diff options
| author | nfenwick <nfenwick@pglaf.org> | 2025-01-22 00:13:45 -0800 |
|---|---|---|
| committer | nfenwick <nfenwick@pglaf.org> | 2025-01-22 00:13:45 -0800 |
| commit | 758a389ca68ad4111112030e77f325a0ae1f1788 (patch) | |
| tree | cf6bb5d4a45a29a7cbeb17cfa33def22baf79955 /67868-h | |
| parent | 8dcfa98d8405ef5e684da8fe431356580f23974d (diff) | |
As captured January 22, 2025
Diffstat (limited to '67868-h')
| -rw-r--r-- | 67868-h/67868-h.htm | 7176 |
1 files changed, 3357 insertions, 3819 deletions
diff --git a/67868-h/67868-h.htm b/67868-h/67868-h.htm index 133a957..10404e5 100644 --- a/67868-h/67868-h.htm +++ b/67868-h/67868-h.htm @@ -1,3819 +1,3357 @@ -<!DOCTYPE html
-PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd">
-<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source on 2022-04-18T19:52:57Z using SAXON HE 9.9.1.8 . -->
-<html lang="nl">
-<head>
-<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8">
-<title>Lord Lister No. 390: Eleonore Manoury</title>
-<meta name="generator" content="tei2html.xsl, see https://github.com/jhellingman/tei2html">
-<meta name="author" content="Felix Hageman (1877–1966) Kurt Matull (1872–1930?) Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">
-<link rel="coverpage" href="images/lordlister0390-front.jpg">
-<link rel="schema.DC" href="http://dublincore.org/documents/1998/09/dces/">
-<meta name="DC.Creator" content="Felix Hageman (1877–1966) Kurt Matull (1872–1930?) Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]">
-<meta name="DC.Title" content="Lord Lister No. 390: Eleonore Manoury">
-<meta name="DC.Language" content="nl-1900">
-<meta name="DC.Format" content="text/html">
-<meta name="DC.Publisher" content="Project Gutenberg">
-<meta name="DC:Subject" content="Detective and mystery stories -- Periodicals">
-<meta name="DC:Subject" content="Dime novels -- Periodicals">
-<style type="text/css"> /* <![CDATA[ */
-html {
-line-height: 1.3;
-}
-body {
-margin: 0;
-}
-main {
-display: block;
-}
-h1 {
-font-size: 2em;
-margin: 0.67em 0;
-}
-hr {
-height: 0;
-overflow: visible;
-}
-pre {
-font-family: monospace, monospace;
-font-size: 1em;
-}
-a {
-background-color: transparent;
-}
-abbr[title] {
-border-bottom: none;
-text-decoration: underline;
-text-decoration: underline dotted;
-}
-b, strong {
-font-weight: bolder;
-}
-code, kbd, samp {
-font-family: monospace, monospace;
-font-size: 1em;
-}
-small {
-font-size: 80%;
-}
-sub, sup {
-font-size: 67%;
-line-height: 0;
-position: relative;
-vertical-align: baseline;
-}
-sub {
-bottom: -0.25em;
-}
-sup {
-top: -0.5em;
-}
-img {
-border-style: none;
-}
-body {
-font-family: serif;
-font-size: 100%;
-text-align: left;
-margin-top: 2.4em;
-}
-div.front, div.body {
-margin-bottom: 7.2em;
-}
-div.back {
-margin-bottom: 2.4em;
-}
-.div0 {
-margin-top: 7.2em;
-margin-bottom: 7.2em;
-}
-.div1 {
-margin-top: 5.6em;
-margin-bottom: 5.6em;
-}
-.div2 {
-margin-top: 4.8em;
-margin-bottom: 4.8em;
-}
-.div3 {
-margin-top: 3.6em;
-margin-bottom: 3.6em;
-}
-.div4 {
-margin-top: 2.4em;
-margin-bottom: 2.4em;
-}
-.div5, .div6, .div7 {
-margin-top: 1.44em;
-margin-bottom: 1.44em;
-}
-.div0:last-child, .div1:last-child, .div2:last-child, .div3:last-child,
-.div4:last-child, .div5:last-child, .div6:last-child, .div7:last-child {
-margin-bottom: 0;
-}
-blockquote div.front, blockquote div.body, blockquote div.back {
-margin-top: 0;
-margin-bottom: 0;
-}
-.divBody .div1:first-child, .divBody .div2:first-child, .divBody .div3:first-child, .divBody .div4:first-child,
-.divBody .div5:first-child, .divBody .div6:first-child, .divBody .div7:first-child {
-margin-top: 0;
-}
-h1, h2, h3, h4, h5, h6, .h1, .h2, .h3, .h4, .h5, .h6 {
-clear: both;
-font-style: normal;
-text-transform: none;
-}
-h3, .h3 {
-font-size: 1.2em;
-}
-h3.label {
-font-size: 1em;
-margin-bottom: 0;
-}
-h4, .h4 {
-font-size: 1em;
-}
-.alignleft {
-text-align: left;
-}
-.alignright {
-text-align: right;
-}
-.alignblock {
-text-align: justify;
-}
-p.tb, hr.tb, .par.tb {
-margin: 1.6em auto;
-text-align: center;
-}
-p.argument, p.note, p.tocArgument, .par.argument, .par.note, .par.tocArgument {
-font-size: 0.9em;
-text-indent: 0;
-}
-p.argument, p.tocArgument, .par.argument, .par.tocArgument {
-margin: 1.58em 10%;
-}
-td.tocDivNum {
-vertical-align: top;
-}
-td.tocPageNum {
-vertical-align: bottom;
-}
-.opener, .address {
-margin-top: 1.6em;
-margin-bottom: 1.6em;
-}
-.addrline {
-margin-top: 0;
-margin-bottom: 0;
-}
-.dateline {
-margin-top: 1.6em;
-margin-bottom: 1.6em;
-text-align: right;
-}
-.salute {
-margin-top: 1.6em;
-margin-left: 3.58em;
-text-indent: -2em;
-}
-.signed {
-margin-top: 1.6em;
-margin-left: 3.58em;
-text-indent: -2em;
-}
-.epigraph {
-font-size: 0.9em;
-width: 60%;
-margin-left: auto;
-}
-.epigraph span.bibl {
-display: block;
-text-align: right;
-}
-.trailer {
-clear: both;
-margin-top: 3.6em;
-}
-span.abbr, abbr {
-white-space: nowrap;
-}
-span.parnum {
-font-weight: bold;
-}
-span.corr, span.gap {
-border-bottom: 1px dotted red;
-}
-span.num, span.trans, span.trans {
-border-bottom: 1px dotted gray;
-}
-span.measure {
-border-bottom: 1px dotted green;
-}
-.ex {
-letter-spacing: 0.2em;
-}
-.sc {
-font-variant: small-caps;
-}
-.asc {
-font-variant: small-caps;
-text-transform: lowercase;
-}
-.uc {
-text-transform: uppercase;
-}
-.tt {
-font-family: monospace;
-}
-.underline {
-text-decoration: underline;
-}
-.overline, .overtilde {
-text-decoration: overline;
-}
-.rm {
-font-style: normal;
-}
-.red {
-color: red;
-}
-hr {
-clear: both;
-border: none;
-border-bottom: 1px solid black;
-width: 45%;
-margin-left: auto;
-margin-right: auto;
-margin-top: 1em;
-text-align: center;
-}
-hr.dotted {
-border-bottom: 2px dotted black;
-}
-hr.dashed {
-border-bottom: 2px dashed black;
-}
-.aligncenter {
-text-align: center;
-}
-h1, h2, .h1, .h2 {
-font-size: 1.44em;
-line-height: 1.5;
-}
-h1.label, h2.label {
-font-size: 1.2em;
-margin-bottom: 0;
-}
-h5, h6 {
-font-size: 1em;
-font-style: italic;
-}
-p, .par {
-text-indent: 0;
-}
-p.firstlinecaps:first-line, .par.firstlinecaps:first-line {
-text-transform: uppercase;
-}
-.hangq {
-text-indent: -0.32em;
-}
-.hangqq {
-text-indent: -0.42em;
-}
-.hangqqq {
-text-indent: -0.84em;
-}
-p.dropcap:first-letter, .par.dropcap:first-letter {
-float: left;
-clear: left;
-margin: 0 0.05em 0 0;
-padding: 0;
-line-height: 0.8;
-font-size: 420%;
-vertical-align: super;
-}
-blockquote, p.quote, div.blockquote, div.argument, .par.quote {
-font-size: 0.9em;
-margin: 1.58em 5%;
-}
-.pageNum a, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover, a.hidden:hover, a.hidden {
-text-decoration: none;
-}
-.advertisement, .advertisements {
-background-color: #FFFEE0;
-border: black 1px dotted;
-color: #000;
-margin: 2em 5%;
-padding: 1em;
-}
-.footnotes .body, .footnotes .div1 {
-padding: 0;
-}
-.fnarrow {
-color: #AAAAAA;
-font-weight: bold;
-text-decoration: none;
-}
-.fnarrow:hover, .fnreturn:hover {
-color: #660000;
-}
-.fnreturn {
-color: #AAAAAA;
-font-size: 80%;
-font-weight: bold;
-text-decoration: none;
-vertical-align: 0.25em;
-}
-a {
-text-decoration: none;
-}
-a:hover {
-text-decoration: underline;
-background-color: #e9f5ff;
-}
-a.noteRef, a.pseudoNoteRef {
-font-size: 67%;
-line-height: 0;
-position: relative;
-vertical-align: baseline;
-top: -0.5em;
-text-decoration: none;
-margin-left: 0.1em;
-}
-.displayfootnote {
-display: none;
-}
-div.footnotes {
-font-size: 80%;
-margin-top: 1em;
-padding: 0;
-}
-hr.fnsep {
-margin-left: 0;
-margin-right: 0;
-text-align: left;
-width: 25%;
-}
-p.footnote, .par.footnote {
-margin-bottom: 0.5em;
-margin-top: 0.5em;
-}
-p.footnote .fnlabel, .par.footnote .fnlabel {
-float: left;
-margin-left: -0.1em;
-margin-top: 0.9em;
-min-width: 1.0em;
-padding-right: 0.4em;
-}
-.apparatusnote {
-text-decoration: none;
-}
-.apparatusnote:target, .fndiv:target {
-background-color: #eaf3ff;
-}
-table.tocList {
-width: 100%;
-margin-left: auto;
-margin-right: auto;
-border-width: 0;
-border-collapse: collapse;
-}
-td.tocPageNum, td.tocDivNum {
-text-align: right;
-min-width: 10%;
-border-width: 0;
-white-space: nowrap;
-}
-td.tocDivNum {
-padding-left: 0;
-padding-right: 0.5em;
-}
-td.tocPageNum {
-padding-left: 0.5em;
-padding-right: 0;
-}
-td.tocDivTitle {
-width: auto;
-}
-p.tocPart, .par.tocPart {
-margin: 1.58em 0;
-font-variant: small-caps;
-}
-p.tocChapter, .par.tocChapter {
-margin: 1.58em 0;
-}
-p.tocSection, .par.tocSection {
-margin: 0.7em 5%;
-}
-table.tocList td {
-vertical-align: top;
-}
-table.tocList td.tocPageNum {
-vertical-align: bottom;
-}
-table.inner {
-display: inline-table;
-border-collapse: collapse;
-width: 100%;
-}
-td.itemNum {
-text-align: right;
-min-width: 5%;
-padding-right: 0.8em;
-}
-td.innerContainer {
-padding: 0;
-margin: 0;
-}
-.index {
-font-size: 80%;
-}
-.index p {
-text-indent: -1em;
-margin-left: 1em;
-}
-.indexToc {
-text-align: center;
-}
-.transcriberNote {
-background-color: #DDE;
-border: black 1px dotted;
-color: #000;
-font-family: sans-serif;
-font-size: 80%;
-margin: 2em 5%;
-padding: 1em;
-}
-.missingTarget {
-text-decoration: line-through;
-color: red;
-}
-.correctionTable {
-width: 75%;
-}
-.width20 {
-width: 20%;
-}
-.width40 {
-width: 40%;
-}
-p.smallprint, li.smallprint, .par.smallprint {
-color: #666666;
-font-size: 80%;
-}
-span.musictime {
-vertical-align: middle;
-display: inline-block;
-text-align: center;
-}
-span.musictime, span.musictime span.top, span.musictime span.bottom {
-padding: 1px 0.5px;
-font-size: xx-small;
-font-weight: bold;
-line-height: 0.7em;
-}
-span.musictime span.bottom {
-display: block;
-}
-ul {
-list-style-type: none;
-}
-.splitListTable {
-margin-left: 0;
-}
-.splitListTable td {
-vertical-align: top;
-}
-.numberedItem {
-text-indent: -3em;
-margin-left: 3em;
-}
-.numberedItem .itemNumber {
-float: left;
-position: relative;
-left: -3.5em;
-width: 3em;
-display: inline-block;
-text-align: right;
-}
-.itemGroupTable {
-border-collapse: collapse;
-margin-left: 0;
-}
-.itemGroupTable td {
-padding: 0;
-margin: 0;
-vertical-align: middle;
-}
-.itemGroupBrace {
-padding: 0 0.5em !important;
-}
-div.figure {
-text-align: center;
-}
-.figure {
-margin-left: auto;
-margin-right: auto;
-}
-.floatLeft {
-float: left;
-margin: 10px 10px 10px 0;
-}
-.floatRight {
-float: right;
-margin: 10px 0 10px 10px;
-}
-p.figureHead, .par.figureHead {
-font-size: 100%;
-text-align: center;
-}
-.figAnnotation {
-font-size: 80%;
-position: relative;
-margin: 0 auto;
-}
-.figTopLeft, .figBottomLeft {
-float: left;
-}
-.figTopRight, .figBottomRight {
-float: right;
-}
-.figure p, .figure .par {
-font-size: 80%;
-margin-top: 0;
-text-align: center;
-}
-img {
-border-width: 0;
-}
-td.galleryFigure {
-text-align: center;
-vertical-align: middle;
-}
-td.galleryCaption {
-text-align: center;
-vertical-align: top;
-}
-body {
-padding: 1.58em 16%;
-}
-.pageNum {
-display: inline;
-font-size: 8.4pt;
-font-style: normal;
-margin: 0;
-padding: 0;
-position: absolute;
-right: 1%;
-text-align: right;
-letter-spacing: normal;
-}
-.marginnote {
-font-size: 0.8em;
-height: 0;
-left: 1%;
-position: absolute;
-text-indent: 0;
-width: 14%;
-text-align: left;
-}
-.right-marginnote {
-font-size: 0.8em;
-height: 0;
-right: 3%;
-position: absolute;
-text-indent: 0;
-text-align: right;
-width: 11%
-}
-.cut-in-left-note {
-font-size: 0.8em;
-left: 1%;
-float: left;
-text-indent: 0;
-width: 14%;
-text-align: left;
-padding: 0.8em 0.8em 0.8em 0;
-}
-.cut-in-right-note {
-font-size: 0.8em;
-left: 1%;
-float: right;
-text-indent: 0;
-width: 14%;
-text-align: right;
-padding: 0.8em 0 0.8em 0.8em;
-}
-span.tocPageNum, span.flushright {
-position: absolute;
-right: 16%;
-top: auto;
-text-indent: 0;
-}
-.pglink::after {
-content: "\0000A0\01F4D8";
-font-size: 80%;
-font-style: normal;
-font-weight: normal;
-}
-.catlink::after {
-content: "\0000A0\01F4C7";
-font-size: 80%;
-font-style: normal;
-font-weight: normal;
-}
-.exlink::after, .wplink::after, .biblink::after, .qurlink::after, .seclink::after {
-content: "\0000A0\002197\00FE0F";
-color: blue;
-font-size: 80%;
-font-style: normal;
-font-weight: normal;
-}
-.pglink:hover {
-background-color: #DCFFDC;
-}
-.catlink:hover {
-background-color: #FFFFDC;
-}
-.exlink:hover, .wplink:hover, .biblink:hover, .qurlink:hover, .seclin:hover {
-background-color: #FFDCDC;
-}
-body {
-background: #FFFFFF;
-font-family: serif;
-}
-body, a.hidden {
-color: black;
-}
-h1, h2, .h1, .h2 {
-text-align: center;
-font-variant: small-caps;
-font-weight: normal;
-}
-p.byline {
-text-align: center;
-font-style: italic;
-margin-bottom: 2em;
-}
-.div2 p.byline, .div3 p.byline, .div4 p.byline, .div5 p.byline, .div6 p.byline, .div7 p.byline {
-text-align: left;
-}
-.figureHead, .noteRef, .pseudoNoteRef, .marginnote, .right-marginnote, p.legend, .verseNum {
-color: #660000;
-}
-.rightnote, .pageNum, .lineNum, .pageNum a {
-color: #AAAAAA;
-}
-a.hidden:hover, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover {
-color: red;
-}
-h1, h2, h3, h4, h5, h6 {
-font-weight: normal;
-}
-table {
-margin-left: auto;
-margin-right: auto;
-}
-.tablecaption {
-text-align: center;
-}
-.arab { font-family: Scheherazade, serif; }
-.aran { font-family: 'Awami Nastaliq', serif; }
-.grek { font-family: 'Charis SIL', serif; }
-.hebr { font-family: Shlomo, 'Ezra SIL', serif; }
-.syrc { font-family: 'Serto Jerusalem', serif; }
-/* CSS rules generated from rendition elements in TEI file */
-.imprint {
-color: gray; text-align: center;
-}
-div.advertisement img {
-mix-blend-mode: darken;
-}
-/* CSS rules generated from @rend attributes in TEI file */
-.cover-imagewidth {
-width:560px;
-}
-.xd31e103 {
-font-size:x-large;
-}
-.xd31e105 {
-font-size:small;
-}
-.xd31e111 {
-font-size:xx-large;
-}
-.xd31e1065 {
-text-align:center; font-size:xx-large;
-}
-.ad-dubec3-imgwidth {
-width:562px;
-}
-.xd31e1086 {
-text-align:center; font-size:x-large;
-}
-.xd31e1088 {
-text-align:center; font-size:x-large; color:#f30f20;
-}
-.xd31e1090 {
-text-align:center; font-size:large;
-}
-.xd31e1094 {
-text-align:center; font-size:large; color:#f30f20;
-}
-.xd31e1099 {
-text-align:center;
-}
-@media handheld {
-}
-/* ]]> */ </style>
-</head>
-<body>
-<div lang='en' xml:lang='en'>
-<p style='text-align:center; font-size:1.2em; font-weight:bold'>The Project Gutenberg eBook of <span lang='nl' xml:lang='nl'>Lord Lister No. 0390: Eleonore Manoury</span>, by Kurt Matull</p>
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and
-most other parts of the world at no cost and with almost no restrictions
-whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms
-of the Project Gutenberg License included with this eBook or online
-at <a href="https://www.gutenberg.org">www.gutenberg.org</a>. If you
-are not located in the United States, you will have to check the laws of the
-country where you are located before using this eBook.
-</div>
-</div>
-
-<p style='display:block; margin-top:1em; margin-bottom:1em; margin-left:2em; text-indent:-2em'>Title: <span lang='nl' xml:lang='nl'>Lord Lister No. 0390: Eleonore Manoury</span></p>
-<p style='display:block; margin-top:1em; margin-bottom:0; margin-left:2em; text-indent:-2em'>Authors: Kurt Matull</p>
-<p style='display:block; margin-top:0; margin-bottom:0; margin-left:2em;'>Theo Bakensee</p>
-<p style='display:block; margin-top:0; margin-bottom:0; margin-left:2em;'>Felix Hageman</p>
-<p style='display:block; text-indent:0; margin:1em 0'>Release Date: April 18, 2022 [eBook #67868]</p>
-<p style='display:block; text-indent:0; margin:1em 0'>Language: Dutch</p>
- <p style='display:block; margin-top:1em; margin-bottom:0; margin-left:2em; text-indent:-2em; text-align:left'>Produced by: The Online Distributed Proofreading Team at https://www.pgdp.net/ for Project Gutenberg.</p>
-<div style='margin-top:2em; margin-bottom:4em'>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK <span lang='nl' xml:lang='nl'>LORD LISTER NO. 0390: ELEONORE MANOURY</span> ***</div>
-<div class="front">
-<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
-<p class="first"></p>
-<div class="figure cover-imagewidth"><img src="images/lordlister0390-front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="560" height="720"></div><p>
-<span class="pageNum" id="pb1">[<a href="#pb1">1</a>]</span></p>
-</div>
-</div>
-<div class="div1 imprint"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
-<p class="first xd31e103">☞ Elke aflevering bevat een volledig verhaal. ☜
-</p>
-<p class="xd31e105">UITGAVE VAN DEN ROMAN-<span class="corr" id="xd31e107" title="Niet in bron">,</span> BOEK- EN KUNSTHANDEL—SINGEL 236,—AMSTERDAM.
-</p>
-</div>
-</div>
-</div>
-<div class="body">
-<div id="ch1" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch1.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
-<div class="figure"><img src="images/p0390-01.png" alt="ELEONORE MANOURY." width="720" height="190"></div>
-<h2 class="super xd31e111">ELEONORE MANOURY.</h2>
-<h2 class="main">Een slachtoffer van den Meester.</h2>
-</div>
-<div class="divBody">
-<p class="first">Het was omstreeks negen uur in den morgen van een schoonen winterdag, in het begin
-van Februari, toen de reizigers, die zich op het dek bevonden van een der fraaie stoombooten
-eener Fransche Maatschappij, de „<span lang="fr">Société Maritime</span>”, die onder meer den dienst van Marseille op Tunis onderhoudt, elkander wezen op
-een klein punt aan den hemel, dat zich zeer snel scheen te verplaatsen.
-</p>
-<p>Er viel bijna niet aan te twijfelen, of men had hier te doen met een vliegmachine,
-maar eene, die zich op zeer groote hoogte, en met duizelingwekkende snelheid <span class="corr" id="xd31e121" title="Bron: voorbewoog">voortbewoog</span>.
-</p>
-<p>Zelfs met den besten kijker was het onmogelijk de onderdeelen van de machine zoo dichtbij
-te halen, dat men ze kon onderscheiden, en omtrent den landaard van de vliegmachine
-verkeerde men dus in het onzekere.
-</p>
-<p>En slechts enkele minuten, nadat men voor het eerst het vliegtoestel had opgemerkt,
-viel er reeds niets meer van te bespeuren, en had het zich in Zuidelijke richting
-verwijderd.
-</p>
-<p>De vliegmachine, die zich daar op een hoogte van omstreeks vijf duizend meter voortbewoog
-met een snelheid, die iets meer dan vijf honderd kilometers per uur bedroeg, dat wil
-zeggen ruim twee honderd kilometer meer dan volgens de algemeene bekendheid de snelste
-Fransche machine ooit had behaald, was van Engelschen oorsprong, en zij droeg op het
-oogenblik drie mannen.
-</p>
-<p>Het vliegtuig was sierlijk gebouwd, niet groot, had slechts een vleugeldek, en was
-naar het scheen geheel van aluminium vervaardigd, te oordeelen naar den zwakken glans,
-als van dof zilver, die van het vreemde toestel afstraalde.
-</p>
-<p>Het geleek nog het meest op een reusachtige libel, waarvan het langgerekte lichaam
-gevormd werd door een buis van aluminium, waaraan alle overige deelen waren bevestigd,—de
-draagvlakken, het roer, de stabiliseeringsvlakken en ook een soort kajuit, die tevens
-den motor bevatte, welke een vierbladige schroef met razende snelheid deed rondwentelen.
-</p>
-<p>De drie mannen, die zich in deze kajuit bevonden, voor de helft overdekt door een
-dak <span class="corr" id="xd31e131" title="Bron: von">van</span> micaplaten, dat naar behoefte voor- en achteruit kon worden geschoven, <span class="pageNum" id="pb2">[<a href="#pb2">2</a>]</span>juist als dit het geval is met de koekoek aan boord van een schip, waren John Raffles,
-zijn onafscheidelijke vriend Charly Brand en zijn trouwe chauffeur en deelgenoot aan
-menig gevaarlijk avontuur, James Henderson.
-</p>
-<p>„De duivel der lucht,” zooals Raffles zijn vliegmachine gedoopt had, die aan zijn
-eigen uitvindersgenie het ontstaan te danken had, was dienzelfden morgen om kwart
-voor negen op het vliegveld van Hendon opgestegen, en in vijf kwartier was hij dwars
-over Frankrijk en over een gedeelte van de Middellandsche zee gevlogen.
-</p>
-<p>John Raffles zelf zat aan het stuurwiel, nu en dan een blik werpend op het bord voor
-zich, waarop een snelheidsmeter, een hoogtemeter, een horloge, een barometer, en nog
-verschillende andere voorwerpen bevestigd waren, die hem moesten helpen, ten alle
-tijde te kunnen bepalen, op welke hoogte hij zich bevond, en met welke snelheid hij
-voortging.
-</p>
-<p>Naast hem, een weinig meer naar voren, was Charly Brand gezeten, van wien op dit oogenblik
-weinig meer te zien viel dan het puntje van zijn neus, zoo goed had hij zich ingestopt.
-</p>
-<p>Want ofschoon men zich snel zuidwaarts begaf, en beneden op aarde de temperatuur zeer
-veel hooger zou zijn dan in Westelijk Europa, merkte men daar op deze hoogte ver boven
-de sneeuwgrens al heel weinig van.
-</p>
-<p>Het was hier fel koud, en op zijn minst achttien graden onder nul.
-</p>
-<p>Charly Brand was bezig, voor iets warms te zorgen, zooals men dat noemt.
-</p>
-<p>Dit lijkt op het eerste gehoor wellicht een weinig vreemd, en toch was het volstrekt
-niets bijzonders—de „Duivel der lucht” werd namelijk langs electrischen weg voortbewogen,
-en deze electriciteit moest tevens de warmte verleenen aan een kleinen oven, waarop
-men binnen enkele minuten water kon koken, waarin brood kon worden geroosterd—kortom,
-met behulp waarvan men een zeer smakelijken maaltijd kon bereiden.
-</p>
-<p>De keuze van den jongen man was op een kop heete chocolade gevallen, met een paar
-sneden geroosterd brood, en hij verrichtte de bezigheden, die tot verkrijging van
-een en ander noodig waren, even rustig en handig alsof hij zich op den beganen grond
-bevond.
-</p>
-<p>Deze chocolade werd gebruikt op ongeveer twintig mijlen ten Oosten van Sicilië, en
-toen men de koppen geledigd had, was men al weer heel wat verder, en kreeg Henderson
-door den kijker reeds het eiland Kreta in het oog.
-</p>
-<p>Van dat oogenblik af liet Raffles de machine zuidelijker aanhouden, en tevens verminderde
-hij de hoogte aanzienlijk, terwijl ook de vaart eenigszins vertraagd werd—de Gentleman-Inbreker
-stond er volstrekt niet op, dat men, wanneer het niet noodzakelijk was, de verbazende
-snelheid ontdekte, welke zijn vliegmachine bereiken kon, al wist hij heel goed, dat
-juist eenige zeer te vreezen vijanden daarvan maar al te goed op de hoogte waren.
-</p>
-<p>Het was omstreeks elf uur, toen de kust van Afrika in het gezicht kwam, ter hoogte
-van Alexandria, en een oogenblik later kwamen de schoone Nijldelta’s in het gezichtsveld
-van den kijker.
-</p>
-<p>Een oogenblik kon men meenen, dat de vliegmachine bij Alexandria zou dalen maar Raffles
-had slechts de hoogte een weinig verminderd, en bleef nu koers zetten in zuidelijke
-richting.
-</p>
-<p>Hij volgde gedurende eenigen tijd een der voornaamste zeearmen van den Nijl, vloog
-over Tanta, op een hoogte van ongeveer twee duizend meter, en nog geen zeven minuten
-later, nadat hij de snelheid weer had opgevoerd, kwam Caïro in het gezicht—aanvankelijk
-slechts te zien als een schitterende witte vlek, te midden van het groen—want op deze
-gezegende plek van den aardbodem was het op dit oogenblik reeds volop zomer.
-</p>
-<p>De „Duivel der lucht” begon nu in groote, sierlijke spiralen te dalen en bij elke
-zwenking omlaag werd de witte vlek grooter, maar tevens moeilijker te overzien, de
-reizigers begonnen spoedig de verschillende huizen van elkander te onderscheiden,
-om ze daarna geheel uit het oog te verliezen, want Raffles had de vliegmachine doen
-dalen op het daarvoor aangewezen landingsterrein, dat slechts weinige weken te voren
-was ingericht en in gebruik genomen.
-</p>
-<p>Onmiddellijk kwamen uit het bureau de douane-beambten toeschieten, teneinde hun taak
-te gaan vervullen.
-</p>
-<p>Maar Raffles was een man, die letterlijk alles scheen te hebben voorzien.
-</p>
-<p>Hij reisde op dit oogenblik als Lord William Aberdeen, en onder dien naam stond de
-vliegmachine ook ingeschreven, die naam stond ook op de pas welke hij moest toonen.
-<span class="pageNum" id="pb3">[<a href="#pb3">3</a>]</span></p>
-<p>De douane-beambten klommen aan boord van het vliegtuig, teneinde te speuren naar verboden
-invoerartikelen, of waarvan een hoog recht geheven werd, maar dit was een bloote formaliteit—de
-naam van den bekenden Londenschen philantroop scheen zelfs tot hier te zijn doorgedrongen.
-</p>
-<p>Dat een van de beambten het geheim van den electrischen motor zou ontdekken, behoefde
-Raffles niet te vreezen, want zelfs voor een deskundige zou dit zoo goed als onmogelijk
-zijn geweest—het machinegedeelte, waar het op aan kwam, was geheel omsloten door een
-stevige aluminiumkast, teneinde het tegen onbescheiden blikken te beveiligen.
-</p>
-<p>Nadat aan alle formaliteiten voldaan was, werd de vliegmachine naar een van de loodsen
-gerold, en daar gestald, als men het zoo mag uitdrukken.
-</p>
-<p>De deuren werden gesloten, en aan Raffles werd de sleutel ter hand gesteld.
-</p>
-<p>Toen pas verlieten de drie mannen, nadat zij hun zware pelsen hadden afgedaan, die
-hun thans als lood wogen, het landingsterrein, hetwelk was gelegen aan het einde van
-het tramlijntje, waarover electrische wagens reden, ongeveer ieder kwartier een.
-</p>
-<p>De streek was hier weinig bebouwd, en slechts hier en daar verhieven zich villa’s
-en „bungalows” van rijke Engelsche fabrikanten en Indiërs.
-</p>
-<p>Dicht bij den uitgang van het landingsterrein bevond zich een eenvoudig wijnhuis,
-en Raffles stelde voor, daar rustig te wachten op de komst van een tram, welke hen
-naar de stad zou voeren, die zij in de verte zagen liggen.
-</p>
-<p>Het duurde niet lang of de drie mannen hadden ieder een glas landwijn voor zich, en
-nu begon Charly na een blik om zich heen te hebben geworpen op gedempten toon:
-</p>
-<p>„Geloof je nu, Raffles, dat je beschermelinge Eleonore Manoury eindelijk veilig zou
-zijn?”
-</p>
-<p>„Ik kan met den besten wil niet inzien, Charly, waarvoor zij hier in Caïro nog te
-vreezen zou kunnen hebben. Haar voormalige minnaar, Irwin Stanley, de aanvoerder van
-het Genootschap van den Gouden Sleutel, kan haar spoor onmogelijk gevolgd hebben.”
-</p>
-<p>Raffles zweeg even om een sigaret aan te steken, en vervolgde toen:
-</p>
-<p>„De jonge vrouw, die ik gelukkig uit zijn klauwen heb kunnen redden, zal nu wel inzooverre
-genezen zijn, dat ik haar zonder eenig gevaar kan vervoeren, naar welke stad zij ook
-verkiest. Maar stil—ik geloof dat daar reeds onze tram aan komt—het wordt tijd, vrienden!”
-</p>
-<p>Hij betaalde, en de drie vrienden begaven zich naar het popperig kleine tramwagentje,
-dat niet meer dan twintig passagiers kon bevatten, en dat bestuurd werd door een inlander,
-in een witte uniform met vergulde knoopen, een tulband op, en bloote voeten.
-</p>
-<p>Het voertuig bracht hen binnen twintig minuten tot op het voornaamste plein van de
-stad, niet ver verwijderd van het beroemde Hotel des Anglais, waar bijna alle <span class="corr" id="xd31e173" title="Bron: touristen">toeristen</span> pleegden samen te komen, en dat als het ware het brandpunt is van het Westersch verkeer
-in deze schoone stad.
-</p>
-<p>Het groote terras was tot het laatste toe bezet met toeristen, voornamelijk Engelschen
-en Amerikanen, die genoten van het bonte schouwspel dat zich aan hun blikken bood.
-</p>
-<p>Inlandsche kooplieden van verschillende stammen, Soedaneezen, Arabieren, Kabijlen,
-Nubiërs, maar ook bewoners uit Perzië, Beloedsjistan, den beneden Nijl en nog verder,
-die met een karavaan naar de belangrijkste stad van dit gedeelte van Afrika waren
-gekomen, verdrongen zich op het breede plein, zoo dicht mogelijk in de buurt der balustrade,
-welke het terras afsloot, en zelfs op de treden van de marmeren trap, die daarheen
-voert, teneinde hun waren aan den man te brengen. Prachtig gedreven koperwerk, shawls,
-met gouddraad doorstikt, zijden stoffen, ivoren beeldjes, prachtige wapens, eigenaardige
-staaltjes van pottenbakkerskunst en voorts bananen, druiven, zeer zoete peren, dadels
-en vijgen.
-</p>
-<p>Raffles en zijn beide tochtgenooten, die hier reeds meermalen geweest waren, keken
-eenige oogenblikken naar het steeds aantrekkelijk schouwspel, en richtten vervolgens
-hun schreden naar een breede laan, aan weerszijden met een dubbele rij platanen begroeid,
-waaraan, telkens gescheiden door een open ruimte, verscheidene groote, voor het meerendeels
-schitterend wit gepleisterde, of uit witte steen opgetrokken gebouwen lagen.
-</p>
-<p>Daar vond men onder andere de officiëele woning van den Khedive of Onderkoning, het
-parlementsgebouw, het Paleis van Justitie, het Sanatorium, een aantal groote koffiehuizen
-en ook een pasgebouwd, fraai ziekenhuis.
-<span class="pageNum" id="pb4">[<a href="#pb4">4</a>]</span></p>
-<p>Dit is de boulevard Mehemet-Ali, die in het jaar 1889 werd aangelegd, twee kilometer
-lang is, en verderop ook voert door den doolhof van nauwe slopjes en stegen der Arabiersche
-buurt.
-</p>
-<p>Raffles bleef hier een oogenblik staan, en zeide toen tot Charly Brand:
-</p>
-<p>„Het is geloof ik het beste, als ik maar alleen naar binnen ga, het is niet noodig,
-dat men ons zooveel samen ziet. Over een half uur denk ik weer terug te zijn. Daarginds
-schijnt mij een goed koffiehuis te zijn—daar kun je op mij wachten!”
-</p>
-<p>En met deze woorden verwijderde Raffles zich, en ging het hek door, hetwelk het ziekenhuis
-omsloot.
-</p>
-<p>De breede deuren stonden open en hij kon binnen gaan, zonder eerst te moeten aanbellen.
-</p>
-<p>Aanstonds trad hem een verpleegster tegemoet, die hem dadelijk scheen te herkennen,
-want zij vroeg glimlachend<span class="corr" id="xd31e190" title="Bron: .">:</span>
-</p>
-<p>„Gij komt zeker eens omzien naar de dame, die gij een week geleden hier hebt gebracht,
-mijnheer Brown?”
-</p>
-<p>„Zoo is het, zuster! Ik hoop dat zij het goed maakt?”
-</p>
-<p>„Zij gaat met reuzeschreden vooruit, mijnheer! Zij praat vaak over u—zij schijnt u
-zeer dankbaar te zijn!”
-</p>
-<p>Raffles mompelde iets dat onverstaanbaar was, en hernam toen luid:
-</p>
-<p>„Zou ik haar op het oogenblik kunnen zien?”
-</p>
-<p>„Het officiëele bezoekuur is eigenlijk nog niet aangebroken, mijnheer Brown, maar
-ik weet dat de directeur voor u een uitzondering zal maken, omdat gij heelemaal uit
-Londen zijt gekomen! Wees zoo goed mij even te volgen.”
-</p>
-<p>De verpleegster ging Raffles voor over de prachtige marmeren trap naar een breede
-gang op de eerste verdieping, waaraan de kamers voor de afzonderlijk verpleegde patiënten
-gelegen waren.
-</p>
-<p>Zij opende voorzichtig een deur, keek om het hoekje, wendde zich naar Raffles om,
-en zeide glimlachend:
-</p>
-<p>„Uw beschermelinge is wakker, mijnheer Brown—gij kunt binnentreden!”
-</p>
-<p>Raffles trad de ziekenkamer binnen, helder verlicht door de zonnestralen, die door
-het breede raam naar binnen drongen, en zachtjes deed de verpleegster de deur weder
-dicht.
-</p>
-<p>In het breede witte bed, dat juist tegenover het raam stond, lag een jonge vrouw,
-die zich bij het binnentreden van den bezoeker op een elleboog had opgericht, en met
-een gebaar van groote vreugde de hand naar hem uitstak, terwijl er een blos opsteeg
-in haar wangen.
-</p>
-<p>„Hoe heerlijk, dat gij gekomen zijt, Raffles!” fluisterde zij zachtjes.
-</p>
-<p>„Gij zult mij nu spoedig weder meenemen<span class="corr" id="xd31e208" title="Niet in bron">,</span> nietwaar<span class="corr" id="xd31e210" title="Niet in bron">?</span> Ik gevoel mij hier zoo eenzaam en ik ben bevreesd!”
-</p>
-<p>Raffles had een stoel genomen, en voor het bed geschoven, maar nu keek hij de jonge
-vrouw verwonderd aan, en herhaalde:
-</p>
-<p>„Bevreesd? Waarom zoudt gij bevreesd zijn? Gij hebt hier immers niets te duchten?
-Ik heb u onder een anderen naam laten opnemen—niemand kan weten dat gij hier zijt,
-en die schurk van een Stanley kan uw spoor onmogelijk hebben teruggevonden!”
-</p>
-<p>„Toch ben ik bang!” hernam Eleonore Manoury met een schuwen blik naar het raam. „Gisterennacht
-is er iets gebeurd—iets wat mij groote vrees heeft aangejaagd! Ik kon den slaap niet
-vatten—ik dacht ergens over na—iets wat mij niet uit den zin wilde—en eensklaps zag
-ik schaduwen bewegen aan de buitenzijde van het raam—de maan scheen op het lancaster
-rolgordijn, en ik kon ze duidelijk zien!”
-</p>
-<p>„Gij zult het u verbeeld hebben! Of het kunnen de toppen geweest zijn van de palmboomen,
-die in den tuin staan!”
-</p>
-<p>„Neen—neen—het waren de boomen niet!” hernam de jonge vrouw opgewonden. „Het was de
-gestalte van een man!”
-</p>
-<p>Raffles schudde het hoofd, en kwam:
-</p>
-<p>„Ik kan mij volstrekt niet voorstellen, hoe zooiets mogelijk zou zijn! Wat hebt gij
-gedaan toen gij het zaagt?”
-</p>
-<p>„Ik wilde om hulp roepen, maar ik vreesde wel wat, mij belachelijk te maken, en ik
-durfde toch ook niet te gaan zien wat het was. Ik verbeeldde mij dat ik een krassend
-geluid hoorde aan het raam, en toen wilde ik juist een gil slaken—maar op hetzelfde
-oogenblik verdween de schaduw snel, ik hoorde beneden in den tuin het grint kraken
-onder voetstappen, die zich snel verwijderden—en toen was alles voorbij!”
-</p>
-<p>Zonder te antwoordden stond Raffles op, trad op <span class="pageNum" id="pb5">[<a href="#pb5">5</a>]</span>het venster toe, trok het rolgordijn hoog op en sloeg de beide helften van het raam
-open.
-</p>
-<p>Hij bukte zich voorover, en onderzocht zeer nauwkeurig de vensterbank.
-</p>
-<p>Daarna bekeek hij de deurramen aan den buitenkant—en toen hij het venster langzaam
-sloot en naar het bed terugkeerde, had zijn gelaat een ernstige uitdrukking.
-</p>
-<p>„Ik zal zoo spoedig mogelijk u hier komen weghalen!” zeide hij. „Ik geloof inderdaad
-dat het beter zal zijn!”
-</p>
-<p>„Gij geeft dus toe dat ik het mij niet verbeeld heb?” riep Eleonore Manoury uit.
-</p>
-<p>„Ik geloof inderdaad, dat vannacht iemand aan den buitenkant van het raam gemorreld
-heeft, en waarschijnlijk de vlucht heeft genomen op het een of ander verdacht geluid!”
-</p>
-<p>„Ik wist het wel!” hernam Eleonore Manoury, terwijl zij zich achterover in de kussens
-liet vallen. „Nooit zal ik voor dien ellendeling meer veilig zijn—nooit en nergens!”
-<span class="pageNum" id="pb6">[<a href="#pb6">6</a>]</span></p>
-</div>
-</div>
-<div id="ch2" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch2.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
-<h2 class="main">Veiligheidsmaatregelen.</h2>
-</div>
-<div class="divBody">
-<p class="first">Een oogenblik bleef het stil in het vertrek.
-</p>
-<p>Raffles scheen in diepe gedachten verzonken te zijn.
-</p>
-<p>Toen hernam hij:
-</p>
-<p>„Kunt gij u zelf niet voorstellen, hoe het mogelijk is, dat men uw spoor heeft hervonden,
-ofschoon ik u acht dagen geleden met mijn vliegmachine hierheen gebracht heb, en terwijl
-het volstrekt onmogelijk is, dat men ons op dien tocht door het luchtruim gevolgd
-is?”
-</p>
-<p>In plaats onmiddellijk te antwoorden begroef de jonge vrouw het gelaat in de kussens,
-en barstte in snikken uit.
-</p>
-<p>Haar geheel verleden van de laatste maanden ging aan haar geest voorbij.
-</p>
-<p>Met wanhoop in het hart herdacht zij het oogenblik, waarop zij in de macht raakte
-van Irwin Stanley, die juist gekozen was tot aanvoerder,—Meester was zijn titel—van
-een machtige misdadigersorganisatie.
-</p>
-<p>Deze bond, waarbij een groot aantal der voornaamste misdadigersbenden van het Europeesche
-vasteland en van de Nieuwe Wereld waren aangesloten, benevens eenige zeer gevaarlijke
-benden in Engelsch-Indië, o.a. die van de vreeselijke Thugs of Worgers, heette het
-„Genootschap van den Gouden Sleutel”, en de man die er van aan het hoofd stond, was
-met bijna onbeperkte macht over de leden van deze organisatie bekleed.
-</p>
-<p>Alleen in gevallen van verraad sprak een raad van zeven leden, de zoogenaamde Bloedraad,
-recht, maar dat sloot voor den Meester volstrekt niet de bevoegdheid uit, om, waar
-en wanneer het hem goed dacht, een persoonlijke vete te te beslechten.
-</p>
-<p>Irwin Stanley, die in het dagelijksche leven de rol speelde van een eerwaardig zaakwaarnemer,
-was reeds lang in het geheim een lid van het Genootschap geweest—en hij was er gevreesd
-en bewonderd om zijn sluwheid, zijn stoutmoedigheid, en zijn volkomen gemis aan alles
-wat op een geweten geleek.
-</p>
-<p>Hij had reeds twee moorden op zijn geweten, en toen de derde Meester van het Genootschap,
-Dr. Fox, door toedoen van John Raffles, die ook de beide vorigen had weten te verdelgen,
-het leven had gelaten, koos de Algemeene Vergadering van afgevaardigden hem met bijna
-algemeene stemmen tot zijn opvolger.
-</p>
-<p>Eleonore Manoury was ter kwader ure de minnares van dezen man geworden, nog onkundig
-wat hij bedreven had—en daar zij zelve eenigen tijd geleden in staat van zelfverdediging
-een mensch had gedood, maakte de schurk hiervan misbruik, door haar met aangifte bij
-de politie te bedreigen, wanneer zij niet volgens zijn bevelen handelde.
-</p>
-<p>De jonge, schoone vrouw had vervolgens deel genomen aan eenige gevaarvolle ondernemingen
-der bende, voornamelijk inbraken—en zij wist dat zij ijverig door de politie werd
-gezocht!
-</p>
-<p>Toen kwam het tijdstip in haar leven, dat er een algeheele ommekeer in zou brengen.
-</p>
-<p>Raffles scheen op het spoor te zijn gekomen van Irwin Stanley, toen deze nog nauwelijks
-eenige maanden aan het hoofd van het Genootschap stond, en bijna onmiddellijk was
-er een felle strijd tusschen de beide mannen ontstaan.
-</p>
-<p>Bij hun tweede treffen, in het huis van Irwin Stanley, een oud en groot gebouw in
-de Kappel Street te Londen, was Eleonore Manoury, die door de woordenwisseling in
-het oudste gedeelte van het huis, waar zij opgesloten werd gehouden, onzichtbaar voor
-de wereld, gewekt, Raffles ter hulp gesneld, juist toen zijn doodsvijand op het punt
-had gestaan, Raffles door een even verraderlijken als moorddadigen steek te dooden.
-<span class="pageNum" id="pb7">[<a href="#pb7">7</a>]</span></p>
-<p>Maar de schurk zon op wraak, en juist toen Raffles met de vrouw, die zijn leven gered
-had, het huis wilde verlaten, dat hem bijna noodlottig was geworden, kwam de booswicht
-weder opdagen, en trof de ongelukkige vrouw van uit een hinderlaag met een revolverschot
-in de borst.
-</p>
-<p>En nog zou de zaak wellicht tragisch voor Raffles zijn afgeloopen, wanneer Henderson
-niet als hulp was komen opdagen, die Stanley een zwaren stoel naar het hoofd wierp,
-juist toen deze voor den tweeden keer, thans op Raffles wilde vuren.
-</p>
-<p>De Gentleman-Inbreker en de vrouw, die voortaan zijn bescherming zou genieten, waren
-gered—maar Stanley was op het laatste oogenblik spoorloos verdwenen.
-</p>
-<p>Zijn huis bleek nog meer geheimen te bezitten, dan Raffles wel verwacht had.
-</p>
-<p>Eleonore liet vervolgens snel alles aan haar geest voorbij gaan, wat er sindsdien
-was geschied—de overbrenging naar een eenzaam gelegen landhuis, dicht bij Londen,
-haar ontdekking daar, door den speurhond van een der leden van de bende, de nachtelijke
-overval van drie bandieten, op bevel van Stanley, en met het doel deze lastige getuige
-en medeweetster van zijn geheim te dooden, maar die door Raffles en zijn vriend verijdeld
-werd, haar overbrenging naar Londen, en naar het huis van een zekeren Brown, onder
-welken naam Raffles een klein huis in de Victoria Street bezat, en ten slotte de vernieuwde
-poging van Stanley, om de gewonde vrouw daar van het leven te berooven, nadat de speurhond
-ten tweede male haar spoor had teruggevonden, de vlucht door de onderaardsche tunnel,
-en ten slotte haar overbrenging met de vliegmachine van John Raffles naar Caïro, waar
-hij haar onder een valschen naam had laten opnemen in het beste ziekenhuis, hetwelk
-deze stad met zijn zeven honderd duizend inwoners rijk was.
-</p>
-<p>Dit alles was vliegensvlug, als ware het een snel voorbijglijdende film aan haar herinneringen
-voorbij gegaan—en zij vergat ook het gevoel van warme vriendschap niet, dat haar voor
-John Raffles was gaan bezielen, en dat op het punt stond, alle andere gevoelens in
-haar ter zijde te dringen.
-</p>
-<p>En nu pas viel het haar ook in, dat zij nog niet geantwoord had op de vraag van den
-Grooten Onbekende.
-</p>
-<p>Zij wenkte hem, om dicht bij het bed te komen, en zeide op gedempten toon als vreesde
-zij dat andere ooren het zouden kunnen hooren:
-</p>
-<p>„Ik vrees u een teleurstelling te moeten bereiden, Raffles—maar ik geloof dat iedere
-andere stad dan juist Caïro voor mij veiliger zou zijn geweest.”
-</p>
-<p>„Waarom?”
-</p>
-<p>„Ik heb hier eenige maanden achtereen met Stanley geleefd, en in dien tijd kregen
-wij herhaaldelijk bezoek van leden der bende, waaraan ik nu niet zonder walging en
-afschuw kan terugdenken. Er waren blanken en inlanders onder.”
-</p>
-<p>„Welnu?”
-</p>
-<p>„Zij allen kenden mij heel goed—en ik voor mij ben er zeker van, dat Stanley onmiddellijk,
-nadat gij mij uit zijn huis hadt weggevoerd, naar alle plaatsen, waar het Genootschap
-van den Gouden Sleutel gehoorzaamd en gevreesd wordt, het telegrafische en in geheime
-taal gestelde bevel gezonden heeft, om naar mij uit te zien—want hij kende zeer goed
-de middelen, die u ten dienste staan: Wij hebben er herhaaldelijk over gesproken,
-en hij werd altijd half dol van woede en drift, als hij bedacht, dat de macht van
-een enkel man zoo aanzienlijk veel grooter bleek te zijn, dan die van een geheele
-uitstekend georganiseerde bende! Stanley weet dat gij een uiterst snelle vliegmachine
-bezit, dat gij een duikboot van uw eigen vinding hebt vervaardigd, veel sneller dan
-eenig tot dusverre bekend vaartuig van dien aard, hij weet dat gij op verschillende
-punten van den aardbodem aanzienlijke schatten verborgen hebt, en ten slotte is het
-hem bekend, dat gij u weet te vermommen op een wijze, waarbij vergeleken de verkleedpartijen
-van de detectives van Scotland Yard erbarmelijk knoeiwerk is!”
-</p>
-<p>„Dus gij vreest.…”
-</p>
-<p>„Ik moet wel vreezen, dat men mij hier herkend heeft!”
-</p>
-<p>„Maar hoe is dat mogelijk?” hernam Raffles. „Wij zijn in ieder geval voor het aanbreken
-van den dag geland, niet ver van den straatweg van Alexandria naar Caïro, en wij hebben
-u aanstonds met een daartoe ontboden automobiel naar het ziekenhuis laten vervoeren.
-Hoe is het dan denkbaar, dat men u gezien zou hebben?”
-</p>
-<p>„Dat kan ook niet, tenminste niet gedurende den rit—maar het noodlot volgt soms grillige
-plannen—het is immers wel mogelijk, dat er in het ziekenhuis een verpleegster was,
-die tot de bende behoorde, <span class="pageNum" id="pb8">[<a href="#pb8">8</a>]</span>en die mij herkend heeft—gij moet weten, dat men mij reeds een paar malen, toen het
-heerlijk weer was, in een ziekenstoel naar den grooten tuin heeft gereden, die zich
-achter het ziekenhuis uitstrekt, en waar zich honderden andere verpleegden ophielden,
-die aan de beterende hand waren, zooals ik!”
-</p>
-<p>Het gelaat van Raffles had een ernstige uitdrukking aangenomen.
-</p>
-<p>„Dat is leelijker!” zeide hij zachtjes. „Dan is het natuurlijk volstrekt niet uitgesloten,
-dat het toeval hier de hand in het spel heeft gehad, en dat hier een van die kerels,
-die u vroeger gekend hebben, verpleegd werd!”
-</p>
-<p>Hij zweeg even, en vervolgde toen, met gebogen hoofd:
-</p>
-<p>„Ik moet u mijn verontschuldiging aanbieden, Madame! Naar het schijnt breng ik u louter
-ongeluk aan, en wien zou dat ook verwonderen? Om mijnentwille zijt gij zwaar gewond,
-en weer om mijnentwille heb ik u dagen achtereen, in den toestand waarin gij u bevindt,
-zware vermoeienissen laten doorstaan.”
-</p>
-<p>„Maar dat was toch om mij te redden!” riep de jonge vrouw uit, terwijl zij de hand
-van den Gentleman-Inbreker greep.
-</p>
-<p>„Een zonderlinge wijze van redden!” riep Raffles op schamperen toon. „Ik breng u steeds
-in nieuwe verlegenheden, en in nieuw gevaar, dat is de zaak!”
-</p>
-<p>„Zeg dat toch niet!” hernam Eleonore Manoury op smeekenden toon. „Gij doet mij pijn!
-Gij hebt u in de laatste dagen om mijnentwege herhaaldelijk in levensgevaar gesteld!
-Reeds zijn eenige van uw kostbare geheimen bij Stanley bekend, en dat alleen door
-mijn schuld! Wanneer ik er niet geweest was, zou die ellendige hond de schurken niet
-op het spoor hebben gebracht. En gij kondet toch niet weten dat juist in Caïro mijn
-noodlot mij zou achterhalen?”
-</p>
-<p>„Oho, Madame zoover zijn wij nog lang niet!” viel Raffles haar in de rede. „Zeg mij
-eens, voelt gij u in staat spoedig dit ziekenhuis te verlaten?”
-</p>
-<p>„Als het moest, zou ik desnoods over eenige uren kunnen vertrekken!”
-</p>
-<p>„Wat zeide de geneesheer?”
-</p>
-<p>„Die achtte het beter, dat ik nog een paar dagen hier bleef, maar hij zeide mij vanmorgen,
-dat ik, als ik wilde, morgen de inrichting kon verlaten!”
-</p>
-<p>„Daarbij blijft het dan!” hernam Raffles op vasten toon. „Wij mogen uw gezondheid
-niet in de waagschaal stellen, uit vrees voor de ellendelingen! Ik zal zelf vannacht
-de wacht houden, en ik verzeker u, dat niemand het zal wagen, ook maar een vinger
-naar u uit te steken!”
-</p>
-<p>Eleonore drukte de hand van Raffles met kracht, en er lag een vochtige glans in haar
-oogen, toen zij op gedempten toon zeide:
-</p>
-<p>„Ik wist immers wel, dat ik onder alle omstandigheden op u zou kunnen rekenen! Ik
-weet ook dat ik misbruik van uw goedheid maak—maar ik smeek u,—breng mij zoo spoedig
-mogelijk van hier! Ik ben bang in deze stad, die vol is van vijanden, die zeker geen
-oogenblik zullen aarzelen, mij te vermoorden, als Stanley hen daartoe het bevel heeft
-gegeven!”
-</p>
-<p>„Morgen reeds, Madame, kunt gij gaan waarheen gij wilt!” hernam Raffles.
-</p>
-<p>„Ik dank u!” was alles wat de jonge vrouw zeide, en Raffles moest zich afwenden, want
-in den blik van haar schoone oogen had hij een geheim gelezen, dat hij niet wilde,
-en niet mocht kennen, indien hij niet ontrouw wilde worden aan de zware taak, welke
-hij zich gesteld had—het bijstaan van de zwakken en onderdrukten en het herstellen
-van onrecht, tot iederen prijs, zelfs van diefstal!— — —
-</p>
-<p>Na eenige oogenblikken zeide hij op zakelijken toon:
-</p>
-<p>„Ik zal in ieder geval den directeur op het hart drukken, dat uw kamer met de uiterste
-zorg moet worden bewaakt, door vertrouwbaar personeel, zoodra de duisternis gevallen
-is. Wat den tuin aangaat—ik verzeker u, dat men uw venster niet zal bereiken! En nu
-moet ik u verlaten, want ik heb met mijn vrienden nog verschillende zaken te regelen—van
-middag keer ik waarschijnlijk nog eens terug. Het verheugt mij, dat ik uw toestand
-veel verbeterd vind. Niet ten onrechte noemt men Caïro een Dorado voor longlijders
-en genezenden—juist daarom bracht ik u hierheen!”
-</p>
-<p>„Zijt gij er waarlijk verheugd om, Raffles?” vroeg Eleonore op zachten toon.
-</p>
-<p>„Denkt gij van niet, Madame?”
-</p>
-<p>„Ik weet het niet—ik— — —soms lijkt het mij toe, alsof uw gelaat van marmer is! Ik
-kan er niets op lezen—geen sprankje van gevoel, niets dan koude ernst en vastberadenheid,
-en toch weet ik, toch gevoel ik, dat uw gemoed zacht en medelijdend is! Men bespot
-u onder de leden onzer bende omdat gij het geld, dat gij— —dat gij— — —”
-<span class="pageNum" id="pb9">[<a href="#pb9">9</a>]</span></p>
-<p>„Dat ik steel, Madame!”
-</p>
-<p>„— — — — — het geld, dat gij van anderen afneemt, bijna aanstonds weder uitgeeft om
-het te besteden aan doeleinden, waarom mijn vroegere makkers slechts lachten! Maar
-ik weet wat er in u omgaat—en daarom begrijp ik het niet, dat gij soms zoo trotsch,
-zoo koel, zoo ongenaakbaar er kunt uitzien! Zeg mij eens John Raffles—hebt gij een
-hart?”
-</p>
-<p>Raffles antwoordde niet aanstonds, maar staarde schijnbaar gedachtenloos uit het raam
-naar beneden in den dicht beplanten tuin, waar thans verscheidene zieken in rolwagentjes
-voorzichtig door verpleegsters heen en weer gereden werden, ten einde te genieten
-van den heerlijken zonneschijn.
-</p>
-<p>Toen wendde hij zich om, en antwoordde, terwijl zijn stem een harden klank had:
-</p>
-<p>„Ik mag geen hart bezitten, Madame—behalve voor mijn ongelukkige, verdrukte vrienden,
-voor hen die lijden, voor hen die onrechtvaardig behandeld, bedrogen en mishandeld
-worden!”
-</p>
-<p>Eenigen tijd bleef het weder stil in het ziekenvertrek.
-</p>
-<p>Toen kwam het op heeschen toon over de lippen van Eleonore Manoury, terwijl zij haar
-prachtige zwarte oogen strak op den man tegenover haar gevestigd hield:
-</p>
-<p>„Heeft de liefde nooit een rol gespeeld in uw leven, John Raffles?”
-</p>
-<p>„O ja, Madame—menigmaal zelfs!” antwoordde Raffles op drogen toon. „Gij ziet mij toch
-hoop ik niet aan voor een puritein, voor een Eunuch? Denkt gij soms dat ik ongevoelig
-ben voor vrouwelijk schoon? Ik mag alleen niet, en omdat ik niet mag, daarom wil ik
-ook niet! Later misschien—later!”
-</p>
-<p>Eleonore Manoury gaf geen antwoord, maar liet zich met een zucht, die als een klacht
-klonk, weder in de kussens terug vallen.
-</p>
-<p>Toen kwam het heel zacht over haar lippen, onhoorbaar voor den Gentleman-Inbreker:
-</p>
-<p>„Later—later misschien!”
-<span class="pageNum" id="pb10">[<a href="#pb10">10</a>]</span></p>
-</div>
-</div>
-<div id="ch3" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch3.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
-<h2 class="main">De overval.</h2>
-</div>
-<div class="divBody">
-<p class="first">Nadat Raffles dien middag voor de tweede maal een bezoek had gebracht aan Eleonore
-Manoury, en nog een en ander met haar besproken had, begaf hij zich naar Charly en
-Henderson, die in het Hotel des Anglais op hen zouden wachten, en nu pas deelde hij
-den beiden mannen mede, waarvoor zijn beschermelinge vreesde.
-</p>
-<p>Charly Brand had met gefronste wenkbrauwen toegeluisterd, en bromde nu half voor zich
-heen:
-</p>
-<p>„Het is dus nog niet uit! Die schurken zullen de arme vrouw van het eene punt van
-den aardbol tot het andere achtervolgen!”
-</p>
-<p>„Nu overdrijf je wel een weinig, waarde Charly!” hernam Raffles glimlachend. „Er zijn
-gelukkig nog heel wat plaatsen op onze schoone aarde, waar Eleonore Manoury veilig
-zal zijn. Als zij maar eenmaal goed en wel hier <span class="corr" id="xd31e324" title="Bron: van daan">vandaan</span> is!”
-</p>
-<p>„Waarschuw toch eenvoudig de politie, opdat die zich in hinderlaag kan stellen en
-den kerel wie het dan zijn mag, bij de kladden neemt, om hem zoo spoedig mogelijk
-te laten ophangen!”
-</p>
-<p>„Het laatste gedeelte van je programme heeft mijn volle sympathie, Charly—maar het
-eerste zou ik in dezer voege willen wijzigen dat wij zelf de rol van politieagenten
-vervullen! Bedenk dat Eleonore Manoury in Caïro—een stad dus waar de Engelsche wetten
-geldig zijn—aan hetzelfde gevaar bloot staat als te Londen, om dadelijk te worden
-verraden, wanneer een van die schurken haar inderdaad herkent. Mocht hij in handen
-van de politie vallen, dan zal hij geen seconde aarzelen, om den waren naam te noemen
-van de vrouw, die in het ziekenhuis verpleegd wordt—en dan zou al onze moeite vruchteloos
-zijn geweest!”
-</p>
-<p>„Daarin schuilt veel waars, Edward!” moest Charly toegeven. „Het wordt dus vannacht
-weder een waakpartij?”
-</p>
-<p>„Er schiet niets anders op over, mijn jongen! Mocht het werk je echter vermoeiend
-schijnen, dan zal niemand je beletten, den nacht in je hotelkamer door te brengen.”
-</p>
-<p>Charly kreeg een kleur en stamelde:
-</p>
-<p>„Zoo heb ik het natuurlijk niet bedoeld, Edward! Ik stel me natuurlijk geheel en al
-tot je beschikking—maar het wil mij voorkomen, dat mooie Eleonore ons binnen een tijdverloop
-van nog geen week reeds heel wat vermoeienissen en last heeft berokkend!”
-</p>
-<p>„Daarover mogen wij ons niet beklagen, Charly—bedenk dat zij een vrouw is!” antwoordde
-Raffles eenvoudig.
-</p>
-<p>De drie mannen nuttigden het middagmaal op het terras, want het was verrukkelijk weder,
-en te warm om binnen te zitten.
-</p>
-<p>Zooals gewoonlijk wilde Henderson zich reeds weer bescheiden terugtrekken maar Raffles
-bracht hem aan het verstand, dat daar thans geen sprake van kon zijn, want hij was
-nu slechts een helper, die een ongelukkige vrouw moest helpen redden, en zeker niet
-de chauffeur van Lord William Aberdeen.
-</p>
-<p>Zoolang het nog licht was, maakte men hiervan gebruik, om een wandeling te maken in
-de naaste omgeving der stad, die zelfs aan den kant, waar Caïro <span class="corr" id="xd31e339" title="Bron: onmiddelijk">onmiddellijk</span> aan de woestijn grenst, van een eigenaardige, plechtige schoonheid is, en vervolgens
-toen de duisternis ging vallen, slopen zij naar den tuin van het ziekenhuis, en wisten
-er ongemerkt binnen te dringen.
-</p>
-<p>Raffles had zich van te voren goed op de hoogte gesteld van de ligging van het ziekenvertrek,
-waar zijn beschermelinge terneder lag, en het duurde niet lang of de drie mannen hadden
-zich in hinderlaag gelegd achter een dicht begroeid boschje van Tamarindestruiken,
-vanwaar zij niet alleen het bewuste <span class="pageNum" id="pb11">[<a href="#pb11">11</a>]</span>raam maar den geheelen zijgevel van het ziekenhuis konden overzien.
-</p>
-<p>Het was omstreeks half elf in den avond, toen zij deze schuilplaats konden betrekken.
-</p>
-<p>De maan was weliswaar verborgen, maar de lucht was toch zoo helder, dat de drie mannen
-de omgeving tamelijk goed konden overzien.
-</p>
-<p>Langzaam verstreken de uren, zonder dat zich iets bijzonders voordeed, en reeds begon
-zich een gevoel van slaperigheid van Charly Brand meester te maken waaraan hij nauwelijks
-weerstand kon bieden, en dat misschien wel veroorzaakt werd door den zoo buitengewoon
-snellen overgang van het ruwe Engelsche klimaat naar dit tropische land, waar des
-daags een temperatuur heerschte, die niet ver van de vijf en tachtig graden verwijderd
-was, en waar ook nu nog een lauwe warmte tusschen de zwijgende, roerlooze boomen van
-den gasthuistuin hing, terwijl de bedwelmende geur van de Tamarindebloesems de lucht
-vervulde.
-</p>
-<p>Maar juist toen hij meende dat zijn oogen zouden dichtvallen, voelde hij de hand van
-Raffles zachtjes op zijn arm.
-</p>
-<p>Hij keek hem aan, en het was nog licht genoeg om te kunnen zien, dat Raffles zijn
-oogen strak gevestigd hield op iets dat zich geruischloos en langzaam scheen te bewegen
-aan den voet van den muur.
-</p>
-<p>Charly tuurde in de richting, welke Raffles hem met den vinger aan wees, en nu begon
-hij een donkere gedaante te onderscheiden, die ergens mede bezig was, waarvan hij
-de beteekenis niet aanstonds begreep, maar welke hem spoedig genoeg duidelijk zou
-worden.
-</p>
-<p>Raffles gaf zijn metgezellen een teeken, en geruischloos slopen zij langs de struiken
-tot zoo dicht mogelijk bij den zijgevel van het groote witte gebouw, totdat er ternauwernood
-een afstand van tien meter was tusschen de drie mannen en den man, en wel een inlander,
-dat was nu duidelijk genoeg te zien!
-</p>
-<p>Raffles bracht zijn mond zoo dicht mogelijk bij het oor van Charly en fluisterde hem
-in:
-</p>
-<p>„Het is een Fellah—kijk maar naar de wijze, waarop hij zijn lendendoek draagt, en
-waarop zijn tulband geknoopt is.”
-</p>
-<p>Charly keek naar het donkerbruine lichaam, dat zich lenig als een slang bewoog, en
-nu duidelijk afstak tegen den helderwitten muur.
-</p>
-<p>En nu zag hij ook, waarmede de Fellah bezig was.
-</p>
-<p>Hij had een zeer lang bamboeriet meegebracht, zeker niet <span class="corr" id="xd31e360" title="Bron: vell">veel</span> korter dan een meter of acht, en omstreeks een halve decimeter in doorsnede, zooals
-ze <span class="corr" id="xd31e363" title="Bron: vel">wel</span> gebruikt worden door de Inlandsche kunstemakers, die er vaak halsbrekende toeren
-mede verrichten aldus, de een het riet op zijn schouder balanceert, terwijl de tweede
-er inklimt, en heel in den top, die van een lus van rotan is voorzien, zijn kunsten
-verricht<span class="corr" id="xd31e366" title="Niet in bron">.</span>
-</p>
-<p>Waarschijnlijk had de man reeds den vorigen nacht dezen klimpaal bij zich gehad, en
-hem in den tuin weten te bergen, met het doel om hem, wanneer de gelegenheid gunstig
-was, opnieuw te gebruiken.
-</p>
-<p>Hij zette nu het lange bamboeriet behendig overeind, en plaatste het uiteinde in den
-hoek, dien de uitspringende vensterbank van het raam op de eerste verdieping, dat
-bij de ziekenkamer van Eleonore Manoury gelegen was, met den muur maakte, zoodat het
-stevig vast stond, en daarop maakte hij zich gereed vlug als een aap naar boven te
-klauteren.
-</p>
-<p>Maar Raffles liet hem geen gelegenheid, hooger dan een meter van den grond te komen.
-</p>
-<p>Een kort gefluisterd bevel—en de drie mannen stormden voorwaarts.
-</p>
-<p>Raffles greep den Fellah bij de naakte, bruine beenen, en trok hem met een ruk weder
-naar beneden.
-</p>
-<p>De man, glad als een aal, lenig als een riet, en blijkbaar met groote lichaamskracht
-begiftigd, was in een oogwenk weder overeind, en trok met een snelle beweging den
-krommen dolk met het breede, vlijmscherp geslepen lemmet, die in zijn gordel stak.
-</p>
-<p>Maar voor hij van het wapen gebruik kon maken, had Raffles hem een kaakslag toegebracht,
-die den Inlander als een aangeschoten haas om en om deed buitelen en hem neervelde,
-waarbij hij met het gelaat tegen den grond gedrukt bleef liggen.
-</p>
-<p>Henderson was met een paar stappen bij hem, en het kostte hem moeite het vreeselijke
-wapen los te wringen uit de krampachtig gesloten hand van den Fellah.
-</p>
-<p>Juist was hij hierin geslaagd, toen de Inlander weder tot zich zelf kwam.
-</p>
-<p>Maar zoodra hij zag, dat hij <span class="corr" id="xd31e380" title="Bron: ontwappend">ontwapend</span> was, en door drie mannen was omringd, die hunne revolvers op hem gericht hielden,
-scheen hij zich in zijn lot te schikken, ofschoon zijn zwarte oogen van woeste wraakzucht
-gloeiden.
-<span class="pageNum" id="pb12">[<a href="#pb12">12</a>]</span></p>
-<p>„Boeit hem stevig!” beval Raffles op gedempten toon. „Wij hebben met een zeer gevaarlijk
-sinjeur te doen. Een tijger ziet er, naar ik meen, nog zachtmoediger uit, vergeleken
-bij dit bruine heerschap!”
-</p>
-<p>En terwijl Raffles den Fellah den loop van zijn geweer tusschen de ribben duwde, maakte
-Charly zijn handen stevig op zijn rug vast, en bevestigde toen een dik touw vlug en
-handig aan zijn enkels, zoodat hij wel kleine stappen zou kunnen nemen, maar dat het
-hem onmogelijk zou zijn de vlucht te nemen.
-</p>
-<p>Hij wist hoe noodzakelijk deze voorzorgsmaatregel was, want het was hem bekend, dat
-Fellahs verbazend vlugge loopers met ongelooflijk uithoudingsvermogen zijn.
-</p>
-<p>De Fellah liet zijn blinkende tanden zien, en hij geleek nu waarlijk wel iets op een
-tot woede geprikkeld luipaard—maar hij had tot dusver nog geen enkel woord gesproken.
-</p>
-<p>Dit alles had nauwelijks eenige minuten geduurd, en in het ziekenhuis was men blijkbaar
-geheel onkundig gebleven van het voorval, dat zich in stilte had afgespeeld.
-</p>
-<p>Raffles keek zijn man eens goed aan, voorzoover de duisternis dit toeliet, en vroeg
-toen:
-</p>
-<p>„Spreek je Engelsch, man?”
-</p>
-<p>De Fellah knikte.
-</p>
-<p>„Hoe is je naam?”
-</p>
-<p>„Ibrahim Dhâr!” antwoordde de Fellah kortaf met een diep keelgeluid sprekend.
-</p>
-<p>„Wel mijnheer Ibrahim Dhâr, wilt gij mij zeggen, wat uw doel was, toen gij u gereed
-maakte, met behulp van dat bamboeriet naar gindsch raam te klauteren?”
-</p>
-<p>De Fellah zweeg, en keek Raffles met een somberen blik aan.
-</p>
-<p>„Gij wilt het niet zeggen?” herhaalde Raffles op dreigenden toon. „Dan zal ik het
-voor u doen! Gij wildet de ongelukkige vrouw vermoorden, die daar binnen ligt! En
-daartoe hebt gij stellig opdracht gekregen van — — — den Meester! Ik zie dat gij schrikt—en
-dat is geen wonder, want ik heb u doorzien nietwaar?”
-</p>
-<p>De Fellah haalde de schouders op—maar hij bleef het stilzwijgen bewaren.
-</p>
-<p>„Nu die schurk van een Stanley weet zijn mannen goed te kiezen!” hernam Raffles terwijl
-hij zich tot Charly Brand wendde. „Ik geloof dat men dien bruinen duivel eerder in
-stukken zal kunnen snijden, dan dat hij een woord zal loslaten.”
-</p>
-<p>De Fellah liet een trotsch, heesch lachje hooren, en zijn zwarte oogen fonkelden triomfantelijk
-in zijn fanatiek, mager gezicht.
-</p>
-<p>Raffles beschouwde hem nog eenigen tijd, en hernam toen:
-</p>
-<p>„Wij zullen in ieder geval wel eens zien, of hij in die houding blijft volharden!”
-</p>
-<p>Hij wendde zich weder tot den Inlander en vervolgde:
-</p>
-<p>„Gij moet weten, dat wij den tijd hebben, en zeer geduldig zijn—geduldiger misschien
-dan gij thans wel denkt! Wij nemen u mede—en zoodra Eleonore Manoury in veiligheid
-is gebracht, zal ik zoo vrij zijn u aan de politie uit te leveren!”
-</p>
-<p>En voor het eerst opende de Inlander den mond om te spreken.
-</p>
-<p>„Als gij dat doet, Sahib, dan zal ik aan de politie zeggen, wie gij zijt!”
-</p>
-<p>„Wie ik ben? Wilt gij mij wijsmaken, dat gij dat weet?”
-</p>
-<p>„Gij kunt niemand anders zijn dan de doodsvijand van den Meester!” hernam Ibrahim
-Dhâr op woesten toon. „Gij moet John Raffles zijn!”
-</p>
-<p>De Groote Onbekende haalde minachtend de schouders op.
-</p>
-<p>„En gelooft gij soms, dat de politie ook maar een seconde zou willen gelooven, wat
-een Inlander als gij haar zal mededeelen?” hernam hij schamper. „Men zal u uitlachen,
-man! Misschien ware het anders, wanneer men Eleonore Manoury nog in mijn gezelschap
-vond, maar ik zal wel zorgen, dat zij in veiligheid wordt gebracht! Men zal u eenvoudig
-voor krankzinnig verklaren—of liever men zal de schouders over u ophalen, en meenen
-dat gij dronken zijt. Ibrahim Dhâr, ik ben geen seconde bevreesd!”
-</p>
-<p>De Fellah klemde de lippen opéén en liet een schor geluid hooren, als van een getergden
-hond.
-</p>
-<p>Klaarblijkelijk zag hij de waarheid in van hetgeen de vijand van zijn heer en meester
-zooeven had verklaard—de getuigenis van een Inlander, die bovendien nog heel nog wat
-met de politie te vereffenen had, zou natuurlijk niet opwegen tegen die van den rijken
-Engelschen vreemdeling, en hij zou er zijn zaak slechts door benadeelen.
-<span class="pageNum" id="pb13">[<a href="#pb13">13</a>]</span></p>
-<p>Daarentegen begreep de schrandere Fellah heel goed, dat hij, als Raffles hem inderdaad
-een paar dagen vasthield, bezwaarlijk door de rechtbank veroordeeld kon worden wegens
-den aanslag op Eleonore Manoury, want de rechters zouden wel eens aan Raffles de vraag
-kunnen stellen, waarom hij dan de zaak niet aanstonds had aangegeven, en gewacht had
-tot de vrouw, op wier leven het gemunt was, het ziekenhuis weder had verlaten.
-</p>
-<p>Raffles scheen te begrijpen wat er in het gemoed van den Inlander omging, maar geen
-spier op zijn gelaat bewoog.
-</p>
-<p>Vroeg of laat zou de <span class="corr" id="xd31e421" title="Bron: Fallah">Fellah</span> de straf voor zijn misdaden wel ontvangen, en hij was er bijna zeker van, dat deze
-bruine bandiet, die lid bleek te zijn van het Genootschap van den Gouden Sleutel,
-in ieder geval wel zooveel op zijn kerfstok zou hebben, dat hij voor vele jaren de
-gevangenis zou ingaan.
-</p>
-<p>Hij dacht even na over hetgeen hem nu te doen stond, en wendde zich toen tot Charly
-met de woorden:
-</p>
-<p>„Het gemakkelijkste zou zijn, den kerel dadelijk in handen van de politie te stellen—maar
-het eerste wat hij zou doen, zou natuurlijk zijn te verraden wie de vrouw is, die
-hier verpleegd wordt. Om diezelfde reden kunnen wij hem ook niet overleveren aan den
-directeur van het ziekenhuis, want die zou het zeker zijn plicht achten, de politie
-te waarschuwen, en Eleonore te beletten de inrichting te verlaten, totdat het was
-uitgemaakt of de Inlander inderdaad de waarheid had gesproken.”
-</p>
-<p>„Hetgeen ook ons in groote moeilijkheden zou brengen, Edward!” merkte Charly Brand
-op.
-</p>
-<p>„Wij moeten dus iets anders verzinnen!” hernam Raffles peinzend. „Den kerel laten
-loopen—daaraan denk ik geen oogenblik! Dat zou te gevaarlijk zijn, en daarenboven—misschien
-bedenkt onze vriend Ibrahim zich nog wel eens, en bekent hij, van wien hij de opdracht
-had ontvangen Eleonore van het leven te berooven.”
-</p>
-<p>„Nooit!” riep de Fellah op woesten toon. „Gij kent Ibrahim Dhâr niet, als gij denkt
-dat hij zal spreken!”
-</p>
-<p>„Wij zullen zien!” antwoordde Raffles kortaf.
-</p>
-<p>Hij wierp een blik op zijn horloge.
-</p>
-<p>Het was bijna drie uur, over een paar uur zou het volkomen dag zijn.
-</p>
-<p>Er moest dus snel gehandeld worden.
-</p>
-<p>Raffles wendde zich weder tot Charly, maar thans gebruikte hij de geheime taal, welke
-alleen de drie mannen verstonden, en welke voor ieder volkomen onbegrijpelijk was,
-terwijl hij zeide:
-</p>
-<p>„Huur aanstonds een snelle auto. Er zijn hier garages in overvloed. Breng het voertuig
-hier—en dan zullen wij dien bruinen schavuit buiten Caïro brengen, en hem bewaken
-in een van de dichte bosschen, die zich ten Noord-Oosten van de stad uitstrekken,
-totdat Eleonore in veiligheid zal zijn. Ik heb dan de handen vrij en wij kunnen dan
-wel verder zijn!”
-</p>
-<p>„Ik breng natuurlijk geen chauffeur mee?”
-</p>
-<p>„Dat spreekt van zelf!” riep Raffles eenigzins ongeduldig uit. „Wij kunnen geen derden
-bij onze zaak betrekken. Haast je wat!”
-</p>
-<p>Charly vertrok om dadelijk de opdracht te gaan volbrengen.
-</p>
-<p>En gedurende den tijd dat hij weg bleef, bewaakten Raffles en Henderson den Inlander—want
-zij vertrouwden hem niet, ofschoon hij goed geboeid was, en iedere paar minuten overtuigde
-Raffles zich, dat de man zich niet had weten te bevrijden van de touwen, die zijn
-handen op zijn rug gebonden hielden.
-</p>
-<p>Maar reeds na verloop van een half uur keerde Charly weder terug, thans met een kleine
-maar snelle auto, welke hij liet stilstaan voor het groote hek, op de plek, waar hij
-Raffles en de anderen had achtergelaten.
-</p>
-<p>Niet zoodra had Raffles de lichten van de auto gezien, en het bekende signaal met
-den hoorn vernomen, of hij gaf Henderson een kort bevel, en daarop grepen de beide
-mannen den Hindoe ieder bij een arm, en geleidden hem door het hek, waarvan Raffles
-zich een valschen sleutel had weten te verschaffen, naar buiten en naar de plek, waar
-de auto stond te wachten.
-</p>
-<p>Het ging niet al te vlug, want de Hindoe kon slechts langzaam loopen wegens zijn kluisters,
-maar eindelijk zat hij dan toch in het voertuig, en Raffles nam aan het stuurwiel
-plaats, terwijl Charly hem als bewaker ging vervangen.
-</p>
-<p>Raffles kende hier de wegen uitstekend, en zeker evengoed als die van Londen.
-</p>
-<p>De kleine auto snelde over den goed onderhouden weg, het bosch tegemoet, en toen zij
-dit bereikten, steeg juist de zon boven de kim.
-<span class="pageNum" id="pb14">[<a href="#pb14">14</a>]</span></p>
-<p>Raffles liet de auto stilstaan, en zeide op zachten toon tot Charly:
-</p>
-<p>„Breng hem in het dichtste gedeelte van het bosch—er komen daar maar heel zelden menschen,
-en je kunt hem gerust knevelen, zoodat hij niet kan schreeuwen. Ik ga aanstonds Eleonore
-Manoury uit het ziekenhuis bevrijden, en breng haar op een veilige plek, om aanstonds
-weder naar je terug te keeren—en dan zullen wij eens zien, of wij dezen Ibrahim Dhâr
-niet kunnen bewegen, om iets los te laten, en nog heel wat meer te doen wat ik verlang—met
-of tegen zijn zin!”
-</p>
-</div>
-</div>
-<div id="ch4" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch4.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
-<h2 class="main">Wat Ibrahim Dhâr verrichtte.</h2>
-</div>
-<div class="divBody">
-<p class="first">Het was bijna tien uur in den morgen, toen Charly in de verte, op den breeden straatweg,
-waarvan echter door het dichte geboomte en het struikgewas niets te zien viel, weder
-het geluid hoorde van een autohoorn.
-</p>
-<p>Hij slaakte een zucht van verlichting, want de bewaking van den Fellah, met zijn ondoorgrondelijk
-gelaat en zijn onheilspellend schitterende oogen, was hem zwaar genoeg gevallen, en
-had veel van zijn zenuwen gevergd, al was de schurk ook ontwapend, en al waren Henderson
-en hijzelf van vuurwapens voorzien.
-</p>
-<p>De twee Engelschen namen den Fellah weder in het midden, en voerden hem tot bij de
-plek waar Charly het sein van den hoorn had gehoord.
-</p>
-<p>Het duurde niet lang of Raffles trad te voorschijn.
-</p>
-<p>Zijn gelaat had een opgewekte uitdrukking, en Charly begreep aanstonds, dat Eleonore
-Manoury althans voorloopig in veiligheid was gebracht.
-</p>
-<p>„Hoe is het met haar?” vroeg hij zachtjes.
-</p>
-<p>„Zoo goed als het maar kan!” antwoordde Raffles. „Zij heeft voortreffelijk geslapen,
-dank zij het kalmeerend middeltje, dat de directeur haar op mijn aanraden had toegediend,
-en waarin een zeer geringe hoeveelheid morphine was gemengd, en zij heeft, op mijn
-arm gesteund, zelfs eenige minuten kunnen loopen! Over een paar dagen is ze weer geheel
-de oude, denk ik!”
-</p>
-<p>De Fellah had met een norsch, onbewogen gelaat naar deze woorden geluisterd maar het
-fonkelen van zijn oogen, diep in de kassen verborgen, en dat hij onmogelijk kon bedwingen,
-toonde maar al te duidelijk aan, hoezeer de wraakzucht hem verteerde.
-</p>
-<p>Raffles had den Inlander een oogenblik zwijgend gadegeslagen, en wendde zich nu tot
-Ibrahim Dhâr met de woorden:
-</p>
-<p>„Hebt gij u bedacht?”
-</p>
-<p>„Ik weet niet wat gij bedoelt!” antwoordde de Inlander hooghartig.
-</p>
-<p>„Gij weet het zeer goed, maar gij volhardt bij uw stilzwijgen!” riep Raffles toornig
-uit. „Niets zou mij nu gemakkelijker vallen, dan u aanstonds aan de politie over te
-leveren—maar eerst zult gij mij van dienst zijn!”
-</p>
-<p>„Denkt gij dat werkelijk?” riep de Inlander hoonend uit. „Niets zal ik voor u doen—behalve
-een gebed tot Vishnoe richten, opdat hij u moge verdelgen!”
-</p>
-<p>„Wij weten tenminste nu, wat wij aan u hebben!” hernam Raffles kalmpjes. „Zie mij
-eens recht in de oogen!”
-</p>
-<p>Onwillekeurig gehoorzaamde de Fellah, en keek recht in de groote staalgrijze oogen.
-</p>
-<p>Maar het volgende oogenblik barstte hij in een heesch lachen uit—en de dunne rimpelige
-oogleden vielen neer over de zwarte oogen.
-<span class="pageNum" id="pb15">[<a href="#pb15">15</a>]</span></p>
-<p>„Denkt gij met een kind te doen te hebben?” riep Ibrahim Dhâr op schellen toon. „Dacht
-gij dat ik niet <span class="corr" id="xd31e473" title="Bron: onmiddelijk">onmiddellijk</span> mij bewust was geweest van de hypnotiseerende kracht van uw blik? Als gij mij op
-deze wijze wilt dwingen—dan kunt gij wachten tot den dag van het laatste oordeel!
-Ibrahim Dhâr is geen kind!”
-</p>
-<p>Raffles glimlachte flauwtjes, maar hij scheen volstrekt niet ontmoedigd te zijn.
-</p>
-<p>„Onze man is sterker dan ik dacht!” zeide hij schouderophalend. „Nu als dit eenvoudige
-middel niet slaagt, dan moet ik mijn toevlucht nemen tot het meer ingewikkelde! Knevel
-hem weder, vrienden!”
-</p>
-<p>En voor Ibrahim Dhâr zich goed bewust was, wat er met hem geschiedde, voelde hij weder
-den doek om het benedenste gedeelte van zijn gezicht knellen.
-</p>
-<p>„Grijp hem nu stevig vast!” vervolgde Raffles.
-</p>
-<p>Henderson plaatste zich achter den Fellah, en greep hem met zijn ijzeren vuisten stevig
-bij de bovenarmen, ter hoogte van den elleboog.
-</p>
-<p>Nu pas opende Ibrahim Dhâr weder de oogen, om te zien wat men met hem voor had.
-</p>
-<p>En dadelijk begon hij zich als een waanzinnige te verweren, want in de rechterhand
-van Raffles zag hij een klein voorwerp—een zeer fijn spuitje, met een spitse punt,
-zooals men wel voor morphine-inspuitingen gebruikt.
-</p>
-<p>Ofschoon hij volstrekt niet kon vermoeden, wat er met hem zou geschieden, gevoelde
-hij <span class="corr" id="xd31e486" title="Bron: instincmatig">instinctmatig</span> het gevaar, dat hem van dit onnoozele voorwerp bedreigde.
-</p>
-<p>Maar Henderson had hem stevig vast, en vruchteloos kronkelde de Fellah zich als een
-wurm in zijn sterke vuisten.
-</p>
-<p>Raffles trad op hem toe, greep zijn naakten rechterarm met de linkerhand, en drukte
-met de rechterhand snel de vlijmscherpe punt van het injectiespuitje een <span class="corr" id="xd31e492" title="Bron: milimeter">millimeter</span> in het vleesch, terwijl de wijsvinger snel en handig de kleine piston nederdrukte.
-</p>
-<p>Zelfs door den doek heen was de kreet van dierlijke woede te hooren, welke de Fellah
-slaakte, toen hij den prik voelde.
-</p>
-<p>„Laat hem nu maar weer los!” beval Raffles kalm. „Nu zullen wij eens zien of mijn
-beproefd middeltje spoedig zal werken!”
-</p>
-<p>De reus ontspande zijn vuisten, die den Fellah als in een knelschroef gevangen hadden
-gehouden, en de Fellah was vrij.
-</p>
-<p>Hij keek Raffles aan met oogen, die uit hun kassen dreigden te puilen, en schopte
-als razend met de beenen in zijn vruchtelooze pogingen om zich te bevrijden van de
-koorden, die ze gekluisterd hielden.
-</p>
-<p>Maar de touwen waren sterk, en spoedig zag Ibrahim Dhâr het nuttelooze van zijn pogingen
-in.
-</p>
-<p>Toen stond hij eenige oogenblikken doodstil, als uit brons gegoten.
-</p>
-<p>Raffles sloeg hem aandachtig gade, met de belangstelling van een geneesheer, die een
-eigenaardig geval bestudeert.
-</p>
-<p>En hij zag, hoe er als het ware een rilling liep over het geheele, slechts door den
-heupdoek <span class="corr" id="xd31e505" title="Bron: bekleede">bekleedde</span> lichaam van den Inlander.
-</p>
-<p>Het was of die man door een hevige koude bevangen was, die hem deed huiveren.
-</p>
-<p>„Maak zijn armen maar los!” beval Raffles op zachten toon. „Hij zal nu wel niet meer
-in staat zijn om zich te verweren!”
-</p>
-<p>Charly gehoorzaamde.
-</p>
-<p>Hij kende het wonderbaarlijke middel, waarvan Raffles zich zooeven bediend had, hij
-had er een paar maal de merkwaardige uitwerking van gezien, en hij wist dat Raffles
-de waarheid sprak—reeds nu zou Ibrahim Dhâr er niet aan denken zich te verzetten—hij
-was van dit oogenblik een willoos werktuig geworden in de hand van den Grooten Onbekende!
-</p>
-<p>Hij maakte dus de touwen los, en de dunne, maar gespierde armen van den Fellah, vielen
-slap langs zijn lichaam neder.
-</p>
-<p>Hij stond daar nu met eenigszins gespreide beenen, het hoofd op de borst geneigd,
-terwijl de felle glans van haat en woede snel uit de donkere oogen week.
-</p>
-<p>Raffles sloeg hem nog eenigen tijd gade, en beval toen op zachten toon:
-</p>
-<p>„Maak nu ook de kluisters van zijn beenen maar los.”
-</p>
-<p>Charly ontknoopte het koord.
-</p>
-<p>De Fellah was vrij—en als hij gewild had, had hij zich met enkele sprongen in veiligheid
-kunnen brengen in het dichte bosch.
-</p>
-<p>Hij verroerde zich echter niet, en bleef rustig op dezelfde plek staan.
-</p>
-<p>Er lag een kalme, geheel veranderde uitdrukking op zijn gelaat.
-</p>
-<p>De oogen keken droomerig, en als onbewust van hetgeen zich om hem voordeed.
-<span class="pageNum" id="pb16">[<a href="#pb16">16</a>]</span></p>
-<p>Raffles verhief zijn stem een weinig, en beval:
-</p>
-<p>„Ibrahim Dhâr, loop wat heen en weder, om den bloedsomloop te herstellen in uw beenen,
-die gebonden zijn geweest!”
-</p>
-<p>Langzaam als een automaat, als een speelgoedpop, kwam de Fellah in beweging.
-</p>
-<p>Hij deed eenige passen, keerde zich om, liep in de andere richting,—en zoo eenige
-malen achtereen.
-</p>
-<p>„Sta stil!” beval Raffles.
-</p>
-<p>Onmiddellijk stond de Fellah stil.
-</p>
-<p>Een glimlach van voldoening gleed over het gelaat van den Grooten Onbekende.
-</p>
-<p>„Het verheugt mij, dat het middeltje, dat ik heb uitgevonden, ook op dezen man zijn
-uitwerking niet mist,” zeide hij toen. „Een oogenblik vreesde ik er voor, want het
-is eigenlijk samengesteld om te worden toegepast op lieden, die, als de Westerlingen,
-voor het meerendeel veel dierlijk voedsel gebruiken—en je weet dat de bewoners van
-Afrika zich hoofdzakelijk voeden met rijst en brood.”
-</p>
-<p>Hij keek een oogenblik onderzoekend naar de oogen van den Fellah, en vervolgde:
-</p>
-<p>„Zijn bewegingen zijn nu nog een weinig automatisch, maar dat zal wel spoedig verbeteren,
-en over een half uur zal geen sterveling, die mijn geheim niet kent—en wie zou het
-kennen?—aan mijn man kunnen zien, dat hij niet meer dezelfde is, niet meer Ibrahim
-Dhâr, maar het willoos werktuig, de slaaf, de gehoorzame dienaar van John Raffles.”
-</p>
-<p>„Kun je er niet eens de proef van nemen?” vroeg Charly die met groote belangstelling
-het geheele voorval had gadegeslagen.
-</p>
-<p>„Ik moet het zelfs wel hier doen, Charly! Dit is er de beste plaats voor—maar wij
-zullen ons toch eerst wat dichter bij onze auto begeven—het zou zeer onaangenaam zijn,
-wanneer de wagen ons ontstolen werd!”
-</p>
-<p>Raffles wendde zich tot den Inlander, die steeds op dezelfde plek was blijven staan,
-en beval:
-</p>
-<p>„Ibrahim Dhâr volg ons!”
-</p>
-<p>De drie Engelschen begaven zich in de richting van den straatweg, en achter hen volgde,
-gehoorzaam als een hond, de Fellah.
-</p>
-<p>Spoedig hadden zij de plek bereikt, waar Raffles de auto had laten stilstaan.
-</p>
-<p>Hier hielden allen halt, en de Groote Onbekende wendde zich opnieuw tot den Inlander,
-en zeide:
-</p>
-<p>„Gij moet mij nauwkeurig en naar waarheid <span class="corr" id="xd31e545" title="Bron: antwoordden">antwoorden</span> op alle vragen, die ik u zal stellen, Ibrahim Dhâr! Hebt gij mij begrepen?”
-</p>
-<p>De Inlander knikte.
-</p>
-<p>„Neen, geef mij antwoord!”
-</p>
-<p>„Ja, Sahib!”
-</p>
-<p>„Zoo is het goed! Gaf de Meester je bevel om Eleonore Manoury van het leven te berooven?”
-</p>
-<p>„Zoo is het, Sahib!”
-</p>
-<p>„Weet gij wie hij is?”
-</p>
-<p>„Ja!”
-</p>
-<p>„Hebt gij hem wel eens persoonlijk ontmoet?”
-</p>
-<p>„Meermalen!”
-</p>
-<p>„Hoe wist hij dat Eleonore Manoury zich hier bevond?”
-</p>
-<p>„Een der onzen werd in het ziekenhuis verpleegd, en heeft haar in den tuin gezien!”
-</p>
-<p>„Dus zij had toch gelijk,” mompelde Raffles zachtjes voor zich heen.
-</p>
-<p>Daarop hernam hij, zich opnieuw tot den Fellah wendende:
-</p>
-<p>„Op welke wijze is dat aan Stanley medegedeeld?”
-</p>
-<p>„Ik heb hem zelf een telegram gezonden!”
-</p>
-<p>„In gewoon Engelsch?”
-</p>
-<p>„In het Engelsch, maar in geheime taal!”
-</p>
-<p>„Wat antwoordde hij?”
-</p>
-<p>„Dat er onmiddellijk tegen de vrouw moest worden opgetreden—ik wist wat met deze woorden
-bedoeld werd— — —”
-</p>
-<p>„Waarom zijt gij den eersten keer gevlucht, alvorens uw verfoeilijk plan ten uitvoer
-te brengen?”
-</p>
-<p>„Ik werd gestoord door een verdacht geluid!”
-</p>
-<p>„Hebt gij medeplichtigen?”
-</p>
-<p>„Neen, ik deed het alleen!”
-</p>
-<p>Raffles zweeg eenige oogenblikken en keek Charly glimlachend aan.
-</p>
-<p>„Je ziet dat de Fellah geen geheim meer voor ons heeft!” zeide hij.
-</p>
-<p>„Hij kon niet sneller antwoorden, al ware hij op een pijnbank gespannen!” antwoordde
-Charly vol bewondering.
-</p>
-<p>„O, ik heb mijn instrument nog niet ten volle bespeeld—er valt nog meer uit te halen,”
-hernam Raffles levendig. „Let maar eens op!”
-</p>
-<p>Hij dacht even na over zijn volgende vraag, en begon toen opnieuw:
-</p>
-<p>„Wie dragen er kennis van de geheime taal, welke gij gebezigd hebt om u in verbinding
-te stellen met den Meester?”
-<span class="pageNum" id="pb17">[<a href="#pb17">17</a>]</span></p>
-<p>„Niet velen! Hier te Caïro <span class="corr" id="xd31e583" title="Bron: zjin">zijn</span> er ten hoogste vier, die deze taal kennen! Ik ben een luitenant van het Genootschap!”
-</p>
-<p>De Fellah had dit laatste op trotschen toon gezegd, en voor een oogenblik scheen er
-een weinig leven in zijn zwarte oogen te komen.
-</p>
-<p>„Gij bekleedt dus een rang van beteekenis?”
-</p>
-<p>„Ja! De Meester weet zeer goed, dat ik hier in deze streek van Afrika door duizenden
-gehoorzaamd werd.”
-</p>
-<p>„Veronderstel eens dat gij Stanley dringend verzocht aanstonds hier te komen, daar
-het een zaak van het grootste belang betrof—bijvoorbeeld dat gij John Raffles hier
-hadt ontmoet—gelooft gij dan, dat de Meester aan dat verzoek gehoor zou geven?”
-</p>
-<p>„Zonder eenigen twijfel!”
-</p>
-<p>„Bestaat er een sleutel van uw geheim?”
-</p>
-<p>„Ja.”
-</p>
-<p>„Waar is die?”
-</p>
-<p>„In een geheime schuilplaats in mijn woning.”
-</p>
-<p>„Waar is die woning gelegen?”
-</p>
-<p>„Even buiten de stad, niet ver van den weg naar <span class="corr" id="xd31e599" title="Bron: Alexandra">Alexandria</span>!”
-</p>
-<p>Raffles keek Charly glimlachend aan, en zeide op gedempten toon:
-</p>
-<p>„Mij dunkt, dat het niet mooier kon! Wat zeg je wel van deze lokvink? Hij zal zoo
-zeker als twee maal twee vier is op mijn bevel Stanley hier brengen! Het is jammer,
-dat ik het middeltje, wat ik hem heb toegediend, slechts zeer zelden en dan nog alleen
-met de grootste opoffering aan tijd en inspanning kan vervaardigen, wegens de zeer
-groote zeldzaamheid van de voornaamste grondstoffen waaruit het is samengesteld!”
-</p>
-<p>„Is het werkelijk je plan, Raffles, Irwin Stanley hier te laten komen?” riep Charly
-uit, wien dit vooruitzicht alles behalve scheen toe te lachen.
-</p>
-<p>„Ja! Heb je er iets tegen in te brengen?”
-</p>
-<p>„Alleen maar dit, dat ik niet goed inzie, hoe je den man gemakkelijker onschadelijk
-kunt maken, zonder je zelf in gevaar te brengen, dan te Londen!”
-</p>
-<p>„Maar dat is toch zoo eenvoudig mogelijk, mijn waarde!” hernam Raffles. „De politie
-hier in Caïro ontvangt een briefje van mijn hand, waarin ik haar zonder meer mededeel,
-dat ik mij hier bevind! Ik zelf zal echter wel zorg dragen dat ze mij niet te zien
-krijgt!”
-</p>
-<p>„En in dat briefje.…?”
-</p>
-<p>„In dat briefje deel ik haar mede, dat een zekere Ibrahim Dhâr, die haar waarschijnlijk
-wel bekend zal zijn, haar op een vastgesteld tijdstip mededeelingen zal komen doen
-betreffende een samenkomst, welke hij met Irwin Stanley uit Londen zal hebben. Die
-Ibrahim Dhâr zal waarschijnlijk verre van gunstig staan aangeschreven bij de politie
-van deze stad, en men zal het dus al, zonder dat de man nog een woord gezegd heeft,
-behalve dat hij Stanley verwacht, op zijn minst verdacht vinden, dat een Engelschman
-op de ontvangst van het telegram van zulk een individu als deze Fellah, onmiddellijk
-naar Caïro komt, zonder zich een oogenblik te bedenken!”
-</p>
-<p>„Alles goed en wel, Raffles,—maar tegenover de politie zal deze bruine schoelje geen
-woord los laten!”
-</p>
-<p>„Ik vraag je verschooning—ik zal hem eenvoudig zeggen dat hij moet antwoorden, en
-hij zal er niet aan denken, om te weigeren! Vergeet niet, dat het volstrekt niet noodzakelijk
-is, dat juist ik hem de vragen stel! Hij zal even goed geantwoord hebben, als jij
-of Henderson dit doet! De man is eenvoudig willoos, dat is alles. Hij is in het volle
-bezit van al zijn zintuigen—en ook van zijn geestelijke vermogens—alleen niet over
-de macht om van zijn vermogens naar zijn eigen wil gebruik te maken! Het is een soort
-hypnose, maar van een zeer bijzondere soort!”
-</p>
-<p>„Maar als de man weder uit dien toestand ontwaakt, Edward, dan zal hij eenvoudig alles
-loochenen!” riep Charly uit.
-</p>
-<p>Raffles echter haalde de schouders op, en hernam:
-</p>
-<p>„Het middel behoudt maandenlang zijn uitwerking, die dan zeer langzaam aan verdwijnen
-gaat—tenzij ik hem een zeer eenvoudig tegengif geef—een injectie met cocaïne.”
-</p>
-<p>„Maar Stanley—geloof je niet dat hij aanstonds zal inzien, dat hier bedrog in het
-spel is—dat Ibrahim Dhâr niet meer zich zelf is, maar een willoos werktuig van een
-ander?”
-</p>
-<p>„Ik betwijfel of Stanley, die geen geneesheer is, dit inderdaad zou opmerken, Charly—maar
-zelfs al was dat het geval, dan zal hij de politie toch niet kunnen overtuigen van
-zijn opvatting—zijn woorden zullen slechts in zijn nadeel spreken, de politieautoriteiten
-denken, dat hij tracht, hen op een dwaalspoor te brengen, hen om den tuin te leiden!”
-<span class="pageNum" id="pb18">[<a href="#pb18">18</a>]</span></p>
-<p>„Maar hoe wil je Stanley dwingen, naar de politie te gaan?”
-</p>
-<p>„Een oogenblikje! Hij zal niet naar de politie gaan—de politie komt naar hem!” hernam
-Raffles glimlachend. „Ik zal Ibrahim Dhâr bevelen mij de plek te noemen, waar hij
-met Stanley pleegt samen te komen—ik zal hem zelf nauwkeurig het uur opgeven, dat
-hij voor de samenkomst met den Meester in zijn telegram moet vermelden—en ik zal wel
-zorgen, dat de politie daar aanwezig is, om Stanley in verzekerde bewaring te nemen.”
-</p>
-<p>„Maar dat kan zij toch niet doen, Raffles, voor zij eerst heeft afgewacht, dat het
-gesprek tusschen den Inlander en Stanley inderdaad van gevaarlijken aard is?”
-</p>
-<p>Raffles haalde opnieuw de schouders op, en antwoordde:
-</p>
-<p>„Een paar minuten zullen wel voldoende zijn, om haar te doen inzien, welk vleesch
-zij in den kuip heeft!”
-</p>
-<p>„Maar de Fellah zal geen mond open doen! Hij spreekt niet, zooals je nu immers zelf
-ziet, tenzij hem iets gevraagd wordt!”
-</p>
-<p>„Zeer juist! En ik denk dat de eerste vraag van Stanley zal zijn: „Welnu waar bevindt
-John Raffles zich, bruine broeder?”
-</p>
-<p>„Waarop de Fellah zal antwoorden: „Ik weet het niet blanke broeder!” viel Charly hem
-in de reden.
-</p>
-<p>„Nu mijn waarde, al wisselden zij inderdaad niets anders dan die vraag en dat antwoord—dan
-zou dat voor de politie reeds voldoende moeten zijn, om in te zien dat Stanley inderdaad
-nog heel iets anders is dan de zaakwaarnemer waarvoor hij zich uitgeeft.”
-<span class="pageNum" id="pb19">[<a href="#pb19">19</a>]</span></p>
-</div>
-</div>
-<div id="ch5" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch5.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
-<h2 class="main">Het net wordt geweven.</h2>
-</div>
-<div class="divBody">
-<p class="first">Omstreeks twee uur in den middag ontving de <span class="corr" id="xd31e636" title="Bron: hoofdcommisaris">hoofdcommissaris</span> van politie te Caïro, Huntley, een schrijven van den volgenden inhoud:
-</p>
-<blockquote>
-<p class="first salute">„Mijnheer!
-</p>
-<p>Een uur geleden verzond de Fellah, Ibrahim Dhâr, U waarschijnlijk welbekend, een telegram
-in geheime taal, aan Irwin Stanley, Kappel Street 93 te Londen, waarvan ik U hier
-een afschrift laat volgen in het origineel, zoowel als in de <span class="corr" id="xd31e644" title="Bron: werkelijk">werkelijke</span> beteekenis.
-</p>
-<p>Zooals gij ziet luidt de inhoud van dit telegram: „Meester! Uw overkomst dringend
-noodzakelijk. John Raffles hier gezien met de vrouw. Aanslag op haar mislukt. Ik volg
-Raffles voet voor voet. Verblijf van de vrouw onbekend. Ibrahim Dhâr.”
-</p>
-<p>Ik kan u verzekeren dat, wat de hoofdzaak betreft, dit telegram volkomen waarheid
-is—John Raffles is inderdaad hier te Caïro, en uit de onderteekening van dit schrijven
-kunt gij zien, wie U dit briefje schrijft.
-</p>
-<p>Wanneer ik zoo vrij mag zijn, U een raad te geven, stel U dan onmiddellijk in verbinding
-met Uw collega’s te Londen, en verzoek deze, het doen en laten van Irwin Stanley nauwkeurig
-te doen nagaan.
-</p>
-<p>Scheept hij zich inderdaad met de eerste de beste boot, die vertrekt, naar Caïro in,
-of gaat hij te land over Genua, hetgeen de weg aanzienlijk verkort, dan zal Scotland-Yard
-wellicht haar meening nog wel eens herzien in zake de onaantastbaarheid van den heer
-Irwin Stanley!
-</p>
-<p>Zonder eenigen twijfel zult ook gij het wel pikant vinden, dat deze heer aanstonds
-gevolg geeft aan den wensch om naar Caïro over te steken, en daarvoor zijn drukke
-praktijk te laten varen, wanneer die wensch geuit wordt door een man als Ibrahim Dhâr.
-</p>
-<p>Daar het echter verre van mij is, U te nopen, mij zonder meer geloof te schenken,
-noodig ik U uit, vandaag over zeven dagen, des avonds om elf uur, met eenige mannen
-te verschijnen in het huis van Ibrahim Dhâr, even buiten Caïro, aan den weg naar <span class="corr" id="xd31e654" title="Bron: Alexandra">Alexandria</span> gelegen, waar gij U in hinderlaag kunt leggen, en waar Irwin Stanley om half drie
-in den nacht zal verschijnen.
-</p>
-<p>Het is zeer wel mogelijk, dat gij mij persoonlijk dank zult willen betuigen voor deze
-kostbare inlichtingen, welke U een groot misdadiger in handen zullen spelen, maar
-om begrijpelijke redenen—mijn aangeboren bescheidenheid nog daar gelaten—wensch ik
-mij liever aan iedere betuiging van hulde en dankbaarheid te onttrekken.
-</p>
-<p>Wanneer gij voorzichtig, met list, en doortastend op het goede oogenblik te werk gaat,
-en vooral geen ruchtbaarheid geeft aan dit schrijven dan zult gij, naar ik meen, een
-grooten dienst aan de gemeenschap bewezen hebben.
-</p>
-<p>Inmiddels, met onveranderlijke gevoelens van hoogachting,
-</p>
-<p class="signed">Steeds gaarne de Uwe,
-<br>John Raffles.</p>
-</blockquote><p>
-</p>
-<p>Het behoeft geen nader betoog, dat dit schrijven onder de hoogste politieautoriteiten
-van Caïro de uitwerking had van een donderslag bij helderen hemel.
-</p>
-<p>Het schrijven opende alle mogelijke perspectieven!
-</p>
-<p>Om te beginnen was John Raffles—aangenomen natuurlijk dat de brief geen fopperij was—in
-Caïro!
-</p>
-<p>Dat was ongetwijfeld een zaak van belang, en alleen viel het zeer te betreuren, dat
-men aan de wetenschap alleen niet veel had!
-<span class="pageNum" id="pb20">[<a href="#pb20">20</a>]</span></p>
-<p>Raffles had even goed kunnen mededeelen, dat hij zich in Afrika bevond!
-</p>
-<p>Verder was van groot gewicht dat hij den naam van Ibrahim Dhâr noemde.
-</p>
-<p>Deze Fellah werd reeds lang gezocht wegens eenige zware misdrijven, maar had zich
-gedurende langen tijd aan alle nasporingen van de politie weten te onttrekken—hij
-bleek zich dus te hebben opgehouden in een eenzaam huis, vervallen en dat men onbewoond
-waande, zonder dat men het wist.
-</p>
-<p>Nu begreep de heer Huntley wel, dat niets gemakkelijker zou zijn, zich aanstonds te
-overtuigen van de waarheid van hetgeen Raffles in zijn brief te berde had gebracht,
-door eenvoudig een paar schrandere detectives in hinderlaag te leggen in de nabijheid
-van het verlaten huis, die zich dadelijk van den persoon van den langgezochten Fellah
-konden meester maken, zoodra zij hem in het oog kregen.
-</p>
-<p>Maar—dan had men wel den Inlander, maar men miste daarentegen het onderhoud met Stanley,
-waaruit zou blijken, dat deze inderdaad de man was, voor wien John Raffles hem hield—iets
-wat de heer Huntley voorloopig niet zonder deugdelijke bewijzen verkoos aan te nemen.
-</p>
-<p>Daar er echter niets aan verloren zou zijn, als men er zich toe bepaalde, het vervallen
-huis aan den straatweg naar <span class="corr" id="xd31e680" title="Bron: Alexandra">Alexandria</span> zorgvuldig in het oog te houden, zoo besloot de <span class="corr" id="xd31e683" title="Bron: hoofdkommissaris">hoofdcommissaris</span> van politie, voorloopig nog niet handelend op te treden, en de kat eens uit den boom
-te zien.
-</p>
-<p>En er waren nog geen twee volle dagen verloopen, of de heer Huntley moest erkennen,
-dat althans reeds een deel van hetgeen John Raffles in zijn schrijven had aangevoerd,
-bewaarheid was—Irwin Stanley had, na in allerijl zijn toebereidselen te hebben gemaakt,
-de reis naar Caïro aanvaard, en wel langs den kortsten weg, per boot het kanaal over,
-door Frankrijk naar Genua, en vandaar met de correspondeerende pakketboot naar Caïro!
-</p>
-<p>Intusschen, dit kon toeval zijn.
-</p>
-<p>Weliswaar had Irwin Stanley nog pas korten tijd geleden iets met de Londensche politie
-uitstaande gehad, eveneens gevolg eener mededeeling van John Raffles, en ofschoon
-men hem toen op vrije voeten had moeten stellen—de zaak kwam nu toch in ander licht
-te staan, als men haar in verband bracht met Raffles’ jongste betichtingen.
-</p>
-<p>Hoe het ook zij,—in het geheim werden de gangen van den zaakwaarnemer nagegaan, van
-het oogenblik af, dat hij zijn huis in de Kappel-Street verliet, en men moest het
-Scotland Yard ter eere nageven, dat Stanley geen seconde onbewaakt bleef.
-</p>
-<p>De telegraaf werkte snel en naar alle richtingen, met de meest mogelijke geheimhouding,
-want men wist maar al te goed, dat het Genootschap van den Gouden Sleutel zelfs zijn
-spionnen had op de telegraaf-centrale en telephoonbureaux, en niet zoodra was de boot
-te Calais aangekomen, of Fransche detectives namen de taak van de Londensche over,
-met niet minder schranderheid en onopvallendheid.
-</p>
-<p>Van station tot station werd Irwin Stanley nagegaan, en klaarblijkelijk zonder dat
-hij er zelf eenig bewustzijn van had.
-</p>
-<p>Zijn gedachten waren te zeer vervuld van wraakgevoelens, en van hoopvolle verwachting,
-dat hij er eindelijk in zou slagen zijn doodsvijand machtig te worden—en tevens zijn
-voormalige minnares, die voor hem steeds een bedreiging zou blijven, zoo lang zij
-zich buiten zijn greep bevond.
-</p>
-<p>In Genua stapte tegelijk met Irwin Stanley wederom een Engelsche detective aan boord,
-want het vaartuig was van een Engelsche Maatschappij, een Engelsch schip, en dus Engelsch
-grondgebied.
-</p>
-<p>Maar er waren wel een paar honderd reizigers, en Stanley dacht aan heel andere dingen
-dan aan Engelsche detectives,—hij dacht over de martelingen na, welke hij zijn vijand
-zou laten ondergaan, wanneer hij hem weder in zijn macht had.
-</p>
-<p>Want hij kon er niet aan twijfelen—aan Raffles was het zeker weder te wijten geweest,
-dat de aanslag op Eleonore Manoury mislukt was.
-</p>
-<p>Thans bevond zij zich zeker weer in veiligheid—en toch moest zij tot iederen prijs
-gevonden worden, want zoolang die vrouw leefde, moest Stanley vreezen voor zijn eigen
-bestaan.
-</p>
-<p>Als zij alles mededeelde wat zij van hem wist, dan zou het zelfs niet onmogelijk zijn,—neen
-zeker ware het, dat hij zijn hoofd door den strop zou moeten steken!
-</p>
-<p>De overtocht was zeer voorspoedig<span class="corr" id="xd31e701" title="Niet in bron">,</span> de Middellandsche zee was zoo glad als een spiegel, en de reis werd in twee uren
-minder dan den vastgestelden tijd volbracht.
-</p>
-<p>Aanstonds begaf Irwin Stanley zich naar het Hotel des Anglais, waar hij zich onder
-zijn eigen naam in het vreemdelingenregister liet inschrijven.
-<span class="pageNum" id="pb21">[<a href="#pb21">21</a>]</span></p>
-<p>En weer was hij zich er onbewust van, dat tegelijk met hem een ander reiziger een
-kamer in het hotel had, die luisterde naar den naam John Raffles!
-</p>
-<p>Inderdaad, de Groote Onbekende had den schurk niet uit het oog willen verliezen, en
-hij was hem tot Genua tegemoet gereisd, waar hij zijn uiterlijk totaal had veranderd,
-terwijl hij den Inlander, Ibrahim Dhâr, had toevertrouwd aan de bewaking van Charly
-en James Henderson.
-</p>
-<p>Dit laatste was noodzakelijk geweest, want er zou groot gevaar aan verbonden geweest
-zijn, indien men den Fellah had laten doen wat hij wilde.
-</p>
-<p>Hij zou dan misschien met medeplichtigen in aanraking zijn gekomen, die wellicht het
-plan van Raffles zouden hebben doorzien, of misschien zou hij wel in handen van de
-politie zijn gekomen, op een zoo ongunstig mogelijk tijdstip—namelijk voor dat Stanley
-zijn reis zou hebben beëindigd.
-</p>
-<p>Het was immers steeds verstandig, geen al te hooge wissels te trekken op de schranderheid
-van de politie.
-</p>
-<p>Huntley kon wel eens de meening zijn toegedaan, dat één vogel in de hand beter is
-dan tien in de lucht, en voorloopig maar beslag leggen op den Inlander, zoodra deze
-hen in handen zou vallen.
-</p>
-<p>En daarom hadden Charly en Henderson een van die groote schuiten gehuurd, overdekt
-met een soort huif, uit gevlochten <span class="corr" id="xd31e714" title="Bron: rottan">rotan</span>, en die met behulp van een ontzaglijk lange wrikspaan wordt voortbewogen, en daarin
-waren zij met Ibrahim Dhâr, die hen mak als een schaap volgde, den Nijl afgezakt.
-</p>
-<p>Wat Raffles aangaat, hij had zich omgetooverd tot een ouden, Franschen markies, die
-niet heel lang meer te leven had, en die zijn wankele gezondheid in dit heerlijke,
-gezonde klimaat nog een weinig hoopte op te lappen.
-</p>
-<p>Hij zag er uit als een menschelijk wrak, met slechts weinig, spierwit haar, dat blijkbaar
-met de grootste zorgvuldigheid over het hoofd was verdeeld, vale, ingevallen wangen,
-snor en sikje, een gebogen houding, en een droog kuchje.
-</p>
-<p>En zoo voortreffelijk was zijn kleeding, dat geen der kellners, noch de gérant, noch
-de directeur, ook maar een oogenblik in dezen onttakelden Franschen markies den Engelschen
-plezierreiziger van eenige dagen geleden herkende.
-</p>
-<p>Raffles had Stanley geen oogenblik uit het oog verloren, en hij bewaakte hem van het
-oogenblik af, zooals de herdershond de kudde bewaakt.
-</p>
-<p>Natuurlijk kon hij hem onmogelijk overal nagaan, daar een schrander man als Stanley
-dit spoedig zou hebben gemerkt, maar dat behoefde ook niet, want Charly, die eveneens
-zijn uiterlijk had veranderd, kwam hem aflossen, zoodat alleen den reus de taak te
-beurt viel een wakend oogje op Ibrahim Dhâr te houden.
-</p>
-<p>Raffles had zoo nauwkeurig alles uitgerekend, dat Stanley reeds denzelfden nacht,
-volgend op den dag zijner aankomst, naar het eenzame huis aan den straatweg naar <span class="corr" id="xd31e725" title="Bron: Alexandra">Alexandria</span> moest gaan, teneinde daar de samenkomst te hebben met den Fellah.
-</p>
-<p>De politie had haar maatregelen genomen, want Huntley was tot het inzicht gekomen,
-dat het hem naderhand als een onvergeeflijke fout zou kunnen worden aangerekend, den
-brief van Raffles in den wind te hebben geslagen.
-</p>
-<p>Hij had dus vijf van zijn beste mannen naar het vervallen huis gezonden, reeds vroeg
-in den avond, die zich daar in hinderlaag hadden gelegd.
-</p>
-<p>Het was toen half tien, en Ibrahim Dhâr was er nog niet, hetgeen Huntley, die het
-kleine troepje persoonlijk had willen aanvoeren, wel een weinig teleurstelde.
-</p>
-<p>Het was in ieder geval geen goed voorteeken!
-</p>
-<p>Maar omstreeks elf uur naderden er zachte, katachtige voetstappen, de buitendeur ging
-open, en de Fellah trad binnen.
-</p>
-<p>Hij begon met een kleine lantaarn aan te steken, en hing deze aan een kram aan den
-wand.
-</p>
-<p>Vervolgens opende hij een kleine wandkast, haalde er wat levensmiddelen uit, zette
-een soort thee, waartoe hij het water op een houtskoolvuurtje aan het koken bracht,
-en nuttigde den maaltijd.
-</p>
-<p>En dit alles met afgemeten, als mechanische gebaren, schijnbaar zonder zelf te beseffen
-wat hij deed.
-</p>
-<p>Daarop borg hij alles wat hij gebruikt had weder weg, nam de lantaarn van den haak,
-besteeg een wrakke trap, die naar de eenige verdieping van het vervallen huis voerde,
-ging een vertrek binnen, waar een bamboe rustbank, door een muggennet omgeven, met
-een paar eenvoudige stoelen, het eenige meubilair vormden.
-</p>
-<p>Hier hing hij de lantaarn opnieuw op, nadat hij voor het eenige, smalle venster een
-lap stof, bij <span class="pageNum" id="pb22">[<a href="#pb22">22</a>]</span>wijze van gordijn had laten vallen, nam op de rustbank plaats, en wachtte.
-</p>
-<p>En hij wachtte klaarblijkelijk zonder eenig besef van den tijd te hebben, zonder zich
-een oogenblik te vervelen, zonder te weten of hij vijf minuten, dan wel een vollen
-dag had gewacht.
-</p>
-<p>Traag kropen de uren voorbij, maar Huntley en zijn mannen werden niet ongeduldig,
-maar wachtten daarentegen in groote spanning op hetgeen er nog zou volgen.
-</p>
-<p>Want reeds de helft van hetgeen Raffles in zijn brief verzekerd had, was uitgekomen—de
-langgezochte Inlander zat daar, op nauwelijks een paar passen afstand van hen vandaan.
-</p>
-<p>Het werd eindelijk halfdrie in den nacht—en juist op dat oogenblik werd er op de buitendeur
-op eigenaardige wijze geklopt.
-</p>
-<p>De Inlander scheen het evenwel niet te hooren, of als hij het al hoorde sloeg hij
-er geen acht op.
-</p>
-<p>Hij bleef tenminste roerloos zitten.
-</p>
-<p>De man die buiten stond, bromde iets voor zich heen, scheen een oogenblik te aarzelen,
-en duwde toen tegen de deur, die meegaf.
-</p>
-<p>„Een open deur?” bromde Stanley—want hij was het—voor zich heen. „Dat bevalt mij niet
-erg! Ik geloof dat het noodzakelijk zal zijn om een paar voorzorgmaatregelen te nemen!”
-</p>
-<p>Hij stak de hand in zijn zak, en toen hij die weder te voorschijn haalde, blonk in
-zijn vuist de loop van een revolver.
-</p>
-<p>Nu duwde hij zachtjes de deur wat verder open, en trad voorzichtig binnen.
-</p>
-<p>Hij wachtte vele minuten, de ooren in luistering gespitst, scheen toen gerustgesteld,
-en sloot de deur.
-</p>
-<p>En op hetzelfde oogenblik maakten zich drie gedaanten <span class="corr" id="xd31e756" title="Bron: loos">los</span> uit de schaduw van het zware struikgewas tegenover het huis, die het gebouwtje snel
-naderden, en het volgende oogenblik er als het ware door werden opgeslokt.
-</p>
-<p>Het waren John Raffles en zijn beide onafscheidelijke metgezellen.…
-<span class="pageNum" id="pb23">[<a href="#pb23">23</a>]</span></p>
-</div>
-</div>
-<div id="ch6" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch6.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
-<h2 class="main">Geconfronteerd.</h2>
-</div>
-<div class="divBody">
-<p class="first">Stanley bleef, nadat hij de deur gesloten had, opnieuw eenige oogenblikken in luisterende
-houding staan, en zijn grijsgroene oogen fonkelden als die van een jaguar.
-</p>
-<p>Maar alles in het huis bleef doodstil.
-</p>
-<p>Toen spitste Stanley de lippen en liet een zacht sissend geluid hooren, zooals de
-brilslang maakt, wanneer door het een of ander haar toorn is opgewekt.
-</p>
-<p>Het was zeker bedoeld als een sein, want <span class="corr" id="xd31e769" title="Bron: onmiddelijk">onmiddellijk</span> klonk het antwoord op dezelfde wijze gegeven.
-</p>
-<p>„Hij is er dus!” mompelde de Meester voor zich heen. „Het geluid kwam van boven.”
-</p>
-<p>Voorzichtig begon hij de trap te beklimmen, steeds de revolver in de vuist, en zich
-met de linkerhand steunend tegen een gepleisterden muur, die in een oud verleden misschien
-wel eens wit was geweest.
-</p>
-<p>Alvorens het portaal te betreden, keek hij voorzichtig rond, en toen hij een lichtstraal
-onder de deur van het bovenvertrek zag dringen, ging hij verder, trad op de deur toe,
-opende ze langzaam, en keek vol verbazing naar de gedaante van den Fellah, die onbeweeglijk
-op de rustbank zat.
-</p>
-<p>Hij scheen te wachten, tot Ibrahim Dhâr zou opstaan om hem te begroeten, maar toen
-er niets van dien aard geschiedde, zeide hij op gedempten toon, en met ongeduld en
-toorn in zijn stem:
-</p>
-<p>„Ibrahim Dhâr, is dit de wijze waarop een luitenant den Meester begroet?”
-</p>
-<p>Nu pas scheen de Inlander iets te merken van het binnenkomen van Irwin Stanley.
-</p>
-<p>Er was een vraag tot hem gericht, en hij moest dus antwoorden.
-</p>
-<p>Langzaam wendde hij het hoofd naar den binnentredende, stond op, en zeide afgemeten:
-</p>
-<p>„Ik groet u, Meester! De sleutel zij ons geheim!”
-</p>
-<p>Terwijl hij deze woorden uitsprak, had hij de armen over de borst gekruist, en maakte
-nu een diepe eerbiedige buiging.
-</p>
-<p>„Zoo is het beter!” hernam Stanley. „Het verbaast mij een weinig, Ibrahim Dhâr, dat
-ik je daarop eerst opmerkzaam moest maken. En laat ons nu spoedig ter zake komen.
-Je zult begrijpen, dat je telegram mij zeer verschrikt heeft! Ik hoop echter dat je
-mij goed nieuws kunt mededeelen!”
-</p>
-<p>Daar de Fellah bleef zwijgen hernam Stanley:
-</p>
-<p>„Is er iets bekend van John Raffles?”
-</p>
-<p>„Ik heb hem gezien!” antwoordde de Inlander op doffen toon.
-</p>
-<p>„Waar?”
-</p>
-<p>„In het bosch ten Noord Oosten van de stad!”
-</p>
-<p>„Hoe wist je dat hij het was?”
-</p>
-<p>„Ik vermoedde het!”
-</p>
-<p>„Ben je krankzinnig, man?” riep Stanley toornig uit. „Laat je mij op een vermoeden
-de reis van Londen naar Caïro maken? Wat moet dat beteekenen? Ik meende dat je zekerheid
-had!”
-</p>
-<p>„Ik weet dat Raffles hier is!” hernam de Fellah op denzelfden doffen toon, zonder
-uitdrukking.
-</p>
-<p>„Kort en goed—waar is hij nu?”
-</p>
-<p>„Dat weet ik niet!”
-</p>
-<p>„Verdoemd! Is dat alles wat je mij te zeggen hebt? Wat helpt het mij dat ik weet dat
-Raffles in Caïro is, als je mij niet eens kunt zeggen, waar hij zich ophoudt! Ben
-je goed bij je zinnen, Ibrahim?”
-</p>
-<p>„Ik weet zeer goed wat ik zeg, Sahib, ik weet alleen dat John Raffles zich hier bevindt,
-want ik heb met hem te maken gehad!”
-</p>
-<p>„Maar denk je althans zijn spoor terug te kunnen vinden?” hernam Stanley woedend.
-</p>
-<p>„Daar ben ik zeker van, Meester!”
-</p>
-<p>„Het is je geraden!” bromde Stanley, terwijl hij den Fellah een giftigen blik toewierp.
-„Ik ben er niet de man naar, om den spot met mij te laten <span class="pageNum" id="pb24">[<a href="#pb24">24</a>]</span>drijven en een reis van bijna een week te maken, om mij hier te laten vertellen, dat
-je niet eens weet waar mijn doodsvijand zich bevindt!”
-</p>
-<p>De Inlander gaf geen antwoord en deze woorden, die ieder ander van schrik zouden hebben
-doen verstijven, schenen hem volkomen onbewogen te laten.
-</p>
-<p>Stanley keek hem een oogenblik doorborend aan, en bromde voor zich heen:
-</p>
-<p>„Wat scheelt den schavuit toch? Hij schijnt in het geheel niet op mijn woorden te
-letten! Het is alsof zijn gelaat geheel veranderd is, dan toen ik hem voor het laatst
-ontmoette. Het lijkt wel alsof hij versuft is!”
-</p>
-<p>„Hoe was het mogelijk dat de vrouw ontsnapte?”
-</p>
-<p>„Raffles hielp haar, Meester!”
-</p>
-<p>„Ja, dan spreekt het van zelf!” riep Stanley op sarcastischen toon. „Waar Raffles
-de behulpzame hand biedt, daar kunnen wij gerust bakzeil halen, ha ha ha! Vertel het
-mij!”
-</p>
-<p>En nu deed de Fellah het verhaal van zijn pogingen om de ongelukkige vrouw in het
-ziekenhuis te dooden, en daarop deelde hij mede, op welke wijze Raffles zich van hem
-meester had gemaakt.
-</p>
-<p>Maar toen hij het oogenblik genaderd was, waarop Raffles hem de injectie toebracht,
-begon zijn stem te haperen, hij stotterde, streek zich over het voorhoofd, en scheen
-zijn geheugen totaal kwijt te zijn,—en het was alsof er eensklaps een nevel oprees,
-die althans aan zijn oogen onttrok, wat er met hem geschied was in de laatste oogenblikken,
-die onmiddellijk vooraf gingen aan de inspuiting.
-</p>
-<p>Stanley had met gloeiende verbazing en onrust toegeluisterd.
-</p>
-<p>De eentonige stem, de manier waarop de Inlander verhaalde, juist als een schoolknaap
-die een van buiten geleerd lesje opzegt, maakte zijn verbazing en achterdocht gaande.
-</p>
-<p>Toen Ibrahim Dhâr eensklaps bleef steken, bleef Stanley een oogenblik wachten, stampvoette
-toen ongeduldig, en stelde toen de vraag:
-</p>
-<p>„Welnu? Waarom beëindigt gij uw verhaal niet? Wat is er met je gebeurd, nadat Raffles
-er in slaagde je te boeien en machteloos te maken?”
-</p>
-<p>„Dat weet ik niet, Meester!” antwoordde de Fellah met gebogen hoofd.
-</p>
-<p>„Weet je dat niet?” herhaalde Stanley met gefronst voorhoofd. „Houd je mij voor den
-gek? Je was toch niet beschonken?”
-</p>
-<p>„Ik was volkomen nuchter, Meester! Het is alleen maar, alsof er zich een schaduw over
-mijn geest legt—ik kan niets meer onderscheiden van het oogenblik af, tot waar mijn
-verhaal ging.”
-</p>
-<p>„Maar je zult mij toch wel kunnen mededeelen, hoe je je dan weder van Raffles bevrijd
-hebt?” riep Stanley uit, wiens gelaat sedert eenige oogenblikken een loerende, boosaardige
-uitdrukking had verkregen.
-</p>
-<p>„Dat kan ik niet verhalen, Meester—ik weet niet hoe ik mij bevrijd heb!”
-</p>
-<p>In plaats van te antwoorden wierp Stanley een langzamen blik om zich heen.
-</p>
-<p>Er was iets in de stilte van het huis, dat geleek op de dreiging van een groot gevaar,
-waaraan hij echter geen naam wist te geven.
-</p>
-<p>Er viel niets te hooren dan het tjirpen van de groote krekels, die zich verborgen
-hadden in de spleten van den houten wand.
-</p>
-<p>Stanley was zeker een schrander man, en hij zag in, dat er met den Inlander in ieder
-geval iets ongewoons gebeurd was.
-</p>
-<p>Hij ging zelf in een hoek van het vertrek staan, steeds om zich heen ziende de revolver
-tot vuren gereed, en beval op gedempten toon:
-</p>
-<p>„Loop eens heen en weer!”
-</p>
-<p>Onder normale omstandigheden zou dit bevel zeker eigenaardig genoeg hebben moeten
-klinken in de ooren van een man als Ibrahim Dhâr, die onder zijn landgenooten groote
-macht bekleedde, en zeer gezien was.
-</p>
-<p>De Fellah bedacht zich geen oogenblik, maar begon aanstonds op en neer te loopen,
-met afgemeten schreden, en strak voor zich uitziende, ongeveer als een koorddanser
-doet, die ook steeds den blik recht voor zich uit gericht houdt.
-</p>
-<p>„De duivel hale mij—de kerel loopt net als een pop, die is opgewonden, een stuk speelgoed—of
-als een slaapwandelaar—iemand onder hypnose! Stanley ik vrees dat je ditmaal een groote
-domheid hebt begaan—een flater die je wel eens den hals kon breken!”
-</p>
-<p>De Inlander liep nog maar altijd heen en weer, totdat Stanley op gedempten toon en
-ongeduldig beval:
-</p>
-<p>„Sta stil, kerel—je maakt mij dol met je heen en weer loopen!”
-</p>
-<p>Aanstonds staakte de Fellah zijn wandeling door <span class="pageNum" id="pb25">[<a href="#pb25">25</a>]</span>het kleine vertrek, en bleef roerloos op dezelfde plek staan.
-</p>
-<p>Stanley luisterde, sloop toen naar de deur, rukte ze open—en stond tegenover twee
-agenten van politie, die hun revolver op zijn borst gericht hielden.
-</p>
-<p>„Geef u over!” beval er een, terwijl hij een stap vooruit deed. „Alle tegenstand is
-nutteloos—gij zijt in onze macht!”
-</p>
-<p>„Dat zullen wij zien!” brulde Stanley.
-</p>
-<p>Hij sprong haastig weder achteruit, wierp de deur dicht, en ijlde op het raam toe,
-zonder zich te bekommeren om den Inlander, die van het voorval niets scheen te hebben
-gemerkt, en als uit brons gehouwen op dezelfde plek was blijven staan.
-</p>
-<p>Stanley rukte de lap terzijde, die dienst deed als gordijn, en wilde het raam openduwen,
-om naar beneden te springen—maar juist toen hij het raam had geopend, verschenen de
-hoofden van twee andere agenten boven den rand, en ook zij waren goed gewapend, en
-hielden hunnen revolvers op hem gericht.
-</p>
-<p>Stanley uitte een vreeselijken vloek, en wilde op een der agenten vuren, teneinde
-zich tot iederen prijs een doortocht te banen, maar de deur achter hem vloog weder
-open, en Huntley stormde binnen, greep zijn rechterarm vast, terwijl de beide agenten
-van politie zich op hem wierpen.
-</p>
-<p>Er ontstond een hevige worsteling, want Stanley was een sterk gespierd man, maar hij
-begreep wel, dat hij het spoedig zou moeten opgeven.
-</p>
-<p>„Kom mij te hulp, Ibrahim!” schreeuwde hij. „Wat sta je daar als een zoutpilaar, man!”
-</p>
-<p>De Inlander scheen op dit bevel gewacht te hebben want nu pas wierp hij zich als een
-tijger op Huntley, die er juist in geslaagd was, Stanley zijn revolver te ontrukken.
-</p>
-<p>De Inlander kon geen gebruik maken van zijn vreeselijk wapen, dat Raffles hem had
-ontnomen, en waarschijnlijk had de commissaris van politie slechts aan deze omstandigheid
-het behoud van zijn leven te danken.
-</p>
-<p>Hij slaagde er nu in, den Inlander van zich af te werpen, en toen deze weder kwam
-toestormen, bracht hij hem met de kolf van de revolver een slag terzijde van het hoofd
-toe, die hem neervelde.
-</p>
-<p>Stanley begreep, dat iedere tegenstand verder nutteloos zou zijn, nu reeds had hij
-er bitter berouw van, dat hij, toen Ibrahim zijn argwaan had gaande gemaakt, niet
-op een andere wijze was opgetreden, want nu zou het onmogelijk zijn, al hetgeen de
-Inlander zooeven had gezegd, en ook zijn eigen woorden als een onschuldig gesprek
-te doen voorkomen—hij kon er namelijk wel zeker van zijn, dat daarvan geen enkel woord
-ontgaan was aan den commissaris van politie en zijn manschappen.
-</p>
-<p>Toch besloot hij, tot het einde te blijven strijden en daarbij gebruik te maken van
-de omstandigheid, dat de Inlander klaarblijkelijk onder hypnose was.
-</p>
-<p>Hij wist zich zoo goed mogelijk te bedwingen, toen hij het geglinster van de stalen
-boeien om zijn polsen zag, richtte zich trotsch op, en vroeg terwijl hij zich tot
-Huntley wendde:
-</p>
-<p>„Wilt gij mij eens zeggen wat dit alles te beteekenen heeft, mijnheer?”
-</p>
-<p>„Kom, mijn waarde heer, laat dien toon en die houding varen!” zeide Huntley spottend.
-„Het dient tot niets om te loochenen! Drie mannen achter de deur verborgen, hebben
-woord voor woord gehoord wat hier gesproken is,—en ik acht mij ten volle verantwoordelijk
-als ik u in arrest houd, en u naar Londen laat transporteeren, waar Scotland-Yard
-wel beter op de hoogte zal zijn van uw levensloop dan wij hier!”
-</p>
-<p>„Maar gij hebt niet het recht mij in arrest te houden!” riep Stanley op heftigen toon.
-„Ik ben een Engelsch burger, en gij kunt mij volstrekt niets ten laste leggen!”
-</p>
-<p>„In ieder geval kunnen wij u ten laste leggen, dat gij u tegen de politie verzet hebt,
-en zelfs een mijner mannen had willen neerschieten! Dat is al ruimschoots voldoende!
-Maar al had gij dat niet gedaan—die Inlander daarginds, die mijn mannen bezig zijn
-te binden, daar hij weder uit zijn bewusteloosheid ontwaakt, heeft u aangesproken
-met een naam, die ook hier te Caïro ook maar al te bekend is!”
-</p>
-<p>„Die Inlander verkeerde onder hypnose!” riep Stanley uit. „Laat maar aanstonds een
-geneesheer ontbieden, die direct mijn verklaring zal bevestigen!”
-</p>
-<p>„Hypnose of niet—gij waart in ieder geval volkomen bij uw positieven, nietwaar?” hernam
-Huntley. „Gij hebt pas op de laatste oogenblikken vermoed, wat er met dezen man geschied
-was, en of gij daarin gelijk hebt of niet, gij hebt zelf dingen gezegd en gevraagd,
-die maar al te zeer bewijzen bijbrengen voor <span class="corr" id="xd31e862" title="Bron: u">uw</span> identiteit! Kortom mijnheer Stanley—gij zijt mijn gevangene en ik zou u aanraden
-<span class="pageNum" id="pb26">[<a href="#pb26">26</a>]</span>u vooral niet te verzetten, want het zou u kunnen berouwen!”
-</p>
-<p>Juist nu op dit oogenblik ontwaakte de Inlander uit zijn bewusteloosheid, veroorzaakt
-door den slag met de revolver tegen zijn slaap.
-</p>
-<p>Hij trachtte zich op te richten, en merkte toen pas, dat hij aan enkels en polsen
-geboeid was.
-</p>
-<p>De ontdekking daarvan scheen hem echter tamelijk onverschillig te laten, en hij keek
-met doffe oogen, en blijkbaar zonder eenige belangstelling de aanwezigen aan.
-</p>
-<p>„Gij ziet wel, dat deze man onder den invloed van derden moet zijn!” riep Stanley
-uit. „Kijk maar eens naar zijn oogen, naar zijn zonderlinge bewegingen en let op zijn
-onverschilligheid, nu hij zich gevangen weet.”
-</p>
-<p>Maar de commissaris van politie haalde koeltjes de schouders op, en sprak:
-</p>
-<p>„Wij zullen wel zien! Maar het doet er voor mij niets toe, of deze man inderdaad gehypnotiseerd
-is, of door een ander gedwongen te doen wat hij deed—het pleit sterk tegen u, dat
-gij in zijn gezelschap zijt geweest!”
-</p>
-<p>De commissaris wendde zich nu tot den Fellah, en begon:
-</p>
-<p>„Hoe is je naam?”
-</p>
-<p>„Ibrahim Dhâr, Sahib!” antwoordde de Inlander zonder aarzelen.
-</p>
-<p>„Je hebt immers nog gevangenschap te goed?”
-</p>
-<p>„Ja Sahib!”
-</p>
-<p>„Hoeveel?”
-</p>
-<p>„Twaalf jaren dwangarbeid!”
-</p>
-<p>„Waarom?”
-</p>
-<p>„Wegens een moordaanslag op een Europeaan, vier jaren geleden!”
-</p>
-<p>„Je weet natuurlijk dat er ook nog andere beschuldigingen tegen je waren ingebracht!”
-</p>
-<p>„Ik weet het, Sahib!”
-</p>
-<p>Huntley wees thans naar Stanley, die met bleek gelaat had toegeluisterd, en vervolgde:
-</p>
-<p>„Ken je dien man daarginds?”
-</p>
-<p>De Inlander wendde nu zijn blikken in de richting van den Meester, en antwoordde toen:
-</p>
-<p>„Ik ken hem zeer goed, Sahib!”
-</p>
-<p>„Sedert hoe lang?”
-</p>
-<p>„Sedert drie jaren, Sahib!”
-</p>
-<p>„Wie en wat is hij?”
-</p>
-<p>„Zijn naam is Irwin Stanley, hij woont te Londen, en hij werd eenige maanden geleden
-gekozen tot aanvoerder van het Genootschap van den Gouden Sleutel.”
-</p>
-<p>„Hij liegt!” schreeuwde Stanley terwijl hij een paar stappen naar voren deed.
-</p>
-<p>Zijn gelaat was grasgroen geworden, en zijn oogen dreigden hem uit het hoofd te puilen.
-</p>
-<p>Het was hem duidelijk geworden, dat er op dit oogenblik om zijn leven gestreden moest
-worden.
-</p>
-<p>Elke seconde kon het noodlottig antwoord komen op een vraag van den commissaris van
-politie, het antwoord, dat zijn doodvonnis zou beteekenen, want de Inlander wist omstreeks
-alles van zijn verleden.
-</p>
-<p>Huntley legde zijn gevangene met een streng gebaar het stilzwijgen op en hernam nu,
-terwijl hij zich opnieuw tot den Fellah wendde:
-</p>
-<p>„Hebt gij inderdaad een telegram in geheime taal aan dezen man gezonden?”
-</p>
-<p>„Ja, Sahib.”
-</p>
-<p>„Hoe luidde de inhoud van het telegram?”
-</p>
-<p>„<span class="corr" id="xd31e905" title="Niet in bron">„</span>Meester, Uw overkomst dringend noodzakelijk. John Raffles hier gezien met de vrouw.
-Aanslag op haar mislukt. Ik volg Raffles voet voor voet. Verblijfplaats van de vrouw
-onbekend.” En daarop volgde mijn naam, eveneens in geheimschrift.”
-</p>
-<p>Terwijl de Inlander antwoordde, had de commissaris van politie den brief van Raffles
-te voorschijn gehaald, en hij bemerkte nu dat het antwoord van den Inlander woordelijk
-overeen kwam met hetgeen daarin vermeld stond.
-</p>
-<p>Hij kon er dus geen seconde aan twijfelen, of die andere vijand van de politie, de
-Gentleman-Inbreker, was wel degelijk hier en uitstekend op de hoogte geweest van alles
-wat de Inlander gedaan had en wilde doen.
-</p>
-<p>Hij borg den brief weder zorgvuldig op, na hem nog even te hebben geraadpleegd en
-wendde zich weder tot den Inlander met de vraag:
-</p>
-<p>„Kent gij John Raffles?”
-</p>
-<p>„Ja, Sahib.”
-</p>
-<p>„Wanneer hebt gij hem voor het eerst ontmoet?”
-</p>
-<p>„Ongeveer een week geleden, Sahib.”
-</p>
-<p>„Deel mij de omstandigheden mede, waarop dit plaats vond.”
-</p>
-<p>„Maar gij zult toch geen geloof hechten aan de wartaal van dien Inlander?” zeide Stanley,
-terwijl zijn oogen bliksems schoten.
-<span class="pageNum" id="pb27">[<a href="#pb27">27</a>]</span></p>
-<p>„Tot op dit oogenblik, mijnheer Stanley, kan ik niet zeggen dat deze man wartaal praat,”
-herhaalde de commissaris koel. „Integendeel, ik vind dat alles wat hij zegt volkomen
-begrijpelijk en heel duidelijk is, en nu zou ik u wel willen verzoeken, mij niet meer
-in de rede te vallen. Gij zult ten volle gelegenheid krijgen, u te verdedigen. Uw
-verhaal, Ibrahim Dhâr.”
-</p>
-<p>De Fellah leunde met het naakte bovenlijf tegen den wand van het vertrek, sloot half
-de oogen en begon opnieuw en met letterlijk dezelfde woorden als zooeven aan den meester,
-het verhaal te doen van dezelfde wederwaardigheden, die aan de lezers reeds bekend
-zijn.
-</p>
-<p>De commissaris luisterde aandachtig toe en maakte nu en dan snel eenige aanteekeningen.
-</p>
-<p>En weer begon Ibrahim Dhâr te stamelen, toen hij aan het oogenblik genaderd was, waarop
-Raffles hem de injectie toediende en er was verder geen woord meer uit hem te krijgen.
-Zijn geheugen was hem volkomen omsluierd.
-</p>
-<p>De commissaris van politie klapte zijn boekje dicht, beet op zijn potlood en zeide
-toen half voor zich heen:
-</p>
-<p>„Het lijkt inderdaad wel, of deze man onder hypnose gehandeld heeft, en dan natuurlijk
-onder die van Raffles. Het laat zich ook anders bijna niet verklaren hoe de Groote
-Onbekende alles zoo nauwkeurig wist en hoe deze Inlander zich weder in vrijheid heeft
-weten te stellen, nadat hij zich reeds eenmaal in de handen van Raffles had bevonden.
-Er begint mij reeds veel duidelijk te worden in deze zaak. Raffles heeft zich op deze
-wijze van een uiterst gevaarlijken vijand willen ontdoen en ik geloof, dat hij er
-goed in geslaagd is ook.”
-</p>
-<p>Hij wendde zich nu opnieuw tot Stanley, keek hem een oogenblik aandachtig aan en zeide
-toen:
-</p>
-<p>„Nu moogt gij uw opmerkingen maken. Wat hebt gij aangaande de verklaringen van dezen
-misdadiger, die tot uw vrienden schijnt te behooren, te zeggen?”
-</p>
-<p>„Alleen, dat hij alles van A tot Z gelogen heeft,” antwoordde de Meester op woesten
-toon.
-</p>
-<p>De commissaris haalde de schouders op en hij hernam op schamperen toon:
-</p>
-<p>„Als ik u was, mijnheer Stanley, zou ik deze methode om u vrij te pleiten maar spoedig
-laten varen. Zij dient tot niets. Er is namelijk nog iemand anders wiens verklaringen
-die van den Inlander volkomen dekken en welke ik, hoe zonderling het ook moge klinken,
-als de volle waarheid aanvaard. De naam van dien man is John Raffles. Hebt gij dien
-ooit gehoord?”
-</p>
-<p>„Te Londen kent men dien naam zeer goed, mijnheer. Het is de naam van een dief, van
-een inbreker.”
-</p>
-<p>„Toegegeven, doch van een gentleman. Ik heb in mijn bezit een schrijven van hem, waarin
-hij mij uitvoerig aankondigde juist al hetgene, wat zich hier thans in het huis heeft
-afgespeeld. En daar hij over u volstrekt geen macht kon uitoefenen, daar gij als het
-ware regelrecht uit Londen hier zijt gekomen, heb ik geen reden om aan de waarachtigheid
-van zijn woorden te twijfelen.”
-</p>
-<p>„Ik blijf ontkennen,” riep Stanley uit. „Ik ken den naam van Raffles slechts van hooren
-zeggen. Ik weet niet wat hij van mij wil.”
-</p>
-<p>„Dat zullen wij dan voorloopig laten varen, mijnheer Stanley. Maar gij zult toch zeker
-niet willen ontkennen, dat gij uit Londen zijt vertrokken, onmiddellijk na ontvangst
-van het telegram van Ibrahim Dhâr?”
-</p>
-<p>En daar Stanley bleef zwijgen, hernam de commissaris spottend:
-</p>
-<p>„Het zou u ook weinig baten, om het te ontkennen. Gij zijt den geheelen weg langs,
-van het oogenblik af, waarop gij uw huis verliet in de Kappel-Street, gevolgd en in
-het oog gehouden. Men is op de hoogte van uw minste stappen. Kortom, alles wat gij
-deed, alles wat gij hier gezegd hebt, pleit ten sterkste tegen u. En gij zult u te
-Londen hebben te verantwoorden, dat is alles, wat ik u voor het oogenblik te zeggen
-heb. Voer de beide mannen weg, agenten.”
-<span class="pageNum" id="pb28">[<a href="#pb28">28</a>]</span></p>
-</div>
-</div>
-<div id="ch7" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch7.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead">
-<h2 class="main">De ontvluchting.</h2>
-</div>
-<div class="divBody">
-<p class="first">Raffles, Charly en Henderson hadden zich veilig weder terug getrokken in het dichte
-boschje, dat zich tegenover het huis bevond, waarin zich dat alles had afgespeeld.
-</p>
-<p>Het raam was open gebleven en zij hadden gemakkelijk bijna alles kunnen volgen, wat
-er geschied was.
-</p>
-<p>En toen Raffles zag, hoe Stanley geboeid werd weggeleid en in gezelschap van Ibrahim
-Dhâr werd overgebracht naar de auto, welke verschenen was op het fluitsein van den
-commissaris, en die tot dien tijd verdekt opgesteld was geweest achter een kromming
-van den zijweg, glimlachte hij voor zich heen en zeide op zachten toon tot Charly:
-</p>
-<p>„Wanneer niet alle kenteekenen ons bedriegen, dan mogen wij het er wel voor houden,
-dat thans het rijk van Irwin Stanley teneinde is, tenminste, wanneer men in Londen
-geen ezelachtigheden begaat, waartoe ik zelfs Scotland Yard niet in staat acht.”
-</p>
-<p>„Je hebt de partij voortreffelijk gespeeld, Edward, en ik geloof zeker, dat je haar
-gewonnen hebt,” gaf Charly ten antwoord, op wiens jong gelaat een uitdrukking van
-groote opluchting en voldoening te lezen was. „Er is ons nu een groote last van de
-schouders genomen en het zal zeker niet lang meer duren, of ook deze aanvoerder van
-het Genootschap van den Gouden Sleutel zal binnen niet al te langen tijd door het
-hennepen venster moeten kijken. Wat zullen wij nu doen, Raffles?”
-</p>
-<p>„Eenvoudig toezien, wat er met onzen man geschiedt. Ik zal niet gerust zijn, voor
-hij veilig en wel in een van de stevigste gevangenissen van Londen zit opgesloten,
-en zelfs dan zal ik nog altijd vrees moeten koesteren voor een ontsnapping, want die
-Stanley heeft ontelbare connecties onder alle kringen der maatschappij, en al kan
-men er wel van op aan, dat gelukkig al onze cipiers betrouwbaar zijn, er kunnen toch
-in de gevangenis, zoowel als daarbuiten personen te vinden zijn, die alles in het
-werk stellen om den schurk weder te bevrijden. Wij hebben hier niets meer te doen.
-Ik heb je reeds gezegd, dat ik <span class="corr" id="xd31e948" title="Bron: Eleonora">Eleonore</span> Manoury gedurende den tijd, dat wij op de komst van Stanley moesten wachten, met
-behulp van onze vliegmachine naar het diamanteiland heb overgebracht, waar zij voorloopig
-gezelschap genoeg heeft aan Sonja, mijn Armenische beschermelinge, die zich daar uit
-eigen beweging met twee van haar dienstmaagden heeft terug getrokken.”
-</p>
-<p>„Omdat zij je lief had, Raffles,” zeide Charly op zachten, eenigszins verwijtenden
-toon, „en omdat zij meende, je op die wijze het best haar dankbaarheid te kunnen betuigen,
-nadat je haar bevrijd had uit de klauwen van haar Turkschen achtervolger. En nu, nu
-is er op het eenzame eiland een tweede vrouw gekomen, die eveneens alleen het beeld
-van John Raffles in haar hart draagt. Nu kunnen die beide vrouwen met elkander praten
-over je ongenaakbaarheid en je koelheid.”
-</p>
-<p>„Welnu, dan hebben ze althans een onderwerp tot gesprek, dat niet zoo spoedig uitgeput
-zal zijn,” kwam Raffles koeltjes. „In ieder geval zal Eleonore Manoury daarginds buiten
-<span class="corr" id="xd31e954" title="Bron: ieders">ieder</span> bereik zijn van eenig lid van de bende, en dat is de hoofdzaak. En wanneer haar inderdaad
-gevoelens voor mij bezielen, die jij haar toeschrijft, dan zullen die daar in de eenzaamheid
-wel slijten, hetgeen voor alle partijen verreweg het beste is.”
-</p>
-<p>Charly schudde het hoofd, maar hij gaf geen antwoord.
-</p>
-<p>Raffles wenkte Henderson, die een weinig achter was gebleven en de drie mannen begaven
-zich haastig <span class="pageNum" id="pb29">[<a href="#pb29">29</a>]</span>naar den kleinen renwagen, waarvoor Charly reeds gezorgd had, en stapten in, teneinde
-de politieauto op veiligen afstand te volgen.
-</p>
-<p>Zooals Raffles wel vermoed had, werden de beide gevangenen naar een der gevangenissen
-van Caïro overgebracht en men kon slechts hopen, dat dit gebouw stevig en veilig genoeg
-zou blijken om den Meester iedere poging tot ontvluchting onmogelijk te maken.
-</p>
-<p>Pas toen de deuren met een hoog geluid achter de politieauto waren dicht gevallen
-dacht Raffles er aan een welverdiende nachtrust te gaan genieten, want het was hem
-bekend, dat men pas over twee dagen den verdachte naar Londen zou brengen, omdat er
-niet voor dien tijd een schip vertrok dat regelrecht op een Indische haven voer, en
-alleen Brindisi, Genua en Bordeaux aandeed.
-</p>
-<p>Henderson kreeg dus bevel naar het <span class="corr" id="xd31e967" title="Bron: hotel">Hotel</span> des Anglais te rijden. Toen de auto weder in beweging kwam, dook er een Inlander
-uit de schaduw van de gevangenis op, die dreigend de vuist tegen het gebouw schudde
-en zich daarop snel als een wezel en even onhoorbaar verwijderde.…
-</p>
-<p>Deze man was een bloedverwant van Ibrahim Dhâr en het toeval, het noodlot misschien
-had hem dien nacht laat in de buurt van de gevangenis gebracht en hij had niet alleen
-zijn verwant, maar ook den Meester herkend, toen deze in de politieauto gezeten, geboeid
-en machteloos het gebouw waren binnen gebracht.…
-</p>
-<p>Toen Raffles in den loop van den volgenden middag een der plaatselijke bladen opsloeg
-en er eenigen tijd in gelezen had, met Charly Brand in de conversatiezaal van het
-groote hotel gezeten, trok zijn voorhoofd zich in rimpels en hij schudde mismoedig
-het hoofd, toen hij zeide:
-</p>
-<p>„Ze schijnen toch onverbeterlijk te zijn. Het is merkwaardig dat de politie letterlijk
-geen gelegenheid laat gaan, om haar mond voorbij te praten.”
-</p>
-<p>„Heeft zij het aan het pers medegedeeld?” vroeg Charly.
-</p>
-<p>„In geuren en kleuren. Zoo uitgebreid als maar mogelijk is en wij zouden de Engelsche
-pers niet moeten kennen, om aanstonds te beseffen, dat die heeren verslaggevers zich
-niet tevreden hebben gesteld met deze inlichtingen, maar dadelijk hun fantasie aan
-het werk hebben gezet en aldus de zaak een geheimzinnig tintje hebben gegeven, zonder
-welke de Engelsche krantenlezer het nu eenmaal niet schijnt te kunnen stellen.”
-</p>
-<p>„Wordt je naam er in genoemd?”
-</p>
-<p>„O, ja, herhaalde malen. Als ik tooneelspeler was, zou ik alle reden hebben om tevreden
-te zijn over mijn kritiek.”
-</p>
-<p>„En wat denken de heeren van de Caïro Times over de arrestatie van Stanley.”
-</p>
-<p>„O, ook in dat opzicht heb ik geen reden tot klagen. Het blad twijfelt er geen seconde
-aan, of ik heb het bij het rechte eind gehad en die Irwin Stanley is wel degelijk
-de vierde Meester van het gevaarlijke genootschap, waarvan men hier al evenveel last
-schijnt te hebben als te Londen. Intusschen kan ik het nut van deze publiciteit niet
-inzien. Integendeel, ik acht het zeer schadelijk, want met iemand als Irwin Stanley
-en met een organisatie als die van den Gouden Sleutel kan men niet voorzichtig genoeg
-zijn, en moet men iedere kans vermijden, dat er pogingen in het werk zullen worden
-gesteld, om hem uit de gevangenis te bevrijden. Gelukkig dat het bericht pas hedenmiddag
-verscheen en dat de boot, de „Prince Albert”, reeds morgenochtend vroeg vertrekt.”
-</p>
-<p>„Vertrekken wij met hetzelfde schip?”
-</p>
-<p>„Ja.”
-</p>
-<p>„En onze duivel der lucht? De vliegmachine?”
-</p>
-<p>„Henderson zal het toestel wel alleen naar Londen terug brengen. Het is hem ten volle
-toevertrouwd.”
-</p>
-<p>Aldus werd gehandeld en op dienzelfden middag steeg de reus van het landingsterrein
-bij Caïro op, om eenige uren later bij Hendon veilig weer te dalen, het toestel te
-stallen en zich naar het huis in de Regentstreet te begeven.
-</p>
-<p>Raffles en Charly hadden intusschen door bemiddeling van de hoteldirectie passagebiljetten
-genomen aan boord van de „Prince Albert”, die den volgenden morgen om zeven uur in
-den ochtend zou vertrekken. Maar reeds om elf uur in den avond begaven zij zich aan
-boord, zooals werd toegestaan, zoodanig vermomd, dat er van een herkenning volstrekt
-geen sprake kon zijn, en met het doel goed acht te kunnen slaan op alles wat er aan
-boord gebeurde.
-</p>
-<p>Het was nog geen half uur later, of de groote politieauto kwam aanrijden en hield
-stil voor den langen steiger, waaraan de „Prince Albert” gemeerd lag.
-<span class="pageNum" id="pb30">[<a href="#pb30">30</a>]</span></p>
-<p>Vier agenten stegen uit, die een geboeid man omringden en zij herkenden hem onmiddellijk.
-Het was Irwin Stanley, die aan boord van het Engelsche schip gebracht werd.
-</p>
-<p>De kleine groep, voorafgegaan door den commissaris van politie, liep snel over den
-steiger en besteeg de loopplank naar het voordek, waarbij de gevangene stevig aan
-weerszijden werd vast gehouden.
-</p>
-<p>Aan het dek werd Stanley in ontvangst genomen door den eersten dekofficier, de noodige
-papieren werden ingevuld en gewisseld, en tenslotte verscheen nog een kleine man,
-met een grijze reispet op en in een lichtgele overjas, dat was Hudson, een detective
-van Scotland Yard, aan wien de taak was opgedragen den gevangene over te brengen.
-</p>
-<p>Stanley werd aanstonds naar het cachot gebracht, dat zich in het vooronder bevond
-en de detective overtuigde zich persoonlijk, dat de ijzeren deur goed sloot, dat het
-slot deugdelijk was, dat er geen sprake van kon zijn, door het kleine gat, dat met
-de buitenlucht <span class="corr" id="xd31e995" title="Bron: korrespondeerde">correspondeerde</span> te ontsnappen, daar het nauwelijks een hand breed was, en daarop schoof hij eigenhandig
-de twee zware grendels voor de deur, draaide de sleutels in het slot om en glimlachte
-tevreden.
-</p>
-<p>Dit alles was zeer snel geschied, maar toch niet zoo vlug of Raffles en Charly hadden
-het van het begin tot het einde kunnen volgen.
-</p>
-<p>Zij hadden zich aanstonds overtuigd van de ligging der cachotten aan boord van het
-schip, en zij wisten, waar men den gevaarlijken verdachte zou opsluiten.
-</p>
-<p>En nu bleef hen niets anders over, dan hun kajuit op te zoeken en vervolgens hun krib,
-om door een goede nachtrust de verloren schade in te halen.
-</p>
-<p>Maar het lichten van het anker, het lawaai dat de ketting over de gangspil veroorzaakte,
-deed hen weder ontwaken en zij namen haastig een bad, kleedden zich aan en begaven
-zich naar het dek.
-</p>
-<p>Het was een fraaie dag en de zon was reeds boven de kim gestegen.
-</p>
-<p>Het bleek hen al spoedig dat geen der reizigers iets afwist van de aanwezigheid van
-den gevangene aan de „Prince Albert”. Men was althans zoo verstandig geweest hieraan
-geen ruchtbaarheid te geven.
-</p>
-<p>Hudson liep kalm over het dek op en neer, met de handen op den rug gevouwen en het
-oog op den steiger gericht. Ook hij had een paar uren slaap genoten en zich aanstonds
-overtuigd, dat zijn arrestant nog altijd op dezelfde plaats zat, geboeid en wel was.
-</p>
-<p>Raffles en Charly gebruikten het ontbijt in de gemeenschappelijke eetzaal van de eerste
-klasse en toen zij weder aan dek kwamen, voer de „Prince Albert” reeds een der Nijlarmen
-af, om koers te zetten naar <span class="corr" id="xd31e1007" title="Bron: Alexandra">Alexandria</span>, welke stad zij omstreeks één uur in den middag bereikten.
-</p>
-<p>Hier werd even aangelegd, om handelsartikelen en een paar reizigers aan boord te nemen
-en daarop stevende de „Prince Albert” de Middellandsche Zee in.
-</p>
-<p>Raffles en Charly maakten zich den tijd ten nutte door het geheele schip grondig te
-onderzoeken.
-</p>
-<p>Er waren ongeveer tachtig reizigers aan boord, over de drie klassen verdeeld, en zij
-poogden van al deze menschen het doel van hun reis, hun landaard, hun beroep en nog
-meer bijzonderheden te weten te komen.
-</p>
-<p>Dat was van de eerste klasse passagiers niet zoo moeilijk, van de tweede klasse reizigers
-reeds een weinig lastiger en bij de tusschendekspassagiers ging het in het geheel
-niet.
-</p>
-<p>Daaronder waren Inlanders, Kopten, Arabieren, Mediërs en Fellah’s, een zwijgend, in
-zichzelf gekeerd volkje, dat al heel weinig los liet en daarenboven de Engelsche taal
-niet, of zeer slecht scheen machtig te zijn.
-</p>
-<p>De bemanning van het schip bestond uit negentig koppen, alles inbegrepen. Van den
-kapitein tot de bruine en gele stokers toe, Hindoes en Chineezen, voor het meerendeel.
-</p>
-<p>Tenslotte wijdden Raffles en Charly hun aandacht aan de cachotten.
-</p>
-<p>Zij waren allen gelegen aan den eenen kant van de smalle gang, aan het einde waarvan
-zich de trap naar het voordek bevond.
-</p>
-<p>Het was streng verboden deze gang te betreden, ingeval er een gevangene vervoerd werd
-en bovendien stond er ditmaal een rechercheur met een geladen revolver in zijn zak
-op wacht.
-</p>
-<p>Toen Raffles dit alles had waargenomen schudde hij het hoofd en zeide:
-</p>
-<p>„Dat ziet er alles stevig genoeg uit en toch wilde ik maar, dat onze man goed en wel
-in de Londensche gevangenis zat, al kan ik werkelijk niet goed inzien, hoe hij uit
-dit cachot zou kunnen ontsnappen.
-<span class="pageNum" id="pb31">[<a href="#pb31">31</a>]</span></p>
-<p>„Tenminste, wanneer hij geen medeplichtigen aan boord heeft,” merkte Charly op.
-</p>
-<p>„Dat is het juist. Dat kan eenvoudig niet worden uitgemaakt. Het is natuurlijk wel
-mogelijk, dat er nog na gistermiddag, toen de bladen het bericht brachten van de arrestatie
-nieuwe passagiers aan boord zijn gekomen. Wij zullen het in ieder geval eens onderzoeken.”
-</p>
-<p>Aldus werd gedaan, maar het resultaat kon niet anders dan geruststellend heeten.
-</p>
-<p>Er hadden zich sedert <span class="corr" id="xd31e1030" title="Bron: der">de</span> publicatie van het bericht inderdaad nog vijf passagiers aangemeld, maar de kapitein
-kende hen allen reeds vele jaren als trouwe bezoekers van het zonnige zuiden, op wie
-zelfs de schijn eener verdenking, als zouden zij met een man als Stanley in verbinding
-staan, geen seconde kon blijven rusten.
-</p>
-<p>Intusschen zette de „Prince Albert” haar reis onverdroten voort en tegen den avond
-van den derden dag kwam Genua in zicht.
-</p>
-<p>Het was tien uur en de zee was zoo glad als een spiegel.
-</p>
-<p>De lichten van de stad werden langzamerhand duidelijker en zelfs in de duisternis
-kon men ontwaren hoe Genua als het ware ligt aangevlijd tegen de helling van het gebergte
-waarop het gebouwd is.
-</p>
-<p>Raffles en Charly stonden over de verschansing geleund en genoten van den heerlijken
-avond, ofschoon het hier al heel wat kouder was, dan in het zonnige Caïro.
-</p>
-<p>Maar plotseling, toen de „Prince Albert” reeds vaart verminderde, zagen de beide mannen
-tegelijk een donkere gedaante over het dek snellen en het volgende oogenblik over
-de verschansing verdwijnen.
-</p>
-<p>Er liet zich een plons hooren en daarop riep iemand van de bemanning:
-</p>
-<p>„Man overboord.”
-</p>
-<p>In een oogwenk was alles in rep en roer.
-</p>
-<p>Raffles en Charly waren over het dek gesneld in de richting, waar zij de gedaante
-hadden zien verdwijnen.
-</p>
-<p>De kapitein kwam opgewonden toesnellen en de eerste officier had aanstonds bevel gegeven,
-een der booten te strijken.
-</p>
-<p>Maar er scheen iets niet in orde te zijn met de davits, want de sloep weigerde en
-bleef op dezelfde plek hangen, toen zij reeds buiten boord was gedraaid.
-</p>
-<p>Omdat er een kostbare tijd dreigde te verloopen, werd bevel gegeven een tweede boot
-uit te zetten, maar hier deed zich hetzelfde voor—de katrollen zaten vast en de boot
-kon niet worden gestreken.
-</p>
-<p>Raffles had dit alles met een gefronst voorhoofd gadegeslagen en nu riep hij met stentorstem
-boven het geschreeuw der zenuwachtige passagiers uit:
-</p>
-<p>„Ik zou maar eens eerst naar de cachotten gaan omzien, alvorens mij met dien drenkeling
-te bemoeien—ik vermoed dat de man wel goed kan zwemmen, die daar in het water ligt!”
-</p>
-<p>Onmiddellijk snelde de tweede stuurman naar het vooronder, hij was nog nauwelijks
-de trap geheel ten einde geloopen, of hij begreep reeds dat de man die zooeven de
-waarschuwing geroepen had, gelijk had gehad.…
-</p>
-<p>De deur van het cachot stond open, en niet ver daar vandaan, in een groote plas bloed,
-lag het lichaam van den ongelukkigen Hudson, en in zijn zijde stak een van de vreeselijke
-kromme dolken, zooals de Fellahs ze in hun gordels plegen te dragen.
-</p>
-<p>De man was zeer zwaar gewond, en onmiddellijk moest de scheepsdokter zijn zorgen aan
-hem wijden.
-</p>
-<p>Het onderzoek van de deur wees uit, dat het slot met een gewonen sleutel van binnen
-geopend moest zijn, en daar de grendels volstrekt niet beschadigd waren was het duidelijk
-dat zij door medeplichtigen waren terug geschoven, die waarschijnlijk ook den detective
-onschadelijk gemaakt had, toen deze op zijn ronde was.
-</p>
-<p>Dezelfde man had ook den gevangene een vijl in handen weten te spelen, want men vond
-de doorgevijlde boeien in het vertrek terug, en hij was het zeker ook geweest, die
-het mechaniek onklaar had gemaakt, waarmede men de reddingsbooten kon uitzetten.
-</p>
-<p>Er gingen ruim tien minuten voorbij, alvorens men er in slaagde na de ontdekking van
-de ontvluchting een der booten te water te laten, die met acht koppen bemand werd,
-en die de zee in alle richtingen begon te doorzoeken.
-</p>
-<p>Men had een radiogram van boord naar Genua willen zenden, maar ook dit was onmogelijk
-gebleken, daar het toestel weigerde te werken—er was een onderdeel van vernield.
-</p>
-<p>Een paar uur later keerde de roeiboot terug onverrichter zake, zij had geen spoor
-van den vluchteling <span class="pageNum" id="pb32">[<a href="#pb32">32</a>]</span>kunnen ontdekken, die hoogstwaarschijnlijk was opgenomen door een motorvlet, gereed
-gehouden door bij voorbaat gewaarschuwde medeplichtigen in de haven van Genua.
-</p>
-<p>Toen Raffles en Charly dezen uitslag vernamen, keken zij elkander zwijgend aan en
-de Gentleman-Inbreker zeide:
-</p>
-<p>„Ziedaar het resultaat van voorbarige publicatie! Nu, het zou dwaas zijn, als oude
-wijven te jeremieeren over zaken, die toch geen keer nemen. Iets hebben wij er althans
-mee gewonnen. Stanley zal het voortaan niet meer mogelijk zijn, zijn vroeger leven
-te hervatten—ik betwijfel of, na alles wat er geschied is, er wel een Londenaar te
-vinden zou zijn, idioot genoeg om aan een zaakwaarnemer als dezen zijn belangen toe
-te vertrouwen!”
-</p>
-</div>
-</div>
-</div>
-<div class="back">
-<div class="div1 notice"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
-<p class="first">De volgende aflevering (No. 391) bevat:
-</p>
-<p class="xd31e1065"><b>Onder de Genueesche Bandieten.</b>
-<span class="pageNum" id="pb33">[<a href="#pb33">33</a>]</span></p>
-</div>
-</div>
-<div class="div1 advertisement"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody">
-<p class="first"></p>
-<div class="figure ad-dubec3-imgwidth"><img src="images/dubec-no-3.png" alt="Cigarettes
Dubec No. 3
Bouts d’Or
Distinction Royale 1895" width="562" height="720"></div><p>
-</p>
-<p class="xd31e1065">DUBEC No. 3
-</p>
-<p class="xd31e1086">GOUD EN KURK
-</p>
-<p class="xd31e1088">BESTE 3 CTS. CIGARET
-</p>
-<p class="xd31e1090">GEMAAKT VAN HEERLIJKE<br>
-ECHT TURKSCHE TABAK
-</p>
-<p class="xd31e1094">CIGARETTENFABRIEK <b>J. van KERCKHOF</b>
-</p>
-<p class="xd31e1099">GEVESTIGD 1885
-</p>
-</div>
-</div>
-<div class="div1" id="toc">
-<h2 class="main">Inhoudsopgave</h2>
-<table summary="Inhoudsopgave">
-<tr id="ch1.toc">
-<td class="tocDivNum">I. </td>
-<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch1">Een slachtoffer van den Meester.</a></td>
-<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch1">1</a></td>
-</tr>
-<tr id="ch2.toc">
-<td class="tocDivNum">II. </td>
-<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch2">Veiligheidsmaatregelen.</a></td>
-<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch2">6</a></td>
-</tr>
-<tr id="ch3.toc">
-<td class="tocDivNum">III. </td>
-<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch3">De overval.</a></td>
-<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch3">10</a></td>
-</tr>
-<tr id="ch4.toc">
-<td class="tocDivNum">IV. </td>
-<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch4">Wat Ibrahim Dhâr verrichtte.</a></td>
-<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch4">14</a></td>
-</tr>
-<tr id="ch5.toc">
-<td class="tocDivNum">V. </td>
-<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch5">Het net wordt geweven.</a></td>
-<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch5">19</a></td>
-</tr>
-<tr id="ch6.toc">
-<td class="tocDivNum">VI. </td>
-<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch6">Geconfronteerd.</a></td>
-<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch6">23</a></td>
-</tr>
-<tr id="ch7.toc">
-<td class="tocDivNum">VII. </td>
-<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch7">De ontvluchting.</a></td>
-<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch7">28</a></td>
-</tr>
-</table>
-</div>
-<div class="transcriberNote">
-<h2 class="main">Colofon</h2>
-<h3 class="main">Beschikbaarheid</h3>
-<p class="first">Dit eBoek is voor kosteloos gebruik door iedereen overal, met vrijwel geen beperkingen
-van welke soort dan ook. U mag het kopiëren, weggeven of hergebruiken onder de voorwaarden
-van de Project Gutenberg Licentie in dit eBoek of on-line op <a class="seclink xd31e43" title="Externe link" href="https://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>.
-</p>
-<p>Dit eBoek is geproduceerd door het on-line gedistribueerd correctieteam op <a class="seclink xd31e43" title="Externe link" href="https://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>.
-</p>
-<h3 class="main">Metadata</h3>
-<table class="colophonMetadata" summary="Metadata">
-<tr>
-<td><b>Titel:</b></td>
-<td>Lord Lister No. 390: Eleonore Manoury</td>
-<td></td>
-</tr>
-<tr>
-<td><b>Auteur:</b></td>
-<td>Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]</td>
-<td><a href="https://viaf.org/viaf/8133268/" class="seclink">Info</a></td>
-</tr>
-<tr>
-<td><b>Auteur:</b></td>
-<td>Felix Hageman (1877–1966)</td>
-<td><a href="https://viaf.org/viaf/5168161211441040070000/" class="seclink">Info</a></td>
-</tr>
-<tr>
-<td><b>Auteur:</b></td>
-<td>Kurt Matull (1872–1930?)</td>
-<td><a href="https://viaf.org/viaf/56770919/" class="seclink">Info</a></td>
-</tr>
-<tr>
-<td><b>Taal:</b></td>
-<td>Nederlands (Spelling De Vries-Te Winkel)</td>
-<td></td>
-</tr>
-<tr>
-<td><b>Oorspronkelijke uitgiftedatum:</b></td>
-<td>[1921]</td>
-<td></td>
-</tr>
-<tr>
-<td><b>Trefwoorden:</b></td>
-<td>Detective and mystery stories -- Periodicals</td>
-<td></td>
-</tr>
-<tr>
-<td><b></b></td>
-<td>Dime novels -- Periodicals</td>
-<td></td>
-</tr>
-</table>
-<h3 class="main">Codering</h3>
-<p class="first">Dit boek is weergegeven in oorspronkelijke schrijfwijze. Afgebroken woorden aan het
-einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel
-zijn verbeterd. Deze verbeteringen zijn aangegeven in de colofon aan het einde van
-dit boek.</p>
-<h3 class="main">Documentgeschiedenis</h3>
-<ul>
-<li>2022-04-18 Begonnen.
-</li>
-</ul>
-<h3 class="main">Externe Referenties</h3>
-<p>Dit Project Gutenberg eBoek bevat externe referenties. Het kan zijn dat deze links
-voor u niet werken.</p>
-<h3 class="main">Verbeteringen</h3>
-<p>De volgende verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p>
-<table class="correctionTable" summary="Overzicht van verbeteringen aangebracht in de tekst.">
-<tr>
-<th>Bladzijde</th>
-<th>Bron</th>
-<th>Verbetering</th>
-<th>Bewerkingsafstand</th>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e107">1</a>, <a class="pageref" href="#xd31e208">4</a>, <a class="pageref" href="#xd31e701">20</a></td>
-<td class="width40 bottom">
-[<i>Niet in bron</i>]
-</td>
-<td class="width40 bottom">,</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e121">1</a></td>
-<td class="width40 bottom">voorbewoog</td>
-<td class="width40 bottom">voortbewoog</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e131">1</a></td>
-<td class="width40 bottom">von</td>
-<td class="width40 bottom">van</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e173">3</a></td>
-<td class="width40 bottom">touristen</td>
-<td class="width40 bottom">toeristen</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e190">4</a></td>
-<td class="width40 bottom">.</td>
-<td class="width40 bottom">:</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e210">4</a></td>
-<td class="width40 bottom">
-[<i>Niet in bron</i>]
-</td>
-<td class="width40 bottom">?</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e324">10</a></td>
-<td class="width40 bottom">van daan</td>
-<td class="width40 bottom">vandaan</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e339">10</a>, <a class="pageref" href="#xd31e473">15</a>, <a class="pageref" href="#xd31e769">23</a></td>
-<td class="width40 bottom">onmiddelijk</td>
-<td class="width40 bottom">onmiddellijk</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e360">11</a></td>
-<td class="width40 bottom">vell</td>
-<td class="width40 bottom">veel</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e363">11</a></td>
-<td class="width40 bottom">vel</td>
-<td class="width40 bottom">wel</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e366">11</a></td>
-<td class="width40 bottom">
-[<i>Niet in bron</i>]
-</td>
-<td class="width40 bottom">.</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e380">11</a></td>
-<td class="width40 bottom">ontwappend</td>
-<td class="width40 bottom">ontwapend</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e421">13</a></td>
-<td class="width40 bottom">Fallah</td>
-<td class="width40 bottom">Fellah</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e486">15</a></td>
-<td class="width40 bottom">instincmatig</td>
-<td class="width40 bottom">instinctmatig</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e492">15</a></td>
-<td class="width40 bottom">milimeter</td>
-<td class="width40 bottom">millimeter</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e505">15</a></td>
-<td class="width40 bottom">bekleede</td>
-<td class="width40 bottom">bekleedde</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e545">16</a></td>
-<td class="width40 bottom">antwoordden</td>
-<td class="width40 bottom">antwoorden</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e583">17</a></td>
-<td class="width40 bottom">zjin</td>
-<td class="width40 bottom">zijn</td>
-<td class="bottom">2</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e599">17</a>, <a class="pageref" href="#xd31e654">19</a>, <a class="pageref" href="#xd31e680">20</a>, <a class="pageref" href="#xd31e725">21</a>, <a class="pageref" href="#xd31e1007">30</a></td>
-<td class="width40 bottom">Alexandra</td>
-<td class="width40 bottom">Alexandria</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e636">19</a></td>
-<td class="width40 bottom">hoofdcommisaris</td>
-<td class="width40 bottom">hoofdcommissaris</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e644">19</a></td>
-<td class="width40 bottom">werkelijk</td>
-<td class="width40 bottom">werkelijke</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e683">20</a></td>
-<td class="width40 bottom">hoofdkommissaris</td>
-<td class="width40 bottom">hoofdcommissaris</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e714">21</a></td>
-<td class="width40 bottom">rottan</td>
-<td class="width40 bottom">rotan</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e756">22</a></td>
-<td class="width40 bottom">loos</td>
-<td class="width40 bottom">los</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e862">25</a></td>
-<td class="width40 bottom">u</td>
-<td class="width40 bottom">uw</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e905">26</a></td>
-<td class="width40 bottom">
-[<i>Niet in bron</i>]
-</td>
-<td class="width40 bottom">„</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e948">28</a></td>
-<td class="width40 bottom">Eleonora</td>
-<td class="width40 bottom">Eleonore</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e954">28</a></td>
-<td class="width40 bottom">ieders</td>
-<td class="width40 bottom">ieder</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e967">29</a></td>
-<td class="width40 bottom">hotel</td>
-<td class="width40 bottom">Hotel</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e995">30</a></td>
-<td class="width40 bottom">korrespondeerde</td>
-<td class="width40 bottom">correspondeerde</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-<tr>
-<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1030">31</a></td>
-<td class="width40 bottom">der</td>
-<td class="width40 bottom">de</td>
-<td class="bottom">1</td>
-</tr>
-</table>
-</div>
-</div>
-<div lang='en' xml:lang='en'>
-<div style='display:block; margin-top:4em'>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK <span lang='nl' xml:lang='nl'>LORD LISTER NO. 0390: ELEONORE MANOURY</span> ***</div>
-<div style='text-align:left'>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-Updated editions will replace the previous one—the old editions will
-be renamed.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-Creating the works from print editions not protected by U.S. copyright
-law means that no one owns a United States copyright in these works,
-so the Foundation (and you!) can copy and distribute it in the United
-States without permission and without paying copyright
-royalties. Special rules, set forth in the General Terms of Use part
-of this license, apply to copying and distributing Project
-Gutenberg™ electronic works to protect the PROJECT GUTENBERG™
-concept and trademark. Project Gutenberg is a registered trademark,
-and may not be used if you charge for an eBook, except by following
-the terms of the trademark license, including paying royalties for use
-of the Project Gutenberg trademark. If you do not charge anything for
-copies of this eBook, complying with the trademark license is very
-easy. You may use this eBook for nearly any purpose such as creation
-of derivative works, reports, performances and research. Project
-Gutenberg eBooks may be modified and printed and given away—you may
-do practically ANYTHING in the United States with eBooks not protected
-by U.S. copyright law. Redistribution is subject to the trademark
-license, especially commercial redistribution.
-</div>
-
-<div style='margin-top:1em; font-size:1.1em; text-align:center'>START: FULL LICENSE</div>
-<div style='text-align:center;font-size:0.9em'>THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE</div>
-<div style='text-align:center;font-size:0.9em'>PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-To protect the Project Gutenberg™ mission of promoting the free
-distribution of electronic works, by using or distributing this work
-(or any other work associated in any way with the phrase “Project
-Gutenberg”), you agree to comply with all the terms of the Full
-Project Gutenberg™ License available with this file or online at
-www.gutenberg.org/license.
-</div>
-
-<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'>
-Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg™ electronic works
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg™
-electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
-and accept all the terms of this license and intellectual property
-(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all
-the terms of this agreement, you must cease using and return or
-destroy all copies of Project Gutenberg™ electronic works in your
-possession. If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a
-Project Gutenberg™ electronic work and you do not agree to be bound
-by the terms of this agreement, you may obtain a refund from the person
-or entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.B. “Project Gutenberg” is a registered trademark. It may only be
-used on or associated in any way with an electronic work by people who
-agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few
-things that you can do with most Project Gutenberg™ electronic works
-even without complying with the full terms of this agreement. See
-paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project
-Gutenberg™ electronic works if you follow the terms of this
-agreement and help preserve free future access to Project Gutenberg™
-electronic works. See paragraph 1.E below.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation (“the
-Foundation” or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection
-of Project Gutenberg™ electronic works. Nearly all the individual
-works in the collection are in the public domain in the United
-States. If an individual work is unprotected by copyright law in the
-United States and you are located in the United States, we do not
-claim a right to prevent you from copying, distributing, performing,
-displaying or creating derivative works based on the work as long as
-all references to Project Gutenberg are removed. Of course, we hope
-that you will support the Project Gutenberg™ mission of promoting
-free access to electronic works by freely sharing Project Gutenberg™
-works in compliance with the terms of this agreement for keeping the
-Project Gutenberg™ name associated with the work. You can easily
-comply with the terms of this agreement by keeping this work in the
-same format with its attached full Project Gutenberg™ License when
-you share it without charge with others.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern
-what you can do with this work. Copyright laws in most countries are
-in a constant state of change. If you are outside the United States,
-check the laws of your country in addition to the terms of this
-agreement before downloading, copying, displaying, performing,
-distributing or creating derivative works based on this work or any
-other Project Gutenberg™ work. The Foundation makes no
-representations concerning the copyright status of any work in any
-country other than the United States.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.E.1. The following sentence, with active links to, or other
-immediate access to, the full Project Gutenberg™ License must appear
-prominently whenever any copy of a Project Gutenberg™ work (any work
-on which the phrase “Project Gutenberg” appears, or with which the
-phrase “Project Gutenberg” is associated) is accessed, displayed,
-performed, viewed, copied or distributed:
-</div>
-
-<blockquote>
- <div style='display:block; margin:1em 0'>
- This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and most
- other parts of the world at no cost and with almost no restrictions
- whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms
- of the Project Gutenberg License included with this eBook or online
- at <a href="https://www.gutenberg.org">www.gutenberg.org</a>. If you
- are not located in the United States, you will have to check the laws
- of the country where you are located before using this eBook.
- </div>
-</blockquote>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.E.2. If an individual Project Gutenberg™ electronic work is
-derived from texts not protected by U.S. copyright law (does not
-contain a notice indicating that it is posted with permission of the
-copyright holder), the work can be copied and distributed to anyone in
-the United States without paying any fees or charges. If you are
-redistributing or providing access to a work with the phrase “Project
-Gutenberg” associated with or appearing on the work, you must comply
-either with the requirements of paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 or
-obtain permission for the use of the work and the Project Gutenberg™
-trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or 1.E.9.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.E.3. If an individual Project Gutenberg™ electronic work is posted
-with the permission of the copyright holder, your use and distribution
-must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any
-additional terms imposed by the copyright holder. Additional terms
-will be linked to the Project Gutenberg™ License for all works
-posted with the permission of the copyright holder found at the
-beginning of this work.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg™
-License terms from this work, or any files containing a part of this
-work or any other work associated with Project Gutenberg™.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
-electronic work, or any part of this electronic work, without
-prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
-active links or immediate access to the full terms of the Project
-Gutenberg™ License.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary,
-compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including
-any word processing or hypertext form. However, if you provide access
-to or distribute copies of a Project Gutenberg™ work in a format
-other than “Plain Vanilla ASCII” or other format used in the official
-version posted on the official Project Gutenberg™ website
-(www.gutenberg.org), you must, at no additional cost, fee or expense
-to the user, provide a copy, a means of exporting a copy, or a means
-of obtaining a copy upon request, of the work in its original “Plain
-Vanilla ASCII” or other form. Any alternate format must include the
-full Project Gutenberg™ License as specified in paragraph 1.E.1.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
-performing, copying or distributing any Project Gutenberg™ works
-unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing
-access to or distributing Project Gutenberg™ electronic works
-provided that:
-</div>
-
-<div style='margin-left:0.7em;'>
- <div style='text-indent:-0.7em'>
- • You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
- the use of Project Gutenberg™ works calculated using the method
- you already use to calculate your applicable taxes. The fee is owed
- to the owner of the Project Gutenberg™ trademark, but he has
- agreed to donate royalties under this paragraph to the Project
- Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments must be paid
- within 60 days following each date on which you prepare (or are
- legally required to prepare) your periodic tax returns. Royalty
- payments should be clearly marked as such and sent to the Project
- Gutenberg Literary Archive Foundation at the address specified in
- Section 4, “Information about donations to the Project Gutenberg
- Literary Archive Foundation.”
- </div>
-
- <div style='text-indent:-0.7em'>
- • You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
- you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
- does not agree to the terms of the full Project Gutenberg™
- License. You must require such a user to return or destroy all
- copies of the works possessed in a physical medium and discontinue
- all use of and all access to other copies of Project Gutenberg™
- works.
- </div>
-
- <div style='text-indent:-0.7em'>
- • You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of
- any money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
- electronic work is discovered and reported to you within 90 days of
- receipt of the work.
- </div>
-
- <div style='text-indent:-0.7em'>
- • You comply with all other terms of this agreement for free
- distribution of Project Gutenberg™ works.
- </div>
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project
-Gutenberg™ electronic work or group of works on different terms than
-are set forth in this agreement, you must obtain permission in writing
-from the Project Gutenberg Literary Archive Foundation, the manager of
-the Project Gutenberg™ trademark. Contact the Foundation as set
-forth in Section 3 below.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.F.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
-effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
-works not protected by U.S. copyright law in creating the Project
-Gutenberg™ collection. Despite these efforts, Project Gutenberg™
-electronic works, and the medium on which they may be stored, may
-contain “Defects,” such as, but not limited to, incomplete, inaccurate
-or corrupt data, transcription errors, a copyright or other
-intellectual property infringement, a defective or damaged disk or
-other medium, a computer virus, or computer codes that damage or
-cannot be read by your equipment.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the “Right
-of Replacement or Refund” described in paragraph 1.F.3, the Project
-Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
-Gutenberg™ trademark, and any other party distributing a Project
-Gutenberg™ electronic work under this agreement, disclaim all
-liability to you for damages, costs and expenses, including legal
-fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
-LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
-PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
-TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
-LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
-INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
-DAMAGE.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
-defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
-receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
-written explanation to the person you received the work from. If you
-received the work on a physical medium, you must return the medium
-with your written explanation. The person or entity that provided you
-with the defective work may elect to provide a replacement copy in
-lieu of a refund. If you received the work electronically, the person
-or entity providing it to you may choose to give you a second
-opportunity to receive the work electronically in lieu of a refund. If
-the second copy is also defective, you may demand a refund in writing
-without further opportunities to fix the problem.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth
-in paragraph 1.F.3, this work is provided to you ‘AS-IS’, WITH NO
-OTHER WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT
-LIMITED TO WARRANTIES OF MERCHANTABILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied
-warranties or the exclusion or limitation of certain types of
-damages. If any disclaimer or limitation set forth in this agreement
-violates the law of the state applicable to this agreement, the
-agreement shall be interpreted to make the maximum disclaimer or
-limitation permitted by the applicable state law. The invalidity or
-unenforceability of any provision of this agreement shall not void the
-remaining provisions.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
-trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
-providing copies of Project Gutenberg™ electronic works in
-accordance with this agreement, and any volunteers associated with the
-production, promotion and distribution of Project Gutenberg™
-electronic works, harmless from all liability, costs and expenses,
-including legal fees, that arise directly or indirectly from any of
-the following which you do or cause to occur: (a) distribution of this
-or any Project Gutenberg™ work, (b) alteration, modification, or
-additions or deletions to any Project Gutenberg™ work, and (c) any
-Defect you cause.
-</div>
-
-<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'>
-Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg™
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-Project Gutenberg™ is synonymous with the free distribution of
-electronic works in formats readable by the widest variety of
-computers including obsolete, old, middle-aged and new computers. It
-exists because of the efforts of hundreds of volunteers and donations
-from people in all walks of life.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-Volunteers and financial support to provide volunteers with the
-assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg™’s
-goals and ensuring that the Project Gutenberg™ collection will
-remain freely available for generations to come. In 2001, the Project
-Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
-and permanent future for Project Gutenberg™ and future
-generations. To learn more about the Project Gutenberg Literary
-Archive Foundation and how your efforts and donations can help, see
-Sections 3 and 4 and the Foundation information page at www.gutenberg.org.
-</div>
-
-<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'>
-Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non-profit
-501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
-state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
-Revenue Service. The Foundation’s EIN or federal tax identification
-number is 64-6221541. Contributions to the Project Gutenberg Literary
-Archive Foundation are tax deductible to the full extent permitted by
-U.S. federal laws and your state’s laws.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-The Foundation’s business office is located at 809 North 1500 West,
-Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887. Email contact links and up
-to date contact information can be found at the Foundation’s website
-and official page at www.gutenberg.org/contact
-</div>
-
-<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'>
-Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-Project Gutenberg™ depends upon and cannot survive without widespread
-public support and donations to carry out its mission of
-increasing the number of public domain and licensed works that can be
-freely distributed in machine-readable form accessible by the widest
-array of equipment including outdated equipment. Many small donations
-($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
-status with the IRS.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-The Foundation is committed to complying with the laws regulating
-charities and charitable donations in all 50 states of the United
-States. Compliance requirements are not uniform and it takes a
-considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
-with these requirements. We do not solicit donations in locations
-where we have not received written confirmation of compliance. To SEND
-DONATIONS or determine the status of compliance for any particular state
-visit <a href="https://www.gutenberg.org/donate/">www.gutenberg.org/donate</a>.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-While we cannot and do not solicit contributions from states where we
-have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
-against accepting unsolicited donations from donors in such states who
-approach us with offers to donate.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-International donations are gratefully accepted, but we cannot make
-any statements concerning tax treatment of donations received from
-outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-Please check the Project Gutenberg web pages for current donation
-methods and addresses. Donations are accepted in a number of other
-ways including checks, online payments and credit card donations. To
-donate, please visit: www.gutenberg.org/donate
-</div>
-
-<div style='display:block; font-size:1.1em; margin:1em 0; font-weight:bold'>
-Section 5. General Information About Project Gutenberg™ electronic works
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-Professor Michael S. Hart was the originator of the Project
-Gutenberg™ concept of a library of electronic works that could be
-freely shared with anyone. For forty years, he produced and
-distributed Project Gutenberg™ eBooks with only a loose network of
-volunteer support.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-Project Gutenberg™ eBooks are often created from several printed
-editions, all of which are confirmed as not protected by copyright in
-the U.S. unless a copyright notice is included. Thus, we do not
-necessarily keep eBooks in compliance with any particular paper
-edition.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-Most people start at our website which has the main PG search
-facility: <a href="https://www.gutenberg.org">www.gutenberg.org</a>.
-</div>
-
-<div style='display:block; margin:1em 0'>
-This website includes information about Project Gutenberg™,
-including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
-Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
-subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
-</div>
-
-</div>
-</div>
-</body>
-</html>
+<!DOCTYPE html +PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd"> +<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source on 2022-04-18T19:52:57Z using SAXON HE 9.9.1.8 . --> +<html lang="nl"> +<head> +<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=UTF-8"> +<title>Lord Lister No. 390: Eleonore Manoury</title> +<meta name="generator" content="tei2html.xsl, see https://github.com/jhellingman/tei2html"> +<meta name="author" content="Felix Hageman (1877–1966) Kurt Matull (1872–1930?) Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]"> +<link rel="coverpage" href="images/lordlister0390-front.jpg"> +<link rel="schema.DC" href="http://dublincore.org/documents/1998/09/dces/"> +<meta name="DC.Creator" content="Felix Hageman (1877–1966) Kurt Matull (1872–1930?) Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]"> +<meta name="DC.Title" content="Lord Lister No. 390: Eleonore Manoury"> +<meta name="DC.Language" content="nl-1900"> +<meta name="DC.Format" content="text/html"> +<meta name="DC.Publisher" content="Project Gutenberg"> +<meta name="DC:Subject" content="Detective and mystery stories -- Periodicals"> +<meta name="DC:Subject" content="Dime novels -- Periodicals"> +<style type="text/css"> /* <![CDATA[ */ +html { +line-height: 1.3; +} +body { +margin: 0; +} +main { +display: block; +} +h1 { +font-size: 2em; +margin: 0.67em 0; +} +hr { +height: 0; +overflow: visible; +} +pre { +font-family: monospace, monospace; +font-size: 1em; +} +a { +background-color: transparent; +} +abbr[title] { +border-bottom: none; +text-decoration: underline; +text-decoration: underline dotted; +} +b, strong { +font-weight: bolder; +} +code, kbd, samp { +font-family: monospace, monospace; +font-size: 1em; +} +small { +font-size: 80%; +} +sub, sup { +font-size: 67%; +line-height: 0; +position: relative; +vertical-align: baseline; +} +sub { +bottom: -0.25em; +} +sup { +top: -0.5em; +} +img { +border-style: none; +} +body { +font-family: serif; +font-size: 100%; +text-align: left; +margin-top: 2.4em; +} +div.front, div.body { +margin-bottom: 7.2em; +} +div.back { +margin-bottom: 2.4em; +} +.div0 { +margin-top: 7.2em; +margin-bottom: 7.2em; +} +.div1 { +margin-top: 5.6em; +margin-bottom: 5.6em; +} +.div2 { +margin-top: 4.8em; +margin-bottom: 4.8em; +} +.div3 { +margin-top: 3.6em; +margin-bottom: 3.6em; +} +.div4 { +margin-top: 2.4em; +margin-bottom: 2.4em; +} +.div5, .div6, .div7 { +margin-top: 1.44em; +margin-bottom: 1.44em; +} +.div0:last-child, .div1:last-child, .div2:last-child, .div3:last-child, +.div4:last-child, .div5:last-child, .div6:last-child, .div7:last-child { +margin-bottom: 0; +} +blockquote div.front, blockquote div.body, blockquote div.back { +margin-top: 0; +margin-bottom: 0; +} +.divBody .div1:first-child, .divBody .div2:first-child, .divBody .div3:first-child, .divBody .div4:first-child, +.divBody .div5:first-child, .divBody .div6:first-child, .divBody .div7:first-child { +margin-top: 0; +} +h1, h2, h3, h4, h5, h6, .h1, .h2, .h3, .h4, .h5, .h6 { +clear: both; +font-style: normal; +text-transform: none; +} +h3, .h3 { +font-size: 1.2em; +} +h3.label { +font-size: 1em; +margin-bottom: 0; +} +h4, .h4 { +font-size: 1em; +} +.alignleft { +text-align: left; +} +.alignright { +text-align: right; +} +.alignblock { +text-align: justify; +} +p.tb, hr.tb, .par.tb { +margin: 1.6em auto; +text-align: center; +} +p.argument, p.note, p.tocArgument, .par.argument, .par.note, .par.tocArgument { +font-size: 0.9em; +text-indent: 0; +} +p.argument, p.tocArgument, .par.argument, .par.tocArgument { +margin: 1.58em 10%; +} +td.tocDivNum { +vertical-align: top; +} +td.tocPageNum { +vertical-align: bottom; +} +.opener, .address { +margin-top: 1.6em; +margin-bottom: 1.6em; +} +.addrline { +margin-top: 0; +margin-bottom: 0; +} +.dateline { +margin-top: 1.6em; +margin-bottom: 1.6em; +text-align: right; +} +.salute { +margin-top: 1.6em; +margin-left: 3.58em; +text-indent: -2em; +} +.signed { +margin-top: 1.6em; +margin-left: 3.58em; +text-indent: -2em; +} +.epigraph { +font-size: 0.9em; +width: 60%; +margin-left: auto; +} +.epigraph span.bibl { +display: block; +text-align: right; +} +.trailer { +clear: both; +margin-top: 3.6em; +} +span.abbr, abbr { +white-space: nowrap; +} +span.parnum { +font-weight: bold; +} +span.corr, span.gap { +border-bottom: 1px dotted red; +} +span.num, span.trans, span.trans { +border-bottom: 1px dotted gray; +} +span.measure { +border-bottom: 1px dotted green; +} +.ex { +letter-spacing: 0.2em; +} +.sc { +font-variant: small-caps; +} +.asc { +font-variant: small-caps; +text-transform: lowercase; +} +.uc { +text-transform: uppercase; +} +.tt { +font-family: monospace; +} +.underline { +text-decoration: underline; +} +.overline, .overtilde { +text-decoration: overline; +} +.rm { +font-style: normal; +} +.red { +color: red; +} +hr { +clear: both; +border: none; +border-bottom: 1px solid black; +width: 45%; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +margin-top: 1em; +text-align: center; +} +hr.dotted { +border-bottom: 2px dotted black; +} +hr.dashed { +border-bottom: 2px dashed black; +} +.aligncenter { +text-align: center; +} +h1, h2, .h1, .h2 { +font-size: 1.44em; +line-height: 1.5; +} +h1.label, h2.label { +font-size: 1.2em; +margin-bottom: 0; +} +h5, h6 { +font-size: 1em; +font-style: italic; +} +p, .par { +text-indent: 0; +} +p.firstlinecaps:first-line, .par.firstlinecaps:first-line { +text-transform: uppercase; +} +.hangq { +text-indent: -0.32em; +} +.hangqq { +text-indent: -0.42em; +} +.hangqqq { +text-indent: -0.84em; +} +p.dropcap:first-letter, .par.dropcap:first-letter { +float: left; +clear: left; +margin: 0 0.05em 0 0; +padding: 0; +line-height: 0.8; +font-size: 420%; +vertical-align: super; +} +blockquote, p.quote, div.blockquote, div.argument, .par.quote { +font-size: 0.9em; +margin: 1.58em 5%; +} +.pageNum a, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover, a.hidden:hover, a.hidden { +text-decoration: none; +} +.advertisement, .advertisements { +background-color: #FFFEE0; +border: black 1px dotted; +color: #000; +margin: 2em 5%; +padding: 1em; +} +.footnotes .body, .footnotes .div1 { +padding: 0; +} +.fnarrow { +color: #AAAAAA; +font-weight: bold; +text-decoration: none; +} +.fnarrow:hover, .fnreturn:hover { +color: #660000; +} +.fnreturn { +color: #AAAAAA; +font-size: 80%; +font-weight: bold; +text-decoration: none; +vertical-align: 0.25em; +} +a { +text-decoration: none; +} +a:hover { +text-decoration: underline; +background-color: #e9f5ff; +} +a.noteRef, a.pseudoNoteRef { +font-size: 67%; +line-height: 0; +position: relative; +vertical-align: baseline; +top: -0.5em; +text-decoration: none; +margin-left: 0.1em; +} +.displayfootnote { +display: none; +} +div.footnotes { +font-size: 80%; +margin-top: 1em; +padding: 0; +} +hr.fnsep { +margin-left: 0; +margin-right: 0; +text-align: left; +width: 25%; +} +p.footnote, .par.footnote { +margin-bottom: 0.5em; +margin-top: 0.5em; +} +p.footnote .fnlabel, .par.footnote .fnlabel { +float: left; +margin-left: -0.1em; +margin-top: 0.9em; +min-width: 1.0em; +padding-right: 0.4em; +} +.apparatusnote { +text-decoration: none; +} +.apparatusnote:target, .fndiv:target { +background-color: #eaf3ff; +} +table.tocList { +width: 100%; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +border-width: 0; +border-collapse: collapse; +} +td.tocPageNum, td.tocDivNum { +text-align: right; +min-width: 10%; +border-width: 0; +white-space: nowrap; +} +td.tocDivNum { +padding-left: 0; +padding-right: 0.5em; +} +td.tocPageNum { +padding-left: 0.5em; +padding-right: 0; +} +td.tocDivTitle { +width: auto; +} +p.tocPart, .par.tocPart { +margin: 1.58em 0; +font-variant: small-caps; +} +p.tocChapter, .par.tocChapter { +margin: 1.58em 0; +} +p.tocSection, .par.tocSection { +margin: 0.7em 5%; +} +table.tocList td { +vertical-align: top; +} +table.tocList td.tocPageNum { +vertical-align: bottom; +} +table.inner { +display: inline-table; +border-collapse: collapse; +width: 100%; +} +td.itemNum { +text-align: right; +min-width: 5%; +padding-right: 0.8em; +} +td.innerContainer { +padding: 0; +margin: 0; +} +.index { +font-size: 80%; +} +.index p { +text-indent: -1em; +margin-left: 1em; +} +.indexToc { +text-align: center; +} +.transcriberNote { +background-color: #DDE; +border: black 1px dotted; +color: #000; +font-family: sans-serif; +font-size: 80%; +margin: 2em 5%; +padding: 1em; +} +.missingTarget { +text-decoration: line-through; +color: red; +} +.correctionTable { +width: 75%; +} +.width20 { +width: 20%; +} +.width40 { +width: 40%; +} +p.smallprint, li.smallprint, .par.smallprint { +color: #666666; +font-size: 80%; +} +span.musictime { +vertical-align: middle; +display: inline-block; +text-align: center; +} +span.musictime, span.musictime span.top, span.musictime span.bottom { +padding: 1px 0.5px; +font-size: xx-small; +font-weight: bold; +line-height: 0.7em; +} +span.musictime span.bottom { +display: block; +} +ul { +list-style-type: none; +} +.splitListTable { +margin-left: 0; +} +.splitListTable td { +vertical-align: top; +} +.numberedItem { +text-indent: -3em; +margin-left: 3em; +} +.numberedItem .itemNumber { +float: left; +position: relative; +left: -3.5em; +width: 3em; +display: inline-block; +text-align: right; +} +.itemGroupTable { +border-collapse: collapse; +margin-left: 0; +} +.itemGroupTable td { +padding: 0; +margin: 0; +vertical-align: middle; +} +.itemGroupBrace { +padding: 0 0.5em !important; +} +div.figure { +text-align: center; +} +.figure { +margin-left: auto; +margin-right: auto; +} +.floatLeft { +float: left; +margin: 10px 10px 10px 0; +} +.floatRight { +float: right; +margin: 10px 0 10px 10px; +} +p.figureHead, .par.figureHead { +font-size: 100%; +text-align: center; +} +.figAnnotation { +font-size: 80%; +position: relative; +margin: 0 auto; +} +.figTopLeft, .figBottomLeft { +float: left; +} +.figTopRight, .figBottomRight { +float: right; +} +.figure p, .figure .par { +font-size: 80%; +margin-top: 0; +text-align: center; +} +img { +border-width: 0; +} +td.galleryFigure { +text-align: center; +vertical-align: middle; +} +td.galleryCaption { +text-align: center; +vertical-align: top; +} +body { +padding: 1.58em 16%; +} +.pageNum { +display: inline; +font-size: 8.4pt; +font-style: normal; +margin: 0; +padding: 0; +position: absolute; +right: 1%; +text-align: right; +letter-spacing: normal; +} +.marginnote { +font-size: 0.8em; +height: 0; +left: 1%; +position: absolute; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: left; +} +.right-marginnote { +font-size: 0.8em; +height: 0; +right: 3%; +position: absolute; +text-indent: 0; +text-align: right; +width: 11% +} +.cut-in-left-note { +font-size: 0.8em; +left: 1%; +float: left; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: left; +padding: 0.8em 0.8em 0.8em 0; +} +.cut-in-right-note { +font-size: 0.8em; +left: 1%; +float: right; +text-indent: 0; +width: 14%; +text-align: right; +padding: 0.8em 0 0.8em 0.8em; +} +span.tocPageNum, span.flushright { +position: absolute; +right: 16%; +top: auto; +text-indent: 0; +} +.pglink::after { +content: "\0000A0\01F4D8"; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.catlink::after { +content: "\0000A0\01F4C7"; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.exlink::after, .wplink::after, .biblink::after, .qurlink::after, .seclink::after { +content: "\0000A0\002197\00FE0F"; +color: blue; +font-size: 80%; +font-style: normal; +font-weight: normal; +} +.pglink:hover { +background-color: #DCFFDC; +} +.catlink:hover { +background-color: #FFFFDC; +} +.exlink:hover, .wplink:hover, .biblink:hover, .qurlink:hover, .seclin:hover { +background-color: #FFDCDC; +} +body { +background: #FFFFFF; +font-family: serif; +} +body, a.hidden { +color: black; +} +h1, h2, .h1, .h2 { +text-align: center; +font-variant: small-caps; +font-weight: normal; +} +p.byline { +text-align: center; +font-style: italic; +margin-bottom: 2em; +} +.div2 p.byline, .div3 p.byline, .div4 p.byline, .div5 p.byline, .div6 p.byline, .div7 p.byline { +text-align: left; +} +.figureHead, .noteRef, .pseudoNoteRef, .marginnote, .right-marginnote, p.legend, .verseNum { +color: #660000; +} +.rightnote, .pageNum, .lineNum, .pageNum a { +color: #AAAAAA; +} +a.hidden:hover, a.noteRef:hover, a.pseudoNoteRef:hover { +color: red; +} +h1, h2, h3, h4, h5, h6 { +font-weight: normal; +} +table { +margin-left: auto; +margin-right: auto; +} +.tablecaption { +text-align: center; +} +.arab { font-family: Scheherazade, serif; } +.aran { font-family: 'Awami Nastaliq', serif; } +.grek { font-family: 'Charis SIL', serif; } +.hebr { font-family: Shlomo, 'Ezra SIL', serif; } +.syrc { font-family: 'Serto Jerusalem', serif; } +/* CSS rules generated from rendition elements in TEI file */ +.imprint { +color: gray; text-align: center; +} +div.advertisement img { +mix-blend-mode: darken; +} +/* CSS rules generated from @rend attributes in TEI file */ +.cover-imagewidth { +width:560px; +} +.xd31e103 { +font-size:x-large; +} +.xd31e105 { +font-size:small; +} +.xd31e111 { +font-size:xx-large; +} +.xd31e1065 { +text-align:center; font-size:xx-large; +} +.ad-dubec3-imgwidth { +width:562px; +} +.xd31e1086 { +text-align:center; font-size:x-large; +} +.xd31e1088 { +text-align:center; font-size:x-large; color:#f30f20; +} +.xd31e1090 { +text-align:center; font-size:large; +} +.xd31e1094 { +text-align:center; font-size:large; color:#f30f20; +} +.xd31e1099 { +text-align:center; +} +@media handheld { +} +/* ]]> */ </style> +</head> +<body> +<div>*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 67868 ***</div> +<div class="front"> +<div class="div1 cover"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first"></p> +<div class="figure cover-imagewidth"><img src="images/lordlister0390-front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="560" height="720"></div><p> +<span class="pageNum" id="pb1">[<a href="#pb1">1</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div class="div1 imprint"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first xd31e103">☞ Elke aflevering bevat een volledig verhaal. ☜ +</p> +<p class="xd31e105">UITGAVE VAN DEN ROMAN-<span class="corr" id="xd31e107" title="Niet in bron">,</span> BOEK- EN KUNSTHANDEL—SINGEL 236,—AMSTERDAM. +</p> +</div> +</div> +</div> +<div class="body"> +<div id="ch1" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch1.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<div class="figure"><img src="images/p0390-01.png" alt="ELEONORE MANOURY." width="720" height="190"></div> +<h2 class="super xd31e111">ELEONORE MANOURY.</h2> +<h2 class="main">Een slachtoffer van den Meester.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Het was omstreeks negen uur in den morgen van een schoonen winterdag, in het begin +van Februari, toen de reizigers, die zich op het dek bevonden van een der fraaie stoombooten +eener Fransche Maatschappij, de „<span lang="fr">Société Maritime</span>”, die onder meer den dienst van Marseille op Tunis onderhoudt, elkander wezen op +een klein punt aan den hemel, dat zich zeer snel scheen te verplaatsen. +</p> +<p>Er viel bijna niet aan te twijfelen, of men had hier te doen met een vliegmachine, +maar eene, die zich op zeer groote hoogte, en met duizelingwekkende snelheid <span class="corr" id="xd31e121" title="Bron: voorbewoog">voortbewoog</span>. +</p> +<p>Zelfs met den besten kijker was het onmogelijk de onderdeelen van de machine zoo dichtbij +te halen, dat men ze kon onderscheiden, en omtrent den landaard van de vliegmachine +verkeerde men dus in het onzekere. +</p> +<p>En slechts enkele minuten, nadat men voor het eerst het vliegtoestel had opgemerkt, +viel er reeds niets meer van te bespeuren, en had het zich in Zuidelijke richting +verwijderd. +</p> +<p>De vliegmachine, die zich daar op een hoogte van omstreeks vijf duizend meter voortbewoog +met een snelheid, die iets meer dan vijf honderd kilometers per uur bedroeg, dat wil +zeggen ruim twee honderd kilometer meer dan volgens de algemeene bekendheid de snelste +Fransche machine ooit had behaald, was van Engelschen oorsprong, en zij droeg op het +oogenblik drie mannen. +</p> +<p>Het vliegtuig was sierlijk gebouwd, niet groot, had slechts een vleugeldek, en was +naar het scheen geheel van aluminium vervaardigd, te oordeelen naar den zwakken glans, +als van dof zilver, die van het vreemde toestel afstraalde. +</p> +<p>Het geleek nog het meest op een reusachtige libel, waarvan het langgerekte lichaam +gevormd werd door een buis van aluminium, waaraan alle overige deelen waren bevestigd,—de +draagvlakken, het roer, de stabiliseeringsvlakken en ook een soort kajuit, die tevens +den motor bevatte, welke een vierbladige schroef met razende snelheid deed rondwentelen. +</p> +<p>De drie mannen, die zich in deze kajuit bevonden, voor de helft overdekt door een +dak <span class="corr" id="xd31e131" title="Bron: von">van</span> micaplaten, dat naar behoefte voor- en achteruit kon worden geschoven, <span class="pageNum" id="pb2">[<a href="#pb2">2</a>]</span>juist als dit het geval is met de koekoek aan boord van een schip, waren John Raffles, +zijn onafscheidelijke vriend Charly Brand en zijn trouwe chauffeur en deelgenoot aan +menig gevaarlijk avontuur, James Henderson. +</p> +<p>„De duivel der lucht,” zooals Raffles zijn vliegmachine gedoopt had, die aan zijn +eigen uitvindersgenie het ontstaan te danken had, was dienzelfden morgen om kwart +voor negen op het vliegveld van Hendon opgestegen, en in vijf kwartier was hij dwars +over Frankrijk en over een gedeelte van de Middellandsche zee gevlogen. +</p> +<p>John Raffles zelf zat aan het stuurwiel, nu en dan een blik werpend op het bord voor +zich, waarop een snelheidsmeter, een hoogtemeter, een horloge, een barometer, en nog +verschillende andere voorwerpen bevestigd waren, die hem moesten helpen, ten alle +tijde te kunnen bepalen, op welke hoogte hij zich bevond, en met welke snelheid hij +voortging. +</p> +<p>Naast hem, een weinig meer naar voren, was Charly Brand gezeten, van wien op dit oogenblik +weinig meer te zien viel dan het puntje van zijn neus, zoo goed had hij zich ingestopt. +</p> +<p>Want ofschoon men zich snel zuidwaarts begaf, en beneden op aarde de temperatuur zeer +veel hooger zou zijn dan in Westelijk Europa, merkte men daar op deze hoogte ver boven +de sneeuwgrens al heel weinig van. +</p> +<p>Het was hier fel koud, en op zijn minst achttien graden onder nul. +</p> +<p>Charly Brand was bezig, voor iets warms te zorgen, zooals men dat noemt. +</p> +<p>Dit lijkt op het eerste gehoor wellicht een weinig vreemd, en toch was het volstrekt +niets bijzonders—de „Duivel der lucht” werd namelijk langs electrischen weg voortbewogen, +en deze electriciteit moest tevens de warmte verleenen aan een kleinen oven, waarop +men binnen enkele minuten water kon koken, waarin brood kon worden geroosterd—kortom, +met behulp waarvan men een zeer smakelijken maaltijd kon bereiden. +</p> +<p>De keuze van den jongen man was op een kop heete chocolade gevallen, met een paar +sneden geroosterd brood, en hij verrichtte de bezigheden, die tot verkrijging van +een en ander noodig waren, even rustig en handig alsof hij zich op den beganen grond +bevond. +</p> +<p>Deze chocolade werd gebruikt op ongeveer twintig mijlen ten Oosten van Sicilië, en +toen men de koppen geledigd had, was men al weer heel wat verder, en kreeg Henderson +door den kijker reeds het eiland Kreta in het oog. +</p> +<p>Van dat oogenblik af liet Raffles de machine zuidelijker aanhouden, en tevens verminderde +hij de hoogte aanzienlijk, terwijl ook de vaart eenigszins vertraagd werd—de Gentleman-Inbreker +stond er volstrekt niet op, dat men, wanneer het niet noodzakelijk was, de verbazende +snelheid ontdekte, welke zijn vliegmachine bereiken kon, al wist hij heel goed, dat +juist eenige zeer te vreezen vijanden daarvan maar al te goed op de hoogte waren. +</p> +<p>Het was omstreeks elf uur, toen de kust van Afrika in het gezicht kwam, ter hoogte +van Alexandria, en een oogenblik later kwamen de schoone Nijldelta’s in het gezichtsveld +van den kijker. +</p> +<p>Een oogenblik kon men meenen, dat de vliegmachine bij Alexandria zou dalen maar Raffles +had slechts de hoogte een weinig verminderd, en bleef nu koers zetten in zuidelijke +richting. +</p> +<p>Hij volgde gedurende eenigen tijd een der voornaamste zeearmen van den Nijl, vloog +over Tanta, op een hoogte van ongeveer twee duizend meter, en nog geen zeven minuten +later, nadat hij de snelheid weer had opgevoerd, kwam Caïro in het gezicht—aanvankelijk +slechts te zien als een schitterende witte vlek, te midden van het groen—want op deze +gezegende plek van den aardbodem was het op dit oogenblik reeds volop zomer. +</p> +<p>De „Duivel der lucht” begon nu in groote, sierlijke spiralen te dalen en bij elke +zwenking omlaag werd de witte vlek grooter, maar tevens moeilijker te overzien, de +reizigers begonnen spoedig de verschillende huizen van elkander te onderscheiden, +om ze daarna geheel uit het oog te verliezen, want Raffles had de vliegmachine doen +dalen op het daarvoor aangewezen landingsterrein, dat slechts weinige weken te voren +was ingericht en in gebruik genomen. +</p> +<p>Onmiddellijk kwamen uit het bureau de douane-beambten toeschieten, teneinde hun taak +te gaan vervullen. +</p> +<p>Maar Raffles was een man, die letterlijk alles scheen te hebben voorzien. +</p> +<p>Hij reisde op dit oogenblik als Lord William Aberdeen, en onder dien naam stond de +vliegmachine ook ingeschreven, die naam stond ook op de pas welke hij moest toonen. +<span class="pageNum" id="pb3">[<a href="#pb3">3</a>]</span></p> +<p>De douane-beambten klommen aan boord van het vliegtuig, teneinde te speuren naar verboden +invoerartikelen, of waarvan een hoog recht geheven werd, maar dit was een bloote formaliteit—de +naam van den bekenden Londenschen philantroop scheen zelfs tot hier te zijn doorgedrongen. +</p> +<p>Dat een van de beambten het geheim van den electrischen motor zou ontdekken, behoefde +Raffles niet te vreezen, want zelfs voor een deskundige zou dit zoo goed als onmogelijk +zijn geweest—het machinegedeelte, waar het op aan kwam, was geheel omsloten door een +stevige aluminiumkast, teneinde het tegen onbescheiden blikken te beveiligen. +</p> +<p>Nadat aan alle formaliteiten voldaan was, werd de vliegmachine naar een van de loodsen +gerold, en daar gestald, als men het zoo mag uitdrukken. +</p> +<p>De deuren werden gesloten, en aan Raffles werd de sleutel ter hand gesteld. +</p> +<p>Toen pas verlieten de drie mannen, nadat zij hun zware pelsen hadden afgedaan, die +hun thans als lood wogen, het landingsterrein, hetwelk was gelegen aan het einde van +het tramlijntje, waarover electrische wagens reden, ongeveer ieder kwartier een. +</p> +<p>De streek was hier weinig bebouwd, en slechts hier en daar verhieven zich villa’s +en „bungalows” van rijke Engelsche fabrikanten en Indiërs. +</p> +<p>Dicht bij den uitgang van het landingsterrein bevond zich een eenvoudig wijnhuis, +en Raffles stelde voor, daar rustig te wachten op de komst van een tram, welke hen +naar de stad zou voeren, die zij in de verte zagen liggen. +</p> +<p>Het duurde niet lang of de drie mannen hadden ieder een glas landwijn voor zich, en +nu begon Charly na een blik om zich heen te hebben geworpen op gedempten toon: +</p> +<p>„Geloof je nu, Raffles, dat je beschermelinge Eleonore Manoury eindelijk veilig zou +zijn?” +</p> +<p>„Ik kan met den besten wil niet inzien, Charly, waarvoor zij hier in Caïro nog te +vreezen zou kunnen hebben. Haar voormalige minnaar, Irwin Stanley, de aanvoerder van +het Genootschap van den Gouden Sleutel, kan haar spoor onmogelijk gevolgd hebben.” +</p> +<p>Raffles zweeg even om een sigaret aan te steken, en vervolgde toen: +</p> +<p>„De jonge vrouw, die ik gelukkig uit zijn klauwen heb kunnen redden, zal nu wel inzooverre +genezen zijn, dat ik haar zonder eenig gevaar kan vervoeren, naar welke stad zij ook +verkiest. Maar stil—ik geloof dat daar reeds onze tram aan komt—het wordt tijd, vrienden!” +</p> +<p>Hij betaalde, en de drie vrienden begaven zich naar het popperig kleine tramwagentje, +dat niet meer dan twintig passagiers kon bevatten, en dat bestuurd werd door een inlander, +in een witte uniform met vergulde knoopen, een tulband op, en bloote voeten. +</p> +<p>Het voertuig bracht hen binnen twintig minuten tot op het voornaamste plein van de +stad, niet ver verwijderd van het beroemde Hotel des Anglais, waar bijna alle <span class="corr" id="xd31e173" title="Bron: touristen">toeristen</span> pleegden samen te komen, en dat als het ware het brandpunt is van het Westersch verkeer +in deze schoone stad. +</p> +<p>Het groote terras was tot het laatste toe bezet met toeristen, voornamelijk Engelschen +en Amerikanen, die genoten van het bonte schouwspel dat zich aan hun blikken bood. +</p> +<p>Inlandsche kooplieden van verschillende stammen, Soedaneezen, Arabieren, Kabijlen, +Nubiërs, maar ook bewoners uit Perzië, Beloedsjistan, den beneden Nijl en nog verder, +die met een karavaan naar de belangrijkste stad van dit gedeelte van Afrika waren +gekomen, verdrongen zich op het breede plein, zoo dicht mogelijk in de buurt der balustrade, +welke het terras afsloot, en zelfs op de treden van de marmeren trap, die daarheen +voert, teneinde hun waren aan den man te brengen. Prachtig gedreven koperwerk, shawls, +met gouddraad doorstikt, zijden stoffen, ivoren beeldjes, prachtige wapens, eigenaardige +staaltjes van pottenbakkerskunst en voorts bananen, druiven, zeer zoete peren, dadels +en vijgen. +</p> +<p>Raffles en zijn beide tochtgenooten, die hier reeds meermalen geweest waren, keken +eenige oogenblikken naar het steeds aantrekkelijk schouwspel, en richtten vervolgens +hun schreden naar een breede laan, aan weerszijden met een dubbele rij platanen begroeid, +waaraan, telkens gescheiden door een open ruimte, verscheidene groote, voor het meerendeels +schitterend wit gepleisterde, of uit witte steen opgetrokken gebouwen lagen. +</p> +<p>Daar vond men onder andere de officiëele woning van den Khedive of Onderkoning, het +parlementsgebouw, het Paleis van Justitie, het Sanatorium, een aantal groote koffiehuizen +en ook een pasgebouwd, fraai ziekenhuis. +<span class="pageNum" id="pb4">[<a href="#pb4">4</a>]</span></p> +<p>Dit is de boulevard Mehemet-Ali, die in het jaar 1889 werd aangelegd, twee kilometer +lang is, en verderop ook voert door den doolhof van nauwe slopjes en stegen der Arabiersche +buurt. +</p> +<p>Raffles bleef hier een oogenblik staan, en zeide toen tot Charly Brand: +</p> +<p>„Het is geloof ik het beste, als ik maar alleen naar binnen ga, het is niet noodig, +dat men ons zooveel samen ziet. Over een half uur denk ik weer terug te zijn. Daarginds +schijnt mij een goed koffiehuis te zijn—daar kun je op mij wachten!” +</p> +<p>En met deze woorden verwijderde Raffles zich, en ging het hek door, hetwelk het ziekenhuis +omsloot. +</p> +<p>De breede deuren stonden open en hij kon binnen gaan, zonder eerst te moeten aanbellen. +</p> +<p>Aanstonds trad hem een verpleegster tegemoet, die hem dadelijk scheen te herkennen, +want zij vroeg glimlachend<span class="corr" id="xd31e190" title="Bron: .">:</span> +</p> +<p>„Gij komt zeker eens omzien naar de dame, die gij een week geleden hier hebt gebracht, +mijnheer Brown?” +</p> +<p>„Zoo is het, zuster! Ik hoop dat zij het goed maakt?” +</p> +<p>„Zij gaat met reuzeschreden vooruit, mijnheer! Zij praat vaak over u—zij schijnt u +zeer dankbaar te zijn!” +</p> +<p>Raffles mompelde iets dat onverstaanbaar was, en hernam toen luid: +</p> +<p>„Zou ik haar op het oogenblik kunnen zien?” +</p> +<p>„Het officiëele bezoekuur is eigenlijk nog niet aangebroken, mijnheer Brown, maar +ik weet dat de directeur voor u een uitzondering zal maken, omdat gij heelemaal uit +Londen zijt gekomen! Wees zoo goed mij even te volgen.” +</p> +<p>De verpleegster ging Raffles voor over de prachtige marmeren trap naar een breede +gang op de eerste verdieping, waaraan de kamers voor de afzonderlijk verpleegde patiënten +gelegen waren. +</p> +<p>Zij opende voorzichtig een deur, keek om het hoekje, wendde zich naar Raffles om, +en zeide glimlachend: +</p> +<p>„Uw beschermelinge is wakker, mijnheer Brown—gij kunt binnentreden!” +</p> +<p>Raffles trad de ziekenkamer binnen, helder verlicht door de zonnestralen, die door +het breede raam naar binnen drongen, en zachtjes deed de verpleegster de deur weder +dicht. +</p> +<p>In het breede witte bed, dat juist tegenover het raam stond, lag een jonge vrouw, +die zich bij het binnentreden van den bezoeker op een elleboog had opgericht, en met +een gebaar van groote vreugde de hand naar hem uitstak, terwijl er een blos opsteeg +in haar wangen. +</p> +<p>„Hoe heerlijk, dat gij gekomen zijt, Raffles!” fluisterde zij zachtjes. +</p> +<p>„Gij zult mij nu spoedig weder meenemen<span class="corr" id="xd31e208" title="Niet in bron">,</span> nietwaar<span class="corr" id="xd31e210" title="Niet in bron">?</span> Ik gevoel mij hier zoo eenzaam en ik ben bevreesd!” +</p> +<p>Raffles had een stoel genomen, en voor het bed geschoven, maar nu keek hij de jonge +vrouw verwonderd aan, en herhaalde: +</p> +<p>„Bevreesd? Waarom zoudt gij bevreesd zijn? Gij hebt hier immers niets te duchten? +Ik heb u onder een anderen naam laten opnemen—niemand kan weten dat gij hier zijt, +en die schurk van een Stanley kan uw spoor onmogelijk hebben teruggevonden!” +</p> +<p>„Toch ben ik bang!” hernam Eleonore Manoury met een schuwen blik naar het raam. „Gisterennacht +is er iets gebeurd—iets wat mij groote vrees heeft aangejaagd! Ik kon den slaap niet +vatten—ik dacht ergens over na—iets wat mij niet uit den zin wilde—en eensklaps zag +ik schaduwen bewegen aan de buitenzijde van het raam—de maan scheen op het lancaster +rolgordijn, en ik kon ze duidelijk zien!” +</p> +<p>„Gij zult het u verbeeld hebben! Of het kunnen de toppen geweest zijn van de palmboomen, +die in den tuin staan!” +</p> +<p>„Neen—neen—het waren de boomen niet!” hernam de jonge vrouw opgewonden. „Het was de +gestalte van een man!” +</p> +<p>Raffles schudde het hoofd, en kwam: +</p> +<p>„Ik kan mij volstrekt niet voorstellen, hoe zooiets mogelijk zou zijn! Wat hebt gij +gedaan toen gij het zaagt?” +</p> +<p>„Ik wilde om hulp roepen, maar ik vreesde wel wat, mij belachelijk te maken, en ik +durfde toch ook niet te gaan zien wat het was. Ik verbeeldde mij dat ik een krassend +geluid hoorde aan het raam, en toen wilde ik juist een gil slaken—maar op hetzelfde +oogenblik verdween de schaduw snel, ik hoorde beneden in den tuin het grint kraken +onder voetstappen, die zich snel verwijderden—en toen was alles voorbij!” +</p> +<p>Zonder te antwoordden stond Raffles op, trad op <span class="pageNum" id="pb5">[<a href="#pb5">5</a>]</span>het venster toe, trok het rolgordijn hoog op en sloeg de beide helften van het raam +open. +</p> +<p>Hij bukte zich voorover, en onderzocht zeer nauwkeurig de vensterbank. +</p> +<p>Daarna bekeek hij de deurramen aan den buitenkant—en toen hij het venster langzaam +sloot en naar het bed terugkeerde, had zijn gelaat een ernstige uitdrukking. +</p> +<p>„Ik zal zoo spoedig mogelijk u hier komen weghalen!” zeide hij. „Ik geloof inderdaad +dat het beter zal zijn!” +</p> +<p>„Gij geeft dus toe dat ik het mij niet verbeeld heb?” riep Eleonore Manoury uit. +</p> +<p>„Ik geloof inderdaad, dat vannacht iemand aan den buitenkant van het raam gemorreld +heeft, en waarschijnlijk de vlucht heeft genomen op het een of ander verdacht geluid!” +</p> +<p>„Ik wist het wel!” hernam Eleonore Manoury, terwijl zij zich achterover in de kussens +liet vallen. „Nooit zal ik voor dien ellendeling meer veilig zijn—nooit en nergens!” +<span class="pageNum" id="pb6">[<a href="#pb6">6</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch2" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch2.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="main">Veiligheidsmaatregelen.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Een oogenblik bleef het stil in het vertrek. +</p> +<p>Raffles scheen in diepe gedachten verzonken te zijn. +</p> +<p>Toen hernam hij: +</p> +<p>„Kunt gij u zelf niet voorstellen, hoe het mogelijk is, dat men uw spoor heeft hervonden, +ofschoon ik u acht dagen geleden met mijn vliegmachine hierheen gebracht heb, en terwijl +het volstrekt onmogelijk is, dat men ons op dien tocht door het luchtruim gevolgd +is?” +</p> +<p>In plaats onmiddellijk te antwoorden begroef de jonge vrouw het gelaat in de kussens, +en barstte in snikken uit. +</p> +<p>Haar geheel verleden van de laatste maanden ging aan haar geest voorbij. +</p> +<p>Met wanhoop in het hart herdacht zij het oogenblik, waarop zij in de macht raakte +van Irwin Stanley, die juist gekozen was tot aanvoerder,—Meester was zijn titel—van +een machtige misdadigersorganisatie. +</p> +<p>Deze bond, waarbij een groot aantal der voornaamste misdadigersbenden van het Europeesche +vasteland en van de Nieuwe Wereld waren aangesloten, benevens eenige zeer gevaarlijke +benden in Engelsch-Indië, o.a. die van de vreeselijke Thugs of Worgers, heette het +„Genootschap van den Gouden Sleutel”, en de man die er van aan het hoofd stond, was +met bijna onbeperkte macht over de leden van deze organisatie bekleed. +</p> +<p>Alleen in gevallen van verraad sprak een raad van zeven leden, de zoogenaamde Bloedraad, +recht, maar dat sloot voor den Meester volstrekt niet de bevoegdheid uit, om, waar +en wanneer het hem goed dacht, een persoonlijke vete te te beslechten. +</p> +<p>Irwin Stanley, die in het dagelijksche leven de rol speelde van een eerwaardig zaakwaarnemer, +was reeds lang in het geheim een lid van het Genootschap geweest—en hij was er gevreesd +en bewonderd om zijn sluwheid, zijn stoutmoedigheid, en zijn volkomen gemis aan alles +wat op een geweten geleek. +</p> +<p>Hij had reeds twee moorden op zijn geweten, en toen de derde Meester van het Genootschap, +Dr. Fox, door toedoen van John Raffles, die ook de beide vorigen had weten te verdelgen, +het leven had gelaten, koos de Algemeene Vergadering van afgevaardigden hem met bijna +algemeene stemmen tot zijn opvolger. +</p> +<p>Eleonore Manoury was ter kwader ure de minnares van dezen man geworden, nog onkundig +wat hij bedreven had—en daar zij zelve eenigen tijd geleden in staat van zelfverdediging +een mensch had gedood, maakte de schurk hiervan misbruik, door haar met aangifte bij +de politie te bedreigen, wanneer zij niet volgens zijn bevelen handelde. +</p> +<p>De jonge, schoone vrouw had vervolgens deel genomen aan eenige gevaarvolle ondernemingen +der bende, voornamelijk inbraken—en zij wist dat zij ijverig door de politie werd +gezocht! +</p> +<p>Toen kwam het tijdstip in haar leven, dat er een algeheele ommekeer in zou brengen. +</p> +<p>Raffles scheen op het spoor te zijn gekomen van Irwin Stanley, toen deze nog nauwelijks +eenige maanden aan het hoofd van het Genootschap stond, en bijna onmiddellijk was +er een felle strijd tusschen de beide mannen ontstaan. +</p> +<p>Bij hun tweede treffen, in het huis van Irwin Stanley, een oud en groot gebouw in +de Kappel Street te Londen, was Eleonore Manoury, die door de woordenwisseling in +het oudste gedeelte van het huis, waar zij opgesloten werd gehouden, onzichtbaar voor +de wereld, gewekt, Raffles ter hulp gesneld, juist toen zijn doodsvijand op het punt +had gestaan, Raffles door een even verraderlijken als moorddadigen steek te dooden. +<span class="pageNum" id="pb7">[<a href="#pb7">7</a>]</span></p> +<p>Maar de schurk zon op wraak, en juist toen Raffles met de vrouw, die zijn leven gered +had, het huis wilde verlaten, dat hem bijna noodlottig was geworden, kwam de booswicht +weder opdagen, en trof de ongelukkige vrouw van uit een hinderlaag met een revolverschot +in de borst. +</p> +<p>En nog zou de zaak wellicht tragisch voor Raffles zijn afgeloopen, wanneer Henderson +niet als hulp was komen opdagen, die Stanley een zwaren stoel naar het hoofd wierp, +juist toen deze voor den tweeden keer, thans op Raffles wilde vuren. +</p> +<p>De Gentleman-Inbreker en de vrouw, die voortaan zijn bescherming zou genieten, waren +gered—maar Stanley was op het laatste oogenblik spoorloos verdwenen. +</p> +<p>Zijn huis bleek nog meer geheimen te bezitten, dan Raffles wel verwacht had. +</p> +<p>Eleonore liet vervolgens snel alles aan haar geest voorbij gaan, wat er sindsdien +was geschied—de overbrenging naar een eenzaam gelegen landhuis, dicht bij Londen, +haar ontdekking daar, door den speurhond van een der leden van de bende, de nachtelijke +overval van drie bandieten, op bevel van Stanley, en met het doel deze lastige getuige +en medeweetster van zijn geheim te dooden, maar die door Raffles en zijn vriend verijdeld +werd, haar overbrenging naar Londen, en naar het huis van een zekeren Brown, onder +welken naam Raffles een klein huis in de Victoria Street bezat, en ten slotte de vernieuwde +poging van Stanley, om de gewonde vrouw daar van het leven te berooven, nadat de speurhond +ten tweede male haar spoor had teruggevonden, de vlucht door de onderaardsche tunnel, +en ten slotte haar overbrenging met de vliegmachine van John Raffles naar Caïro, waar +hij haar onder een valschen naam had laten opnemen in het beste ziekenhuis, hetwelk +deze stad met zijn zeven honderd duizend inwoners rijk was. +</p> +<p>Dit alles was vliegensvlug, als ware het een snel voorbijglijdende film aan haar herinneringen +voorbij gegaan—en zij vergat ook het gevoel van warme vriendschap niet, dat haar voor +John Raffles was gaan bezielen, en dat op het punt stond, alle andere gevoelens in +haar ter zijde te dringen. +</p> +<p>En nu pas viel het haar ook in, dat zij nog niet geantwoord had op de vraag van den +Grooten Onbekende. +</p> +<p>Zij wenkte hem, om dicht bij het bed te komen, en zeide op gedempten toon als vreesde +zij dat andere ooren het zouden kunnen hooren: +</p> +<p>„Ik vrees u een teleurstelling te moeten bereiden, Raffles—maar ik geloof dat iedere +andere stad dan juist Caïro voor mij veiliger zou zijn geweest.” +</p> +<p>„Waarom?” +</p> +<p>„Ik heb hier eenige maanden achtereen met Stanley geleefd, en in dien tijd kregen +wij herhaaldelijk bezoek van leden der bende, waaraan ik nu niet zonder walging en +afschuw kan terugdenken. Er waren blanken en inlanders onder.” +</p> +<p>„Welnu?” +</p> +<p>„Zij allen kenden mij heel goed—en ik voor mij ben er zeker van, dat Stanley onmiddellijk, +nadat gij mij uit zijn huis hadt weggevoerd, naar alle plaatsen, waar het Genootschap +van den Gouden Sleutel gehoorzaamd en gevreesd wordt, het telegrafische en in geheime +taal gestelde bevel gezonden heeft, om naar mij uit te zien—want hij kende zeer goed +de middelen, die u ten dienste staan: Wij hebben er herhaaldelijk over gesproken, +en hij werd altijd half dol van woede en drift, als hij bedacht, dat de macht van +een enkel man zoo aanzienlijk veel grooter bleek te zijn, dan die van een geheele +uitstekend georganiseerde bende! Stanley weet dat gij een uiterst snelle vliegmachine +bezit, dat gij een duikboot van uw eigen vinding hebt vervaardigd, veel sneller dan +eenig tot dusverre bekend vaartuig van dien aard, hij weet dat gij op verschillende +punten van den aardbodem aanzienlijke schatten verborgen hebt, en ten slotte is het +hem bekend, dat gij u weet te vermommen op een wijze, waarbij vergeleken de verkleedpartijen +van de detectives van Scotland Yard erbarmelijk knoeiwerk is!” +</p> +<p>„Dus gij vreest.…” +</p> +<p>„Ik moet wel vreezen, dat men mij hier herkend heeft!” +</p> +<p>„Maar hoe is dat mogelijk?” hernam Raffles. „Wij zijn in ieder geval voor het aanbreken +van den dag geland, niet ver van den straatweg van Alexandria naar Caïro, en wij hebben +u aanstonds met een daartoe ontboden automobiel naar het ziekenhuis laten vervoeren. +Hoe is het dan denkbaar, dat men u gezien zou hebben?” +</p> +<p>„Dat kan ook niet, tenminste niet gedurende den rit—maar het noodlot volgt soms grillige +plannen—het is immers wel mogelijk, dat er in het ziekenhuis een verpleegster was, +die tot de bende behoorde, <span class="pageNum" id="pb8">[<a href="#pb8">8</a>]</span>en die mij herkend heeft—gij moet weten, dat men mij reeds een paar malen, toen het +heerlijk weer was, in een ziekenstoel naar den grooten tuin heeft gereden, die zich +achter het ziekenhuis uitstrekt, en waar zich honderden andere verpleegden ophielden, +die aan de beterende hand waren, zooals ik!” +</p> +<p>Het gelaat van Raffles had een ernstige uitdrukking aangenomen. +</p> +<p>„Dat is leelijker!” zeide hij zachtjes. „Dan is het natuurlijk volstrekt niet uitgesloten, +dat het toeval hier de hand in het spel heeft gehad, en dat hier een van die kerels, +die u vroeger gekend hebben, verpleegd werd!” +</p> +<p>Hij zweeg even, en vervolgde toen, met gebogen hoofd: +</p> +<p>„Ik moet u mijn verontschuldiging aanbieden, Madame! Naar het schijnt breng ik u louter +ongeluk aan, en wien zou dat ook verwonderen? Om mijnentwille zijt gij zwaar gewond, +en weer om mijnentwille heb ik u dagen achtereen, in den toestand waarin gij u bevindt, +zware vermoeienissen laten doorstaan.” +</p> +<p>„Maar dat was toch om mij te redden!” riep de jonge vrouw uit, terwijl zij de hand +van den Gentleman-Inbreker greep. +</p> +<p>„Een zonderlinge wijze van redden!” riep Raffles op schamperen toon. „Ik breng u steeds +in nieuwe verlegenheden, en in nieuw gevaar, dat is de zaak!” +</p> +<p>„Zeg dat toch niet!” hernam Eleonore Manoury op smeekenden toon. „Gij doet mij pijn! +Gij hebt u in de laatste dagen om mijnentwege herhaaldelijk in levensgevaar gesteld! +Reeds zijn eenige van uw kostbare geheimen bij Stanley bekend, en dat alleen door +mijn schuld! Wanneer ik er niet geweest was, zou die ellendige hond de schurken niet +op het spoor hebben gebracht. En gij kondet toch niet weten dat juist in Caïro mijn +noodlot mij zou achterhalen?” +</p> +<p>„Oho, Madame zoover zijn wij nog lang niet!” viel Raffles haar in de rede. „Zeg mij +eens, voelt gij u in staat spoedig dit ziekenhuis te verlaten?” +</p> +<p>„Als het moest, zou ik desnoods over eenige uren kunnen vertrekken!” +</p> +<p>„Wat zeide de geneesheer?” +</p> +<p>„Die achtte het beter, dat ik nog een paar dagen hier bleef, maar hij zeide mij vanmorgen, +dat ik, als ik wilde, morgen de inrichting kon verlaten!” +</p> +<p>„Daarbij blijft het dan!” hernam Raffles op vasten toon. „Wij mogen uw gezondheid +niet in de waagschaal stellen, uit vrees voor de ellendelingen! Ik zal zelf vannacht +de wacht houden, en ik verzeker u, dat niemand het zal wagen, ook maar een vinger +naar u uit te steken!” +</p> +<p>Eleonore drukte de hand van Raffles met kracht, en er lag een vochtige glans in haar +oogen, toen zij op gedempten toon zeide: +</p> +<p>„Ik wist immers wel, dat ik onder alle omstandigheden op u zou kunnen rekenen! Ik +weet ook dat ik misbruik van uw goedheid maak—maar ik smeek u,—breng mij zoo spoedig +mogelijk van hier! Ik ben bang in deze stad, die vol is van vijanden, die zeker geen +oogenblik zullen aarzelen, mij te vermoorden, als Stanley hen daartoe het bevel heeft +gegeven!” +</p> +<p>„Morgen reeds, Madame, kunt gij gaan waarheen gij wilt!” hernam Raffles. +</p> +<p>„Ik dank u!” was alles wat de jonge vrouw zeide, en Raffles moest zich afwenden, want +in den blik van haar schoone oogen had hij een geheim gelezen, dat hij niet wilde, +en niet mocht kennen, indien hij niet ontrouw wilde worden aan de zware taak, welke +hij zich gesteld had—het bijstaan van de zwakken en onderdrukten en het herstellen +van onrecht, tot iederen prijs, zelfs van diefstal!— — — +</p> +<p>Na eenige oogenblikken zeide hij op zakelijken toon: +</p> +<p>„Ik zal in ieder geval den directeur op het hart drukken, dat uw kamer met de uiterste +zorg moet worden bewaakt, door vertrouwbaar personeel, zoodra de duisternis gevallen +is. Wat den tuin aangaat—ik verzeker u, dat men uw venster niet zal bereiken! En nu +moet ik u verlaten, want ik heb met mijn vrienden nog verschillende zaken te regelen—van +middag keer ik waarschijnlijk nog eens terug. Het verheugt mij, dat ik uw toestand +veel verbeterd vind. Niet ten onrechte noemt men Caïro een Dorado voor longlijders +en genezenden—juist daarom bracht ik u hierheen!” +</p> +<p>„Zijt gij er waarlijk verheugd om, Raffles?” vroeg Eleonore op zachten toon. +</p> +<p>„Denkt gij van niet, Madame?” +</p> +<p>„Ik weet het niet—ik— — —soms lijkt het mij toe, alsof uw gelaat van marmer is! Ik +kan er niets op lezen—geen sprankje van gevoel, niets dan koude ernst en vastberadenheid, +en toch weet ik, toch gevoel ik, dat uw gemoed zacht en medelijdend is! Men bespot +u onder de leden onzer bende omdat gij het geld, dat gij— —dat gij— — —” +<span class="pageNum" id="pb9">[<a href="#pb9">9</a>]</span></p> +<p>„Dat ik steel, Madame!” +</p> +<p>„— — — — — het geld, dat gij van anderen afneemt, bijna aanstonds weder uitgeeft om +het te besteden aan doeleinden, waarom mijn vroegere makkers slechts lachten! Maar +ik weet wat er in u omgaat—en daarom begrijp ik het niet, dat gij soms zoo trotsch, +zoo koel, zoo ongenaakbaar er kunt uitzien! Zeg mij eens John Raffles—hebt gij een +hart?” +</p> +<p>Raffles antwoordde niet aanstonds, maar staarde schijnbaar gedachtenloos uit het raam +naar beneden in den dicht beplanten tuin, waar thans verscheidene zieken in rolwagentjes +voorzichtig door verpleegsters heen en weer gereden werden, ten einde te genieten +van den heerlijken zonneschijn. +</p> +<p>Toen wendde hij zich om, en antwoordde, terwijl zijn stem een harden klank had: +</p> +<p>„Ik mag geen hart bezitten, Madame—behalve voor mijn ongelukkige, verdrukte vrienden, +voor hen die lijden, voor hen die onrechtvaardig behandeld, bedrogen en mishandeld +worden!” +</p> +<p>Eenigen tijd bleef het weder stil in het ziekenvertrek. +</p> +<p>Toen kwam het op heeschen toon over de lippen van Eleonore Manoury, terwijl zij haar +prachtige zwarte oogen strak op den man tegenover haar gevestigd hield: +</p> +<p>„Heeft de liefde nooit een rol gespeeld in uw leven, John Raffles?” +</p> +<p>„O ja, Madame—menigmaal zelfs!” antwoordde Raffles op drogen toon. „Gij ziet mij toch +hoop ik niet aan voor een puritein, voor een Eunuch? Denkt gij soms dat ik ongevoelig +ben voor vrouwelijk schoon? Ik mag alleen niet, en omdat ik niet mag, daarom wil ik +ook niet! Later misschien—later!” +</p> +<p>Eleonore Manoury gaf geen antwoord, maar liet zich met een zucht, die als een klacht +klonk, weder in de kussens terug vallen. +</p> +<p>Toen kwam het heel zacht over haar lippen, onhoorbaar voor den Gentleman-Inbreker: +</p> +<p>„Later—later misschien!” +<span class="pageNum" id="pb10">[<a href="#pb10">10</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch3" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch3.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="main">De overval.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Nadat Raffles dien middag voor de tweede maal een bezoek had gebracht aan Eleonore +Manoury, en nog een en ander met haar besproken had, begaf hij zich naar Charly en +Henderson, die in het Hotel des Anglais op hen zouden wachten, en nu pas deelde hij +den beiden mannen mede, waarvoor zijn beschermelinge vreesde. +</p> +<p>Charly Brand had met gefronste wenkbrauwen toegeluisterd, en bromde nu half voor zich +heen: +</p> +<p>„Het is dus nog niet uit! Die schurken zullen de arme vrouw van het eene punt van +den aardbol tot het andere achtervolgen!” +</p> +<p>„Nu overdrijf je wel een weinig, waarde Charly!” hernam Raffles glimlachend. „Er zijn +gelukkig nog heel wat plaatsen op onze schoone aarde, waar Eleonore Manoury veilig +zal zijn. Als zij maar eenmaal goed en wel hier <span class="corr" id="xd31e324" title="Bron: van daan">vandaan</span> is!” +</p> +<p>„Waarschuw toch eenvoudig de politie, opdat die zich in hinderlaag kan stellen en +den kerel wie het dan zijn mag, bij de kladden neemt, om hem zoo spoedig mogelijk +te laten ophangen!” +</p> +<p>„Het laatste gedeelte van je programme heeft mijn volle sympathie, Charly—maar het +eerste zou ik in dezer voege willen wijzigen dat wij zelf de rol van politieagenten +vervullen! Bedenk dat Eleonore Manoury in Caïro—een stad dus waar de Engelsche wetten +geldig zijn—aan hetzelfde gevaar bloot staat als te Londen, om dadelijk te worden +verraden, wanneer een van die schurken haar inderdaad herkent. Mocht hij in handen +van de politie vallen, dan zal hij geen seconde aarzelen, om den waren naam te noemen +van de vrouw, die in het ziekenhuis verpleegd wordt—en dan zou al onze moeite vruchteloos +zijn geweest!” +</p> +<p>„Daarin schuilt veel waars, Edward!” moest Charly toegeven. „Het wordt dus vannacht +weder een waakpartij?” +</p> +<p>„Er schiet niets anders op over, mijn jongen! Mocht het werk je echter vermoeiend +schijnen, dan zal niemand je beletten, den nacht in je hotelkamer door te brengen.” +</p> +<p>Charly kreeg een kleur en stamelde: +</p> +<p>„Zoo heb ik het natuurlijk niet bedoeld, Edward! Ik stel me natuurlijk geheel en al +tot je beschikking—maar het wil mij voorkomen, dat mooie Eleonore ons binnen een tijdverloop +van nog geen week reeds heel wat vermoeienissen en last heeft berokkend!” +</p> +<p>„Daarover mogen wij ons niet beklagen, Charly—bedenk dat zij een vrouw is!” antwoordde +Raffles eenvoudig. +</p> +<p>De drie mannen nuttigden het middagmaal op het terras, want het was verrukkelijk weder, +en te warm om binnen te zitten. +</p> +<p>Zooals gewoonlijk wilde Henderson zich reeds weer bescheiden terugtrekken maar Raffles +bracht hem aan het verstand, dat daar thans geen sprake van kon zijn, want hij was +nu slechts een helper, die een ongelukkige vrouw moest helpen redden, en zeker niet +de chauffeur van Lord William Aberdeen. +</p> +<p>Zoolang het nog licht was, maakte men hiervan gebruik, om een wandeling te maken in +de naaste omgeving der stad, die zelfs aan den kant, waar Caïro <span class="corr" id="xd31e339" title="Bron: onmiddelijk">onmiddellijk</span> aan de woestijn grenst, van een eigenaardige, plechtige schoonheid is, en vervolgens +toen de duisternis ging vallen, slopen zij naar den tuin van het ziekenhuis, en wisten +er ongemerkt binnen te dringen. +</p> +<p>Raffles had zich van te voren goed op de hoogte gesteld van de ligging van het ziekenvertrek, +waar zijn beschermelinge terneder lag, en het duurde niet lang of de drie mannen hadden +zich in hinderlaag gelegd achter een dicht begroeid boschje van Tamarindestruiken, +vanwaar zij niet alleen het bewuste <span class="pageNum" id="pb11">[<a href="#pb11">11</a>]</span>raam maar den geheelen zijgevel van het ziekenhuis konden overzien. +</p> +<p>Het was omstreeks half elf in den avond, toen zij deze schuilplaats konden betrekken. +</p> +<p>De maan was weliswaar verborgen, maar de lucht was toch zoo helder, dat de drie mannen +de omgeving tamelijk goed konden overzien. +</p> +<p>Langzaam verstreken de uren, zonder dat zich iets bijzonders voordeed, en reeds begon +zich een gevoel van slaperigheid van Charly Brand meester te maken waaraan hij nauwelijks +weerstand kon bieden, en dat misschien wel veroorzaakt werd door den zoo buitengewoon +snellen overgang van het ruwe Engelsche klimaat naar dit tropische land, waar des +daags een temperatuur heerschte, die niet ver van de vijf en tachtig graden verwijderd +was, en waar ook nu nog een lauwe warmte tusschen de zwijgende, roerlooze boomen van +den gasthuistuin hing, terwijl de bedwelmende geur van de Tamarindebloesems de lucht +vervulde. +</p> +<p>Maar juist toen hij meende dat zijn oogen zouden dichtvallen, voelde hij de hand van +Raffles zachtjes op zijn arm. +</p> +<p>Hij keek hem aan, en het was nog licht genoeg om te kunnen zien, dat Raffles zijn +oogen strak gevestigd hield op iets dat zich geruischloos en langzaam scheen te bewegen +aan den voet van den muur. +</p> +<p>Charly tuurde in de richting, welke Raffles hem met den vinger aan wees, en nu begon +hij een donkere gedaante te onderscheiden, die ergens mede bezig was, waarvan hij +de beteekenis niet aanstonds begreep, maar welke hem spoedig genoeg duidelijk zou +worden. +</p> +<p>Raffles gaf zijn metgezellen een teeken, en geruischloos slopen zij langs de struiken +tot zoo dicht mogelijk bij den zijgevel van het groote witte gebouw, totdat er ternauwernood +een afstand van tien meter was tusschen de drie mannen en den man, en wel een inlander, +dat was nu duidelijk genoeg te zien! +</p> +<p>Raffles bracht zijn mond zoo dicht mogelijk bij het oor van Charly en fluisterde hem +in: +</p> +<p>„Het is een Fellah—kijk maar naar de wijze, waarop hij zijn lendendoek draagt, en +waarop zijn tulband geknoopt is.” +</p> +<p>Charly keek naar het donkerbruine lichaam, dat zich lenig als een slang bewoog, en +nu duidelijk afstak tegen den helderwitten muur. +</p> +<p>En nu zag hij ook, waarmede de Fellah bezig was. +</p> +<p>Hij had een zeer lang bamboeriet meegebracht, zeker niet <span class="corr" id="xd31e360" title="Bron: vell">veel</span> korter dan een meter of acht, en omstreeks een halve decimeter in doorsnede, zooals +ze <span class="corr" id="xd31e363" title="Bron: vel">wel</span> gebruikt worden door de Inlandsche kunstemakers, die er vaak halsbrekende toeren +mede verrichten aldus, de een het riet op zijn schouder balanceert, terwijl de tweede +er inklimt, en heel in den top, die van een lus van rotan is voorzien, zijn kunsten +verricht<span class="corr" id="xd31e366" title="Niet in bron">.</span> +</p> +<p>Waarschijnlijk had de man reeds den vorigen nacht dezen klimpaal bij zich gehad, en +hem in den tuin weten te bergen, met het doel om hem, wanneer de gelegenheid gunstig +was, opnieuw te gebruiken. +</p> +<p>Hij zette nu het lange bamboeriet behendig overeind, en plaatste het uiteinde in den +hoek, dien de uitspringende vensterbank van het raam op de eerste verdieping, dat +bij de ziekenkamer van Eleonore Manoury gelegen was, met den muur maakte, zoodat het +stevig vast stond, en daarop maakte hij zich gereed vlug als een aap naar boven te +klauteren. +</p> +<p>Maar Raffles liet hem geen gelegenheid, hooger dan een meter van den grond te komen. +</p> +<p>Een kort gefluisterd bevel—en de drie mannen stormden voorwaarts. +</p> +<p>Raffles greep den Fellah bij de naakte, bruine beenen, en trok hem met een ruk weder +naar beneden. +</p> +<p>De man, glad als een aal, lenig als een riet, en blijkbaar met groote lichaamskracht +begiftigd, was in een oogwenk weder overeind, en trok met een snelle beweging den +krommen dolk met het breede, vlijmscherp geslepen lemmet, die in zijn gordel stak. +</p> +<p>Maar voor hij van het wapen gebruik kon maken, had Raffles hem een kaakslag toegebracht, +die den Inlander als een aangeschoten haas om en om deed buitelen en hem neervelde, +waarbij hij met het gelaat tegen den grond gedrukt bleef liggen. +</p> +<p>Henderson was met een paar stappen bij hem, en het kostte hem moeite het vreeselijke +wapen los te wringen uit de krampachtig gesloten hand van den Fellah. +</p> +<p>Juist was hij hierin geslaagd, toen de Inlander weder tot zich zelf kwam. +</p> +<p>Maar zoodra hij zag, dat hij <span class="corr" id="xd31e380" title="Bron: ontwappend">ontwapend</span> was, en door drie mannen was omringd, die hunne revolvers op hem gericht hielden, +scheen hij zich in zijn lot te schikken, ofschoon zijn zwarte oogen van woeste wraakzucht +gloeiden. +<span class="pageNum" id="pb12">[<a href="#pb12">12</a>]</span></p> +<p>„Boeit hem stevig!” beval Raffles op gedempten toon. „Wij hebben met een zeer gevaarlijk +sinjeur te doen. Een tijger ziet er, naar ik meen, nog zachtmoediger uit, vergeleken +bij dit bruine heerschap!” +</p> +<p>En terwijl Raffles den Fellah den loop van zijn geweer tusschen de ribben duwde, maakte +Charly zijn handen stevig op zijn rug vast, en bevestigde toen een dik touw vlug en +handig aan zijn enkels, zoodat hij wel kleine stappen zou kunnen nemen, maar dat het +hem onmogelijk zou zijn de vlucht te nemen. +</p> +<p>Hij wist hoe noodzakelijk deze voorzorgsmaatregel was, want het was hem bekend, dat +Fellahs verbazend vlugge loopers met ongelooflijk uithoudingsvermogen zijn. +</p> +<p>De Fellah liet zijn blinkende tanden zien, en hij geleek nu waarlijk wel iets op een +tot woede geprikkeld luipaard—maar hij had tot dusver nog geen enkel woord gesproken. +</p> +<p>Dit alles had nauwelijks eenige minuten geduurd, en in het ziekenhuis was men blijkbaar +geheel onkundig gebleven van het voorval, dat zich in stilte had afgespeeld. +</p> +<p>Raffles keek zijn man eens goed aan, voorzoover de duisternis dit toeliet, en vroeg +toen: +</p> +<p>„Spreek je Engelsch, man?” +</p> +<p>De Fellah knikte. +</p> +<p>„Hoe is je naam?” +</p> +<p>„Ibrahim Dhâr!” antwoordde de Fellah kortaf met een diep keelgeluid sprekend. +</p> +<p>„Wel mijnheer Ibrahim Dhâr, wilt gij mij zeggen, wat uw doel was, toen gij u gereed +maakte, met behulp van dat bamboeriet naar gindsch raam te klauteren?” +</p> +<p>De Fellah zweeg, en keek Raffles met een somberen blik aan. +</p> +<p>„Gij wilt het niet zeggen?” herhaalde Raffles op dreigenden toon. „Dan zal ik het +voor u doen! Gij wildet de ongelukkige vrouw vermoorden, die daar binnen ligt! En +daartoe hebt gij stellig opdracht gekregen van — — — den Meester! Ik zie dat gij schrikt—en +dat is geen wonder, want ik heb u doorzien nietwaar?” +</p> +<p>De Fellah haalde de schouders op—maar hij bleef het stilzwijgen bewaren. +</p> +<p>„Nu die schurk van een Stanley weet zijn mannen goed te kiezen!” hernam Raffles terwijl +hij zich tot Charly Brand wendde. „Ik geloof dat men dien bruinen duivel eerder in +stukken zal kunnen snijden, dan dat hij een woord zal loslaten.” +</p> +<p>De Fellah liet een trotsch, heesch lachje hooren, en zijn zwarte oogen fonkelden triomfantelijk +in zijn fanatiek, mager gezicht. +</p> +<p>Raffles beschouwde hem nog eenigen tijd, en hernam toen: +</p> +<p>„Wij zullen in ieder geval wel eens zien, of hij in die houding blijft volharden!” +</p> +<p>Hij wendde zich weder tot den Inlander en vervolgde: +</p> +<p>„Gij moet weten, dat wij den tijd hebben, en zeer geduldig zijn—geduldiger misschien +dan gij thans wel denkt! Wij nemen u mede—en zoodra Eleonore Manoury in veiligheid +is gebracht, zal ik zoo vrij zijn u aan de politie uit te leveren!” +</p> +<p>En voor het eerst opende de Inlander den mond om te spreken. +</p> +<p>„Als gij dat doet, Sahib, dan zal ik aan de politie zeggen, wie gij zijt!” +</p> +<p>„Wie ik ben? Wilt gij mij wijsmaken, dat gij dat weet?” +</p> +<p>„Gij kunt niemand anders zijn dan de doodsvijand van den Meester!” hernam Ibrahim +Dhâr op woesten toon. „Gij moet John Raffles zijn!” +</p> +<p>De Groote Onbekende haalde minachtend de schouders op. +</p> +<p>„En gelooft gij soms, dat de politie ook maar een seconde zou willen gelooven, wat +een Inlander als gij haar zal mededeelen?” hernam hij schamper. „Men zal u uitlachen, +man! Misschien ware het anders, wanneer men Eleonore Manoury nog in mijn gezelschap +vond, maar ik zal wel zorgen, dat zij in veiligheid wordt gebracht! Men zal u eenvoudig +voor krankzinnig verklaren—of liever men zal de schouders over u ophalen, en meenen +dat gij dronken zijt. Ibrahim Dhâr, ik ben geen seconde bevreesd!” +</p> +<p>De Fellah klemde de lippen opéén en liet een schor geluid hooren, als van een getergden +hond. +</p> +<p>Klaarblijkelijk zag hij de waarheid in van hetgeen de vijand van zijn heer en meester +zooeven had verklaard—de getuigenis van een Inlander, die bovendien nog heel nog wat +met de politie te vereffenen had, zou natuurlijk niet opwegen tegen die van den rijken +Engelschen vreemdeling, en hij zou er zijn zaak slechts door benadeelen. +<span class="pageNum" id="pb13">[<a href="#pb13">13</a>]</span></p> +<p>Daarentegen begreep de schrandere Fellah heel goed, dat hij, als Raffles hem inderdaad +een paar dagen vasthield, bezwaarlijk door de rechtbank veroordeeld kon worden wegens +den aanslag op Eleonore Manoury, want de rechters zouden wel eens aan Raffles de vraag +kunnen stellen, waarom hij dan de zaak niet aanstonds had aangegeven, en gewacht had +tot de vrouw, op wier leven het gemunt was, het ziekenhuis weder had verlaten. +</p> +<p>Raffles scheen te begrijpen wat er in het gemoed van den Inlander omging, maar geen +spier op zijn gelaat bewoog. +</p> +<p>Vroeg of laat zou de <span class="corr" id="xd31e421" title="Bron: Fallah">Fellah</span> de straf voor zijn misdaden wel ontvangen, en hij was er bijna zeker van, dat deze +bruine bandiet, die lid bleek te zijn van het Genootschap van den Gouden Sleutel, +in ieder geval wel zooveel op zijn kerfstok zou hebben, dat hij voor vele jaren de +gevangenis zou ingaan. +</p> +<p>Hij dacht even na over hetgeen hem nu te doen stond, en wendde zich toen tot Charly +met de woorden: +</p> +<p>„Het gemakkelijkste zou zijn, den kerel dadelijk in handen van de politie te stellen—maar +het eerste wat hij zou doen, zou natuurlijk zijn te verraden wie de vrouw is, die +hier verpleegd wordt. Om diezelfde reden kunnen wij hem ook niet overleveren aan den +directeur van het ziekenhuis, want die zou het zeker zijn plicht achten, de politie +te waarschuwen, en Eleonore te beletten de inrichting te verlaten, totdat het was +uitgemaakt of de Inlander inderdaad de waarheid had gesproken.” +</p> +<p>„Hetgeen ook ons in groote moeilijkheden zou brengen, Edward!” merkte Charly Brand +op. +</p> +<p>„Wij moeten dus iets anders verzinnen!” hernam Raffles peinzend. „Den kerel laten +loopen—daaraan denk ik geen oogenblik! Dat zou te gevaarlijk zijn, en daarenboven—misschien +bedenkt onze vriend Ibrahim zich nog wel eens, en bekent hij, van wien hij de opdracht +had ontvangen Eleonore van het leven te berooven.” +</p> +<p>„Nooit!” riep de Fellah op woesten toon. „Gij kent Ibrahim Dhâr niet, als gij denkt +dat hij zal spreken!” +</p> +<p>„Wij zullen zien!” antwoordde Raffles kortaf. +</p> +<p>Hij wierp een blik op zijn horloge. +</p> +<p>Het was bijna drie uur, over een paar uur zou het volkomen dag zijn. +</p> +<p>Er moest dus snel gehandeld worden. +</p> +<p>Raffles wendde zich weder tot Charly, maar thans gebruikte hij de geheime taal, welke +alleen de drie mannen verstonden, en welke voor ieder volkomen onbegrijpelijk was, +terwijl hij zeide: +</p> +<p>„Huur aanstonds een snelle auto. Er zijn hier garages in overvloed. Breng het voertuig +hier—en dan zullen wij dien bruinen schavuit buiten Caïro brengen, en hem bewaken +in een van de dichte bosschen, die zich ten Noord-Oosten van de stad uitstrekken, +totdat Eleonore in veiligheid zal zijn. Ik heb dan de handen vrij en wij kunnen dan +wel verder zijn!” +</p> +<p>„Ik breng natuurlijk geen chauffeur mee?” +</p> +<p>„Dat spreekt van zelf!” riep Raffles eenigzins ongeduldig uit. „Wij kunnen geen derden +bij onze zaak betrekken. Haast je wat!” +</p> +<p>Charly vertrok om dadelijk de opdracht te gaan volbrengen. +</p> +<p>En gedurende den tijd dat hij weg bleef, bewaakten Raffles en Henderson den Inlander—want +zij vertrouwden hem niet, ofschoon hij goed geboeid was, en iedere paar minuten overtuigde +Raffles zich, dat de man zich niet had weten te bevrijden van de touwen, die zijn +handen op zijn rug gebonden hielden. +</p> +<p>Maar reeds na verloop van een half uur keerde Charly weder terug, thans met een kleine +maar snelle auto, welke hij liet stilstaan voor het groote hek, op de plek, waar hij +Raffles en de anderen had achtergelaten. +</p> +<p>Niet zoodra had Raffles de lichten van de auto gezien, en het bekende signaal met +den hoorn vernomen, of hij gaf Henderson een kort bevel, en daarop grepen de beide +mannen den Hindoe ieder bij een arm, en geleidden hem door het hek, waarvan Raffles +zich een valschen sleutel had weten te verschaffen, naar buiten en naar de plek, waar +de auto stond te wachten. +</p> +<p>Het ging niet al te vlug, want de Hindoe kon slechts langzaam loopen wegens zijn kluisters, +maar eindelijk zat hij dan toch in het voertuig, en Raffles nam aan het stuurwiel +plaats, terwijl Charly hem als bewaker ging vervangen. +</p> +<p>Raffles kende hier de wegen uitstekend, en zeker evengoed als die van Londen. +</p> +<p>De kleine auto snelde over den goed onderhouden weg, het bosch tegemoet, en toen zij +dit bereikten, steeg juist de zon boven de kim. +<span class="pageNum" id="pb14">[<a href="#pb14">14</a>]</span></p> +<p>Raffles liet de auto stilstaan, en zeide op zachten toon tot Charly: +</p> +<p>„Breng hem in het dichtste gedeelte van het bosch—er komen daar maar heel zelden menschen, +en je kunt hem gerust knevelen, zoodat hij niet kan schreeuwen. Ik ga aanstonds Eleonore +Manoury uit het ziekenhuis bevrijden, en breng haar op een veilige plek, om aanstonds +weder naar je terug te keeren—en dan zullen wij eens zien, of wij dezen Ibrahim Dhâr +niet kunnen bewegen, om iets los te laten, en nog heel wat meer te doen wat ik verlang—met +of tegen zijn zin!” +</p> +</div> +</div> +<div id="ch4" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch4.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="main">Wat Ibrahim Dhâr verrichtte.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Het was bijna tien uur in den morgen, toen Charly in de verte, op den breeden straatweg, +waarvan echter door het dichte geboomte en het struikgewas niets te zien viel, weder +het geluid hoorde van een autohoorn. +</p> +<p>Hij slaakte een zucht van verlichting, want de bewaking van den Fellah, met zijn ondoorgrondelijk +gelaat en zijn onheilspellend schitterende oogen, was hem zwaar genoeg gevallen, en +had veel van zijn zenuwen gevergd, al was de schurk ook ontwapend, en al waren Henderson +en hijzelf van vuurwapens voorzien. +</p> +<p>De twee Engelschen namen den Fellah weder in het midden, en voerden hem tot bij de +plek waar Charly het sein van den hoorn had gehoord. +</p> +<p>Het duurde niet lang of Raffles trad te voorschijn. +</p> +<p>Zijn gelaat had een opgewekte uitdrukking, en Charly begreep aanstonds, dat Eleonore +Manoury althans voorloopig in veiligheid was gebracht. +</p> +<p>„Hoe is het met haar?” vroeg hij zachtjes. +</p> +<p>„Zoo goed als het maar kan!” antwoordde Raffles. „Zij heeft voortreffelijk geslapen, +dank zij het kalmeerend middeltje, dat de directeur haar op mijn aanraden had toegediend, +en waarin een zeer geringe hoeveelheid morphine was gemengd, en zij heeft, op mijn +arm gesteund, zelfs eenige minuten kunnen loopen! Over een paar dagen is ze weer geheel +de oude, denk ik!” +</p> +<p>De Fellah had met een norsch, onbewogen gelaat naar deze woorden geluisterd maar het +fonkelen van zijn oogen, diep in de kassen verborgen, en dat hij onmogelijk kon bedwingen, +toonde maar al te duidelijk aan, hoezeer de wraakzucht hem verteerde. +</p> +<p>Raffles had den Inlander een oogenblik zwijgend gadegeslagen, en wendde zich nu tot +Ibrahim Dhâr met de woorden: +</p> +<p>„Hebt gij u bedacht?” +</p> +<p>„Ik weet niet wat gij bedoelt!” antwoordde de Inlander hooghartig. +</p> +<p>„Gij weet het zeer goed, maar gij volhardt bij uw stilzwijgen!” riep Raffles toornig +uit. „Niets zou mij nu gemakkelijker vallen, dan u aanstonds aan de politie over te +leveren—maar eerst zult gij mij van dienst zijn!” +</p> +<p>„Denkt gij dat werkelijk?” riep de Inlander hoonend uit. „Niets zal ik voor u doen—behalve +een gebed tot Vishnoe richten, opdat hij u moge verdelgen!” +</p> +<p>„Wij weten tenminste nu, wat wij aan u hebben!” hernam Raffles kalmpjes. „Zie mij +eens recht in de oogen!” +</p> +<p>Onwillekeurig gehoorzaamde de Fellah, en keek recht in de groote staalgrijze oogen. +</p> +<p>Maar het volgende oogenblik barstte hij in een heesch lachen uit—en de dunne rimpelige +oogleden vielen neer over de zwarte oogen. +<span class="pageNum" id="pb15">[<a href="#pb15">15</a>]</span></p> +<p>„Denkt gij met een kind te doen te hebben?” riep Ibrahim Dhâr op schellen toon. „Dacht +gij dat ik niet <span class="corr" id="xd31e473" title="Bron: onmiddelijk">onmiddellijk</span> mij bewust was geweest van de hypnotiseerende kracht van uw blik? Als gij mij op +deze wijze wilt dwingen—dan kunt gij wachten tot den dag van het laatste oordeel! +Ibrahim Dhâr is geen kind!” +</p> +<p>Raffles glimlachte flauwtjes, maar hij scheen volstrekt niet ontmoedigd te zijn. +</p> +<p>„Onze man is sterker dan ik dacht!” zeide hij schouderophalend. „Nu als dit eenvoudige +middel niet slaagt, dan moet ik mijn toevlucht nemen tot het meer ingewikkelde! Knevel +hem weder, vrienden!” +</p> +<p>En voor Ibrahim Dhâr zich goed bewust was, wat er met hem geschiedde, voelde hij weder +den doek om het benedenste gedeelte van zijn gezicht knellen. +</p> +<p>„Grijp hem nu stevig vast!” vervolgde Raffles. +</p> +<p>Henderson plaatste zich achter den Fellah, en greep hem met zijn ijzeren vuisten stevig +bij de bovenarmen, ter hoogte van den elleboog. +</p> +<p>Nu pas opende Ibrahim Dhâr weder de oogen, om te zien wat men met hem voor had. +</p> +<p>En dadelijk begon hij zich als een waanzinnige te verweren, want in de rechterhand +van Raffles zag hij een klein voorwerp—een zeer fijn spuitje, met een spitse punt, +zooals men wel voor morphine-inspuitingen gebruikt. +</p> +<p>Ofschoon hij volstrekt niet kon vermoeden, wat er met hem zou geschieden, gevoelde +hij <span class="corr" id="xd31e486" title="Bron: instincmatig">instinctmatig</span> het gevaar, dat hem van dit onnoozele voorwerp bedreigde. +</p> +<p>Maar Henderson had hem stevig vast, en vruchteloos kronkelde de Fellah zich als een +wurm in zijn sterke vuisten. +</p> +<p>Raffles trad op hem toe, greep zijn naakten rechterarm met de linkerhand, en drukte +met de rechterhand snel de vlijmscherpe punt van het injectiespuitje een <span class="corr" id="xd31e492" title="Bron: milimeter">millimeter</span> in het vleesch, terwijl de wijsvinger snel en handig de kleine piston nederdrukte. +</p> +<p>Zelfs door den doek heen was de kreet van dierlijke woede te hooren, welke de Fellah +slaakte, toen hij den prik voelde. +</p> +<p>„Laat hem nu maar weer los!” beval Raffles kalm. „Nu zullen wij eens zien of mijn +beproefd middeltje spoedig zal werken!” +</p> +<p>De reus ontspande zijn vuisten, die den Fellah als in een knelschroef gevangen hadden +gehouden, en de Fellah was vrij. +</p> +<p>Hij keek Raffles aan met oogen, die uit hun kassen dreigden te puilen, en schopte +als razend met de beenen in zijn vruchtelooze pogingen om zich te bevrijden van de +koorden, die ze gekluisterd hielden. +</p> +<p>Maar de touwen waren sterk, en spoedig zag Ibrahim Dhâr het nuttelooze van zijn pogingen +in. +</p> +<p>Toen stond hij eenige oogenblikken doodstil, als uit brons gegoten. +</p> +<p>Raffles sloeg hem aandachtig gade, met de belangstelling van een geneesheer, die een +eigenaardig geval bestudeert. +</p> +<p>En hij zag, hoe er als het ware een rilling liep over het geheele, slechts door den +heupdoek <span class="corr" id="xd31e505" title="Bron: bekleede">bekleedde</span> lichaam van den Inlander. +</p> +<p>Het was of die man door een hevige koude bevangen was, die hem deed huiveren. +</p> +<p>„Maak zijn armen maar los!” beval Raffles op zachten toon. „Hij zal nu wel niet meer +in staat zijn om zich te verweren!” +</p> +<p>Charly gehoorzaamde. +</p> +<p>Hij kende het wonderbaarlijke middel, waarvan Raffles zich zooeven bediend had, hij +had er een paar maal de merkwaardige uitwerking van gezien, en hij wist dat Raffles +de waarheid sprak—reeds nu zou Ibrahim Dhâr er niet aan denken zich te verzetten—hij +was van dit oogenblik een willoos werktuig geworden in de hand van den Grooten Onbekende! +</p> +<p>Hij maakte dus de touwen los, en de dunne, maar gespierde armen van den Fellah, vielen +slap langs zijn lichaam neder. +</p> +<p>Hij stond daar nu met eenigszins gespreide beenen, het hoofd op de borst geneigd, +terwijl de felle glans van haat en woede snel uit de donkere oogen week. +</p> +<p>Raffles sloeg hem nog eenigen tijd gade, en beval toen op zachten toon: +</p> +<p>„Maak nu ook de kluisters van zijn beenen maar los.” +</p> +<p>Charly ontknoopte het koord. +</p> +<p>De Fellah was vrij—en als hij gewild had, had hij zich met enkele sprongen in veiligheid +kunnen brengen in het dichte bosch. +</p> +<p>Hij verroerde zich echter niet, en bleef rustig op dezelfde plek staan. +</p> +<p>Er lag een kalme, geheel veranderde uitdrukking op zijn gelaat. +</p> +<p>De oogen keken droomerig, en als onbewust van hetgeen zich om hem voordeed. +<span class="pageNum" id="pb16">[<a href="#pb16">16</a>]</span></p> +<p>Raffles verhief zijn stem een weinig, en beval: +</p> +<p>„Ibrahim Dhâr, loop wat heen en weder, om den bloedsomloop te herstellen in uw beenen, +die gebonden zijn geweest!” +</p> +<p>Langzaam als een automaat, als een speelgoedpop, kwam de Fellah in beweging. +</p> +<p>Hij deed eenige passen, keerde zich om, liep in de andere richting,—en zoo eenige +malen achtereen. +</p> +<p>„Sta stil!” beval Raffles. +</p> +<p>Onmiddellijk stond de Fellah stil. +</p> +<p>Een glimlach van voldoening gleed over het gelaat van den Grooten Onbekende. +</p> +<p>„Het verheugt mij, dat het middeltje, dat ik heb uitgevonden, ook op dezen man zijn +uitwerking niet mist,” zeide hij toen. „Een oogenblik vreesde ik er voor, want het +is eigenlijk samengesteld om te worden toegepast op lieden, die, als de Westerlingen, +voor het meerendeel veel dierlijk voedsel gebruiken—en je weet dat de bewoners van +Afrika zich hoofdzakelijk voeden met rijst en brood.” +</p> +<p>Hij keek een oogenblik onderzoekend naar de oogen van den Fellah, en vervolgde: +</p> +<p>„Zijn bewegingen zijn nu nog een weinig automatisch, maar dat zal wel spoedig verbeteren, +en over een half uur zal geen sterveling, die mijn geheim niet kent—en wie zou het +kennen?—aan mijn man kunnen zien, dat hij niet meer dezelfde is, niet meer Ibrahim +Dhâr, maar het willoos werktuig, de slaaf, de gehoorzame dienaar van John Raffles.” +</p> +<p>„Kun je er niet eens de proef van nemen?” vroeg Charly die met groote belangstelling +het geheele voorval had gadegeslagen. +</p> +<p>„Ik moet het zelfs wel hier doen, Charly! Dit is er de beste plaats voor—maar wij +zullen ons toch eerst wat dichter bij onze auto begeven—het zou zeer onaangenaam zijn, +wanneer de wagen ons ontstolen werd!” +</p> +<p>Raffles wendde zich tot den Inlander, die steeds op dezelfde plek was blijven staan, +en beval: +</p> +<p>„Ibrahim Dhâr volg ons!” +</p> +<p>De drie Engelschen begaven zich in de richting van den straatweg, en achter hen volgde, +gehoorzaam als een hond, de Fellah. +</p> +<p>Spoedig hadden zij de plek bereikt, waar Raffles de auto had laten stilstaan. +</p> +<p>Hier hielden allen halt, en de Groote Onbekende wendde zich opnieuw tot den Inlander, +en zeide: +</p> +<p>„Gij moet mij nauwkeurig en naar waarheid <span class="corr" id="xd31e545" title="Bron: antwoordden">antwoorden</span> op alle vragen, die ik u zal stellen, Ibrahim Dhâr! Hebt gij mij begrepen?” +</p> +<p>De Inlander knikte. +</p> +<p>„Neen, geef mij antwoord!” +</p> +<p>„Ja, Sahib!” +</p> +<p>„Zoo is het goed! Gaf de Meester je bevel om Eleonore Manoury van het leven te berooven?” +</p> +<p>„Zoo is het, Sahib!” +</p> +<p>„Weet gij wie hij is?” +</p> +<p>„Ja!” +</p> +<p>„Hebt gij hem wel eens persoonlijk ontmoet?” +</p> +<p>„Meermalen!” +</p> +<p>„Hoe wist hij dat Eleonore Manoury zich hier bevond?” +</p> +<p>„Een der onzen werd in het ziekenhuis verpleegd, en heeft haar in den tuin gezien!” +</p> +<p>„Dus zij had toch gelijk,” mompelde Raffles zachtjes voor zich heen. +</p> +<p>Daarop hernam hij, zich opnieuw tot den Fellah wendende: +</p> +<p>„Op welke wijze is dat aan Stanley medegedeeld?” +</p> +<p>„Ik heb hem zelf een telegram gezonden!” +</p> +<p>„In gewoon Engelsch?” +</p> +<p>„In het Engelsch, maar in geheime taal!” +</p> +<p>„Wat antwoordde hij?” +</p> +<p>„Dat er onmiddellijk tegen de vrouw moest worden opgetreden—ik wist wat met deze woorden +bedoeld werd— — —” +</p> +<p>„Waarom zijt gij den eersten keer gevlucht, alvorens uw verfoeilijk plan ten uitvoer +te brengen?” +</p> +<p>„Ik werd gestoord door een verdacht geluid!” +</p> +<p>„Hebt gij medeplichtigen?” +</p> +<p>„Neen, ik deed het alleen!” +</p> +<p>Raffles zweeg eenige oogenblikken en keek Charly glimlachend aan. +</p> +<p>„Je ziet dat de Fellah geen geheim meer voor ons heeft!” zeide hij. +</p> +<p>„Hij kon niet sneller antwoorden, al ware hij op een pijnbank gespannen!” antwoordde +Charly vol bewondering. +</p> +<p>„O, ik heb mijn instrument nog niet ten volle bespeeld—er valt nog meer uit te halen,” +hernam Raffles levendig. „Let maar eens op!” +</p> +<p>Hij dacht even na over zijn volgende vraag, en begon toen opnieuw: +</p> +<p>„Wie dragen er kennis van de geheime taal, welke gij gebezigd hebt om u in verbinding +te stellen met den Meester?” +<span class="pageNum" id="pb17">[<a href="#pb17">17</a>]</span></p> +<p>„Niet velen! Hier te Caïro <span class="corr" id="xd31e583" title="Bron: zjin">zijn</span> er ten hoogste vier, die deze taal kennen! Ik ben een luitenant van het Genootschap!” +</p> +<p>De Fellah had dit laatste op trotschen toon gezegd, en voor een oogenblik scheen er +een weinig leven in zijn zwarte oogen te komen. +</p> +<p>„Gij bekleedt dus een rang van beteekenis?” +</p> +<p>„Ja! De Meester weet zeer goed, dat ik hier in deze streek van Afrika door duizenden +gehoorzaamd werd.” +</p> +<p>„Veronderstel eens dat gij Stanley dringend verzocht aanstonds hier te komen, daar +het een zaak van het grootste belang betrof—bijvoorbeeld dat gij John Raffles hier +hadt ontmoet—gelooft gij dan, dat de Meester aan dat verzoek gehoor zou geven?” +</p> +<p>„Zonder eenigen twijfel!” +</p> +<p>„Bestaat er een sleutel van uw geheim?” +</p> +<p>„Ja.” +</p> +<p>„Waar is die?” +</p> +<p>„In een geheime schuilplaats in mijn woning.” +</p> +<p>„Waar is die woning gelegen?” +</p> +<p>„Even buiten de stad, niet ver van den weg naar <span class="corr" id="xd31e599" title="Bron: Alexandra">Alexandria</span>!” +</p> +<p>Raffles keek Charly glimlachend aan, en zeide op gedempten toon: +</p> +<p>„Mij dunkt, dat het niet mooier kon! Wat zeg je wel van deze lokvink? Hij zal zoo +zeker als twee maal twee vier is op mijn bevel Stanley hier brengen! Het is jammer, +dat ik het middeltje, wat ik hem heb toegediend, slechts zeer zelden en dan nog alleen +met de grootste opoffering aan tijd en inspanning kan vervaardigen, wegens de zeer +groote zeldzaamheid van de voornaamste grondstoffen waaruit het is samengesteld!” +</p> +<p>„Is het werkelijk je plan, Raffles, Irwin Stanley hier te laten komen?” riep Charly +uit, wien dit vooruitzicht alles behalve scheen toe te lachen. +</p> +<p>„Ja! Heb je er iets tegen in te brengen?” +</p> +<p>„Alleen maar dit, dat ik niet goed inzie, hoe je den man gemakkelijker onschadelijk +kunt maken, zonder je zelf in gevaar te brengen, dan te Londen!” +</p> +<p>„Maar dat is toch zoo eenvoudig mogelijk, mijn waarde!” hernam Raffles. „De politie +hier in Caïro ontvangt een briefje van mijn hand, waarin ik haar zonder meer mededeel, +dat ik mij hier bevind! Ik zelf zal echter wel zorg dragen dat ze mij niet te zien +krijgt!” +</p> +<p>„En in dat briefje.…?” +</p> +<p>„In dat briefje deel ik haar mede, dat een zekere Ibrahim Dhâr, die haar waarschijnlijk +wel bekend zal zijn, haar op een vastgesteld tijdstip mededeelingen zal komen doen +betreffende een samenkomst, welke hij met Irwin Stanley uit Londen zal hebben. Die +Ibrahim Dhâr zal waarschijnlijk verre van gunstig staan aangeschreven bij de politie +van deze stad, en men zal het dus al, zonder dat de man nog een woord gezegd heeft, +behalve dat hij Stanley verwacht, op zijn minst verdacht vinden, dat een Engelschman +op de ontvangst van het telegram van zulk een individu als deze Fellah, onmiddellijk +naar Caïro komt, zonder zich een oogenblik te bedenken!” +</p> +<p>„Alles goed en wel, Raffles,—maar tegenover de politie zal deze bruine schoelje geen +woord los laten!” +</p> +<p>„Ik vraag je verschooning—ik zal hem eenvoudig zeggen dat hij moet antwoorden, en +hij zal er niet aan denken, om te weigeren! Vergeet niet, dat het volstrekt niet noodzakelijk +is, dat juist ik hem de vragen stel! Hij zal even goed geantwoord hebben, als jij +of Henderson dit doet! De man is eenvoudig willoos, dat is alles. Hij is in het volle +bezit van al zijn zintuigen—en ook van zijn geestelijke vermogens—alleen niet over +de macht om van zijn vermogens naar zijn eigen wil gebruik te maken! Het is een soort +hypnose, maar van een zeer bijzondere soort!” +</p> +<p>„Maar als de man weder uit dien toestand ontwaakt, Edward, dan zal hij eenvoudig alles +loochenen!” riep Charly uit. +</p> +<p>Raffles echter haalde de schouders op, en hernam: +</p> +<p>„Het middel behoudt maandenlang zijn uitwerking, die dan zeer langzaam aan verdwijnen +gaat—tenzij ik hem een zeer eenvoudig tegengif geef—een injectie met cocaïne.” +</p> +<p>„Maar Stanley—geloof je niet dat hij aanstonds zal inzien, dat hier bedrog in het +spel is—dat Ibrahim Dhâr niet meer zich zelf is, maar een willoos werktuig van een +ander?” +</p> +<p>„Ik betwijfel of Stanley, die geen geneesheer is, dit inderdaad zou opmerken, Charly—maar +zelfs al was dat het geval, dan zal hij de politie toch niet kunnen overtuigen van +zijn opvatting—zijn woorden zullen slechts in zijn nadeel spreken, de politieautoriteiten +denken, dat hij tracht, hen op een dwaalspoor te brengen, hen om den tuin te leiden!” +<span class="pageNum" id="pb18">[<a href="#pb18">18</a>]</span></p> +<p>„Maar hoe wil je Stanley dwingen, naar de politie te gaan?” +</p> +<p>„Een oogenblikje! Hij zal niet naar de politie gaan—de politie komt naar hem!” hernam +Raffles glimlachend. „Ik zal Ibrahim Dhâr bevelen mij de plek te noemen, waar hij +met Stanley pleegt samen te komen—ik zal hem zelf nauwkeurig het uur opgeven, dat +hij voor de samenkomst met den Meester in zijn telegram moet vermelden—en ik zal wel +zorgen, dat de politie daar aanwezig is, om Stanley in verzekerde bewaring te nemen.” +</p> +<p>„Maar dat kan zij toch niet doen, Raffles, voor zij eerst heeft afgewacht, dat het +gesprek tusschen den Inlander en Stanley inderdaad van gevaarlijken aard is?” +</p> +<p>Raffles haalde opnieuw de schouders op, en antwoordde: +</p> +<p>„Een paar minuten zullen wel voldoende zijn, om haar te doen inzien, welk vleesch +zij in den kuip heeft!” +</p> +<p>„Maar de Fellah zal geen mond open doen! Hij spreekt niet, zooals je nu immers zelf +ziet, tenzij hem iets gevraagd wordt!” +</p> +<p>„Zeer juist! En ik denk dat de eerste vraag van Stanley zal zijn: „Welnu waar bevindt +John Raffles zich, bruine broeder?” +</p> +<p>„Waarop de Fellah zal antwoorden: „Ik weet het niet blanke broeder!” viel Charly hem +in de reden. +</p> +<p>„Nu mijn waarde, al wisselden zij inderdaad niets anders dan die vraag en dat antwoord—dan +zou dat voor de politie reeds voldoende moeten zijn, om in te zien dat Stanley inderdaad +nog heel iets anders is dan de zaakwaarnemer waarvoor hij zich uitgeeft.” +<span class="pageNum" id="pb19">[<a href="#pb19">19</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch5" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch5.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="main">Het net wordt geweven.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Omstreeks twee uur in den middag ontving de <span class="corr" id="xd31e636" title="Bron: hoofdcommisaris">hoofdcommissaris</span> van politie te Caïro, Huntley, een schrijven van den volgenden inhoud: +</p> +<blockquote> +<p class="first salute">„Mijnheer! +</p> +<p>Een uur geleden verzond de Fellah, Ibrahim Dhâr, U waarschijnlijk welbekend, een telegram +in geheime taal, aan Irwin Stanley, Kappel Street 93 te Londen, waarvan ik U hier +een afschrift laat volgen in het origineel, zoowel als in de <span class="corr" id="xd31e644" title="Bron: werkelijk">werkelijke</span> beteekenis. +</p> +<p>Zooals gij ziet luidt de inhoud van dit telegram: „Meester! Uw overkomst dringend +noodzakelijk. John Raffles hier gezien met de vrouw. Aanslag op haar mislukt. Ik volg +Raffles voet voor voet. Verblijf van de vrouw onbekend. Ibrahim Dhâr.” +</p> +<p>Ik kan u verzekeren dat, wat de hoofdzaak betreft, dit telegram volkomen waarheid +is—John Raffles is inderdaad hier te Caïro, en uit de onderteekening van dit schrijven +kunt gij zien, wie U dit briefje schrijft. +</p> +<p>Wanneer ik zoo vrij mag zijn, U een raad te geven, stel U dan onmiddellijk in verbinding +met Uw collega’s te Londen, en verzoek deze, het doen en laten van Irwin Stanley nauwkeurig +te doen nagaan. +</p> +<p>Scheept hij zich inderdaad met de eerste de beste boot, die vertrekt, naar Caïro in, +of gaat hij te land over Genua, hetgeen de weg aanzienlijk verkort, dan zal Scotland-Yard +wellicht haar meening nog wel eens herzien in zake de onaantastbaarheid van den heer +Irwin Stanley! +</p> +<p>Zonder eenigen twijfel zult ook gij het wel pikant vinden, dat deze heer aanstonds +gevolg geeft aan den wensch om naar Caïro over te steken, en daarvoor zijn drukke +praktijk te laten varen, wanneer die wensch geuit wordt door een man als Ibrahim Dhâr. +</p> +<p>Daar het echter verre van mij is, U te nopen, mij zonder meer geloof te schenken, +noodig ik U uit, vandaag over zeven dagen, des avonds om elf uur, met eenige mannen +te verschijnen in het huis van Ibrahim Dhâr, even buiten Caïro, aan den weg naar <span class="corr" id="xd31e654" title="Bron: Alexandra">Alexandria</span> gelegen, waar gij U in hinderlaag kunt leggen, en waar Irwin Stanley om half drie +in den nacht zal verschijnen. +</p> +<p>Het is zeer wel mogelijk, dat gij mij persoonlijk dank zult willen betuigen voor deze +kostbare inlichtingen, welke U een groot misdadiger in handen zullen spelen, maar +om begrijpelijke redenen—mijn aangeboren bescheidenheid nog daar gelaten—wensch ik +mij liever aan iedere betuiging van hulde en dankbaarheid te onttrekken. +</p> +<p>Wanneer gij voorzichtig, met list, en doortastend op het goede oogenblik te werk gaat, +en vooral geen ruchtbaarheid geeft aan dit schrijven dan zult gij, naar ik meen, een +grooten dienst aan de gemeenschap bewezen hebben. +</p> +<p>Inmiddels, met onveranderlijke gevoelens van hoogachting, +</p> +<p class="signed">Steeds gaarne de Uwe, +<br>John Raffles.</p> +</blockquote><p> +</p> +<p>Het behoeft geen nader betoog, dat dit schrijven onder de hoogste politieautoriteiten +van Caïro de uitwerking had van een donderslag bij helderen hemel. +</p> +<p>Het schrijven opende alle mogelijke perspectieven! +</p> +<p>Om te beginnen was John Raffles—aangenomen natuurlijk dat de brief geen fopperij was—in +Caïro! +</p> +<p>Dat was ongetwijfeld een zaak van belang, en alleen viel het zeer te betreuren, dat +men aan de wetenschap alleen niet veel had! +<span class="pageNum" id="pb20">[<a href="#pb20">20</a>]</span></p> +<p>Raffles had even goed kunnen mededeelen, dat hij zich in Afrika bevond! +</p> +<p>Verder was van groot gewicht dat hij den naam van Ibrahim Dhâr noemde. +</p> +<p>Deze Fellah werd reeds lang gezocht wegens eenige zware misdrijven, maar had zich +gedurende langen tijd aan alle nasporingen van de politie weten te onttrekken—hij +bleek zich dus te hebben opgehouden in een eenzaam huis, vervallen en dat men onbewoond +waande, zonder dat men het wist. +</p> +<p>Nu begreep de heer Huntley wel, dat niets gemakkelijker zou zijn, zich aanstonds te +overtuigen van de waarheid van hetgeen Raffles in zijn brief te berde had gebracht, +door eenvoudig een paar schrandere detectives in hinderlaag te leggen in de nabijheid +van het verlaten huis, die zich dadelijk van den persoon van den langgezochten Fellah +konden meester maken, zoodra zij hem in het oog kregen. +</p> +<p>Maar—dan had men wel den Inlander, maar men miste daarentegen het onderhoud met Stanley, +waaruit zou blijken, dat deze inderdaad de man was, voor wien John Raffles hem hield—iets +wat de heer Huntley voorloopig niet zonder deugdelijke bewijzen verkoos aan te nemen. +</p> +<p>Daar er echter niets aan verloren zou zijn, als men er zich toe bepaalde, het vervallen +huis aan den straatweg naar <span class="corr" id="xd31e680" title="Bron: Alexandra">Alexandria</span> zorgvuldig in het oog te houden, zoo besloot de <span class="corr" id="xd31e683" title="Bron: hoofdkommissaris">hoofdcommissaris</span> van politie, voorloopig nog niet handelend op te treden, en de kat eens uit den boom +te zien. +</p> +<p>En er waren nog geen twee volle dagen verloopen, of de heer Huntley moest erkennen, +dat althans reeds een deel van hetgeen John Raffles in zijn schrijven had aangevoerd, +bewaarheid was—Irwin Stanley had, na in allerijl zijn toebereidselen te hebben gemaakt, +de reis naar Caïro aanvaard, en wel langs den kortsten weg, per boot het kanaal over, +door Frankrijk naar Genua, en vandaar met de correspondeerende pakketboot naar Caïro! +</p> +<p>Intusschen, dit kon toeval zijn. +</p> +<p>Weliswaar had Irwin Stanley nog pas korten tijd geleden iets met de Londensche politie +uitstaande gehad, eveneens gevolg eener mededeeling van John Raffles, en ofschoon +men hem toen op vrije voeten had moeten stellen—de zaak kwam nu toch in ander licht +te staan, als men haar in verband bracht met Raffles’ jongste betichtingen. +</p> +<p>Hoe het ook zij,—in het geheim werden de gangen van den zaakwaarnemer nagegaan, van +het oogenblik af, dat hij zijn huis in de Kappel-Street verliet, en men moest het +Scotland Yard ter eere nageven, dat Stanley geen seconde onbewaakt bleef. +</p> +<p>De telegraaf werkte snel en naar alle richtingen, met de meest mogelijke geheimhouding, +want men wist maar al te goed, dat het Genootschap van den Gouden Sleutel zelfs zijn +spionnen had op de telegraaf-centrale en telephoonbureaux, en niet zoodra was de boot +te Calais aangekomen, of Fransche detectives namen de taak van de Londensche over, +met niet minder schranderheid en onopvallendheid. +</p> +<p>Van station tot station werd Irwin Stanley nagegaan, en klaarblijkelijk zonder dat +hij er zelf eenig bewustzijn van had. +</p> +<p>Zijn gedachten waren te zeer vervuld van wraakgevoelens, en van hoopvolle verwachting, +dat hij er eindelijk in zou slagen zijn doodsvijand machtig te worden—en tevens zijn +voormalige minnares, die voor hem steeds een bedreiging zou blijven, zoo lang zij +zich buiten zijn greep bevond. +</p> +<p>In Genua stapte tegelijk met Irwin Stanley wederom een Engelsche detective aan boord, +want het vaartuig was van een Engelsche Maatschappij, een Engelsch schip, en dus Engelsch +grondgebied. +</p> +<p>Maar er waren wel een paar honderd reizigers, en Stanley dacht aan heel andere dingen +dan aan Engelsche detectives,—hij dacht over de martelingen na, welke hij zijn vijand +zou laten ondergaan, wanneer hij hem weder in zijn macht had. +</p> +<p>Want hij kon er niet aan twijfelen—aan Raffles was het zeker weder te wijten geweest, +dat de aanslag op Eleonore Manoury mislukt was. +</p> +<p>Thans bevond zij zich zeker weer in veiligheid—en toch moest zij tot iederen prijs +gevonden worden, want zoolang die vrouw leefde, moest Stanley vreezen voor zijn eigen +bestaan. +</p> +<p>Als zij alles mededeelde wat zij van hem wist, dan zou het zelfs niet onmogelijk zijn,—neen +zeker ware het, dat hij zijn hoofd door den strop zou moeten steken! +</p> +<p>De overtocht was zeer voorspoedig<span class="corr" id="xd31e701" title="Niet in bron">,</span> de Middellandsche zee was zoo glad als een spiegel, en de reis werd in twee uren +minder dan den vastgestelden tijd volbracht. +</p> +<p>Aanstonds begaf Irwin Stanley zich naar het Hotel des Anglais, waar hij zich onder +zijn eigen naam in het vreemdelingenregister liet inschrijven. +<span class="pageNum" id="pb21">[<a href="#pb21">21</a>]</span></p> +<p>En weer was hij zich er onbewust van, dat tegelijk met hem een ander reiziger een +kamer in het hotel had, die luisterde naar den naam John Raffles! +</p> +<p>Inderdaad, de Groote Onbekende had den schurk niet uit het oog willen verliezen, en +hij was hem tot Genua tegemoet gereisd, waar hij zijn uiterlijk totaal had veranderd, +terwijl hij den Inlander, Ibrahim Dhâr, had toevertrouwd aan de bewaking van Charly +en James Henderson. +</p> +<p>Dit laatste was noodzakelijk geweest, want er zou groot gevaar aan verbonden geweest +zijn, indien men den Fellah had laten doen wat hij wilde. +</p> +<p>Hij zou dan misschien met medeplichtigen in aanraking zijn gekomen, die wellicht het +plan van Raffles zouden hebben doorzien, of misschien zou hij wel in handen van de +politie zijn gekomen, op een zoo ongunstig mogelijk tijdstip—namelijk voor dat Stanley +zijn reis zou hebben beëindigd. +</p> +<p>Het was immers steeds verstandig, geen al te hooge wissels te trekken op de schranderheid +van de politie. +</p> +<p>Huntley kon wel eens de meening zijn toegedaan, dat één vogel in de hand beter is +dan tien in de lucht, en voorloopig maar beslag leggen op den Inlander, zoodra deze +hen in handen zou vallen. +</p> +<p>En daarom hadden Charly en Henderson een van die groote schuiten gehuurd, overdekt +met een soort huif, uit gevlochten <span class="corr" id="xd31e714" title="Bron: rottan">rotan</span>, en die met behulp van een ontzaglijk lange wrikspaan wordt voortbewogen, en daarin +waren zij met Ibrahim Dhâr, die hen mak als een schaap volgde, den Nijl afgezakt. +</p> +<p>Wat Raffles aangaat, hij had zich omgetooverd tot een ouden, Franschen markies, die +niet heel lang meer te leven had, en die zijn wankele gezondheid in dit heerlijke, +gezonde klimaat nog een weinig hoopte op te lappen. +</p> +<p>Hij zag er uit als een menschelijk wrak, met slechts weinig, spierwit haar, dat blijkbaar +met de grootste zorgvuldigheid over het hoofd was verdeeld, vale, ingevallen wangen, +snor en sikje, een gebogen houding, en een droog kuchje. +</p> +<p>En zoo voortreffelijk was zijn kleeding, dat geen der kellners, noch de gérant, noch +de directeur, ook maar een oogenblik in dezen onttakelden Franschen markies den Engelschen +plezierreiziger van eenige dagen geleden herkende. +</p> +<p>Raffles had Stanley geen oogenblik uit het oog verloren, en hij bewaakte hem van het +oogenblik af, zooals de herdershond de kudde bewaakt. +</p> +<p>Natuurlijk kon hij hem onmogelijk overal nagaan, daar een schrander man als Stanley +dit spoedig zou hebben gemerkt, maar dat behoefde ook niet, want Charly, die eveneens +zijn uiterlijk had veranderd, kwam hem aflossen, zoodat alleen den reus de taak te +beurt viel een wakend oogje op Ibrahim Dhâr te houden. +</p> +<p>Raffles had zoo nauwkeurig alles uitgerekend, dat Stanley reeds denzelfden nacht, +volgend op den dag zijner aankomst, naar het eenzame huis aan den straatweg naar <span class="corr" id="xd31e725" title="Bron: Alexandra">Alexandria</span> moest gaan, teneinde daar de samenkomst te hebben met den Fellah. +</p> +<p>De politie had haar maatregelen genomen, want Huntley was tot het inzicht gekomen, +dat het hem naderhand als een onvergeeflijke fout zou kunnen worden aangerekend, den +brief van Raffles in den wind te hebben geslagen. +</p> +<p>Hij had dus vijf van zijn beste mannen naar het vervallen huis gezonden, reeds vroeg +in den avond, die zich daar in hinderlaag hadden gelegd. +</p> +<p>Het was toen half tien, en Ibrahim Dhâr was er nog niet, hetgeen Huntley, die het +kleine troepje persoonlijk had willen aanvoeren, wel een weinig teleurstelde. +</p> +<p>Het was in ieder geval geen goed voorteeken! +</p> +<p>Maar omstreeks elf uur naderden er zachte, katachtige voetstappen, de buitendeur ging +open, en de Fellah trad binnen. +</p> +<p>Hij begon met een kleine lantaarn aan te steken, en hing deze aan een kram aan den +wand. +</p> +<p>Vervolgens opende hij een kleine wandkast, haalde er wat levensmiddelen uit, zette +een soort thee, waartoe hij het water op een houtskoolvuurtje aan het koken bracht, +en nuttigde den maaltijd. +</p> +<p>En dit alles met afgemeten, als mechanische gebaren, schijnbaar zonder zelf te beseffen +wat hij deed. +</p> +<p>Daarop borg hij alles wat hij gebruikt had weder weg, nam de lantaarn van den haak, +besteeg een wrakke trap, die naar de eenige verdieping van het vervallen huis voerde, +ging een vertrek binnen, waar een bamboe rustbank, door een muggennet omgeven, met +een paar eenvoudige stoelen, het eenige meubilair vormden. +</p> +<p>Hier hing hij de lantaarn opnieuw op, nadat hij voor het eenige, smalle venster een +lap stof, bij <span class="pageNum" id="pb22">[<a href="#pb22">22</a>]</span>wijze van gordijn had laten vallen, nam op de rustbank plaats, en wachtte. +</p> +<p>En hij wachtte klaarblijkelijk zonder eenig besef van den tijd te hebben, zonder zich +een oogenblik te vervelen, zonder te weten of hij vijf minuten, dan wel een vollen +dag had gewacht. +</p> +<p>Traag kropen de uren voorbij, maar Huntley en zijn mannen werden niet ongeduldig, +maar wachtten daarentegen in groote spanning op hetgeen er nog zou volgen. +</p> +<p>Want reeds de helft van hetgeen Raffles in zijn brief verzekerd had, was uitgekomen—de +langgezochte Inlander zat daar, op nauwelijks een paar passen afstand van hen vandaan. +</p> +<p>Het werd eindelijk halfdrie in den nacht—en juist op dat oogenblik werd er op de buitendeur +op eigenaardige wijze geklopt. +</p> +<p>De Inlander scheen het evenwel niet te hooren, of als hij het al hoorde sloeg hij +er geen acht op. +</p> +<p>Hij bleef tenminste roerloos zitten. +</p> +<p>De man die buiten stond, bromde iets voor zich heen, scheen een oogenblik te aarzelen, +en duwde toen tegen de deur, die meegaf. +</p> +<p>„Een open deur?” bromde Stanley—want hij was het—voor zich heen. „Dat bevalt mij niet +erg! Ik geloof dat het noodzakelijk zal zijn om een paar voorzorgmaatregelen te nemen!” +</p> +<p>Hij stak de hand in zijn zak, en toen hij die weder te voorschijn haalde, blonk in +zijn vuist de loop van een revolver. +</p> +<p>Nu duwde hij zachtjes de deur wat verder open, en trad voorzichtig binnen. +</p> +<p>Hij wachtte vele minuten, de ooren in luistering gespitst, scheen toen gerustgesteld, +en sloot de deur. +</p> +<p>En op hetzelfde oogenblik maakten zich drie gedaanten <span class="corr" id="xd31e756" title="Bron: loos">los</span> uit de schaduw van het zware struikgewas tegenover het huis, die het gebouwtje snel +naderden, en het volgende oogenblik er als het ware door werden opgeslokt. +</p> +<p>Het waren John Raffles en zijn beide onafscheidelijke metgezellen.… +<span class="pageNum" id="pb23">[<a href="#pb23">23</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch6" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch6.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="main">Geconfronteerd.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Stanley bleef, nadat hij de deur gesloten had, opnieuw eenige oogenblikken in luisterende +houding staan, en zijn grijsgroene oogen fonkelden als die van een jaguar. +</p> +<p>Maar alles in het huis bleef doodstil. +</p> +<p>Toen spitste Stanley de lippen en liet een zacht sissend geluid hooren, zooals de +brilslang maakt, wanneer door het een of ander haar toorn is opgewekt. +</p> +<p>Het was zeker bedoeld als een sein, want <span class="corr" id="xd31e769" title="Bron: onmiddelijk">onmiddellijk</span> klonk het antwoord op dezelfde wijze gegeven. +</p> +<p>„Hij is er dus!” mompelde de Meester voor zich heen. „Het geluid kwam van boven.” +</p> +<p>Voorzichtig begon hij de trap te beklimmen, steeds de revolver in de vuist, en zich +met de linkerhand steunend tegen een gepleisterden muur, die in een oud verleden misschien +wel eens wit was geweest. +</p> +<p>Alvorens het portaal te betreden, keek hij voorzichtig rond, en toen hij een lichtstraal +onder de deur van het bovenvertrek zag dringen, ging hij verder, trad op de deur toe, +opende ze langzaam, en keek vol verbazing naar de gedaante van den Fellah, die onbeweeglijk +op de rustbank zat. +</p> +<p>Hij scheen te wachten, tot Ibrahim Dhâr zou opstaan om hem te begroeten, maar toen +er niets van dien aard geschiedde, zeide hij op gedempten toon, en met ongeduld en +toorn in zijn stem: +</p> +<p>„Ibrahim Dhâr, is dit de wijze waarop een luitenant den Meester begroet?” +</p> +<p>Nu pas scheen de Inlander iets te merken van het binnenkomen van Irwin Stanley. +</p> +<p>Er was een vraag tot hem gericht, en hij moest dus antwoorden. +</p> +<p>Langzaam wendde hij het hoofd naar den binnentredende, stond op, en zeide afgemeten: +</p> +<p>„Ik groet u, Meester! De sleutel zij ons geheim!” +</p> +<p>Terwijl hij deze woorden uitsprak, had hij de armen over de borst gekruist, en maakte +nu een diepe eerbiedige buiging. +</p> +<p>„Zoo is het beter!” hernam Stanley. „Het verbaast mij een weinig, Ibrahim Dhâr, dat +ik je daarop eerst opmerkzaam moest maken. En laat ons nu spoedig ter zake komen. +Je zult begrijpen, dat je telegram mij zeer verschrikt heeft! Ik hoop echter dat je +mij goed nieuws kunt mededeelen!” +</p> +<p>Daar de Fellah bleef zwijgen hernam Stanley: +</p> +<p>„Is er iets bekend van John Raffles?” +</p> +<p>„Ik heb hem gezien!” antwoordde de Inlander op doffen toon. +</p> +<p>„Waar?” +</p> +<p>„In het bosch ten Noord Oosten van de stad!” +</p> +<p>„Hoe wist je dat hij het was?” +</p> +<p>„Ik vermoedde het!” +</p> +<p>„Ben je krankzinnig, man?” riep Stanley toornig uit. „Laat je mij op een vermoeden +de reis van Londen naar Caïro maken? Wat moet dat beteekenen? Ik meende dat je zekerheid +had!” +</p> +<p>„Ik weet dat Raffles hier is!” hernam de Fellah op denzelfden doffen toon, zonder +uitdrukking. +</p> +<p>„Kort en goed—waar is hij nu?” +</p> +<p>„Dat weet ik niet!” +</p> +<p>„Verdoemd! Is dat alles wat je mij te zeggen hebt? Wat helpt het mij dat ik weet dat +Raffles in Caïro is, als je mij niet eens kunt zeggen, waar hij zich ophoudt! Ben +je goed bij je zinnen, Ibrahim?” +</p> +<p>„Ik weet zeer goed wat ik zeg, Sahib, ik weet alleen dat John Raffles zich hier bevindt, +want ik heb met hem te maken gehad!” +</p> +<p>„Maar denk je althans zijn spoor terug te kunnen vinden?” hernam Stanley woedend. +</p> +<p>„Daar ben ik zeker van, Meester!” +</p> +<p>„Het is je geraden!” bromde Stanley, terwijl hij den Fellah een giftigen blik toewierp. +„Ik ben er niet de man naar, om den spot met mij te laten <span class="pageNum" id="pb24">[<a href="#pb24">24</a>]</span>drijven en een reis van bijna een week te maken, om mij hier te laten vertellen, dat +je niet eens weet waar mijn doodsvijand zich bevindt!” +</p> +<p>De Inlander gaf geen antwoord en deze woorden, die ieder ander van schrik zouden hebben +doen verstijven, schenen hem volkomen onbewogen te laten. +</p> +<p>Stanley keek hem een oogenblik doorborend aan, en bromde voor zich heen: +</p> +<p>„Wat scheelt den schavuit toch? Hij schijnt in het geheel niet op mijn woorden te +letten! Het is alsof zijn gelaat geheel veranderd is, dan toen ik hem voor het laatst +ontmoette. Het lijkt wel alsof hij versuft is!” +</p> +<p>„Hoe was het mogelijk dat de vrouw ontsnapte?” +</p> +<p>„Raffles hielp haar, Meester!” +</p> +<p>„Ja, dan spreekt het van zelf!” riep Stanley op sarcastischen toon. „Waar Raffles +de behulpzame hand biedt, daar kunnen wij gerust bakzeil halen, ha ha ha! Vertel het +mij!” +</p> +<p>En nu deed de Fellah het verhaal van zijn pogingen om de ongelukkige vrouw in het +ziekenhuis te dooden, en daarop deelde hij mede, op welke wijze Raffles zich van hem +meester had gemaakt. +</p> +<p>Maar toen hij het oogenblik genaderd was, waarop Raffles hem de injectie toebracht, +begon zijn stem te haperen, hij stotterde, streek zich over het voorhoofd, en scheen +zijn geheugen totaal kwijt te zijn,—en het was alsof er eensklaps een nevel oprees, +die althans aan zijn oogen onttrok, wat er met hem geschied was in de laatste oogenblikken, +die onmiddellijk vooraf gingen aan de inspuiting. +</p> +<p>Stanley had met gloeiende verbazing en onrust toegeluisterd. +</p> +<p>De eentonige stem, de manier waarop de Inlander verhaalde, juist als een schoolknaap +die een van buiten geleerd lesje opzegt, maakte zijn verbazing en achterdocht gaande. +</p> +<p>Toen Ibrahim Dhâr eensklaps bleef steken, bleef Stanley een oogenblik wachten, stampvoette +toen ongeduldig, en stelde toen de vraag: +</p> +<p>„Welnu? Waarom beëindigt gij uw verhaal niet? Wat is er met je gebeurd, nadat Raffles +er in slaagde je te boeien en machteloos te maken?” +</p> +<p>„Dat weet ik niet, Meester!” antwoordde de Fellah met gebogen hoofd. +</p> +<p>„Weet je dat niet?” herhaalde Stanley met gefronst voorhoofd. „Houd je mij voor den +gek? Je was toch niet beschonken?” +</p> +<p>„Ik was volkomen nuchter, Meester! Het is alleen maar, alsof er zich een schaduw over +mijn geest legt—ik kan niets meer onderscheiden van het oogenblik af, tot waar mijn +verhaal ging.” +</p> +<p>„Maar je zult mij toch wel kunnen mededeelen, hoe je je dan weder van Raffles bevrijd +hebt?” riep Stanley uit, wiens gelaat sedert eenige oogenblikken een loerende, boosaardige +uitdrukking had verkregen. +</p> +<p>„Dat kan ik niet verhalen, Meester—ik weet niet hoe ik mij bevrijd heb!” +</p> +<p>In plaats van te antwoorden wierp Stanley een langzamen blik om zich heen. +</p> +<p>Er was iets in de stilte van het huis, dat geleek op de dreiging van een groot gevaar, +waaraan hij echter geen naam wist te geven. +</p> +<p>Er viel niets te hooren dan het tjirpen van de groote krekels, die zich verborgen +hadden in de spleten van den houten wand. +</p> +<p>Stanley was zeker een schrander man, en hij zag in, dat er met den Inlander in ieder +geval iets ongewoons gebeurd was. +</p> +<p>Hij ging zelf in een hoek van het vertrek staan, steeds om zich heen ziende de revolver +tot vuren gereed, en beval op gedempten toon: +</p> +<p>„Loop eens heen en weer!” +</p> +<p>Onder normale omstandigheden zou dit bevel zeker eigenaardig genoeg hebben moeten +klinken in de ooren van een man als Ibrahim Dhâr, die onder zijn landgenooten groote +macht bekleedde, en zeer gezien was. +</p> +<p>De Fellah bedacht zich geen oogenblik, maar begon aanstonds op en neer te loopen, +met afgemeten schreden, en strak voor zich uitziende, ongeveer als een koorddanser +doet, die ook steeds den blik recht voor zich uit gericht houdt. +</p> +<p>„De duivel hale mij—de kerel loopt net als een pop, die is opgewonden, een stuk speelgoed—of +als een slaapwandelaar—iemand onder hypnose! Stanley ik vrees dat je ditmaal een groote +domheid hebt begaan—een flater die je wel eens den hals kon breken!” +</p> +<p>De Inlander liep nog maar altijd heen en weer, totdat Stanley op gedempten toon en +ongeduldig beval: +</p> +<p>„Sta stil, kerel—je maakt mij dol met je heen en weer loopen!” +</p> +<p>Aanstonds staakte de Fellah zijn wandeling door <span class="pageNum" id="pb25">[<a href="#pb25">25</a>]</span>het kleine vertrek, en bleef roerloos op dezelfde plek staan. +</p> +<p>Stanley luisterde, sloop toen naar de deur, rukte ze open—en stond tegenover twee +agenten van politie, die hun revolver op zijn borst gericht hielden. +</p> +<p>„Geef u over!” beval er een, terwijl hij een stap vooruit deed. „Alle tegenstand is +nutteloos—gij zijt in onze macht!” +</p> +<p>„Dat zullen wij zien!” brulde Stanley. +</p> +<p>Hij sprong haastig weder achteruit, wierp de deur dicht, en ijlde op het raam toe, +zonder zich te bekommeren om den Inlander, die van het voorval niets scheen te hebben +gemerkt, en als uit brons gehouwen op dezelfde plek was blijven staan. +</p> +<p>Stanley rukte de lap terzijde, die dienst deed als gordijn, en wilde het raam openduwen, +om naar beneden te springen—maar juist toen hij het raam had geopend, verschenen de +hoofden van twee andere agenten boven den rand, en ook zij waren goed gewapend, en +hielden hunnen revolvers op hem gericht. +</p> +<p>Stanley uitte een vreeselijken vloek, en wilde op een der agenten vuren, teneinde +zich tot iederen prijs een doortocht te banen, maar de deur achter hem vloog weder +open, en Huntley stormde binnen, greep zijn rechterarm vast, terwijl de beide agenten +van politie zich op hem wierpen. +</p> +<p>Er ontstond een hevige worsteling, want Stanley was een sterk gespierd man, maar hij +begreep wel, dat hij het spoedig zou moeten opgeven. +</p> +<p>„Kom mij te hulp, Ibrahim!” schreeuwde hij. „Wat sta je daar als een zoutpilaar, man!” +</p> +<p>De Inlander scheen op dit bevel gewacht te hebben want nu pas wierp hij zich als een +tijger op Huntley, die er juist in geslaagd was, Stanley zijn revolver te ontrukken. +</p> +<p>De Inlander kon geen gebruik maken van zijn vreeselijk wapen, dat Raffles hem had +ontnomen, en waarschijnlijk had de commissaris van politie slechts aan deze omstandigheid +het behoud van zijn leven te danken. +</p> +<p>Hij slaagde er nu in, den Inlander van zich af te werpen, en toen deze weder kwam +toestormen, bracht hij hem met de kolf van de revolver een slag terzijde van het hoofd +toe, die hem neervelde. +</p> +<p>Stanley begreep, dat iedere tegenstand verder nutteloos zou zijn, nu reeds had hij +er bitter berouw van, dat hij, toen Ibrahim zijn argwaan had gaande gemaakt, niet +op een andere wijze was opgetreden, want nu zou het onmogelijk zijn, al hetgeen de +Inlander zooeven had gezegd, en ook zijn eigen woorden als een onschuldig gesprek +te doen voorkomen—hij kon er namelijk wel zeker van zijn, dat daarvan geen enkel woord +ontgaan was aan den commissaris van politie en zijn manschappen. +</p> +<p>Toch besloot hij, tot het einde te blijven strijden en daarbij gebruik te maken van +de omstandigheid, dat de Inlander klaarblijkelijk onder hypnose was. +</p> +<p>Hij wist zich zoo goed mogelijk te bedwingen, toen hij het geglinster van de stalen +boeien om zijn polsen zag, richtte zich trotsch op, en vroeg terwijl hij zich tot +Huntley wendde: +</p> +<p>„Wilt gij mij eens zeggen wat dit alles te beteekenen heeft, mijnheer?” +</p> +<p>„Kom, mijn waarde heer, laat dien toon en die houding varen!” zeide Huntley spottend. +„Het dient tot niets om te loochenen! Drie mannen achter de deur verborgen, hebben +woord voor woord gehoord wat hier gesproken is,—en ik acht mij ten volle verantwoordelijk +als ik u in arrest houd, en u naar Londen laat transporteeren, waar Scotland-Yard +wel beter op de hoogte zal zijn van uw levensloop dan wij hier!” +</p> +<p>„Maar gij hebt niet het recht mij in arrest te houden!” riep Stanley op heftigen toon. +„Ik ben een Engelsch burger, en gij kunt mij volstrekt niets ten laste leggen!” +</p> +<p>„In ieder geval kunnen wij u ten laste leggen, dat gij u tegen de politie verzet hebt, +en zelfs een mijner mannen had willen neerschieten! Dat is al ruimschoots voldoende! +Maar al had gij dat niet gedaan—die Inlander daarginds, die mijn mannen bezig zijn +te binden, daar hij weder uit zijn bewusteloosheid ontwaakt, heeft u aangesproken +met een naam, die ook hier te Caïro ook maar al te bekend is!” +</p> +<p>„Die Inlander verkeerde onder hypnose!” riep Stanley uit. „Laat maar aanstonds een +geneesheer ontbieden, die direct mijn verklaring zal bevestigen!” +</p> +<p>„Hypnose of niet—gij waart in ieder geval volkomen bij uw positieven, nietwaar?” hernam +Huntley. „Gij hebt pas op de laatste oogenblikken vermoed, wat er met dezen man geschied +was, en of gij daarin gelijk hebt of niet, gij hebt zelf dingen gezegd en gevraagd, +die maar al te zeer bewijzen bijbrengen voor <span class="corr" id="xd31e862" title="Bron: u">uw</span> identiteit! Kortom mijnheer Stanley—gij zijt mijn gevangene en ik zou u aanraden +<span class="pageNum" id="pb26">[<a href="#pb26">26</a>]</span>u vooral niet te verzetten, want het zou u kunnen berouwen!” +</p> +<p>Juist nu op dit oogenblik ontwaakte de Inlander uit zijn bewusteloosheid, veroorzaakt +door den slag met de revolver tegen zijn slaap. +</p> +<p>Hij trachtte zich op te richten, en merkte toen pas, dat hij aan enkels en polsen +geboeid was. +</p> +<p>De ontdekking daarvan scheen hem echter tamelijk onverschillig te laten, en hij keek +met doffe oogen, en blijkbaar zonder eenige belangstelling de aanwezigen aan. +</p> +<p>„Gij ziet wel, dat deze man onder den invloed van derden moet zijn!” riep Stanley +uit. „Kijk maar eens naar zijn oogen, naar zijn zonderlinge bewegingen en let op zijn +onverschilligheid, nu hij zich gevangen weet.” +</p> +<p>Maar de commissaris van politie haalde koeltjes de schouders op, en sprak: +</p> +<p>„Wij zullen wel zien! Maar het doet er voor mij niets toe, of deze man inderdaad gehypnotiseerd +is, of door een ander gedwongen te doen wat hij deed—het pleit sterk tegen u, dat +gij in zijn gezelschap zijt geweest!” +</p> +<p>De commissaris wendde zich nu tot den Fellah, en begon: +</p> +<p>„Hoe is je naam?” +</p> +<p>„Ibrahim Dhâr, Sahib!” antwoordde de Inlander zonder aarzelen. +</p> +<p>„Je hebt immers nog gevangenschap te goed?” +</p> +<p>„Ja Sahib!” +</p> +<p>„Hoeveel?” +</p> +<p>„Twaalf jaren dwangarbeid!” +</p> +<p>„Waarom?” +</p> +<p>„Wegens een moordaanslag op een Europeaan, vier jaren geleden!” +</p> +<p>„Je weet natuurlijk dat er ook nog andere beschuldigingen tegen je waren ingebracht!” +</p> +<p>„Ik weet het, Sahib!” +</p> +<p>Huntley wees thans naar Stanley, die met bleek gelaat had toegeluisterd, en vervolgde: +</p> +<p>„Ken je dien man daarginds?” +</p> +<p>De Inlander wendde nu zijn blikken in de richting van den Meester, en antwoordde toen: +</p> +<p>„Ik ken hem zeer goed, Sahib!” +</p> +<p>„Sedert hoe lang?” +</p> +<p>„Sedert drie jaren, Sahib!” +</p> +<p>„Wie en wat is hij?” +</p> +<p>„Zijn naam is Irwin Stanley, hij woont te Londen, en hij werd eenige maanden geleden +gekozen tot aanvoerder van het Genootschap van den Gouden Sleutel.” +</p> +<p>„Hij liegt!” schreeuwde Stanley terwijl hij een paar stappen naar voren deed. +</p> +<p>Zijn gelaat was grasgroen geworden, en zijn oogen dreigden hem uit het hoofd te puilen. +</p> +<p>Het was hem duidelijk geworden, dat er op dit oogenblik om zijn leven gestreden moest +worden. +</p> +<p>Elke seconde kon het noodlottig antwoord komen op een vraag van den commissaris van +politie, het antwoord, dat zijn doodvonnis zou beteekenen, want de Inlander wist omstreeks +alles van zijn verleden. +</p> +<p>Huntley legde zijn gevangene met een streng gebaar het stilzwijgen op en hernam nu, +terwijl hij zich opnieuw tot den Fellah wendde: +</p> +<p>„Hebt gij inderdaad een telegram in geheime taal aan dezen man gezonden?” +</p> +<p>„Ja, Sahib.” +</p> +<p>„Hoe luidde de inhoud van het telegram?” +</p> +<p>„<span class="corr" id="xd31e905" title="Niet in bron">„</span>Meester, Uw overkomst dringend noodzakelijk. John Raffles hier gezien met de vrouw. +Aanslag op haar mislukt. Ik volg Raffles voet voor voet. Verblijfplaats van de vrouw +onbekend.” En daarop volgde mijn naam, eveneens in geheimschrift.” +</p> +<p>Terwijl de Inlander antwoordde, had de commissaris van politie den brief van Raffles +te voorschijn gehaald, en hij bemerkte nu dat het antwoord van den Inlander woordelijk +overeen kwam met hetgeen daarin vermeld stond. +</p> +<p>Hij kon er dus geen seconde aan twijfelen, of die andere vijand van de politie, de +Gentleman-Inbreker, was wel degelijk hier en uitstekend op de hoogte geweest van alles +wat de Inlander gedaan had en wilde doen. +</p> +<p>Hij borg den brief weder zorgvuldig op, na hem nog even te hebben geraadpleegd en +wendde zich weder tot den Inlander met de vraag: +</p> +<p>„Kent gij John Raffles?” +</p> +<p>„Ja, Sahib.” +</p> +<p>„Wanneer hebt gij hem voor het eerst ontmoet?” +</p> +<p>„Ongeveer een week geleden, Sahib.” +</p> +<p>„Deel mij de omstandigheden mede, waarop dit plaats vond.” +</p> +<p>„Maar gij zult toch geen geloof hechten aan de wartaal van dien Inlander?” zeide Stanley, +terwijl zijn oogen bliksems schoten. +<span class="pageNum" id="pb27">[<a href="#pb27">27</a>]</span></p> +<p>„Tot op dit oogenblik, mijnheer Stanley, kan ik niet zeggen dat deze man wartaal praat,” +herhaalde de commissaris koel. „Integendeel, ik vind dat alles wat hij zegt volkomen +begrijpelijk en heel duidelijk is, en nu zou ik u wel willen verzoeken, mij niet meer +in de rede te vallen. Gij zult ten volle gelegenheid krijgen, u te verdedigen. Uw +verhaal, Ibrahim Dhâr.” +</p> +<p>De Fellah leunde met het naakte bovenlijf tegen den wand van het vertrek, sloot half +de oogen en begon opnieuw en met letterlijk dezelfde woorden als zooeven aan den meester, +het verhaal te doen van dezelfde wederwaardigheden, die aan de lezers reeds bekend +zijn. +</p> +<p>De commissaris luisterde aandachtig toe en maakte nu en dan snel eenige aanteekeningen. +</p> +<p>En weer begon Ibrahim Dhâr te stamelen, toen hij aan het oogenblik genaderd was, waarop +Raffles hem de injectie toediende en er was verder geen woord meer uit hem te krijgen. +Zijn geheugen was hem volkomen omsluierd. +</p> +<p>De commissaris van politie klapte zijn boekje dicht, beet op zijn potlood en zeide +toen half voor zich heen: +</p> +<p>„Het lijkt inderdaad wel, of deze man onder hypnose gehandeld heeft, en dan natuurlijk +onder die van Raffles. Het laat zich ook anders bijna niet verklaren hoe de Groote +Onbekende alles zoo nauwkeurig wist en hoe deze Inlander zich weder in vrijheid heeft +weten te stellen, nadat hij zich reeds eenmaal in de handen van Raffles had bevonden. +Er begint mij reeds veel duidelijk te worden in deze zaak. Raffles heeft zich op deze +wijze van een uiterst gevaarlijken vijand willen ontdoen en ik geloof, dat hij er +goed in geslaagd is ook.” +</p> +<p>Hij wendde zich nu opnieuw tot Stanley, keek hem een oogenblik aandachtig aan en zeide +toen: +</p> +<p>„Nu moogt gij uw opmerkingen maken. Wat hebt gij aangaande de verklaringen van dezen +misdadiger, die tot uw vrienden schijnt te behooren, te zeggen?” +</p> +<p>„Alleen, dat hij alles van A tot Z gelogen heeft,” antwoordde de Meester op woesten +toon. +</p> +<p>De commissaris haalde de schouders op en hij hernam op schamperen toon: +</p> +<p>„Als ik u was, mijnheer Stanley, zou ik deze methode om u vrij te pleiten maar spoedig +laten varen. Zij dient tot niets. Er is namelijk nog iemand anders wiens verklaringen +die van den Inlander volkomen dekken en welke ik, hoe zonderling het ook moge klinken, +als de volle waarheid aanvaard. De naam van dien man is John Raffles. Hebt gij dien +ooit gehoord?” +</p> +<p>„Te Londen kent men dien naam zeer goed, mijnheer. Het is de naam van een dief, van +een inbreker.” +</p> +<p>„Toegegeven, doch van een gentleman. Ik heb in mijn bezit een schrijven van hem, waarin +hij mij uitvoerig aankondigde juist al hetgene, wat zich hier thans in het huis heeft +afgespeeld. En daar hij over u volstrekt geen macht kon uitoefenen, daar gij als het +ware regelrecht uit Londen hier zijt gekomen, heb ik geen reden om aan de waarachtigheid +van zijn woorden te twijfelen.” +</p> +<p>„Ik blijf ontkennen,” riep Stanley uit. „Ik ken den naam van Raffles slechts van hooren +zeggen. Ik weet niet wat hij van mij wil.” +</p> +<p>„Dat zullen wij dan voorloopig laten varen, mijnheer Stanley. Maar gij zult toch zeker +niet willen ontkennen, dat gij uit Londen zijt vertrokken, onmiddellijk na ontvangst +van het telegram van Ibrahim Dhâr?” +</p> +<p>En daar Stanley bleef zwijgen, hernam de commissaris spottend: +</p> +<p>„Het zou u ook weinig baten, om het te ontkennen. Gij zijt den geheelen weg langs, +van het oogenblik af, waarop gij uw huis verliet in de Kappel-Street, gevolgd en in +het oog gehouden. Men is op de hoogte van uw minste stappen. Kortom, alles wat gij +deed, alles wat gij hier gezegd hebt, pleit ten sterkste tegen u. En gij zult u te +Londen hebben te verantwoorden, dat is alles, wat ik u voor het oogenblik te zeggen +heb. Voer de beide mannen weg, agenten.” +<span class="pageNum" id="pb28">[<a href="#pb28">28</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div id="ch7" class="div1 chapter"><span class="pageNum">[<a href="#ch7.toc">Inhoud</a>]</span><div class="divHead"> +<h2 class="main">De ontvluchting.</h2> +</div> +<div class="divBody"> +<p class="first">Raffles, Charly en Henderson hadden zich veilig weder terug getrokken in het dichte +boschje, dat zich tegenover het huis bevond, waarin zich dat alles had afgespeeld. +</p> +<p>Het raam was open gebleven en zij hadden gemakkelijk bijna alles kunnen volgen, wat +er geschied was. +</p> +<p>En toen Raffles zag, hoe Stanley geboeid werd weggeleid en in gezelschap van Ibrahim +Dhâr werd overgebracht naar de auto, welke verschenen was op het fluitsein van den +commissaris, en die tot dien tijd verdekt opgesteld was geweest achter een kromming +van den zijweg, glimlachte hij voor zich heen en zeide op zachten toon tot Charly: +</p> +<p>„Wanneer niet alle kenteekenen ons bedriegen, dan mogen wij het er wel voor houden, +dat thans het rijk van Irwin Stanley teneinde is, tenminste, wanneer men in Londen +geen ezelachtigheden begaat, waartoe ik zelfs Scotland Yard niet in staat acht.” +</p> +<p>„Je hebt de partij voortreffelijk gespeeld, Edward, en ik geloof zeker, dat je haar +gewonnen hebt,” gaf Charly ten antwoord, op wiens jong gelaat een uitdrukking van +groote opluchting en voldoening te lezen was. „Er is ons nu een groote last van de +schouders genomen en het zal zeker niet lang meer duren, of ook deze aanvoerder van +het Genootschap van den Gouden Sleutel zal binnen niet al te langen tijd door het +hennepen venster moeten kijken. Wat zullen wij nu doen, Raffles?” +</p> +<p>„Eenvoudig toezien, wat er met onzen man geschiedt. Ik zal niet gerust zijn, voor +hij veilig en wel in een van de stevigste gevangenissen van Londen zit opgesloten, +en zelfs dan zal ik nog altijd vrees moeten koesteren voor een ontsnapping, want die +Stanley heeft ontelbare connecties onder alle kringen der maatschappij, en al kan +men er wel van op aan, dat gelukkig al onze cipiers betrouwbaar zijn, er kunnen toch +in de gevangenis, zoowel als daarbuiten personen te vinden zijn, die alles in het +werk stellen om den schurk weder te bevrijden. Wij hebben hier niets meer te doen. +Ik heb je reeds gezegd, dat ik <span class="corr" id="xd31e948" title="Bron: Eleonora">Eleonore</span> Manoury gedurende den tijd, dat wij op de komst van Stanley moesten wachten, met +behulp van onze vliegmachine naar het diamanteiland heb overgebracht, waar zij voorloopig +gezelschap genoeg heeft aan Sonja, mijn Armenische beschermelinge, die zich daar uit +eigen beweging met twee van haar dienstmaagden heeft terug getrokken.” +</p> +<p>„Omdat zij je lief had, Raffles,” zeide Charly op zachten, eenigszins verwijtenden +toon, „en omdat zij meende, je op die wijze het best haar dankbaarheid te kunnen betuigen, +nadat je haar bevrijd had uit de klauwen van haar Turkschen achtervolger. En nu, nu +is er op het eenzame eiland een tweede vrouw gekomen, die eveneens alleen het beeld +van John Raffles in haar hart draagt. Nu kunnen die beide vrouwen met elkander praten +over je ongenaakbaarheid en je koelheid.” +</p> +<p>„Welnu, dan hebben ze althans een onderwerp tot gesprek, dat niet zoo spoedig uitgeput +zal zijn,” kwam Raffles koeltjes. „In ieder geval zal Eleonore Manoury daarginds buiten +<span class="corr" id="xd31e954" title="Bron: ieders">ieder</span> bereik zijn van eenig lid van de bende, en dat is de hoofdzaak. En wanneer haar inderdaad +gevoelens voor mij bezielen, die jij haar toeschrijft, dan zullen die daar in de eenzaamheid +wel slijten, hetgeen voor alle partijen verreweg het beste is.” +</p> +<p>Charly schudde het hoofd, maar hij gaf geen antwoord. +</p> +<p>Raffles wenkte Henderson, die een weinig achter was gebleven en de drie mannen begaven +zich haastig <span class="pageNum" id="pb29">[<a href="#pb29">29</a>]</span>naar den kleinen renwagen, waarvoor Charly reeds gezorgd had, en stapten in, teneinde +de politieauto op veiligen afstand te volgen. +</p> +<p>Zooals Raffles wel vermoed had, werden de beide gevangenen naar een der gevangenissen +van Caïro overgebracht en men kon slechts hopen, dat dit gebouw stevig en veilig genoeg +zou blijken om den Meester iedere poging tot ontvluchting onmogelijk te maken. +</p> +<p>Pas toen de deuren met een hoog geluid achter de politieauto waren dicht gevallen +dacht Raffles er aan een welverdiende nachtrust te gaan genieten, want het was hem +bekend, dat men pas over twee dagen den verdachte naar Londen zou brengen, omdat er +niet voor dien tijd een schip vertrok dat regelrecht op een Indische haven voer, en +alleen Brindisi, Genua en Bordeaux aandeed. +</p> +<p>Henderson kreeg dus bevel naar het <span class="corr" id="xd31e967" title="Bron: hotel">Hotel</span> des Anglais te rijden. Toen de auto weder in beweging kwam, dook er een Inlander +uit de schaduw van de gevangenis op, die dreigend de vuist tegen het gebouw schudde +en zich daarop snel als een wezel en even onhoorbaar verwijderde.… +</p> +<p>Deze man was een bloedverwant van Ibrahim Dhâr en het toeval, het noodlot misschien +had hem dien nacht laat in de buurt van de gevangenis gebracht en hij had niet alleen +zijn verwant, maar ook den Meester herkend, toen deze in de politieauto gezeten, geboeid +en machteloos het gebouw waren binnen gebracht.… +</p> +<p>Toen Raffles in den loop van den volgenden middag een der plaatselijke bladen opsloeg +en er eenigen tijd in gelezen had, met Charly Brand in de conversatiezaal van het +groote hotel gezeten, trok zijn voorhoofd zich in rimpels en hij schudde mismoedig +het hoofd, toen hij zeide: +</p> +<p>„Ze schijnen toch onverbeterlijk te zijn. Het is merkwaardig dat de politie letterlijk +geen gelegenheid laat gaan, om haar mond voorbij te praten.” +</p> +<p>„Heeft zij het aan het pers medegedeeld?” vroeg Charly. +</p> +<p>„In geuren en kleuren. Zoo uitgebreid als maar mogelijk is en wij zouden de Engelsche +pers niet moeten kennen, om aanstonds te beseffen, dat die heeren verslaggevers zich +niet tevreden hebben gesteld met deze inlichtingen, maar dadelijk hun fantasie aan +het werk hebben gezet en aldus de zaak een geheimzinnig tintje hebben gegeven, zonder +welke de Engelsche krantenlezer het nu eenmaal niet schijnt te kunnen stellen.” +</p> +<p>„Wordt je naam er in genoemd?” +</p> +<p>„O, ja, herhaalde malen. Als ik tooneelspeler was, zou ik alle reden hebben om tevreden +te zijn over mijn kritiek.” +</p> +<p>„En wat denken de heeren van de Caïro Times over de arrestatie van Stanley.” +</p> +<p>„O, ook in dat opzicht heb ik geen reden tot klagen. Het blad twijfelt er geen seconde +aan, of ik heb het bij het rechte eind gehad en die Irwin Stanley is wel degelijk +de vierde Meester van het gevaarlijke genootschap, waarvan men hier al evenveel last +schijnt te hebben als te Londen. Intusschen kan ik het nut van deze publiciteit niet +inzien. Integendeel, ik acht het zeer schadelijk, want met iemand als Irwin Stanley +en met een organisatie als die van den Gouden Sleutel kan men niet voorzichtig genoeg +zijn, en moet men iedere kans vermijden, dat er pogingen in het werk zullen worden +gesteld, om hem uit de gevangenis te bevrijden. Gelukkig dat het bericht pas hedenmiddag +verscheen en dat de boot, de „Prince Albert”, reeds morgenochtend vroeg vertrekt.” +</p> +<p>„Vertrekken wij met hetzelfde schip?” +</p> +<p>„Ja.” +</p> +<p>„En onze duivel der lucht? De vliegmachine?” +</p> +<p>„Henderson zal het toestel wel alleen naar Londen terug brengen. Het is hem ten volle +toevertrouwd.” +</p> +<p>Aldus werd gehandeld en op dienzelfden middag steeg de reus van het landingsterrein +bij Caïro op, om eenige uren later bij Hendon veilig weer te dalen, het toestel te +stallen en zich naar het huis in de Regentstreet te begeven. +</p> +<p>Raffles en Charly hadden intusschen door bemiddeling van de hoteldirectie passagebiljetten +genomen aan boord van de „Prince Albert”, die den volgenden morgen om zeven uur in +den ochtend zou vertrekken. Maar reeds om elf uur in den avond begaven zij zich aan +boord, zooals werd toegestaan, zoodanig vermomd, dat er van een herkenning volstrekt +geen sprake kon zijn, en met het doel goed acht te kunnen slaan op alles wat er aan +boord gebeurde. +</p> +<p>Het was nog geen half uur later, of de groote politieauto kwam aanrijden en hield +stil voor den langen steiger, waaraan de „Prince Albert” gemeerd lag. +<span class="pageNum" id="pb30">[<a href="#pb30">30</a>]</span></p> +<p>Vier agenten stegen uit, die een geboeid man omringden en zij herkenden hem onmiddellijk. +Het was Irwin Stanley, die aan boord van het Engelsche schip gebracht werd. +</p> +<p>De kleine groep, voorafgegaan door den commissaris van politie, liep snel over den +steiger en besteeg de loopplank naar het voordek, waarbij de gevangene stevig aan +weerszijden werd vast gehouden. +</p> +<p>Aan het dek werd Stanley in ontvangst genomen door den eersten dekofficier, de noodige +papieren werden ingevuld en gewisseld, en tenslotte verscheen nog een kleine man, +met een grijze reispet op en in een lichtgele overjas, dat was Hudson, een detective +van Scotland Yard, aan wien de taak was opgedragen den gevangene over te brengen. +</p> +<p>Stanley werd aanstonds naar het cachot gebracht, dat zich in het vooronder bevond +en de detective overtuigde zich persoonlijk, dat de ijzeren deur goed sloot, dat het +slot deugdelijk was, dat er geen sprake van kon zijn, door het kleine gat, dat met +de buitenlucht <span class="corr" id="xd31e995" title="Bron: korrespondeerde">correspondeerde</span> te ontsnappen, daar het nauwelijks een hand breed was, en daarop schoof hij eigenhandig +de twee zware grendels voor de deur, draaide de sleutels in het slot om en glimlachte +tevreden. +</p> +<p>Dit alles was zeer snel geschied, maar toch niet zoo vlug of Raffles en Charly hadden +het van het begin tot het einde kunnen volgen. +</p> +<p>Zij hadden zich aanstonds overtuigd van de ligging der cachotten aan boord van het +schip, en zij wisten, waar men den gevaarlijken verdachte zou opsluiten. +</p> +<p>En nu bleef hen niets anders over, dan hun kajuit op te zoeken en vervolgens hun krib, +om door een goede nachtrust de verloren schade in te halen. +</p> +<p>Maar het lichten van het anker, het lawaai dat de ketting over de gangspil veroorzaakte, +deed hen weder ontwaken en zij namen haastig een bad, kleedden zich aan en begaven +zich naar het dek. +</p> +<p>Het was een fraaie dag en de zon was reeds boven de kim gestegen. +</p> +<p>Het bleek hen al spoedig dat geen der reizigers iets afwist van de aanwezigheid van +den gevangene aan de „Prince Albert”. Men was althans zoo verstandig geweest hieraan +geen ruchtbaarheid te geven. +</p> +<p>Hudson liep kalm over het dek op en neer, met de handen op den rug gevouwen en het +oog op den steiger gericht. Ook hij had een paar uren slaap genoten en zich aanstonds +overtuigd, dat zijn arrestant nog altijd op dezelfde plaats zat, geboeid en wel was. +</p> +<p>Raffles en Charly gebruikten het ontbijt in de gemeenschappelijke eetzaal van de eerste +klasse en toen zij weder aan dek kwamen, voer de „Prince Albert” reeds een der Nijlarmen +af, om koers te zetten naar <span class="corr" id="xd31e1007" title="Bron: Alexandra">Alexandria</span>, welke stad zij omstreeks één uur in den middag bereikten. +</p> +<p>Hier werd even aangelegd, om handelsartikelen en een paar reizigers aan boord te nemen +en daarop stevende de „Prince Albert” de Middellandsche Zee in. +</p> +<p>Raffles en Charly maakten zich den tijd ten nutte door het geheele schip grondig te +onderzoeken. +</p> +<p>Er waren ongeveer tachtig reizigers aan boord, over de drie klassen verdeeld, en zij +poogden van al deze menschen het doel van hun reis, hun landaard, hun beroep en nog +meer bijzonderheden te weten te komen. +</p> +<p>Dat was van de eerste klasse passagiers niet zoo moeilijk, van de tweede klasse reizigers +reeds een weinig lastiger en bij de tusschendekspassagiers ging het in het geheel +niet. +</p> +<p>Daaronder waren Inlanders, Kopten, Arabieren, Mediërs en Fellah’s, een zwijgend, in +zichzelf gekeerd volkje, dat al heel weinig los liet en daarenboven de Engelsche taal +niet, of zeer slecht scheen machtig te zijn. +</p> +<p>De bemanning van het schip bestond uit negentig koppen, alles inbegrepen. Van den +kapitein tot de bruine en gele stokers toe, Hindoes en Chineezen, voor het meerendeel. +</p> +<p>Tenslotte wijdden Raffles en Charly hun aandacht aan de cachotten. +</p> +<p>Zij waren allen gelegen aan den eenen kant van de smalle gang, aan het einde waarvan +zich de trap naar het voordek bevond. +</p> +<p>Het was streng verboden deze gang te betreden, ingeval er een gevangene vervoerd werd +en bovendien stond er ditmaal een rechercheur met een geladen revolver in zijn zak +op wacht. +</p> +<p>Toen Raffles dit alles had waargenomen schudde hij het hoofd en zeide: +</p> +<p>„Dat ziet er alles stevig genoeg uit en toch wilde ik maar, dat onze man goed en wel +in de Londensche gevangenis zat, al kan ik werkelijk niet goed inzien, hoe hij uit +dit cachot zou kunnen ontsnappen. +<span class="pageNum" id="pb31">[<a href="#pb31">31</a>]</span></p> +<p>„Tenminste, wanneer hij geen medeplichtigen aan boord heeft,” merkte Charly op. +</p> +<p>„Dat is het juist. Dat kan eenvoudig niet worden uitgemaakt. Het is natuurlijk wel +mogelijk, dat er nog na gistermiddag, toen de bladen het bericht brachten van de arrestatie +nieuwe passagiers aan boord zijn gekomen. Wij zullen het in ieder geval eens onderzoeken.” +</p> +<p>Aldus werd gedaan, maar het resultaat kon niet anders dan geruststellend heeten. +</p> +<p>Er hadden zich sedert <span class="corr" id="xd31e1030" title="Bron: der">de</span> publicatie van het bericht inderdaad nog vijf passagiers aangemeld, maar de kapitein +kende hen allen reeds vele jaren als trouwe bezoekers van het zonnige zuiden, op wie +zelfs de schijn eener verdenking, als zouden zij met een man als Stanley in verbinding +staan, geen seconde kon blijven rusten. +</p> +<p>Intusschen zette de „Prince Albert” haar reis onverdroten voort en tegen den avond +van den derden dag kwam Genua in zicht. +</p> +<p>Het was tien uur en de zee was zoo glad als een spiegel. +</p> +<p>De lichten van de stad werden langzamerhand duidelijker en zelfs in de duisternis +kon men ontwaren hoe Genua als het ware ligt aangevlijd tegen de helling van het gebergte +waarop het gebouwd is. +</p> +<p>Raffles en Charly stonden over de verschansing geleund en genoten van den heerlijken +avond, ofschoon het hier al heel wat kouder was, dan in het zonnige Caïro. +</p> +<p>Maar plotseling, toen de „Prince Albert” reeds vaart verminderde, zagen de beide mannen +tegelijk een donkere gedaante over het dek snellen en het volgende oogenblik over +de verschansing verdwijnen. +</p> +<p>Er liet zich een plons hooren en daarop riep iemand van de bemanning: +</p> +<p>„Man overboord.” +</p> +<p>In een oogwenk was alles in rep en roer. +</p> +<p>Raffles en Charly waren over het dek gesneld in de richting, waar zij de gedaante +hadden zien verdwijnen. +</p> +<p>De kapitein kwam opgewonden toesnellen en de eerste officier had aanstonds bevel gegeven, +een der booten te strijken. +</p> +<p>Maar er scheen iets niet in orde te zijn met de davits, want de sloep weigerde en +bleef op dezelfde plek hangen, toen zij reeds buiten boord was gedraaid. +</p> +<p>Omdat er een kostbare tijd dreigde te verloopen, werd bevel gegeven een tweede boot +uit te zetten, maar hier deed zich hetzelfde voor—de katrollen zaten vast en de boot +kon niet worden gestreken. +</p> +<p>Raffles had dit alles met een gefronst voorhoofd gadegeslagen en nu riep hij met stentorstem +boven het geschreeuw der zenuwachtige passagiers uit: +</p> +<p>„Ik zou maar eens eerst naar de cachotten gaan omzien, alvorens mij met dien drenkeling +te bemoeien—ik vermoed dat de man wel goed kan zwemmen, die daar in het water ligt!” +</p> +<p>Onmiddellijk snelde de tweede stuurman naar het vooronder, hij was nog nauwelijks +de trap geheel ten einde geloopen, of hij begreep reeds dat de man die zooeven de +waarschuwing geroepen had, gelijk had gehad.… +</p> +<p>De deur van het cachot stond open, en niet ver daar vandaan, in een groote plas bloed, +lag het lichaam van den ongelukkigen Hudson, en in zijn zijde stak een van de vreeselijke +kromme dolken, zooals de Fellahs ze in hun gordels plegen te dragen. +</p> +<p>De man was zeer zwaar gewond, en onmiddellijk moest de scheepsdokter zijn zorgen aan +hem wijden. +</p> +<p>Het onderzoek van de deur wees uit, dat het slot met een gewonen sleutel van binnen +geopend moest zijn, en daar de grendels volstrekt niet beschadigd waren was het duidelijk +dat zij door medeplichtigen waren terug geschoven, die waarschijnlijk ook den detective +onschadelijk gemaakt had, toen deze op zijn ronde was. +</p> +<p>Dezelfde man had ook den gevangene een vijl in handen weten te spelen, want men vond +de doorgevijlde boeien in het vertrek terug, en hij was het zeker ook geweest, die +het mechaniek onklaar had gemaakt, waarmede men de reddingsbooten kon uitzetten. +</p> +<p>Er gingen ruim tien minuten voorbij, alvorens men er in slaagde na de ontdekking van +de ontvluchting een der booten te water te laten, die met acht koppen bemand werd, +en die de zee in alle richtingen begon te doorzoeken. +</p> +<p>Men had een radiogram van boord naar Genua willen zenden, maar ook dit was onmogelijk +gebleken, daar het toestel weigerde te werken—er was een onderdeel van vernield. +</p> +<p>Een paar uur later keerde de roeiboot terug onverrichter zake, zij had geen spoor +van den vluchteling <span class="pageNum" id="pb32">[<a href="#pb32">32</a>]</span>kunnen ontdekken, die hoogstwaarschijnlijk was opgenomen door een motorvlet, gereed +gehouden door bij voorbaat gewaarschuwde medeplichtigen in de haven van Genua. +</p> +<p>Toen Raffles en Charly dezen uitslag vernamen, keken zij elkander zwijgend aan en +de Gentleman-Inbreker zeide: +</p> +<p>„Ziedaar het resultaat van voorbarige publicatie! Nu, het zou dwaas zijn, als oude +wijven te jeremieeren over zaken, die toch geen keer nemen. Iets hebben wij er althans +mee gewonnen. Stanley zal het voortaan niet meer mogelijk zijn, zijn vroeger leven +te hervatten—ik betwijfel of, na alles wat er geschied is, er wel een Londenaar te +vinden zou zijn, idioot genoeg om aan een zaakwaarnemer als dezen zijn belangen toe +te vertrouwen!” +</p> +</div> +</div> +</div> +<div class="back"> +<div class="div1 notice"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first">De volgende aflevering (No. 391) bevat: +</p> +<p class="xd31e1065"><b>Onder de Genueesche Bandieten.</b> +<span class="pageNum" id="pb33">[<a href="#pb33">33</a>]</span></p> +</div> +</div> +<div class="div1 advertisement"><span class="pageNum">[<a href="#toc">Inhoud</a>]</span><div class="divBody"> +<p class="first"></p> +<div class="figure ad-dubec3-imgwidth"><img src="images/dubec-no-3.png" alt="Cigarettes
Dubec No. 3
Bouts d’Or
Distinction Royale 1895" width="562" height="720"></div><p> +</p> +<p class="xd31e1065">DUBEC No. 3 +</p> +<p class="xd31e1086">GOUD EN KURK +</p> +<p class="xd31e1088">BESTE 3 CTS. CIGARET +</p> +<p class="xd31e1090">GEMAAKT VAN HEERLIJKE<br> +ECHT TURKSCHE TABAK +</p> +<p class="xd31e1094">CIGARETTENFABRIEK <b>J. van KERCKHOF</b> +</p> +<p class="xd31e1099">GEVESTIGD 1885 +</p> +</div> +</div> +<div class="div1" id="toc"> +<h2 class="main">Inhoudsopgave</h2> +<table summary="Inhoudsopgave"> +<tr id="ch1.toc"> +<td class="tocDivNum">I. </td> +<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch1">Een slachtoffer van den Meester.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch1">1</a></td> +</tr> +<tr id="ch2.toc"> +<td class="tocDivNum">II. </td> +<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch2">Veiligheidsmaatregelen.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch2">6</a></td> +</tr> +<tr id="ch3.toc"> +<td class="tocDivNum">III. </td> +<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch3">De overval.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch3">10</a></td> +</tr> +<tr id="ch4.toc"> +<td class="tocDivNum">IV. </td> +<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch4">Wat Ibrahim Dhâr verrichtte.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch4">14</a></td> +</tr> +<tr id="ch5.toc"> +<td class="tocDivNum">V. </td> +<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch5">Het net wordt geweven.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch5">19</a></td> +</tr> +<tr id="ch6.toc"> +<td class="tocDivNum">VI. </td> +<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch6">Geconfronteerd.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch6">23</a></td> +</tr> +<tr id="ch7.toc"> +<td class="tocDivNum">VII. </td> +<td class="tocDivTitle" colspan="8"><a href="#ch7">De ontvluchting.</a></td> +<td class="tocPageNum"><a class="pageref" href="#ch7">28</a></td> +</tr> +</table> +</div> +<div class="transcriberNote"> +<h2 class="main">Colofon</h2> +<h3 class="main">Beschikbaarheid</h3> +<p class="first">Dit eBoek is voor kosteloos gebruik door iedereen overal, met vrijwel geen beperkingen +van welke soort dan ook. U mag het kopiëren, weggeven of hergebruiken onder de voorwaarden +van de Project Gutenberg Licentie in dit eBoek of on-line op <a class="seclink xd31e43" title="Externe link" href="https://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>. +</p> +<p>Dit eBoek is geproduceerd door het on-line gedistribueerd correctieteam op <a class="seclink xd31e43" title="Externe link" href="https://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>. +</p> +<h3 class="main">Metadata</h3> +<table class="colophonMetadata" summary="Metadata"> +<tr> +<td><b>Titel:</b></td> +<td>Lord Lister No. 390: Eleonore Manoury</td> +<td></td> +</tr> +<tr> +<td><b>Auteur:</b></td> +<td>Theo von Blankensee [Pseudoniem van Mathias Blank (1881–1928)]</td> +<td><a href="https://viaf.org/viaf/8133268/" class="seclink">Info</a></td> +</tr> +<tr> +<td><b>Auteur:</b></td> +<td>Felix Hageman (1877–1966)</td> +<td><a href="https://viaf.org/viaf/5168161211441040070000/" class="seclink">Info</a></td> +</tr> +<tr> +<td><b>Auteur:</b></td> +<td>Kurt Matull (1872–1930?)</td> +<td><a href="https://viaf.org/viaf/56770919/" class="seclink">Info</a></td> +</tr> +<tr> +<td><b>Taal:</b></td> +<td>Nederlands (Spelling De Vries-Te Winkel)</td> +<td></td> +</tr> +<tr> +<td><b>Oorspronkelijke uitgiftedatum:</b></td> +<td>[1921]</td> +<td></td> +</tr> +<tr> +<td><b>Trefwoorden:</b></td> +<td>Detective and mystery stories -- Periodicals</td> +<td></td> +</tr> +<tr> +<td><b></b></td> +<td>Dime novels -- Periodicals</td> +<td></td> +</tr> +</table> +<h3 class="main">Codering</h3> +<p class="first">Dit boek is weergegeven in oorspronkelijke schrijfwijze. Afgebroken woorden aan het +einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel +zijn verbeterd. Deze verbeteringen zijn aangegeven in de colofon aan het einde van +dit boek.</p> +<h3 class="main">Documentgeschiedenis</h3> +<ul> +<li>2022-04-18 Begonnen. +</li> +</ul> +<h3 class="main">Externe Referenties</h3> +<p>Dit Project Gutenberg eBoek bevat externe referenties. Het kan zijn dat deze links +voor u niet werken.</p> +<h3 class="main">Verbeteringen</h3> +<p>De volgende verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p> +<table class="correctionTable" summary="Overzicht van verbeteringen aangebracht in de tekst."> +<tr> +<th>Bladzijde</th> +<th>Bron</th> +<th>Verbetering</th> +<th>Bewerkingsafstand</th> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e107">1</a>, <a class="pageref" href="#xd31e208">4</a>, <a class="pageref" href="#xd31e701">20</a></td> +<td class="width40 bottom"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom">,</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e121">1</a></td> +<td class="width40 bottom">voorbewoog</td> +<td class="width40 bottom">voortbewoog</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e131">1</a></td> +<td class="width40 bottom">von</td> +<td class="width40 bottom">van</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e173">3</a></td> +<td class="width40 bottom">touristen</td> +<td class="width40 bottom">toeristen</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e190">4</a></td> +<td class="width40 bottom">.</td> +<td class="width40 bottom">:</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e210">4</a></td> +<td class="width40 bottom"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom">?</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e324">10</a></td> +<td class="width40 bottom">van daan</td> +<td class="width40 bottom">vandaan</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e339">10</a>, <a class="pageref" href="#xd31e473">15</a>, <a class="pageref" href="#xd31e769">23</a></td> +<td class="width40 bottom">onmiddelijk</td> +<td class="width40 bottom">onmiddellijk</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e360">11</a></td> +<td class="width40 bottom">vell</td> +<td class="width40 bottom">veel</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e363">11</a></td> +<td class="width40 bottom">vel</td> +<td class="width40 bottom">wel</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e366">11</a></td> +<td class="width40 bottom"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom">.</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e380">11</a></td> +<td class="width40 bottom">ontwappend</td> +<td class="width40 bottom">ontwapend</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e421">13</a></td> +<td class="width40 bottom">Fallah</td> +<td class="width40 bottom">Fellah</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e486">15</a></td> +<td class="width40 bottom">instincmatig</td> +<td class="width40 bottom">instinctmatig</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e492">15</a></td> +<td class="width40 bottom">milimeter</td> +<td class="width40 bottom">millimeter</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e505">15</a></td> +<td class="width40 bottom">bekleede</td> +<td class="width40 bottom">bekleedde</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e545">16</a></td> +<td class="width40 bottom">antwoordden</td> +<td class="width40 bottom">antwoorden</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e583">17</a></td> +<td class="width40 bottom">zjin</td> +<td class="width40 bottom">zijn</td> +<td class="bottom">2</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e599">17</a>, <a class="pageref" href="#xd31e654">19</a>, <a class="pageref" href="#xd31e680">20</a>, <a class="pageref" href="#xd31e725">21</a>, <a class="pageref" href="#xd31e1007">30</a></td> +<td class="width40 bottom">Alexandra</td> +<td class="width40 bottom">Alexandria</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e636">19</a></td> +<td class="width40 bottom">hoofdcommisaris</td> +<td class="width40 bottom">hoofdcommissaris</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e644">19</a></td> +<td class="width40 bottom">werkelijk</td> +<td class="width40 bottom">werkelijke</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e683">20</a></td> +<td class="width40 bottom">hoofdkommissaris</td> +<td class="width40 bottom">hoofdcommissaris</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e714">21</a></td> +<td class="width40 bottom">rottan</td> +<td class="width40 bottom">rotan</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e756">22</a></td> +<td class="width40 bottom">loos</td> +<td class="width40 bottom">los</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e862">25</a></td> +<td class="width40 bottom">u</td> +<td class="width40 bottom">uw</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e905">26</a></td> +<td class="width40 bottom"> +[<i>Niet in bron</i>] +</td> +<td class="width40 bottom">„</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e948">28</a></td> +<td class="width40 bottom">Eleonora</td> +<td class="width40 bottom">Eleonore</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e954">28</a></td> +<td class="width40 bottom">ieders</td> +<td class="width40 bottom">ieder</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e967">29</a></td> +<td class="width40 bottom">hotel</td> +<td class="width40 bottom">Hotel</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e995">30</a></td> +<td class="width40 bottom">korrespondeerde</td> +<td class="width40 bottom">correspondeerde</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +<tr> +<td class="width20"><a class="pageref" href="#xd31e1030">31</a></td> +<td class="width40 bottom">der</td> +<td class="width40 bottom">de</td> +<td class="bottom">1</td> +</tr> +</table> +</div> +</div> +<div>*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK 67868 ***</div> +</body> +</html> |