten. Het idee van weer -een mooie blanke vrouw te hebben werd een soort van obsessie in hem, en -maakte hem wel eens of hij dronken was. Het leven was hem niets meer -waard zonder dat groote, zalige genot waar zijn sensueele natuur zoo’n -onleschbare begeerte naar voelde, en in de wanhoop over zijn gemis, -daar in dat land, waar blanke vrouwen onbereikbaar voor hem waren, deed -hij in het gevecht als een krankzinnige, die den dood zoekt. Op een -paar kleine schrammen na, kwam hij er altijd ongedeerd af, totdat -eindelijk een klewang-houw van den vijand hem trof in den arm. Hij werd -geëvacueerd en twee maanden in het hospitaal te Padang verpleegd. Toen -de commissie hem afgekeurd had voor den dienst en hem voorschreef, -direct naar Holland terug te gaan, was het voor hem als een droom. Hij -kon het bijna niet gelooven. Alles, alles van vroeger weer terug! Weer -terug in het heerlijke drukke leven van Holland, weêr loopen in volle, -helderverlichte straten, weer lekker eten in goede restaurants, weer -vrouwen zien, echte, blanke, europeesche vrouwen krijgen in je -verlangende armen, en gezellig stiekem uitgaan in Amsterdam, met een -mooi, blond wezentje aan je arm! Weer genieten, weer gelukkig zijn, -weer meêdoen aan het heerlijke, hoog ademende leven van een groote -stad, waar ál genot te krijgen is! - -Hij had brieven van oom Mombreuil gekregen, vol geestdrift over zijn -gedrag, en enthoesiast over de koninklijke onderscheidingen, die hij -had verdiend. Het huis van den oud-minister stond voor hem open, zijn -rijtuigen en paarden waren tot zijne beschikking, en als hij geld -noodig had, zou hij ’t maar te zeggen hebben. Alles was vergeven. Hij -had den naam van de Mombreuils hoog gehouden, en in het geheele land -doen weêrklinken, en hij kon verzekerd zijn, dat oom het nooit vergeten -zou. De oude man bedankte hem zelfs voor zijne toewijding aan de zaak -van het vaderland, en de dappere wijze waarop hij zijn leven had veil -gehad voor zijne koningin. - -Er was iets in die brieven van den ouden Mombreuil, dat hem hinderde. -Zijn oprechte natuur was te loyaal om niet het onware in zijn positie -te voelen. Want hij wist zich volstrekt niet den geestdriftigen held -van vaderland en vorstin, dien men met alle geweld in hem wilde zien. -Die motieven, die iedereen hem toeschreef, had hij nooit zoo gevoeld. -Maar in de groote vreugde over zijn nieuw, heerlijk leven vergat hij -die teleurstelling. De hoofdzaak was, dat zijn oom, van wien hij -trouwens toch eenmaal moest erven, hem genoeg financieel zou steunen om -eens recht feestelijk de schade in te halen van zijn verloren jaren in -Indië. - -En wat zou Wies blij zijn, die goeie beste zus, die hem altijd zoo -trouw geschreven had en van alles op de hoogte gehouden van wat er in -den Haag gebeurde! - -En die beste oude moeder, die zoo had geleden onder de vernedering toen -hij koloniaal was, nu zou ze wel weer tevreden zijn, nu hij er weer -heelemaal bovenop was. - - - -Wat heerlijk vond hij het, toen hij den eersten dag, als vrij, jong -man, in zijn oude positie van Haagsch aristocraat, correct gekleed, met -een goed gevulde portefeuille, weer in „de stad” liep. Dat was dan nu -eindelijk weer eens het Leven. - -En zijn geheele zware, kommervolle, avontuurlijke bestaan van zes jaren -in Indië leek hem als een korte, booze droom. - -Hij herinnerde zich nog zoo goed, of het gisteren was, dat hij hier -liep, in dezelfde straten, langs dezelfde winkels, en met bijna al -dezelfde menschen. Hoe goed kende hij ze nog, en hoe weinig waren ze -veranderd. Precies dezelfde typen nog van vroeger. En het was, of dat -misère-bestaan in Indië, onder al die vreemde, bruine menschen, maar -een kleine interruptie was geweest, en hij zijn leven weêr op dezelfde -plaats begon, waar hij het hoogstens een paar dagen geleden had -afgebroken. - -Omdat hij zich in Indië, in zijn vreemde omgeving eigenlijk nooit thuis -had gevoeld, was die geheele serie jaren daar, eenmaal voorbij, ook -voor goed vergeten, maar hier, waar zijn eigen, oude, intieme thuis -was, kwam ineens alles van vroeger terug, en hij had het wel kunnen -uitschreeuwen van plezier, dat alles toch weer zoo keurig op zijn -pootjes was terecht gekomen, en hij er weer heelemaal bovenop was, en -nu weer terug in het leven, dat genieten was. - -Het duurde niet lang of hij had in „de stad” gevonden wat hij zocht. -Johtje van den Berg was nu nét een meisje voor hem. Van „öffentliche” -vrouwen hield hij niet, dat was hem te gemeen, en niet pikant genoeg. -Maar zoo’n echt Haagsch, verleidelijk wezentje, zoo’n vroolijk -burgermeisje, dat van een pretje houdt en voor haar eigen plezier met -je meê gaat, omdat ze jong is en profiteeren wil, dát was voor hem je -ware. Hij had het vroeger óók altijd gezegd, géén snolletjes, daar had -je niets aan, maar een scharreltje, daar moet je ’t van hebben. - -En Johtje van den Berg was zeker wel ’t aardigste „scharreltje”, dat -Maurice ooit was tegengekomen. Ze ging nog maar pas een half jaar -„uit”, en was verleden maand pas negentien geworden. Een frisch, vol, -blozend gezicht had ze, dikke, roode lippen, altijd een beetje -half-open geplooid, als voor een kus, een mooie buste en flinke, -stevige armen, een meid van melk en bloed, zwellend van jong, gezond, -warm, naar genot langend leven. Dát was, waar Mombreuil behoefte aan -had, aan een vol, welig, blank meisje, met veel dik, blond haar, en een -prettig, jolig gezicht, dat gul en guitig lachte. Dat lachen vooral -deed hem zoo goed, dat lachen van zoo’n mooien, roodlippigen, -volbloedigen meisjesmond. - -Ze had hem, dadelijk toen ze hem in de Veenestraat zag loopen, een erg -aardigen, mooien man gevonden, en toen hij haar met zijn donkere, -fluweelige oogen een beetje lief aanzag, had zij moeten lachen, of zij -wilde of niet. Zoo was ze hem een paar dagen tegengekomen, had tegen -hem gelachen nu en dan, en eindelijk was ’t het gewone gangetje gegaan: -zij nu en dan blijven staan voor een winkel, hij ook, even wat gekeken, -wat gefluisterd, en toen samen in de Wagenstraat een zijstraatje in. Of -ze eens meê uit ging een avondje? Ze kon zoo moeilijk, want ze was tot -negen uur op het atelier, ze leerde voor modiste. Maar ze zou probeeren -van avond. Om acht uur, op het Plein, bij het wachthuisje. - -Ze was gekomen, en nog denzelfden avond was ze zóó onder den indruk van -zijn mooie, donkere oogen van charmeur, dat ze den eersten keer al -dadelijk met hem meê was gegaan naar een kamer, op den Fluweelen -Burgwal. En ze vonden hier allebei niets in. Ze vonden elkaar aardig. -Ze waren verliefd op elkaar. Ze waren allebei jong en levenslustig. -Waarom zouden ze dan niet van elkaar genieten? - -Mombreuil voelde dit absoluut niet als iets slechts. Het lag in de -strooming van de natuur, vond hij. Hij voelde zich er juist heelemaal -harmonisch van, en het deed hem goed, en bracht hem in weldadig -evenwicht. - -Er was geen kwestie van leugen, of bedrog, of verleiding. Zij wist heel -goed, dat zij een burgermeisje was, een „scharreltje” maar, met wie hij -niet zou trouwen, maar zij vond het nu eenmaal prettig met nette -„heertjes” uit te gaan, en pret te hebben. Thuis, waar ze met haar -moeder armoedig leefde, in ééne nauwe, muffe kamer met een alkoof, en -slecht eten kreeg, was het heusch zoo amusant niet. En nu had ze -besloten, te genieten wat er te genieten viel, en had wel geweten wat -ze deed. Maurice van zijn kant wist óók waar het op stond, en dat het -maar een liaison van hoogstens enkele maanden zou zijn. Maar voor het -oogenblik vond hij haar lief, en begeerlijk, en was hij gecharmeerd van -haar. En zij van hém ook. Daarom namen zij elkaar, vrijwillig, omdat ze -er trek in hadden en allebei van genot hielden. Heel eenvoudig.— - -En dit was eigenlijk de eenige vorm van liefde dien Mombreuil begreep, -en waarin hij zich eerlijk, met alle intensiteit, kon geven. Hij hield -niet van roerende, sentimenteele bespiegelingen en meditaties; daar was -zijne natuur nu eenmaal niet op ingericht. Hij hield alleen van ’t -genot van ’t oogenblik, zonder al te veel omhaal en combinaties, maar -dán ook echt, alles eerlijk, franchement gegeven, en ook zoo -teruggekregen. En in zekere mate werd hij dan ook aan een meisje -gehecht, waarmede hij uit was, omdat ze hem genot gaf, uit eigen, -vrijen wil, en hij haar daarvoor dankbaar was. Ook zou hij nooit -ontrouw kunnen zijn aan één meisje, zoolang hij het met haar hield. - -En zóó was hij al heel gauw gehecht aan Joh, die zich zoo dadelijk aan -hem had gegeven, en hem zooveel genot gaf, dat genot, voor hem nu -eenmaal het allerhoogste levensgeluk dat hij kende, en waarin hij de -volkomen bevrediging vond van zijn innigste en sterkste verlangens en -aspiraties. - -Om geen aanstoot te geven aan familie en kennissen en het vooral niet -aan oom Mombreuil te laten bemerken, ging hij bij voorkeur met haar uit -in Amsterdam. Hoe in-gezellig was dat voor hem, die jaren lang -liefde-honger had geleden, om met zoo’n frisch, jong ding in Amsterdam -uit te gaan. Eerst ergens eten, en dan naar een operette, of een -chantant, om eindelijk bij Kras nog wat te soupeeren. Het -guitig-stiekeme, van daar in zoo’n vreemde stad, onder menschen, die je -niet kennen, met zoo’n lief kind te zitten smullen, onder de witte -gasgloeilichtballons van zoo’n restaurant. Al die drukte om hen heen, -dat geroep, en geloop, ál dat brouhaha, en dáárin, tusschen al die -vreemde, woelende menschen, het heel stille elkaar aankijken, met -zacht-aangloeiend lijfsverlangen, van twee paar verliefde oogen! En dan -dat idee van straks stilletjes naar een hôtel te gaan, zoo’n echt -rendez-vous-tje voor ingewijden, op den Nieuwe-Zijds-Voorburgwal, en -elkaar te omhelzen met lief-verlangende lijven.... - -Dát was het hoogste moment van Mombreuils leven, dat nu eenmaal geen -ander zóó genotvol kende. Wat was hij gelukkíg, dat hij dit weer terug -had, dit ééne genot, waarnaar zijn lijf verlangen had geleden, zoo vele -jaren lang. Het beving hem met een geluk, of hij er van sterven zou. - -En ééns op een morgen, om elf uur, toen hij pas van Joh kwam, die nog -wat was blijven slapen in het Hotel, had hij het kunnen uitjubelen van -geluk. Hij was de Kalverstraat doorgeloopen, die vol was van menschen -en kwam opeens op het Sophiaplein bij de Munt. Hoe daar opeens alles -openging, die zijstraten, naar ’t Rokin, naar de Doelenstraat, naar den -Singel, naar de Reguliersbreestraat en de Vijzelstraat, hoe wijd en -ruim werd alles opeens! En de zon die uit wolken te voorschijn kwam, -scheen hem met volle glorie in het gelaat. - -Al dat licht, al dat geluid, al die drukte van het groote, heerlijke, -ruischende Leven bedwelmden hem met een overweldigende verrukking. - -Toen was het hem, of in hém ook iets openging, of het warme, gloeiende, -gezonde Leven, waarvan hij zoo boordevol was, al grooter en grooter in -hem werd, en hij zijn eigen wezen wijd voelde uitdeinen, in goddelijken -groei. - -O! De heerlijkheid voor hem, om ook een stuk van dat groote, om hem -heen ruischende Leven te zijn, waarin het geluk zóó maar te krijgen -was, voor wie maar grijpen dorst, om van te drinken met vele, volle -teugen van genot!.... - - - -Maar den Haag, en ook Amsterdam, zijn eigenlijk toch kleine steden, -waar het heel moeielijk is, uit te gaan zonder door kennissen gezien te -worden. - -Het duurde dan ook niet lang, of de oude heer Mombreuil kwam er achter, -welke prouesses Maurice weer begon te maken. Hij was er al bang voor -geweest, en was er eigenlijk al zoowat op voorbereid. Iemand, die -zoolang ontbering had moeten lijden in Indië, en dan met zoo’n hevig -temperament als Maurice!... - -Maar de minister wist er wel wat op. Het moest nu maar eens voor goed -uit zijn, met die buitensporigheden van het jonge bloed. Het jonge -mensch moest nu maar eens een geregeld leven gaan leiden; en als hij -niet buiten een vrouw kon, welnu, dan moest er maar een vaste vrouw -voor hem gezocht worden. Er was niets anders op. Het was de eenige -redding voor hem. Maurice moest trouwen.—Hij moest een lief, jong, -eenvoudig meisje trouwen, waar hij zich van zelf wel aan zou hechten, -en die hem door haar goeden invloed wel in het rechte spoor zou -houden.— - -Geen oogenblik dacht de oude aristocraat, versteend in de fossiele -ideeën van een door en door bedorven maatschappelijke conventie, aan -het schandelijke, in-gemeene, om een onschuldig, eenvoudig, ongerept -meisje zoo maar samen te koppelen met een ervaren, savant viveur als -Maurice, die al door zooveel dingen van het lagere leven was gegaan. - -Integendeel, hij dacht, dat hij nu precies in de natuurlijke orde der -deftige, beschaafde, christelijke samenleving handelde, door Maurice te -bewegen, een huwelijk aan te gaan met een meisje van stand, en daardoor -als een fatsoenlijk, geposeerd man te gaan leven. - - - - - - - - -HOOFDSTUK XIII. - - -De oude Mombreuil verklaarde, in een ernstig gesprek, aan Maurice’s -moeder, waar het op stond. - -Hij wilde het jonge mensch met al zijn invloed en met zijne financiën -steunen, maar hij was niet van plan, zijn geld te laten verspillen aan -de vrouwen. Maurice was nu acht en twintig jaar, en waarlijk oud genoeg -om eens eindelijk een geregeld leven te beginnen. Er was door -bemiddeling van invloedrijke vrienden eene betrekking voor hem open, -als hij maar als een geposeerd, fatsoenlijk man wilde leven. Het -tractement was nog wel niet hoog, maar daar behoefde Maurice zich niet -ongerust over te maken. Zijn oude oom, van wien hij toch eenmaal moest -erven, zou hem wel steunen en zorgen, dat hij goed voor den dag kon -komen. Maar dat gepierewaai moest voor goed uit zijn, dat was de eerste -en éénige voorwaarde. Maurice moest trouwen, en indien hij dit niet -verkoos, trok oom, zooals hij dat noemde, de handen van hem af. - -Mevrouw Mombreuil had er weinig tegen in te brengen en, als een -verstandige vrouw van de conventie, was zij het natuurlijk volkomen met -den oud-minister eens, dat haar zoon zijn leven moest regelen door een -fatsoenlijk huwelijk. - -Zij praatte er denzelfden avond nog over met Wies, en vertelde haar, -hoe oom zijn huwelijk als voorwaarde had gesteld om hem financieel te -helpen. Dat was een groote déceptie voor Wies. Het was nu net zoo -heerlijk, een broer te hebben als chaperon, en nu, nadat ze nog geen -zes weken van hem genoten had, wilden ze hem alweer van haar afnemen! -Maar zij wist te goed, hoe Maurice van ooms genade afhing, om niet in -te zien, dat er geen kwestie was van verzet. Maurice moest trouwen, dat -stond vast, en het kwam er nu alleen maar op aan, een goed meisje voor -hem te vinden. En toen mama haar vroeg, met wie van haar vriendinnetjes -Maurice zich alzoo geöccupeerd had, viel het haar ineens helder in, wie -dat meisje zou kunnen wezen. - -„Maar mamaatje!” riep ze uit, in de handen klappend over haar mooie -trouvaille, „dat is al heel gemakkelijk. Weet u wel dat Ellie bepaald -gecharmeerd is van Maurice?” - -Ellie van Taats! Dat was al een héél geschikte oplossing, vond de oude -mevrouw. Was het mogelijk! Die kleine Ellie, dat vlindertje, verliefd -op Maurice! Wie had dát kunnen denken! Het was net een goed vrouwtje om -een wildzang tot rust te brengen. Lief, elegant, gedistingueerd, en -toch eenvoudig, en zelfs naïef. Er was nu letterlijk geen kwaad áán -haar, vond mevrouw Mombreuil. En ze had nog al wat geld ook, van haar -gestorven moeder, en later nog te wachten van haar vader, die van zijn -tweede vrouw flink had geërfd. Ze was wel niet van adel, maar dat was -nu zoo heel erg niet, en de van Taatsen waren toch van goede familie. -Er was geen liever en aardiger meisje voor Maurice te bedenken dan -Ellie, en dat ze bovendien zelf al van hem gecharmeerd was, trof nu al -buitengewoon. - -Den volgenden dag was de oude mevrouw Mombreuil al bij den minister om -hem het groote nieuws te vertellen, dat ze een geschikt meisje voor -Maurice had gevonden. Hij was er dadelijk erg mede ingenomen, en -schreef een briefje aan zijn neef met verzoek, dien middag bij hem te -komen, om over gewichtige zaken te spreken. - -Toen Maurice bij hem was, verklaarde de oud-minister hem met groote -autoriteit, waar het op stond. Hij releveerde nogeens zijn heldhaftig -gedrag op Atjeh, en bracht hem onder het oog dat het niet aanging, na -de Koninklijke onderscheidingen, nu weer als een boemelend student te -gaan leven. Alleen door een huwelijk was zijn leven te regelen. Op -strengen, vaderlijken toon las hij hem de les, en verklaarde -uitdrukkelijk, dat hij zijn beurs voor goed gesloten zou houden, als -Maurice niet precies deed wat hij verlangde. Hij wilde hem voor het -huwelijk geen meisje opdringen, dát vond hij onzedelijk, maar vroeg hem -alleen ronduit, of hij Ellie van Taats een goede vrouw voor hem zou -vinden. - -Maurice zag wel in, dat het nergens toe dienen zou, zich te willen -verzetten. Oom had nu eenmaal het geld, en daar hield alles mee op. -Alleen vroeg hij een paar dagen bedenktijd, om het eerst degelijk te -overwegen. - -Hij praatte er thuis nog eens over met Wies, die hem vertelde hoe zij -gezien had, dat Ellie van ’t eerste oogenblik af op hem verliefd was, -en hoe vol bewondering zij over hem sprak. - -En hij zag dat er hem niets anders overbleef, dan aan oom te -gehoorzamen. Hij had Ellie altijd een heel lief meisje gevonden, al was -ze een vreemd leven voor hem, ver buiten zijn sfeer. Hij kon zich ook -absoluut niet meer indenken in zoo’n meisje als Ellie. Wèl vermoedde -hij, dat het iets veel hoogers en beters was, dan hij ooit had kunnen -droomen, iets dat voor hém misschien veel te goed en te rein was, maar -hij besefte niet, hoe broos en breekbaar zoo’n meisjeszieltje was van -essentie. Hij dacht, dat het wel terecht zou komen, als hij maar -eerbiedig en galant tegen haar was, en dat hij, als ze maar eenmaal -zijn vrouw was, haar wel nader zou komen, en vertrouwelijker met haar -zou kunnen omgaan. Nú had hij nog maar een vage teederheid voor haar, -met een beetje medelijden vermengd, omdat ze nog zoo’n kind bleek te -zijn. Dat ze zoo dadelijk verliefd op hem was geworden, verwonderde hem -niet, en streelde hem niet eens zoo bizonder. Het was iets heel -natuurlijks voor hem. Hij was nu eenmaal een mooie man, en van zijn -vroegste jeugd af aan had men hem „le beau Maurice” genoemd. Zonder er -bepaald trotsch op te zijn, of er mede te affecteeren, had hij vroeger, -in zijn goeden tijd, als een pacha altijd de hulde van meisjes en -vrouwen aangenomen, als iets dat van zelf sprak. En dat Ellie nu op hem -verliefd was, vond hij volstrekt niet zoo’n groote conquête. Physiek -was zij zijn „genre” niet eens. Hij hield niet van die kind-meisjes, -die nog zoo onnoozel zijn, en nog zoo vaag van vormen, en waar je den -eersten tijd maar zoo weinig aan hebt. Hij kon er ook nog zoo slecht -mede omgaan, en je moest altijd zoo voorzichtig zijn, dat je haar niet -verschrikte met een verkeerd woord, of gebaar. - -Maar er was nu eenmaal niets aan te doen geweest. Hij moést trouwen, -had zijn oom gezegd, daar stond hij op. En oom had het geld. Daar viel -weinig tegen te redeneeren. Oom vond Ellie nu eenmaal een geschikt -meisje voor hem. Wel is waar was ze niet van adel, maar dat was juist -wel goed, want om haar in de aristocratie te doen komen, zou papa van -Taats eerder over een minder glansrijke periode in Maurice’s leven -heenzien. Ze was een lief, onschuldig jong meisje, had oom gezegd, die -juist een verzachtenden, veredelenden invloed op hem zou uitoefenen. En -ze had ook wel wat geld ook. Dus het moest Ellie zijn, Ellie en geen -ander. En Maurice had er verder niets tegen ingebracht. Als hij toch -moest trouwen, was het hem vrijwel om het even, of het met Ellie van -Taats was of met een andere. En hij vond haar gedistingueerd en -aristocratisch genoeg om eene mevrouw Mombreuil te worden. - -Maurice was zoo ingeroest in de heerschende Haagsche begrippen, dat hij -er volstrekt niets slechts en ignobels in zag, met een meisje -geëngageerd te zijn, waar hij eigenlijk niet van hield. Zelfs vond hij, -dat het wel degelijk een eer voor haar was, zijn verloofde te zijn, en -eene Mombreuil te worden, al was hij te veel gentleman, om dat ooit te -laten bemerken. - -Hij had haar altijd met een hartelijke, welwillende vriendelijkheid -behandeld, meer als een goed, argeloos kind dan als een vrouw, met iets -medelijdends, omdat ze nog zoo naïef was, en nog zoo weinig van het -leven wist. Hij verwonderde er zich dikwijls over, dat ze in sommige -opzichten nog zoo onnoozel was. Van een Haagsch meisje had hij dat niet -verwacht. En eigenlijk hinderde het hem een beetje. Hij hield niet van -ingénues. Dat werd later altijd zoo lastig. En hij kon zich zoo -verbazend moeilijk in zoo’n wezentje verplaatsen, hij, die zooveel -ervaring had, en zoo goed wist, wat nu eenmaal het leven was! - -Het speet hem erg voor Joh. Die goeie, beste meid, waar hij zoo’n -innigen lol mee had gehad! Die zou hij nu natuurlijk er aan moeten -geven. Oom, die nu eenmaal van zijn liaison met haar afwist, zou hem -den eersten tijd natuurlijk wel in de gaten houden. En er viel niet met -hem te spotten. Het was een kwestie van to be or not to be. - -Hij ging naar oom Mombreuil, en zeide hem, dat hij, na rijp nadenken, -alles zou doen wat hij van hem verlangde, en voortaan een geregeld -leven zou trachten te leiden. En hij vroeg zijn oom tevens, den ouden -heer van Taats eens te gaan polsen over het plan. - - - -Wies was den volgenden morgen al heel vroeg bij Ellie, om haar voor te -bereiden op het groote nieuws. Het was nog vroeg, en Ellie was juist -uit haar slaapkamer in haar boudoir gekomen, waar zij altijd ’s morgens -vroeg haar kop chocolade dronk. - -„—Alweer groot nieuws, Ellie!” riep Wies, „nu raad je nooit wat ik je -te vertellen heb!” - -„—Nu? Wat dan? Is het héél gewichtig?” - -„—Héél, héél erg, hoor!.... Maar je kunt het tóch niet raden..... Het -is iets van Maurice!...” - -„—Van Maurice!....” - -En Wies zag, dat Ellie erg schrikte, en bleek werd. - -„—Ja, van Maurice!” zei ze, een beetje plagend... „nou kijk maar niet -zoo verschrikt.... er is geen ongeluk met hem gebeurd, hoor!.... -héélemáál niet.... maar je raadt nooit wat hij doen wil....” - -„—Nu, wat dan?....” - -„—Hij wil gaan trouwen!” - -Ellie keek haar aan, met groote, starende oogen. Ze vroeg niet eens met -wie. Het was haar zoo inééns overvallen, dat ze niet spreken kon. - -En Wies vertelde dóór. - -„Ja, hij gaat trouwen... met een héél lief meisje... het liefste meisje -van den Haag.... lichtblond haar heeft ze, en erg zachte, blauwe oogen, -die niet zoo verschrikt mogen kijken, want daar zijn ze véél te mooi -voor.... ben je nu niet nieuwsgierig?.... weet je nu nog niet wie het -is?.... Maar hij heeft het zelf nog niet durven zeggen.... dat is niets -voor hem, zulke dingen... hij kan beter vechten en heldendaden doen.... -maar vandaag of morgen komt oom Mombreuil er al over spreken met den -papa van het meisje.... weet je ’t nog altijd niet, wie het is?.... ze -zit toch zoo héél dicht bij me, hier, in dit mooie boudoirtje....” - -„—Wies!” - -Ellie stond op, en knielde bij Wies neer op een pouf, met de handen -smeekend opgeheven. Haar oogen keken heel bang, als van een verschrikt -vogeltje. - -„—Wies!.... het is toch niet waar, hè?.... je maakt maar een grapje, -hè?.... het is toch niet voor mij, hè, dat Maurice komt.... dat kán -immers niet.... wat zou hij aan mij kunnen vinden.... ik, zoo’n arm, -klein vlindertje maar!....” - -Wies kuste haar op de wangen, en nogeens, en nogeens. - -„—Het is voor jou, hoor!.... jij wordt het vrouwtje van Maurice, -heusch, en dan word je mijn lief mooi zustertje meteen!.... maar waarom -kijk je nu zoo verschrikt?....” - -Toen legde Ellie het hoofd in haar schoot, en zei heel zacht, of ze -meer in zichzelve sprak dan tot Wies: - -„Ik kán het bijna niet gelooven dat het waar is.... en toch heb ik het -al voelen áánkomen... ik ben zoo gelukkig, zoo heel gelukkig.... maar -ook zoo bang, zoo bang.... ik ben somtijds zoo heel bang voor het -geluk....” - - - - - - - - -HOOFDSTUK XIV. - - -Toen Pim vier dagen daarna van Parijs was teruggekomen, met den -laatsten avondtrein, vond hij op zijn kamer een briefje van Ellie. Hoe -kende hij de kleine, roze envelopjes, waar haar lievelingsparfum hem -uit tegemoet geurde, een zachte, vage geur van Violettes de Parme! -Haastig deed hij het open. Zeker weêr over een leuk plannetje voor -morgen. - - - Beste Pim! - - Ik ben zoo gelukkig. Ik heb willen wachten tot je thuis was om het - publiek te maken. Ik ben geëngageerd met Maurice Mombreuil. Je zult - het niet kunnen gelooven. Hij, de held van Atjeh, de groote, sterke - held, en ik het arme, kleine vlindertje maar! En toch is het heusch - waar, Pim, en ik ben zoo gelukkig. Jij zult ook zeker gelukkig zijn - met het geluk van je zusje. Overmorgen, den 15en, is er een klein - dinertje, voor de heel intiemen, en dan maken we het publiek. Kom - je me héél gauw feliciteeren, zoodra je thuis bent? - - Je liefhebbende zusje - - Ellie. - - -Pim besefte eerst niet goed wat hij gelezen had. Hij zag wel de -letters, en wist wel de volgorde van de zinnen, maar het idee kon nog -niet heelemaal in hem doordringen. Nog eens goed overlezen.... Nu nog -eens... hárd op, heel duidelijk.... - -Maar dat kan toch niet.... welneen, verbééld je nu eens, dat is toch -immers onmogelijk.... het is te dol.... Ellie geëngageerd.... Ellie, -zijn zusje, zijn kleine, ranke, teêre lieveling, zijn fijne, broze, -blanke vlindertje.... geëngageerd.... trouwen.... trouwen met een -man.... hoor je, met een man.... met een man trouwen.... met een -man.... een man haar meênemen, haar heelemaal meênemen, voor zich -alleen, héél haar leliewitte, mysterieus reine maagde-lijfje.... een -mán.... - - - -En ineens, van uit de verre, nooit vermoede diepten van zijn ziel, uit -de innigste, heiligste onbewustheid, die hem nog nooit geopenbaard was, -stuipte het in hem op, en uitte zich in een hoogen gil van angst en -vreugde: - -Dat kán niet, dat kán niet, mijn God,.... want zij is van mij, van mij, -en niemand anders.... ze is alles van me, alles wat mij lief is op heel -die groote, groote wereld.... en zonder haar is er niets meer.... - -En ineens hoorde hij het zich hardop zeggen, duidelijk als was het de -stem van een ander náást zich, en even verwonderd over die vreemde, -verschrikkelijke tijding: - -„Maar ik heb haar zelf lief!.... Ik heb haar lief, mijn God!....” - - - -En hij duizelde onder dat ontzachelijk droeve, ontzachelijk blijde -nieuws, dat uit die nooit vermoede onbewustheden van zijn wezen zoo -plotseling omhoog was gerezen, hel en onverwacht, als een opgebliksemde -vuurpijl in den nacht. - -Hij had het nooit geweten, en hij zou het ook misschien nooit geweten -hebben, als daar niet ineens die groote, zwarte, donkere man was -gekomen, en gegrepen had naar het allerlichtste en liefste van zijn -ziel. - -Ellie was áltijd van hém geweest, maar zoo natuurlijk, zoo -van-zelf-sprekend, zoo altijd-bij-hem en altijd-door-bereid, dat hij er -het eindelooze en zéér bizondere geluk niet eens geheel van beseft had. -Ze was zoo héélemaal één met hem, en onverbrekelijk met zijn gansche -leven verbonden, dat zij was als een ziel in zijn eigen ziel, die zich -zonder haar niet bewust werd. Zij was zoo onontbeerlijk aan zijn ziel -als de lucht aan zijn longen, die hij ademde, het licht aan zijne -oogen, dat hij opnam, zonder te weten, van-zelve, in de onbewustheid -van zijn natuur. Hij had er evenmin aan gedacht, dat zij ooit uit zijn -leven kon weggenomen worden, als dat hij op eens blind zou kunnen zijn, -en het daglicht niet meer zien. - -Wel had hij dikwijls met haar geschertst, en gesproken over verliefd -zijn, en geëngageerd raken, en trouwen later, maar eigenlijk zonder het -zelf te gelooven, en nooit er ernstig over denkende, dat het nog eens -werkelijk zou kunnen gebeuren. - -En nu stond het verschrikkelijke feit ineens vreemd en onheilspellend -voor zijn verbaasde oogen. Hier stond het, in sombere, zwarte letters, -door haar eigen hand geschreven, in een onmiskenbare realiteit, -plotseling, met een groote, zwarte schaduw dreigend boven zijn leven. -En hij hoorde als een stem, door zijn ooren heen, vèr weerklinkend in -zijn ziel: - -„Ze gaat van je weg.... Ellie gaat van je weg, naar een ánder....” - -Hij kreunde van de pijn, die daar opschrijnde, wreed door zijn hart. - -„Maar ze is toch van mij,” dacht hij smartelijk, „ze is toch altijd van -mij geweest. Haar lief, vriendelijk meisjesgezichtje, haar hééle rijke, -gouden, blonde haar, en haar wangen zoo roze, en haar blauwe, reine -kinderoogen, en haar zachte lipjes, maar ze zijn toch van mij, van mij -alléén.... ze zijn zoo heelemaal één met me, ik heb er toch altijd meê -geleefd samen en van gehouden, en ze aangebeden met mijn hééle ziel.... -hoe zou dat nu zoo maar inééns van een ander kunnen worden.... het is -toch een deel van mijn eigen wézen.... neen, het kán niet, het kán -niet.... dat gáát toch maar zoo niet....” - -En tegelijk die vreemde verwondering in hem, die opperste verbazing -over de allergewichtigste ontdekking, die nú eerst geopenbaard: - -„Maar dan houd ik ook van haar als een Liefste.... maar dan is ze ook -niet alleen maar mijn zuster geweest.... en dat kon ook niet.... want -als ik maar eventjes nadenk is ze eigenlijk ook in ’t gehéél geen -zuster van me.... ze had een ánderen vader, een andere moeder.... o -God! dan heb ik haar altijd liefgehad als mijn Lief, en nu óók heb ik -haar lief, heb ik haar lief, heb ik haar lief!....” - -Hij peinsde even na, in dat wonder verbazen. En in zijn gruwbaren -angst, dat hij haar verliezen zou, mengde zich een weldadige vreugde, -toen hij opeens den rijkdom zag van zijn ziel. - -Had hij haar dan ál die lange, lange jaren liefgehad zonder het te -weten? Had hij dan zijn geheele leven lang die heerlijke liefde voor -Ellie met zich rondgedragen als een kostbaren schat, dien niemand, ook -hij zelf niet kende? Maar wat was hij dan rijk geweest, wat was hij dan -vol beladen geweest met liefelijk geluk, en wat groot en volheerlijk -van glorierijken zegen was zijn leven geweest, dat hij zoo dikwijls -klein en nietig dacht!.... - -Maar vreemd, al had hij haar liefgehad, met de uiterste spanning van -zijn ziel, toch had hij nooit voor haar gevoeld den hevigen hartstocht, -waarvan hij zooveel in boeken las, toch had hij nooit gebeefd en zijn -hart wild hooren kloppen als hij haar somtijds kuste, en had hij nooit -de begeerte in zich gevoeld naar haar lijf.... En in het even denken -hieraan voelde hij zelfs iets als een verwijt, of hij haar had besmet -met een profane gedachte. - -Had hij haar dan toch niet lief? Vergiste hij zich dan toch nog op het -láátst? - -Was hij dan te slap, te zwak van temperament om dát hevige voor een -vrouw te voelen, was hij niet man genoeg om op te durven gaan in den -fellen gloed, waarin passie uitslaat, en was zijn ziel te schuchter en -te broos voor dat wild en lief oproer, dat hartstocht is? - -Of was zijn liefde voor haar er zooveel te heiliger om, dat zij was -opgebloeid uit louter rust en vrede, dat zij was als een stille weide -aan hare voeten, van kuische witte bloemen, waar géén winde-adem zucht? -Had niet juist de wijding van zijn eerbiedvolle aanbidding het opwellen -van zijn menschelijke passie tot nu toe onderdrukt? - -Nooit, nooit had hij er zelfs maar over gedacht, dat hij nog ooit iets -anders voor Ellie zou kunnen voelen dan vereering en intieme -vriendschap. - -Maar nu, nu daar opeens een ander was gekomen, een donker, krachtig -man, en het denkbeeld flitste in hem op, dat deze zijn Ellie kon -begeeren en de zware handen leggen op haar lief, blank lijf van meisje, -nu voelde hij opeens een warrelende duizeling in zijn hoofd, en een -felle, brandende gloed schroeide opeens over al zijn leden. - -Hij zag haar plotseling voor zich zooals hij haar nog nooit te voren -gezien had, hij dacht opeens haar roode, lief-geplooide lippen -half-open, als vragend om een kus, en alles van haar, de vage welving -van haar borst, het blanke, zachte vleesch van haar hals, het lichtte -opééns voor hem op, in een heel nieuw, heel vreemd licht. - -„Maar dat is van mij, van mij,... van mij,” riep hij angstig in de -stilte van de kamer. Hevige snikken stuipten in hem op, de tranen -stroomden hem langs de wangen, en zijn geheele lichaam rilde, als van -koorts. In een plotseling, geweldig ontwaken van zijn uit een langen -sluimer eindelijk gewekte mannelijkheid, voelde hij opééns in een -duizeling van al zijn bloed het groot menschen-verlangen in hem -opstaan. Het wemelde voor zijn oogen, hij wankelde, en alles om hem -heen scheen in wilde warreling te draaien, terwijl hij wijd de leêge -armen uitstrekte, met krampachtigen greep van handen, als om het -liefelijk, eindelijk begeerlijk geworden beeld te omvatten van zijn -Ellie, zijn lieveling, die opééns als vrouw hem was geopenbaard.... - - - - - - - - -HOOFDSTUK XV. - - -Toch had Pim zich heel goed gehouden, na die felle uitbarsting in zijn -ziel. - -Hij was den volgenden ochtend naar Ellie gegaan, en had haar, met zoo -vroolijk mogelijke stem, hartelijk gefeliciteerd. - -Maar met die fijne intuïtie, die een meisje heeft, had ze gevoeld dat -er iets haperde, en heel bezorgd gevraagd: - -„Je vindt het toch ook wel heerlijk, Pim? Je voelt je toch ook wel -gelukkig?” - -Hij had geen ja geantwoord, dat kon hij niet; maar om zijn pijn te -verbergen, had hij een quasi-pruilenden toon aangenomen, en gezegd, dat -hij nu verwaarloosd zou worden, dat hij zijn gezellige half-uurtjes -niet meer hebben zou in haar boudoirtje, en hij nooit meer mede zou -mogen om boodschappen te doen, of samen met haar te lunchen in -Scheveningen. - -Toen had ze hem uitgelachen, en een bedorven kindje genoemd, en hem -gezegd, dat hij altijd de oude Pim zou blijven, altijd en altijd, en -niets te kort zou worden gedaan. Hij bleef toch immers haar broer? Daar -werd toch nooit iets aan veranderd, al was ze nu geëngageerd? - -Ze had hem nu juist heel erg noodig, want er kwam nu van alles te doen. -En hij moest helpen adressen schrijven op verlovingskaarten. - -„Overmorgen is er een diner, voor heel intiemen,” zei ze, „en dan kom -je op den gewonen tijd om vijf uur in mijn boudoir, hoor, net als -vroeger, om me te laten zien dat er niets veranderd is. Ik heb een -nieuw costuum aan, dat je ’t éérst zien moet.... dat zou Maurice nog -niet eens mogen, zoo heel intiem alleen in mijn boudoirtje komen.... ik -réken er op, hoor!” - -Hij had niet durven weigeren en had beloofd te komen. Hij voelde dat -hij zijn pas aan hem bewust geworden geheim van liefde altijd voor haar -moest verbergen, om toch vooral háár geluk niet te storen. - -En den volgenden dag om vijf uur kwam hij in ’t boudoir, als vroeger, -of er niets gebeurd was. - -Even keek hij rond. Niets was veranderd, alles stond nog als vroeger, -even teêr, even intiem. - -Dáár ging de deur open. - -Een licht frou-frou van rokken, en ze stond voor hem, opeens, als een -verschijning van droom. - -Zoo teêr, zoo heel blank en bloode, in haar costuum van witte -chineesche zijde, dat zachtjes tintelde van zuiveren glans! - -Heel eenvoudig was ze, als een kalm kind, met de lage, afzakkende -mouwtjes, en over beide schouders een parelsnoertje, alsof de japon -daaraan hing. Dat gaf iets heel broos en luchtigs, alsof die witte -zijde zonder zwaarte was, en al dat glanzende en lichte los om haar -droomde, als een wade van licht. - -Hoe kinderlijk was ook nog haar hoofdje, al was het fijne, blonde haar -deftig gekapt, met een wit struisveeren kopje. En in welke zaligheden -van onschuldige onbewustheden lachten haar blauwe oogen, glanzende van -haar ziel! - -„Ziezoo, hier ben ik,” zeide ze vroolijk. „Ben ik nu niet mooi, Pim? -Draagt mijn toiletje je hooge goedkeuring weg? Vin je ’t goed zoo, die -kanten berthe om ’t décolleté, en diezelfde kant geïncrusteerd op mijn -rok! Mooie kant, hè, en allemaal echt, uit Brussel! Ik had eerst het -corsage ruimer willen nemen en dan schuin gesloten, met een chou van -wit satijn lint, en dan dikke, witte bloemen geborduurd op den rok. -Maar zoo vond ik het toch nog beter.” - -Pim zeide niets. Hij had haar maar stil aangezien, en had opeens een -vreemde droefheid gevoeld. - -Zoo blank, zoo blank, zoo blank.... - -Haar blanke hals, haar kuische borst van maagd-meisje, weifelend en -vaag als een droom, in een éven-opwelving, een ronding van broze -teederheid, het deed hem aan met een droevige ontroering. - -Er was in die blankheid iets dat hem sloeg met een stille ontzetting, -een angst, dat deze teederheid zich zoo toonde in weerlooze naaktheid -van onschuld, en dat één adem die reinheid zou besmetten. - -Neen, dit is te fijn, dacht hij, te zwak, te broos, dit kán niet zoo -maar in het Leven gaan, het zou breken. En toch.... - -„Nu, Pim? Zeg je niets?” vroeg ze ongeduldig. - -Toen zag ze ineens dat hij heel bleek zag. Zoo bleek, en zoo vreemd, en -zoo oud ineens.... - -„Wat is er Pim.... Ben je ziek?....” - -En bezorgd boog ze zich over hem heen, waar hij gedoken zat in een -fauteuil, of hij van iets erg moe was, en legde haar wit geganteerde -hand op zijn voorhoofd. - -„Niets, Ellie, niets,” zeide hij zacht, „ik weet zelf niet wat het is. -En ik vind je costuumpje prachtig, hoor! Ik ben alleen een beetje -zenuwachtig, van de emotie, weet je, dat je nu straks aan de menschen -zult vertellen dat je geëngageerd bent. Dat komt me nog zoo vreemd -voor. En ik kan het nog bijna niet goed gelooven!” - -„—Malle jongen, is het dáárvan? Nu, daar behoef je niet zenuwachtig om -te zijn. Het is toch niets dan geluk? Is het geen geluk voor me dat -Maurice me heeft willen hebben? Hij, zoo’n groote, mooie held, zoo’n -ridder, en ik, zoo’n héél gewoon, fladderend vlindertje?” - -Hoe enthoesiast zei ze dat weer, „zoo’n groote, mooie held!” Wat moest -ze van hem houden! - -„—Heeft willen hebben!” antwoordde hij, zacht-verwijtend. „Hij mag blij -zijn. Het liefste, mooiste meisje van den Haag! Wie zou te goed zijn -voor mijn Ellie? Kijk eens in den spiegel en zeg dan eens of het waar -is of niet!” - -Lachend keek ze. En heimelijk vond ze dat hij gelijk had. Ze zág er -lief uit, allerliefst, dát moest ze toegeven. - -„—Ja Ellie,” schertste ze koket tegen het beeld in den spiegel. „Het is -waar, je mag gezien worden, al zeg ik het zelf. En die groote held zal -zijn kleine vrouwtje nog niet zoo heel kwaad vinden, hoop ik. Denk jij -ook niet, Pim?” - -„—Ik denk dat hij al een heel erge held zal moeten zijn om mijn Ellie -waard te wezen.” - -„—Maar waarom kijk je nu zoo ernstig? En je bent zoo bleek. Is er wat, -Pim? Waarom zeg je het dan niet?” - -Toen kon hij zich niet meer inhouden en barstte los. - -„—Er is eigenlijk niets, Ellie, dan iets heel vreemds. Maar ik zal het -je zeggen. Ik kan nu eenmaal niets voor je verbergen, dat weet je wel. -Het is misschien heel gek, maar je moogt er niet boos om zijn. Ik ben -bedroefd, dat je de oude Ellie niet meer bent. Dat je verliefd bent op -iemand. Niet omdat het Mombreuil is. Als het een ander was zou het net -eender zijn. Ik wou dat je nog net zoo was als vroeger. Als ik je zoo -vóór me zie, zooals nu, zoo heelemaal blank en wit, zoo met al de -vriendelijkheid van je oogen, en den glans van je haar, dan vind ik je -toch zoo’n heel apart, bizonder wezentje, al weet ik dat je maar heel -gewoon bent, zoo apart en bizonder voor mij alléén dan ook. Ik vind je -dan véél te goed voor wien ook, véél te goed voor het Leven. Ik wou -dan, dat je maar altijd een meisje kon blijven, en nooit trouwen, en -nooit ouder worden, altijd blijven zooals je nú bent, en nooit, nooit -veranderen. Ik vond het zoo heerlijk en zoo goed, zooals het was. En -dat zal nu allemaal weggaan....” - -„—Arme Pim,” zeide ze medelijdend. „Trek je je dat zóó aan? Maar ik -vind juist, dat ik nu pas begin te leven, nu ik van Maurice ben gaan -houden. Ik voel me nu juist of ik eigenlijk pas geboren ben, en -eigenlijk nooit bestaan heb voor dien tijd. Je wéét dat zoo niet, Pim, -omdat je het nog niet kent.” - -Hij was op het punt om het uit te gillen, dat hij het kénde, o! dat hij -het zoo héél, héél goed kende, al was het hem pás geopenbaard. Maar hij -hield zich goed. - -„—Ik ben nu zoo gelukkig, Pim,” ging ze voort. „Veel gelukkiger nog dan -vroeger. Ik zou altijd kunnen zingen van geluk. En nu moet je niet -bedroefd zijn om mijn geluk. Ik ben toch je zuster. Jij moet toch ook -blij zijn als ik gelukkig ben.—Straks aan tafel zal pa aan al de -kennissen zeggen, dat ik het aanstaande vrouwtje ben van Maurice. Ik -ben eigenlijk een beetje verlegen, dat ze dat dan allemaal zullen -weten. Maar toch ook zoo blij, zoo blij! Kom, laten we nu maar vast -naar beneden gaan. Ze zullen nu wel gauw komen. Wil je mijn langen -mantel even naar beneden dragen? We gaan misschien nog wat in den tuin -na het dessert. En hoe vind je mijn nieuwen witten waaier? Een -cadeautje van hém....” - -En ze wuifde zich even wat koelte toe met den ivoren, beschilderden -waaier. Zachtjes bewogen wat losse gouden haren uit haar kapsel, en het -struisveeren kopje trilde en trilde.... - -En in zijn hart beefde het van ingehouden smart. Hoe ze daar stond in -haar witte blankheid, zoo teêr als een bloem met haar lucht, rank -kinderfiguurtje, zoo heelemaal niet iets voor het Leven, want véél, -véél te broos.... - -„—Ellie,” zeide hij ernstig, „je kent toch wel dat mooie vers van -Heine: - - - „Du bist wie eine Blume - So schön und hold und rein; - Ich schau dich an und Wehmuth - Schleicht mir ins Herz hinein?” - - -Ze begreep hem niet. - -„—O ja, een mooi vers. Waarom?” - -„—Omdat ik het nu ineens zoo heel erg voel, dat vers, nu ik jou daar -zoo zie staan, Ellie. - - - „Mir ist als ob ich die Hände - Aufs Haupt dir legen sollt, - Betend dass Gott dich erhalte - So schön und rein und hold.” - - -De tranen stonden hem in de oogen, en zijn stem beefde. - -Maar ze was te veel het Vlindertje om het allerfijnst mooie van het -vers te begrijpen. Ze voelde alleen, dat Maurice straks komen zou, en -dat ze naar hem verlangde, verlangde, verlangde. - -Maar waarom beefde Pim nu zoo? En kijk, er rolde een traan over zijn -wang, dien hij gauw afveegde.... - -„—Dat vers doet me zoo aan,” zeide hij. „Je weet, hoe gevoelig ik ben -voor verzen. En nu ik op het punt ben om mijn zuster te verliezen....” - -„—Maar ik zal toch altijd je zuster blijven,” troostte ze. „Wat dacht -je nu? Al ben ik nu honderdmaal geëngageerd, daarom blijf jij toch Pim -voor me. Hoe kom je dáár nu aan. Dacht je, dat ik ooit zonder Pim zou -kunnen leven, jongen, en dat ik hem ooit zou vergeten....” - -„—Je moet denken, Ellie, ik heb niet veel, behalve jou. Jij bent alles, -wat ik heb op de wereld, dat weet je wel. En als jij ooit van me werd -afgenomen....” - -Hij kon niet doorgaan. Hij kon zich absoluut niet voorstellen wat zijn -leven ooit zijn zou zonder háár. - -„—Malle jongen! Wie wil je nu iets afnemen? Toe, geef me een arm, dan -gaan we heel deftig naar papa beneden. Nu ben jij nog mijn cavalier, -hoor, en als Maurice er niet is, neem ik je dadelijk in beslag.” - -Gewillig nam Pim den langen, wit-bonten avondmantel over zijn -linkerarm, en gaf den rechter aan Ellie, als zoovéél keeren vroeger. -Maar inééns bedacht hij zich, hoe heerlijk het zou zijn als zij als -zijn verloofde eens zoo naast hem liep, en straks de gasten het nieuws -eens hoorden, dat hij de bruidegom zou worden van het ranke, blanke -meisje aan zijne zijde. - -Beneden hoorde hij al stemmen roezemoezen in de gang. Er waren zeker al -menschen gekomen. De feestvreugde zou zóó beginnen. - -En het was hem opeens bij het langzaam afdalen van de trap, of hij haar -nu van de sfeer, waarin ze altijd voor hem geleefd had, naar de ruwe -werkelijkheid geleidde, naar het harde, meêdoogenlooze leven, waar de -droom niet was, waar heel gewoon een man een maagd-meisje wachtte, om -haar, fijn, broos, melkblank kind, te nemen in zijn ruwe, sterke armen, -zonder medelijden, zonder vrees voor het heilig mysterie, dat haar -omhulde, om haar te maken tot zijn vrouw, zooals zoovéél andere meisjes -de vrouwen worden van anderen, heel gewoon en natuurlijk.... - -Dáár stond Mombreuil al beneden in de gang. Hij hoorde zijn diepe stem, -hij zag zijn groote, forsche gestalte van sterken man, en zijn dikke, -zwarte wenkbrauwen, en zijn grooten, zwarten knevel.... - -De mán van Ellie.... de mán.... voor dit ranke kind-meisje de groote, -zware, donkere màn.... - - - - - - - - -HOOFDSTUK XVI. - - -Heel het uitgaande den Haag praatte een paar dagen over de verloving -van Ellie van Taats met Jhr. Maurice Mombreuil. Voor de meesten was het -eene verrassing. „Het Vlindertje” geëngageerd, wie had dat ooit -gedacht! En nog wel met Mombreuil, den romantischen held van Atjeh! - -Zij vertoonden zich nu overal samen, in de stad, in het Bosch, en op ’t -Kurhaus, en werden in den eersten tijd erg nagekeken, waar zij kwamen. -Er was dan ook iets bizonder romantisch in, hen zoo gearmd te zien -loopen, hij zoo forsch en breed gebouwd, met die rechte, militaire -houding, dat donker gebronsde gezicht en dien zwaren, zwarten knevel, -en zíj zooveel kleiner, zoo rank en teêr nog, in zoo kinderlijke -zachtheid, met de vriendelijke, blauwe meisjes-oogen, als heel lichte -viooltjes, en het glanzend goudblonde haar. Er was iets aandoenlijks in -het zich toeneigen van het teedere, zachte en lichte van kind-meisje -naar het forsche, sterke en donkere van man. En als iemand hen zoo -samen, vlak bij elkaar zag, hij zoo hoog en genadiglijk op haar -neêrziend, zij zoo klein, en als smeekend tegen hem opkijkend, voelde -hij, hoe gemakkelijk het hem zou zijn, dat lichte wicht in zijn armen -te breken, als een ranke bloem, met één hardheid te knakken voor -goed.... - -In ’t begin vond Ellie het erg amusant, met hem te loopen waar veel -menschen waren, om aan iedereen haar groot geluk te toonen. Al de -menschen moesten zien, hoe zij was uitverkoren, en hoe die groote, -mooie man, die held, háár, klein, broos vlindertje als ze was, uit -allen had gekozen. En ze genoot van de bewonderende blikken, waarmede -men hen aanzag en van de eerbiedige groeten, die hun tegenwuifden van -vrienden en kennissen. - -Maar later begon haar dit juist te vervelen, en verlangde zij meer met -hem alleen te zijn. - -Zij wandelde nu meer met hem in de Boschjes, en in het Haagsche Bosch. - -Vroeger had zij er nooit zoo bizonder op gelet, maar nu begon zij er -hoe langer hoe meer van te houden om buiten te zijn. Zij had zich -langzamerhand meer verwant gevoeld aan de natuur, sedert de liefde in -haar was opgebloeid. Zij hield van de wolken, die aan den hemel -voorbijdreven, voelde zich gelukkig met de boomen en de bloemen, en -keek ’s nachts naar de sterren als naar nieuwe, lichte vrienden, die -zij nooit had gekend en nu opééns had gevonden. En in het groote Bosch -voelde zij zich nu véél meer thuis dan vroeger aan het strand, in al -die drukte van menschen, of in het Kurhaus. - -Het was nu ook zoo heel eenzaam en toch zoo heel vertrouwd, met hem -samen in dat groote, groote Bosch. De zomer begon al zacht te -verdroomen in den herfst, en de laatste, lage zonnestralen maakten de -boomen goud. En het was haar, of ze met hem liep in een nieuw, heerlijk -land, waar zijn hand haar voortleidde door een droom van geluk, die -altijd zou duren. - -„Het is net of ik hier in het Bosch meer van je houd dan in de stad,” -had ze eens tegen hem gezegd. - -Toen had hij haar bedankt, en eerbiedig op het voorhoofd gekust. - -Hij was altijd tegen haar van een groote reverentie, eerbiedig en -hoffelijk als een ridder uit oude tijden. Als hij haar kuste was het -heel voorzichtig, zonder hartstocht, als was hij bang, haar te -verschrikken. Hij luisterde aandachtig naar haar vroolijk gebabbel, en -als zij het hem vroeg, vertelde hij haar erg bescheiden, en zonder zijn -eigen daden te releveeren, van zijn avonturen in den oorlog op Atjeh. -Dan werd ze dikwijls heel bang, als hij van ’t groote gevaar vertelde, -waarin hij gestaan had, en hield angstig stijf zijn arm vast, als om te -voelen dat hij er heusch nog was. - -Maurice was werkelijk, ernstig en innig in zijn hart, een grooten -eerbied voor haar gaan voelen, toen hij haar wat beter had leeren -kennen dan na de eerste, nog zoo vluchtige ontmoetingen. En naarmate -die eerbied dieper werd, voelde hij de verantwoordelijkheid grooter -worden, die hij op zich genomen had, toen hij oom Mombreuil had -verzocht, om de hand van Ellie te gaan vragen. Hij besefte er pas goed -de geheele portée van toen hij zag, hoe innig zij van hem hield, en hoe -weinig hij haar voor haar liefde kon teruggeven. - -Hij had weinig werkelijk onschuldige, blank-maagdelijke meisjes gekend, -en wat hij van de liefde meende te weten, was niet meer, dan wat de -vrouwen uit zijn studententijd hem konden geven, en wat hij nu pas weêr -met Joh had doorgemaakt. - -Maar intuïtief voelde hij, dat in Ellie een groot, heilig mysterie -woonde, dat te rein voor hem was, niet voor zijn handen om te durven -aanraken, en waar hij vèr van behoorde te blijven, als hij geen misdaad -wilde begaan. Wát het was, wist hij niet, maar er wás iets aan Ellie, -en haar naïeve, zich zoo gansch gevende, vertrouwende liefde voor hem, -dat hem wel eens bang maakte. Somtijds, als zij hem zoo liefdevol met -haar blauwe kinderoogen aankeek, voelde hij een vage ongerustheid, -wetend, al wist hij niet waarom, dat er iets gebeurde dat niet was -zooals ’t behoorde, en hem iets gegeven werd, dat hem niet toekwam en -dat hij niet mocht aannemen, als hij een eerlijk man was. - -Mombreuil was door veel lage, inferieure dingen van het leven gegaan; -zijn aanleg en de omstandigheden hadden hem niet voor hooger en reiner -emoties vatbaar gemaakt dan die, waar zijn zinnelijke natuur nu eenmaal -niet buiten kon, maar een gemeene kerel was hij niet. Hij had, absoluut -niet wetend wat zoo’n meisje eigenlijk was, ook niet beseft, wat hij -doen ging door zich met Ellie te verloven, maar naarmate hij sterker -voorgevoelde, welk maagdelijk mysterie in haar leefde, dat hij niet -waard was te beroeren, begon een vaag berouw in hem op te wellen, dat -langzamerhand al klaarder en klaarder uitnevelde, tot helderder -bewustzijn. - -Hij begon te begrijpen, dat hij eigenlijk niet mocht aannemen, wat dit -meisje hem in zoo groot vertrouwen wilde geven, niet wetend wie hij -was, en wie hij geweest was. Hij wist dat hij door veel te veel dingen -was gegaan, om nu nog de reine, maagdelijke Liefde te kunnen voelen, -die hij in Ellie vaag vermoedde als een mysterie, te heilig voor zijn -begrip. Hij voelde ook, dat, als hij zich niet bij tijds beheerschte, -hij eindelijk Ellie nog eens zou gaan zien, zooals hij zoo véél vrouwen -gezien had, dat hij misschien ééns in denzelfden, ruwen hartstocht als -toen met de anderen, zijn groote, ruwe handen zou slaan om haar teêr, -maagdelijk lijfje, en haar reinen mond bezoedelen met dezelfde kussen, -die hij zooveel andere vrouwen in wilden wellust had gegeven. En hij -voelde met een al klaarder en klaarder wordende bewustheid, dat dit een -misdaad zou zijn. - -Voor dat ándere, dat vage, onbestemde, voor hem onbegrijpelijke, dat -hij enkel maar vermoedde, maar dat héél heilig moest zijn, vèr buiten -zijn sfeer, daar was hij toch geen man meer voor, dát wist hij zeker. -Dáár was hij al te ervaren voor, en had hij te veel meêgemaakt. - -Hij wist ook, dat hij Joh niet geheel kon vergeten, en dikwijls vurig -naar haar verlangde, naar háár, en anders naar een andere vrouw, en dat -hij het toch op den duur niet zou uithouden, die onthouding, die hij -zich had opgelegd sedert zijne verloving. Hij had zich goedgehouden, en -zou er ook tegen vechten zoovéél hij kon, maar ééns zou hij toch -bezwijken, als het beest in hem sterker werd dan zijn wil. En hoe zou -het dan voor hem wezen, als hij bij Ellie moest komen, en haar moest -kussen, na een nacht van wilden hartstocht met eene andere? - -Wat Ellie van hem dacht, was hij niet, en wat zij dus in hem zag en in -hem liefhad, was maar een illuzie. Hém, zooals hij werkelijk was, en -met al de dingen van zijn verleden, kon ze zich natuurlijk niet eens -voorstellen, en kon ze natuurlijk ook niet liefhebben. En hij begon -zich te voelen, alsof hij een leugen was, dien hij haar op-drong, en -die haar verblindde. Dikwijls was hij er heel stil van, en liep naast -haar zonder iets te zeggen, met het groote berouw opwellend in zijn -hart, en bang voor den aandrang, dien hij voelde, om haar eerlijk alles -te zeggen en zijn toekomst voor goed te vergooien. Want nu hij eenmaal -Ellie had genomen, zou oom Mombreuil het hem nooit vergeven als hij het -engagement verbrak, en onverbiddelijk zijn.—En hij werd bang voor die -mooie reine liefde, die Ellie hem wijdde, en die hij al grooter en -grooter zag worden. Als hij haar een arm gaf, deed hij het licht en -voorzichtig, alsof hij iets aanraakte, dat te heilig voor hem was, en -als hij haar kuste was het met grooten eerbied, angstig van binnen, dat -zijn onzalige hartstocht opééns in hem uit zou breken, als een wild -beest, en bang, haar blank voorhoofd te bezoedelen met zijn onreine -lippen. En ook in hém trilde een bevende ongerustheid, een onbestemde -vrees, hoe dit ééns zou moeten afloopen, en waar dit heen zou moeten op -den duur, als niets tusschenbeide kwam. En toch was iets als geluk, van -een nooit gekende zachtheid en goedheid, in zijn ziel gekomen met die -groote teederheid voor Ellie, die hij nog voor niemand had gevoeld. -Voor ’t eerst in zijn leven vermoedde hij het heilig mysterie van het -Meisje en voelde hij met een vaag berouw, dat hij in zijn wilde leven -van hartstocht had bezoedeld wat rein en goddelijk was van wezen. - -Wat oom Mombreuil gedacht had, was gebeurd, en Ellie had door haar -reinen invloed werkelijk veel aan Maurice gedaan. Maar daardoor was -juist het bewustzijn in hem gekomen, dat hij niet mocht aannemen, waar -hij geen recht meer op had, en zijn beter ik plaagde hem elken dag met -grooter berouw, om haar blanke, maagdelijke onschuld van hemzelf te -redden, die niet waard was in haar reine sfeer te leven. - -Ellie begreep niet, wat in hem omging, en zag zijn teruggetrokkenheid -en zwijgen aan voor eerbied en ontzag. Zij was hem er dankbaar voor, -dat hij zoo heel voorzichtig met haar deed, want, al verlangde zij er -heimelijk naar, toch was zij eigenlijk altijd wat bang, als hij dicht -bij haar kwam, en zij voelde zijn handen en zijn warme lippen op haar -zachte huid. Als zij maar éven die aanraking voelde, ging er een -gloeiing, bevend en rillend, door haar lijf, zalig en toch -verschrikkelijk, en zij had kunnen lachen van geluk en tegelijk weenen -van verdriet er over. Er was iets in haar, dat met onweerstaanbaren -aandrang naar hem toe wilde, om hem heelemaal in zich op te nemen, en -wèg met hem te vergaan, en tegelijk iets dat heel bang was, en -huiverend wegkroop als het den gloed voelde van zijn schitterende, -donkere oogen. - -Terwijl zij, zoo schijnbaar één, gearmd naast elkaar voortliepen was er -in beiden een onrust, een zenuwachtige onzekerheid, die zij voor elkaar -verborgen, hij bang voor eigen doen, wetend dat hij haar niet waard -was, en angstig dat hij ooit voor haar zou durven voelen als voor -andere vrouwen, zíj verlangend om héél dicht bij hem te zijn, om meer -kussen van zijn warme lippen te krijgen en zoete streeling van zijn -handen, en toch zoo bang, zoo doodsbang dat hij het doen zou, en iets, -wat heel teêr en broos was, in haar zou breken. - -En om hen heen treurde de herfst al zachtjes-droevig door het stille -bosch, bladeren vielen ritselend in langzamen val, en overal was de -vage en vreemde weemoed van het mooie, dat de verre nadering voelt van -den dood..... - - - - - - - - -HOOFDSTUK XVII. - - -Frederik van Klaerbeke had hem er zoo dikwijls voor gewaarschuwd, hoe -verkeerd het was, Ellie altijd zoo apart, buiten het groote leven om te -zien, als in een bizondere sfeer. Zij was een meisje als alle anderen, -had hij zoo dikwijls gezegd, een wezen van vleesch en bloed, heelemaal -menschelijk, en daarom volstrekt niet minder mooi. En eens zou ze ook -doen als alle andere meisjes, verliefd worden op een man, en met hem -trouwen en kinderen krijgen. - -Maar Pim had het in den grond van zijn hart nooit willen gelooven. Voor -hèm was Ellie wel degelijk buiten het groote leven, dat hij om zich -heen zag, en veel te teeder, in een veel te reine sfeer, om te doen de -voor hem grove, harde dingen die des levens zijn. - -Ellie was het meisje bij uitnemendheid, zooals zijn eerste -jongensdroomen het droomden, met altijd iets van de engel in zich, die -is neêrgedaald uit den hemel, om te troosten en te zegenen, en wier -wezen enkel teederheid en liefde is. Je ziet dat zoo in alles van haar: -een enkele beweging en een enkel gebaar, je hoort het in het geluid van -haar stem, en uit haar oogen vloeit het zoo zachtjes in je. Zoo heel -gevoelig is alles aan haar, als aan een bloem. Raak dit niet aan, en -ontwijd het niet met ruwe handen, want het is heilig tot in -eeuwigheid.... - -En met een dwaze, maar sublieme negatie van de werkelijkheid vlak bij -hem, was hij in ieder meisje iets van die engel blijven zien. Hij wist -het, dat het ongezond was, dat het was uit den tijd, dat het was niet -modern, en romantiek, maar hij kon er niets aan doen. De grond van -zijne vereering voor mooie vrouwen was eene aanbidding van een -onmenschelijk, onsterfelijk ideaal in haar, buiten het ruwe leven om, -en ver boven hartstocht uit, van eene onsterfelijke engel Gods, van -wezen ongenaakbaar en hoog-heilig, die zich in haar openbaarde. - -En alle dingen aan en om haar waren met iets van die heiligheid -overtogen. Wat werd een bloem anders als zij in de handen was geweest -van een lieve vrouw! Wat klonken heel gewone woorden anders uit den -mond van een lief meisje! Wat was er iets héél bizonders gekomen aan -een lintje, aan een kantje, aan een handschoen, die door een vrouw -waren gedragen! - -Het was een bijna religieuze liefde voor die teederheden en zachtheden, -die Pim altijd van omgang met veile vrouwen had afgehouden en hem -kuisch had doen blijven. Een ruw woord, een ongracieus gebaar van een -vrouw deden hem pijn en maakten hem ongelukkig. En hij die heelemaal -van het lieve mooi van vrouwen leefde, begreep niet, hoe zijn vrienden -zich konden inlaten met wezens, die datzelfde mooi besmetten en veil -hielden, omdat zijn weinig hartstochtelijke natuur nog niet den impuls -in al zijn hevigheid kende, die hen er toe dreef. Heimelijk dweepte hij -ook nog altijd met de oude ridderverhalen, waarin ridders jonkvrouwen -van roovers en draken bevrijdden, en met onmenschelijk nobele en -edelaardige heldinnen als Wanda van Ouïda, en helden als Corrèze uit -„Moths” en Bertie Cecil uit „Under two Flags.” - -Het leven, zooals het was, kende hij niet, en van het leven was hij -bang. Hij voelde intuïtief, dat het te groot en te sterk voor hem was, -dat hij, klein mannetje, met zijn lief-zacht gedroom daar niet tegen op -kon, en er op den duur in onder zou gaan. - -Frederik had hem al zoo dikwijls gewaarschuwd, en aangeraden, wat te -durven en het leven te leeren zooals het waar en mooi was, hoewel -anders dan hij droomde. Maar hij had niet gedurfd. Hij was maar stil en -veilig verscholen gebleven in zijne vereering voor Ellie en voor het -lieve van meisjes en vrouwen, in zijn zacht gedroom over verzen en -muziek, en zijn genieten van mooie kleuren en lijnen, en alles wat maar -teeder en fluweelig was om áán te voelen. - -En nú was het als een groote catastrophe in hem, toen hij zag, hoe -Ellie ineens was veranderd. Die gejaagdheid, die onrust in haar, die -zenuwachtigheid, die het angeliek kalme van haar kind-gezicht -verstoorden! Er was iets in haar gezicht gekomen, dat hij niet kende, -en dat hem bijna onsympathiek was. Zoo heel, heel vreemd was het voor -hem, wat in haar aan ’t gebeuren was. Het was of zich ineens in haar -een andere Ellie had geopenbaard, dat verre, mysterieuze wezen in haar, -dat hij somtijds al eens vaag vermoed had, en waarvoor hij al ééns was -bang geweest, toen hij met haar in het boudoir had gesproken over -verdriet hebben en ongelukkig zijn. Dat vreemde wezen, dat hem niet -verwant was, keek wel eens uit haar oogen, die somtijds een nieuwen, -ongekenden glans hadden, als zij sprak over Maurice, of als zij met hem -samen was.—Het deed hem aan, met een zacht medelijden, en tegelijk een -vagen schrik, alsof er een ziekte in haar was opgekomen, die haar -rustige schoonheid zou verwoesten. - -Waren er dan in haar altijd onbewustheden geweest, die hij niet kende, -vèr buiten de lieve, broeder-en-zuster-intimiteit, die hem met haar -verbond? Was het dan niet haar innigste, zuiverste wezen geweest, die -kalmte en engelachtige rust van reinheid, waarom hij haar zoo liefhad, -en had er achter dat blank-maagdelijke, lelieë-sneeuwen van haar -meisje-zijn altijd dat hevige, sombere vuur gesmeuld, dat nú wel eens -blonk in haar oogen, en dat hij met een angst, die bijna afkeer was, -zag gloeien over haar gezicht, als Maurice haar kuste? - -En met de intuïtie van aan haar verwante ziel, die bijna alles van de -tweeling-ziel kan vermoeden, raadde hij, hoe het gevoel, dat Ellie naar -Mombreuil toedrong, meer verliefdheid was dan wèlbewuste, zuivere -liefde, dat het niet langzaam rustig kon opgebloeid zijn uit de witte -lelie-weiden van haar maagdelijke ziel, maar plotseling was -uitgebarsten uit lager gelegen onbewustheden, die hij noch zij zelve in -haar vermoedden. - -Want hij voelde, dat die onweerstaanbare verliefdheid, die haar geheele -natuur zoo bruusk had veranderd, té plotseling was uitgebarsten om een -blijvend deel van haar beste, innigste wezen te zijn. Wat hàd er dan -toch voor geheimzinnigs in haar kunnen gebeuren, dat zij inééns, in een -paar dagen, zoo maar haar geheele, vroolijke, gelukkige meisjesleventje -aan dien grooten donkeren man had gegeven, dat haar vlinderachtig -wezentje, altijd maar zorgeloos heen-en-weer fladderend van ’t eene -pretje naar het andere, opééns naar dien éénen, en naar niets anders -dan dien éénen kant was blijven neigen, waar zijn vroeger haar geheel -vreemde leven was? - -Was hij dan als een brandend, en toch donker licht, waar het vlindertje -opeens in dolle blindheid op af was gevlogen, met zenuwachtig -wiekjesgeklep, en waar zij straks jammerlijk in zou vergaan? - -Hier zoo’n groote, zware, donkere man, met zulke zwarte oogen, zulke -dikke wenkbrauwen en zoo’n zwaren knevel! En dan die diepe stem, zoo -heel niet lief of vriendelijk, en zijn zware gang! Hij was als een -groote, donkere, dreigende schaduw.... - -En daar dat ranke, slanke kind-meisje, zoo luchtig en vluchtig, in zoo -fijn en blank gewaad, met het glanzend, goudblond haar, en de blauwe -onschuld-oogen, en het klare sopraanstemmetje, als een veêren vogeltje -zoo teer!.... - -Hoe kon dit zijn, hoe kon dit zijn, het lichte samen met het donkere, -het blanke met het zwarte, het blijde van een blonden morgen en het -sombere van den duisteren nacht.... - -Zij zal breken, zij zal verwelken, zij moet als een broze bloem geknakt -worden als zijne groote, sterke handen haar omvatten, dacht hij -angstig, o! droeviglijk zal zij gehavend worden in het harde, groote -Leven, mijn lichte, lieve wicht van teederheid en vrede, als een arm -vlindertje, verknetterd in het laaiende vuur.... - - - -Hij zag haar weinig in den laatsten tijd. De gezellige -boudoir-middagjes werden niet meer gehouden, want meestal kwam Ellie -pas laat thuis, juist op tijd voor het diner. Ook wandelde hij weinig -meer met haar, omdat ze altijd uitging met Mombreuil, en hij zich niet -als derde wilde opdringen. - -Na de zenuwachtige uitbarsting in hem op den avond, dat hij uit Parijs -terugkwam, was er een zachtdroeve berusting over hem gekomen, zonder -schokken. Hij wist zich nu eenmaal klein en zwak in het leven, en hij -wist dat het geluk was voor de sterken en grooten. Hij voelde, wat -Mombreuil op hem voorhad, en wat hij hem niet eens benijdde. En de -hoofdzaak was toch, dat Ellie gelukkig was. Wat was hij, nietig -mannetje, met zijn kleine smart, bij het héél groote, dat Ellie -gelukkig was? En als Mombreuil haar geluk was, dan zou hij hem -respecteeren, en zonder rancune beschouwen als zijn besten vriend. -Hijzelf zou dan wel heel graag in stilte lijden en treuren, als Ellie -maar gelukkig bleef. - -Toch verlangde hij dikwijls naar haar met een brandend verlangen. Zij -was het éénige liefs voor hem op de groote wereld, waarin hij zich zoo -klein en eenzaam voelde. - -Dan ging hij op de dagen dat hij bij zijn stiefvader at, maar naar haar -boudoir en ging daar stil wat zitten lezen. Het was of er daar toch nog -iets van haar bij hem was. Er was iets van haar teêre ziel in al die -broze, fijne, zachte meisjesdingen om hem heen. Jim, zijn terrier, liep -onrustig heen en weer, overal zoekend, en keek nu en dan vragend naar -hem op, waar de vrouw toch bleef. En in dat onrustige zoeken van het -hondje was iets treurigs, waar hij wel eens de tranen van in de oogen -kreeg. - -Als zij dan om half zes nog niet thuis was, ging hij maar naar beneden, -met een gevoel van gelatenheid, alsof hij in ’t geheel niet meer bij -haar behoorde, en hij niets meer in haar huis te maken had. - -Zoo zat hij vele middagen op haar te wachten, wetende dat het toch voor -niets was. - -En altijd grooter werd zijn hunkerend verlangen, dat er toch eindelijk -weer eens één vertrouwelijk uurtje voor hem mocht komen van intiem met -haar samenzijn.... - - - -Totdat het op een avond van-zelf weêr kwam. - -Het was tegen half zes, en hij zat in haar boudoir te bladeren in -Helène Swarth’s gedichten, die hij voor haar had meegebracht. Jimmy zat -aan zijne voeten. - -Buiten was de eerste droefenis van den herfst al over de dingen -neêrgedaald. De hooge boomen aan den overkant van de Koninginnegracht, -over het weiland, gloeiden al van donker stervensgoud, en er was ik -weet niet wat voor treurig gepeinzen droomende door die stille boomen, -die waren in zacht wachten van droefs, dat komen gaat. De koeien in de -weide stonden vaag in het waas van mist, dat langzaam opsteeg boven het -gras. En uit de iepen langs het Kanaal vielen nu en dan dorre bladeren, -in treurig langzamen val. - -Pim zag het aan, en nog nimmer had hij zoo diep de droefheid gevoeld -van mooi dat gedaan is, en nu zachtkens in het niet zal vergaan, om -nooit weer terug te komen. Zijn eigen ziel, die ’t liefste mooi -verliezen ging, voelde nú eerst de ziel van de natuur, en het was of -hij in zich zelf zag, toen hij in het landschap staarde, waaruit de -zomer heen ging sterven. - -Opeens stond Ellie voor hem. Hij had haar niet binnen hooren komen. Wat -een troost ineens, haar vertrouwd gezichtje, zoo vriendelijk naar hem -genegen! - -Maar ze lachte niet, als anders. Ze was een beetje bleek, en keek heel -niet blij. - -„Wat prettig dat je er bent,” zeide zij. „Zoo trouw zit je toch te -wachten, al kom ik weinig meer. Ik heb nu juist zoo’n behoefte om mijn -hart eens aan je te luchten.” - -Ze zette alleen haar hoed af, maar deed niet eens haar manteltje uit en -kwam vlak naast zijn fauteuil zitten op een pouf. - -„Ik voel me een beetje verdrietig, Pim. Het komt misschien van den -herfst, die al in het bosch is, en die de boomen zoo vreemd maakt. Maar -ik voel me niets prettig vandaag, en zoo alleen. Ja, zoo alleen, Pim, -en nu heb ik behoefte om bij je te zijn en met je te praten. Je kent me -zoo goed en ik weet dat je me begrijpt.” - -„Maar Ellie,” antwoordde hij troostend, „je was toch met Maurice. Dat -is toch niet alleen....” - -„—Dat is het juist, Pim.... dat is het vreeselijke voor me, ik voel me -bij hem wel eens alléén. Hij is altijd heel lief tegen me, en houdt ook -van me, dat weet ik wel. Maar soms,—ik kan het zoo niet uitleggen, maar -ik voél het—is het of ik heel alleen ben als ik tegen hem praat, of hij -niet weet wat ik voor hem voel, en hoe ik aan hem denk,—het is zoo -vreemd, maar dan is het net of het héél ver is, of hij eigenlijk een -vreemde is.... En toch houd ik dol van hem, Pim, ik kan niet meer -zonder hem.... maar.... soms is het of hij het toch niet is, of hij -niet dezelfde is, waar ik zoo naar verlang.... Zoo vreemd, Pim, zoo -vreemd.... En het doet zoo’n pijn van binnen. Het is zoo onrustig. Ik -ben altijd onrustig als hij er niet is.... Pim, het is net of ik de -oude Ellie niet meer ben....” En ineens, als een vogeltje dat bang en -heel moe is, leunde zij haar hoofd tegen Pim’s schouder. - -Hij zag dat haar blauwe kinder-oogen van ingehouden tranen blonken. Zoo -heelemaal een kind nog met die oogen, die zoo verschrikt hem aanzagen, -niet begrijpend, en hulpeloos. - -„Maar Ellie,” zeide hij verwijtend, „maar Ellie.... niet huilen.... een -flinke meid zijn, hoor, en niet zoo toegeven.... Kom jij maar bij je -ouden, trouwen Pim, hoor, die je wel zal helpen.... en vertel me nu -maar eens alles, maar kalm hoor....” - -En in zijn borst een groote blijdschap, ondanks ál het droeve, dat ze -eindelijk, eindelijk weer bij haar broer troost zocht, als vroeger. - -„—Het is zoo moeielijk om te zeggen, Pim, en ik begrijp het zelf niet -heelemaal.... ik heb het je ook niet willen zeggen, en het is ook in -den laatsten tijd pas gekomen.... Maar ik ben zoo onrustig.... Als hij -er niet is, zie je. Dat verlangen naar hem, dat verlangen.... Het is of -er iets in me is, dat me vooruit wil duwen, vooruit, altijd maar -vooruit, naar hém toe.... Soms hoor ik mijn hart bonzen.... En tóch ben -ik bang voor hem, echt bang.... Zijn oogen zijn zoo donker, en zijn -zware, zwarte wenkbrauwen, en zijn zwarte knevel.... Als hij zijn arm -om me heen slaat, en mij zoent, dan beef ik, Pim.... en toch ben ik -blij ook, en vind ik het prettig.... Als hij weg is, voel ik of hij -iets van mij meegenomen heeft.... Ja, dát is het eigenlijk, Pim, hij -heeft iets van me weggenomen.... En.... het is zoo moeielijk om te -zeggen, zoo héél vreemd... tegelijk is het, of er iets van hém in mij -is gekomen.... iets, wat er vroeger niet was, Pim, iets heel vreemds in -me, dat niet meer weg wil.... en me zoo onrustig maakt.... en van -mijzelf is wèl iets weg, iets wat nooit terug zal komen.... ik ben de -oude Ellie niet meer.... er is iets wèg in me, iets weg.... en daarom -heb ik nu geen rust meer, en voel ik me zoo vreemd, zoo heelemaal niet -meer als anders....” - -Hij durfde niets te zeggen, en liet haar maar praten, nu en dan haar -troostend op haar zachte schoudertjes kloppend, als een groote broêr. - -„Zeg, Pim,” ging ze voort, „weet je hoe ik nooit met hem zijn kan? -Zooals met jou. Zoo heel rustig, zooals met jou, en hem zoo heelemaal -alles vertellen, zoo als echte kameraden samen óp deelen alles, zoo kan -ik maar niet met hem zijn. Het is altijd onrustig, en ik ben altijd een -beetje bang. Hij is heel lief en hartelijk, en heeft nog nooit iets -gezegd, wat me bedroefde, maar, Pim, ik geloof toch niet dat hij me -alles zegt wat hij alzoo voelt en denkt. Ik kén hem nog heelemaal niet. -Hij is ook eigenlijk veel te groot en te sterk voor zoo’n zwak, dom -meisje als ik. Wat zou hij aan me vinden? Want al zeggen ze dat ik er -wel lief uitzie, bizonder interessant ben ik niet, dat weet ik wel.... -Weet je wat ik wel eens denk, Pim?.... wáárom houd ik toch eigenlijk -van hem? wáárom?.... soms is het zoo heel akelig en vreemd, Pim, nét of -er nog een ándere Ellie in me is, die zoo van hem houdt, en die dol op -hem is, dol.... maar of de oude Ellie van vroeger doodgaat, heel -langzaam doodgaat, en of dié niet zoo van hem houdt, of hij die heeft -doodgemaakt eigenlijk.... en die oude Ellie, Pim, die is heelemaal niet -verliefd, die zou eigenlijk net als vroeger willen zijn, en die houdt -van haar oude, lieve thuisje, van haar boudoirtje en al haar intieme -dingetjes, die houdt alleen van pa, en van jou, goeie, beste Pim,.... -maar dan komt die andere, en die heeft geen rust meer, die wil ál maar -vooruit, naar hém toe, naar hém.... en daar ben ik zoo moê van, Pim, en -ik ben de laatste dagen zoo bang, zoo bang, ik weet niet waarvoor....” - -Ze lag nu tegen zijn arm te snikken. Haar geheele lijf trilde, en haar -hoofdje schokte zenuwachtig op zijn schouder. - -Pim wist niet wat te doen om haar te bedaren. Hij voelde, dat -troostwoordjes niets helpen zouden, en dat het nog het beste was, als -ze maar eens een beetje uithuilde. Het zou van zelf wel weer overgaan, -dacht hij. Maar hij voelde intuïtief wat het leed was, dat zijn Ellie -zoo heftig beroerde. - -Het was het Meisje in haar, dat instinctmatig voelt, dat het sterven -moet, zoodra een man haar kuische mysterie heeft beroerd van rust en -vrede. De ziel van het Meisje schreide in haar uit, die ziel van niets -dan teederheid en lichten droom, die bang was voor het groote Leven -buiten, bang voor het harde en onrustige van hartstocht, waarin zij -branden moet, eer zij op kan gaan tot het grooter mysterie van -moeder-zijn, waartoe zij is gewijd. - -En hij bedacht zich met schrik, of haar blanke, vluchtige -vlindernatuurtje wel sterk genoeg was voor het groote vuur, of het niet -véél te teer en te ijl was en of zij niet angstig, met droef gehavende -wiekjes zou terneêrvallen bij de minste aanraking met iets dat harder -was dan haar luchte, vage meisjesdroom van het leven.... - -Hoe kinderlijk klein leek ze nog, waar ze met haar rank figuurtje tegen -hem aanleunde, en steun bij hem zocht als een hulpeloos wicht. - -Hoe pasten al die fijne, teêre dingen van haar boudoirtje bij haar! Dat -zachte tapijt, die porseleinen vaasjes en pullen, al die satijnen -strikken en linten, die zijden kussens, die lichtkleurige bloemen, hoe -behoorden zij precies bij het liefelijke en broze van haar -verschijning. Hoe absoluut weerloos en ongeschikt leek zoo’n -voorzichtig, als een exquis „objet d’art” opgekweekt dame-meisje toch -voor het koude, harde Leven, dat haar buiten wacht, en waar ze opééns, -genadeloos en bruusk, wordt ingestooten bij haar huwelijk! - -Zij snikte wat uit, en stamelde toen langzaam door: - -„Het kán niet meer Pim.... maar soms ben ik bijna boos op Maurice, dat -hij me dit heeft aangedaan.... soms wou ik dat ik maar weer het oude -vlindertje was, dat in alles zoo’n pret had en toch altijd rustig was, -zonder dat angstige voortjagen van binnen.... zou dat altijd zoo -blijven?.... En vanmiddag was het ineens zoo vreemd in het bosch.... de -blâren waren al zoo geel, en er vielen er ook al af van de boomen, voor -onze voeten.... die waren dood.... vroeger zag ik dat zoo niet, maar nu -dacht ik er ineens om, hoe nu die heele, mooie zomer doodging, waar ik -mijn nieuw geluk in heb gekregen.... en toen was het ineens of er iets -wegging, Pim, iets dat ook van mij was, en dat nooit meer terug zou -komen.... Mijn leventje was nu eenmaal zoo prettig en zoo knusjes.... -het had altijd zoo moeten blijven....” - -Ze veegde haar tranen af met haar fijn, batisten zakdoekje, en -probeerde zich weer goed te houden. - -„Maar nu heeft die arme Pim niet eens zijn glaasje gehad... die wordt -nu verwaarloosd voor dien boozen, lieven man, die zoo ineens in ons -vroolijke leventje is gekomen... En Jimmy, arme lieveling, die wacht op -zijn koekje... gauw hoor, hier is het karafje, ziezoo.... en nu de -glaasjes.... alstjeblieft meneer.... wees maar niet boos dat je dwaze, -verliefde Ellie zulke rare dingen zegt, ze is een beetje -zenuwachtig.... Maar ze meent het goed, en, wat er ook gebeurt, Pim zal -altijd Pim blijven, en als ik eens lekker wil uithuilen mag ik toch -altijd weer bij je komen, hè?....” - -Toen voelde hij op eens een vreemde, groote vreugde, en het was hem, of -hij toch eigenlijk niets verloren had, of het beste en innigste van -Ellie toch nog altijd van hém was gebleven, en er iets in haar voor hém -was, dat haar man misschien nooit krijgen zou. - -Iets was er dan toch in haar voor hém alléén, iets van het Meisje, van -het reinste in haar, dat nooit weg zou gaan al was ze ééns vrouw en -moeder, en dat niemand hem ooit af kon nemen.... - -„Dát weet je wel, Ellie,” zeide hij ernstig. „Ik zal altijd de oude Pim -blijven, aan mij zal nooit iets veranderen, en je blijft mij houden net -als vroeger.” - -„—Heusch, Pim, heusch altijd?” - -„—Altijd, Ellie, geloof me.” - -„—Dan zal ik ook zoo bang niet meer zijn... want ik ben weleens bang, -zei ik je daarnet al... ik ben weleens bang voor iets, en voor wat weet -ik niet. En ik kán nu eenmaal niet tegen verdriet, Pim, dat weet je, ik -ben er nu eenmaal niet voor gemaakt... Ik ben immers het Vlindertje -maar, jij hebt het zelf het eerste gezegd, ik ben maar het -Vlindertje....” - - - - - - - - -HOOFDSTUK XVIII. - - -Het was een zware slag geweest voor van Taats, toen de oude Mombreuil -om Ellie’s hand was komen vragen voor zijn neef. - -Hij was er in ’t geheel niet op voorbereid, en nooit had hij ernstig -gedacht om de mogelijkheid, dat hij ooit Ellie zou kunnen verliezen. -Zij was het éénige, dat nog heilig voor hem was in het leven, het -éénige klare, reine licht in zijn duister. Als zij van hem wegging was -er niets meer voor hem dan de misère, zonder er ooit weer uit weg te -kunnen, en dan moê uit te rusten in een goed, warm thuis. Zonder háár -zou hij zich ook thuis niet meer veilig voelen, en er zou niets meer -voor hem over zijn dan zijn eigen ellende. - -En tóch had hij niet allereerst om zich zelf gedacht, maar alleen om -háár. Hij dacht er geen oogenblik aan, haar aan zijn eigen geluk op te -offeren, of met unfaire middelen haar liefde in den weg te staan. En -hij had den ouden Mombreuil geantwoord, dat hij alles aan Ellie zou -overlaten. Hield zij van Maurice, dan vond hij het huwelijk goed, hield -zij niet van hem, dan kon er ook geen sprake van zijn. Toen hij dit -zeide, had hij niet vermoed, dat Ellie werkelijk van Mombreuil kon -houden. Hij beschouwde haar nog altijd meer als een kind dan als een -vrouw, nog zoo ver buiten het eigenlijke Leven, iets aparts en -bizonders in haar ranke teederheid, waarbij het denkbeeld van trouwen -immers véél te hard en te reëel leek. En hij was erg tevreden over de -diplomatieke manier, waarop hij den ouden Mombreuil weer had -weggekregen. - -Groot was dan ook zijn verwondering, en pijnlijk zijn schrik, toen -Ellie hem dadelijk bekende, dat zij van Maurice hield, en hem snikkend -om den hals was gevallen en hem smeekte, haar lief, goed, oud vadertje, -om haar toch gelukkig te maken, want dat ze anders zeker zou sterven -van verdriet. Maar hij had zich goed gehouden en dapper zijn noodlot -aanvaard. Tegenover háár, zijn eenige liefs op aarde, wilde hij -onbaatzuchtig en eerlijk blijven. Hij wist dat het een genadeslag voor -hem was, maar Ellie’s geluk ging vóór, en hij gaf zijn toestemming tot -de verloving. Hij had ook met véél respect Maurice’s loopbaan in Indië -gevolgd, en dacht niet anders, of hij was als een serieus, degelijk man -teruggekeerd, die zijn vroeger leven door edele daden voor goed had -uitgewischt. Met de betrekking, die voor hem open was en het groote -fortuin, dat hij later van den minister zou erven, was hij in alle -opzichten een uitstekende partij voor Ellie, die als de vrouw van een -Mombreuil in de hoogste kringen van den Haag zou worden ontvangen. - -En zoo had van Taats zich gewillig overgegeven aan zijn naderend -noodlot, bereid tot alles, als Ellie maar gelukkig werd. Hij voelde, -dat hij, als hij haar niet meer had, nu ook al dieper en dieper zou -zinken in zijne ontaarding, en zich voor altijd zou overgeven aan de -misère van zijn verloren leven. - -Hij probeerde het zoo goed mogelijk te verbergen, om Ellie toch vooral -geen pijn te doen, en was altijd hartelijk en vriendelijk tegen -Maurice, tegen wien hij in zijn hart vijandig voelde, omdat die hem zou -afnemen zijn kind, het éénige licht in zijn leven van donkere zonden. -Zoo weinig kende hij van het ware wezen der liefde, dat hij ook -huiverde bij het idee, dat Ellie was gaan houden van een man, en het -hem was, of zij er minder om was geworden, en alsof zij iets verloren -had van haar maagdelijkheid, die nu niet meer zoo rein voor hem scheen -als vroeger. Hij had, onbewust, eigenlijk altijd gehoopt dat zij altijd -hetzelfde, onbezorgde meisje zou blijven, veilig buiten het groote -Leven, in een aparte sfeer van blanke reinheid, ver boven hartstocht, -als een blij, kalm kind van God, in wit gewaad van onschuld. Maar nu -zij lief had, en hij haar de oogen had zien sluiten van geluk onder den -kus van een man, was het hem, of zij uit die teêre sfeer was -neergedaald in de harde realiteit van het Leven, en zij niet meer dát -voor hem zijn kon, wat zij ééns geweest was. Dat het van háár iets -absoluut reins en heiligs zijn kon, was te ver boven zijn begrip van -cynischen viveur, die nooit de ware liefde had vermoed, maar enkel het -gemeene kende van den hartstocht in het menschelijke beest. En elken -keer, dat hij haar met Mombreuil samen zag, was het hem, of er iets van -zijn kind wegging, of het mooie in haar van hem werd afgenomen, en zij -langzamerhand dichter en dichter daalde naar laagten van de realiteit, -waarin hij leefde. Het deed hem pijn, alsof hij haar zag naderen tot -een gevaar, zonder dat hij ook maar een woord kon zeggen, om haar te -waarschuwen voor wat haar wachtte. - -In de ziekelijke degeneratie van zijn verbeelding, die hem geen vrouw -kon doen zien zonder perverse bijgedachten, had hij, in een ander -uiterste, zijn kind in een onbestaanbare sfeer van bovenmenschelijke -heiligheid gedacht, maar wat tusschen die twee uitersten van laagste -verdorvenheid en opperste goddelijkheid lag, kende hij niet. En door -Ellie elken dag samen te zien met een man, een man, die haar weg zou -nemen uit zijn huis en tot zijn vrouw zou maken, als zooveel mannen -doen met meisjes, werd het engelachtig beeld, dat hij van haar had, al -meer en meer verduisterd, en verloor hij het éénige in zijn leven, waar -hij met reine oogen naar kon zien, en waarvoor zijn vuile, duistere -gedachten angstig wégscholen, als wilde dieren voor een heilig vuur. -Toen zocht hij het verdriet hierover te vergeten in een’ láátsten roes -van ontaard zingenot. Hij was juist erg moê geweest de laatste maanden, -en was véél thuis gebleven, of uitgegaan met Ellie mede, als een goed -vader, respectabel en fatsoenlijk. Maar nu barstte het beest in hem -weêr los, en hij brak weêr uit, in een serie van duistere gangen, -heimelijk als een dief. Het kwam er nu niet meer zoo erg op aan, vond -hij. Hij zou nu toch heel gauw alleen zijn, en niets anders meer -hebben. Het éénige licht van reine goedheid in zijn leven was niet meer -voor hém. En ook zij, dacht hij, zijn blanke kind van onschuld, zij zou -uit de sfeer van rustige zielevrede vallen in het vuur van hartstocht, -dat hem verteerd had, zijn geheele, onzalige leven lang. - -En het blonde Antje, die hem héélemaal kende, en precies wist, wat hij -van haar wilde, zag hem weer avonden achtereen bij haar. - -Totdat het fatale gebeurde, onverbiddelijk en onverwacht. - -Van Taats, een bezoek voorwendende aan een oom in Utrecht, was een -nacht bij Antje gebleven. Hij was laat opgestaan, en had het zich -gemakkelijk gemaakt, had fijn bij haar geluncht, met champagne, en was -een sigaar blijven rooken, tot drie uur. Daarna voelde hij zich weer -behagelijk genoeg om in zijn pose van achtenswaardig, bezadigd oud heer -wat te flaneeren door de stad. Toen hij de trap afging hoorde hij -schellen. Erg onaangenaam, als ze je op zoo’n bekend adres uit de deur -zagen komen, op den Fluweelen Burgwal. Maar aan den anderen kant, wie -zou hier loopen, die hem kende? Misschien was het een slager of een -bakker, of zoo iets. En hij liep gerust door, en deed de deur open om -haastig naar den anderen kant van de straat te gaan. - -Vóór den drempel stond Mombreuil. - -Beiden schrikten. Zij zagen elkander éven met bevreemding, ietwat -droevig, aan. Zij begrepen onmiddellijk de ontzettende portée van wat -gebeuren zou als zij elkaar herkenden. De vader van Ellie, de verloofde -van Ellie, beiden de gunsten betalend van ééne veile deerne.... Ze -dachten allebei, tegelijk en alleen om háár. Het kón niet, het mocht -niet, wat hier nu voorviel. Het lag niet in de natuurlijke orde der -dingen. Het zou haar dood zijn. Dit gruwzame feit moest genegeerd -worden, wèg uit de realiteit, en het was eenvoudig nooit gebeurd, en -kón ook nooit gebeurd zijn.... - -En beiden beseften zij dat er maar één weg was. Zij zwegen en kenden -elkaar niet, evenmin als vreemden. Mombreuil week even wat ter zijde om -van Taats door te laten, die hem niet aanzag en kalm voortstapte, -schijnbaar in gepeinzen. - -Zij hadden elkaar begrepen. - -Zij hadden elkaar niet gezien.... - - - - - - - - -HOOFDSTUK XIX. - - -Het werd nu een treurige tijd voor Pim. Hij had geen plezier meer in -het strand, en zelfs ’s avonds in het Kurhaus kon het mooi van de -muziek hem niet meer troosten. Hij had behoefte aan iets, waar zijn -verdriet in weêrklonk, en zijn eigen zielsstemming in weende. En de -muziek van de Berlijners vond hij nu ineens te beschaafd, te -geacheveerd, alsof de uiterste volmaaktheid de smart zelfs in het -droevigste Adagio had verweekt. - -Toen vond hij het eindelijk bij de Zigeuners, wat hij zocht. - -Het vorig jaar had hij een Hongaarschen huzarenluitenant ontmoet, -Zichy, die hem met enthoesiasme had gesproken van de muziek der -Zigeuners. Hij was toen met hem naar de Kurhaus-bar geweest en naar het -Seinpost-paviljoen, waar Zichy had gevraagd, om Hongaarsche wijzen te -spelen. Maar Pim had het niet zoo bizonder mooi gevonden, en dat ook -eerlijk bekend.— - -„Dan heb je zeker nog nooit een groot verdriet gehad,” had Zichy -gezegd. „En zonder groot verdriet kan je de Hongaarsche muziek niet -begrijpen.” - -Pim was het al lang vergeten, maar op een avond, toen hij langs de -Kurhaus-bar liep, dacht hij er ineens aan, en ging binnen. En hij vroeg -den kapelmeester of hij eens wat Hongaarsch wilde spelen. De Zigeuner, -altijd even beleefd, liet dadelijk het bordje ophangen met „Hongaarsche -Wijze.” - -Er waren weinig menschen, want het was nog vroeg. Pim ging zitten in -een stil hoekje. - -En ineens barstte het los. Hoog uitgeschrei van een viool, als een -klagende ziel, wilde val van cimbaal-klanken als een neêrstroomen van -sombere tranen, en het donker mineur uithuilen van een doodsbedroefde -cel, als de laatste wanhoopsjammer van een van liefde stervend hart. -Hoor, daar smeekte het hoog-weenend uit, het liefde-leed van de -biddende viool, dáár vielen de donker-zilveren tranen brandend in de -ziel, uit den zondvloed van ’t ruischende cimbaal, en donkerder en -donkerder gromde de wanhoop door de lang uitgehaalde klachten der -sombere violoncel! - -Hoe eindeloos droevig treurde het zielsverdriet in de langzame -opneurieïng van het „Lassen”, met het tranen-droppelen van -cimbalen-klanken, hoe staat het trotsch, op fieren cadans, weer op in -het „Czardas” om dan ineens in wilden triomf woest-dansend uit te -barsten in de hoog-opslaande golfrythmen van den onstuimigen „Frisko”! - -Dan is de ziel aan de smart ontstegen, triomfeerend opgerezen boven de -vlammen van hartstocht uit, en in een wild opdeinenden roes van -vrijheid danst zij op de trotsche cadanzen van het glorierijk geluk, -dat niets haar meer kan nemen.... - -Toen voelde Pim ineens wat het eigenlijk was, de Hongaarsche muziek. En -met gloeiend hoofd en tranen bevend in zijn oogen liet hij zich met ál -zijn verdriet wegduizelen in die stormen van trots en geluk, die -uitjuichten na zoo eindelooze smart. - -En een groote bewondering kwam in hem op voor die Zigeuners. Zeker, het -waren héél ordinaire kerels in het gewone leven. Zichy had het hem -verteld, hoe onbetrouwbaar ze meestal waren, en hoe lui, en hoe weinig -ze wisten. Maar hun ziel was één en al muziek. Als ze maar éven -speelden waren ze tot de reinste hoogten van de ziel gestegen, waar ál -’t weten nooit kan reiken, en alleen ’t intuïtieve voelen komt. En ze -kenden geen noot muziek, omdat dat ook niet noodig was, omdat ze zélve -al muziek waren, onbewust.— - -Het spel van die vreemde Zigeuners werd een lieve troost voor Pim, en -het éénige, waar hij groot belang in stelde. Hij praatte veel met den -kapelmeester, die hem alles van hun muziek vertelde. Hij liet zich door -hun voorspelen van de mooiste liederen, „Repülj fecském”, van het -meisje, dat bedroefd is en een zwaluw ziet vliegen; „Kék ne felet”, van -het blauwe vergeet-mij-nietje, dat groeit op een berg, en het -maagdelijn dat vraagt, of ook zoo’n bloempje moge groeien op haar graf; -„Sárga cserebogár”, van den minnaar die een gelen kever ziet, en met -hem spreekt over zijn beminde, en zooveel andere heerlijke volkswijzen, -waar de ziel in lacht en weent. Elken avond zat Pim daar zijn eigen -verdriet te vergeten in het majestueuze leed dier ruischende melodieën, -maar toch kwam het altijd weêr grooter en grooter terug. En toen begon -hij te begrijpen, wat Zichy hem eens verteld had, hoe Hongaren -zelfmoord plegen in Hongarije. Als zij alles hebben verloren wat hun -lief is, en de wanhoop is in hun hart, gaan zij toch nog éénmaal naar -de Zigeuners. Dán laten zij zich nog ééns de heerlijk-droeve wijzen -voorspelen, die zingen wat in hun eigen ziel is, tracteeren de geliefde -spelers op champagne, en loopen dan wèlbewust naar de blauwe Donau, -naar den dood,—dien zij niet vreezen en die altijd als een vriend met -hen praatte, in de muziek—, te trotsch om nog langer door zichzelf en -het leven te lijden, dat zij verachten.— - -Hoe misplaatst en vèr-verloren leken hem nu ineens die Zigeuners in dat -leelijke, wanstaltige hok dat de Kurhaus-bar was, spelend voor dat -ongevoelige, koude publiek, dat hen niet begrijpen kon, wilde -natuurmenschen als ze waren. Mopjes, walsjes en polkatjes moesten ze -spelen, nu en dan in het luide lawaai zelfs iets Hongaarsch, waar -niemand wat van voelde, en waar wel eens idioot om werd gelachen.—Hij -trachtte den kapelmeester wat op te vroolijken door hem attenties te -bewijzen als in Hongarije, tracteerde hen op champagne, en stuurde met -een kellner, netjes op een blaadje, zooals het behoorde, nu en dan een -Hongaarsch bankbiljet, dat hij had gekocht in een wisselkantoor.—Als -tegenattentie speelden zij dan een extra-nummer, iets echt-Hongaarsch, -expres voor hém, tusschen de andere nummers in.—En die heel gewone, -slordig uitziende kerels, die daar zaten te werken voor hun brood als -armzalige muzikanten, zij vermoedden heel goed, zoodrá zij maar -speelden en hun ziel muziek was, dat daar iemand zat te luisteren, die -een groot leed had in het leven, om liefde’s wil.—Zij kenden dat maar -ál te goed, uit Hongarije.— - -Pim kwam nu heel weinig meer in ’t Kurhaus, waar hij geen troost kon -vinden, en zat als een trouw bewonderaar om den anderen avond in de -Kurhaus-bar of het Seinpost-paviljoen, om naar de Zigeuners te -luisteren. Hoe maakten zij alles ineens heel anders, wat zij speelden! -Een gewoon mopje, een bekende polka, of een wals, kregen een -hoog-zwaaiend rythme, dat hij er vroeger nooit in gevoeld had. En in de -vroolijkste wijzen kwam ineens iets vreemds, iets bijna mineurs, of -door ál de blijheid heen toch nog even vage tranen weenden van -liefde-leed. - -En dáár, juist in zijn veilig toevluchtsoord, waar hij zijn láátsten -troost vond, gebeurde het vreeselijke, dat hem een nieuwe pijn aandeed, -die het oude lijden nog wreeder maakte. - -Het was laat, bij éénen, en de kellners begonnen al op te ruimen in het -paviljoen van de Seinpost, waar hij, dicht bij het orchest, tot het -laatste te luisteren zat. - -Toen zag hij in de half leêge zaal een wèlbekende, hooge gestalte -binnenkomen. - -Hij schrikte op. - -Het was Mombreuil. Zijn donkere gezicht was een beetje rood, alsof hij -opgewonden was van wat veel drinken, en zijn gang was onzeker, met een -lichten zwaai. Hij had een cocotte aan zijn arm, in een opzichtige, -vuurroode blouse, en met een brutalen, breedgeranden hoed op. - -Zij bleven even staan, als besluiteloos wat te doen, en zagen de zaal -rond. - -Mombreuil keek op zijn horloge, zag dat het laat was, en zei iets tegen -de vrouw aan zijn arm, die hard en lachend antwoordde. - -Toen gingen ze beiden de zaal weer uit. - -Pim voelde het bloed naar zijn hoofd stijgen van schrik en -verontwaardiging, en hoorde het zich ineens hardop zeggen: - -„De ellendeling!.... Hoe durft-ie.... de laffe ellendeling!....” - - - -Den volgenden middag om twee uur gaf hij zijn kaartje af bij Mombreuil -en werd dadelijk binnengelaten. - -Het was een ongezellige huurkamer, met laag plafond, waar Maurice’s -hooge gestalte nog grooter in deed dan anders. - -Toen Pim binnenkwam, ging Maurice hem vriendschappelijk tegemoet. - -„—Zóó, ben je daar eens, kerel, dat vind ik een aardig idee van je, om -me eens op te zoeken. Ga zitten.... ga zitten....” - -Maar Pim nam de hand niet aan, die hij hem toestak. - -„—Ik kom hier niet om je zoo maar eens op te zoeken,” zeide hij. „Ik -kom met je spreken, over iets ernstigs, in ’t belang van Ellie.... -anders was ik hier nooit gekomen.” - -Maurice kon het niet helpen, dat hij glimlachte. Het klonk zoo raar, -Pim op dien toon te hooren spreken, en over iets ernstigs nog wel. Met -dat minachtende, en toch welwillende medelijden, dat groote, sterke -menschen altijd voor kleinen en zwakken hebben, had hij van Wedell -altijd meer beschouwd als een arm stumperdje, tegen wien je maar lief -en hartelijk moet zijn, dan als een man. Hij savoureerde zijn elegante -dandy-achtigheid, zijn koketterie met meisjes, en zijn zachte -vrouwelijkheid, en had hem nooit erg au sérieux genomen. Alleen omdat -ze elkaar zoo veel zagen bij van Taats, waren ze elkaar gaan -tutoyeeren, zonder daarom intiem te worden. - -„—Zoo zoo,” zei Maurice, met een lichten spot, dien hij niet geheel kon -verbergen, „iets ernstigs? Daar ben ik benieuwd naar. Ik zal er bij -gaan zitten en ik luister, hoor!” - -Pim was niet gaan zitten. Het was hem, of hij dan nog kleiner zou -schijnen. En hij had weêr dat hinderlijke, nerveuze gevoel van -kleinheid, tegenover dien zooveel grooteren, zwaren man. Maar zijne -verontwaardiging hielp hem over zijn zenuwachtige verlegenheid heen. - -„—Mombreuil,” begon hij resoluut. „Ik kom je zeggen, dat ik je gisteren -avond in het Seinpost-paviljoen gezien heb. Je was met een meid. Met -een gemeene meid was je. En je bent de verloofde van Ellie. Ik zeg je -er bij, dat ik dit een gemeenen streek van je vind. Je hebt daar het -recht niet toe, zoolang je met haar geëngageerd bent. En ik kom het je -verbieden.” - -Mombreuil kon een oogenblik niet spreken van verbazing. Was dát Pim? -Was dat kleine Pim, het meisjesachtige kereltje, het -miniatuur-huzaartje? Hoe uitdagend keek hij hém, den groote, aan! En -hij wilde hem blijkbaar de les lezen ook. Dat werd toch wèl een beetje -ál te bar! Hij kon nog niet eens dadelijk boos worden. Het was ál te -dol! - -„—Zoo,” spotte hij terug. „Heb je me gezien? En met een meid nogwel! -Nu, dat gaat joú dan toch niet aan, hè? En ik behoef joú toch in elk -geval geen rekenschap te geven van mijn daden!” - -„—Wat je doet gaat me ook niet aan. Dat weet ik heel goed. Maar door -met een meid te loopen beleedig je Ellie. En dan gaat het me wèl aan. -Ik verzoek je niet zoo spottend te kijken. Je moet goed begrijpen wat -ik hier doen kom. Ik kom je verbieden Ellie te beleedigen. En als je -niet naar mij luisteren wilt zal ik genoodzaakt zijn om je te dwingen. -Wij staan hier tegenover elkaar als mannen van eer, als officieren zoo -je wilt, ofschoon dát er hier weinig toe doet. Ik vind dat je een -gemeenen streek hebt gedaan tegenover Ellie. Ja, een lafheid zelfs, een -laffe, gemeene daad.” - -Nu begon Maurice te begrijpen. Hij voelde zijn drift opkomen, en kreeg -een opwelling, dat nietige, kleine ventje daar vóór hem neêr te slaan, -met één slag van zijn groote hand. Maar hij hield zich nog in, bang -voor de gevolgen, en de ruchtbaarheid, waardoor zijn oom het zou -hooren. - -„—Dus je komt mij beleedigen?” vroeg hij, ongeduldig. „Je komt mij -dwingen om met je te vechten misschien?” - -„—Neen, dáár kom ik niet voor. Maar als het er op uitloopt kan ik het -niet helpen. Ik kom alleen op voor Ellie.” - -„—En met welk recht, alstublieft?” - -„—Met het recht van een broer!” - -„—Van een broer! Puuh! je weet heel goed, dat je in ’t geheel niets van -haar bent.... je hebt een anderen vader en een andere moeder... wat wil -je dan praten van broer?” - -„Broer of géén broer, dat doét er niet toe. In elk geval is zij mij -dierbaar, en kan ik het niet aanzien, dat zij wordt beleedigd. Je -ontkent het niet. Je bent met een meid uitgeweest, een gemeene meid van -de straat, die iedereen kan hebben, als hij maar geld heeft. En dat is -een lage, gemeene streek. Vat het op zooals je wilt, het kan mij niet -schelen. Maar ik zal het niet langer dulden. Dat verzéker ik je. De man -worden van Ellie!... en tegelijk uitgaan met zoo’n meid! Hoe kon je -ooit zóó iets doen!” - -Hij kon zich niet meer inhouden, en de tranen van leed en -verontwaardiging sprongen in zijn oogen. - -„Hoe kon je het doen, Maurice! Heb je dan heelemaal geen gevoel?... -voel je er dan de laagheid niet van? Een meisje als Ellie!... Een lief, -goed kind van onschuld, dat nooit anders heeft gezien dan het mooie van -’t leven.... ik ken haar langer dan jij... ik ken haar hééle hart... en -het is niets dan reinheid, dan blanke, engelachtige reinheid... elke -gedachte van vuilheid moet daar vèr van blijven.... hoe heb je ooit bij -haar kunnen zijn met een slechte gedachte in je ziel?... ben je dan -nooit geschrokken van haar witte kleed?... heb je dan nooit gehuiverd -als je haar aanraakte, en ben je dan nooit bang geweest, dat je iets -besmetten zou?... heb je dan nooit God op je bloote knieën gedankt, dat -zoo’n kind van je is gaan houden?... hoe dúrfde je, hoe dúrfde je... -nooit, nooit heeft ze het slechte gekend, ik wéét het van lange jaren, -altijd is ze vèr gebleven van wat duister en gemeen was... ik ben -altijd zoo bang geweest, zoo héél, héél bang, dat ze het ééns zien zou, -zoo ongenadig, inééns al het vuile van de wereld voor haar reine, -blauwe kinderoogen... en ze heeft het nooit gezien, Goddank, ofschoon -het vlàk bij haar was... je weet, Mombreuil, haar vader... ik heb er -niet over willen spreken, maar natuurlijk wéét je het, iedereen wéét -het in den Haag, al zal niemand het hardop zeggen... nooit heeft ze het -geweten... altijd heeft ze, als een blank, onschuldig wezentje vlak -naast het vuile en slechte geleefd, en is zelf rein gebleven, en heeft -niets geweten... somtijds, als ik met haar in de stad liep, en ik zag -al het gemeene overal, dat haar bijna ráákte, dan was ik zoo bang, zoo -bang... en nu zou jij het vuile in haar leven brengen, Maurice, jij, -die ze liefheeft, jij, die ze gekust heeft met haar reine lippen, -waarvoor je God eeuwig dankbaar zou moeten zijn!... hoe kún je dat -doen, hoe kun je dat doen?...” - -Maurice was opgestaan. Hij was heel bleek, hij beefde, en bracht de -hand aan zijn hoofd, of hij pijn had. Hij voelde de drift in hem weg -deinzen voor een groot verdriet. Wat Pim daar zeide had hij zélf al -heel dikwijls in zich hooren spreken, in bange uren, als hij alleen -was. En het was of zijn eigen geweten het hem toeschreeuwde uit Pims -woorden: - -„Ze zeggen dat je een held bent, Mombreuil. Ik heb het óók altijd -geloofd, en ik heb je bewonderd telkens als ik van je hoorde, hoe je -hebt gevochten in den oorlog. Maar als je nu werkelijk een held wilt -blijven, doe dan niet laf tegen een arm, zwak meisje, dat van je houdt. -Trap dan geen zielig, broos vogeltje dood, scheur dan geen teêr, fijn -vlindertje uit elkaar. Jij, die zoo’n groote, sterke kerel bent, breek -niet dat kleine, weêrlooze zusje van me dood in je ruwe vuisten. Ik wil -met je vechten om alles wat ik je nu zeg. En ik hoop dat je me dood -zult steken, want van joú houdt ze, en ik wil niet iemand dooden dien -zíj liefheeft. Ik ben toch nergens goed voor in de wereld, en niemand -verliest wat als ik dood ga. Als je duelleeren wilt stuur me dan morgen -maar dadelijk je getuigen. Maar dénk om wat ik je gezegd heb. Je bent -een lafaard als je zoo langer doorgaat. Als je niet zonder die meiden -kunt, blijf dan wég van Ellie, en geef haar direct haar woord terug, al -zou ze er misschien van sterven. Liever dan haar te besmetten met het -vuil van de vuile wereld. Of geef me je woord van eer, dat het nooit -meer gebeuren zal en wordt waard de uitverkorene te wezen, die bij háár -onschuld mag leven....” - -Pim hield zich al gereed, om den slag af te weren dien hij nu van -Mombreuil in drift verwachtte. - -Maar Maurice was in zijn fauteuil blijven zitten, met een hand onder -het hoofd, en staarde in gedachten voor zich uit. En zonder zijn -tegenstander aan te zien zei hij heel zacht, als kwam het uit verre -onbewustheden van zijn ziel, die nu voor ’t eerst durfden spreken: - -„—Eigenlijk heb je gelijk, Pim. Er kan hier geen kwestie zijn van -vechten, want je komt op voor wat recht is. Ik weet heel goed, dat ik -geen kerel ben voor een meisje als Ellie. Toch was het niet zoo gemeen -van me als je wel denkt, om met die meid uit te gaan. Ik kan nu eenmaal -niet anders, Pim, ik bén nu eenmaal zoo. Je praat daar van reinheid, en -onschuld, en maagdelijkheid, en al die dingen, maar eigenlijk weet ik -tóch niet wat je daar meê bedoelt. Ik weet alleen dat het dingen zijn -waar ik niet bij kan. Je vraag me of ik nooit bang geweest ben, als ik -bij Ellie was. Welnu ja, ik bén bang geweest. Er is iets aan haar, wat -weet ik niet, waar ik mij niet op mijn gemak bij voel. Het is of ik -weet, dat ik daarvan áf moet blijven, of ik het niet waard ben. Dat zal -dan zeker zijn wat jij bedoelt. En ik ben al te oud en te ver heen om -het nog waard te worden, dat weet ik óók wel. Al die dingen die jij -daar zegt, Pim, heb ik al zoo dikwijls in mezelf hooren zeggen, maar ik -heb er niet naar willen luisteren. En nu het zoo inééns van een ander -naar me toekomt, moét ik wel. Als dat niet zoo was, ik zou op je -aangevlogen zijn, ik zou niet gerust hebben voor ik je vernietigd had, -als een hond. Maar nú kan ik dat niet meer, want ik voel dat je gelijk -hebt. Ik bén geen vent voor Ellie. Ik zou haar ongelukkig maken. Ik zou -het tóch niet kunnen laten, om naar andere vrouwen te loopen, en ik kan -tóch niet genoeg hebben aan ééne. Zoo bén ik nu eenmaal.” - -„—Maar waarom ben je ’t dan begonnen?” vroeg Pim ongenadig, „dat wist -je toch van te voren óók!” - -„—Omdat ik wel moést, Pim. Oom Mombreuil wilde dat ik trouwde. Je weet -wel dat hij het geld heeft en ik heelemaal van hem afhang. Toen heeft -mijn zusje Wies Ellie uitgekozen. En het kon me eigenlijk weinig -schelen wie het was, als ik toch moest trouwen. Ik dacht dat Ellie was -als zoovéél Haagsche meisjes, die blij zijn als ze een man krijgen met -een titel, en fortuin te wachten. Ik wist niet dat ze zoo’n teêr -poppetje was, zoo’n kind nog.” - -Pim schrikte van de oprechtheid, zonder schaamte, waarmeê Mombreuil die -dingen opbiechtte als doodgewoon, die voor hèm zoo laag en gemeen -waren. - -„—Dus je houdt niet van Ellie?” vroeg hij. - -„—Niet wat jij, geloof ik, houden noemt, op je poëtische manier. Ik -vind haar een lief, goed kind, en als zoodanig houd ik van haar. Maar -ik heb haar niet lief, zooals in een boek, als je dat bedoelt. Ik zou -het zonder haar ook wel uithouden.” - -Mombreuil verwonderde zich, dat hij alles zoo eerlijk aan dien kleinen -Pim vertelde, die toch geen recht had, hem rekenschap te vragen. Maar -hij voelde tegelijk dat hij eigenlijk niet eens tegen Pim sprak, en -veel meer tegen een stem in zichzelf, die hetzelfde tegen hem zeide als -Pim. Het was eigenlijk eene afrekening, die hij hield met zichzelf. -Zoolang hij Ellie’s verloofde was, had die stem al in hem gesproken, -eerst even fluisterend, toen al luider en luider tot hij haar eindelijk -aldoor in zich hoorde, geheele dagen lang. Het was zijn beter ik, nog -niet heelemaal verdoofd in een wild leven van harde dingen, dat hem had -gewaarschuwd, geen daad van laagheid te doen. - -En hij kon niet driftig meer op hem worden, véél te goed wetend, dat -hij gelijk had, toen Pim uitriep: - -„—Dan moet er ook een eind aan komen, Mombreuil. Als je niet van haar -houdt mág je haar niet trouwen. Je moogt een meisje als Ellie niet -opofferen aan geld, dat zou een groote laagheid zijn. O! Als je -werkelijk een held bent, toon het dan! Zeg eerlijk aan je oom, waar het -op staat, al zou hij je geen cent meer geven! Je bent toch groot en -sterk, en kunt toch nog werken! Een man van eer vermoordt toch zóó maar -geen meisjesziel uit grof égoïsme, om dat vuile geld.” - -Hij zag aan Mombreuils somber gezicht, dat het een harde strijd in hem -was van eergevoel en egoïsme. - -„—Maar als ik nu Ellie bedank,” vroeg Maurice. „Wat dan? Zal ik haar -dan geen pijn doen? Zal ze daar geen erg verdriet van hebben? Want van -míj houdt ze, dat weet ik zeker. Mag ik haar die pijn aandoen?” - -„En dacht je dan, dat je haar niet véél meer pijn zou doen als je haar -trouwde?” antwoordde Pim waarschuwend. „Dán zou je haar voor haar -geheele leven lang pijn doen, en van je huwelijk ééne lange groote -misère voor haar maken. Dan is het toch in elk geval beter als ze nu -ééns wat lijdt.—Ik laat het nu aan jezelf over, wat je doen zult. Maar -ik heb gezegd waar het op staat. Het liefste wou ik dat jezelf beloven -kon een goede man voor haar te worden, en haar nooit meer te bedriegen, -en dat je van haar kon houden zooals zij van jou. O! Mombreuil ik wou -dat je dat kon, want dan zou zij gelukkig zijn! En het is toch zoo -gemakkelijk, dunkt me....” - -Inééns ging Mombreuil een licht op. Dat hij dáár niet aan had gedacht! - -„—Hoe weet je dat?” vroeg hij ineens, bruusk. „En waarom maak je -eigenlijk zoo’n drukte over die zaak! Ze is toch in ’t geheel niet je -zuster. Zeg, zou jij soms zelf....” - -Pim raadde wat hij dacht. Het lag niet in zijn aard om te liegen. Hij -keek Mombreuil recht in ’t gezicht. - -„—Ja, Mombreuil. Ik durf het wel te zeggen. Ik houd van haar, al zal ze -het nooit weten.” - -„—En je raadt me daar aan, van haar te houden en een goeden man voor -haar te worden!” - -„—Juist omdat ik van haar houd,” zei Pim, heel eenvoudig. „Omdat ik -haar gelukkig wil zien, en ik weet, dat ze nu eenmaal van jou houdt, en -niet van mij.” - -Een warm gevoel van sympathie welde in Mombreuil op voor den kleinen, -zwakken, die daar voor hem stond, en maar even tot zijn schouder -reikte. En eerlijk zei hij het, zooals hij het ook voelde. - -„—Ik geloof dat jij de held bent van ons tweeën, Pim, niet ik. Want ik -heb maar zoowat bruut gevochten tegen lui, die toch eigenlijk hun eigen -land verdedigden, maar jij zoudt jezelf heelemaal willen opofferen, om -een ander gelukkig te maken.” - -En ineens, voelende wat de laatste weken voor Pim moesten geweest zijn, -stak hij hem de hand toe en zei met oprecht medegevoel: - -„—Wat moet jij den laatsten tijd geleden hebben, kerel. Het spijt mij -zoo, geloof me. Ik heb niet beseft wat ik deed. Maar ik zal het goed -maken, ik beloof het je, ik zal het goed maken.” - -Pim was geen karakter om zoo loyaal aangeboden excuses af te wijzen. -Hij legde zijn blanke, gesoigneerde hand in den grooten, gebruinden -knuist van Mombreuil. - -„—Ik dank je, Mombreuil,” antwoordde hij. „Ik vertrouw er op dat je -doen zult wat recht is. Je zult er ernstig over denken, en dan weten, -of je voor jezelf Ellie durft behouden en haar waardig kunt blijven, of -haar eerlijk zult zeggen, dat je van haar moet afzien. Je ziet wel in, -dat het zoo niet langer kan duren.” - -En Maurice voelde de sympathie, die in hem was opgekomen al grooter en -grooter worden, hoe meer hij Pim in het eerlijke, open gezicht zag. - -„—Hoe jammer, Pim,” zeide hij treurig. „Hoe jammer, dat alles altijd -verkeerd loopt in de wereld. Waarom houdt ze niet van jou? Waarom nu -juist van mij, die het niet waard ben? Jij bent toch zoo heelemaal -aangepast aan haar. Weet je wel, dat jullie allebei nog iets van -kinderen hebt? Ik bedoel hier geen onaardigheid mee, begrijp me wel. Ik -bedoel dat jullie allebei nog zoo heelemaal onbesmet bent van alles wat -vuil is, maar ik, zoo’n oude, grove troupier!.... Ik hoor daar niet -bij. Waarom moest ik nu ineens zoo bruut in jullie mooie, kalme leven -komen staan? Misschien zou ze anders nog wel eens van jou zijn gaan -houden. Geloof me, het spijt me kerel, het spijt me zoo....” - -Pim drukte hem nog eens warm de hand. - -„Ik dank je, Mombreuil. Je kon het niet helpen. Ik ga nu zonder -rancune. Ik dank je.” - -En zwijgend ging hij heen, om de tranen te verbergen, die in zijne -oogen stonden. - - - - - - - - -HOOFDSTUK XX. - - -Van dien noodlottigen middag af dat van Taats en Mombreuil elkaar -hadden betrapt, ontweken zij elkaar zoo veel zij konden. Van Taats -trachtte zichzelf wijs te maken, dat het toch zoo erg niet was van -Mombreuil, dat het een noodzakelijke escapade van hem was, die wel niet -meer herhaald zou worden, als hij maar eenmaal getrouwd was. Mombreuil -van zijn kant had al lang geweten van de „louche” avonturen van zijn -schoonvader, die hij trouwens ook niet eens zoo bizonder ordinair vond, -vooral omdat hij niet meer getrouwd, en dus vrij man was. Als echte -Hagenaars, en mannen van de wereld, namen zij die dingen niet zoo -serieus op. Zoo was nu eenmaal het leven. De kwestie was maar alléén -dat je zorg droeg, het stiekem te doen, en naar buiten correct het -fatsoen te bewaren. Dan was iedereen in den Haag tevreden. - -En toch kwam er een zekere, hinderlijke gêne tusschen die beide mannen, -zoodra zij samen met Ellie waren. Het was of zij dan allebei voelden, -dat zij niet waard waren, in dezelfde sfeer als zij te ademen, en of -zij bang waren van elkaar dat zij met hun vuil de reinheid van haar -maagdelijke onschuld zouden besmetten. En het geheim, dat zij van -elkaar bewaarden, werd dan als een benauwing, die hen beklemde, en die -ook Ellie op zich voelde drukken, als een vaag gevaar, dat zij niet -kende, maar toch voorgevoelde, zonder te weten. Het was haar, of er -iets om haar was, dat haar bedreigde, iets, wat ieder oogenblik op haar -àf kon komen, onverwacht, uit een hoek, en dat rondwaarde in het -geheele huis. - -Ééns was het rakelings vlak bij haar geweest, en toch nog weggegaan, -zonder dat het haar bewust werd. - -Mombreuil zat bij haar in de serre een kop thee te drinken, waar de -oude heer „het Vaderland” las. - -Maurice had haar een paar nieuwe glacé handschoenen mede gebracht, waar -zij om verlegen was. - -„Vin je deze niet erg mooi?” vroeg hij. „Ze zijn uit dat nieuwe -magazijn van Madame Berthier op den Vijverberg.” - -Sedert een halfjaar was er in een van de groote huizen op den -Vijverberg een zaak opgericht in de allerfijnste soorten handschoenen, -die bizonder in trek was bij de hooge aristocratie en de patricische -beau-monde. Zij was met véél chic ingericht, in een gesloten huis, véél -te deftig om een gewonen winkel te schijnen, en een eenvoudig burgerman -zou het niet in zijn hart hebben gekregen, daar binnen te gaan. - -Van Taats keek plotseling op van de courant. - -„—Zijn die handschoenen van Madame Berthier?” vroeg hij, als bang. - -„—Ja, papa, kijk eens hoe mooi!” riep Ellie. „Zijn ze niet beeldig? -Maurice heeft ze voor mij meêgebracht. Ik ga voortaan dáár alleen mijn -handschoenen koopen.” - -Haar vader was bleek geworden van schrik. En opeens zeide hij heftig: - -„—Dat moet je niet doen, Ellie. Ik wil niet dat jij daar in dat huis -komt. Doe me een plezier, en beloof me dat je daar nooit zult komen.” - -Ellie begreep er niets van. En weêr voelde zij dat vage gevaar, dat om -haar heen hing, de laatste dagen. - -„—Waarom niet, papa?” - -Van Taats zag Mombreuil aan. Maar ook Maurice keek verwonderd. Hij -scheen dus nog van niets te weten. Toch vermoedde hij iets, met de -fijne „flair,” die hij van zulke dingen had.... - -„—Dat kan ik je zoo niet zeggen, kind,” zei van Taats, op een -zacht-autoritairen, vaderlijken toon. „Dat zijn geen dingen voor jonge -meisjes. Laat het genoeg zijn dat ik niet wil, dat je daar komt.” - -En zij, gedwee, als een gehoorzame dochter: - -„—O! Dat is natuurlijk genoeg. Ik beloof u, ik zal er heusch niet -komen, als u ’t liever niet hebt.” - -Maar toch vroeg zij zich onrustig af, wat het dan toch wel zijn kon, -wat papa bedoelde, en waarom soms alles zoo vreemd werd, zoo vreemd en -zoo bang in huis, of er iets verschrikkelijks zou gebeuren.... - - - -Totdat het haar ineens geopenbaard werd, genadeloos, met een zwaren, -onbehouwen slag in haar teeder, maagdelijk leven. - -Het was denzelfden dag, dat Pim op Mombreuil’s kamer kwam, om hem -rekenschap te vragen. - -Ellie zat even wat te lezen, vóór de lunch, toen opeens haar vader, -bleek en zenuwachtig, in zijn reispak, met zijn groot valies in de hand -binnenliep. Het was maar heel zelden, dat hij in haar boudoir kwam, -waar hij zich niet op zijn gemak voelde. - -„Ellie!” zeide hij, met een lichtelijk bevende stem, „ik kreeg daar net -een telegram, waardoor ik op reis moet. Het zijn héél dringende zaken. -Ik moet even naar Londen, misschien zelfs wel naar Amerika. Dat zal ik -je wel nader schrijven. Maar nu moet ik direct weg. Ik heb geen tijd te -verliezen, kind. En nu kom ik je gauw even goeden dag zeggen. Geef me -een zoen als je wilt....” - -En weêr voelde Ellie het héél dicht bij, het vage, onzichtbare dat in -het huis hing den laatsten tijd. Wat deed papa vreemd.... Wat zag hij -er bleek uit.... - -Ze kuste hem liefdevol op zijn voorhoofd, en zijn beide wangen. En -liefdevol vroeg ze: - -„—Er is toch niets, papaatje?.... Het is toch niet erg, dat -telegram?.... Bent u er erg ongerust over?....” - -„—Welneen, kind, het is niets, hoor!.... alleen maar geldzaken.... -kwesties met effecten....” - -En hij liep naar de deur. - -Maar ineens kwam hij weêr terug. - -Hij nam haar hoofd in zijn handen en keek haar innig aan. - -„—Zeg, Ellie, als er nu eens iets gebeurde, met den trein of zoo.... je -kan nooit weten.... en ik kreeg eens een ongeluk.... het is natuurlijk -maar gekheid, maar stel ’t je nu eens voor.... en ik was eens dood, zie -je, en er kwamen eens menschen, die allemaal kwaad van me vertelden.... -wat zou je dan wel van me denken?....” - -Zij keek hem verbaasd aan. - -„—Wat een vraag, papa.... wat zou ik ooit anders denken, dan dat u mijn -lief, goed vadertje bent, die zooveel van mij houdt?....” - -Hij kuste haar, en nog eens, en nog eens. - -„—Als je dát maar altijd gelooft, Ellie, dat ik heel veel van je -gehouden heb altijd.... al ’t andere moeten ze maar van me vergeten.... -maar dat ik véél van je houd, lieve, dát is alleen waar....” - -Toen knikte hij haar nog eens vriendelijk toe, en liep haastig het -boudoirtje uit. - -En Ellie bleef achter, verwonderd, met een vreemde ongerustheid. - -Wat had papa raar gedaan.... wat zou hij eigenlijk hebben bedoeld.... -hoe bleek was hij.... zou het een erg nare tijding voor hem geweest -zijn in dat telegram? - -Dáár hoorde zij de voordeur hard dichtslaan. - -En zij schrikte op, angstig, of die slag op haar hart was gevallen, -zwaar en onheilspellend. - -En weêr dichter, al kon ze ’t altijd nog niet begrijpen, voelde zij het -op zich af komen, dát, ze wist niet wat, dat al zoolang dreigde, van -overal, van nergens, en dat toch maar niet wou komen.... - -Wat kon papa toch wel bedoelen?.... Wat een vraag! of zij geloofde, dat -hij van haar hield.... Dat ze al ’t andere maar van hem moeten -vergeten.... vergeten?.... wat vergeten dan toch?.... en welk -andere?... - -Het dienstmeisje kwam haar roepen, voor de lunch. Toen ze in de kamer -kwam, zag ze nicht Joséphine vragend aan. - -Maar de oude dame keek voor zich, en het was Ellie, of zij haar liever -niet wilde aanzien. - -„—Nicht!” vroeg ze angstig, „weet u niet wat er stond in dat telegram? -Er is toch niets met pa?.... hij was zoo bleek.... o! als er iets is, -zeg het me dan toch....” - -Maar nicht Joséphine bleef heel bedaard, en probeerde haar te kalmeeren -met verstandige woordjes. - -„—Zeker Ellie, er zal wel iets zijn, natuurlijk.... je vader zit in -veel engelsche en amerikaansche ondernemingen.... zijn fortuin is bijna -heelemaal in ’t buitenland belegd.... maar dat zijn zaken, waar vrouwen -zich heusch niet mede moeten bemoeien....” - -En Ellie liet zich overreden, zeide dat ze het begreep, dat het wáár -was dat zij er niets mede te maken had, natuurlijk niet, dat sprak van -zelf.... - -Maar toch voelde ze, dat nicht niet alles wilde zeggen en dat er meer -moest zijn, meer.... - - - -Ze had geen lust om uit te gaan. ’s Avonds, na het diner, zou Mombreuil -komen. Ze kon nú Wies wel halen, om te wandelen, of even een briefje -sturen aan Pim, maar het kon haar nu toch niet meer schelen, naar ’t -strand gaan, of naar ’t Kurhaus, zonder Maurice. - -En ze bleef wat lezen, wat borduren, wat knutselen met een kant, die ze -aan ’t maken was. - -Om vier uur werd er gebeld, en ze hoorde, dat er iemand werd -binnengelaten, in de vestibule. Nieuwsgierig keek ze even boven aan de -trap. Het was een vreemde heer. In ’t zwart was hij, met een hoogen -hoed op. Hij vroeg haar vader te spreken. Verder kon ze ’t niet meer -hooren wat hij tegen Marietje zeide. Maar hij werd binnengelaten, bij -nicht. Wie kon het zijn? Na een kwartier ging hij weer weg. - -En inééns voelde ze ’t weer, dien angst, dien vreeselijken angst voor -wat ze niet wist.... - -Ze belde Marietje. - -En Marietje vertelde het weinigje wat ze wist. De vreemde had meneer -willen spreken. Toen had zij gezegd, dat meneer uit de stad was. Wie of -er dan nog meer in huis was, had hij gevraagd. Juffrouw Joséphine had -ze gezegd, maar die ontving vandaag niet. Maar dat moést dan maar, had -de vreemde meneer gezegd. En ze had hem moeten aandienen, of ze wilde -of niet. Op zijn kaartje stond Meester van Henke, of zoo iets en hij -was de Officier van Justitie. - -Ellie hield zich kalm. - -„Zoo, de Officier van Justitie,” zei ze bedaard, alsof het niets -bizonders was. - -Maar daar wás het weer, daar was het weer nader bij, veel nader bij -gehuiverd.... het was als een kring van ontzetting, die om haar -dichttrok.... zou het nu eindelijk, eindelijk komen....? - -En ze verlángde, ze verlangde, dat het er nu maar zijn zou, dat -verschrikkelijke, opdat ze het tenminste wist, en niet langer zou -voelen die ontzettende ongerustheid, die erger was dan het állerergste -wat ooit kon komen.... - - - -Totdat het kwam, afschuwelijker dan wat ze ooit had kunnen denken. - -Het was vijf uur, en Ellie was even naar den salon gegaan, om in de -serre naar de bloemen te kijken. - -Toen ze terug wilde gaan, naar boven, zag ze een courant liggen in de -bus. Het was het groote socialistische dagblad „De Zon”, dat haar vader -nu en dan las, voor de curiositeit, juist omdat hij zoo’n hevig -anti-socialist was. En ineens kreeg ze een voorgevoel, dat ze die -courant moést lezen, waaróm wist ze niet, maar er was iets aan dat -witte ding daar in de bus, dat haar onweêrstaanbaar aantrok. - -Ze had het blad wel eens meer gelezen, uit verveling, zonder er belang -in te stellen. En toch kreeg ze opeens een behoefte, om het even in te -zien, als voelde ze intuïtief, dat er iets instond, wat haar aanging. - -Voor dat ze zich bewust was, waarom ze het eigenlijk deed, had ze de -courant meêgenomen naar haar boudoir. - -Niets bizonders.... iets over een werkstaking.... over de -ongevallenwet.... over een kamerzitting.... wat kon dat haar nu -schelen.... nu maar het tweede blad even inkijken.... - -En daar stond het. - -„Een Haagsch schandaal”, met groote letters. - -Ze las.... ze las.... en nogeens.... - -Ze begreep het eerst niet heel goed. Als een, die van de eerste -ontzetting te verstomd is, om dadelijk te beseffen, dan, langzaam, -langzaam doemt het op.... - -Maar, groote God, dat kón toch niet, dat kón toch immers niet zijn.... - -Het groote huis van Madame Berthier.... op den Vijverberg.... -zoogenaamde handschoenen-magazijn.... maar schandelijk rendez-vous van -een zedelooze club.... schaamtelooze veilheid van getrouwde vrouwen, -voor geld, om rekeningen te betalen.... en nog erger.... afschuwelijke -misdrijven tegen de zeden.... minderjarige meisjes.... daar gelokt met -bonbons en andere cadeautjes.... de dochtertjes van fatsoenlijke ouders -op straat niet meer veilig.... personen uit de aanzienlijkste standen -betrokken, tot zelfs in de hoogste kringen van het Hof.... -klassenjustitie.... maar nú al te duidelijk, bijna niet meer te -sussen.... eenige personen nu al zeker gevlucht.... expres gelegenheid -gegeven.... een gewezen staatsraad, een gewezen kamerlid, wèlbekend, -Koninginnegracht.... Officier van Justitie zal onderzoek beginnen..... -maar natuurlijk te laat.... vogels gevlogen.... en later toch wel weer -gesust, het schandaal.... ellendelingen.... - -Ellie gaf een schreeuw van walging. Het was, of ze ineens met iets -afschuwelijk vuils was overgoten... of het vieze overal langs haar heen -droop, over haar hoofd, door haar kleeren heen, op haar lijf. Zij -voelde het zwáár op zich drukken, of ze er van zou stikken, en voelde -den adem stokken in haar keel. - -Neen, dat kón niet, dat was té vreeselijk.... en toch, het stond er.... -dat moést haar vader zijn, het kon niet anders, het kwam allemaal zoo -uit.... inééns was hij weggegaan, als op een vlucht.... en dan zoo -straks, de Officier van Justitie.... - -Wát het precies was, wist ze niet eens, kón ze ook niet weten.... maar -iets héél verschrikkelijks, afschúwelijks, diep verachtelijks, dát -voelde ze, uit maagdelijk instinct.... - -Maar haar eigen vadertje, haar lief, goed, oud vadertje, neen, het kon -niet, het kon niet.... het moest lage laster zijn.... - -Ze moest, ze zoú weten.... - -En dadelijk liep ze trap af, naar nicht Joséphine, in den salon. - -„Nicht!... lees u.... gauw.... is het wáár nicht, kán dat wáár -zijn?....” - -Zij zag het oude mensch schrikken en heel bleek worden. Nicht Joséphine -wist niet wat ze zeggen zou.... ze mompelde iets, maar zij begon te -stamelen, en kon er niet uitkomen.... En met angstige oogen keek ze -Ellie aan.... - -Toen stotterde ze nog iets, van geen lectuur voor een meisje.... kan -zij niet begrijpen.... zich er niet mede bemoeien.... niet alles altijd -willen weten.... en later wel weer terecht komen.... niet ongerust -maken.... vuil courantengeschrijf.... - -Maar Ellie voélde het, met de fijne voelhorens van haar ziel.... ze -voelde den leugen in al die onbeduidende, huichelachtige woorden, die -zoo bedriegelijk héén draaiden om de waarheid. - -En met de handen van schaamte voor haar oogen, om nicht niet meer aan -te zien, liep zij snikkend de kamer uit, naar haar boudoir. - -Zij viel op een canapé, en verborg haar gezicht in een kussen, bijtend -in het zachte satijn, om het niet uit te gillen van pijn, de oogen -stijf dichtgeknepen, om niets, niets meer te zien. - -O! Kon het toch zoo maar blijven, áltijd donker, dat zij niemand meer -behoefde aan te kijken, en dat niemand háár zag! Want zij was -besmet.... zij voélde het vuil op zich.... en het kon nooit, nooit meer -van haar af.... iedereen zou het dadelijk zien.... het kleefde aan haar -vast, het was ook in haar lief boudoir gekomen, en het was in ’t -gehééle huis.... hoe kon ze zich nog ooit vertoonen aan de menschen.... -het was toch van haar vader op háár overgegaan.... zij was er mee -besmet natuurlijk, het kwam nu ook op háár neer.... En het ergste, zij -voelde het in haar ziel, nu zij het voor ’t eerst gezien had, het vuil -van de wereld.... al waschte ze zich héélemaal schoon, met de fijnste -zeepen, in haar ziél voelde ze het toch, en daar kon het nooit meer -worden als vroeger.... - -En ze rilde van zichzelve, uit walging dat ze dit vuile in zich voelde, -of ze vergiftigd was met vies, stinkend vocht. - -Stil, daar kwam de meid boven. Er werd geklopt op haar deur. - -De meid. Met een brief. - -„Alstublieft, juffrouw. Ik moest den brief eigenhandig aan u geven.”— - -En zij, zoo kalm mogelijk: „Het is goed, Marietje. Dank je wel. Geen -antwoord. Zeg aan nicht, dat ik niet kom eten, dat ik niet wel ben -geworden.” - -Één blik op het handschrift. - -„Van Maurice!” - -En ze wist het al. Ze behoefde dien brief niet eens meer te lezen. Het -was van de schande! Alweêr van de schande! Nu kon Maurice haar -natuurlijk niet meer trouwen. Hij kon niet tot vrouw nemen de dochter -van een vluchteling, van een misdadiger, dien de politie zocht. Hij kon -zijn naam niet schandvlekken met een naam als dien van haar. En nu was -het voor altijd uit met het geluk. En al wou hij nog, zij zou het niet -meer van hem aannemen. Zij mocht hém niet ongelukkig maken met háár -schande. - -Toch brak zij den brief nog even open. - - - „Lieve Ellie! - - Wil mij vergeven, als ik je iets beken, wat ik je al zoo lang had - willen zeggen. Ik houd niet genoeg van je om je ooit gelukkig te - kunnen maken. En dat komt omdat ik je niet waard ben, omdat ik niet - meer rein en goed kan liefhebben zooals een meisje als jij - verdient. Daarom is het maar beter, dat je mij mijn woord - teruggeeft. Morgen zal Wies bij je komen, en je alles vertellen, - wat ik hier niet schrijven kan. Denk niet te slecht over me, en - geloof, dat je het beste en liefste bent wat ik ooit in mijn leven - heb gekend. Maar daarom juist voel ik, dat ik je niet mag maken tot - mijn vrouw. - - Maurice Mombreuil.” - - -En ze glimlachte over zijn goedheid. Hij had haar willen sparen. Hij -wilde het laten voorkomen, of hij niet goed genoeg voor háár was, of -hij niet waard was van haar te houden, maar natuurlijk was het juist -omgekeerd, dat sprak van zelf. Hij had het gehoord, van de schande, -zooals natuurlijk heel den Haag het gehoord had, en nu kon hij haar -niet meer kennen. Dat ging niet. Hij, een Mombreuil, en zij, de dochter -van een vluchtenden misdadiger, gezocht door de politie!—En hij had het -nu afgemaakt, loyaal en ridderlijk, zooals hij altijd was. - -Hij, de groote, de sterke, hij, de held, hij zou niet waard zijn haar -lief te hebben! - -En de tranen kwamen haar in de oogen, om de ridderlijkheid, waarmede -hij de schuld op zichzelf had genomen, en haar de eer had gelaten, hém -zijn woord terug te geven. - -Zij kuste den brief, zenuwachtig, keer op keer, met dankbare, gloeiende -kussen. - -„Mijn lieveling, mijn groote, mooie lieveling, ik had het moeten weten, -je was niet voor mij, het kón immers niet, ík zoo’n arm, klein -vlindertje maar, en jij zoo groot en zoo mooi....” - - - -Maar wat nu te doen?.... Hoe nu verder voort te leven zonder hem?.... -Wat was nu nog het leven zonder hem?.... Vroeger had ze nog haar -Kurhaus, haar strand, haar tennisclub, en al het plezier.... maar dat -was nu wèg, voor goed, dáár kon ze nu niet meer komen.... ze wezen haar -nu allemaal na.... kijk, daar gaat ze, de dochter van.... je weet -wel.... ze noemden haar vroeger het Vlindertje.... een mooi -Vlindertje!.... - -Ze keek rond in haar boudoir.... alles zoo netjes, zoo keurig, zoo -rein... al die zijde en dat satijn... dat was toch allemaal het oude -nog, allemaal van haar.... en ze was toch dezelfde nog van vroeger... -er was aan haar toch niets veranderd.... Ja, toch, er was wèl iets aan -haar veranderd.... al héél lang.... en nu, ineens, zonder waarschuwing, -bruut en grof, was het vuile van de wereld gekomen over haar blanke, -argelooze ziel.... Haar eigen vader... hoe was ’t mogelijk!.... haar -eigen lief, goed, oud vadertje, midden in ’t vuil.... híj, vies en -gemeen gedaan, met onschuldige kinderen.... meisjes als zíj.... ze wist -niet wat het was, en toch wist ze ’t, uit voorgevoel.... het moest iets -héél, héél verschrikkelijks zijn.... een schande, die nooit, nooit meer -is uit te wisschen, en die ze ook zullen neêr laten komen op háár, -onverbiddelijk.... - -En het was haar, of dat vuil ook háár besmet had, of er iets over haar -was gekomen als een vunze, giftige pestwalm, of het zat op haar hoofd, -haar haren, haar schouders, dat iedereen het zien kon, dádelijk.... - -Waarom was er nu niemand om haar te troosten?.... het klopte zoo in -haar hoofd, en overal beefde het zoo aan haar van walging en -ontzetting.... maar iedereen zou van haar wegloopen, niemand zou haar -willen kennen.... nu zou ze héél alleen staan,.... vadertje was weg... -het was erger dan of hij dood was en hij kon nu nooit meer vadertje -zijn van vroeger.... o! ze zou van hem schrikken, ze zou hem geen hand -meer durven geven.... en Maurice was nu ook weggegaan, die kon ook niet -meer bij haar blijven, na wat gebeurd was.... Kwam er dan niemand om -haar te helpen.... - -En ineens riep zij hem, intuïtief, wetend, dat hìj altijd trouw zou -zijn, tot aan den dood: - -„Pim!” - -Pim! Dát was de eenige, waar ze nog naar toe kon gaan, de éénige, die -haar nooit, nooit zou verlaten, al was de schande bergenhoog over haar -hoofd. - -En zij zag zijn trouwe, blauwe oogen en zijn nog zoo kinderlijk, open -jongensgezicht, en voelde een groote, onweerstaanbare behoefte om bij -hem te zijn, en hem alles, alles te vertellen. Voor ’t eerst in haar -leven voelde ze eigenlijk hoe lief hij haar was, hoe hij het laatste -toevluchtsoord was, dat altijd zou blijven staan zonder wankeling, -standvastig en oprecht, waar alles om haar heen nu zou wegvallen, in de -groote catastrophe van haar leven. - -Als zij hier alleen bleef zitten zou ze nog gek worden, dat voelde ze -zéker, in haar angst. Zij kon het zoo niet uithouden. Ze moést het -zeggen, aan iemand zeggen, die haar begrijpen zou, die haar kon -troosten, en haar niet verlaten zou in dezen uitersten, uitersten nood. - -Ze ging zooals ze was, in haar wit serge japonnetje, en zette een hoed -op, zonder zorg, zoo maar, héél gauw, om maar wat op te hebben. Ze wist -het, het stond niet, maar daar was ze nu overheen. Ze wilde naar Pim. -Ze zou hem opzoeken, in zijn kamer, en ze zou hem smeeken, om haar te -helpen. Hij was altijd zoo goed, zoo goed, zoo goed. Hij zou haar nooit -verlaten. - -En ze ging zachtjes de trap af, dat nicht Joséphine het niet zou -hooren. Nu stilletjes de voordeur open en ze was op straat. Het was -half zeven. Zou hij thuis zijn? of zou hij al naar ’t Kurhaus zijn -gegaan? - -Dáár was zijn pension, Javastraat No. 12. Nu maar flink gebeld. Johan, -zijn oppasser, deed open. Neen, de luitenant is niet thuis. Hij is om -half zes naar Scheveningen gegaan met luitenant de Sandt, en eet zeker -in het Kurhaus. - -Dáár zou ze hem wel vinden. Hoe zou ze gaan? Met de trem? Neen! In -zoo’n trem zat ze zoo alleen tusschen zooveel menschen. Die zouden haar -allemaal zoo aankijken. Want iedereen wist het nu natuurlijk. Iedereen -had het nu al gelezen. Neen, dat kon ze niet. Dán maar loopen. De -Javastraat uit, en dan bij den Ouden weg, door de Boschjes. Daar waren -nu niet zooveel menschen. - -Maar óók al in de Javastraat verbeeldde ze zich, dat de menschen naar -haar keken. Ja, ze vóelde het, al zag ze zelf naar den grond, ze vóelde -het. En ze dachten allemaal „daar gáát ze, Ellie van Taats, je weet -wel, de dochter van....” Ze voelde haar wangen gloeien van schaamte en -verontwaardiging. Een straatjongen bleef even staan, en trok een -leelijk gezicht tegen haar. Als hij haar nu maar niet nariep! Neen, -Goddank, hij liet haar met rust. - -Zoo liep ze, angstig en verschrikt, met kloppend hart, zoo hard ze maar -kon, om toch maar gauw bij Pim te zijn. Ze keek aldoor maar voor zich, -als zocht ze iets op den grond en zag ze niets van wat om haar -gebeurde. Maar toch was het haar altijd of ze door een cordon van -menschen ging, die het allemaal wisten, die haar uitlachten, en die -verachtelijk op haar neerzagen. Ook in de boschjes kon ze het niet -kwijtraken. Het vervolgde haar in de leêge laantjes, het keek van op -zij uit de struiken, en hoog uit de boomen. Ze was een schande, die -rondliep, voor iedereen ten spot. - -Eindelijk was ze, door het van Stolkpark, in Scheveningen gekomen, op -de Haringkade, op de brug bij de Badhuisstraat. Liet ze nu vooral niet -rechtuit gaan, met al die trems en rijtuigen, op den Gevers Deynootweg. -Neen, liever hier de brug over, en dan die nieuwe buurten door, dan -kwam ze vanzelf wel weêr bij ’t Kurhaus uit. Ze kende die straten nog -niet. Renbaanstraat stond hier, op een bordje. - -Het begon donker te worden, in die laatste dagen van September. Hier en -daar werden de lampen opgestoken in een café. En ineens begon een piano -te spelen, een woeste uitgelaten wals. Ellie schrikte er van, of ook -die muziek het uitschaterde over háár. - -Eindelijk, dáár was ze op het Gevers Deynootplein, voor het Kurhaus. - -Overal liepen menschen in vroolijke, lichte pakken, zacht-kleurend in -de schemering, die naar de muziek gingen. Er kwamen er uit de -electrische trem, uit de paardetrem, en zij zag een grooten drom -aankomen uit het station van de stoomtrem. Hier en daar begonnen al de -lichtjes te flikkeren van lantarens, weifelend en onzeker, in de bleeke -schemering. En het groote massale Kurhaus stond vreemd, met een -mystiek-rossigen glans in het late licht van den vallenden avond. Al -die menschen, die daar van alle kanten aanstroomden, schenen op te gaan -tot een bovenaardsch, wonderbaarlijk genot, dat hen daar wachtte in dat -groote, vreemd-glanzende gebouw. - -Ellie bleef even stilstaan. - -En inééns voelde zij, voor ’t eerst in haar bestaan, hoe genadeloos -wreed en koud dat groote, Haagsche leven was, waar ze zoo met haar -geheele hart in was opgegaan. Want alles ging nog precies zoo door, en -zoú ook altijd even onverstoorbaar doorgaan, nu zij er nooit meer aan -kon meêdoen. Ze had altijd gedacht, dat ze er zoo héélemaal -bijbehoorde, dat ze er zoo innig één mede was, in een warme, -vriendelijke verstandhouding met al die uitgaande, mooi gekleede -menschen. Maar plotseling, hoe vèr het buiten haar om was, en hoe het -niets, absoluut niets om haar gaf, en het er niet eens iets van -bemerken zou, als het Vlindertje er niet meer in rondfladderde! Dat zij -het nooit vroeger had geweten! Al die menschen, die zoo -schijnbaar-gezellig samen meêdeden aan de mondaine wereld, zij waren -héél aparte levens, alleen op eigen genot bedacht, en zonder warm -verband van vriendelijke broederschap. En niemand, niemand zou omkijken -en er om stilstaan, als één uit de groote bende verongelukt was, en -jammerlijk uitgeworpen langs den weg.... - -Ja, erger nog. Al diezelfde menschen, die haar vroeger zoo aardig -hadden gevonden, die haar bij het lieve bijnaampje hadden genoemd, en -haar zoo gechérisseerd hadden als een precieus, lief poppetje, tot hun -vermaak, zij zouden haar nú nawijzen met den vinger, en een anderen -kant opzien, als zij naar hen toekwam, zij, de dochter van den man, -wien de politie zocht voor een schandelijke, vuile misdaad.... - -Ze wist, dat ze het niet verdragen kon. Ze zou er onder bezwijken. Ze -kon niet, neen, ze kon dat niet dragen, ze was er nu eenmaal niet voor -aangelegd, om pijn te hebben en verdriet. Ze wist, dat ze niet den moed -zou hebben, dat Kurhaus in te gaan, en door al die menschen te loopen, -die het natuurlijk wisten, en die bang zouden zijn, dat zij hen -aansprak. - -En ineens voelde zij dat groote huis daar voor zich als iets onbestemd -vijandigs, waar haar wachtte een vaag gevaar, wát wist ze niet, maar -iets om van te sterven van angst.... - -En toch was daar Pim, dien ze zocht, Pim, de éénige die haar kon -helpen. Waarom was hij daar in dat groote, vijandige gebouw, onder al -die kwaadwillende menschen, nu zij hem zocht, om zich aan hem vast te -klemmen als een láátste toevlucht, nu alles, alles om haar wègviel, -waar ze ééns van leefde? Waarom wist hij nu niet, dat zij daar stond, -waarom voélde hij het niet, en vloog hij haar niet te hulp, nu zij zelf -zoo bang, zoo heel bang was, en niet durfde binnen te gaan, waar -zooveel menschen waren, die haar bespotten zouden? - -Neen, hij kwam niet. - -Hij niet, en niemand kwam. Niemand kon het iets schelen of zij daar al -te wachten stond, en leed, en bang was. Het groote Leven dáár ging -onbewogen door, en wist niet, en zag niet naar ééne, die het niet bij -had kunnen houden. - -En opeens werd het besef in haar klaar van haar groote absolute -verlatenheid in het Leven, dat zij ééns zoo vertrouwd dacht, en vol van -warme éénheid, die de menschen aan elkaar verbond. Nooit had ze het -geweten, maar eigenlijk had ze daar altijd rondgefladderd als een -vogeltje in een woestijn, heel eenzaam en heel apart, gelukkig met -dingen, die niet waren dan schijn, als een Fata Morgana, dat dra in -niets verdwijnt. Ze voelde zich totaal onnoodig voor al die menschen, -een arm, zwak wezentje, dat evengoed gemist kon worden, en waar niemand -om zou treuren. - -Zoo peinzende liep zij door, zonder recht te weten waarheen zij ging, -het Kurhaus voorbij, éven haastig door de menschen op den Boulevard, en -dan de eerste steenen trapjes af, naar het strand. - -Hier was het goed, hier waren nu geen menschen, en hier zou niemand -haar zien, haar, waardeloos, nietig ding, dat toch niemand miste. - -De avond begon nu al dichter neder te vallen, met donkerder en -donkerder schaduwen. O! Kon ze zich nu maar voor altijd verstoppen in -dat donker, dat niemand haar meer zag, en dat zij zelf de oogen niet -meer behoefde dicht te doen om niets meer te zien van al dat leven, dat -zoo wreed was, en haar niet meer wilde kennen! - -O! Niet meer te weten, niet meer te herinneren, en in vergetelheid -zachtjes wègdroomend te vergaan! - -In wanhoop staarde zij voor zich uit, als wilde zij iets vinden, dat -haar genadiglijk zou opnemen, waar zij zich uitgestooten voelde van de -menschen, voor goed. - -En opééns voelde haar ziel de zee.... - - - -Donker en eindeloos was het vóór haar, het reine wereld-water, op -eeuwigen adem deinende, vér en vér.... - -Het was een oneindigheid, in het vallende duister, die zij meer voelde -dan zag, en die zij sidderend hoorde, in de ruischende muziek van haar -majestueus rythme. - -Daar riep haar iets, van uit die verre verten; iets dat haar ziel -herkende, of ze het méér gehoord had, of ze er eenmaal één mee was -geweest.... - -En het werd haar op eenmaal licht en vreemd te moede, of zij wonderlijk -droomde. - -Ze zag even om, naar het Kurhaus terug, waar zij de werkelijkheid dacht -te zijn. - -Maar alles vervaagde, en zonk er zachtjes weg, als voor het láátst. Een -ijle avond-nevel was over alle dingen gegleden, die er lucht in -vervluchtigden, als wèg in het niet. Vreemd schenen daarin -lantaren-lichtjes hoog boven op het terras, in flauwe verdooving. Het -leek alles herinnering en ver verleden, om ééns geweest te zijn, maar -niet meer terug te komen. Het Kurhaus was een zachte schaduwing van -donkere vormen, onzeker en onreëel als een paleis uit een nevelig -sprookje, in de fantasie van een kind. En Ellie voelde het aan, of het -was van jaren her, en niet meer van haar leven. - -Dat leek opééns nu alles ver, zoo heel vaag en ver, nu haar ziel zoo -sidderend gevoeld had de eindeloosheid van het wereld-wezen, in het -machtig ruischen van de zee!... - -O! Hier was het goed, hier was het goed, in dat genadevolle duister, -dat zij om zich voelde vallen als een veiligen, alle schande -bedekkenden mantel, zoo luidloos, zoo liefderijk voorzichtig, zonder -zwaarte om haar heen.... - -Hoe zacht verging het daar alles òm haar, hoe gleden de dingen -onhoorbaar weg, zonder pijn, in dien rustigen droom van den avond, kalm -en vreezeloos, als kinderen, die slapen gaan! - -Ze was nu moê, heel moê. Ze wilde nu ook wel héél graag slapen en niet -meer weten. - -Eigenlijk was ze al heel lang zoo moê geweest, en had ze nooit meer de -reine, onbewogen rust gekend, als die ze nu zag droomen over de wereld, -in dezen teeder-ademenden avondnacht. - -Sedert haar maagde-ziel gebeefd had onder den donkeren blik van een -man, had daar een weeë, bange onrust in haar gewoeld, die niet haar -innige wezen was. Die liefde had haar ziel toch eigenlijk maar -droeviglijk beroerd, met vreemde huivering van pijnigend verlangen. En -eigenlijk was ze altijd bang geweest, heel bang, voor iets dat breken -zou, het teerste in haar, door dat verlangen naar dien lieven, en toch -altijd vaag-vijandigen man. - -Maar nu was ze te moê, te moê, o, veel te moê. Te moê was ze van -lieven, en te moê van bang zijn, en te moê van schreien, en van -alles.... En niets zou nu meer helpen, het was te laat.... Ook niet -Maurice meer, al kwam hij biddend terug, om haar weer op te nemen in -zijn armen.... En ook niet Pim, haar lieve, trouwe broer, haar jongen, -met zijn vriendelijk, blond pagegezicht, en zijn trouwe blauwe -oogen.... - -Het was gedaan, en vér verleden, en het zonk alles voor haar weg, -zooals de werelddingen òm haar, verdroomend in nevelig duister.... - -En ook zij moest nu maar weg, ze voelde het, ze hoorde er niet meer en -had er niets meer over. Ze was nu leeg, van alles los, en moest nu ook -maar stil verdwijnen in het niet, in die eindelijk weergevonden rust, -die het veilig thuis was van haar ziel, wèg van al dat lieve en toch -zoo bange, dat zoo droef beroerde wat vroeger vrede in haar was.... - -Zij voelde zich loopen, een wandelpier op, langs groote, glibberige -steenen, aangetrokken door de zee, die haar vanzelf deed voortgaan. - -Nu was zij op het uiterste eind gekomen, ze kon niet verder. - -Wat nu?.... wat ging ze doen?.... droomde zij?.... hoe stond ze daar nu -zoo ineens, zonder iemand, héél alleen, een arm, klein schepseltje, -daar bij die groote, groote zee?.... - -O ja.... o ja.... de schande, de schande.... het vuil, het vreeselijke, -vieze vuil van de wereld.... het was op haar hoofd, op haar hals, op -haar lijf, het was héél binnen in haar gekropen, en het sijpelde in -haar door, vèr door haar ziel.... - -De zee, de zee kan het afwasschen.... de zee is groot, en goed, en -eeuwig rein.... Het moet wel héél zalig zijn, daar zoo heel diep onder -de zee te liggen, van alles wèg, en overal is water om je, en alles -wordt weer rein, wordt weer heerlijk schoon, en niets kan nu ooit meer -smetten.... Boven gaan de golven nog rusteloos, maar wat moet het daar -onder rustig zijn.... zoo rustig, en zoo vredig, en zoo stil.... - -Een vreemde aantrekking, zacht en bedwelmend, deed haar overbuigen naar -het water.... haar voet gleed uit op een glibberigen steen, en ze viel -voorover, de handen uitslaande naar een steunpunt in het leege, in de -machtig-ebbende zee.... - - - -En als een arm, nietig vlindertje, dat verongelukt in wijden, wijden -plas, en trilt nog wat spartelend met de natte wiekjes, en zinkt dan, -droef-gehavend, zóó dreef het broze figuurtje van het maagd-meisje nog -éven boven, een wit, bevend vlekje op de donkere golven, en zonk toen -weg, klaaglijk en hulpeloos, in de diepten van de zee.... - - - September—November 1900. - Scheveningen—Amsterdam. - - - - - - - - -*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK VLINDERTJE *** - -Updated editions will replace the previous one--the old editions will -be renamed. - -Creating the works from print editions not protected by U.S. copyright -law means that no one owns a United States copyright in these works, -so the Foundation (and you!) can copy and distribute it in the -United States without permission and without paying copyright -royalties. Special rules, set forth in the General Terms of Use part -of this license, apply to copying and distributing Project -Gutenberg-tm electronic works to protect the PROJECT GUTENBERG-tm -concept and trademark. Project Gutenberg is a registered trademark, -and may not be used if you charge for an eBook, except by following -the terms of the trademark license, including paying royalties for use -of the Project Gutenberg trademark. If you do not charge anything for -copies of this eBook, complying with the trademark license is very -easy. You may use this eBook for nearly any purpose such as creation -of derivative works, reports, performances and research. Project -Gutenberg eBooks may be modified and printed and given away--you may -do practically ANYTHING in the United States with eBooks not protected -by U.S. copyright law. Redistribution is subject to the trademark -license, especially commercial redistribution. - -START: FULL LICENSE - -THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE -PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK - -To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free -distribution of electronic works, by using or distributing this work -(or any other work associated in any way with the phrase "Project -Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full -Project Gutenberg-tm License available with this file or online at -www.gutenberg.org/license. - -Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project -Gutenberg-tm electronic works - -1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm -electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to -and accept all the terms of this license and intellectual property -(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all -the terms of this agreement, you must cease using and return or -destroy all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your -possession. If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a -Project Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound -by the terms of this agreement, you may obtain a refund from the -person or entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph -1.E.8. - -1.B. "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be -used on or associated in any way with an electronic work by people who -agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few -things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works -even without complying with the full terms of this agreement. See -paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project -Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this -agreement and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm -electronic works. See paragraph 1.E below. - -1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the -Foundation" or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection -of Project Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual -works in the collection are in the public domain in the United -States. If an individual work is unprotected by copyright law in the -United States and you are located in the United States, we do not -claim a right to prevent you from copying, distributing, performing, -displaying or creating derivative works based on the work as long as -all references to Project Gutenberg are removed. Of course, we hope -that you will support the Project Gutenberg-tm mission of promoting -free access to electronic works by freely sharing Project Gutenberg-tm -works in compliance with the terms of this agreement for keeping the -Project Gutenberg-tm name associated with the work. You can easily -comply with the terms of this agreement by keeping this work in the -same format with its attached full Project Gutenberg-tm License when -you share it without charge with others. - -1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern -what you can do with this work. Copyright laws in most countries are -in a constant state of change. If you are outside the United States, -check the laws of your country in addition to the terms of this -agreement before downloading, copying, displaying, performing, -distributing or creating derivative works based on this work or any -other Project Gutenberg-tm work. The Foundation makes no -representations concerning the copyright status of any work in any -country other than the United States. - -1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg: - -1.E.1. The following sentence, with active links to, or other -immediate access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear -prominently whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work -on which the phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the -phrase "Project Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, -performed, viewed, copied or distributed: - - This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and - most other parts of the world at no cost and with almost no - restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it - under the terms of the Project Gutenberg License included with this - eBook or online at www.gutenberg.org. If you are not located in the - United States, you will have to check the laws of the country where - you are located before using this eBook. - -1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is -derived from texts not protected by U.S. copyright law (does not -contain a notice indicating that it is posted with permission of the -copyright holder), the work can be copied and distributed to anyone in -the United States without paying any fees or charges. If you are -redistributing or providing access to a work with the phrase "Project -Gutenberg" associated with or appearing on the work, you must comply -either with the requirements of paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 or -obtain permission for the use of the work and the Project Gutenberg-tm -trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or 1.E.9. - -1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted -with the permission of the copyright holder, your use and distribution -must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any -additional terms imposed by the copyright holder. Additional terms -will be linked to the Project Gutenberg-tm License for all works -posted with the permission of the copyright holder found at the -beginning of this work. - -1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm -License terms from this work, or any files containing a part of this -work or any other work associated with Project Gutenberg-tm. - -1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this -electronic work, or any part of this electronic work, without -prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with -active links or immediate access to the full terms of the Project -Gutenberg-tm License. - -1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary, -compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including -any word processing or hypertext form. However, if you provide access -to or distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format -other than "Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official -version posted on the official Project Gutenberg-tm website -(www.gutenberg.org), you must, at no additional cost, fee or expense -to the user, provide a copy, a means of exporting a copy, or a means -of obtaining a copy upon request, of the work in its original "Plain -Vanilla ASCII" or other form. Any alternate format must include the -full Project Gutenberg-tm License as specified in paragraph 1.E.1. - -1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying, -performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works -unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9. - -1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing -access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works -provided that: - -* You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from - the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method - you already use to calculate your applicable taxes. The fee is owed - to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he has - agreed to donate royalties under this paragraph to the Project - Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments must be paid - within 60 days following each date on which you prepare (or are - legally required to prepare) your periodic tax returns. Royalty - payments should be clearly marked as such and sent to the Project - Gutenberg Literary Archive Foundation at the address specified in - Section 4, "Information about donations to the Project Gutenberg - Literary Archive Foundation." - -* You provide a full refund of any money paid by a user who notifies - you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he - does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm - License. You must require such a user to return or destroy all - copies of the works possessed in a physical medium and discontinue - all use of and all access to other copies of Project Gutenberg-tm - works. - -* You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of - any money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the - electronic work is discovered and reported to you within 90 days of - receipt of the work. - -* You comply with all other terms of this agreement for free - distribution of Project Gutenberg-tm works. - -1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project -Gutenberg-tm electronic work or group of works on different terms than -are set forth in this agreement, you must obtain permission in writing -from the Project Gutenberg Literary Archive Foundation, the manager of -the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the Foundation as set -forth in Section 3 below. - -1.F. - -1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable -effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread -works not protected by U.S. copyright law in creating the Project -Gutenberg-tm collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm -electronic works, and the medium on which they may be stored, may -contain "Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate -or corrupt data, transcription errors, a copyright or other -intellectual property infringement, a defective or damaged disk or -other medium, a computer virus, or computer codes that damage or -cannot be read by your equipment. - -1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right -of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project -Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project -Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project -Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all -liability to you for damages, costs and expenses, including legal -fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT -LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE -PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE -TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE -LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR -INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH -DAMAGE. - -1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a -defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can -receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a -written explanation to the person you received the work from. If you -received the work on a physical medium, you must return the medium -with your written explanation. The person or entity that provided you -with the defective work may elect to provide a replacement copy in -lieu of a refund. If you received the work electronically, the person -or entity providing it to you may choose to give you a second -opportunity to receive the work electronically in lieu of a refund. If -the second copy is also defective, you may demand a refund in writing -without further opportunities to fix the problem. - -1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth -in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS', WITH NO -OTHER WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT -LIMITED TO WARRANTIES OF MERCHANTABILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE. - -1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied -warranties or the exclusion or limitation of certain types of -damages. If any disclaimer or limitation set forth in this agreement -violates the law of the state applicable to this agreement, the -agreement shall be interpreted to make the maximum disclaimer or -limitation permitted by the applicable state law. The invalidity or -unenforceability of any provision of this agreement shall not void the -remaining provisions. - -1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the -trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone -providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in -accordance with this agreement, and any volunteers associated with the -production, promotion and distribution of Project Gutenberg-tm -electronic works, harmless from all liability, costs and expenses, -including legal fees, that arise directly or indirectly from any of -the following which you do or cause to occur: (a) distribution of this -or any Project Gutenberg-tm work, (b) alteration, modification, or -additions or deletions to any Project Gutenberg-tm work, and (c) any -Defect you cause. - -Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm - -Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of -electronic works in formats readable by the widest variety of -computers including obsolete, old, middle-aged and new computers. It -exists because of the efforts of hundreds of volunteers and donations -from people in all walks of life. - -Volunteers and financial support to provide volunteers with the -assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg-tm's -goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will -remain freely available for generations to come. In 2001, the Project -Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure -and permanent future for Project Gutenberg-tm and future -generations. To learn more about the Project Gutenberg Literary -Archive Foundation and how your efforts and donations can help, see -Sections 3 and 4 and the Foundation information page at -www.gutenberg.org - -Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary -Archive Foundation - -The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non-profit -501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the -state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal -Revenue Service. The Foundation's EIN or federal tax identification -number is 64-6221541. Contributions to the Project Gutenberg Literary -Archive Foundation are tax deductible to the full extent permitted by -U.S. federal laws and your state's laws. - -The Foundation's business office is located at 809 North 1500 West, -Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887. Email contact links and up -to date contact information can be found at the Foundation's website -and official page at www.gutenberg.org/contact - -Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg -Literary Archive Foundation - -Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without -widespread public support and donations to carry out its mission of -increasing the number of public domain and licensed works that can be -freely distributed in machine-readable form accessible by the widest -array of equipment including outdated equipment. Many small donations -($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt -status with the IRS. - -The Foundation is committed to complying with the laws regulating -charities and charitable donations in all 50 states of the United -States. Compliance requirements are not uniform and it takes a -considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up -with these requirements. We do not solicit donations in locations -where we have not received written confirmation of compliance. To SEND -DONATIONS or determine the status of compliance for any particular -state visit www.gutenberg.org/donate - -While we cannot and do not solicit contributions from states where we -have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition -against accepting unsolicited donations from donors in such states who -approach us with offers to donate. - -International donations are gratefully accepted, but we cannot make -any statements concerning tax treatment of donations received from -outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff. - -Please check the Project Gutenberg web pages for current donation -methods and addresses. Donations are accepted in a number of other -ways including checks, online payments and credit card donations. To -donate, please visit: www.gutenberg.org/donate - -Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic works - -Professor Michael S. Hart was the originator of the Project -Gutenberg-tm concept of a library of electronic works that could be -freely shared with anyone. For forty years, he produced and -distributed Project Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of -volunteer support. - -Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed -editions, all of which are confirmed as not protected by copyright in -the U.S. unless a copyright notice is included. Thus, we do not -necessarily keep eBooks in compliance with any particular paper -edition. - -Most people start at our website which has the main PG search -facility: www.gutenberg.org - -This website includes information about Project Gutenberg-tm, -including how to make donations to the Project Gutenberg Literary -Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to -subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks. |