diff options
Diffstat (limited to 'old/67943-h/67943-h.htm')
| -rw-r--r-- | old/67943-h/67943-h.htm | 3812 |
1 files changed, 0 insertions, 3812 deletions
diff --git a/old/67943-h/67943-h.htm b/old/67943-h/67943-h.htm deleted file mode 100644 index 7c3a130..0000000 --- a/old/67943-h/67943-h.htm +++ /dev/null @@ -1,3812 +0,0 @@ -<!DOCTYPE html -PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd"> -<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source on 2022-04-26T18:20:51Z using SAXON HE 9.9.1.8 . --> -<html lang="nl"> -<head> -<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"> -<title>Lord Lister No. 385: De Hôtelratten</title> -<meta name="generator" content="tei2html.xsl, see https://github.com/jhellingman/tei2html"> -<meta name="author" content="Felix Hageman (1877–1966) Kurt Matull (1872–1930?) Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]"> -<link rel="coverpage" href="images/lordlister0385-front.jpg"> -<link rel="schema.DC" href="http://dublincore.org/documents/1998/09/dces/"> -<meta name="DC.Creator" content="Felix Hageman (1877–1966) Kurt Matull (1872–1930?) Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]"> -<meta name="DC.Title" content="Lord Lister No. 385: De Hôtelratten"> -<meta name="DC.Language" content="nl-1900"> -<meta name="DC.Format" content="text/html"> -<meta name="DC.Publisher" content="Project Gutenberg"> -<meta name="DC:Subject" content="Detective and mystery stories -- Periodicals"> -<meta name="DC:Subject" content="Dime novels -- Periodicals"> -<style type="text/css"> /* <![CDATA[ */ -html { -line-height: 1.3; -} -body { -margin: 0; -} -main { -display: block; -} -h1 { -font-size: 2em; -margin: 0.67em 0; -} -hr { -height: 0; -overflow: visible; -} -pre { -font-family: monospace, monospace; -font-size: 1em; -} -a { -background-color: transparent; -} -abbr[title] { -border-bottom: none; -text-decoration: underline; -text-decoration: underline dotted; -} -b, strong { -font-weight: bolder; -} -code, kbd, samp { -font-family: monospace, monospace; -font-size: 1em; -} -small { -font-size: 80%; -} -sub, sup { -font-size: 67%; -line-height: 0; -position: relative; -vertical-align: baseline; -} -sub { -bottom: -0.25em; -} -sup { -top: -0.5em; -} -img { -border-style: none; -} -body { -font-family: serif; -font-size: 100%; -text-align: left; -margin-top: 2.4em; -} -div.front, div.body { -margin-bottom: 7.2em; -} -div.back { -margin-bottom: 2.4em; -} -.div0 { -margin-top: 7.2em; -margin-bottom: 7.2em; -} -.div1 { -margin-top: 5.6em; -margin-bottom: 5.6em; -} -.div2 { -margin-top: 4.8em; -margin-bottom: 4.8em; -} -.div3 { -margin-top: 3.6em; -margin-bottom: 3.6em; -} -.div4 { -margin-top: 2.4em; -margin-bottom: 2.4em; -} -.div5, .div6, .div7 { -margin-top: 1.44em; -margin-bottom: 1.44em; -} -.div0:last-child, .div1:last-child, .div2:last-child, .div3:last-child, -.div4:last-child, .div5:last-child, .div6:last-child, .div7:last-child { -margin-bottom: 0; -} -blockquote div.front, blockquote div.body, blockquote div.back { -margin-top: 0; -margin-bottom: 0; -} -.divBody .div1:first-child, .divBody .div2:first-child, .divBody .div3:first-child, .divBody .div4:first-child, -.divBody .div5:first-child, .divBody .div6:first-child, .divBody .div7:first-child { -margin-top: 0; -} -h1, h2, h3, h4, h5, h6, .h1, .h2, .h3, .h4, .h5, .h6 { -clear: both; -font-style: normal; -text-transform: none; -} -h3, .h3 { -font-size: 1.2em; -} -h3.label { -font-size: 1em; -margin-bottom: 0; -} -h4, .h4 { -font-size: 1em; -} -.alignleft { -text-align: left; -} -.alignright { -text-align: right; -} -.alignblock { -text-align: justify; -} -p.tb, hr.tb, .par.tb { -margin: 1.6em auto; -text-align: center; -} -p.argument, p.note, p.tocArgument, .par.argument, .par.note, .par.tocArgument { -font-size: 0.9em; -text-indent: 0; -} -p.argument, p.tocArgument, .par.argument, .par.tocArgument { -margin: 1.58em 10%; -} -td.tocDivNum { -vertical-align: top; -} -td.tocPageNum { -vertical-align: bottom; -} -.opener, .address { -margin-top: 1.6em; -margin-bottom: 1.6em; -} -.addrline { -margin-top: 0; -margin-bottom: 0; -} -.dateline { -margin-top: 1.6em; -margin-bottom: 1.6em; -text-align: right; -} -.salute { -margin-top: 1.6em; -margin-left: 3.58em; -text-indent: -2em; -} -.signed { -margin-top: 1.6em; -margin-left: 3.58em; -text-indent: -2em; -} -.epigraph { -font-size: 0.9em; -width: 60%; -margin-left: auto; -} -.epigraph span.bibl { -display: block; -text-align: right; -} -.trailer { -clear: both; -margin-top: 3.6em; -} -span.abbr, abbr { -white-space: nowrap; -} -span.parnum { -font-weight: bold; -} -span.corr, span.gap { -border-bottom: 1px dotted red; -} -span.num, span.trans, span.trans { -border-bottom: 1px dotted gray; -} -span.measure { -border-bottom: 1px dotted green; -} -.ex { -letter-spacing: 0.2em; -} -.sc { -font-variant: small-caps; -} -.asc { -font-variant: small-caps; -text-transform: lowercase; -} -.uc { -text-transform: uppercase; -} -.tt { -font-family: monospace; -} -.underline { -text-decoration: underline; -} -.overline, .overtilde { -text-decoration: overline; -} -.rm { -font-style: normal; -} -.red { -color: red; -} -hr { -clear: both; -border: none; -border-bottom: 1px solid black; -width: 45%; -margin-left: auto; -margin-right: auto; -margin-top: 1em; -text-align: center; -} -hr.dotted { -border-bottom: 2px dotted black; -} -hr.dashed { -border-bottom: 2px dashed black; -} -.aligncenter { -text-align: center; -} -h1, h2, .h1, .h2 { -font-size: 1.44em; -line-height: 1.5; -} -h1.label, h2.label { -font-size: 1.2em; -margin-bottom: 0; -} -h5, h6 { -font-size: 1em; -font-style: italic; -} -p, .par { -text-indent: 0; -} -p.firstlinecaps:first-line, .par.firstlinecaps:first-line { -text-transform: uppercase; -} -.hangq { -text-indent: -0.32em; -} -.hangqq { -text-indent: -0.42em; -} -.hangqqq { -text-indent: -0.84em; -} -p.dropcap:first-letter, .par.dropcap:first-letter { -float: left; -clear: left; -margin: 0 0.05em 0 0; -padding: 0; -line-height: 0.8; -font-size: 420%; -vertical-align: super; -} -blockquote, p.quote, div.blockquote, div.argument, .par.quote { -font-size: 0.9em; -margin: 1.58em 5%; -} -.pageNum a, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover, a.hidden:hover, a.hidden { -text-decoration: none; -} -.advertisement, .advertisements { -background-color: #FFFEE0; -border: black 1px dotted; -color: #000; -margin: 2em 5%; -padding: 1em; -} -span.accent { -display: inline-block; -text-align: center; -} -span.accent, span.accent span.top, span.accent span.base { -line-height: 0.40em; -} -span.accent span.top { -font-weight: bold; -font-size: 5pt; -} -span.accent span.base { -display: block; -} -.footnotes .body, .footnotes .div1 { -padding: 0; -} -.fnarrow { -color: #AAAAAA; -font-weight: bold; -text-decoration: none; -} -.fnarrow:hover, .fnreturn:hover { -color: #660000; -} -.fnreturn { -color: #AAAAAA; -font-size: 80%; -font-weight: bold; -text-decoration: none; -vertical-align: 0.25em; -} -a { -text-decoration: none; -} -a:hover { -text-decoration: underline; -background-color: #e9f5ff; -} -a.noteRef, a.pseudoNoteRef { -font-size: 67%; -line-height: 0; -position: relative; -vertical-align: baseline; -top: -0.5em; -text-decoration: none; -margin-left: 0.1em; -} -.displayfootnote { -display: none; -} -div.footnotes { -font-size: 80%; -margin-top: 1em; -padding: 0; -} -hr.fnsep { -margin-left: 0; -margin-right: 0; -text-align: left; -width: 25%; -} -p.footnote, .par.footnote { -margin-bottom: 0.5em; -margin-top: 0.5em; -} -p.footnote .fnlabel, .par.footnote .fnlabel { -float: left; -margin-left: -0.1em; -margin-top: 0.9em; -min-width: 1.0em; -padding-right: 0.4em; -} -.apparatusnote { -text-decoration: none; -} -.apparatusnote:target, .fndiv:target { -background-color: #eaf3ff; -} -table.tocList { -width: 100%; -margin-left: auto; -margin-right: auto; -border-width: 0; -border-collapse: collapse; -} -td.tocPageNum, td.tocDivNum { -text-align: right; -min-width: 10%; -border-width: 0; -white-space: nowrap; -} -td.tocDivNum { -padding-left: 0; -padding-right: 0.5em; -} -td.tocPageNum { -padding-left: 0.5em; -padding-right: 0; -} -td.tocDivTitle { -width: auto; -} -p.tocPart, .par.tocPart { -margin: 1.58em 0; -font-variant: small-caps; -} -p.tocChapter, .par.tocChapter { -margin: 1.58em 0; -} -p.tocSection, .par.tocSection { -margin: 0.7em 5%; -} -table.tocList td { -vertical-align: top; -} -table.tocList td.tocPageNum { -vertical-align: bottom; -} -table.inner { -display: inline-table; -border-collapse: collapse; -width: 100%; -} -td.itemNum { -text-align: right; -min-width: 5%; -padding-right: 0.8em; -} -td.innerContainer { -padding: 0; -margin: 0; -} -.index { -font-size: 80%; -} -.index p { -text-indent: -1em; -margin-left: 1em; -} -.indexToc { -text-align: center; -} -.transcriberNote { -background-color: #DDE; -border: black 1px dotted; -color: #000; -font-family: sans-serif; -font-size: 80%; -margin: 2em 5%; -padding: 1em; -} -.missingTarget { -text-decoration: line-through; -color: red; -} -.correctionTable { -width: 75%; -} -.width20 { -width: 20%; -} -.width40 { -width: 40%; -} -p.smallprint, li.smallprint, .par.smallprint { -color: #666666; -font-size: 80%; -} -span.musictime { -vertical-align: middle; -display: inline-block; -text-align: center; -} -span.musictime, span.musictime span.top, span.musictime span.bottom { -padding: 1px 0.5px; -font-size: xx-small; -font-weight: bold; -line-height: 0.7em; -} -span.musictime span.bottom { -display: block; -} -ul { -list-style-type: none; -} -.splitListTable { -margin-left: 0; -} -.splitListTable td { -vertical-align: top; -} -.numberedItem { -text-indent: -3em; -margin-left: 3em; -} -.numberedItem .itemNumber { -float: left; -position: relative; -left: -3.5em; -width: 3em; -display: inline-block; -text-align: right; -} -.itemGroupTable { -border-collapse: collapse; -margin-left: 0; -} -.itemGroupTable td { -padding: 0; -margin: 0; -vertical-align: middle; -} -.itemGroupBrace { -padding: 0 0.5em !important; -} -div.figure { -text-align: center; -} -.figure { -margin-left: auto; -margin-right: auto; -} -.floatLeft { -float: left; -margin: 10px 10px 10px 0; -} -.floatRight { -float: right; -margin: 10px 0 10px 10px; -} -p.figureHead, .par.figureHead { -font-size: 100%; -text-align: center; -} -.figAnnotation { -font-size: 80%; -position: relative; -margin: 0 auto; -} -.figTopLeft, .figBottomLeft { -float: left; -} -.figTopRight, .figBottomRight { -float: right; -} -.figure p, .figure .par { -font-size: 80%; -margin-top: 0; -text-align: center; -} -img { -border-width: 0; -} -td.galleryFigure { -text-align: center; -vertical-align: middle; -} -td.galleryCaption { -text-align: center; -vertical-align: top; -} -body { -padding: 1.58em 16%; -} -.pageNum { -display: inline; -font-size: 8.4pt; -font-style: normal; -margin: 0; -padding: 0; -position: absolute; -right: 1%; -text-align: right; -letter-spacing: normal; -} -.marginnote { -font-size: 0.8em; -height: 0; -left: 1%; -position: absolute; -text-indent: 0; -width: 14%; -text-align: left; -} -.right-marginnote { -font-size: 0.8em; -height: 0; -right: 3%; -position: absolute; -text-indent: 0; -text-align: right; -width: 11% -} -.cut-in-left-note { -font-size: 0.8em; -left: 1%; -float: left; -text-indent: 0; -width: 14%; -text-align: left; -padding: 0.8em 0.8em 0.8em 0; -} -.cut-in-right-note { -font-size: 0.8em; -left: 1%; -float: right; -text-indent: 0; -width: 14%; -text-align: right; -padding: 0.8em 0 0.8em 0.8em; -} -span.tocPageNum, span.flushright { -position: absolute; -right: 16%; -top: auto; -text-indent: 0; -} -.pglink::after { -content: "\0000A0\01F4D8"; -font-size: 80%; -font-style: normal; -font-weight: normal; -} -.catlink::after { -content: "\0000A0\01F4C7"; -font-size: 80%; -font-style: normal; -font-weight: normal; -} -.exlink::after, .wplink::after, .biblink::after, .qurlink::after, .seclink::after { -content: "\0000A0\002197\00FE0F"; -color: blue; -font-size: 80%; -font-style: normal; -font-weight: normal; -} -.pglink:hover { -background-color: #DCFFDC; -} -.catlink:hover { -background-color: #FFFFDC; -} -.exlink:hover, .wplink:hover, .biblink:hover, .qurlink:hover, .seclin:hover { -background-color: #FFDCDC; -} -body { -background: #FFFFFF; -font-family: serif; -} -body, a.hidden { -color: black; -} -h1, h2, .h1, .h2 { -text-align: center; -font-variant: small-caps; -font-weight: normal; -} -p.byline { -text-align: center; -font-style: italic; -margin-bottom: 2em; -} -.div2 p.byline, .div3 p.byline, .div4 p.byline, .div5 p.byline, .div6 p.byline, .div7 p.byline { -text-align: left; -} -.figureHead, .noteRef, .pseudoNoteRef, .marginnote, .right-marginnote, p.legend, .verseNum { -color: #660000; -} -.rightnote, .pageNum, .lineNum, .pageNum a { -color: #AAAAAA; -} -a.hidden:hover, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover { -color: red; -} -h1, h2, h3, h4, h5, h6 { -font-weight: normal; -} -table { -margin-left: auto; -margin-right: auto; -} -.tablecaption { -text-align: center; -} -.arab { font-family: Scheherazade, serif; } -.aran { font-family: 'Awami Nastaliq', serif; } -.grek { font-family: 'Charis SIL', serif; } -.hebr { font-family: Shlomo, 'Ezra SIL', serif; } -.syrc { font-family: 'Serto Jerusalem', serif; } -/* CSS rules generated from rendition elements in TEI file */ -.imprint { -color: gray; text-align: center; -} -div.advertisement img { -mix-blend-mode: darken; -} -/* CSS rules generated from @rend attributes in TEI file */ -.cover-imagewidth { -width:558px; -} -.xd31e99 { -font-size:x-large; -} -.xd31e101 { -font-size:small; -} -.xd31e107 { -font-size:xx-large; -} -.xd31e1029 { -text-align:center; font-size:xx-large; -} -.ad-dubec3-imgwidth { -width:562px; -} -.xd31e1050 { -text-align:center; font-size:x-large; -} -.xd31e1052 { -text-align:center; font-size:x-large; color:#f30f20; -} -.xd31e1054 { -text-align:center; font-size:large; -} -.xd31e1058 { -text-align:center; font-size:large; color:#f30f20; -} -.xd31e1063 { -text-align:center; -} -@media handheld { -} -/* ]]> */ </style> -</head> -<body> -<div lang='en' xml:lang='en'> -<p style='text-align:center; font-size:1.2em; font-weight:bold'>The Project Gutenberg eBook of <span lang='nl' xml:lang='nl'>Lord Lister No. 0385: De Hotelratten</span>, by Kurt Matull</p> -<div style='display:block; margin:1em 0'> -This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and -most other parts of the world at no cost and with almost no restrictions -whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms -of the Project Gutenberg License included with this eBook or online -at <a href="https://www.gutenberg.org">www.gutenberg.org</a>. If you -are not located in the United States, you will have to check the laws of the -country where you are located before using this eBook. -</div> -</div> - -<p style='display:block; margin-top:1em; margin-bottom:1em; margin-left:2em; text-indent:-2em'>Title: <span lang='nl' xml:lang='nl'>Lord Lister No. 0385: De Hotelratten</span></p> -<p style='display:block; margin-top:1em; margin-bottom:0; margin-left:2em; text-indent:-2em'>Authors: Kurt Matull</p> -<p style='display:block; margin-top:0; margin-bottom:0; margin-left:2em;'>Theo Blakensee</p> -<p style='display:block; margin-top:0; margin-bottom:0; margin-left:2em;'>Felix Hageman</p> -<p style='display:block; text-indent:0; margin:1em 0'>Release Date: April 27, 2022 [eBook #67943]</p> -<p style='display:block; text-indent:0; margin:1em 0'>Language: Dutch</p> - <p style='display:block; margin-top:1em; margin-bottom:0; margin-left:2em; text-indent:-2em; text-align:left'>Produced by: The Online Distributed Proofreading Team at https://www.pgdp.net/ for Project Gutenberg</p> -<div style='margin-top:2em; margin-bottom:4em'>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK <span lang='nl' xml:lang='nl'>LORD LISTER NO. 0385: DE HOTELRATTEN</span> ***</div> -<div class="front"> -<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> -<p class="first"></p> -<div class="figure cover-imagewidth"><img src="images/lordlister0385-front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="558" height="720"></div><p> -<span class="pageNum" id="pb1">[<a href="#pb1">1</a>]</span></p> -</div> -</div> -<div class="div1 imprint"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> -<p class="first xd31e99">☞ Elke aflevering bevat een volledig verhaal. ☜ -</p> -<p class="xd31e101">UITGAVE VAN DEN ROMAN-<span class="corr" id="xd31e103" title="Niet in bron">,</span> BOEK- EN KUNSTHANDEL—SINGEL 236,—AMSTERDAM. -</p> -</div> -</div> -</div> -<div class="body"> -<div id="ch1" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch1.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> -<div class="figure"><img src="images/p0385-01.png" alt="DE HOTELRATTEN." width="720" height="190"></div> -<h2 class="super xd31e107">DE HOTELRATTEN.</h2> -<h2 class="label">HOOFDSTUK I.</h2> -<h2 class="main">Raadselachtige <span class="corr" id="xd31e113" title="Bron: diefstalen">diefstallen</span>.</h2> -</div> -<div class="divBody"> -<p class="first">Sedert eenigen tijd werd Scotland Yard, het befaamde hoofdbureau van politie te Londen, -bezig gehouden door een eigenaardige reeks diefstallen, die allen in hetzelfde hotel -hadden plaats gehad en die zich in de laatste weken op een wijze begonnen te vermeerderen, -die groote ontsteltenis had gewekt bij den eigenaar van het hotel in kwestie, die -zich des te meer ongerust maakte, daar zijn inrichting nog sedert korten tijd was -geopend en hij wel moest vreezen een groot aantal klanten te zullen verliezen. -</p> -<p>In den aanvang had Carington, zoo was de naam van den eigenaar van het hotel, de diefstallen -zorgvuldig verzwegen, en hij had zichzelf het offer opgelegd, zijn bestolen logeergasten -althans gedeeltelijk schadeloos te stellen voor het geleden verlies. -</p> -<p>Maar de derde maal gelukte dit niet, want toen was de bestolene een zeer slecht gehumeurd -Amerikaan, die zich een paar kostbare juweelen had zien ontfutselen en die doof bleef -voor den smeekenden Carington, maar regelrecht naar Scotland Yard snelde en daar mededeelde, -wat hem was overkomen en zulks in een toestand, die niet veel verschilde van razernij. -</p> -<p>Van dat oogenblik af had het volstrekt geen doel meer, eenige geheimhouding te bewaren, -want de Amerikaan haastte zich, elders een onderdak te zoeken en hij liet niet na, -aan iedereen die het hooren wilde, zijn beklag te doen. -</p> -<p>Dit was nu zeer onaangenaam voor den heer Carington en hij had zich dan ook voorgenomen, -nu iedere geheimhouding te laten varen en de politie in den arm te nemen. -</p> -<p>Omstreeks drie maanden geleden was zijn hotel, het Kensington-Hotel, geopend. -</p> -<p>De naam duidt reeds aan dat het gelegen was in de wijk van Kensington in het noorden -van de reusachtige wereldstad. -</p> -<p>Aan de Highgate-road, waaraan het nieuwe hotel gelegen was, had een combinatie van -rijke ondernemers een paar jaren geleden een complex oude huizen gekocht, dank zij -eenige intriges, die nog geruimen tijd stof opleverden voor perscommentaren, <span class="pageNum" id="pb2">[<a href="#pb2">2</a>]</span>en die van vele kanten kritiek uitlokten, met het oog op den nog steeds heerschenden -woningnood. -</p> -<p>De combinatie van geldmannen had echter den hotelnood als tegenmotief aangevoerd en -had de vier of vijf huizen met bekwamen spoed laten sloopen, die vervolgens plaats -maakten voor een modern hotel, van alle gemakken voorzien en dat vooral zeer gewaardeerd -zou worden door de reizigers die uit het noorden des lands kwamen en afstapten aan -het Kensington-Hotel. -</p> -<p>Het duurde dan ook niet lang, of het hotel, met zijn drie honderd kamers en bijna -even zooveel badkamers, dat waarlijk weelderig was ingericht, mocht zich in een druk -bezoek verheugen. -</p> -<p>En toen kwam nauwelijks een maand na de opening dat betreurenswaardige voorval, de -eerste diefstal. -</p> -<p>De heer Carington was volslagen leek op het gebied van hoteldiefstallen en om de waarheid -te zeggen begreep hij er volstrekt niets van. -</p> -<p>De beroofde had een kamer gehad op de bovenste verdieping van het hotel, die toch -altijd nog een half pond sterling per dag deed. Hij had zijn portefeuille met geldswaarde, -naar hij stijf en sterk volhield, op de tafel in het midden van het vertrek laten -liggen, hij had de gangdeur op slot gedaan en gegrendeld. Zijn kamer had geen andere -deuren, behalve die op het balkon uitkwamen, en niettemin was den volgenden morgen -de portefeuille verdwenen, alsof ze nooit bestaan had. -</p> -<p>En toch viel er in het geheele vertrek geen spoor van braak waar te nemen. -</p> -<p>Men zou hebben kunnen denken, dat de dief wellicht langs den kant van het balkon was -binnen gedrongen, maar dat was totaal onmogelijk, want het bevond zich op een hoogte -van minstens dertig meter van den beganen grond, en bovendien viel er aan de beide -deuren geen spoor van braak te ontdekken, geen krasje, geen deukje. De ruiten zaten -behoorlijk in de sponningen, de stopverf was hard als een bikkel. In het hout was -nergens een klein gaatje te ontdekken, waardoor de dief wellicht een ijzerdraad met -een haakje aan het eind had kunnen steken, hetgeen hem echter in dit geval ook weinig -zou hebben geholpen, daar de espagnolet van het dubbele raam een hefboom en geen kruk -had, die men trouwens met een dun ijzerdraad toch onmogelijk had kunnen omdraaien. -</p> -<p>Kortom het was eenvoudig een raadsel, hoe de dief kon zijn binnen gedrongen, en vooral, -hoe hij de kamer weder had verlaten om zich met zijn buit in veiligheid te brengen. -Met den tweeden diefstal was het evenzoo gesteld, maar met dit onderscheid, dat de -beroofde een kamer had op de vierde verdieping, dat wil zeggen op een na de hoogste -verdieping. -</p> -<p>Ook hier tastte de beklagenswaardige Carington volkomen in het duister aangaande de -wijze, waarop de brutale dief was binnen gedrongen en niemand kon het hem euvel duiden, -dat hij ook den tweeden keer aan een bedrog van den kant van den beroofde begon te -gelooven. -</p> -<p>Maar de Amerikaan kon hem niet langer in twijfel laten. -</p> -<p>Ook deze had een kamer op de bovenste verdieping gehad en behalve zijn juweelen had -men hem een bedrag van ongeveer twee duizend dollar in bankpapier ontstolen, welke -hij in zijn portefeuille op zijn nachtkastje had gelegd. -</p> -<p>Maar ook deze derde maal was het volkomen onverklaarbaar hoe de dief kans had gezien -het vertrek binnen te dringen, waarvan de twee deuren stevig van binnen gesloten waren, -het geld en de juweelen weg te nemen, zonder dat het slachtoffer er iets van bemerkte -en tenslotte weder te verdwijnen op dezelfde wijze als hij gekomen was, dat wil zeggen -op een wijze, die niemand begreep. -</p> -<p>Scotland Yard zond onmiddellijk zijn beste detectives, die in het geheim een uitgebreid -onderzoek begonnen in te stellen. -</p> -<p>Het spreekt vanzelf dat het niet lang duurde, of de verdenking begon zich te richten -tegen het hotelpersoneel. -</p> -<p>Weliswaar was Carington zeer kiesch in het uitzoeken van zijn kellners, zijn portiers, -zijn kamermeisjes, koks, liftboys, kruiers en ander personeel, maar het zou voldoende -zijn, als er onder die vele een enkele bedrieger was geweest om althans eenigermate -te kunnen verklaren hoe de diefstal had plaats gevonden. -</p> -<p>Maar zelfs dan bleef nog altijd <span class="corr" id="xd31e146" title="Bron: een het">het een</span> raadsel van de knippen op de deur. -</p> -<p>Hieraan wijdden de detectives het eerst hun aandacht. -</p> -<p>Het waren mannen met koele koppen, die niet aan bovennatuurlijke dingen geloofden, -en die er <span class="pageNum" id="pb3">[<a href="#pb3">3</a>]</span>vast van overtuigd waren, dat de dader een middel had bezeten om de kamers binnen -te dringen, want men kon het wel als vaststaande aannemen, dat alle drie de diefstallen -moesten worden toegeschreven aan een en dezelfde persoon. -</p> -<p>De heeren detectives begonnen dus met een zeer nauwkeurig onderzoek van de sluitingen -der kamerdeuren die op de breede gang uitkwamen en wel speciaal met de knippen. -</p> -<p>Het waren stevige stalen schuifknippen, die wegens hun nieuwheid tamelijk stroef werkten -en waarvan er zich twee aan iedere deur bevonden. -</p> -<p>Met hun vergrootglazen gewapend, onderzochten de politiebeambten zeer zorgvuldig het -hout van de deur in de buurt van de knippen, maar zij konden volstrekt niets ontdekken, -wat op een doorboring van de deurpost wees. -</p> -<p>Met een goed buigzaam staaldraadje door een klein gaatje gestoken, ware het wellicht -mogelijk geweest den knop van den grendel te bereiken, en deze op die wijze terug -te trekken, maar er was niets te vinden, dat daarop wees, niet het kleinste krasje -op de koperen grendelknoppen, geen spoor van doorboring van het hout. -</p> -<p>Bovendien twee van de drie beroofden verklaarden zeer pertinent, dat zij om hun kamer -te verlaten, nadat zij den diefstal ontdekt hadden, den sleutel in het slot hadden -moeten omdraaien, en deze waren zoo vervaardigd, dat men van buiten af onmogelijk -het slot had kunnen omdraaien, wanneer daarop aan de binnenzijde de sleutel stak. -</p> -<p>Het duurde niet lang of de heeren van Scotland Yard moesten tot de erkentenis komen, -dat ze hier voor een raadselachtig geval stonden. -</p> -<p>Ook zij helden al spoedig tot de meening, dat de dader onder het hotelpersoneel moest -worden gezocht, maar zelfs al was dit zoo, dan zou daardoor toch nog altijd niet het -geheim van het binnendringen der kamer zijn opgelost. -</p> -<p>Toch begon men aanstonds alle leden van het personeel, onverschillig of zij in het -hotel overnachtten of niet, in het geheim te bestudeeren, zonder het minste resultaat -evenwel. -</p> -<p>En dat niet alleen, vier dagen na de berooving van den Amerikaan had er in hetzelfde -Kensington-Hotel opnieuw een diefstal plaats, die onder juist dezelfde omstandigheden -als de drie anderen gepleegd werd. -</p> -<p>De politiebeambten waren woedend, dat men als het ware onder hun neus door ging met -de geheimzinnige berooving en hun ijver verdubbelde nog. -</p> -<p>Maar hoe goed zij ook opletten, zij slaagden er niet in, den dief op heeterdaad te -betrappen. -</p> -<p>Een paar der detectives namen hun intrek in het hotel, als reizigers vermomd, maar -dat hielp ook al niet, de dief scheen er lucht van te hebben gekregen en de detectives -goed te kennen, want er gebeurde hen volstrekt niets. -</p> -<p>Wel echter had er in den derden nacht van hun aanwezigheid in het hotel de vijfde -diefstal plaats. -</p> -<p>Carington was de wanhoop nabij en loofde een zeer hooge premie uit voor de aanhouding -van den brutalen hoteldief, die binnen een paar weken tijd voor een waarde van ongeveer -negen duizend pond sterling had gestolen. -</p> -<p>Maar het zag er volstrekt niet naar uit, alsof hij deze premie binnen afzienbaren -tijd zou moeten betalen. -</p> -<p>Toen nam hij tot een ander middel zijn toevlucht. -</p> -<p>Een oberkellner, wiens betrouwbaarheid boven iederen twijfel verheven was, kreeg de -opdracht, de uiterste waakzaamheid te betrachten en de oogen goed open te zetten, -in de hoop dat hij er wellicht in zou slagen, den geheimzinnigen hoteldief te vinden -en op heeterdaad betrappen. -</p> -<p>Bovendien stelde men een aantal detectives en rechercheurs verdekt op verschillende -punten van het groote hotel op, en met name op de vierde en vijfde verdieping, waar -tot dusverre alle beroovingen hadden plaats gevonden. -</p> -<p>Het hielp echter niets. -</p> -<p>Op een nacht werd er opnieuw een diefstal gepleegd in het logeervertrek, in welks -onmiddellijke nabijheid zich toevallig den geheelen nacht een detective had opgehouden. -</p> -<p>Dat was bijna meer dan Carington kon verdragen. -</p> -<p>Hij dacht er over om de vloeren en zolderingen te laten onderzoeken, om het behang -van de wanden te laten rukken, teneinde zich te overtuigen, dat er zich geen geheime -deuren in de muren bevonden, ofschoon hij in zijn binnenste zeer wel wist dat dit -volkomen ondenkbaar was. -</p> -<p>Toch werden hier en daar de kleeden opgenomen en de vloeren werden zorgvuldig onderzocht, -maar overal waren de planken behoorlijk vastgespijkerd, nergens viel een luik te bespeuren. -De kalk van de <span class="pageNum" id="pb4">[<a href="#pb4">4</a>]</span>plafonds was smetteloos en vlak als een <span class="corr" id="xd31e182" title="Bron: billardlaken">biljardlaken</span>, nergens vertoonde het behang een reet. -</p> -<p>En steeds bleven de diefstallen voortgang hebben. -</p> -<p>Men begon nu de logeergasten te verdenken, hetgeen ook niet kon uitblijven. -</p> -<p>Van iedereen verlangde men zijn papieren en iedereen moest zich behoorlijk legitimeeren, -waarbij de hoteldirecteur zich in duizend verontschuldigingen uitputte. -</p> -<p>Scotland Yard kwam met haar misdadigersalbum aanzetten, afdeeling „hotelratten”, dat -prijkte met honderden afbeeldingen van bekende internationale hoteldieven. Er begon -als het ware een vergelijkende studie, maar veel logeergasten moesten volstrekt niets -hebben van deze onderzoekingen en vertrokken zoo spoedig zij konden naar aangenamer -oorden. -</p> -<p>In stilte hoopte Carington, dat onder degenen die vertrokken, misschien de dief was, -maar ook daarin kwam hij spoedig tot een andere overtuiging, toen de berooving met -angstwekkende regelmaat meestal eens in de week voortgang bleek te hebben. -</p> -<p>Natuurlijk had zich de pers reeds lang op dit smakelijke hapje geworpen en de Head -Line-schrijvers, dat zijn de journalisten, wier eenige taak het is pakkende opschriften -boven de artikelen te plaatsen, trachtten elkander een vlieg af te vangen in het bedenken -van sensationeele „kopjes”. -</p> -<p>Toen brak er een tijd aan, waarop de reeks diefstallen even plotseling werd afgebroken, -als zij een aanvang had genomen en reeds meende Carington rustig te kunnen adem halen. -</p> -<p>Maar zijn opluchting was maar van korten duur. Nog geen volle maand later werd een -Russische grootvorstin, die een tamelijk groot fortuin had kunnen redden en die juist -drie dagen te voren haar intrek in het hotel had genomen, des nachts in haar kamer, -zonder dat zij er iets van bemerkte, van een bedrag van bijna drie duizend pond beroofd. -<span class="pageNum" id="pb5">[<a href="#pb5">5</a>]</span></p> -</div> -</div> -<div id="ch2" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch2.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> -<h2 class="label">HOOFDSTUK II.</h2> -<h2 class="main">Raffles stelt belang in de zaak.</h2> -</div> -<div class="divBody"> -<p class="first">Het was in den morgen, volgende op dezen nieuwen brutalen diefstal, toen John Raffles -en zijn trouwe vriend Charly Brand aan het ontbijt gezeten waren in de lichte fraai -gemeubileerde eetkamer van het huis, hetwelk de Gentleman-Inbreker reeds sedert vele -jaren onder den naam van Lord William Aberdeen in de Regentstreet bewoonde. -</p> -<p>De heeren hadden juist het ontbijt beëindigd en Raffles was verdiept in de lezing -van de <span lang="en">Daily Mail</span>. -</p> -<p>Plotseling riep hij uit: -</p> -<p>„Hij begint weer.” -</p> -<p>„Wie begint weer? Waarmee begint hij?” vroeg Charly Brand verbaasd, terwijl hij Raffles -onderzoekend aankeek. -</p> -<p>„Vraag je dat nog? De geheimzinnige dief van het Kensington-Hotel. Je weet dat ik -bijzonder veel belang in de zaak stel.” -</p> -<p>„En niet zonder reden, Edward,” kwam Charly Brand. „Het gaat er zeer geheimzinnig -in zijn werk, dat is zeker.” -</p> -<p>„Het lijkt maar zoo, mijn waarde,” hernam Raffles glimlachend. „Natuurlijk zal achteraf -blijken, dat alles heel gewoon in zijn werk is gegaan, ik wil echter toegeven, dat -alles wel een zeer geheimzinnigen indruk maakt, en dat is ook niet te verwonderen. -Ik zelf heb mij niet kunnen onttrekken aan den indruk dat we hier met een knappen -kop te doen hebben. Dat is waar ook, ik las gisteren voor het eerst ergens, dat John -Raffles wel de dader zou blijken te zijn.” -</p> -<p>„Dat is wel het grootste compliment dat men den dader had kunnen maken en hij zal -er danig mee in zijn nopjes zijn,” riep Charly uit. „Maar je zeide zooeven dat de -man weder begonnen is, na bijna een maand rust, wie is het slachtoffer ditmaal?” -</p> -<p>„Een Russische grootvorstin.” -</p> -<p>„Rijk?” -</p> -<p>„Dat gaat nog al naar het schijnt.” -</p> -<p>„Wat voert zij hier uit?” -</p> -<p>„Wat zou ze hier uitvoeren? Niets natuurlijk. Je kunt het tenminste geen bezigheid -noemen, geloof ik, wanneer men zich uit de handen der Bolsjewiki tracht te houden.” -</p> -<p>„In het land zelf zou het dat zeker zijn,” merkte Charly lachend op. -</p> -<p>„Ik zal je eens wat zeggen, Charly,” hernam Raffles na eenigen tijd te hebben nagedacht. -„Ik gevoel grooten lust dien geheimzinnigen dief eens van nabij in zijn verrichtingen -gade te slaan. Daarmee wil ik volstrekt niet zeggen, dat ik mede wil helpen om hem -te vangen, dat moet de politie zelf maar opknappen. Natuurlijk zoolang de man zich -niet te buiten gaat aan geweldplegingen, want dan zal ik natuurlijk handelend optreden. -Ik wil echter van nabij zijn methode eens bestudeeren.” -</p> -<p>„Hoe denk je dat te doen?” -</p> -<p>„Wel, heel eenvoudig. Wij zullen onzen intrek nemen in het Kensington-Hotel. Je hebt -toch zeker wel lust om mij te vergezellen?” -</p> -<p>„Wat een vraag. Ik zou je zeker niet alleen laten gaan. Ik zelf ben er zeer nieuwsgierig -naar hoe de man te werk gaat.” -</p> -<p>„Om je de waarheid te zeggen ben ik nog nieuwsgieriger naar de kamers,” merkte Raffles -glimlachend op. „Ik heb veel respect voor de detectives van Scotland Yard, waaronder -inderdaad schrandere mannen zijn, maar het kan dunkt mij niet anders of zij hebben -ditmaal hun onderzoek niet op de goede wijze ingericht. Het is immers duidelijk, dat -er iets aan de kamers moet zijn, dat tot dusverre aan hun aandacht is ontgaan. Onverschillig -of de <span class="pageNum" id="pb6">[<a href="#pb6">6</a>]</span>dader onder het personeel moet worden gezocht, onder de logeergasten, of buiten het -hotel, er kan niet aan getwijfeld worden, of de kamers, waar de diefstallen plaats -vonden moeten ergens toegankelijk zijn.” -</p> -<p>„Wanneer wil je er heen gaan?” -</p> -<p>„Wel, vandaag nog.” -</p> -<p>„Onder welk uiterlijk?” -</p> -<p>„Dat komt er volstrekt niet op aan. Alleen zou het verstandig zijn, wanneer ik mijn -uiterlijk als Lord Aberdeen maar afleg! Wel is waar zijn er in de wijk niet veel armen, -die mijn uiterlijk kennen, maar men kan toch nimmer te voorzichtig zijn. Kom, laten -wij maar aanstonds werk van de zaak gaan maken—ik ben werkelijk benieuwd, wat wij -daarginds zullen zien.” -</p> -<p>De beide vrienden stonden van de tafel op, en begaven zich naar hun slaapkamers, die -aan elkander grensden, en waar zij ruimschoots gelegenheid vonden hun uiterlijk geheel -te veranderen. -</p> -<p>Er bevonden zich daar verscheidene kasten vol kleeren, pruiken en baarden, en de beide -vrienden wisten daarvan een uitstekend gebruik te maken. -</p> -<p>Er was nog geen half uur verloopen, of zij waren volkomen onherkenbaar. Niet alleen -was hun gelaatskleur veranderd, maar ook hadden zij door verschillende middelen den -vorm van hun gezicht weten te veranderen, en in deze twee reizigers met hun <span class="corr" id="xd31e237" title="Bron: Galische">Galicische</span> typen zou men stellig niet Lord Aberdeen en zijn altijd zoo keurig gekleeden jongen -secretaris herkennen. -</p> -<p>De beide vrienden hadden een valies met goed gepakt en verlieten nu het huis aan de -tuinzijde, waar een kleine tuinpoort toegang verleende tot een stille zijstraat, waar -zich nimmer een levende ziel vertoonde. -</p> -<p>Zij moesten de zware valiezen naar de Regentstreet dragen, maar daar hadden zij spoedig -een huurauto gevonden, waarvan de chauffeur last kreeg hen naar het Kensington-Station -te rijden. -</p> -<p>Daar gekomen stapten zij uit, dankten den chauffeur af, en namen een tweede auto, -die juist kwam aanrijden, en waarvan de chauffeur niet anders kon denken of zij waren -zooeven met den trein aangekomen. -</p> -<p>Na een rit van een kwartier ongeveer stond de auto stil voor het prachtige nieuwe -hotel, wat het toneel was geweest van de geheimzinnige diefstallen, welke de gelederen -der logeergasten reeds aanzienlijk hadden gedund. -</p> -<p>Die gebleven waren konden wel onverschillig of zeer stoutmoedig genoemd worden, die -als het ware het lot tartten of er vast van overtuigd waren, dat men in hun kamers -niet zou binnen dringen. -</p> -<p>Daar de diefstallen merkwaardig genoeg allen op de vierde of vijfde verdieping hadden -plaats gehad, was er een groote vraag naar de kamers op de drie andere etages en de -portier moest dan ook aan Raffles en Charly mededeelen dat er alleen een kamer op -de vierde en vijfde verdieping te krijgen was. -</p> -<p>Terwijl hij dit zeide keek de man de beide reizigers schuw aan, want hij had het gevoel, -alsof reeds iedereen wist van de reeks beroovingen, zelfs twee reizigers, die blijkbaar -regelrecht uit een of andere stad in het hartje van den Balkan kwamen. -</p> -<p>Maar Raffles haalde eenvoudig de schouders op en antwoordde onverschillig: -</p> -<p>„Het laat ons volkomen koud. Een kamer met twee bedden, wat ik je verzoeken mag, portier, -of anders twee kamers naast elkander met een combinatiedeur.” -</p> -<p>„Zou ik om de paspoorten der heeren mogen verzoeken?” vroeg de portier. „Gij zijt -immers geen Engelschen.” -</p> -<p>Nu had Raffles ook hierop gerekend, en zoo konden de beide mannen een paar voortreffelijk -nagemaakte paspoorten laten zien, voorzien van alle mogelijke officieele stempels. -</p> -<p>Nadat deze plechtigheid was afgeloopen, konden de beide vrienden een zeer gemakkelijke, -voortreffelijk ingerichte kamer op de bovenste verdieping betrekken. -</p> -<p>Een der hotelkruiers sjouwde de zware valiezen naar boven, kreeg daar zijn fooi en -verdween. -</p> -<p>Zoodra zij alleen waren, plantte Raffles zich, na overjas en hoed op zijn bed te hebben -geworpen, midden in het vertrek, steunde de beide handen in de zijden en liet zijn -blikken glimlachend in het rond waren. -</p> -<p>„Daar zijn we dus in het hol van den leeuw,” zeide hij zachtjes, alsof iemand hem -had kunnen hooren, buiten Charly. „Wie weet is het zelfs wel een van deze kamers, -waar een diefstal heeft plaats gehad, maar natuurlijk zou de portier er zich wel voor -hebben gewacht, om dit te openbaren.” -</p> -<p>Zachtjes fluitend, trad hij op een der wanden toe en klopte er op verscheidene plaatsen -op. „Een massieve muur, van verborgen deuren is geen sprake, <span class="pageNum" id="pb7">[<a href="#pb7">7</a>]</span>en dat is toch ook immers iets onmogelijks. Ik kan aannemen, dat er in zulk een groot -hotel clandestien het een of ander gemaakt is, dat er niet hoort, en dat niet door -den architect is voorzien, maar zeker geen geheime tusschendeuren.” -</p> -<p>„En evenmin luiken in den vloer dunkt mij.” -</p> -<p>„Dat klinkt tenminste al zeer weinig waarschijnlijk,” hernam Raffles. -</p> -<p>Hij had zijn vergrootglas uit zijn zak gehaald en was op de gangdeur toegetreden. -</p> -<p>Met eindeloos geduld onderzocht hij de deurpost in de buurt van den grendel en na -ongeveer een kwartier zeide hij zich tot Charly wendend: -</p> -<p>„Niets te zien. Wanneer hier ergens een gat was geboord, als was het niet grooter -dan om een naald door te laten, dan zou ik het met dit vergrootglas moeten zien en -al zou het met stopverf zijn dicht gemaakt, dan zou ook dat mij niet ontgaan. Bovendien -gaan deze grendels bijzonder stroef en ik kan ook volstrekt niet merken, dat zij bijvoorbeeld -overdag door den dief zelf of een handlanger hier in het hotel geolied zijn, om het -schuiven te vergemakkelijken. Ik acht het volstrekt buitengesloten, dat men met een -dun ijzerdraad dezen zwaren grendel zou kunnen terugtrekken, om nog niet eens van -den sleutel in het slot te spreken. Je zult je namelijk wel herinneren, dat op zijn -minst twee der bestolenen pertinent hebben verklaard, den sleutel in het slot te hebben -moeten terugdraaien, voor zij in den morgen na den diefstal de kamer konden verlaten. -Ik heb te veel kennis van sloten, om niet te zien, dat men deze dingen hier onmogelijk -aan den kant van de gang kan openen als van binnen de sleutel er op steekt.” -</p> -<p>„Maar zouden alle kamers zoo zijn ingericht?” -</p> -<p>„Er is volstrekt geen reden om daaraan te twijfelen. Natuurlijk zijn al die deuren -en al deze sloten als massa-fabricatie gemaakt, en zij lijken op elkander als druppels -water.” -</p> -<p>„Dan ben ik er benieuwd naar, Edward, hoe jij het denkt te kunnen verklaren op welke -wijze de dief hier is binnen gedrongen.” -</p> -<p>„Wij zullen ons niet overhaasten, Charly. Wij zijn nu tot de overtuiging gekomen, -dat het niet ging door de gangdeur, dan kan het niet anders of het moet aan de zijde -van het balkon zijn geschied.” -</p> -<p>„Maar het is dertig meter van den grond, Edward,” riep Charly uit. -</p> -<p>„Die opmerking hebben de detectives ook gemaakt, mijn waarde. En ik kan niet zeggen, -dat ze van groote schranderheid getuigt,” hernam Raffles schouderophalend. „Het is -nog al duidelijk, dat de dief niet tegen het balkon is opgeklommen.” -</p> -<p>„Hoe heeft hij het dan bereikt, volgens jou?” -</p> -<p>„Op de eenige andere manier. Hij heeft zich van het dak er op laten neer zakken, een -afstand die heel wat korter is dan dertig meter.” -</p> -<p>„Hoe kwam hij op het dak?” -</p> -<p>„Van een der aangrenzende huizen natuurlijk.” -</p> -<p>„Goed, ik wil een oogenblik aannemen, dat de dief op het balkon is. Daar staat hij -dus, achter de gesloten deur. Vertel me nu eens, hoe hij de deuren opent, en vooral -hoe hij ze weer sluit achter zich, zonder de ruiten te vernielen en ook zonder dat -er een spoor van te zien valt?” -</p> -<p>„Wij zullen ons eens op het <span class="corr" id="xd31e280" title="Bron: bolkon">balkon</span> begeven, mijn waarde, en zien wat het is,” zeide Raffles bedaard. -</p> -<p>Hij trad op de beide balkondeuren toe, maar opende ze niet dadelijk en onderzocht -de sluiting aan de binnenzijde. -</p> -<p>Het was een gewoon <span class="corr" id="xd31e286" title="Bron: dubbel">dubbele</span> <span class="corr" id="xd31e289" title="Bron: balkonraam">balkondeur</span>, met een groote smalle ruit er in en aan de onderzijde uit hout bestaande. -</p> -<p>Zij werd gesloten door middel van een van die ijzeren stangen, welke door middel van -een klein tandrad, hetwelk aan een ijzeren, met hout bekleede greep bevestigd is, -grijpt in een tandrad, welke zich aan den stang bevindt, waardoor de beide heften -van dezen stang onder en boven aan de deur in een stevig ijzer oog grijpen, waardoor -de deur gesloten wordt. -</p> -<p>Raffles duwde den greep naar beneden, de beide heften van de sluitstang maakten zich -los uit de oogen en hij kon de deur naar zich toetrekken. -</p> -<p>Langzaam trad hij op het balkon, dat over een lengte van bijna dertig meter langs -den voorgevel liep, die uitkwam op de breede Highgate-road. -</p> -<p>Hij bukte zich over de ijzeren leuning van het balkon, en zag dat er op de vierde -verdieping juist zoo een zich uitstrekte. -</p> -<p>De balkons op de andere verdieping liepen niet door, maar waren allen afzonderlijk. -</p> -<p>„Men kan gemakkelijk van het balkon het dak bereiken, met behulp van een ladder die -niet langer dan twee meter behoeft te zijn,” zeide hij tot Charly, die naast hem was -komen staan. -<span class="pageNum" id="pb8">[<a href="#pb8">8</a>]</span></p> -<p>„Dus de dief zou een ladder bij zich gehad moeten hebben?” vroeg Charly. -</p> -<p>„Hij kan zeer wel van een touwladder gebruik hebben gemaakt, die geeft geen indrukken, -die verliest geen houtspaanders, die kan men gemakkelijk om het lichaam wikkelen en -onder jas of mantel verbergen. Die hindert niet in de bewegingen en die maakt tenslotte -volstrekt geen geraas.” -</p> -<p>„Waarde Edward, ik zeide je reeds dat ik gaarne wil aannemen, dat de dief over de -daken heen tot vlak boven dit balkon komt, zich laat zakken, en veilig voor de balkondeur -belandt, welke hij zich heeft uitgezocht, de vraag is nu maar hoe hij de deur opent. -Dat is alles, wat ik wil weten.” -</p> -<p>„Je zult moeten erkennen, dat het tevens de hoofdzaak is,” zeide Raffles glimlachend. -„Wij zullen echter eens zien, in hoeverre er een antwoord kan worden gegeven op je -vraag.” -</p> -<p>Hij trok de beide helften van de balkondeur zoover hij kon dicht en zeide toen tot -Charly: -</p> -<p>„Het volgende staat vast. Zelfs wanneer men bij voorbeeld met behulp van een in hout -gedraaide boor of een trapoog de deur geheel zou kunnen dicht trekken, dan nog zou -het volkomen onmogelijk zijn, de greep weder in zijn oorspronkelijken toestand terug -te brengen. Even onmogelijk als het mij overigens toeschijnt, haar door de dichte -deur heen neer te drukken, als men op het balkon staat.” -</p> -<p>„Die meening ben ik ook toegedaan,” riep Charly uit. „Dat de ruiten er uit zijn genomen -en naderhand weer ingezet, is ook <span class="corr" id="xd31e309" title="Bron: buiten gesloten">buitengesloten</span>.” -</p> -<p>„Volkomen. Niet <span class="corr" id="xd31e315" title="Bron: allen">alleen</span> bevindt de stopverf zich aan de binnenzijde van de deur, maar ook luiden de verklaringen -eenparig, dat die stopverf volkomen hard was, met een laag verf bedekt, en dus onmogelijk -enkele uren van te voren kon zijn aangebracht. Stopverf heeft minstens een dag of -zes noodig en in dit jaargetij toch nog altijd vier om volkomen hard op te drogen. -Dat men de ruit naast de stopverf heeft uitgesneden en er naderhand weer heeft ingezet, -is al even ondenkbaar. Bij de minste beweging zou zij immers vallen?” -</p> -<p>Raffles had zich gebukt, zoodat hij bijna met het gelaat op den vloer van het balkon -lag en trachtte onder de deur van het balkon te zien. -</p> -<p>„Wat doe je daar?” vroeg Charly nieuwsgierig. -</p> -<p>„Ik probeer om onder de deurreet door te kijken.” -</p> -<p>„Waarom?” -</p> -<p>„Omdat ik mij wil overtuigen dat de kier niet groot genoeg is, om er een zeer lang -ijzerdraad door te steken, in een rechten hoek gebogen en aan het einde voorzien van -een oog, om daarmede den knop van de greep van de spagnolet te vatten en die omlaag -te trekken. Maar ik zie al dat dat volstrekt onmogelijk is. Een ijzerdraad van de -noodige lengte en dikte zou men onmogelijk onder de kier kunnen door krijgen en in -het beste geval zou de inbreker uren en uren noodig hebben, voor hij eindelijk als -bij toeval de greep beet had en daarop kan natuurlijk geen dief, die zijn vak verstaat -het laten aankomen.” -</p> -<p>„Dan geef ik het op,” riep Charly uit. -</p> -<p>„Daaraan denk ik nog zoo spoedig niet, mijn waarde,” hernam Raffles. -</p> -<p>Hij was het vertrek weder binnen getreden en begon de deuren opnieuw aan een nauwkeurig -onderzoek te onderwerpen. Na eenigen tijd zeide hij langzaam: -</p> -<p>„Ik kan niet aanstonds zeggen wat het is, maar er is aan deze deur iets eigenaardigs.” -</p> -<p>„Bedoel je misschien dat de stang van de spagnolet rond is, terwijl zij in verreweg -de meeste gevallen plat zijn.” -</p> -<p>„Dat heb je goed ingezien, ronde spagnoletstangen komen maar weinig voor, platte zijn -meestal steviger, maar ik heb nog iets meer ontdekt, mijn waarde. De scharnieren van -de deuren zitten namelijk niet aan de binnenzijde, zooals meestal het geval is, maar -aan den buitenkant van de deur.” -</p> -<p>„Daar had ik nog niet op gelet,” riep Charly uit. „Dat komt ook maar zelden voor geloof -ik, want de meeste balkondeuren gaan naar binnen open.” -</p> -<p>Raffles was opnieuw op het balkon gegaan, had zijn vergrootglas weder ter hand genomen -en bukte zich, teneinde een der onderste scharnieren van de deur met groote aandacht -te bezien. -</p> -<p>Teneinde het scharnier zoolang mogelijk tegen roest te beschermen was het geschilderd -met dezelfde kleur van de deuren. -</p> -<p>Maar aanstonds zag Raffles, dat de pen, welke de beide helften van het scharnier verbond, -en waarom het draaide, van boven voorzien was van een ronden kop, die haar belette -door het gat van de scharnier te vallen. -</p> -<p>Hij tuurde aandachtig door zijn vergrootglas en toen ontsnapte een lichte kreet van -zegepraal aan zijn mond. -<span class="pageNum" id="pb9">[<a href="#pb9">9</a>]</span></p> -<p>Dadelijk kwam Charly vol belangstelling naderbij. -</p> -<p>„Heb je iets ontdekt?” vroeg hij. -</p> -<p>„Ik geloof tenminste dat ik reeds heel wat verder ben. Kom eens hier en zeg me eens, -wat je van dat scharnier denkt?” -</p> -<p>Charly kwam op het balkon, hurkte naast Raffles neder, bekeek het scharnier aandachtig -en zeide toen: -</p> -<p>„Het lijkt op een van die scharnieren, zooals men ze vaak vindt aan gewone kamerdeuren -en waarvan de pen al zeer gemakkelijk er uitgetrokken kan worden.” -</p> -<p>„Zoo is het, mijn waarde. In ieder geval is dat scharnier er bepaald op gemaakt, om -er de pennen gemakkelijk uit te nemen. Zie maar eens hoe goed zij geolied zijn.” -</p> -<p>Raffles had onder het spreken zijn zakmes te voorschijn gehaald, waarin zich verschillende -kleine instrumentjes bevonden, en had met behulp van een schroevendraaiertje, dat -hij tegen den ronden kop van de pen zette, deze laatste met het grootste gemak uit -de scharnier genomen. -</p> -<p>Maar dadelijk stak hij er de ijzeren stift weder in, stond op en zeide tot Charly: -</p> -<p>„Ga eens naar binnen en doe de deur dicht.” -</p> -<p>Charly ging het vertrek binnen en draaide de greep van de spagnolet naar boven, zoodat -de ronde stangen in de gaten grepen en de deur gesloten was. -</p> -<p>Toen keek hij vol aandacht naar wat Raffles deed. -</p> -<p>Hij zag, hoe deze vlug de twee pennen uit het bovenste en onderste scharnier van de -linker deurhelft nam en tot zijn groote verbazing duwde Raffles de deurhelft langzaam -open, en stond het volgende oogenblik naast hem. -</p> -<p>„Dat is.…,” riep Charly stom verbaasd uit. -</p> -<p>„Het is weinig minder dan geniaal, Charly. De spagnoletstang is van bestemming veranderd -en fungeert nu als scharnier. Je ziet wel, dat het goed beschouwd het ei van Columbus -is.” -<span class="pageNum" id="pb10">[<a href="#pb10">10</a>]</span></p> -</div> -</div> -<div id="ch3" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch3.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> -<h2 class="label">HOOFDSTUK III.</h2> -<h2 class="main">Op het spoor van de hotelratten.</h2> -</div> -<div class="divBody"> -<p class="first">Charly bleef een oogenblik verwonderd en zwijgend naar de geopende deurhelft kijken, -alsof hij zijn oogen nog altijd niet kon vertrouwen en daarop bekeek hij de deur wat -nauwkeuriger. -</p> -<p>Het was zoo. De ronde stangen, waaruit de sluiting bestond, waren in een soort scharnier -veranderd, waarom een van de deurhelften zeer gemakkelijk kon draaien. -</p> -<p>Gemakkelijk en geruischloos, want ook de uiteinde van de stangen bleken goed geolied -te zijn. -</p> -<p>Volkomen onhoorbaar draaide de deurhelft, nadat de werkelijke scharnieren buiten dienst -waren gesteld. -</p> -<p>Wanneer de dief weder heen ging, trok hij de deurhelft aan de scharnieren naar zich -toe, stak er de ijzeren pen weder in en nu was er volstrekt niet te zien dat iemand -door de deur was binnen gegaan. -</p> -<p>„En toch is er iets, wat ik volstrekt niet begrijp,” barstte Charly na eenige oogenblikken -uit. „Hoe is het mogelijk dat de dief al deze deuren zoo heeft ingericht, zonder dat -men er in het hotel iets van bemerkte?” -</p> -<p>Maar Raffles schudde glimlachend het hoofd en zeide: -</p> -<p>„Daarvan is natuurlijk in het geheel geen sprake. Ik wil je wel zeggen wat ik er van -denk, maar eerst zullen we de deur weder in normalen stand terug brengen.” Raffles -ging weder op het balkon, trok de deurhelft naar zich toe, stak de pennen in de scharnieren -en daarop opende Charly aan den binnenkant de balkondeur en Raffles trad weder binnen. -</p> -<p>Wel waren eenige voorbijgangers blijven stil staan, toen ze de beide mannen bezig -zagen, maar allen daar in de buurt wisten, dat het hotel sedert eenigen tijd letterlijk -krioelde van politiebeambten en ze zagen de beide heeren natuurlijk voor detectives -aan. -</p> -<p>Ook konden zij wegens de hoogte waarop de kamers gelegen waren, en de tamelijke breedte -van het balkon zelfs aan de overzijde van de straat niet waarnemen, wat er met de -balkondeur geschied was. -</p> -<p>Zoodra Raffles weder was binnen getreden en de balkondeur had gesloten, begon hij: -</p> -<p>„Ik herhaal je, Charly, er kan geen sprake van zijn, dat al deze deuren door den dief -zoo zijn ingericht, nadat het hotel gebouwd was en ik ben nu ook zeker, dat wij hier -met een heel complot te doen hebben en dat er minstens drie of vier personen bij deze -diefstallen zijn en die personen hebben allen iets te maken met het bouwvak, of zij -hebben er zich tijdelijk ingedrongen, met het doel, dat je kent. De balkondeuren zijn, -zooals wij ze nu zien, reeds bij den bouw van het hotel zoo aangebracht en wel door -dezelfde lieden, die naderhand de diefstallen pleegden. De deuren bevinden zich alleen -op de vierde en vijfde verdieping en daarom hadden de beroovingen ook alleen op die -etages plaats.” -</p> -<p>„Maar hoe konden deze deuren aangebracht worden, zonder dat de architect, of tenminste -de bouwopzichter het merkte,” riep Charly uit. -</p> -<p>„In welk opzicht wijken deze balkondeuren dan af van de gewone?” was de wedervraag -van Raffles. „Alles goed beschouwd, valt er niet veel bijzonders aan op te merken -en wij wilden er eenmaal iets bijzonders aan vinden, omdat we niet wilden aannemen, -dat de dief door een sleutelgat was gekropen. Het spreekt echter vanzelf, dat degene, -die deze deuren maakte, verkocht, of misschien veranderde, medeplichtig is aan de -diefstallen. Balkondeuren vormen natuurlijk slechts een zeer onbeteekenend onderdeel -van zulk een groot bouwwerk en de bouwopzichter heeft er volstrekt geen acht op geslagen. -</p> -<p><span class="corr" id="xd31e374" title="Niet in bron">„</span>Hij heeft dat overgelaten aan den man, den <span class="pageNum" id="pb11">[<a href="#pb11">11</a>]</span>timmerman waarschijnlijk, die de deuren leverde. Hij zag dat ze voortreffelijk werkten -en het was hem blijkbaar volmaakt onverschillig of de spagnolet rond of vierkant, -of de scharnieren buiten, of binnen waren. -</p> -<p><span class="corr" id="xd31e379" title="Niet in bron">„</span>Maar in dat geval kan Scotland Yard de dieven over een paar uren in handen hebben.” -</p> -<p>„Dat kan zij, indien wij haar inlichten,” zeide Raffles droogjes. -</p> -<p>„Ben je dat dan niet voornemens?” -</p> -<p>„Voorloopig niet. Ik wil eerst eens zelf op onderzoek uitgaan. Mijn concurrenten hebben -al voor een flink bedrag in dit hotel gestolen en ik zou het een zeer opwindend tijdverdrijf -achten, wanneer ik hen dien buit kon afhandig maken.” -</p> -<p>„Een gevaarlijk werkje, Edward. Die lieden zijn natuurlijk lid van een of ander machtig -dievengenootschap.” -</p> -<p>„Dat denk ik ook wel, maar dat kan mij niet weerhouden. Wanneer wij met een weinig -beleid en voorzichtigheid te werk gaan, kunnen wij waarschijnlijk een goeden slag -slaan, de stelers bestelen, ik ken geen sport, die zoo opwindend is.” -</p> -<p>„Blijven wij nu hier?” -</p> -<p>„Meer dan ooit. Ik zal wel zorgen, dat het spoedig ruchtbaar wordt, hoe rijk wij Galiciërs -zijn.” -</p> -<p>„Waarom?” -</p> -<p>„Om de dieven tot ons te trekken, in geval wij hen niet mochten ontdekken.” -</p> -<p>„Zou je den hotelhouder in ieder geval niet in het geheim nemen?” -</p> -<p>„Niet voordat wij zekerheid hebben. Wij moeten nu eerst eens onderzoeken, Charly, -wie de aannemer van dit gebouw is geweest, wie de materialen, wie de arbeiders heeft -geleverd.” -</p> -<p>„Het zal een langdurig onderzoek worden.” -</p> -<p>„Ongetwijfeld, het hotel is zeer groot, het is in betrekkelijk korten tijd gebouwd -en er zullen wel een paar honderd werklieden op zijn minst bij betrokken zijn geweest. -Toch wordt ons arbeidsterrein aanmerkelijk beperkt door de omstandigheid, dat we ons -volstrekt niet te bekommeren hebben om de metselaars, de loodgieters, de schilders -of de dakdekkers, maar uitsluitend om de timmerlieden, want zij zetten er de deuren -en vensters in, en dan natuurlijk om de leveranciers van de balkondeuren. Kom, wij -zullen maar dadelijk aan het werk gaan.” -</p> -<p>De beide vrienden ontpakten nu hun valies, hingen hun goed op, sloten hun kamers, -brachten de sleutels, zooals het gebruik wilde, aan de jonge dame, die in haar vestibule -in haar loge zat met een reusachtig bord met sleutels achter haar en knoopte toen -een praatje aan met den portier, die dadelijk goed op de hoogte bleek te zijn met -alles, wat met den bouw van het hotel in verband stond. -</p> -<p>Hij kon hem om te beginnen den naam noemen van de aannemersfirma, Talbot en Pearson, -Holbornstreet 37. -</p> -<p>Natuurlijk waren de beide mannen wel zoo verstandig hem geen bijzonderheden te vragen, -daar zij volstrekt geen achterdocht wilden wekken en zij verlieten het hotel, riepen -op straat een huurauto aan, en lieten zich aanstonds naar het kantoor van de aannemers -brengen. -</p> -<p>De heeren dreven de zaken op grooten voet, dat was aanstonds te zien aan den omvang -van hun kantoorgebouw en aan de weelderige wijze, waarop het was ingericht. -</p> -<p>Raffles en Charly hadden zich uitgegeven voor detectives, zooals zij bij vroegere -gelegenheden reeds menigmaal met succes hadden gedaan en zij werden, ofschoon de kantoortijd -reeds voorbij was, dadelijk toegelaten bij de beide firmanten. -</p> -<p>De een zoowel als de ander was van heel klein af zijn loopbaan begonnen en dat was -nog duidelijk merkbaar in de wijze, waarop zij hun stijven vilthoed, dien zij zelfs -binnenshuis zelden afzetten, achter op het hoofd droegen en hun uitgesproken voorliefde -voor zware rooktabak. -</p> -<p>Het waren twee stoere, door een langdurig verblijf in de buitenlucht gebruinde heeren, -die Raffles en Charly ontvingen. -</p> -<p>„U is voor vandaag nummer acht en negen,” riep Talbot uit, nadat zijn beide bezoekers -hadden plaats genomen. -</p> -<p>„Wilt gij zeggen, dat gij vandaag <span class="corr" id="xd31e406" title="Bron: rees">reeds</span> zeven van mijn collega’s hebt ontvangen?” vroeg Raffles. -</p> -<p>„Niet meer en niet minder. Wat de heeren van mij willen, is mij niet recht duidelijk,” -hernam Talbot. „Natuurlijk komt u ook in de zaak van het Kensington-Hotel, nietwaar?” -</p> -<p>„Zoo is het, mijnheer.” -</p> -<p>„Nu, dan weet ik al wat u komt vragen. Gij denkt zeker ook, juist als die andere heeren, -dat er ergens geheime luiken, deuren, wat weet ik moeten zijn.” -</p> -<p>Maar Raffles schudde glimlachend het hoofd en zeide: -<span class="pageNum" id="pb12">[<a href="#pb12">12</a>]</span></p> -<p>„Wij weten wel beter, mijnheer. Dat willen we volstrekt niet van u weten. Wij weten -wel, dat een modern hotel geen spookslot is, of een ruïne uit een film. Wij wenschen -eenvoudig te weten van u, wie u de balkondeuren voor het hotel geleverd heeft.” -</p> -<p>Talbot en Pearson zagen elkander verbaasd aan en toen herhaalde de laatste: -</p> -<p>„De balkondeuren, wel ik geloof dat het Plumkett was, ik zal het aanstonds eens voor -u opzoeken.” -</p> -<p>Hij trad op zijn schrijftafel toe, sloeg een geweldig register open, zocht eenigen -tijd, zachtjes voor zich heen fluitend en zeide toen na eenigen tijd: -</p> -<p>„Ja, alle deuren, de balkondeuren zoowel als de andere zijn door Plumkett geleverd -in Waltonstreet.” -</p> -<p>„Ik dank u zeer, mijnheer,” kwam Raffles, die het adres aanstonds had opgeschreven. -„Nu nog eenige vragen: Wilt gij mij zeggen hoeveel arbeiders gij ongeveer in dienst -had?” -</p> -<p>„Drie honderd en zeven en tachtig,” antwoordde Talbot zonder aarzelen. -</p> -<p>„Dat is nog meer dan ik dacht. Wie leverde u die?” -</p> -<p>„Wij hebben een vaste kern van driehonderd man, die geregeld voor ons werken en als -wij daaraan niet genoeg hebben, dan levert onze agent, Turner. Hij kan er nog altijd -zooveel krijgen als hij wil.” -</p> -<p>„Doet Turner onderzoek naar de menschen die zich bij hem komen aanbieden?” -</p> -<p>„Wat bedoelt gij? Naar hun bekwaamheid? Dat zou maar tijd vermorsen zijn. Dat is immers -na tien minuten wel op het werk te zien? En ik verzeker u dat die methode heel wat -beter is dan vragen stellen, want iedere arbeider zegt toch altijd van zichzelf, dat -hij bekwaam is, dat deed ik zelf ook, toen ik nog steenenkruier was. Een arbeider, -van wien na een kwartier blijkt, dat hij zijn vak niet kent, gaat er aanstonds uit.” -</p> -<p>„Heel practisch. Zeg mij eens, mijnheer Talbot. Is het tijdens den bouw voorgekomen, -dat u om die reden arbeiders hebt moeten weg zenden?” -</p> -<p>„Slechts eenmaal. Het gold een loodgieter, die zich als heel bekwaam had aangemeld, -en die zich verbeeldde, dat je ijzer met koper kunt samen soldeeren.” -</p> -<p>„Nu dit nog: wie zette de ramen en deuren in? Doen dat uw eigen timmerlieden, of geschiedt -dat <span class="corr" id="xd31e432" title="Bron: poor">door</span> speciale arbeiders van Plumkett.” -</p> -<p>„Dat hangt er van af. Gewone kamerdeuren stuurt hij op het werk, en dan hangen onze -timmerlieden ze in de scharnieren. Een kwestie van niemendal. Maar als het bijvoorbeeld -nog al ingewikkelde constructies zijn, zooals draaideuren, of balkondeuren met espagnolet, -dan stuurt Plumkett een paar van zijn eigen menschen.” -</p> -<p>„Was dat ook nu het geval?” -</p> -<p>„Ja, dat weet ik zeker. Maar zeg mij eens, mijnheer, waarom stelt u mij al die vragen?” -kwam Talbot verbaasd. -</p> -<p>„Het spijt mij, dat ik u daarop geen antwoord kan geven, mijnheer Talbot. Later zal -u dat wel duidelijk worden.” -</p> -<p>Raffles was reeds opgestaan, na Charly een wenk te hebben gegeven en had zijn hoed -gegrepen. -</p> -<p>Nu wendde hij zich weder tot de beide aannemers en zeide: -</p> -<p>„Ik hoop, mijne heeren, dat gij voorloopig het stilzwijgen zult bewaren over ons gesprek. -Wij zijn particuliere detectives en wij zouden niet gaarne de vruchten van onze inspanning -zien ontgaan, als Scotland Yard hoorde van ons gesprek en de bedoeling raadde van -de vragen, welke ik u reeds gesteld heb.” -</p> -<p>„Mijnheer, u hebt groot gelijk,” riep Talbot op jovialen toon. „Niemand laat zich -graag de kaas van het brood eten. U kunt er van op aan, dat we niets zullen zeggen.” -</p> -<p>En met deze toezegging konden Raffles en Charly heen gaan. -</p> -<p>„Waar nu heen?” vroeg Charly, toen de beide mannen weder op straat stonden. -</p> -<p>„Naar Plumkett.” -</p> -<p>„Dat is een heel eind uit de buurt. Het is ook de vraag of wij hem thuis zullen treffen.” -</p> -<p>„Dat moeten wij dan maar probeeren, maar ik begrijp het al, Charly. Je maag begint -te jeuken. Welnu, hier aan de overzijde is toevallig een lunchroom. Wij zullen ons -versterken met een kop bouillon en de helft van een koude kip.” -</p> -<p>„Ik wil niet verzwijgen, dat ik blij ben met deze oplossing.” zeide Charly lachend. -„De zaak interesseert me bijzonder, maar ik ben het volkomen eens met den grooten -Napoleon, die zeide, dat een soldaat met een leege maag geen veldslag kan winnen.” -</p> -<p>De beide mannen stapten de lunchroom binnen, <span class="pageNum" id="pb13">[<a href="#pb13">13</a>]</span>gebruikten haastig iets, en stonden een kwartier later weder buiten, om rond te zien -naar een huurauto waarvan de chauffeur bereid zou zijn, den langen weg naar de <span class="corr" id="xd31e454" title="Bron: Walltonstreet">Waltonstreet</span> af te leggen. -</p> -<p>Het duurde inderdaad eenigen tijd, voor zij een chauffeur hadden gevonden die onzelfzuchtig -genoeg was, om hen, al was het dan tegen een zeer groote fooi, naar de genoemde straat -te brengen. -</p> -<p>De rit duurde ruim een uur, en eindelijk hield de auto stil voor een fraai huis, dat -deel scheen uit te maken van een groot fabriekscomplex. -</p> -<p>Op een koperen bordje op de deur was de naam Plumkett gegraveerd. -</p> -<p>Raffles belde aan, en vernam van den huisknecht, die de deur opende, dat mijnheer -Plumkett juist van tafel was opgestaan, maar dat hij hem zou vragen of hij twee particuliere -detectives in een belangrijke zaak wilde ontvangen. -</p> -<p>De heer Plumkett was zeker in een goede bui, want hij stond het verzoek toe en een -oogenblik later stonden de beide vrienden tegenover een kleinen, mageren man, met -doordringende zwarte oogen en een intelligent gelaat. Het gelaat van den pienteren, -ondernemenden zakenman. -</p> -<p>„Waarmee kan ik de heeren dienen?” vroeg Plumkett, nadat hij Raffles en Charly met -een gebaar tot zitten had genoodigd. -</p> -<p>„Wij zullen u niet lang ophouden, mijnheer Plumkett,” antwoordde Raffles. „Wij komen -in de zaak van het Kensington-Hotel, waarin den laatsten tijd een groot aantal even -stoutmoedige, als geheimzinnige diefstallen heeft plaats gehad.” -</p> -<p>„Daar heb ik van gelezen,” hernam Plumkett verwonderd. „Maar ik kan met den besten -wil van de wereld niet inzien, wat ik daarmee te maken heb! Verdenkt gij mij soms?” -</p> -<p>„Neen, mijnheer Plumkett!” antwoordde Raffles glimlachend. „Maar gij zoudt ons misschien -eenige waardevolle inlichtingen kunnen geven.” -</p> -<p>„Als gij dat denkt mijnheer, vraag dan slechts!” -</p> -<p>„Ik dank u voor deze toestemming, en ik kom ter zake. Gij hebt de deuren en ramen -geleverd voor het hotel wat ik zooeven noemde, nietwaar?” -</p> -<p>„Ja.” -</p> -<p>„Zijn de balkondeuren, welke gij geleverd hebt, van een courant model?” -</p> -<p>„Welzeker zijn ze dat! Ik heb er al zoo duizenden geleverd!” -</p> -<p>„Met ronde spagnoletstangen?” -</p> -<p>„Met ronde spagnoletstangen?” herhaalde Plumkett, terwijl hij zijn wenkbrauwen hoog -optrok. „Wel neen, die maak ik nooit, die zijn minder sterk dan platte! In mijn deurenfabriek -gebruiken wij nooit anders dan platte spagnoletten.” -</p> -<p>„Het is zeker onmogelijk, dat in uw fabriek, waar zooveel vervaardigd wordt, bijvoorbeeld -van een veertigtal deuren de stangen rond gemaakt worden, zonder dat gij dat bemerkt?” -</p> -<p>„Dat is volkomen buitengesloten, mijnheer!” antwoordde Plumkett kortaf. „Dat is onbestaanbaar! -Vergeet niet dat men aan de ronde stangen alleen niet genoeg heeft, maar dat er dan -natuurlijk ook ronde oogen noodig zijn, en geen vierhoekige!” -</p> -<p>„Worden de stangen ook in uw fabriek gesmeed?” -</p> -<p>„Alles gebeurt hier. Wij draaien zelf de schroeven, wij verven onzen deuren en ramen -zelf, wij leveren de raamgewichten, en het eenige dat wij van andere fabrieken krijgen -is het touw en de verf. Natuurlijk zou er op mijn fabriek wel eens door dezen of genen -een ronde stang gesmeed kunnen worden, maar zelfs dat zouden de werkbazen onmiddellijk -zien en ik zou het weten, maar dat men voor dertig of veertig deuren ronde spagnolettes -zou maken, dat wil zeggen een lengtje van bijna tachtig meter, ik herhaal u dat het -volkomen is uitgesloten. Wilt u mij niet zeggen, waarom u mij dat vraagt?” -</p> -<p>„Kan ik op uw stilzwijgen rekenen, mijnheer Plumkett?” -</p> -<p>„Volkomen.” -</p> -<p>„Welnu, in het Kensington-Hotel zijn op de vierde en vijfde verdieping alle balkondeuren -voorzien van ronde spagnoletstangen. De scharnieren zitten aan den buitenkant en zij -hebben losse pennen, die zeer gemakkelijk uitgetrokken kunnen worden.” -</p> -<p>„Pennen met koppen?” vroeg Plumkett, die zijn ooren niet scheen te vertrouwen. -</p> -<p>„Ja.” -</p> -<p>„Weet ge dat volkomen zeker?” -</p> -<p>„Ik heb mij er persoonlijk van overtuigd.” -</p> -<p>„Daar staat mijn verstand bij stil,” riep Plumkett uit. „Ik kan u verzekeren, mijnheer, -dat ik weliswaar een groote fabriek heb, maar dat ik toch op een spijker na weet, -wat er om gaat. Zonder dat ik de teekeningen behoef na te gaan, kan ik u al zeggen, -dat de deuren, welke ik voor het hotel leverde weliswaar de scharnieren aan de buitenzijde -hadden, <span class="pageNum" id="pb14">[<a href="#pb14">14</a>]</span>maar dat de pennen zonder koppen waren. Zulke scharnieren breng ik altijd alleen maar -op binnendeuren, omdat de menschen dergelijke deuren soms wel eens willen uitnemen -en vervangen door portières. Ik moet u zeggen, dat ik er volstrekt niets van begrijp.” -</p> -<p>„Het zal u wel spoedig genoeg duidelijk worden, mijnheer Plumkett, maar eerst nog -eens een paar vragen: Zijn al uw arbeiders volkomen betrouwbaar?” -</p> -<p>„Dat is een vraag, mijnheer, waarop ik u niet zoo gemakkelijk kan antwoorden,” riep -Plumkett uit. „Ik heb negen honderd vijftig arbeiders in dienst, in de smederij, de -bankwerkerij, de glassnijderij, de zagerij en de timmermanswerkplaats en ik zou er -niet graag mijn hand voor in het vuur willen steken, dat al die menschen van een onberispelijken -levenswandel zijn, dat kan geen enkel fabrikant.” -</p> -<p>„Dat ben ik volkomen met u eens, mijnheer Plumkett,” gaf Raffles toe. „Mijn vraag -was misschien niet zoo heel verstandig en toch ben ik er zeker van dat onder uw werklieden, -en waarschijnlijk ook onder enkele werkbazen elementen te vinden zijn, die gij ongetwijfeld -op staanden voet zoudt ontslaan, als gij wist, of althans vermoedde, wat zij op hun -kerfstok hebben,” -</p> -<p>„Wat dan wel, mijnheer,” vroeg Plumkett verbaasd. -</p> -<p>„Hebt ge dat nog niet afgeleid uit mijn vragen? Het is dunkt mij volkomen duidelijk, -dat, daar de balkondeuren, die zich thans in het hotel bevinden, niet in uw fabriek -vervaardigd zijn, tenminste wat de onderdeelen der sluiting betreft, zij op weg van -uw fabriek naar het bouwwerk een verandering moeten hebben ondergaan en het is duidelijk, -dat die alleen door uw werklieden kan zijn aangebracht.” -</p> -<p>„Gij maakt mij aan het schrikken, mijnheer,” riep Plumkett uit, „en toch, zoo moet -het wel gegaan zijn. Een andere oplossing is er niet.” -</p> -<p>„Ik ben overtuigd, mijnheer Plumkett, dat het zoo en niet anders in zijn werk is gegaan,” -hernam Raffles kalm. -</p> -<p>„Maar dan moeten die lieden onmiddellijk onschadelijk worden gemaakt,” riep de fabrikant -woedend uit. -</p> -<p>„Ook dat geef ik u toe, mijnheer, maar alvorens hen onschadelijk te maken, moet men -hen kennen,” hernam Raffles glimlachend. „En gij zult zelf wel inzien dat dit met -eenige moeilijkheden gepaard gaat. Al uw werklieden van de deurenafdeeling te laten -aantreden en hen een voor een te laten vragen, of zij soms iets uitstaande hebben -met de brutale diefstallen in het Kensington-Hotel.… Ik vrees dat ons dat niet veel -verder zou brengen.” -</p> -<p>„Gij hebt gelijk, maar wat is er dan te doen?” -</p> -<p>„Er is een heel eenvoudig middel, mijnheer Plumkett. Gij neemt ons eenvoudig als zoogenaamde -arbeiders in dienst. Onze handen zullen niet verkeerd staan, zooals gij spoedig zult -merken en ik geloof, u wel te mogen verzekeren, dat wij binnen weinige dagen de daders -zullen hebben uitgevonden. Wilt gij ons daartoe verlof geven?” -</p> -<p>Plumkett dacht slechts een oogenblik na en antwoordde toen: -</p> -<p>„Toegestemd, mijne heeren. Van dit oogenblik af maakt gij deel uit van mijn personeel.” -<span class="pageNum" id="pb15">[<a href="#pb15">15</a>]</span></p> -</div> -</div> -<div id="ch4" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch4.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> -<h2 class="label">HOOFDSTUK IV.</h2> -<h2 class="main">Licht in de duisternis.</h2> -</div> -<div class="divBody"> -<p class="first">Raffles en Charly namen onmiddellijk de noodige maatregelen. -</p> -<p>Zij besloten des nachts in het hotel te blijven logeeren onder de vermomming welke -zij daar tot dusver hadden aangenomen en de dag en de avond zouden er aan besteed -worden om onderzoek te doen naar de brutale diefstallen. -</p> -<p>Het hotel wilden zij voorloopig niet verlaten, teneinde aldus niet de kans te missen, -dat zij zelve wellicht het slachtoffer zouden worden van de brutale hoteldieven, welke -kans des te grooter was, daar het gerucht van hun grooten rijkdom reeds in breede -kringen de ronde had gedaan. -</p> -<p>Men kon gerust aannemen, dat de daders in het hotel althans een of twee medeplichtigen -hadden en deze zouden niet nalaten, hen nauwkeurig op de hoogte te houden aangaande -de finantieele positie van de logeergasten, die hun intrek in het hotel namen. -</p> -<p>Raffles begreep, dat hij deze kans niet mocht laten voorbijgaan en daarom werd het -besluit genomen, den nacht in ieder geval in het hotel door te brengen. -</p> -<p>Het zou tamelijk vermoeiend zijn, maar hij moest voor de goede zaak iets over hebben. -</p> -<p>Reeds den volgenden dag, vroeg in den morgen, kwamen Raffles en Charly zich als arbeiders -aanmelden. -</p> -<p>Zoo voortreffelijk was hun vermomming, zoozeer geleken ze op hetgeen ze moesten voorstellen, -dat het geruimen tijd duurde, voor Plumkett wilde gelooven, dat zij dezelfde personen -waren, die zich den avond te voren bij hem kwamen aanmelden, en dat Raffles verplicht -was, het geheele verhaal van de diefstallen en van zijn vermoedens nogmaals te doen, -alvorens de waardige fabrikant zich liet overtuigen. -</p> -<p>„Ik moet zeggen, heeren, dat ge mij verbaasd doet staan,” riep Plumkett uit, terwijl -hij Raffles en Charly beurtelings aangaapte. „Ik heb wel eens vernomen, dat detectives -zich vermommen, maar ik heb altijd in de veronderstelling verkeerd, dat die vermomming -voor iemand, die goede oogen in het hoofd had, al heel doorzichtig was. Ik ben nu -verplicht van die meening terug te komen, want ik zou eerder aan mijn eigen persoonlijkheid -getwijfeld hebben, dan dat ik u beiden zou hebben gehouden voor de beide detectives, -die mij gisteravond kwamen bezoeken.” -</p> -<p>„Wij danken u voor uw compliment, mijnheer Plumkett,” zeide Raffles met een lichte -buiging. „Is alles in orde?” -</p> -<p>„Ja, gij kunt aanstonds aan het werk gaan. Het is een gelukkig toeval dat ik eenige -arbeiders ben kwijt geraakt, die zelf een zaak gingen beginnen.” -</p> -<p>„Arbeiders van de deuren- en ramenafdeeling?” -</p> -<p>„Ja, het speet me genoeg. Het waren bekwame werklieden. Ze hadden wat geld over gespaard, -zeiden zij me, en nu wilden zij het zelf eens gaan probeeren.” -</p> -<p>„Een gevaarlijk begin in dezen tijd,” zeide Raffles hoofdschuddend. „Wees zoo goed -en schrijf mij de namen van die arbeiders eens op, als het kan met hun adressen er -bij.” -</p> -<p>„Waarom, mijnheer? Gij denkt toch niet dat.…” -</p> -<p>„Ik denk voor het oogenblik niets, maar ik acht het verstandig met alle mogelijkheden -rekening te houden.” -<span class="pageNum" id="pb16">[<a href="#pb16">16</a>]</span></p> -<p>Plumkett was op zijn bureau toegetreden, nam een klein register uit een lade, bladerde -er een oogenblik in, nam een stukje papier en schreef er drie namen uit over met de -adressen er achter, hetwelk hij aan Raffles ter hand stelde. -</p> -<p>Een oogenblik later waren de beide gewaande arbeiders naar hun afdeelingen vertrokken, -welke zich bleken te bevinden in een groote ruime werkloods, waar een honderdtal arbeiders -druk aan het werk waren. -</p> -<p>In de loods stonden een aantal cirkelzagen, machines om gaten in de posten van de -deuren te hakken, schaafbanken, een paar draaibanken, en in een hoek bevond zich een -kleine smidse, waar klein ijzerwerk gesmeed werd. -</p> -<p>De arbeiders hadden slechts even nieuwsgierig van hun werk opgekeken, toen de beide -nieuwelingen binnen traden en daarop bogen zij zich weder over hun werk. -</p> -<p>Er was juist een bestelling van een ander groot hotel, dat in het centrum der stad -zou worden gebouwd, onder handen. -</p> -<p>In een der hoeken van de werkplaats lagen reeds een dertigtal kamerdeuren opgestapeld, -nog ongeschilderd en die ook nog van sloten en knoppen moesten worden voorzien. Daarnaast -waren een paar dozijn ramen opgestapeld, die nog slechts op de ruiten wachten en de -verfkwast. -</p> -<p>Raffles en Charly waren door den opzichter, die hen in ontvangst had genomen, naar -een groote schaafbank geleid, waar zij dadelijk aan het werk konden gaan, dat bestond -in het gladschaven van deurposten. -</p> -<p>Het was een tamelijk eentonig werkje en heel veel kennis en aandacht vereischte het -niet, maar zelfs al zou het dat wel hebben gedaan, dan zouden Raffles en Charly toch -niet verlegen hebben gestaan, want zij waren gewend met houtbewerkingsmachines, zoowel -als met draai- en fraisbanken om te gaan, waarvan er zich eenige bevonden in de geheime -werkplaats, die zich bevond onder het tuinhuis in den grooten tuin, die zich achter -het huis van Lord Aberdeen in de Regentstreet uitstrekte. -</p> -<p>Maar juist omdat de arbeid niet veel toezicht vorderde en de beide mannen eigenlijk -weinig anders te doen hadden, dan de ruwe balken, waarvan een groote stapel naast -de werkbank lag, telkens op nieuw onder de ronde schaaf te schuiven en deze te verstellen, -tot de juiste dikte van de deurpost was verkregen, konden ze al hun aandacht wijden -aan hun omgeving. -</p> -<p>Voorloopig echter viel er weinig anders te doen dan de gezichten te bestudeeren van -de werklieden, die hier bezig waren. -</p> -<p>Er waren jongen zoowel als ouden en op dit oogenblik kon men alleen zeggen dat ze -hard aan het werk waren. -</p> -<p>Te hooren viel er niets. De machines maakten zulk een geweldig lawaai, dat de werkbaas -alle aanwijzingen met luide stem moest schreeuwen en nog liever met gebaren zijn toevlucht -nam. -</p> -<p>Het schaftuur naderde tamelijk snel en de arbeiders begaven zich naar de ruime heldere -schaftkamer, waar zij voor weinig geld een zeer goeden maaltijd konden krijgen en -dus bij slecht weder niet <span class="corr" id="xd31e545" title="Bron: genoodwaren">genood waren</span>, de fabriek te verlaten. -</p> -<p>Ook Raffles en Charly namen in deze schaftzaal plaats en zetten hun ooren thans goed -open. -</p> -<p>Maar de arbeiders hadden het over niets anders dan over de groote staking die toen -juist in de metaalnijverheid was uitgebroken en geen enkel oogenblik konden de beide -mannen een snel gewisselden blik van verstandhouding, een paar gefluisterde woorden, -of iets anders verdachts opmerken. -</p> -<p>Zij stonden tamelijk spoedig weder op en op de groote binnenplaats hadden zij gelegenheid -een paar woorden tot elkander te kunnen wisselen. -</p> -<p>„Het werkje zal ons niet meevallen, geloof ik, Charly,” begon Raffles. „Maar toch -hoop ik aan een halve week genoeg te hebben. Er zijn acht en negentig werklieden op -de afdeeling, daarvan zijn zestien jongens en nog twaalf gezellen die nog geen zestien -jaar zijn, en die dus ook niet in aanmerking komen. Die acht en twintig kunnen wij -er dus afrekenen. Bovendien heb ik een achttiental zeer oude werklieden opgemerkt, -die al evenmin in aanmerking komen. Ik denk dat Plumkett hen meer uit medelijden houdt. -Er blijven er dus twee en vijftig over, dat is dus voor ons ieder zes en twintig, -Charly. Van die zes en twintig moeten wij zoo spoedig mogelijk de levensomstandigheden -te weten zien te komen en daarbij kan Plumkett zelf ons natuurlijk goed helpen. Wanneer -je de fabriek uitgaat zullen we scheiden en wij nemen ieder zooveel arbeiders voor -onze rekening, als wij maar kunnen afdoen, maar eerst vragen wij natuurlijk aan Plumkett -de <span class="pageNum" id="pb17">[<a href="#pb17">17</a>]</span>namen van degenen die door hun geheele gedrag en hun verleden reeds bij voorbaat van -iedere verdenking zijn vrij gesteld. Dat zal onze onderzoekingen aanzienlijk bekorten.” -</p> -<p>In den loop van den middag vond Raffles gelegenheid den directeur nog eens te spreken -en deze beschreef hem een aantal werklieden, wier namen hij opgaf en die reeds vele -jaren in zijn dienst waren volgens zijn meening onmogelijk schuldig konden zijn aan -den diefstal in het Kensington-Hotel. -</p> -<p>Dat was alweer zooveel gewonnen en toen de bel om half vijf luidde, die voor dien -dag de beëindiging van het werk aankondigde, verlieten Raffles en Charly de fabriek, -voorzien van een lijstje met namen en adressen en bezield met de beste voornemens -om zoo spoedig mogelijk met eenig tastbaar resultaat terug te keeren. -</p> -<p>Daarin echter zouden zij bedrogen uitkomen. -</p> -<p>Zij onderzochten ieder dien avond de levensomstandigheden van een zevental arbeiders -die allen in dezelfde wijk woonden, hetgeen al weder veel tijd bespaarde en al die -menschen waren brave, eenvoudige kerels, die heel kalmpjes leefden, vrouw en kinderen -hadden, van wie zij veel hielden, des Zondags vischten, of naar een voetbalwedstrijd -gingen, Zaterdagsmiddags op de Theems roeiden, of een uitstapje maakten in de omstreken, -’s avonds in een café soms een partijtje domino speelden en er een glas bier bij dronken, -en die lid van de een of andere zang-, gymnastiek- of voetbalvereeniging waren. Kortom -volkomen onschadelijke leden van de maatschappij, die zeker geen seconde zouden wenschen, -zich te vergrijpen aan een andermans goed. -</p> -<p>Den volgenden dag ging het niet veel beter. -</p> -<p>Toen troffen zij wel eenige minder soliede heerschappen aan, die wel eens te diep -in het glaasje keken, en waarvan er een zelfs een geregelde sport van maakte, tweemaal -in de week zijn vrouw af te rossen, maar al die lieden gedroegen zich volstrekt niet -als misdadigers, die in korten tijd een zeer hoog bedrag bijeen hadden gestolen, waar -zij desnoods jaren lang van zouden kunnen leven. -</p> -<p>Integendeel, de lichtmissen onder de arbeiders verkeerden in tamelijk belabberde omstandigheden -en zij waren op de geheele fabriek berucht om de geniale wijze, waarop zij onder allerlei -voorwendsels geld wisten te leenen dat maar bij hooge uitzonderingen werd terug betaald. -</p> -<p>En het scheen wel, of het vervaardigen van deuren en ramen een heilzamen invloed had -op het zedelijke peil van de arbeiders, want den derden avond had Raffles en Charly -weder met louter degelijke en fatsoenlijke werklieden te doen, waarvan er zelfs vier -als brave Hendrikken befaamd waren. -</p> -<p>Toen de beide vrienden zich om twaalf uur in den nacht van den derden avond tamelijk -vermoeid van hun zwerftochten in hun hotelkamer bevonden, zeide Charly mismoedig: -</p> -<p>„Nu blijven er nog maar twee of drie over en je zult zien, dat leerlingen, die pas -van een Zondagsschool komen, niet braver kunnen zijn.” -</p> -<p>„Zoo is het ook, Charly,” kwam Raffles kalm. „Ik heb er den werkbaas al naar gevraagd, -onder een voorwendsel natuurlijk en als de twee brave kerels, die er nog overschieten -het hemelrijk niet beërven, dan hebben millioenen anderen hier te Londen geen schijn -van een kans.” -</p> -<p>„Dus wij moeten het opgeven?” -</p> -<p>„Dat kan ik nog niet toegeven.” -</p> -<p>„Maar wij hebben alle arbeiders nu afgewerkt.” -</p> -<p>„Op drie na, die er niet meer zijn.” -</p> -<p>„Je bedoelt de drie werklieden die er uit zijn getrokken om zelf een zaak te beginnen?” -</p> -<p>„Zoo is het. Om je de waarheid te zeggen is het mij aanstonds een weinig vreemd voorgekomen, -dat drie werklieden gezamenlijk een nieuwe zaak opzetten. Een doet het wel eens, twee -doen het samen, maar zelden, en drie doen het nooit want zij kennen elkaar en weten, -dat zij waarschijnlijk zeer spoedig ruzie zouden krijgen. In ieder geval is het wel -de moeite waard, de gangen van die drie verdwenen arbeiders eens na te gaan. Ik heb -nog altijd hun namen en adressen.” -</p> -<p>„En de werkbaas? Komt die niet in aanmerking?” -</p> -<p>„Dat geloof ik niet. Hij is pas een week op de afdeeling, ter vervanging van een baas -die daar tot dusverre het toezicht uitoefende, en die ernstig ziek is geworden naar -het schijnt. Morley heet de man. Wij zullen morgen eens dadelijk een onderzoek gaan -instellen.” -</p> -<p>„Weet je wat ik daar bedenk, Edward?” -</p> -<p>„Laat eens hooren?” -</p> -<p>„Als wij eens kalm afwachten, tot de kerels onze eigen kamer binnen dringen en hen -dan pakken.” -</p> -<p>„Ten eerste zou dat nog zeer lang kunnen duren en ten tweede moet ik vreezen, dat -zij het geld, <span class="pageNum" id="pb18">[<a href="#pb18">18</a>]</span>hetwelk zij in dit geval hebben buit gemaakt, niet in hun zak bij zich dragen en ik -wil je niet verbergen, dat mij dat een groote teleurstelling zou zijn, want het is -me niet in de laatste plaats om hun geld te doen.” -</p> -<p>„Dan zal ik zeker ook geen succes hebben met mijn voorstel om bijvoorbeeld op het -dak in hinderlaag te leggen en te zien waar zij blijven?” -</p> -<p>„Dat klinkt al anders, Charly. Het is echter niet bepaald een ontspanning in dit jaargetij, -om nachten achtereen op het dak te blijven overnachten, of liever, om daar een geheelen -nacht wakker te blijven. Wel ben ik voornemens zoodra het mogelijk is, het dak eens -te onderzoeken. Misschien vinden wij wel het huis, vanwaar de dieven hun sluiptochten -beginnen en voor het oogenblik gevoel ik er nog het allermeeste voor naar bed te gaan.” -</p> -<p>De volgende dag was het Zondag en Raffles en Charly hadden dus alle gelegenheid een -onderzoek in te stellen naar de drie arbeiders, die eenigen tijd geleden de fabriek -hadden verlaten. -</p> -<p>Ze heetten Hammond, O’Reilly en Deary, en toen ze nog op de fabriek werkzaam waren -woonden ze alle drie in de wijk van Hounsditch. -</p> -<p>Aan het eerste adres wachtte de beide vrienden een teleurstelling. Op hun los daarheen -geworpen vraag deelde een van de buren hen mede, dat Hammond, die daar geruimen tijd -gewoond had, omstreeks veertien dagen geleden was verhuisd en niemand kon zeggen, -waarheen. -</p> -<p>Dat was een tegenslag die nog geen half uur later gevolgd werd door een tweede, want -ook O’Reilly bleek niet meer te wonen op de vijfde verdieping van het oude huis, waar -hij zich vroeger had opgehouden en niemand kon zeggen, waarheen hij gegaan was. -</p> -<p>Maar zij werden schadeloos gesteld voor hun teleurstelling, toen zij aan het derde -adres kwamen. -</p> -<p>Een paar kinderen, die in de nauwe straat aan het spelen waren, deelden mede, dat -Deary een kamer bewoonde op de derde verdieping. -</p> -<p>Hij was thuis, maar hij zou wel spoedig uitgaan. „Hij had in de loterij gewonnen en -hij was een fijne man geworden,” babbelden de kinderen, terwijl Raffles met een glimlach -om de lippen toeluisterde. -</p> -<p>Toen hij genoeg naar zijn zin wist nam hij met Charly plaats achter het eenige raam -van een klein Italiaansch wijnhuis, vanwaar hij de deur van het huis, aan de overzijde, -waar Deary woonde, goed in het oog kon houden. -</p> -<p>Na verloop van een half uur kwam de man te voorschijn. -</p> -<p>En wel was het dadelijk aan hem te zien, dat het fortuin hem blijkbaar gunstig was -geweest want hij droeg een splinternieuw costuum, parelgrijze slobkousen over zijn -lichtgele schoenen, een dure sportpels en een deukhoed van fijn vilt. -</p> -<p>Raffles betaalde aanstonds de vertering, en daarop verlieten de beide vrienden het -café en begonnen den man te volgen. -</p> -<p>„Weet je wel zeker, dat hij het is?” vroeg Charly na eenige oogenblikken. -</p> -<p>„Vergissen is niet mogelijk. Plumkett heeft mij een zeer goede beschrijving omtrent -den man gegeven en alles klopt: klein, tenger, met een ontzaglijk sterk gebogen neus, -een echte Cyrano de Bergerac neus, zwarte wenkbrauwen, die elkander bij de neuswortels -ontmoeten, en een ongezonde, vale kleur. Zie je wel hoe alles aan den man glimt van -nieuwheid. Kijk hem eens loopen, zoo trots als een pauw, en merk eens op hoe zijn -prachtige kleeren contrasteeren met deze armoedige volksbuurt en haar bewoners.” -</p> -<p>„Wat zou hij voornemens zijn?” -</p> -<p>„Misschien wel een van zijn aanstaande compagnons bezoeken,” zeide Raffles spottend. -„Wij zullen het spoedig genoeg zien.” -</p> -<p>Na ongeveer een kwartier te hebben geloopen, riep Deary een huurauto aan en Raffles -en Charly prezen zich gelukkig dat ook zij zich van zulk een voertuig konden meester -maken, dat juist voorbij reed. De chauffeur kreeg bevel, de andere auto te volgen -en nu begon er een rit, die bijna een uur duurde, en die tot groote verbazing van -Charly voor het Kensington-Hotel eindigde. -</p> -<p>Raffles scheen evenwel volstrekt niet verbaasd te zijn. Het was alsof hij niet anders -had verwacht. -</p> -<p>De beide vrienden, die de auto op een twintigtal meters afstand hadden laten stil -staan, zagen hoe Deary uit het open portier leunde, en hoe er daarop een der kellners -kwam toesnellen, met wien hij eenige woorden scheen te wisselen, waarop de kellner -in het hotel verdween, Deary zijn hoofd terug trok, na iets tot den chauffeur te hebben -gezegd en de auto daarop weder verder reed. -</p> -<p>Maar de tocht duurde thans maar een minuut of <span class="pageNum" id="pb19">[<a href="#pb19">19</a>]</span>tien en toen bracht de chauffeur zijn voertuig opnieuw tot stand. -</p> -<p>De auto bevond zich nu voor een fraai groot huis, blijkbaar een pension, waar de prijzen -wel niet zeer laag zouden zijn, naar het uiterlijk van het huis te oordeelen. Deary -stapte uit, dankte zijn chauffeur af, betaalde den man en ging binnen. -</p> -<p>Raffles en Charly waren op hun beurt uitgestapt en de eerste stond in beraad wat hij -doen zou. -</p> -<p>Toen scheen hem iets in te vallen. -</p> -<p>Hij wendde zich tot Charly en zeide op zachten toon: -</p> -<p>„Wacht een oogenblik bij de auto en houd die nog eenigen tijd vast, misschien hebben -wij haar nog noodig. Ik zal eens zien, wat Deary in dat huis zoekt.” -</p> -<p>Hij liep op de huisdeur toe, die open stond, en kwam tegenover den portier te staan, -een zwaarlijvig man, die den op zijn Zondags gekleeden werkman tamelijk achterdochtig -beschouwde. -</p> -<p>„Wat is er van je dienst, vriend?” vroeg hij. -</p> -<p>„Kun je mij ook zeggen portier, of hier iemand woont, die Raymond heet?” -</p> -<p>„Raymond, neen man, we hebben wel iemand in huis, die Hammond heet. Moet je dien soms -hebben?” -</p> -<p>„Neen, neen, ik geloof niet dat die het moet zijn,” zeide Raffles hoofdschuddend. -</p> -<p>Hij haalde een papiertje uit den zak, waarop iets gekrabbeld stond, scheen het te -bestudeeren en hernam toen op een toon van aarzeling: -</p> -<p>„Op welke verdieping woont hij?” -</p> -<p>„Op de derde, de rechtsche gang, de laatste deur aan je linkerhand. -</p> -<p><span class="corr" id="xd31e625" title="Niet in bron">„</span>Mijnheer Hammond is hier pas ingetrokken met een vriend van hem O’Reilly. Is dat nu -de man dien je hebben moet?” -</p> -<p>„Ik weet het niet. Ik durf hem eigenlijk niet goed lastig te vallen. Ik denk dat ik -nog wel eens terug zal komen.” -</p> -<p>En Raffles nam zijn bolhoedje af en verwijderde zich weder. Hij wist nu wat hij weten -wilde. De drie mannen waren daar bij elkaar. -</p> -<p>„Hammond en O’Reilly wonen dus in dat huis?” vroeg Charly opgewonden. -</p> -<p>„Zoo is het en Deary is hen komen opzoeken. Wij zullen hen nog eenigen tijd nagaan -en dan zien, waar zij blijven.” -</p> -<p>„Als zij ons maar niet gaan verdenken. Ze kunnen ons wel hebben gezien in onze Zondagsche -spullen.” -</p> -<p>„Dat bezwaar is te ondervangen, Charly. We hebben niets anders te doen, dan onze arbeidskleeren -af te werpen, en een weinig aan ons gezicht te veranderen, een schoone boord om te -doen, die wij bij ons dragen, benevens een paar manchetten en dan zullen wij er als -heeren uitzien.” -</p> -<p>„Maar dan moet je den chauffeur in het geheim nemen, want die zou zeer verbaasd zijn, -als twee gegoede arbeiders, die hij in zijn auto nam, bij het verlaten daarvan deftige -heeren blijken te zijn.” -</p> -<p>„Dat behoeft niet meer, Charly. Ik heb den man al voor wij instapten gezegd, dat wij -detectives waren, en hij stelt al bijna evenveel belang in de zaak als ik zelf.” -</p> -<p>„Geloof je dan, dat we op dit oogenblik op het goede spoor zijn?” -</p> -<p>„Dat geloof ik. Je geeft me zeker wel gewonnen, dat het gedrag van die drie signeurs -al heel eigenaardig is. Dat gewonnen loterijlot is natuurlijk een praatje, alleen -bedacht als voorwendsel om de plotselinge weelde van onzen vriend Deary aannemelijk -te maken. Het is een zeer oude truc en getuigt niet van veel originaliteit. Ook van -de nieuwe zaak, welke die heeren willen beginnen, geloof ik niets. Neen, ik meen wel -te mogen verzekeren, dat wij op het oogenblik het wild op het spoor zijn. Vergeet -niet dat Deary zooeven met een van de kellners gesproken heeft, dat beteekent ook -niet veel goeds, hoe het ook zij, wij zullen nu spoedig genoeg weten, waaraan wij -ons te houden hebben, en kom nu weder in de auto dan zullen wij ons snel verkleeden.” -</p> -<p>De beide vrienden stapten in, nadat Raffles den chauffeur met enkele woorden op de -hoogte had gebracht, die zijn auto een eindje terug reed, en ontdeden zich nu snel -van hun overkleederen, die hun eigen keurig gesneden wandeltoilet bedekten. -</p> -<p>Zij haalden hun boorden te voorschijn, deden ze aan, zetten hun pruiken af, borstelden -zorgvuldig hun haar, lieten hun trekken snel een grondige verandering ondergaan en -voor er tien minuten verloopen waren was het onmogelijk uit deze beide chique gekleede -heeren de werklieden van zooeven te herkennen. -</p> -<p>En van dat oogenblik af wachtten de beide vrienden met het geduld van een kat, op -wat er verder zon geschieden. -<span class="pageNum" id="pb20">[<a href="#pb20">20</a>]</span></p> -<p>Hun geduld zou niet lang op de proef worden gesteld, want er was nog nauwelijks een -kwartier verloopen sedert zij hun vermomming hadden afgelegd, of de deur van het pension -ging open, drie mannen verschenen. Het waren Hammond, O’Reilly en Deary. -</p> -<p>De chauffeur, die zijn instructies reeds gekregen had, lette goed op en toen de drie -mannen na eenige vergeefsche pogingen eindelijk een auto hadden gevonden, ging hij -deze weder na. Na een tocht van tien minuten ongeveer bevonden Raffles en Charly zich -in de Highgateroad, waar het Kensington-Hotel gelegen was. -</p> -<p>De auto minderde vaart en stond eindelijk stil op nauwelijks vijftig pas afstand van -het hotel. -</p> -<p>Raffles en Charly keken voorzichtig naar buiten. -</p> -<p>Zij zagen hoe de drie mannen, die zij gevolgd waren, uit de auto stegen en den chauffeur -weg zonden en hoe zij vervolgens een huis binnen gingen, dicht bij het hotel gelegen, -waarvan Deary de deur met zijn eigen sleutels opende. -</p> -<p>Toen de deur achter hen was dicht gevallen keek Raffles Charly glimlachend aan en -zeide meesmuilend: -</p> -<p>„Twijfel je er nu nog aan, Charly, of wij het goede spoor hebben?” -<span class="pageNum" id="pb21">[<a href="#pb21">21</a>]</span></p> -</div> -</div> -<div id="ch5" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch5.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> -<h2 class="label">HOOFDSTUK V.</h2> -<h2 class="main">De val wordt uitgezet.</h2> -</div> -<div class="divBody"> -<p class="first">Charly wachtte eenigen tijd voor hij antwoordde: -</p> -<p>„Ik moet erkennen, dat de nabuurschap van het huis, waarvan Deary een sleutel schijnt -te hebben al zeer toevallig is.” -</p> -<p>„Al te toevallig, mijn waarde, om daarmee rekening te moeten houden,” zeide Raffles -hoofdschuddend. „Neen, het is nu wel bijna zeker, dat we zooeven de drie stoutmoedige -hotelratten het huis hebben zien binnen gaan. Ik ga verder en ik zeg, dat zij zeer -waarschijnlijk voor vanavond weder een nieuwe berooving hebben beraamd.” -</p> -<p>„Waarom denk je dat?” -</p> -<p>„Omdat Deary zooeven een kort gesprek met een van de kellners had, die waarschijnlijk -wel in het complot zal zijn en omdat zij nu dat huis zijn binnen gegaan. Er kan niet -aan getwijfeld worden, of vandaar uit beginnen zij hun strooptochten. Het moet niet -zeer moeilijk zijn, van het dak van het huis dat van het hotel te bereiken. Dat zullen -we trouwens spoedig genoeg zien, want ik ben voornemens eens een onderzoek in dat -huis in te stellen.” -</p> -<p>„Terwijl zij daar zijn?” -</p> -<p>„Als het moet zeker. Maar ik wacht natuurlijk liever totdat zij verdwenen zijn.” -</p> -<p>„Dat kan een lange grap worden.” -</p> -<p>„Ongetwijfeld, maar dat moeten wij er voor overhebben. Wij zouden desnoods in de buurt -kunnen blijven en hier lunchen en als het moet ook dineeren. Nu ik eenmaal op hun -spoor ben, denk ik er natuurlijk niet aan, hen zoo spoedig weer uit het oog te verliezen. -Wacht eens, daar aan de overzijde is een bar, die er nog al goed uit ziet. Daar zouden -we kunnen gaan zitten en vandaar zouden wij ook het huis in het oog kunnen houden.” -</p> -<p>De twee vrienden stapten uit de auto en nu werd de chauffeur, met een fooi, die hem -van genoegen deed grijnzen, weg gezonden. -</p> -<p>De man was blijkbaar van oordeel dat het in sommige gevallen geen windeieren legt, -wanneer men detectives moet rijden. -</p> -<p>Maar Raffles riep hem nog eens terug en zeide op zachten toon: -</p> -<p>„Er liggen in de auto nog tamelijk goede kleeren, maar die mag je voor jezelf behouden. -Wij zullen ze waarschijnlijk niet meer noodig hebben.” -</p> -<p>Weer grijnsde de chauffeur en daarop reed hij voor goed heen. -</p> -<p>Raffles en Charly traden de bar binnen, waar zij wegens het betrekkelijk vroege uur -slechts zeer weinig gasten zagen en namen voor een der ramen plaats. -</p> -<p>Toen de kellner kwam om de bestelling op te nemen, wendde Raffles zich tot hem met -de vraag: -</p> -<p>„Ben je hier lang in dienst, kellner?” -</p> -<p>„Zeventien jaar, mijnheer,” antwoordde de man niet zonder trots. -</p> -<p>„Dan ken je de buurt zeker goed?” -</p> -<p>„Dat zou ik meenen, mijnheer.” -</p> -<p>„Je hebt natuurlijk het hotel aan den overkant van de eerste steen af zien bouwen?” -</p> -<p>„Zoo is het, mijnheer.” -</p> -<p>„En het huis dat op een vijftigtal passen meer hier naartoe ligt, staat dat er al -lang?” -</p> -<p>„Dat huis van roode baksteenen? O ja.” -</p> -<p>„Wat is het voor een soort huis?” -</p> -<p>„Ik geloof een soort pension, mijnheer,” antwoordde de kellner wiens verbazing gewekt -werd door de vragen welke de vreemdeling hem stelde. -</p> -<p>Raffles die op het gelaat van den kellner las als <span class="pageNum" id="pb22">[<a href="#pb22">22</a>]</span>in een open boek stak hem glimlachend een banknoot van een pond toe en zeide: -</p> -<p>„Ik vraag het niet louter uit nieuwsgierigheid, goede vriend. Ik behoef er geen geheim -van te maken, tenminste niet tegenover jou, als je weet te zwijgen. Ik ben van de -politie en ik stel bijzonder veel belang in het huis met de roode baksteenen.” -</p> -<p>„Zoo, mijnheer,” kwam de kellner verbaasd. „Er is anders niet veel merkwaardigs aan.” -</p> -<p>„Aan het huis zelf niet, mijn vriend, daarentegen wel aan sommige van zijn bewoners,” -hernam Raffles bedaard. „Zeg mij eens, in deze bar zijn natuurlijk ook wel stille -uren, en wat doet een kellner dan al anders dan een weinig naar buiten kijken, nietwaar?” -</p> -<p>„Zoo is het, mijnheer, dat doen wij,” antwoordde de man lachend. -</p> -<p>„Je hebt dus ook wel eens acht geslagen op de bewoners van dat pension, of wat het -dan mag zijn.” -</p> -<p>„Zeker, mijnheer.” -</p> -<p>„Je kent hen zoo’n beetje?” -</p> -<p>„Als mijn vader en mijn moeder, mijnheer.” -</p> -<p>„Het kan niet mooier. Welnu dan, mijn vriend. Is er sedert een paar weken iemand in -het huis getrokken, klein en tenger, vaak gekleed met een licht grijze sportpels en -een ceintuur en een kraag van beverbont met een heel grooten gebogen neus en kleine -zwarte oogjes?” -</p> -<p>„Dat is mijnheer Deary, dien ge daar beschrijft, mijnheer,” riep de kellner uit. „Wel, -hij woont er reeds langer dan een maand, zou ik zeggen. Het kunnen misschien zes weken -zijn.” -</p> -<p>Het antwoord stelde Raffles niet geheel en al tevreden, want het was hem bekend, dat -de drie arbeiders pas veertien dagen geleden hun ontslag hadden gevraagd van de fabriek. -</p> -<p>Het was dus bijna niet aan te nemen, dat Deary hier gewoond had en toch zijn werk -had verricht op de fabriek. -</p> -<p>Maar de volgende opmerking van den kellner stelde hem spoedig gerust. -</p> -<p>„Hij woonde er mijnheer, en hij woonde er toch weer niet,” hernam de man. „’s Ochtends -heel vroeg ging de man al uit en hij kwam pas laat terug.” -</p> -<p>„En dan bleef hij zeker meestal thuis?” -</p> -<p>„Niet altijd, mijnheer, maar toch zeker wel een paar keer in de week.” -</p> -<p>„Ontving hij dan ’s avonds wel bezoek?” -</p> -<p>„Damesbezoek, bedoelt u?” vroeg de kellner met een knipoog. „Ja, mijnheer, dat gebeurde -ook wel.” -</p> -<p>„Goed zoo, maar dat bedoelde ik op dat oogenblik niet.” -</p> -<p>„Heeren kwamen ook wel.” -</p> -<p>„Heb je die ooit weder zien vertrekken?” -</p> -<p>„Neen, nooit, het waren zeker geweldige plakkers.” -</p> -<p>„Hoe laat ga je hier ’s nachts weg?” -</p> -<p>„Om een uur, mijnheer.” -</p> -<p>„Ik dank je voor je inlichtingen, vriend, die voor ons van groot belang zijn,” zeide -Raffles, terwijl hij den man opnieuw een <span class="corr" id="xd31e717" title="Bron: bankbillet">bankbiljet</span> in de hand drukte. „Ik behoef je zeker niet te zeggen, dat ik er staat op maak, dat -dit alles tusschen ons blijft, anders zou je mij beletten de diefstallen in het hotel -tot klaarheid te brengen.” -</p> -<p>„Dus u gelooft, mijnheer.…” riep de kellner verbaasd uit. -</p> -<p>Maar Raffles legde hem met een gebaar het stilzwijgen op en zeide glimlachend: -</p> -<p>„Op het oogenblik geloof ik nog niets anders dan dat het het beste is, over deze zaak -nog niet te praten. Ik heb nog slechts vermoedens en misschien worden die vannacht -reeds bewaarheid.” -</p> -<p>Terwijl Raffles met den kellner sprak, had Charly voortdurend zijn blikken gevestigd -gehouden op het huis van baksteen aan den overkant. -</p> -<p>Toen de kellner wilde heen gaan met een diepe buiging, vroeg Charly haastig: -</p> -<p>„Op welke verdieping woont mijnheer Deary, kellner?” -</p> -<p>„Op de bovenste, mijnheer. Hij komt wel eens voor zijn venster staan.” -</p> -<p>Nog een hoofdknikje en daarop verwijderde de man zich, zeer gelukkig met de goede -fooi, die hij op zulk een gemakkelijke wijze verdiend had. -</p> -<p>Van dat oogenblik af begonnen de beide vrienden het huis met het geduld van een kat -te bespieden. -</p> -<p>Zij lunchten in de bar en bleven trouw op dezelfde plek zitten, slechts nu en dan -een paar woorden wisselend. -</p> -<p>Maar om drie uur in den middag had er eindelijk een verandering van tooneel plaats. -De drie gewaande arbeiders verlieten het huis weder, wachtten eenigen tijd op een -huurauto en reden toen weg. -<span class="pageNum" id="pb23">[<a href="#pb23">23</a>]</span></p> -<p>„Laat je hen gaan?” vroeg Charly verwonderd, die reeds was opgesprongen. -</p> -<p>„Natuurlijk. Ik heb voorloopig niet hen noodig, maar hun woning. Kom spoedig mee.” -</p> -<p>Raffles betaalde de vertering en beide vrienden verlieten haastig de bar. -</p> -<p>Zij staken de straat over en belden aan de deur van het huis van roode baksteenen. -</p> -<p>Een dienstmeisje deed hen open en vroeg hen wat zij wenschten. -</p> -<p>„Wij wenschen je meesteres te spreken, kindlief,” antwoordde Raffles. -</p> -<p>Het dienstmeisje liet de beide bezoekers in een soort ontvangkamertje en ging toen -heen. -</p> -<p>Eenige minuten later werd de deur weer geopend en een corpulente dame trad binnen, -wie het was aan te zien, dat zij zich liefst zoo weinig mogelijk bewoog. -</p> -<p>„Verlangen de heeren kamers?” vroeg zij een weinig ongeduldig. En Raffles begreep -dadelijk, dat zij in haar middagdutje gestoord was. „Daaraan kan ik u tot mijn spijt -niet helpen.” -</p> -<p>„Wij zoeken geen kamers, madame, wij zoeken een paar dieven,” antwoordde Raffles laconiek. -</p> -<p>„Dieven? Dieven, in mijn huis,” riep de pensionhoudster verontwaardigd uit. -</p> -<p>„Het spijt mij, dat ik het u moet zeggen, madame, maar wij gelooven inderdaad dat -zich onder uw dak een zeer gevaarlijk signeur ophoudt, die van hier uit strooptochten -onderneemt op het Kensington-Hotel.” -</p> -<p>De corpulente dame slaakte een kreet van afkeer en woede en riep toen: -</p> -<p>„Dat moet een vergissing zijn, mijnheer. Dat is onmogelijk.” -</p> -<p>„Er is niets onmogelijk, madame,” hernam Raffles kalmpjes. „Wij zullen u daar spoedig -genoeg van overtuigen. Hier is mijn aanstelling als particulier detective. Zoudt gij -de goedheid willen hebben, ons naar de bovenste verdieping te willen vergezellen?” -</p> -<p>„Wilt gij mij vier trappen laten beklimmen, mijnheer,” riep de dame op klagenden toon. -„Dat kunt gij toch niet meenen. Als gij een onderzoek wilt instellen, kunt gij dat -heel goed alleen doen, daarvan ben ik overtuigd. Waar moet gij zijn?” -</p> -<p>„O, wij willen alleen maar even den zolder onderzoeken,” antwoordde Raffles luchtig. -„Geef u maar geen moeite mevrouw, wij zullen het zelf wel vinden.” -</p> -<p>En voor de corpulente dame nog iets had kunnen opmerken, waren Raffles en Charly de -trap reeds op. -</p> -<p>Zonder zich ergens op te houden, bereikten zij de bovenste verdieping. -</p> -<p>Juist kwam er uit een der woningen een eenvoudig gekleed man, die beleefd zijn hoed -af nam en de trap wilde afgaan. -</p> -<p>„Pardon, mijnheer,” zoo hield Raffles hem aan, „kunt u mij ook zeggen, waar de woning -van mijnheer Deary is?” -</p> -<p>„Gij staat er juist voor, mijnheer,” antwoordde de heer die daarop nogmaals zijn hoed -af nam en zich verwijderde. -</p> -<p>Raffles wachtte tot de voetstappen van den bewoner zich hadden verwijderd en trachtte -den knop van de deur om te draaien maar zooals hij vermoedde was de deur op slot. -</p> -<p>Dit was echter voor een man als Raffles wel het kleinste van alle bezwaren. -</p> -<p>Hij had hierop voorbereid moeten zijn, en zich voorzien van een klein bosje loopers, -die spoedig uit een achterzak te voorschijn kwam en binnen enkele seconden hun dienst -hadden verricht. -</p> -<p>Raffles en Charly slopen binnen, lieten de deur op een kier staan, gingen de kleine -gang teneinde, openden een tweede deur, stonden toen in een goed gemeubeld vertrek, -hetwelk door een combinatiedeur in verbinding stond met een even fraai gemeubeld slaapvertrek. -</p> -<p>„Voor een voormalig fabrieksarbeider ziet het er hier heel schappelijk uit,” zeide -Raffles glimlachend, terwijl hij zijn blikken om zich heen liet dwalen, „en nu zullen -wij eens zien, of het inwendige van al die fraaie meubeltjes ons niets onthult. Neem -jij de wandkast maar voor je rekening, dan zal ik eens beginnen met dat fraaie bureau.” -</p> -<p>Het duurde niet lang of de kast zoowel als het bureau waren geopend en van beiden -werd de inhoud zorgvuldig onderzocht. -</p> -<p>Raffles vond een aantal compromitteerende papieren, die zeer duidelijk wezen op het -bestaan van een tamelijk wijd vertakte dievenbende, die zich speciaal bezig hield -met de berooving van hotels, en Charly was de gelukkige ontdekker van een tasch met -uitmuntende inbrekerswerktuigen, die zelfs de bewondering gaande maakte van een kenner -als de Gentleman-Inbreker. -</p> -<p>De beide mannen vonden verder nog een paar <span class="pageNum" id="pb24">[<a href="#pb24">24</a>]</span>doozen met scherpe browningpatronen, een spits <span class="corr" id="xd31e770" title="Bron: geslapen">geslepen</span> dolk in schede, een gummi ploertendooder, en nog enkele andere wapens, benevens in -een houten kistje verborgen een fleschje met een of ander bedwelmend middel, hoogstwaarschijnlijk -chloroform. -</p> -<p>Dit alles werd zeer behoedzaam juist weder op dezelfde plaats gezet. Alles werd weder -gesloten en daarop verlieten Raffles en Charly de woning, zooals zij gekomen waren. -</p> -<p>Het was intusschen donker geworden en overal in huis waren de lichten ontstoken. -</p> -<p>„Nu zullen we eens gaan zien, of de zolder ons niet iets nieuws kan leeren, ofschoon -ik het niet denk,” merkte Raffles op toen zij op het portaal stonden. -</p> -<p>Zij beklommen nog een trap, bereikten heel gemakkelijk den zolder, zonder een enkele -deur te moeten openen en zagen aanstonds, dat er een gemakkelijk te beklimmen ladder -voerde naar het zolderluik. -</p> -<p>Zij bestegen deze ladder, duwden het luik open, bereikten het platte dak, en konden -een eind verder, afstekend tegen den half donkeren hemel, den rand zien van het hoteldak, -dat bijna twee meter hooger was gelegen. -</p> -<p>„Hoe komen zij daar tegen op?” vroeg Charly op zachten toon. -</p> -<p>„Ik denk dat zij telkens een ladder meenemen, niet langer dan anderhalve meter, die -ik in een hoek van den zolder heb zien staan,” antwoordde Raffles. -</p> -<p>„<span class="corr" id="xd31e783" title="Bron: Vindt">Vind</span> je het niet vreemd, Edward, dat je in het bureau van Deary maar een zeer geringe -som geld hebt gevonden?” -</p> -<p>„Dat is zoo bijzonder niet. Het is zeer wel mogelijk, dat hij al het geld al heeft -opgemaakt dat zijn diefstallen hem opleverde, maar het kan ook zeer goed zijn, dat -hij het geld verborgen heeft in zijn andere woning in Hounsditch. Kom, laten we nu -maar weer gaan. Er valt nu niet meer aan te twijfelen, of wij hebben een bezoek gebracht -bij de lang gezochte hoteldieven.” -</p> -<p>De beide vrienden daalden de ladder weder af, na het luik zorgvuldig, zooals zij het -gevonden hadden weder op de ijzeren pen te hebben gezet en zochten vervolgens de pension-houdster -op in haar eigen kamer. -</p> -<p>„Geen woord over ons bezoek, mevrouw,” begon Raffles op ernstigen toon, „want dat -zou onaangename gevolgen voor u kunnen hebben.” -</p> -<p>„U maakt me aan het schrikken, mijnheer. Hebt u werkelijk dieven in mijn huis gevonden?” -riep de corpulente dame uit. -</p> -<p>„Nog niet mevrouw en misschien zullen wij hen hier ook niet vinden, maar daarvoor -is het noodig dat gij de grootste bescheidenheid en stilzwijgendheid in acht neemt. -Morgen zult gij wel nader van ons hooren. Bovendien moogt gij aan niemand van uw huurders, -aan niemand, verstaat ge, omtrent onze komst iets mededeelen.” -</p> -<p>„Ik beloof het u, mijnheer,” antwoordde de kamerverhuurster op bevenden toon. „Dat -ik dat nog moet beleven op mijn ouden dag.” -</p> -<p>„Het zal zoo’n vaart niet loopen, mevrouw. Gij behoeft u volstrekt niet ongerust te -maken,” hernam Raffles glimlachend. „In ieder geval zult ge natuurlijk vrij uit gaan -en geen overlast ondervinden.” -</p> -<p>Nog een buiging en daarop waren de beide mannen uit het vertrek verdwenen en een oogenblik -later stonden zij op straat. -</p> -<p>„Wat doen we nu?” vroeg Charly. -</p> -<p>„Dineeren, mijn waarde,” antwoordde Raffles laconiek. -</p> -<p>„Waar?” -</p> -<p>„In ons eigen hotel.” -</p> -<p>„In dit uiterlijk?” -</p> -<p>„Neen, we zullen eerst even onze vermomming maken, welke wij droegen toen wij onze -kamers bestelden.” -</p> -<p>Het was daartoe noodig, dat de beide vrienden zich begaven naar de Victoriastreet, -waar Raffles een huis in eigendom had, hetwelk geheel was ingericht voor dergelijke -verkleedingen en dat twee ingangen boven den grond en daarenboven nog een in den kelder -had. -</p> -<p>Zoodra zij zich weder het uiterlijk van rijke, Slavische handelaars hadden gegeven, -lieten zij zich in een huurauto weder naar het hotel rijden, waar zij juist bijtijds -aankwamen om in de groote eetzaal nog een paar onbezette plaatsen te kunnen vinden. -</p> -<p>Terwijl zij zwijgend hun soep nuttigden, stootte Raffles Charly zachtjes aan met den -elleboog en zeide: -</p> -<p>„Kijk eens naar dien jeugdigen, hoogblonden kellner daar ginds. Hij loopt juist met -een koelemmer en een paar flesschen champagne voorbij.<span class="corr" id="xd31e806" title="Niet in bron">”</span> -</p> -<p>Charly wendde zijn blik in de aangewezen richting, en vroeg toen: -<span class="pageNum" id="pb25">[<a href="#pb25">25</a>]</span></p> -<p>„Wat is er met hem?” -</p> -<p>„Dat is de kellner, met wien Deary vanmorgen snel eenige woorden wisselde, welk gesprek -mij op het denkbeeld heeft gebracht, dat de heeren hedennacht hun slag denken te slaan.” -</p> -<p>„Hij is dus de medeplichtige, dien de hotelratten hier hebben?” -</p> -<p>„Ja, hij is als het ware de impresario, de man die alles schikt, die de noodige inlichtingen -verstrekt, en die hen waarschijnlijk moet waarschuwen als er onheil dreigt en dat -laatste zal hem moeilijk genoeg vallen, want de politie is zeer voorzichtig, wantrouwt -iedereen in het hotel en zou het zeker niet aan de groote klok hangen, wanneer zij -voornemens is iets te doen, teneinde de daders in hun netten te laten loopen.” -</p> -<p>„En wat zijn jouw plannen voor vanavond, Edward?” -</p> -<p>„Ik ga op mijn beurt mijn vallen uitzetten, Charly.” -</p> -<p>„En waar zal die val worden opgezet?” -</p> -<p>„Voor hedennacht op het dak, het is maar voor een keer en wanneer het vannacht niet -lukt, dan beloof ik je, dat de voorstelling niet zal worden herhaald.” -</p> -<p>„O, mij kan het niet veel schelen. Ik begrijp alleen maar niet goed, wat je op het -dak wilt uitvoeren.” -</p> -<p>„Het is toch tamelijk eenvoudig. Ik wil hen kalm hun slag laten slaan, ik wil hen -ook rustig den terugtocht laten aanvaarden, en daarop wil ik hen volgen, teneinde -te zien, waar zij met den buit blijven. Zij zullen dien ongetwijfeld aanstonds bij -de rest van het gestolene gaan brengen en zoo zullen zij zelf de speurhond zijn, die -ons het wild onder schot brengt.” -<span class="pageNum" id="pb26">[<a href="#pb26">26</a>]</span></p> -</div> -</div> -<div id="ch6" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch6.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> -<h2 class="label">HOOFDSTUK VI.</h2> -<h2 class="main">Op het dak.</h2> -</div> -<div class="divBody"> -<p class="first">Raffles liet zich volstrekt niet beïnvloeden door het vooruitzicht, dat hij waarschijnlijk -uren in de koude op het dak moest doorbrengen en at met den grootsten smaak, opgewekt -door het denkbeeld, dat hij misschien in de gelegenheid zou zijn, de hotelratten op -hun beurt te ontlasten van hetgeen zij in dit hotel en wie weet waar nog meer hadden -buit gemaakt. -</p> -<p>Terwijl hij kalm een peer zat te schillen zeide hij tot Charly: -</p> -<p>„Het is geen groote kunst goede sier te slaan van andermans geld, waarvan men zich -meester heeft gemaakt, het stelen zelf is veel moeilijker en onder alle andere omstandigheden -zou ik er waarschijnlijk niet aan denken, de heeren concurrenten lastig te vallen -en in de wielen te rijden, maar uit het kleine arsenaal, dat wij in de woning van -Deary hebben gevonden, blijkt in de eerste plaats, dat zij voor geweld blijkbaar niet -terug deinzen. Daarop wijst in ieder geval de dolk en de ploertendooder. Van de browning -zal ik nu maar niet spreken, evenmin als van de chloroform. Dat is mij al weinig sympathiek -en ook lijkt het mij heel onwaarschijnlijk, dat het edele drietal het gestolen goud -op dezelfde wijze zal aanwenden, als ik reeds sedert jaren doe. Ik maak er dus volstrekt -geen gewetenszaak uit, een klein spelletje met die heeren te spelen. Een spelletje, -dat ik hoop te winnen.” -</p> -<p>„Maar, veronderstel nu eens, Edward, dat ze het vannacht juist op ons voorzien hebben?” -</p> -<p>„Wel, dan vangen zij natuurlijk bot,” zeide Raffles glimlachend. -</p> -<p>„Maar zij zullen onze kamer leeg vinden.” -</p> -<p>„Wat zou dat. Denk je dat ze daaruit onmiddellijk afleiden, dat wij boven hun hoofd -op het dak zitten om op hen te wachten?” -</p> -<p>„Dat nu niet, maar zij zullen misschien aanstonds rechts om keert maken, onverrichterzake, -en zij zullen zich dus ook niet naar de plek begeven, waar zij hun buit bewaren.” -</p> -<p>„Daar moeten wij het op aan laten komen, Charly. Ik voor mij geloof niet, dat zij, -als zij eenmaal den tocht begonnen zijn, met leege handen zullen terug keeren. Als -zij ons vertrek ledig vinden, of liever zonder geldswaarde, want onze persoon zal -hen wel volkomen onverschillig zijn, dan zullen zij het eenvoudig een weinig verder -beproeven en zeg me nu eens, wat je denkt over een bezoek aan het Garricktheater, -waar zij vanavond een stuk van Pinero vertoonen?” -</p> -<p>„Ik heb er volstrekt niets op tegen,” antwoordde Charly. „Als wij maar bijtijds terug -zijn.” -</p> -<p>„Maak je daaromtrent niet bezorgd. Ik weet zeker, dat we ons niet behoeven te haasten. -De kellner die in het complot is, zal hen wel op de een of andere wijze met lichtseinen, -of iets dergelijks, of eenvoudig per huistelefoon, waarvan de draden over het dak -kunnen loopen, waarschuwen, als het slachtoffer zich ter ruste heeft begeven. Wanneer -de drie heeren inderdaad het op ons voorzien hebben, dan zou de zaak zich wel ongeveer -als volgt toedragen. De medeplichtige kellner houdt zijn oogen goed open en bewaakt -meer speciaal onze kamers. Zoodra wij het hotel zijn binnen gegaan, wijdt hij zijn -bijzondere aandacht aan ons en wanneer wij ons in onze slaapvertrekken hebben begeven, -waarschuwt hij zijn kornuiten, die dan een aanvang kunnen maken met hun kleine onderneming. -Maar daar zij wel <span class="pageNum" id="pb27">[<a href="#pb27">27</a>]</span>een uur op zijn minst zullen laten verloopen tusschen de ontvangst van het waarschuwingssein -en inbraak, als men het zoo noemen mag, want van braak in eigen, rechtskundigen zin -van het woord is geen sprake, zullen wij gelegenheid in overvloed hebben ons naar -het dak te begeven.” -</p> -<p>„Alles goed en wel, maar dan zullen zij des te meer achterdocht koesteren als zij -ons niet meer in de kamers aanwezig vinden.” -</p> -<p>Raffles dacht een oogenblik na en hernam toen: -</p> -<p>„Je kunt misschien wel gelijk hebben. In ieder geval moeten we daarmee rekening houden. -Dan zouden wij wellicht beter doen, wanneer wij ons dadelijk maar meester maken van -de schelmen, maar dan toch pas, wanneer zij op den terug weg zijn. Ik laat het er -liever op aankomen, dat zij aan een plotseling vertrek van de beide <span class="corr" id="xd31e847" title="Bron: Galiciers">Galiciërs</span> gelooven, en laten wij ons nu gereed maken voor de voorstelling, het is laat.” -</p> -<p>Een half uur later ongeveer bevonden de beide vrienden zich in het Garricktheater, -waar Raffles sedert eenigen tijd een vaste loge had en genoten van het voortreffelijk -spel de beide hoofdpersonen in Pinero’s tragisch spel van liefde en wraakzucht „Mid-Channel”. -</p> -<p>Zooals gewoonlijk was de geheele aandacht van Raffles bij het spel en niets verried -op het gelaat van dezen merkwaardigen man dat hij zich binnen weinige uren ging begeven -in een avontuur dat wel eens niet zonder gevaar kon zijn. -</p> -<p>Zooals steeds „leefde” hij het oogenblik, zooals hij het placht te zeggen, want wat -later kwam was van later zorg. -</p> -<p>Om ruim elf uur verlieten de beide vrienden den schouwburg en lieten zich met een -huurauto naar hun hotel terug rijden. -</p> -<p>Zij gebruikten een klein souper in de eetzaal op hun eigen verdieping, en hadden daarbij -de gelegenheid op te merken, dat de blonde kellner inderdaad tamelijk veel aandacht -aan hen wijdde. -</p> -<p>Het was bijna half een voor zij hun slaapkamer gingen opzoeken. -</p> -<p>Raffles sloot zorgvuldig de gordijnen voor de balkondeuren en begon de weinige kostbaarheden, -die de schijnbaar schatrijke <span class="corr" id="xd31e859" title="Bron: Galiciers">Galiciërs</span> hadden mede genomen, in zijn valies te pakken. Het kon wel eens noodzakelijk zijn, -het hotel sneller te verlaten dan waarop hij gerekend had. -</p> -<p>Daarna werden de revolvers goed nagezien, men moest op alle gebeurlijkheden voorbereid -zijn en de drie schavuiten konden wel voornemens zijn, zich gewapenderhand te weer -te stellen. -</p> -<p>Van te voren had Charly er zich deugdelijk van overtuigd, dat de sleutel zoodanig -in het slot stak, dat het onmogelijk was door het sleutelgat te kijken. -</p> -<p>Nu zocht Raffles een lang en zeer sterk touw uit zijn bagage, aan het einde voorzien -van een stalen haak en rolde dit zorgvuldig op. -</p> -<p>„Waarvoor dient dit touw?” vroeg Charly nieuwsgierig. -</p> -<p>„Ter vervanging van de trap, wanneer wij snel naar beneden moeten gaan,” antwoordde -Raffles. „Men kan nooit genoeg voorzorgsmaatregelen nemen. Dat is een beginsel, waarbij -ik me altijd goed heb bevonden. Voor touwen vooral heb ik steeds een bijzondere voorliefde -gehad. Een touw is werkelijk van buitengewoon nut, vooral wanneer het van een voortreffelijke -hoedanigheid als dit is. Het is niet te dik, doch ijzersterk en kan gemakkelijk het -gewicht van drie mannen tegelijk dragen. Men kan twintig meter touw om het middel -winden, onder de kleederen, zonder dat het opvalt.” -</p> -<p>Hij had onder het spreken een blik op zijn horloge geworpen en vervolgde: -</p> -<p>„Het is niet ver van half twee en wij zijn reeds een kwartier in onze kamer. Het wordt -dus langzamerhand tijd, onze observatiepost op het dak te gaan innemen. Trek je dikke -pels aan want het zal daarboven nijpen.” -</p> -<p>Charly gaf aanstonds gehoor aan deze uitnoodiging en trok een dik gevoerde korte pels -aan die warm zat en hem toch niet zou hinderen in zijn bewegingen. -</p> -<p>Terwijl hij het kleedingstuk dicht knoopte, vroeg hij: -</p> -<p>„Dat is waar ook. Weet je den weg naar het dak te vinden?” -</p> -<p>Raffles keek Charly een oogenblik zwijgend en hoofdschuddend aan en zeide toen op -bestraffenden toon: -</p> -<p>„Wij werken al eenige jaren samen, Charly. Je hebt ruimschoots gelegenheid gevonden, -je met mijn methoden vertrouwd te maken. Je weet dat ik slechts weinig van het toeval -laat afhangen en je vraagt of ik den weg naar het dak weet. Maar mijn waarde, de weg -naar het dak is in ieder vreemd huis steeds de eerste weg dien ik verken. Je weet -<span class="pageNum" id="pb28">[<a href="#pb28">28</a>]</span>niet welke mogelijkheden er schuilen in een behoorlijk begaanbaar dak. Lees er de -bladen maar eens over. Wanneer de politie een inbreker op het spoor is en de man weet -niettemin te ontvluchten uit het huis waar hij des nachts een bezoek bracht, dan zal -die ontvluchting negen van de tien keer over de daken plaats vinden, maar dat lukt -slechts dan wanneer de dief zich van te voren goed op de hoogte heeft gebracht van -de plaatselijke gesteldheid.” -</p> -<p>„Dan heb ik niets meer op te merken, Edward, en ik maak je mijn verontschuldiging, -dat ik je die vraag stelde.” -</p> -<p>„Dan nu naar het dak en ik hoop, dat wij niet te lang meer behoeven te wachten.” -</p> -<p>Raffles doofde het licht, trad op de kamerdeur toe, en luisterde eenige oogenblikken -met de grootste aandacht. -</p> -<p>Daar het echter buiten in de gang volkomen stil was, opende hij behoedzaam de deur, -keek naar buiten, luisterde nogmaals en wenkte Charly. -</p> -<p>Zoodra de beide mannen op de gang waren, sloot Raffles de kamerdeur van buiten, liet -den sleutel in den zak glijden, en liep onhoorbaar en zeer snel voort, zoo dat Charly -eenige moeite had, hem in de halve duisternis, die hier heerschte, bij te houden. -</p> -<p>Aan het einde van deze dwarsgang opende Raffles een deur en nu bevonden de twee mannen -zich op een smal portaal, slechts flauwtjes verlicht door een kaarslantaarn, en waar -een ijzeren wenteltrap begon, die naar de zolderverdieping voerde. -</p> -<p>Zonder meer gerucht te maken, dan katten gedaan zouden hebben, beklommen Raffles en -Charly deze trap, die bleek uit te komen op een ruimen droogzolder, waar zich een -mangelpers van geweldige afmeting bevond, met een wit geschuurde tafel, waarop naar -alle waarschijnlijkheid het tafelgoed van het hotel behandeld werd. -</p> -<p>Over een aantal drooglijnen hingen tallooze stukken linnengoed, beddenlakens, tafellakens -en servetten. -</p> -<p>De zolder had twee vensters, waarboven zich twee hijschbalken bevonden. -</p> -<p>Charly kon dit echter slechts als het ware in vogelvlucht opmerken, want Raffles trok -hem met zich mede, en beklom een ladder, die toegang bleek te geven tot het zolderluik. -</p> -<p>Een oogenblik later bevonden de beide vrienden zich op het dak. -</p> -<p>Het was tamelijk onregelmatig van vorm, als gevolg van de bouworde van het hotel, -en niet overal even hoog. -</p> -<p>Maar nergens was het verschil zoo groot, dat men het niet gemakkelijk kon overklimmen. -</p> -<p>In de duisternis rezen hier en daar schoorsteenpijpen op, logge, vierkante gevaarten -van baksteen. -</p> -<p>Sommige schoorsteenpijpen waren zoo hoog, dat zij geschoord moesten worden door ijzeren -steunstangen, stevig in het metselwerk verankerd. -</p> -<p>„Nu zul je wel inzien,” begon Raffles fluisterend, „op welk een betrekkelijk gemakkelijke -wijze de dieven zich konden laten zakken, door het einde van hun touwladdertje te -bevestigen aan een van die sterke ijzeren steunsels. En kom nu mede naar het einde -van het dak, waar wij ons verdekt zullen opstellen, en de heeren dieven zullen opwachten!” -</p> -<p>De beide mannen begaven zich, moeite doende om hun schreden zooveel mogelijk te dempen, -op het dunne laagje grint, waarmede het zink van het dak bedekt was, naar het einde -van het dak, waar zich het huis bevond, hetwelk den drie mannen tot punt van uitgang -diende, wanneer zij op rooftocht uitgingen. -</p> -<p>Zoo bereikten zij den rand van het dak, en toen Charly zich daarover heenboog, zag -hij daar het kleine laddertje staan, hetwelk hij reeds bij een vroegere gelegenheid -had ontdekt. -</p> -<p>Hij wilde een sigaret opsteken, maar snel legde Raffles zijn hand op zijn arm, met -de waarschuwing: -</p> -<p>„Niet rooken, Charly! Bedenk dat wij hier als het ware onder het oog van den vijand -in een vooruitgeschoven stelling op wacht zitten. Wij hebben stellig niet met ezels -te doen, en al verschuilen wij ons achter dezen schoorsteen, zij zouden den rook van -je sigaret toch kunnen zien—en haar kunnen ruiken ook, want de wind is van ons af!” -</p> -<p>Charly gehoorzaamde zuchtend, en daarop posteerden de beide vrienden zich achter een -der zware schoorsteenen, zoodat slechts hun hoofd er boven uitstak en tuurden aandachtig -naar het dak van het huis, waar Deary verblijf hield. -</p> -<p>Er verliep een half uur, waarin weinig gesproken werd. -</p> -<p>Maar eensklaps hieven zij bijna tegelijker tijd het hoofd op,—hun scherp oor had eenig -gerucht ontvangen. -</p> -<p>Ingespannen tuurden zij in de duisternis. -</p> -<p>Het kon niet worden geloochend—er klonken <span class="pageNum" id="pb29">[<a href="#pb29">29</a>]</span>ergens gedempte schreden, niet ver van hen af. -</p> -<p>En eensklaps fluisterde Charly: -</p> -<p>„Daar komen zij aan—zij kruipen juist achter dien schoorsteen vandaan.” -</p> -<p>Hij had goed gezien—daar naderden de drie hotelratten, allen met donkere kleederen -aan, ten einde zoo weinig mogelijk in het oog te vallen. -</p> -<p>Maar de maan, welke dien avond vol was, scheen hen juist in het gelaat en zelfs op -dien afstand herkende Raffles hen aanstonds. -</p> -<p>Behoedzaam kwamen de drie schelmen naderbij—en het zou niet lang duren of zij zouden -het kleine laddertje bereikt hebben. -</p> -<p>Maar eensklaps had er iets plaats, hetwelk een volslagen ommekeer bracht in den toestand. -</p> -<p>Want plotseling, voor Raffles en Charly er op verdacht waren, verhieven zich drie -gedaanten achter hen, en een stentorstem riep op bevelenden toon: -</p> -<p>„Handen op, en geef u over! Gehoorzaam of wij schieten!” -</p> -<p>In het maanlicht schitterden de loopen van drie revolvers, die een even duidelijke -als onweerstaanbare taal spraken. -<span class="pageNum" id="pb30">[<a href="#pb30">30</a>]</span></p> -</div> -</div> -<div id="ch7" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch7.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> -<h2 class="label">HOOFDSTUK VII.</h2> -<h2 class="main">Wie het laatst lacht.…</h2> -</div> -<div class="divBody"> -<p class="first">Er behoefde niet aan te worden getwijfeld—de drie mannen die zoo onverhoeds ten tooneele -waren verschenen, behoorden tot de politie—het was een inspecteur, door twee detectives -vergezeld. -</p> -<p>Een gevoel van woede en spijt maakte zich van Raffles meester, dat hij niet kon onderdrukken. -</p> -<p>Door de schuld van deze drie domkoppen zou hem wellicht een prachtige gelegenheid -ontgaan, om een goeden slag te slaan, ten koste van de hotelratten. -</p> -<p>„Ezels!” kwam het sissend over zijn lippen. „Je hebt de verkeerde voor!” -</p> -<p>„Maak geen praatjes, en volg ons, of wij gebruiken geweld!” -</p> -<p>„Schreeuw niet zoo hard! Je jaagt de werkelijke dieven op den loop!” kwam Raffles, -die veel lust had de drie agenten te oorvegen. -</p> -<p>Het was maar al te waar, de drie dieven hadden het stemgerucht gehoord, wat niet te -verwonderen viel, want de inspecteur had hard genoeg geschreeuwd, toen hij Raffles -het bevel gaf de handen op te steken en zij kozen nu ijlings het hazenpad. Hun gestalten -waren zeer duidelijk zichtbaar, zooals zij daar over het platte dak heensnelden. -</p> -<p>Maar de inspecteur liet slechts een kort lachje hooren en zeide: -</p> -<p>„Jullie medeplichtigen! Dacht je dat ik je spelletje niet doorzag, vriend? Maak geen -beweging of het zou je berouwen!” -</p> -<p>„Ik denk er niet aan om beweging te maken!” riep Raffles ongeduldig. „Ik denk er alleen -maar aan, als mijn overtuiging te kennen te geven, dat ik menigmaal leeghoofden onder -de politie heb aangetroffen, maar gij tot dusver het record slaat! Zult gij die mannen -laten ontsnappen?” -</p> -<p>„Wij zullen hen wel krijgen! Je zult wel zoo verstandig zijn je medeplichtigen te -verraden!” liet de inspecteur op korten toon zich hooren. „En nu vooruit, en niet -langer tegenstribbelen of getracht mij om den tuin te leiden met onnoozele praatjes, -want je bederft er je zaak maar mee! ’t Was toch maar een goed denkbeeld van mij vannacht -maar eens op het dak te gaan neuzen!” -</p> -<p>Raffles haalde de schouders op, en zeide op zachten toon eenige woorden tot Charly, -in een voor den inspecteur en zijn mannen volkomen onbegrijpelijke taal. -</p> -<p>„Wat zeg je daar?” vroeg de <span class="corr" id="xd31e939" title="Bron: inspceteur">inspecteur</span> dreigend. -</p> -<p>„Niets van beteekenis, inspecteur!” antwoordde Raffles op hoffelijken toon. „Ik zeide -slechts tot mijn vriend dat hij zich in acht moet nemen voor de scherpe nachtlucht!” -</p> -<p>En hierop werd de tocht aanvaard. -</p> -<p>De inspecteur liep vooraan, daarop volgden Raffles en Charly, en de beide detectives -sloten den stoet, en de twee vrienden voelden onophoudelijk de bedreiging van de beide -revolverloopen in hun rug. -</p> -<p>Zoo bereikten zij <span class="corr" id="xd31e947" title="Bron: de">het</span> nog steeds <span id="xd31e950"></span>openstaande zolderluik. -</p> -<p>De inspecteur zette het eerst zijn voet op de ladder, de revolver nog altijd in de -rechtervuist geklemd en begon haar af te dalen. -</p> -<p>Raffles volgde hem, na hem kwam Charly en vervolgens de beide detectives. -</p> -<p>Deze opstelling bleek maar al te spoedig strategisch verkeerd te zijn.… -</p> -<p>Want juist toen de inspecteur zich ongeveer halverwege de ladder bevond, en de eerste -detective dit voorwerp wilde gaan afdalen, zette Raffles zijn voet in de lendenen -van den politiebeambte, en deed hem sneller dan zijn bedoeling was, de ladder aftuimelen, -terwijl Charly met een vlugge beweging en terwijl hij zich snel bukte, teneinde het -zware voorwerp niet op zijn hoofd te krijgen, de stang onder het luik weg trok, dat -met een luiden klap dicht viel. -</p> -<p>En het zou niet zoo gemakkelijk weder open zijn te krijgen, want er bevond zich aan -de buitenzijde geen ring, of iets dergelijks. -</p> -<p>De inspecteur had in zijn val onwillekeurig beide handen voor zich uitgestrekt met -het natuurlijke gevolg, dat hij zijn revolver moest missen die een eind verder neer -kwam. In ieder geval buiten zijn bereik. -</p> -<p>De inspecteur krabbelde <span class="corr" id="xd31e961" title="Bron: speodig">spoedig</span> overeind; een weinig verdoofd, maar woedend en vol strijdlust, <span class="pageNum" id="pb31">[<a href="#pb31">31</a>]</span>maar de arme man zou dien nacht geen kans meer krijgen. -</p> -<p>Hij stormde vol van drift, met opgeheven vuisten op Raffles toe en hij was een sterk -man, wiens vuisten zeker kwaad genoeg konden aanrichten. -</p> -<p>Maar de Groote Onbekende wist zich voortreffelijk aan de omstandigheden aan te passen, -en hij werd op dat merkwaardige oogenblik tot stierenvechter. -</p> -<p>Met een vlugge beweging had hij een van de groote lakens van de drooglijn getrokken -en toen de inspecteur op hem toestormde liep hij als een snoek in de fuik, en zag -zichzelf als het ware gevangen in de plooien van het beddelaken. -</p> -<p>Hij struikelde er over, slaakte een vloek, die iedere kaaiwerker hem had moeten benijden, -en een onderdeel van een seconde later had Raffles en Charly de punten van het laken -kruiselings over den gevallen man heen geslagen en bakerden hem nu vliegensvlug in, -alsof hij een zuigeling was. -</p> -<p>„Het is verwonderlijk, welk een remmende kracht een nieuw sterk beddelaken kan hebben -op de beweging van een krachtig man als gij zijt, mijnheer de inspecteur,” kwam Raffles -glimlachend. „Men zou het niet gelooven, maar gij zoudt op zijn minst wel een kwartier -noodig hebben, om u uit dit laken weder te bevrijden. Het schreeuwen zullen we u maar -niet beletten, want dat heeft toch geen doel. Ik hoorde daar reeds voetstappen naderen, -men heeft zeker het lawaai van het luik reeds vernomen. Kom mede, amice.” -</p> -<p>Dit laatste was gericht tot Charly Brand, die de punten van het laken met een paar -stevige knoopen had dicht gebonden, zoodat de inspecteur zich als in een dwangbuis -bevond, dat ook zijn beenen tot onbewegelijkheid doemde. -</p> -<p>Raffles snelde intusschen naar de zolderdeur en wist deze op behendige wijze af te -sluiten met behulp van een zwaren droogstok, dien hij er schuin <span class="corr" id="xd31e974" title="Bron: voor-plaatste">voor plaatste</span> en schoor zette tegen een uitstekende plank in den vloer. -</p> -<p>Daarop haalde hij zijn touw te voorschijn, ging op de vensterbank van de ramen staan, -en sloeg den stalen haak om den sterken ring van het hijschblok. -</p> -<p>Hij wierp het touw naar beneden, en liet zich aanstonds zakken, terwijl hij tot Charly -riep: -</p> -<p>„Volg mij. Er is niet veel tijd te verliezen.” -</p> -<p>Een oogenblik later was zijn hoofd onder den rand van de vensterbank verdwenen, terwijl -de inspecteur brulde op een wijze, zooals hij waarschijnlijk nog nimmer gebruld had. -</p> -<p>Charly zwaaide zich op zijn beurt over de vensterbank en liet zich langs een touw -naar beneden glijden. -</p> -<p>Maar Raffles liet zich niet geheel en al naar omlaag glijden, zooals de jonge man -gedacht had, maar sprong op het balkon van de bovenste verdieping, haalde snel de -pennen uit de scharnieren van de eerste de beste deur, en duwde de helft van het raam -voorzichtig open. Charly volgde hem op den voet. -</p> -<p>„Groote hemel, welk een noodlottige vergissing,” zeide Raffles zachtjes, terwijl hij -een spottenden blik in het rond wierp. „Het is niet onze eigen kamer.” -</p> -<p>„Welke kamer is het dan?” -</p> -<p>„De kamer van een dame, en nog wel van een dame, die zeer veel zorg aan haar uiterlijk -besteed. Zie maar eens naar al die potjes, doosjes en flaconnetjes, naar het fijne -ondergoed, en naar de zilveren toiletgarnituren. Charly, ik geloof, dat de voorzienigheid -met me is. De vergissing is lang niet zoo noodlottig, als ik eerst dacht. Wij zijn -hier in de kamer van een zeer rijke dame, en daar staat het kistje met juweelen, dat -ons als het ware tegenlonkt.” -</p> -<p>Juist toen Raffles het voorwerp greep en in zijn zak liet glijden, werd de dame wakker, -richtte zich met een schreeuw in haar bed op, en riep: -</p> -<p>„Wie zijt gij? Wat wilt gij?” -</p> -<p>„Het is van weinig belang, madame, en uw laatste vraag komt te laat. Wat ik wilde -heb ik reeds verricht. Het spijt mij, dat wij u in uw slaap hebben gestoord. Doe vooral -geen moeite om ons uit te laten. We vinden den weg wel.” -</p> -<p>En Raffles sprong op de deur toe, schoof de grendels terug, draaide den sleutel om -en stond in de gang. -</p> -<p>Snel als de wind liepen zij de gang teneinde, renden een kellner ondersteboven, die -juist den hoek omkwam, stormden de trappen af en bereikten ongehinderd de vestibule. -</p> -<p>Daar was alles in de meest volkomen rust, want het was onmogelijk hier iets te hooren -van hetgeen er op het dak of de bovenste verdieping plaats vond. En zoo schreden Raffles -en Charly heel kalm langs den slaperigen nachtportier en bereikten de straat. Geen -volle vijf minuten, nadat voor het eerst de dreigende stem van den inspecteur in hun -ooren had geklonken. -<span class="pageNum" id="pb32">[<a href="#pb32">32</a>]</span></p> -<p>Raffles zette twee vingers in den mond, en een schril gefluit klonk door de nachtelijke -stilte. -</p> -<p>Bijna aanstonds kwam er een auto aanrijden die bestuurd bleek te worden door Henderson, -den geweldig sterken chauffeur van Lord Aberdeen. -</p> -<p>„Waar gaan wij heen?” vroeg Charly. -</p> -<p>„Naar het andere huis van Deary.” -</p> -<p>„Om wat te doen?” -</p> -<p>„Om de drie schelmen daar op te wachten.” -</p> -<p>„Denk je dan dat ze daar heen zullen gaan?” -</p> -<p>„Dat zou volstrekt niet verwonderlijk zijn. Zij hebben door het intermezzo op het -dak begrepen, dat men hen in de kaart heeft gezien en daar zij vreezen dat men hen -kent, zullen zij zich haasten te vluchten. Maar niet nadat zij den buit zijn gaan -halen en ik denk wel haast, dat die in het oude huis van Deary verborgen is. -</p> -<p><span class="corr" id="xd31e1006" title="Niet in bron">„</span>Hoe het ook zij, zij zullen ons niet meer ontsnappen, komen ze daar niet, dan vinden -wij hen wel elders.” -</p> -<p>Hij wendde zich tot Henderson en zeide: -</p> -<p>„Rijd zoo snel als je kunt. Het adres heb ik je reeds gegeven. Bedenk dat we vijf -minuten achter zijn.” -</p> -<p>De reus knikte. Raffles en Charly sprongen in de auto, en deze zette zich in beweging, -om na een zeer snellen rit van een half uur stil te staan voor het huis van Deary. -</p> -<p>De twee vrienden stapten uit, Henderson ging de auto stallen in een nachtgarage op -een dertig pas afstand en kwam zich toen bij de anderen voegen. -</p> -<p>Reeds was op het schellen van Raffles de deur geopend door een slaperigen portier, -die hem echter aanstonds binnen liet, toen Raffles hem zijn penning als detective -toonde en hem een pond sterling in de hand had gedrukt. -</p> -<p>Nadat de man bevel had gekregen, alle lichten weder te dooven, en zich te houden alsof -hij sliep, begaven de drie mannen zich snel naar de woning van Deary, waar zij nadat -Raffles de deur met zijn looper geopend had, binnentraden en zich verscholen achter -de gordijnen en achter een zware boekenkast. -</p> -<p>Zij behoefden niet lang te wachten, want een kwartier later klonken er schreden, de -deur werd geopend, het electrische licht werd ontstoken, en Deary en zijn beide medeplichtigen -traden binnen. -</p> -<p>Zij schenen groote haast te hebben, want Deary verloor volstrekt geen tijd, maar liep -op de boekenkast toe, opende ze, nam er een geweldig zwaar en dik boek uit, en toen -hij dit openklapte, na de koperen sloten te hebben geopend, vertoonde zich een menigte -sieraden, diamanten ringen, oorhangers, kostbare colliers, en ook eenige pakken <span class="corr" id="xd31e1017" title="Bron: bankbilletten">bankbiljetten</span>. -</p> -<p>„Dat zou ik zonder uw hulp zeker zoo spoedig niet gevonden hebben!” liet eensklaps -de stem van Raffles zich hooren, die met opgeheven revolver van achter zijn gordijn -te voorschijn kwam. -</p> -<p>Met een schreeuw van woede en wraakzucht wilden de drie hoteldieven zich op hem werpen, -maar Henderson sprak een woordje mee, en in een ommezien was nu het pleit beslecht! -</p> -<p>De drie kerels rolden als kegels door de kamer, en voor zij konden overeind krabbelen, -waren zij al stevig gebonden en gekneveld. -</p> -<p>Raffles stak den buit met een koel glimlachje bij zich, en zeide, met een blik op -de drie gevangen bandieten: -</p> -<p>„Het was een goede dag, mijne heeren! En nu zal ik u kans laten! Want ik ben van oordeel, -dat men ook anderen gelegenheid moet geven om weg te loopen! Ik zal over een uur de -politie waarschuwen, en hier heen zenden! Hebt gij u binnen dien tijd weten te bevrijden, -des te beter voor u! Zijt gij er dan echter niet in geslaagd, het spijt mij, maar -dan zal het uw eigen schuld zijn. Ik wensch u het beste toe, mijne heeren, ik geef -u mijn oprechte bewondering te kennen over uw geniale vondst met die hoteldeuren, -en ik heb de eer u te groeten!” -</p> -</div> -</div> -</div> -<div class="back"> -<div class="div1 notice"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> -<p class="first">De volgende aflevering (No. 386) bevat: -</p> -<p class="xd31e1029"><b>DE GOUDEN SLEUTEL.</b> -</p> -</div> -</div> -<p><span class="pageNum" id="pb33">[<a href="#pb33">33</a>]</span></p> -<div class="div1 advertisement"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> -<p class="first"></p> -<div class="figure ad-dubec3-imgwidth"><img src="images/dubec-no-3.png" alt="Cigarettes
Dubec No. 3
Bouts d’Or
Distinction Royale 1895" width="562" height="720"></div><p> -</p> -<p class="xd31e1029">DUBEC No. 3 -</p> -<p class="xd31e1050">GOUD EN KURK -</p> -<p class="xd31e1052">BESTE 3 CTS. CIGARET -</p> -<p class="xd31e1054">GEMAAKT VAN HEERLIJKE<br> -ECHT TURKSCHE TABAK -</p> -<p class="xd31e1058">CIGARETTENFABRIEK <b>J. van KERCKHOF</b> -</p> -<p class="xd31e1063">GEVESTIGD 1885 -</p> -</div> -</div> -<div class="div1" id="toc"> -<h2 class="main">Inhoudsopgave</h2> -<table summary="Inhoudsopgave"> -<tr id="ch1.toc"> -<td class="tocDivNum">I. </td> -<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch1">Raadselachtige diefstallen.</a></td> -<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch1">1</a></td> -</tr> -<tr id="ch2.toc"> -<td class="tocDivNum">II. </td> -<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch2">Raffles stelt belang in de zaak.</a></td> -<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch2">5</a></td> -</tr> -<tr id="ch3.toc"> -<td class="tocDivNum">III. </td> -<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch3">Op het spoor van de hotelratten.</a></td> -<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch3">10</a></td> -</tr> -<tr id="ch4.toc"> -<td class="tocDivNum">IV. </td> -<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch4">Licht in de duisternis.</a></td> -<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch4">15</a></td> -</tr> -<tr id="ch5.toc"> -<td class="tocDivNum">V. </td> -<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch5">De val wordt uitgezet.</a></td> -<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch5">21</a></td> -</tr> -<tr id="ch6.toc"> -<td class="tocDivNum">VI. </td> -<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch6">Op het dak.</a></td> -<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch6">26</a></td> -</tr> -<tr id="ch7.toc"> -<td class="tocDivNum">VII. </td> -<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch7">Wie het laatst lacht....</a></td> -<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch7">30</a></td> -</tr> -</table> -</div> -<div class="transcriberNote"> -<h2 class="main">Colofon</h2> -<h3 class="main">Beschikbaarheid</h3> -<p class="first">Dit eBoek is voor kosteloos gebruik door iedereen overal, met vrijwel geen beperkingen -van welke soort dan ook. U mag het kopiëren, weggeven of hergebruiken onder de voorwaarden -van de Project Gutenberg Licentie in dit eBoek of on-line op <a class="seclink xd31e43" title="Externe link" href="https://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>. -</p> -<p>Dit eBoek is geproduceerd door het on-line gedistribueerd correctieteam op <a class="seclink xd31e43" title="Externe link" href="https://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>. -</p> -<h3 class="main">Metadata</h3> -<table class="colophonMetadata" summary="Metadata"> -<tr> -<td><b>Titel:</b></td> -<td>Lord Lister No. 385: De Hôtelratten</td> -<td></td> -</tr> -<tr> -<td><b>Auteur:</b></td> -<td>Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]</td> -<td><a href="https://viaf.org/viaf/8133268/" class="seclink">Info</a></td> -</tr> -<tr> -<td><b>Auteur:</b></td> -<td>Felix Hageman (1877–1966)</td> -<td><a href="https://viaf.org/viaf/5168161211441040070000/" class="seclink">Info</a></td> -</tr> -<tr> -<td><b>Auteur:</b></td> -<td>Kurt Matull (1872–1930?)</td> -<td><a href="https://viaf.org/viaf/56770919/" class="seclink">Info</a></td> -</tr> -<tr> -<td><b>Taal:</b></td> -<td>Nederlands (Spelling De Vries-Te Winkel)</td> -<td></td> -</tr> -<tr> -<td><b>Oorspronkelijke uitgiftedatum:</b></td> -<td>[1921]</td> -<td></td> -</tr> -<tr> -<td><b>Trefwoorden:</b></td> -<td>Detective and mystery stories -- Periodicals</td> -<td></td> -</tr> -<tr> -<td><b></b></td> -<td>Dime novels -- Periodicals</td> -<td></td> -</tr> -</table> -<h3 class="main">Codering</h3> -<p class="first">Dit boek is weergegeven in oorspronkelijke schrijfwijze. Afgebroken woorden aan het -einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel -zijn verbeterd. Deze verbeteringen zijn aangegeven in de colofon aan het einde van -dit boek.</p> -<h3 class="main">Documentgeschiedenis</h3> -<ul> -<li>2022-04-24 Begonnen. -</li> -</ul> -<h3 class="main">Externe Referenties</h3> -<p>Dit Project Gutenberg eBoek bevat externe referenties. Het kan zijn dat deze links -voor u niet werken.</p> -<h3 class="main">Verbeteringen</h3> -<p>De volgende verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p> -<table class="correctionTable" summary="Overzicht van verbeteringen aangebracht in de tekst."> -<tr> -<th>Bladzijde</th> -<th>Bron</th> -<th>Verbetering</th> -<th>Bewerkingsafstand</th> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e103">1</a></td> -<td class="width40 bottom"> -[<i>Niet in bron</i>] -</td> -<td class="width40 bottom">,</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e113">1</a></td> -<td class="width40 bottom">diefstalen</td> -<td class="width40 bottom">diefstallen</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e146">2</a></td> -<td class="width40 bottom">een het</td> -<td class="width40 bottom">het een</td> -<td class="bottom">4</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e182">4</a></td> -<td class="width40 bottom">billardlaken</td> -<td class="width40 bottom">biljardlaken</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e237">6</a></td> -<td class="width40 bottom">Galische</td> -<td class="width40 bottom">Galicische</td> -<td class="bottom">2</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e280">7</a></td> -<td class="width40 bottom">bolkon</td> -<td class="width40 bottom">balkon</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e286">7</a></td> -<td class="width40 bottom">dubbel</td> -<td class="width40 bottom">dubbele</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e289">7</a></td> -<td class="width40 bottom">balkonraam</td> -<td class="width40 bottom">balkondeur</td> -<td class="bottom">4</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e309">8</a></td> -<td class="width40 bottom">buiten gesloten</td> -<td class="width40 bottom">buitengesloten</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e315">8</a></td> -<td class="width40 bottom">allen</td> -<td class="width40 bottom">alleen</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e374">10</a>, <a class="pageref" href="#xd31e379">11</a>, <a class="pageref" href="#xd31e625">19</a>, <a class="pageref" href="#xd31e1006">32</a></td> -<td class="width40 bottom"> -[<i>Niet in bron</i>] -</td> -<td class="width40 bottom">„</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e406">11</a></td> -<td class="width40 bottom">rees</td> -<td class="width40 bottom">reeds</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e432">12</a></td> -<td class="width40 bottom">poor</td> -<td class="width40 bottom">door</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e454">13</a></td> -<td class="width40 bottom">Walltonstreet</td> -<td class="width40 bottom">Waltonstreet</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e545">16</a></td> -<td class="width40 bottom">genoodwaren</td> -<td class="width40 bottom">genood waren</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e717">22</a></td> -<td class="width40 bottom">bankbillet</td> -<td class="width40 bottom">bankbiljet</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e770">24</a></td> -<td class="width40 bottom">geslapen</td> -<td class="width40 bottom">geslepen</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e783">24</a></td> -<td class="width40 bottom">Vindt</td> -<td class="width40 bottom">Vind</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e806">24</a></td> -<td class="width40 bottom"> -[<i>Niet in bron</i>] -</td> -<td class="width40 bottom">”</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e847">27</a>, <a class="pageref" href="#xd31e859">27</a></td> -<td class="width40 bottom">Galiciers</td> -<td class="width40 bottom">Galiciërs</td> -<td class="bottom">1 / 0</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e939">30</a></td> -<td class="width40 bottom">inspceteur</td> -<td class="width40 bottom">inspecteur</td> -<td class="bottom">2</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e947">30</a></td> -<td class="width40 bottom">de</td> -<td class="width40 bottom">het</td> -<td class="bottom">2</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e950">30</a></td> -<td class="width40 bottom">het </td> -<td class="width40 bottom"> -[<i>Verwijderd</i>] -</td> -<td class="bottom">4</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e961">30</a></td> -<td class="width40 bottom">speodig</td> -<td class="width40 bottom">spoedig</td> -<td class="bottom">2</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e974">31</a></td> -<td class="width40 bottom">voor-plaatste</td> -<td class="width40 bottom">voor plaatste</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -<tr> -<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1017">32</a></td> -<td class="width40 bottom">bankbilletten</td> -<td class="width40 bottom">bankbiljetten</td> -<td class="bottom">1</td> -</tr> -</table> -</div> -</div> -<div lang='en' xml:lang='en'> -<div style='display:block; margin-top:4em'>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK <span lang='nl' xml:lang='nl'>LORD LISTER NO. 0385: DE HOTELRATTEN</span> ***</div> -<div style='text-align:left'> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -Updated editions will replace the previous one—the old editions will -be renamed. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -Creating the works from print editions not protected by U.S. copyright -law means that no one owns a United States copyright in these works, -so the Foundation (and you!) can copy and distribute it in the United -States without permission and without paying copyright -royalties. Special rules, set forth in the General Terms of Use part -of this license, apply to copying and distributing Project -Gutenberg™ electronic works to protect the PROJECT GUTENBERG™ -concept and trademark. Project Gutenberg is a registered trademark, -and may not be used if you charge for an eBook, except by following -the terms of the trademark license, including paying royalties for use -of the Project Gutenberg trademark. If you do not charge anything for -copies of this eBook, complying with the trademark license is very -easy. You may use this eBook for nearly any purpose such as creation -of derivative works, reports, performances and research. Project -Gutenberg eBooks may be modified and printed and given away—you may -do practically ANYTHING in the United States with eBooks not protected -by U.S. copyright law. Redistribution is subject to the trademark -license, especially commercial redistribution. -</div> - -<div style='margin-top:1em; font-size:1.1em; text-align:center'>START: FULL LICENSE</div> -<div style='text-align:center;font-size:0.9em'>THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE</div> -<div style='text-align:center;font-size:0.9em'>PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -To protect the Project Gutenberg™ mission of promoting the free -distribution of electronic works, by using or distributing this work -(or any other work associated in any way with the phrase “Project -Gutenberg”), you agree to comply with all the terms of the Full -Project Gutenberg™ License available with this file or online at -www.gutenberg.org/license. -</div> - -<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'> -Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg™ electronic works -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg™ -electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to -and accept all the terms of this license and intellectual property -(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all -the terms of this agreement, you must cease using and return or -destroy all copies of Project Gutenberg™ electronic works in your -possession. If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a -Project Gutenberg™ electronic work and you do not agree to be bound -by the terms of this agreement, you may obtain a refund from the person -or entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.B. “Project Gutenberg” is a registered trademark. It may only be -used on or associated in any way with an electronic work by people who -agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few -things that you can do with most Project Gutenberg™ electronic works -even without complying with the full terms of this agreement. See -paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project -Gutenberg™ electronic works if you follow the terms of this -agreement and help preserve free future access to Project Gutenberg™ -electronic works. See paragraph 1.E below. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation (“the -Foundation” or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection -of Project Gutenberg™ electronic works. Nearly all the individual -works in the collection are in the public domain in the United -States. If an individual work is unprotected by copyright law in the -United States and you are located in the United States, we do not -claim a right to prevent you from copying, distributing, performing, -displaying or creating derivative works based on the work as long as -all references to Project Gutenberg are removed. Of course, we hope -that you will support the Project Gutenberg™ mission of promoting -free access to electronic works by freely sharing Project Gutenberg™ -works in compliance with the terms of this agreement for keeping the -Project Gutenberg™ name associated with the work. You can easily -comply with the terms of this agreement by keeping this work in the -same format with its attached full Project Gutenberg™ License when -you share it without charge with others. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern -what you can do with this work. Copyright laws in most countries are -in a constant state of change. If you are outside the United States, -check the laws of your country in addition to the terms of this -agreement before downloading, copying, displaying, performing, -distributing or creating derivative works based on this work or any -other Project Gutenberg™ work. The Foundation makes no -representations concerning the copyright status of any work in any -country other than the United States. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg: -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.E.1. The following sentence, with active links to, or other -immediate access to, the full Project Gutenberg™ License must appear -prominently whenever any copy of a Project Gutenberg™ work (any work -on which the phrase “Project Gutenberg” appears, or with which the -phrase “Project Gutenberg” is associated) is accessed, displayed, -performed, viewed, copied or distributed: -</div> - -<blockquote> - <div style='display:block; margin:1em 0'> - This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and most - other parts of the world at no cost and with almost no restrictions - whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms - of the Project Gutenberg License included with this eBook or online - at <a href="https://www.gutenberg.org">www.gutenberg.org</a>. If you - are not located in the United States, you will have to check the laws - of the country where you are located before using this eBook. - </div> -</blockquote> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.E.2. If an individual Project Gutenberg™ electronic work is -derived from texts not protected by U.S. copyright law (does not -contain a notice indicating that it is posted with permission of the -copyright holder), the work can be copied and distributed to anyone in -the United States without paying any fees or charges. If you are -redistributing or providing access to a work with the phrase “Project -Gutenberg” associated with or appearing on the work, you must comply -either with the requirements of paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 or -obtain permission for the use of the work and the Project Gutenberg™ -trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or 1.E.9. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.E.3. If an individual Project Gutenberg™ electronic work is posted -with the permission of the copyright holder, your use and distribution -must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any -additional terms imposed by the copyright holder. Additional terms -will be linked to the Project Gutenberg™ License for all works -posted with the permission of the copyright holder found at the -beginning of this work. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg™ -License terms from this work, or any files containing a part of this -work or any other work associated with Project Gutenberg™. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this -electronic work, or any part of this electronic work, without -prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with -active links or immediate access to the full terms of the Project -Gutenberg™ License. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary, -compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including -any word processing or hypertext form. However, if you provide access -to or distribute copies of a Project Gutenberg™ work in a format -other than “Plain Vanilla ASCII” or other format used in the official -version posted on the official Project Gutenberg™ website -(www.gutenberg.org), you must, at no additional cost, fee or expense -to the user, provide a copy, a means of exporting a copy, or a means -of obtaining a copy upon request, of the work in its original “Plain -Vanilla ASCII” or other form. Any alternate format must include the -full Project Gutenberg™ License as specified in paragraph 1.E.1. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying, -performing, copying or distributing any Project Gutenberg™ works -unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing -access to or distributing Project Gutenberg™ electronic works -provided that: -</div> - -<div style='margin-left:0.7em;'> - <div style='text-indent:-0.7em'> - • You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from - the use of Project Gutenberg™ works calculated using the method - you already use to calculate your applicable taxes. The fee is owed - to the owner of the Project Gutenberg™ trademark, but he has - agreed to donate royalties under this paragraph to the Project - Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments must be paid - within 60 days following each date on which you prepare (or are - legally required to prepare) your periodic tax returns. Royalty - payments should be clearly marked as such and sent to the Project - Gutenberg Literary Archive Foundation at the address specified in - Section 4, “Information about donations to the Project Gutenberg - Literary Archive Foundation.” - </div> - - <div style='text-indent:-0.7em'> - • You provide a full refund of any money paid by a user who notifies - you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he - does not agree to the terms of the full Project Gutenberg™ - License. You must require such a user to return or destroy all - copies of the works possessed in a physical medium and discontinue - all use of and all access to other copies of Project Gutenberg™ - works. - </div> - - <div style='text-indent:-0.7em'> - • You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of - any money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the - electronic work is discovered and reported to you within 90 days of - receipt of the work. - </div> - - <div style='text-indent:-0.7em'> - • You comply with all other terms of this agreement for free - distribution of Project Gutenberg™ works. - </div> -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project -Gutenberg™ electronic work or group of works on different terms than -are set forth in this agreement, you must obtain permission in writing -from the Project Gutenberg Literary Archive Foundation, the manager of -the Project Gutenberg™ trademark. Contact the Foundation as set -forth in Section 3 below. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.F. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable -effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread -works not protected by U.S. copyright law in creating the Project -Gutenberg™ collection. Despite these efforts, Project Gutenberg™ -electronic works, and the medium on which they may be stored, may -contain “Defects,” such as, but not limited to, incomplete, inaccurate -or corrupt data, transcription errors, a copyright or other -intellectual property infringement, a defective or damaged disk or -other medium, a computer virus, or computer codes that damage or -cannot be read by your equipment. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the “Right -of Replacement or Refund” described in paragraph 1.F.3, the Project -Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project -Gutenberg™ trademark, and any other party distributing a Project -Gutenberg™ electronic work under this agreement, disclaim all -liability to you for damages, costs and expenses, including legal -fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT -LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE -PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE -TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE -LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR -INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH -DAMAGE. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a -defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can -receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a -written explanation to the person you received the work from. If you -received the work on a physical medium, you must return the medium -with your written explanation. The person or entity that provided you -with the defective work may elect to provide a replacement copy in -lieu of a refund. If you received the work electronically, the person -or entity providing it to you may choose to give you a second -opportunity to receive the work electronically in lieu of a refund. If -the second copy is also defective, you may demand a refund in writing -without further opportunities to fix the problem. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth -in paragraph 1.F.3, this work is provided to you ‘AS-IS’, WITH NO -OTHER WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT -LIMITED TO WARRANTIES OF MERCHANTABILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied -warranties or the exclusion or limitation of certain types of -damages. If any disclaimer or limitation set forth in this agreement -violates the law of the state applicable to this agreement, the -agreement shall be interpreted to make the maximum disclaimer or -limitation permitted by the applicable state law. The invalidity or -unenforceability of any provision of this agreement shall not void the -remaining provisions. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the -trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone -providing copies of Project Gutenberg™ electronic works in -accordance with this agreement, and any volunteers associated with the -production, promotion and distribution of Project Gutenberg™ -electronic works, harmless from all liability, costs and expenses, -including legal fees, that arise directly or indirectly from any of -the following which you do or cause to occur: (a) distribution of this -or any Project Gutenberg™ work, (b) alteration, modification, or -additions or deletions to any Project Gutenberg™ work, and (c) any -Defect you cause. -</div> - -<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'> -Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg™ -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -Project Gutenberg™ is synonymous with the free distribution of -electronic works in formats readable by the widest variety of -computers including obsolete, old, middle-aged and new computers. It -exists because of the efforts of hundreds of volunteers and donations -from people in all walks of life. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -Volunteers and financial support to provide volunteers with the -assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg™’s -goals and ensuring that the Project Gutenberg™ collection will -remain freely available for generations to come. In 2001, the Project -Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure -and permanent future for Project Gutenberg™ and future -generations. To learn more about the Project Gutenberg Literary -Archive Foundation and how your efforts and donations can help, see -Sections 3 and 4 and the Foundation information page at www.gutenberg.org. -</div> - -<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'> -Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non-profit -501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the -state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal -Revenue Service. The Foundation’s EIN or federal tax identification -number is 64-6221541. Contributions to the Project Gutenberg Literary -Archive Foundation are tax deductible to the full extent permitted by -U.S. federal laws and your state’s laws. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -The Foundation’s business office is located at 809 North 1500 West, -Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887. Email contact links and up -to date contact information can be found at the Foundation’s website -and official page at www.gutenberg.org/contact -</div> - -<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'> -Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -Project Gutenberg™ depends upon and cannot survive without widespread -public support and donations to carry out its mission of -increasing the number of public domain and licensed works that can be -freely distributed in machine-readable form accessible by the widest -array of equipment including outdated equipment. Many small donations -($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt -status with the IRS. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -The Foundation is committed to complying with the laws regulating -charities and charitable donations in all 50 states of the United -States. Compliance requirements are not uniform and it takes a -considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up -with these requirements. We do not solicit donations in locations -where we have not received written confirmation of compliance. To SEND -DONATIONS or determine the status of compliance for any particular state -visit <a href="https://www.gutenberg.org/donate/">www.gutenberg.org/donate</a>. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -While we cannot and do not solicit contributions from states where we -have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition -against accepting unsolicited donations from donors in such states who -approach us with offers to donate. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -International donations are gratefully accepted, but we cannot make -any statements concerning tax treatment of donations received from -outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -Please check the Project Gutenberg web pages for current donation -methods and addresses. Donations are accepted in a number of other -ways including checks, online payments and credit card donations. To -donate, please visit: www.gutenberg.org/donate -</div> - -<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'> -Section 5. General Information About Project Gutenberg™ electronic works -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -Professor Michael S. Hart was the originator of the Project -Gutenberg™ concept of a library of electronic works that could be -freely shared with anyone. For forty years, he produced and -distributed Project Gutenberg™ eBooks with only a loose network of -volunteer support. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -Project Gutenberg™ eBooks are often created from several printed -editions, all of which are confirmed as not protected by copyright in -the U.S. unless a copyright notice is included. Thus, we do not -necessarily keep eBooks in compliance with any particular paper -edition. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -Most people start at our website which has the main PG search -facility: <a href="https://www.gutenberg.org">www.gutenberg.org</a>. -</div> - -<div style='display:block; margin:1em 0'> -This website includes information about Project Gutenberg™, -including how to make donations to the Project Gutenberg Literary -Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to -subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks. -</div> - -</div> -</div> -</body> -</html> |