5 files changed, 3957 insertions, 0 deletions

diff --git a/.gitattributes b/.gitattributes
new file mode 100644
index 0000000..6833f05
--- /dev/null
+++ b/.gitattributes
@@ -0,0 +1,3 @@
+* text=auto
+*.txt text
+*.md text
diff --git a/34820-0.txt b/34820-0.txt
new file mode 100644
index 0000000..1721334
--- /dev/null
+++ b/34820-0.txt
@@ -0,0 +1,3941 @@
+The Project Gutenberg EBook of Protagoras, by Plato
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Protagoras
+
+Author: Plato
+
+Translator: Aristeidis Harokopos
+
+Release Date: January 2, 2011 [EBook #34820]
+
+Language: Greek
+
+Character set encoding: UTF-8
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK PROTAGORAS ***
+
+
+
+
+Produced by Sophia Canoni. Book provided by Iasonas Konstantinides
+
+
+
+
+·
+Note: The tonic system has been changed from polytonic to
+monotonic.  The spelling of the book has not been changed
+otherwise.  Footnotes have been converted to endnotes.  Words with
+bold characters are enclosed in &.
+
+Σημείωση: Το τονικό σύστημα έχει αλλάξει από πολυτονικό σε
+μονοτονικό.  Κατά τα άλλα έχει διατηρηθεί η ορθογραφία του βιβλίου.
+Οι υποσημειώσεις των σελίδων έχουν μεταφερθεί στο τέλος του
+βιβλίου.  Λέξεις με έντονους χαρακτήρες περικλείονται σε &.
+
+
+
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
+
+
+
+ΠΛΑΤΩΝ
+
+
+
+ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ
+
+ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
+ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ ΧΑΡΟΚΟΠΟΥ
+
+
+
+ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΕΞΗ
+
+
+
+ΠΡΟΛΟΓΟΣ
+
+
+
+Ο Πρωταγόρας, διάλογος του Πλάτωνος, ειρωνικός αλλά και βαθύς,
+συνεγράφη επί σκοπώ να τέρψη άμα και να φωτίση αναπαριστών τα ήθη
+και το πνεύμα των σοφιστών εν αυτή τη πράξει και υποβάλλων αυτά υπό
+τον έλεγχον αυστηράς κριτικής.
+
+Η υπόθεσις του διαλόγου τούτου, ο οποίος ομοιάζει προς πράξιν
+δράματος και είναι πιστή και ζωηρά άμα εικών εκ του φυσικού, έχει
+ως εξής:
+
+Ο νεαρός υιός του Απολλοδώρου Ιπποκράτης προσέρχεται βιαστικά εις
+τον οίκον του Σωκράτους και τον παρακαλεί να τον συστήση εις τον
+φημισμένον σοφόν Πρωταγόραν, ο οποίος, ως επληροφορήθη, έφθασεν εις
+Αθήνας, διά να καταστή και αυτός σοφιστής.
+
+Μετά σύντομον συζήτησιν μεταξύ του Σωκράτους και του νεαρού
+Ισοκράτους, η οποία σκοπόν είχε να σχηματίση ούτος καθαράν ιδέαν
+περί του τι ζητεί από τον Πρωταγόραν και τι ακριβώς ο Πρωταγόρας
+επαγγέλλεται, αφ' ου εξημέρωσε, μετέβησαν ομού εις τον οίκον του
+Καλλίου, ένθα διέμενεν ο Πρωταγόρας, διά να τον συστήση ο Σωκράτης
+προς αυτόν. Εκεί εύρον όχι μόνον τον Πρωταγόραν, αλλά και άλλους
+επισήμους σοφιστάς και διαφόρους ευγενείς νέους μαθητάς των. Οι
+σοφισταί παρίστανται εν τω διαλόγω ως άνθρωποι επιδεικτικοί και
+επιβλητικοί και διά της εξωτερικής παραστάσεώς των και διά της
+ωραίας και τεχνικής ομιλίας των. Ο Πρωταγόρας ιδίως, διά να
+επιβληθή και εις αυτόν τον Σωκράτην και εις τους άλλους
+παρισταμένους, πληροφορεί σοβαρώς και πομπωδώς ότι διδάσκει την
+τέχνην της διοικήσεως των ιδιωτικών και δημοσίων υποθέσεων, δηλ.
+την πολιτικήν. Ο Σωκράτης δεικνύει απορίαν περί του αν είναι
+δυνατόν να διδάσκηται η πολιτική. Ισχυρίζεται δε ότι και οι
+αμαθέστεροι πολίται προσκαλούνται εις τας συνελεύσεις της πολιτείας
+και λέγουν την γνώμην των και εις τας σοβαρωτέρας ακόμη
+περιστάσεις, χωρίς να διδαχθούν την πολιτικήν τέχνην. Οι δε
+ικανώτατοι πολιτικοί, καθώς λ. χ. ο Περικλής, δεν ημπόρεσαν να
+μεταδώσουν εις τους υιούς των την πολιτικήν των μάθησιν.
+
+Ό Πρωταγόρας αναλαμβάνει ν' αποδείξη εντελώς ότι η πολιτική
+διδάσκεται ως μάθημα αποτελεσματικώτατα, κατά δύο τρόπους, ή μ' ένα
+μύθον ή με αποδεικτικόν συλλογισμόν. Και διηγείται τότε τον παλαιόν
+μύθον του Επιμηθέως και του αδελφού του Προμηθέως, εις τους οποίους
+οι θεοί ανέθεσαν να μοιράσουν εις όλα τα ζώντα επί της γης τας
+διαφόρους ιδιότητας και τα προτερήματα, την απροβλεψίαν του
+Επιμηθέως, την ευφυίαν με την οποίαν έκλεψεν ο Προμηθεύς από το
+χαλκείον του Ηφαίστου την φωτιάν, και τέλος την επέμβασιν του Διός,
+ο οποίος έδωκε μ' ελευθεριότητα εις κάθε άνθρωπον μέρος από τα δύο
+μόνα αγαθά, τα οποία μετά την διανομήν απέμειναν, δηλ. την
+&δικαιοσύνην& και τον &σεβασμόν&. Αι δύο αύται αρεταί είναι η βάσις
+της πολιτικής τέχνης και, αφ' ου τας έλαβαν οι άνθρωποι, ήτο
+φυσικόν πράγμα και αναγκαίον το να ηξεύρουν να δίδουν γνώμην διά τα
+πολιτικά πράγματα. Ώστε αυτή η γνώσις είναι δώρον των θεών. Ούτε
+ημπορεί κανείς να φαντασθή άνθρωπον, ο οποίος να μη έχη την
+παραμικράν ιδέαν δικαιοσύνης.
+
+Ούτω πως απέδειξεν ο Πρωταγόρας ότι οι κοινοί άνθρωποι, οι οποίοι
+εις τας συνελεύσεις δίδουν γνώμην, και πολλάκις σωστήν, διά τας
+πολιτικάς υποθέσεις, δεν είναι αδίδακτοι, αλλ' εδιδάχθησαν την
+δικαιοσύνην και τον σεβασμόν από τους θεούς.
+
+Έπειτα ανήρεσε και τον άλλον ισχυρισμόν του Σωκράτους, ότι δηλ. οι
+μεγάλοι πολιτικοί δεν ημπόρεσαν να μεταδώσουν την ικανότητά των εις
+τα παιδιά των, κατά τον εξής τρόπον· πάντοτε, λέγει, και εις όλα τα
+μέρη οι άδικοι άνθρωποι κατακρίνονται και τιμωρούνται. Εάν η
+έλλειψις της δικαιοσύνης ήτο φυσική εις τον άνθρωπον, θα ήτο
+παραλογισμός να τιμωρούν διά μίαν φυσικήν έλλειψιν, όπως θα ήτο
+παραλογισμός, αν ετιμώρουν ένα οποιονδήποτε άνθρωπον, διότι είναι
+ασθενής ή άσχημος. Δεν τιμωρούν δε τους τοιούτους, διότι, όσον και
+αν βιασθούν, δεν ημπορούν να διορθώσουν τους εαυτούς των. Τους
+αδίκους όμως τιμωρούν, διότι ημπορούν, εάν προσπαθήσουν, να
+διορθωθούν και να γείνουν δίκαιοι. Ώστε όλοι οι άνθρωποι
+παραδέχονται, ότι καθείς ημπορεί να μάθη την δικαιοσύνην. Διά τούτο
+οι πολίται, και αυτοί οι ίδιοι και διά διδασκάλων, προσπαθούν διά
+το καλόν της πολιτείας να εμπνεύσουν εις τα τέκνα των την ιδέαν της
+δικαιοσύνης. Ότι δε οι παίδες των εναρέτων ανθρώπων δεν γίνονται
+πάντοτε και αυτοί ενάρετοι προέρχεται εκ του ότι όλοι οι άνθρωποι
+δεν έρχονται εις τον κόσμον προικισμένοι εξ ίσου, και ότι, διά ν'
+αποκτήση κανείς μίαν υψηλοτέραν αρετήν, χρειάζεται, να έχη
+καλυτέραν φυσικήν προδιάθεσιν, να καταβληθούν δε και μεγάλαι
+προσπάθειαι.
+
+Ο Σωκράτης βλέπων ότι η συζήτησις έως εδώ δεν ήτο επιστημονική,
+αλλά με παραδείγματα της πείρας, και ότι δεν ήτο δυνατόν να φθάση
+εις ακριβές συμπέρασμα, αλλάζει μέθοδον και δίδει επιστημονικήν
+πορείαν εις την συζήτησιν.
+
+Θέτει λοιπόν το ζήτημα ούτω: διά να μάθωμεν αν η αρετή ημπορεί να
+διδαχθή, είναι ανάγκη να ηξεύρωμεν από τι αυτή αποτελείται. Ερωτά
+λοιπόν τον Πρωταγόραν, αν η αρετή είναι πράγμα &απλούν& ή
+&σύνθετον& από μέρη ανεξάρτητα το έν του άλλου, και αν η
+δικαιοσύνη, η εγκράτεια και η ανδρεία είναι μέρη τοιαύτα της
+αρετής. Ο Πρωταγόρας παραδέχεται το δεύτερον, εν ώ ο Σωκράτης δι'
+αλλεπαλλήλων ερωτήσεων τον κάμνει να έλθη εις αντίφασιν με τον
+εαυτόν του και να παραδεχθή επί τέλους χωρίς να θέλη, ότι η &αρετή
+είναι εκ φύσεως μία και απλή&, διότι, αν ήτο σύνθετος από μέρη
+ανόμοια το έν με το άλλο, κανέν από τα μέρη αυτά δεν θα περιείχε
+μέσα του τίποτε από εκείνο που περιέχει το άλλο μέρος· και τότε δε
+η δικαιοσύνη θ' απέκλειε την ανδρείαν και η εγκράτεια την
+δικαιοσύνην και θα ημπορούσαμεν να συμπεράνωμεν, ότι ο δίκαιος δεν
+ημπορεί να είναι ανδρείος και ο εγκρατής δίκαιος. Και εκτός τούτου,
+εάν τα μέρη της αρετής είναι αντίθετα το έν του άλλου, θα
+ημπορούσαμεν να συμπεράνωμεν, ότι έν πράγμα ημπορεί να έχη πολλά
+αντίθετα, το οποίον είναι πράγμα αδύνατον. Η αρετή λοιπόν είναι μία
+και απλή και κατά την ουσίαν της και κατά την ενέργειάν της, και
+κακώς ήθελε χωρίση αυτήν κανείς εις μέρη. Τα δε λεγόμενα μέρη της
+αρετής είναι διάφοροι τρόποι αυτής, μη αποκλείοντες ο είς τον
+άλλον, περιεχόμενοι μέσα εις την ιδίαν την ουσίαν αυτής και
+ηνωμένοι με αυτήν, όπως τα συμπεράσματα ενός συλλογισμού με την
+αρχήν από την οποίαν απορρέουν. Τα διάφορα λοιπόν μέρη της αρετής,
+τα οποία λέγονται και αυτά αρεταί, συνέχονται κατά βάθος το έν με
+το άλλο, είναι αλληλένδετα και αποτελούν έν όλον.
+
+Ούτω θεωρουμένη η αρετή δεν ημπορεί να εισαχθή εις την ψυχήν
+βαθμηδόν διά προοδευτικής διδασκαλίας, όπως ισχυρίζετο ο
+Πρωταγόρας, να διδαχθή δηλ. κατά σειράν πρώτον η δικαιοσύνη διά
+κανόνων και παραδειγμάτων, έπειτα η ανδρεία κτλ., και να
+εμφυτευθούν εις την ψυχήν. Η αρετή με όλας τας διακλαδώσεις της
+γεννάται εξ εμπνεύσεως φύσεως τιμίας, ήτις διά της ιδίας
+προσπαθείας περιβάλλει συγχρόνως και την ουσίαν και τους τρόπους
+αυτής χάρις εις το έμφυτον συναίσθημα του αγαθού, το οποίον
+προηγείται και δημιουργεί αυτήν. Αυτήν λοιπόν την γνώσιν, που είναι
+πραγματικώς προγενεστέρα και ανωτέρα από την γνώσιν της αρετής,
+κανείς δεν ημπορεί να την διδάξη, διότι κανείς δεν ημπορεί να την
+λάβη από άλλον παρά μόνον μέσα από τον ίδιον τον εαυτόν του, διότι
+γεννώμεθα μαζί με αυτήν.
+
+Οι ακαταμάχητοι του Σωκράτους συλλογισμοί δεν έπεισαν τον επηρμένον
+σοφιστήν, ο οποίος προβάλλει ακόμη σοφιστικά επιχειρήματα λέγων ότι
+η ανδρεία αναγκαίως είναι χωριστή από τας άλλας αρετάς, διότι και ο
+πλέον άδικος και ο πλέον άσωτος ημπορεί να δειχθή ανδρείος. Αλλ' ο
+Σωκράτης αποδεικνύει ότι η ανδρεία, όταν στερήται φρονήσεως, με
+άλλους λόγους γνώσεως, δεν είναι αληθής ανδρεία. Η ουσία της
+ανδρείας είναι η γνώσις των πραγμάτων, τα οποία είναι φοβερά και
+εκείνων τα οποία δεν είναι. Επειδή δε όλαι αι αρεταί αποτελούν μίαν
+και μόνην, αυτής δε, της μιας και μόνης, όρος είναι η γνώσις, η δε
+γνώσις ημπορεί να διδαχθή, ο Σωκράτης φαίνεται ότι περιέπεσεν εις
+αντίφασιν παραδεχόμενος τώρα την αυτήν γνώμην με τον Πρωταγόραν,
+ότι η αρετή είναι καρπός γνώσεως, ήτις ημπορεί να διδαχθή.
+
+Είτε διότι ήθελεν ο Σωκράτης εις το τέλος του αγώνος να καταστήση
+φανερόν εις τον Πρωταγόραν ότι ημπορεί καλύτερα από ένα σοφιστήν ν'
+αποδείξη ό,τι θέλει, και την υπέρ δηλ. γνώμην και την κατά, είτε
+διότι ηθέλησε να μείνη εν αμφιβόλω το ζήτημα αν η αρετή ημπορεί να
+διδαχθή ή όχι, διακόπτει τον διάλογον απευθύνων φιλόφρονας και
+επαινετικούς λόγους εις τον Πρωταγόραν και αναβάλλων εις άλλοτε την
+συνέχειαν και το τέλος της συζητήσεως.
+
+
+
+ΠΛΑΤΩΝΟΣ
+
+
+
+ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ
+(ή Σοφισταί).
+
+
+
+ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
+
+ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ, ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ, ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ, ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ,
+ΚΑΛΛΙΑΣ, ΚΡΙΤΙΑΣ, ΠΡΟΔΙΚΟΣ, ΙΠΠΙΑΣ.
+
+
+
+Φίλος
+     — Από πού έρχεσαι, Σωκράτη; Ή είναι δα φανερόν ότι έρχεσαι από το
+    κυνήγημα της ωραιότητος του Αλκιβιάδου; Και όμως και εις εμέ, ο
+    οποίος τον είδον προηγουμένως, αν και τέλειος άνδρας πλέον,
+    εφαίνετο μεν ωραίος, αλλ' όμως άνδρας πλέον, Σωκράτη, ας το
+    ομολογήσωμεν μεταξύ μας, και αρχίζουν να φυτρώνουν γένεια εις τον
+    πώγωνά του.
+
+Σωκράτης
+    Έπειτα τι πειράζει τούτο; Συ όμως δεν δίδεις δίκαιον του Ομήρου, ο
+    οποίος είπεν, ότι τα πλέον χαριτωμένα νειάτα είναι, όταν αρχίζουν
+    να φυτρώνουν τα γένεια, τα οποία (νειάτα) έχει τώρα ο Αλκιβιάδης;
+
+Φίλος
+    Πώς πηγαίνουν λοιπόν τώρα τα πράγματα; Έρχεσαι βέβαια από εκείνον·
+    και ποίας διαθέσεις δεικνύει προς σε το παλληκάρι;
+
+Σωκράτης
+    Καλάς, καθώς τουλάχιστον μου εφάνη, και μάλιστα κατά την σημερινήν
+    ημέραν· διότι πολλά είπε προς έπαινόν μου, λαμβάνων το μέρος μου,
+    και τώρα λοιπόν από εκείνον έρχομαι. Θέλω όμως να σου είπω έν
+    πράγμα παράξενον· ότι δηλαδή, εν ώ εκείνος ήτο παρών, και ο νους
+    μου δεν έδιδε προσοχήν εις αυτόν και συχνά τον ελησμόνουν.
+
+Φίλος
+    Και τι πράγμα τόσον σοβαρόν συνέβη σχετικώς με σε και εκείνον;
+    Διότι δεν φαντάζομαι ότι απήντησες κανένα άλλον ωραιότερον μέσα
+    τουλάχιστον εις αυτήν την πόλιν.
+
+Σωκράτης
+    Απήντησα βέβαια και πολύ ωραιότερον.
+
+Φίλος
+    Τι λέγεις; Πολίτην ή ξένον;
+
+Σωκράτης
+    Ξένον.
+
+Φίλος
+    Από ποιον μέρος;
+
+Σωκράτης
+    Από τα Άβδηρα.
+
+Φίλος
+    Και τόσον ωραίος εθεώρησες ότι είναι ο ξένος αυτός, ώστε να σου
+    φανή ωραιότερος από τον υιόν του Κλεινίου;
+
+Σωκράτης
+    Πώς δεν πρέπει, καλότυχε, το σοφώτερον να φαίνεται ωραιότερον;
+
+Φίλος
+    Αλλά εις τα σωστά σου, Σωκράτη, μας ήλθες, αφ' ου απήντησες κάποιον
+    σοφόν;
+
+Σωκράτης
+    Σοφώτατον βέβαια, από όσους τουλάχιστον τώρα υπάρχουν, εάν σου
+    φαίνεται ότι ο Πρωταγόρας είναι σοφώτατος.
+
+Φίλος
+    Ω, τι λέγεις; Ο Πρωταγόρας μας ήλθε;
+
+Σωκράτης
+    Είναι τώρα τρίτη ημέρα αφ' ότου ήλθε.
+
+Φίλος
+    Και λοιπόν έρχεσαι, αφ' ου προ ολίγου τον αντάμωσες;
+
+Σωκράτης
+    Ναι, και αφ' ου βέβαια παραπολλά και είπα και ήκουσα.
+
+Φίλος
+    Και δεν μας διηγείσαι λοιπόν την συνομιλίαν σας, εάν δεν έχης κανέν
+    εμπόδιον, καθίζων εδώ δα, αφ' ου σηκώσης τούτο εδώ το παιδίον;
+
+Σωκράτης
+    Πολύ ευχαρίστως· και θα σας χρεωστώ βεβαίως χάριν, εάν δώσετε
+    ακρόασιν.
+
+Φίλος
+    Και ημείς επίσης θα σου χρεωστούμεν χάριν, εάν μας είπης.
+
+Σωκράτης
+    Θα είναι λοιπόν αμοιβαία η χάρις. Αλλά δώσατε λοιπόν ακρόασιν.
+
+    Αυτήν δα την νύκτα που επέρασε, εν ώ ήτο ακόμη όρθρος βαθύς, ο
+    Ιπποκράτης, ο υιός του Απολλοδώρου και αδελφός του Φάσωνος, εκτύπα
+    πολύ δυνατά την θύραν με την ράβδον του, και, αφ' ου κάποιος του
+    ήνοιξεν, επροχώρει μέσα βιαστικά και φωνάζων δυνατά έλεγε·
+
+     — Σωκράτη, είσαι έξυπνος ή κοιμάσαι;
+
+    Και εγώ, επειδή εγνώρισα την φωνήν του, είσαι, είπα, ο Ιπποκράτης·
+    μήπως, μας φέρεις καμμίαν νέαν είδησιν;
+
+     — Τίποτε άλλο, είπε, παρά καλάς βέβαια ειδήσεις.
+
+     — Ο Θεός να δώση, είπον εγώ· αλλά τι τρέχει; Και διά ποίαν αιτίαν
+    ήλθες τόσον πρωί;
+
+     — Ο Πρωταγόρας έφθασεν, είπεν, αφ' ου εστάθη πλησίον μου.
+
+     — Από προχθές, είπον εγώ, και συ τώρα το έμαθες;
+
+     — Μα τους θεούς, είπε, το εσπέρας βέβαια το έμαθα. Και συγχρόνως
+    ψάχνων εύρε το σκαμνί, εκάθισε πλησίον εις τους πόδας μου και είπε·
+    το εσπέρας βέβαια, πολύ αργά, αφ' ου έφθασα από την Οινόην· διότι ο
+    δούλος μου Σάτυρος μου έφυγε κρυφά· εν ώ λοιπόν είχα σκοπόν να σου
+    είπω, ότι θα τον κυνηγήσω να τον εύρω, ήλθεν άλλο πράγμα εις τον
+    νουν μου και ελησμόνησα τούτο. Όταν δε επέστρεψα και είχομεν
+    δειπνήσει και επρόκειτο να πλαγιάσωμεν, τότε μου λέγει ο αδελφός
+    μου ότι ήλθεν ο Πρωταγόρας. Και κατ' αρχάς μεν εσκέφθην να έλθω
+    προς σε αμέσως (να σου το είπω). Έπειτα όμως εσκέφθην ότι είναι
+    πολύ προχωρημένη η νυξ· ευθύς δε που ο ύπνος με ελάφρωσεν από τον
+    κόπον, αμέσως εσηκώθην και εκίνησα να έλθω εδώ.
+
+    Και εγώ γνωρίζων την καρδίαν του και (βλέπων) την ταραχήν του,
+    ερώτησα:
+
+     — Τι λοιπόν είναι τούτο που έπαθες; Μήπως σου έκαμε κανέν κακόν ο
+    Πρωταγόρας;
+
+    Και εκείνος, αφ' ου εγέλασεν, είπε:
+
+     — Ναι, μα τους θεούς, Σωκράτη, διότι μόνος του βέβαια είναι σοφός,
+    δεν κάμνει δε και εμέ σοφόν.
+
+     — Αλλά ναι, μα τον Δία, είπα εγώ, εάν δώσης εις αυτόν χρήματα και
+    τον καταφέρης, θα κάμη και σε σοφόν.
+
+     — Μακάρι, είπεν αυτός, Ζευ και θεοί, να εξαρτάται από τούτο, διότι
+    τότε ούτε από τα ιδικά μου χρήματα θ' αφήσω λεπτόν ούτε από τα
+    χρήματα των φίλων μου· αλλ' ίσα ίσα δι' αυτήν την αιτίαν έρχομαι
+    και τώρα προς σε, διά να του ομιλήσης δι' εμέ, διότι εγώ αφ' ενός
+    μεν είμαι νέος, εξ άλλου δε δεν έχω ίδει ουδέ ακούσει ποτέ μου τον
+    Πρωταγόραν· ήμην ακόμη παιδίον, ότε την προηγουμένην φοράν ήλθεν ο
+    Πρωταγόρας, αλλά βεβαίως (ακούω ότι) επαινούν όλοι τον Πρωταγόραν
+    και λέγουν ότι είναι εις το να ομιλή σοφώτατος· αλλά διατί δεν
+    πηγαίνομεν προς αυτόν, διά να τον προφθάσωμεν εις το σπίτι; Έμεινε
+    δε, καθώς εγώ ήκουσα, εις του Καλλίου του Ιππονίκου· αλλ' έλα να
+    υπάγωμεν.
+
+    Και εγώ είπον· ας μη υπάγωμεν εκεί ακόμη, καλέ μου, διότι, είναι
+    πρωί· αλλ' έλα, ας σηκωθώμεν να εξέλθωμεν εις την αυλήν και ας
+    περάσωμεν εκεί την ώραν περιφερόμενοι, έως ότου να φέξη· έπειτα
+    πηγαίνομεν. Διότι ως επί το πλείστον ο Πρωταγόρας μένει μέσα, ώστε
+    μη φοβείσαι· θα τον εύρωμεν, καθώς είναι βέβαιον, μέσα.
+
+    Έπειτα από αυτά εσηκώθημεν και επεριπατούμεν εις την αυλήν· και εγώ
+    θέλων να εμβαθύνω εις τον σκοπόν του Ιπποκράτους τον εβολιδοσκόπουν
+    και ηρώτων αυτόν ως εξής (1):
+
+Σωκράτης
+    Ειπέ μου, είπον εγώ, Ιπποκράτη, τώρα πρόκειται να υπάγης κοντά εις
+    τον Πρωταγόραν, να πληρώσης ως μισθόν εις εκείνον χρήματα διά τον
+    εαυτόν σου· προς ποίου είδους άνθρωπον νομίζεις ότι πηγαίνεις και
+    διά να σε κάμη τι είδους άνθρωπον; Καθώς εάν σου ήρχετο εις τον
+    νουν να υπάγης εις τον ομώνυμόν σου, τον Ιπποκράτη από την νήσον
+    Κω, ο οποίος είναι από εκείνους που κατάγονται από τον Ασκληπιόν,
+    διά να πληρώσης ως μισθόν εις εκείνον χρήματα διά τον εαυτόν σου,
+    και σε ηρώτα κανείς, ειπέ μου, Ιπποκράτη, έχεις σκοπόν να πληρώνης
+    μισθόν εις τον Ιπποκράτην, επειδή είναι τι είδους άνθρωπος; Τι
+    ήθελες αποκριθή;
+
+Ιπποκράτης
+    Θα έλεγα, είπεν, ότι κάμνω τούτο, επειδή είναι ιατρός.
+
+Σωκράτης
+    Και διά να γείνης και συ τι είδους άνθρωπος;
+
+Ιπποκράτης
+    Διά να γείνω, είπεν, ιατρός.
+
+Σωκράτης
+    Εάν δε σου ήρχετο εις τον νουν, αφ' ου υπάγης εις τον Πολύκλειτον
+    από το Άργος, ή εις τον Φειδίαν από τας Αθήνας να πληρώνης εις
+    εκείνους μισθόν διά τον εαυτόν σου, εάν ήθελε σε ερωτήση κανείς· τι
+    είδους ανθρώπους θεωρείς τον Πολύκλειτον και τον Φειδίαν και έχεις
+    σκοπόν να πληρώνης αυτά τα χρήματα; Τι ήθελες αποκριθή;
+
+Ιπποκράτης
+    θα έλεγα ότι τα πληρώνω, διότι είναι αγαλματοποιοί.
+
+Σωκράτης
+    Και διά να γείνης τι πράγμα συ ο ίδιος;
+
+Ιπποκράτης
+    Διά να γείνω, εννοείται, αγαλματοποιός.
+
+Σωκράτης
+    Πολύ καλά, είπα εγώ· τώρα λοιπόν εγώ και συ, αφ' ου υπάγωμεν εις
+    τον Πρωταγόραν, θα είμεθα έτοιμοι να πληρώνωμεν διά σε ως μισθόν τα
+    ιδικά μας χρήματα, εάν αυτά αρκούν και με αυτά τον καταφέρωμεν· εάν
+    δε όχι, δαπανώντες και τα χρήματα των φίλων μας. Εν ώ λοιπόν ημείς
+    με τόσην προθυμίαν καταγινόμεθα εις αυτά, εάν κανείς μας ερωτήση·
+    ειπέ μου, Σωκράτη και Ιπποκράτη, τι είδους άνθρωπον θεωρείτε τον
+    Πρωταγόραν και έχετε σκοπόν να του πληρώνετε χρήματα; Τι ηθέλομεν
+    αποκριθή εις αυτόν; Τι άλλο όνομα ακούομεν να λέγουν διά τον
+    Πρωταγόραν, καθώς λέγουν διά τον Φειδίαν το όνομα αγαλματοποιός,
+    και διά τον Όμηρον το όνομα ποιητής; Τι τοιούτον όνομα ακούομεν διά
+    τον Πρωταγόραν;
+
+Ιπποκράτης
+    Ονομάζουν βεβαίως, Σωκράτη, είπεν ο Ιπποκράτης, τον άνδρα ότι είναι
+    σοφιστής.
+
+Σωκράτης
+    Θα υπάγωμεν λοιπόν να πληρώνωμεν τα χρήματα εις αυτόν ως σοφιστήν;
+
+Ιπποκράτης
+    Μάλιστα.
+
+Σωκράτης
+    Εάν λοιπόν σε ερωτήση κανείς ακόμη και τούτο· συ ο ίδιος τι θέλεις
+    να γείνης και πηγαίνεις κοντά εις τον Πρωταγόραν;
+
+Ιπποκράτης
+    Και εκείνος είπεν, αφ' ου εκοκκίνισε — διότι πλέον ήρχισε να φέγγη
+    η ημέρα, ώστε αυτός εφαίνετο καθαρά — εάν μεν ομοιάζη τούτο κατά τι
+    με τα προηγούμενα, διά να γείνω, εννοείται, σοφιστής.
+
+Σωκράτης
+    Συ δε, είπον εγώ, διά το όνομα των θεών, δεν θα εντρέπεσαι να
+    παρουσιάσης τον εαυτόν σου εις τους Έλληνας ως σοφιστήν;
+
+Ιπποκράτης
+    Ναι, μα τον Δία, Σωκράτη, θα εντρεπόμην, εάν πρέπη να ομολογήσω
+    εκείνα τα οποία σκέπτομαι.
+
+Σωκράτης
+    Αλλ' άρά γε, Ιπποκράτη, μήπως δεν νομίζεις ότι η μάθησίς σου εκ
+    μέρους του Πρωταγόρου θα είναι τοιαύτη (διά ν' αποκτήσης δηλαδή το
+    επάγγελμα του σοφιστού), αλλά ωσάν εκείνην η οποία έγεινεν εκ
+    μέρους του γραμματοδιδασκάλου και του κιθαροδιδασκάλου και του
+    παιδοτρίβου (δηλαδή του γυμναστού); Διότι συ δεν έμαθες κανέν από
+    αυτά τα μαθήματα ως τέχνην διά να γείνης τεχνίτης, αλλά διά να
+    εκπαιδευθής, όπως αρμόζει να εκπαιδεύηται ο πολίτης και ο ελεύθερος
+    άνθρωπος.
+
+Ιπποκράτης
+    Βεβαιότατα, είπεν ο Ιπποκράτης, μου φαίνεται ότι μάλλον τοιαύτη
+    πρέπει να είναι η εκ μέρους του Πρωταγόρου μάθησίς μου.
+
+Σωκράτης
+    Γνωρίζεις λοιπόν εκείνο το οποίον πρόκειται τώρα να πράξης, ή δεν
+    το καταλαμβάνεις; Είπα εγώ.
+
+Ιπποκράτης
+    Προκειμένου περί τίνος πράγματος;
+
+Σωκράτης
+    Ότι πρόκειται να παραδώσης την ψυχήν σου να την περιποιηθή
+    άνθρωπος, ως λέγεις, σοφιστής· τι δε πράγμα είναι ο σοφιστής, θα
+    μου φανή παράξενον, αν το ηξεύρης. Και όμως, εάν δεν ηξεύρης τούτο,
+    ούτε εις τι είδους άνθρωπον παραδίδεις την ψυχήν σου ηξεύρεις, ούτε
+    αν την παραδίδεις εις καλόν ή εις πραγματικώς κακόν.
+
+Ιπποκράτης
+    Νομίζω βέβαια, είπεν ο Ιπποκράτης, ότι ηξεύρω.
+
+Σωκράτης
+    Λέγε λοιπόν, τι νομίζεις ότι είναι ο σοφιστής;
+
+Ιπποκράτης
+    Εγώ μεν, είπεν αυτός, καθώς και το όνομα φανερώνει, νομίζω ότι
+    σοφιστής είναι εκείνος που γνωρίζει τα σοφά πράγματα.
+
+Σωκράτης
+    Δεν ημπορούμεν λοιπόν, είπα εγώ, να είπωμεν τούτο και διά ζωγράφους
+    και διά τέκτονας, ότι δηλαδή αυτοί είναι οι οποίοι γνωρίζουν τα
+    σοφά πράγματα· αλλ' εάν κανείς μας ερωτήση, κατά τι σοφά πράγματα
+    ηξεύρουν οι ζωγράφοι, θα είπωμεν ίσως εις αυτόν, ότι γνωρίζουν τα
+    αναφερόμενα εις την τεχνούργησιν των εικόνων, και τα άλλα ομοίως.
+    Εάν δε κανείς ήθελεν ερωτήσει το εξής, ο δε σοφιστής των κατά τι
+    σοφών πραγμάτων είναι γνώστης; Τι ηθέλαμεν αποκριθή εις αυτόν; Ότι
+    ποίαν εργασίαν γνωρίζει;
+
+Ιπποκράτης
+    Τι άλλο θα ελέγαμεν εις αυτόν, Σωκράτη, παρά ότι ο σοφιστής
+    γνωρίζει να κάμνη ένα ικανόν εις το λέγειν;
+
+Σωκράτης
+    Θα ελέγαμεν ίσως την αλήθειαν, είπα εγώ, όχι όμως βέβαια επαρκώς·
+    διότι η απόκρισίς σου μας χρειάζεται ακόμη μίαν ερώτησιν· περί
+    ποίου πράγματος δηλαδή ο σοφιστής κάμνει ένα ικανόν να λέγη· καθώς
+    ο κιθαροδιδάσκαλος κάμνει βεβαίως ένα ικανόν να λέγη δι' εκείνο το
+    πράγμα το οποίον τον έμαθε, δηλαδή διά τον κιθαρισμόν· δεν είναι
+    έτσι;
+
+Ιπποκράτης
+    Ναι.
+
+Σωκράτης
+    Πολύ καλά· ο δε σοφιστής λοιπόν περί ποίου πράγματος κάμνει ένα
+    ικανόν να λέγη; Ή εννοείται ότι τον κάμνει ικανόν να λέγη δι'
+    εκείνο το οποίον και ηξεύρει;
+
+Ιπποκράτης
+    Επόμενον είναι βεβαίως.
+
+Σωκράτης
+    Ποίον λοιπόν είναι το πράγμα περί του οποίου και ο ίδιος ο σοφιστής
+    γνωρίζει και τον μαθητήν του κάμνει να γνωρίζη;
+
+Ιπποκράτης
+    Μα τον Δία, είπεν ο Ιπποκράτης, δεν ημπορώ πλέον να σου το είπω.
+
+Σωκράτης
+    Και έπειτα από τούτο εγώ είπα· Τι λοιπόν; Ηξεύρεις εις ποίον
+    κίνδυνον πηγαίνεις να εκθέσης την ψυχήν σου; Ή το μεν σώμα σου, εάν
+    ήτο χρεία να εμπιστευθής αυτό εις κανένα, διακινδυνεύων ή να γείνη
+    καλά ή να γείνη κακά, θα εσκέπτεσο επανειλημμένως πολλά, αν πρέπει
+    να το εμπιστευθής εις αυτόν ή όχι, και τους φίλους και τους
+    συγγενείς σου θα παρεκάλεις να σε συμβουλεύσουν και θα εξήταζες το
+    πράγμα πολλάς ημέρας· εκείνο δε το οποίον θεωρείς πολυτιμότερον από
+    το σώμα σου, δηλαδή την ψυχήν σου, και εκ του οποίου εξαρτάται καθ'
+    όλα η ευτυχία ή δυστυχία σου, εάν αυτή γείνη καλή ή κακή, διά τούτο
+    λοιπόν το πράγμα ούτε εις τον πατέρα σου, ούτε εις τον αδελφόν σου,
+    ούτε εις κανένα από ημάς τους φίλους σου έκαμες τίποτε γνωστόν, διά
+    να συμβουλευθής αν πρέπει να εμπιστευθής την ψυχήν σου ή όχι εις
+    τούτον τον ξένον όστις ήλθεν, αλλ' αφού το έμαθες το εσπέρας, καθώς
+    λέγεις, τα χαράμματα έρχεσαι και διόλου δεν αναφέρεις ούτε
+    συμβουλήν ζητείς δι' αυτό το ζήτημα, αν πρέπει δηλαδή να
+    εμπιστευθής τον εαυτόν σου εις αυτόν ή όχι, είσαι δε έτοιμος να
+    δαπανήσης και τα ιδικά σου και των φίλων σου τα χρήματα, διότι τώρα
+    πλέον έχεις πεισθή, ότι εξάπαντος πρέπει να πλησιάσης τον
+    Πρωταγόραν, τον οποίον ούτε γνωρίζεις, καθώς λέγεις, ούτε
+    συνωμίλησες ποτέ έως τώρα με αυτόν, τον ονομάζεις δε μόνον
+    σοφιστήν· τι πράγμα δε είναι ο σοφιστής, εις τον οποίον πρόκειται
+    να εμπιστευθής τον εαυτόν σου, αποδεικνύεσαι ότι δεν ηξεύρεις.
+
+Ιπποκράτης
+    Και αυτός, αφ' ου ήκουσε ταύτα, είπεν· από αυτά τα οποία συ λέγεις,
+    Σωκράτη, φαίνεται ότι έχεις δίκαιον.
+
+Σωκράτης
+    Μήπως άρά γε, Ιπποκράτη, ο σοφιστής τυχαίνει να είναι έμπορος ή
+    παντοπώλης των πραγμάτων, με τα οποία τρέφεται η ψυχή;
+
+Ιπποκράτης
+    Εις εμέ τουλάχιστον τοιούτος φαίνεται· η δε ψυχή με τι τρέφεται,
+    Σωκράτη;
+
+Σωκράτης
+    Με μαθήματα βέβαια, είπα εγώ. Και πρέπει να προσέχωμεν, φίλε μου,
+    να μη μας απατήση ο σοφιστής, ο οποίος επαινεί εκείνα τα οποία
+    πωλεί, καθώς κάμνουν οι πωλούντες την τροφήν του σώματος, ο έμπορος
+    δηλαδή και ο παντοπώλης. Διότι και αυτοί δεν γνωρίζουν βέβαια ούτε
+    οι ίδιοι από τα τρόφιμα τα οποία πωλούν ποίον είναι ωφέλιμον και
+    ποίον βλαβερόν διά το σώμα· τα επαινούν δε όλα εν ώ τα πωλούν, ούτε
+    εκείνοι οι οποίοι αγοράζουν από αυτούς ηξεύρουν (ποίον είναι
+    ωφέλιμον και ποίον βλαβερόν) εκτός εάν τύχη κανείς κάτοχος της
+    γυμναστικής ή ιατρός (2). Τοιουτοτρόπως δε και εκείνοι οι οποίοι
+    περιφέρουν τα μαθήματα εις διαφόρους πόλεις και τα πωλούν και τα
+    εμπορεύονται εις εκείνον ο οποίος συμβή να επιθυμή αυτά, επαινούν
+    μεν όλα, όσα πωλούν, ίσως όμως, φίλτατε, και από τούτους μερικοί να
+    μη γνωρίζουν από εκείνα τα οποία πωλούν ποίον είναι ωφέλιμον ή
+    ποίον βλαβερόν εις την ψυχήν. Επίσης και εκείνοι οι οποίοι
+    αγοράζουν από αυτούς, εκτός εάν πάλιν τύχη κανείς έχων ιατρικάς
+    γνώσεις διά την ψυχήν. Εάν λοιπόν τυχαίνη συ να γνωρίζης από αυτά
+    τα μαθήματα, ποίον είναι ωφέλιμον και ποίον βλαβερόν διά την ψυχήν,
+    άφοβα ημπορείς να αγοράσης μαθήματα και από τον Πρωταγόραν και από
+    οποιονδήποτε άλλον· εάν δε δεν γνωρίζης, πρόσεχε, φίλτατε, μήπως
+    παίξης εις την τύχην και κινδυνεύσης τα προσφιλέστερα εις τον
+    κόσμον πράγματα. Και βέβαια είναι πολύ μεγαλύτερος κίνδυνος εις την
+    αγοράν των μαθημάτων ή εις την αγοράν των τροφίμων. Διότι, αφ' ου
+    αγοράση κανείς τρόφιμα από κανένα παντοπώλην ή έμπορον, ημπορεί να
+    τα μετακομίση μέσα εις δοχεία, και, προτού τα φάγη ή τα πίη και
+    ούτω τα δεχθή μέσα εις το σώμα του, ημπορεί να προσκαλέση και τον
+    ειδήμονα να τον συμβουλευθή ποίον δύναται να φάγη ή να πίη και
+    πόσον από αυτό και πότε· ώστε εις την αγοράν τούτων δεν υπάρχει
+    μεγάλος κίνδυνος. Τα δε μαθήματα δεν είναι δυνατόν να τα
+    μεταφέρωμεν μέσα εις άλλο δοχείον, αλλ' είμεθα υποχρεωμένοι, αφ' ου
+    πληρώσωμεν την αξίαν, να πάρωμεν το μάθημα μέσα εις την ιδίαν ψυχήν
+    μας, και, αφ' ου το μάθωμεν, θ' αναχωρήσωμεν ή βλαμμένοι ή
+    ωφελημένοι. Ταύτα λοιπόν ας εξετάσωμεν και μαζί με τους
+    γεροντοτέρους μας· διότι ημείς είμεθα ακόμη νέοι και δεν ημπορούμεν
+    να κρίνωμεν ασφαλώς διά τόσον δύσκολον πράγμα. Τώρα όμως, μίαν
+    φοράν που εκινήσαμεν, ας υπάγωμεν και ας ακούσωμεν τον άνδρα,
+    έπειτα, αφ' ου τον ακούσωμεν, ας το κάμωμεν γνωστόν και εις άλλους·
+    διότι δεν είναι μόνον ο Πρωταγόρας εκεί, αλλά και ο Ιππίας από την
+    Ήλιδα· νομίζω δε ότι είναι εκεί και ο Πρόδικος από την Κέαν και
+    άλλοι πολλοί και σοφοί.
+
+    Αφ' ου απεφασίσαμεν αυτά, επηγαίναμεν· όταν δ' εφθάσαμεν εμπρός εις
+    την θύραν, εσταματήσαμεν και συνωμιλούσαμεν δι' έν ζήτημα, το
+    οποίον εγεννήθη μεταξύ μας εις τον δρόμον· διά να μη μείνη λοιπόν η
+    ομιλία ατελείωτη, αλλά πρώτα να την τελειώσωμεν και έπειτα να
+    έμβωμεν, εσταματήσαμεν εμπρός εις την θύραν και συνωμιλούσαμεν, έως
+    ότου εμείναμεν μεταξύ μας σύμφωνοι· μου φαίνεται λοιπόν ότι ο
+    θυρωρός, κάποιος ευνούχος, είχε το αυτί του και μας ήκουε· φαίνεται
+    δε ότι ένεκα του πλήθους των ερχομένων σοφιστών εβαρύνθη εκείνους,
+    οι οποίοι εσύχναζαν εις την οικίαν· όταν λοιπόν εκτυπήσαμεν την
+    θύραν, αφ' ου ήνοιξε και μας είδεν, ουφ, είπε, κάτι πάλιν σοφισταί
+    είναι· δεν έχει καιρόν και συγχρόνως γρήγορα-γρήγορα έπιασε την
+    θύραν με τα δύο του χέρια και με όλην του την δύναμιν μας την
+    έκλεισεν εις τα μούτρα. Και ημείς εκ νέου εκτυπούσαμεν, και εκείνος
+    κρατών κλεισμένην την θύραν απεκρίθη και είπεν· ω άνθρωποι, είπε,
+    δεν ηκούσατε, ότι δεν έχει καιρόν; Αλλά, φίλε μου, είπα εγώ, ούτε
+    εις τον Καλλίαν ερχόμεθα, ούτε σοφισταί είμεθα· ώστε μη φοβείσαι·
+    ήλθομεν να ίδωμεν τον Πρωταγόραν, επειδή τον χρειαζόμεθα·
+    ειδοποίησε λοιπόν. Μετά πολλής δυσκολίας ο άνθρωπος επί τέλους μας
+    ήνοιξε την θύραν άμα δ' εμβήκαμεν, εύρομεν τον Πρωταγόραν, ο οποίος
+    επεριπάτει έμπροσθεν της στοάς· κατά σειράν δ' επεριπάτουν μαζί με
+    αυτόν από μεν το έν μέρος ο Καλλίας ο υιός του Ιππονίκου και ο από
+    την ιδίαν μητέρα αδελφός του ο Πάραλος ο υιός του Περικλέους και ο
+    Χαρμίδης ο υιός του Γλαύκωνος· από δε το άλλο μέρος ο άλλος υιός
+    του Περικλέους Ξάνθιππος, και ο Φιλιππίδης ο υιός του Φιλομήλου και
+    ο Αντίμοιρος από την Μένδην (της Θράκης), ο οποίος είναι ο πλέον
+    περίφημος από τους μαθητάς του Πρωταγόρου και μανθάνει χάριν της
+    τέχνης, διά να γείνη σοφιστής. Εκείνοι δε οι οποίοι ηκολούθουν
+    οπίσω απ' αυτούς και ηκροάζοντο τα λεγόμενά των, οι μεν
+    περισσότεροι εφαίνοντο ξένοι, τους οποίους σύρει ο Πρωταγόρας από
+    όλας τας πόλεις από τας οποίας περνά, μαγεύων αυτούς με την φωνήν
+    του καθώς ο Ορφεύς, εκείνοι δε ακολουθούν προς το μέρος της φωνής
+    μαγευμένοι· ήσαν δε και μερικοί από τους εντοπίους μέσα εις την
+    συντροφιά· αυτήν λοιπόν την συντροφιά άμα εγώ την είδον,
+    ευχαριστήθην βέβαια παρά πολύ. Βλέπων ότι επρόσεχαν καλά να μη
+    ευρίσκωνται ποτέ εις το έμπροσθεν μέρος του Πρωταγόρου μέσα εις τα
+    πόδια του, αλλ' όταν αυτός έστρεφεν εις τα οπίσω, και εκείνοι οι
+    οποίοι ευρίσκοντο μαζί του, με εύμορφον κάπως τρόπον και με τάξιν
+    εχωρίζοντο εις δύο αυτοί οι ακροαταί του από το έν μέρος και από το
+    άλλο, και βαδίζοντες κυκλοτερώς πάντοτε ετοποθετούντο όπισθεν του
+    ωραιότατα.
+
+    Έπειτα από αυτόν ως φάσμα διέκρινα, καθώς είπεν ο Όμηρος, τον
+    Ιππίαν από την Ήλιδα, ο οποίος εκάθητο εις τα έμπροσθεν της
+    αντικρυνής στοάς εις θρόνον· ολόγυρά του δε εκάθηντο εις θρανία ο
+    Ερυξίμαχος ο υιός του Ακουμενού και ο Φαίδρος από την Μυρρινούντα
+    της Αττικής και ο Άνδρων ο υιός του Ανδροτίωνος, και από τους
+    ξένους μερικοί συμπατριώται του και μερικοί άλλοι. Εφαίνοντο δε ότι
+    ηρώτων πότε ο ένας και πότε ο άλλος τον Ιππίαν διά ζητήματα της
+    φυσικής και διά μερικά αστρονομικά ζητήματα, εκείνος δε εις τον
+    θρόνον καθήμενος έλυε το ζήτημα καθενός από αυτούς και έδιδεν
+    εκτεταμένας αποκρίσεις εις τας ερωτήσεις των· διέκρινα δ' επίσης
+    μέσα και τον Τάνταλον, δηλαδή είχεν έλθει λοιπόν και ο Πρόδικος από
+    την Κέαν· ήτο δε μέσα εις έν μικρόν δωμάτιον, το οποίον προτήτερα
+    μετεχειρίζετο ως αποθήκην ο Ιππόνικος, τώρα δε ο Καλλίας ένεκα του
+    πλήθους των διατριβόντων εκεί, αφ' ου άδειασε και αυτό, το έκαμε
+    κατοικίαν διά τους ξένους. Ο μεν Πρόδικος λοιπόν ήτον ακόμη
+    πλαγιασμένος, τυλιγμένος μέσα εις μερικά δέρματα και σκεπάσματα
+    παρά πολλά, καθώς εφαίνετο δε, εκάθηντο πλησίον εις αυτόν επάνω εις
+    τα πλησίον κρεββάτια ο Παυσανίας από το προάστειον των Κεραμέων και
+    μαζί με αυτόν ένα νέον ακόμη παιδάριον, καθώς εγώ νομίζω, φυσικά
+    εύμορφον και αγαθόν και κατά την όψιν παρά πολύ ωραίον. Μου εφάνη
+    ότι ήκουσα να το ονομάζουν Αγάθωνα, και δεν θα μου φανή παράξενον
+    αν είναι παιδίον ερωμένον του Παυσανίου. Ήτο λοιπόν τούτο το
+    παιδάριον, και οι δύο Αδείμαντοι, ο υιός του Κήπιδος δηλαδή και ο
+    υιός του Λευκολοφίδου, εφαίνοντο δε μερικοί άλλοι. Διά ποία δε
+    ζητήματα συνωμίλουν, εγώ τουλάχιστον που ήμην απ' έξω δεν ημπόρουν
+    να καταλάβω, αν και επεθύμουν με πάθος ν' ακούσω τον Πρόδικον·
+    διότι μου φαίνεται ότι είναι άνθρωπος πάνσοφος και θείος· αλλ'
+    επειδή η φωνή του είναι βαρεία, εγίνετο ένας βόμβος μέσα εις το
+    δωμάτιον και έκαμνεν ώστε να μη διακρίνωνται τα λεγόμενα.
+
+    Ύστερ' απ' ολίγο, αφ' ου είχομεν ημείς εισέλθει, κατόπιν εμβήκεν
+    έπειτα και ο Αλκιβιάδης ο ωραίος, καθώς συ λέγεις και εγώ το
+    παραδέχομαι, και ο Κριτίας ο υιός του Καλαίσχρου. Ημείς λοιπόν
+    καθώς εμβήκαμεν, αφ' ου ακόμη ολίγον εχρονοτριβήσαμεν και
+    παρετηρήσαμεν αυτά, επλησιάσαμεν προς τον Πρωταγόραν και εγώ είπα.
+
+Σωκράτης
+    Πρωταγόρα, και εγώ και αυτός εδώ ο Ιπποκράτης ήλθομεν προς σε.
+
+Πρωταγόρας
+    Τι από τα δύο, είπε, θέλετε με μόνον εμέ να ομιλήσητε ιδιαιτέρως, ή
+    εν ώ είναι μαζί μου και οι άλλοι;
+
+Σωκράτης
+    Μας είναι όλως διόλου αδιάφορον, είπον εγώ· αφ' ου δε ακούσης την
+    αιτίαν, διά την οποίαν ήλθομεν, μόνος σου σκέψου (τι πρέπει να
+    γείνη).
+
+Πρωταγόρας
+    Ποία λοιπόν, είπεν, είναι η αιτία, διά την οποίαν ήλθετε;
+
+Σωκράτης
+    Αυτός εδώ ο Ιπποκράτης, είναι μεν εντόπιος, υιός του Απολλοδώρου,
+    από μεγάλην και πλουσίαν οικογένειαν· αυτός δε φαίνεται ότι κατά τα
+    φυσικά προτερήματα είναι ωσάν κάθε ένα της ηλικίας του. Επιθυμεί
+    δε, καθώς μου φαίνεται, να γείνη πεπαιδευμένος μέσα εις την πόλιν,
+    νομίζει δε ότι θα κατορθώση τούτο προ πάντων, εάν σπουδάση πλησίον
+    σου· τώρα λοιπόν συ σκέψου αυτά· τι από τα δύο, νομίζεις ότι πρέπει
+    να συνομιλήσης μόνος σου με ημάς μόνους, ή να είναι και οι άλλοι
+    μαζί.
+
+Πρωταγόρας
+    Σωστά, είπε, λαμβάνεις προφυλάξεις δι' εμέ, Σωκράτη. Διότι ξένος
+    άνθρωπος, ο οποίος πηγαίνει εις μεγάλας πόλεις, και μέσα εις αυτάς
+    πείθει τους καλυτέρους νέους ν' αφήσουν τας συναναστροφάς των
+    άλλων, και συγγενών και ξένων, και γερόντων και νέων και να
+    συναναστρέφονται αυτόν, διά να γείνουν διά της συναναστροφής του
+    καλύτεροι, πρέπει, εν ώ κάμνει αυτά, να φοβήται· διότι εις αυτά τα
+    πράγματα δεν συμβαίνουν μικροί φθόνοι και άλλα μίση και επιβουλαί.
+    Εγώ δε λέγω ότι η μεν σοφιστική τέχνη είναι παλαιά, από δε τους
+    παλαιούς άνδρας, εκείνοι οι οποίοι μετεχειρίζοντο αυτήν, επειδή
+    εφοβούντο την δυσαρέσκειαν την οποίαν προκαλεί, είχον ως πρόφασιν
+    και εκρύπτοντο, άλλοι μεν την ποίησιν, καθώς ο Όμηρος και ο Ησίοδος
+    και ο Σιμωνίδης, άλλοι δε πάλιν τελετάς και προφητείας, καθώς αι
+    του Ορφέως και του Μουσαίου· μερικοί δε, καθώς εκατάλαβα, και την
+    γυμναστικήν, καθώς ο Ίκκος από τον Τάραντα και εκείνος ο οποίος
+    ακόμη και τώρα είναι σοφιστής από όλους ανώτερος ο Ηρόδικος από την
+    Σηλυβρίαν της Θράκης, καταγόμενος δε από τα Μέγαρα· την μουσικήν δε
+    μετεχειρίσθη ως πρόφασιν και ο ιδικός σας Αγαθοκλής, ο οποίος είναι
+    μεγάλος σοφιστής, και ο Πυθοκλείδης, από την Κέαν και πολλοί άλλοι.
+    Όλοι αυτοί, καθώς λέγω, επειδή εφοβήθησαν τον φθόνον,
+    μετεχειρίσθησαν αυτάς τας τέχνας διά παραπετάσματα· εγώ δε με όλους
+    αυτούς ως προς τούτο δεν συμφωνώ· διότι φρονώ ότι αυτοί δεν
+    κατώρθωσαν εκείνο το οποίον ηθέλησαν διότι είναι αδύνατον να κρυφθή
+    κανείς, από εκείνους, οι οποίοι έχουν δύναμιν μέσα εις τας πόλεις
+    να επιβάλλωνται, ένεκα των οποίων μεταχειρίζεται κανείς αυτάς τας
+    προφάσεις· επειδή ο κοινός λαός βεβαίως δεν καταλαμβάνει τίποτε απ'
+    αυτά, αλλ' εκείνα τα οποία αυτοί (οι προύχοντες) διαδώσουν, αυτά
+    επαινεί. Το να θέλη λοιπόν κανείς να κρυφθή, εν ώ δεν ημπορεί να
+    κρυφθή, αλλά γίνεται ολοφάνερος, είναι και πολύ ανόητος δουλειά,
+    και χωρίς άλλο κάμνει τους ανθρώπους να τον μισούν περισσότερον·
+    διότι νομίζουν ότι εκείνος που κάμνει αυτά, κοντά εις τα άλλα είναι
+    και κατεργάρης. Εγώ λοιπόν δεν ηκολούθησα τούτους, αλλ' όλως διόλου
+    τον εναντίον δρόμον, και ομολογώ ότι και σοφιστής είμαι και
+    ανθρώπους διδάσκω, και νομίζω ότι αυτή η προφύλαξις είναι καλυτέρα
+    από εκείνην, το να ομολογώ δηλαδή το επάγγελμά μου μάλλον παρά να
+    το αρνούμαι· κοντά δε εις αυτήν έχω σκεφθή και άλλας προφυλάξεις,
+    ώστε, διά να είπω την αλήθειαν, δεν έπαθον κανέν κακόν, διότι
+    ομολογώ ότι είμαι σοφιστής. Αν και είναι έως τώρα πολλά βεβαίως έτη
+    που εξακολουθώ αυτήν την τέχνην· διότι και όλα ομού τα χρόνια της
+    ηλικίας μου είναι πολλά· και δεν είναι κανείς από όλους σας, του
+    οποίου να μη είμαι πατήρ κατά τα χρόνια· ώστε θα είναι παρά πολύ
+    ευχάριστον εις εμέ, εάν θέλετε τίποτε, δι' όλα όσα επιθυμείτε να
+    ομιλήσωμεν εμπρός εις όλους όσοι είναι μέσα.
+
+    Και εγώ — διότι υπωψιάσθην ότι αυτός επιθυμεί να επιδειχθη εις τον
+    Πρόδικον και εις τον Ιππίαν και να καμαρώση, ότι έχομεν έλθει διότι
+    είμεθα θαυμασταί του — είπον.
+
+Σωκράτης
+    Διατί να μη καλέσωμεν και τον Πρόδικον και τον Ιππίαν και όσους
+    είναι μαζί των, διά ν' ακροασθώσι την συνομιλίαν μας;
+
+Πρωταγόρας
+    Βεβαιότατα, είπε.
+
+Καλλίας
+    Επιθυμείτε λοιπόν, είπεν ο Καλλίας, να βάλωμεν γύρω καθέδρας, διά
+    να συνομιλήτε καθήμενοι;
+
+    Εγνωμοδοτήσαμεν ότι χρειάζονται· ημείς δε όλοι χαίροντες ότι θ'
+    ακούσωμεν άνδρας σοφούς, μόνοι μας επιάσαμεν τα θρανία και τα
+    κρεββάτια και τα ετοποθετήσαμεν πλησίον του Ιππίου· διότι εκεί
+    υπήρχον από προτήτερα τα θρανία. Εις τούτο δε το μεταξύ έφθασαν και
+    ο Κριτίας και ο Αλκιβιάδης οδηγούντες τον Πρόδικον, τον οποίον
+    εσήκωσαν από το κρεββάτι, και εκείνους που ήσαν μαζί με τον
+    Πρόδικον. Αφ' ου δε όλοι εκαθίσαμεν μαζί, ο Πρωταγόρας είπε· τώρα
+    λοιπόν, Σωκράτη, που και αυτοί εδώ είναι παρόντες, ημπορείς να
+    είπης εκείνα τα οποία μου ανέφερες προ ολίγου διά τον νέον τούτον.
+
+Σωκράτης
+    Θ' αρχίσω, Πρωταγόρα, να σου είπω εκείνα διά τα οποία ήλθον, με τα
+    ίδια λόγια με τα οποία ήρχισα προ ολίγου. Αυτός εδώ δηλαδή ο
+    Ιπποκράτης συμβαίνει να επιθυμή πολύ την συναναστροφήν σου· λέγει
+    δε ότι ευχαρίστως επιθυμεί να μάθη τι θα ωφεληθή, εάν φοιτήση
+    πλησίον σου. Τόσον μόνον έχω να είπω.
+
+    Έλαβε λοιπόν τον λόγον ο Πρωταγόρας και είπε·
+
+Πρωταγόρας
+    Παιδί μου, θα λάβης την εξής ωφέλειαν, εάν έλθης κοντά μου, την
+    ημέραν κατά την οποίαν θα συνομιλήσης μαζί μου, θα υπάγης εις το
+    σπίτι σου, αφ' ου γείνης καλύτερος παρ' ό,τι ήσο, και την ακόλουθον
+    ημέραν το ίδιον θα συμβή και κατ' εξακολούθησιν κάθε ημέραν θα
+    προκόπτης εις το καλύτερον.
+
+    Και εγώ, αφ' ου ήκουσα αυτά, είπον.
+
+Σωκράτης
+    Πρωταγόρα, τούτο που λέγεις δεν είναι διόλου παράξενον, αλλά
+    φυσικόν πράγμα, διότι και συ, αν και έχεις τόσον μεγάλην ηλικίαν
+    και είσαι τόσον σοφός, εάν σε διδάξη κανείς εκείνο το οποίον
+    συμβαίνει να μη γνωρίζης, θα εγίνεσο καλύτερος· δεν ζητούμεν όμως
+    τούτο, αλλά το εξής· αν λόγου χάριν τώρα έξαφνα ο Ιπποκράτης αυτός
+    εδώ ήλλασσεν επιθυμίαν και επεθύμει την συναναστροφήν τούτου του
+    νέου, ο οποίος τώρα εσχάτως ήλθεν εις τον τόπον μας, του Ζευξίππου
+    δηλαδή από την Ηράκλειαν, και αφ' ου ήθελεν υπάγει κοντά εις αυτόν,
+    καθώς τώρα έρχεται κοντά εις σε, ήθελεν ακούσει από αυτόν αυτά τα
+    ίδια, τα οποία ακούει από σε, ότι δηλαδή συναναστρεφόμενος αυτόν
+    κάθε ημέραν θα γίνεται καλύτερος και θα προκόπτη· εάν τον ερωτήση
+    πάλιν εις τι πράγμα λέγεις ότι θα γείνω καλύτερος και εις τι πράγμα
+    θα προκόψω; Ο Ζεύξιππος θα είπη εις αυτόν, ότι θα προκόψη εις την
+    ζωγραφικήν και εάν, αφού αντάμωνε τον Ορθαγόραν τον Θηβαίον, ήθελεν
+    ακούσει και από εκείνον αυτά τα ίδια, τα οποία ακούει από σε, θα
+    τον ηρώτα πάλιν εις τι πράγμα θα γίνηται καθ' ημέραν καλύτερος, εάν
+    συναναστρέφηται εκείνον, θα του έλεγε βεβαίως και αυτός ότι θα
+    γείνη καλύτερος εις το παίξιμον του αυλού· έτσι λοιπόν και συ ειπέ
+    εις τον νέον και εις εμέ ο οποίος σ' ερωτώ δι' αυτόν· αυτός εδώ ο
+    Ιπποκράτης, αν φοιτήση κοντά εις τον Πρωταγόραν, την ημέραν κατά
+    την οποίαν θα τον συναναστραφή, θ' αναχωρήση αφ' ου γείνη καλύτερος
+    καθώς και κάθε μίαν από τας άλλας ημέρας θα προκόψη πολύ, αλλά εις
+    τι πράγμα, Πρωταγόρα, και διά ποίον σκοπόν;
+
+    Και ο Πρωταγόρας, αφ' ου ήκουσεν αυτά από εμέ, είπε:
+
+Πρωταγόρας
+    Και συ καλά ερωτάς, Σωκράτη, και εγώ αισθάνομαι χαράν ν'
+    αποκρίνωμαι εις εκείνους οι οποίοι καλά μ' ερωτούν. Ο Ιπποκράτης
+    λοιπόν, όταν έλθη κοντά μου, δεν θα πάθη εκείνα, τα οποία θα
+    επάθαινεν, εάν εγίνετο φοιτητής εις κανένα άλλον από τους σοφιστάς·
+    διότι οι μεν άλλοι καταστρέφουν τους νέους· εν ώ ούτοι αποφεύγουν
+    τας τέχνας, αυτοί πάλιν εκ νέου τους σύρουν χωρίς να θέλουν και
+    τους ρίπτουν μέσα εις τας τέχνας, διδάσκοντες λογαριασμούς και
+    αστρονομίαν και γεωμετρίαν και μουσικήν — και συγχρόνως έρριψε
+    βλέμμα προς τον Ιππίαν — , όταν δ' έλθη κοντά εις εμέ, δεν θα μάθη
+    διά κανέν άλλο πράγμα, παρά δι' εκείνο, διά το οποίον ήλθε. Το δε
+    μάθημά μου είναι η ορθή σκέψις διά τα πράγματα της οικίας, διά να
+    ημπορή να διοική όσον το δυνατόν καλύτερον το σπιτικόν του, και διά
+    τα πράγματα της πόλεως, διά να είναι ικανώτατος να ομιλή δι' όσα
+    αναφέρονται εις την πόλιν και να εκτελή αυτά.
+
+Σωκράτης
+    Άρά γε, είπον εγώ, να εκατάλαβα αυτά που λέγεις; Διότι μου φαίνεται
+    ότι ομιλείς διά την πολιτικήν τέχνην και υπόσχεσαι ότι κάμνεις τους
+    ανθρώπους καλούς πολίτας.
+
+Πρωταγόρας
+    Αυτό λοιπόν ακριβώς, Σωκράτη, είναι, είπε, το έργον, το οποίον
+    επαγγέλλομαι.
+
+Σωκράτης
+    Καλήν λοιπόν τέχνην, είπον εγώ, κατέχεις, εάν την κατέχης· διότι
+    τίποτε άλλο βέβαια δεν θα σου είπω παρά εκείνα τα οποία σκέπτομαι.
+    Εγώ δηλαδή, Πρωταγόρα, ενόμιζον ότι τούτο το πράγμα δεν είναι
+    δυνατόν να διδαχθή, αλλ' αφ' ου συ το λέγεις, δεν έχω λόγον να
+    δείξω δυσπιστίαν. Έχω όμως το δικαίωμα να είπω διατί φρονώ ότι αυτό
+    δεν είναι δυνατόν να διδαχθή, ούτε να μεταδοθή από ανθρώπους εις
+    άλλους ανθρώπους.
+
+    Διότι εγώ, καθώς και οι άλλοι Έλληνες, λέγω ότι οι Αθηναίοι είναι
+    σοφοί. Βλέπω λοιπόν, όταν συναθροισθώμεν εις την συνέλευσιν, ότι,
+    όταν μεν είναι χρεία να εκτελέση τίποτε η πόλις αναφερόμενον εις
+    οικοδομήσεις, προσκαλεί ως συμβούλους δι' εκείνα που θα οικοδομήση
+    τους οικοδόμους, όταν δε πρόκειται διά ναυπηγήσεις, προσκαλεί τους
+    ναυπηγούς, και με τον ίδιον τρόπον εκτελεί όλα τα άλλα, όσα
+    νομίζουν ότι μπορεί κανείς να τα μάθη και ότι είναι δυνατόν να
+    διδαχθώσιν. Εάν δε προβάλη κανείς άλλος να τους συμβουλεύση, τον
+    οποίον εκείνοι νομίζουν ότι δεν είναι τεχνίτης, και παρά πολύ
+    ωραίος και πλούσιος και ευγενής αν είναι, όχι μόνον μ' όλα του αυτά
+    δεν τον ακούουν, αλλά και τον περιγελούν και κάμνουν θόρυβον έως
+    ότου ο ίδιος, ο οποίος επρόβαλε να ομιλήση, σηκωθή να φύγη, ή οι
+    τοξόται (δηλαδή οι κλητήρες) τον σύρουν εκείθεν ή τον πετάξουν έξω
+    κατά διαταγήν των πρυτάνεων (δηλαδή των προέδρων). Δι' εκείνα
+    λοιπόν τα πράγματα, διά τα οποία χρειάζεται τέχνη, τοιουτοτρόπως
+    κάμνουν· όταν δε ήθελεν είναι χρεία να σκεφθώσι και αποφασίσωσι διά
+    κανέν πράγμα που αποβλέπει εις την διοίκησιν της πόλεως, σηκώνεται
+    και τους συμβουλεύει οποιοσδήποτε και αν είναι αδιακρίτως, κτίστης,
+    χαλκωματάς, πετσωματάς, έμπορος, πλοίαρχος, πλούσιος, πτωχός,
+    ευγενής, πρόστυχος, και κανείς δεν τον μαλώνει, όπως μαλώνουν τους
+    προηγουμένους, ότι τάχα χωρίς να είχον κανένα διδάσκαλον, έπειτα
+    τολμούν να συμβουλεύσουν· διότι, καθώς φαίνεται, νομίζουν ότι τούτο
+    το πράγμα δεν είναι δυνατόν να το διδαχθή κανείς· και όχι μόνον η
+    κοινωνία γενικώς της πόλεως έτσι κάμνει, αλλά και ιδιαιτέρως μεταξύ
+    μας οι πλέον σοφοί και οι καλύτεροι από τους πολίτας εκείνην την
+    ικανότητα, την οποίαν έχουν, δεν είναι ικανοί να την παραδώσουν εις
+    άλλους· επειδή και ο Περικλής, ο πατήρ τούτων εδώ των παιδίων,
+    εκείνα μεν τα πράγματα, τα οποία εξηρτώντο από διδασκάλους, τους τα
+    έμαθε καλά και σωστά, εκείνα δε εις τα οποία αυτός ο ίδιος είναι
+    σοφός, ούτε ο ίδιος τους τα διδάσκει ούτε εις κανέναν άλλον τους
+    παραδίδει να τα μάθουν· αλλά μόνοι των περιτριγυρίζουν και βόσκουν
+    ωσάν λυτά ζώα, μήπως πουθενά τυχαίως συναντήσουν εμπρός των την
+    ικανότητα. Εάν δε θέλης και άλλο παράδειγμα, αυτός ο ίδιος ο
+    Περικλής, επίτροπος του Κλεινίου, νεωτέρου αδελφού τούτου εδώ του
+    Αλκιβιάδου, επειδή εφοβείτο δι' αυτόν μήπως ο Αλκιβιάδης τον
+    διαφθείρη, τον εχώρισεν από αυτόν και τον παρέδωκεν εις τον
+    (αδελφόν του) Αρίφρονα να τον διδάξη· και προτού περάσουν έξ μήνες,
+    ο Αρίφρων τον έδωκεν οπίσω εις αυτόν, διότι δεν ήξευρε τι να τον
+    κάμη. Ημπορώ δε να σου αναφέρω και όσους θέλεις άλλους, οι οποίοι,
+    εν ώ οι ίδιοι ήσαν ικανοί, δεν κατώρθωσαν να κάμουν ποτέ έως τώρα
+    κανένα ικανόν ούτε από τους συγγενείς των ούτε από τους ξένους. Εγώ
+    λοιπόν, Πρωταγόρα, έχων υπ' όψει αυτά τα παραδείγματα, νομίζω ότι η
+    ικανότης είναι πράγμα που δεν ημπορεί να διδαχθή· επειδή όμως σε
+    ακούω να λέγης αυτά, υποχωρώ και νομίζω ότι κάτι λέγεις, διότι
+    θεωρώ ότι έχεις αποκτήσει πείραν πολλών πραγμάτων, ότι έχεις μάθει
+    δε πολλά, και ότι άλλα πάλιν έχεις ανακαλύψει μόνος σου. Εάν λοιπόν
+    ημπορής να μας αποδείξης καθαρώτερα ότι η ικανότης είναι πράγμα το
+    οποίον δύναται να διδαχθή, μη καταδεχθής να μας το κρύψης, αλλά
+    δείξε το εις ημάς.
+
+Πρωταγόρας
+    Αλλά, Σωκράτη, είπε, δεν θα σας το κρύψω· αλλά τι από τα δύο
+    θέλετε; θέλετε ως γέρων εις νέους να σας το αποδείξω διηγούμενος
+    ένα μύθον(3), ή θέλετε να το πραγματευθώ με λογικάς αποδείξεις;
+
+    Πολλοί λοιπόν από τους εκεί καθημένους απεκρίθησαν εις αυτόν ότι
+    ημπορεί να πραγματευθή το ζήτημα με οποιονδήποτε θέλει από τους δύο
+    τρόπους.
+
+Πρωταγόρας
+    Εγώ λοιπόν νομίζω, είπεν, ότι είναι πλέον ευχάριστον να σας διηγηθώ
+    ένα μύθον: Υπήρξε κάποτε καιρός, που οι μεν θεοί υπήρχον, τα
+    διάφορα δε γένη που αποθνήσκουν δεν υπήρχον. Όταν δε ήλθεν ο
+    διωρισμένος καιρός διά να γείνουν και αυτά, οι θεοί τα εσχημάτισαν
+    εις το εσωτερικόν της γης από χώμα και φωτιάν αναμίξαντες και από
+    όσα ανακατεύονται με την φωτιάν και το χώμα. Όταν δ' επρόκειτο να
+    τα φέρουν εις το φως, επρόσταξαν τον Προμηθέα και τον Επιμηθέα να
+    τα στολίσουν και να μοιράσουν εις καθένα δυνάμεις όπως τους
+    αρμόζει. Ο δε Επιμηθεύς παρακαλεί τον Προμηθέα να τον αφήση να
+    μοιράση αυτός, αφ' ου δε εγώ μοιράσω, είπε, συ έπειτα να κάμης
+    επιθεώρησιν· και τοιούτοτρόπως, αφ' ου τον εκατάφερεν, έκαμεν αυτός
+    την μοιρασιά. Καθώς λοιπόν εμοίραζεν, εις άλλα μεν επροσκολλούσε
+    δύναμιν χωρίς ταχύτητα, τα δε πλέον αδύνατα εστόλιζε με ταχύτητα·
+    εις άλλα δε έδιδεν όπλα, εις εκείνα δε εις τα οποία έδιδε φύσιν
+    χωρίς όπλα εφεύρισκε κάποιαν άλλην δύναμιν διά να σώζωνται. Διότι
+    εκείνα μεν από αυτά, τα οποία ενέδυε με μικρότητα, τους εμοίραζε
+    πτερά διά να φεύγουν ή κατοικίαν κάτω εις την γην διά να
+    κρύπτωνται· εκείνα δε τα οποία ηύξανε διά της μεγαλότητος, τους
+    έδιδεν ως μέσον σωτηρίας αυτήν την ιδίαν μεγαλότητα· και τα άλλα
+    τοιουτοτρόπως εμοίραζεν, ώστε να υπάρχη μεταξύ των ισότης. Αυτούς
+    δε τους τρόπους εφεύρισκεν, επειδή εφοβείτο μήπως κανέν από τα γένη
+    αυτά καταστραφή. Αφ' ου δε τους έδωκεν αρκετά μέσα, διά να
+    ξεφεύγουν την καταστροφήν τα μεν από τα δε, εφεύρισκε τρόπον, διά
+    να προφυλάττωνται από τας εκ του Διός προερχομένας εποχάς του
+    έτους, ενδύων αυτά με πυκνάς τρίχας και στερεά δέρματα, διά να
+    προφυλαχθώσιν από το ψύχος και να δύνανται να προφυλαχθώσι και από
+    την ζέστην· και διά να υπάρχουν αυτά τα ίδια εις καθέν ως στρώμα
+    ιδικόν του και το οποίον φυτρώνει μόνον του, όταν πηγαίνουν να
+    κοιμηθώσι· και υποκάτω από τα πόδια των εις άλλα μεν έβαλεν οπλάς,
+    εις άλλα όνυχας και δέρματα στερεά και χωρίς αίμα. Έπειτα από τούτο
+    επρομήθευεν εις αυτά τροφάς άλλην εις το έν και άλλην εις το άλλο,
+    εις άλλα μεν χορτάρια από την γην, εις άλλα καρπούς δένδρων, εις
+    άλλα ρίζας, εις μερικά δ' έδωκε να τρέφωνται τρώγοντα άλλα ζώα· εις
+    άλλα έδωκε να γεννώσιν ολίγα, εις εκείνα δε, τα οποία αυτά
+    καταστρέφουν, έδωκε να γεννώσι πολλά, διά να σώζηται με τούτον τον
+    τρόπον το γένος των. Επειδή λοιπόν ο Επιμηθεύς δεν ήτο παρά πολύ
+    φρόνιμος, χωρίς να το καταλάβη, εξώδευσεν όλας τας δυνάμεις· έμενε
+    λοιπόν εις αυτόν ακόμη αστόλιστον το γένος των ανθρώπων, και δεν
+    ήξευρε τι να το κάμη. Εν ώ δ' ευρίσκετο εις αμηχανίαν, έρχεται ο
+    Προμηθεύς, διά να επιθεωρήση την μοιρασιά, και βλέπει ότι τα μεν
+    άλλα ζώα είχον εν τάξει όλα, ο δε άνθρωπος έμεινε γυμνός, χωρίς
+    υποδήματα, χωρίς στρώμα και χωρίς όπλα· έφθασε δε πλέον και η
+    διωρισμένη ημέρα, κατά την οποίαν έπρεπε και ο άνθρωπος να εξέλθη
+    από την γην εις το φως. Επειδή λοιπόν ο Προμηθεύς ευρίσκετο εις
+    αμηχανίαν και δεν ήξευρε ποίον μέσον σωτηρίας να εύρη διά τον
+    άνθρωπον, έκλεψεν από τον Ήφαίστον και την Αθηνάν την σοφίαν των
+    τεχνών μαζί με την φωτιάν — διότι είναι αδύνατον να αποκτήση κανείς
+    ή να μεταχειρισθή αυτήν την σοφίαν χωρίς την φωτιά — και έτσι
+    λοιπόν την εχάρισεν εις τον άνθρωπον. Την μεν λοιπόν σοφίαν, την
+    οποίαν χρειάζεται ο άνθρωπος διά να ζήση, την έλαβε κατ' αυτόν τον
+    τρόπον, την πολιτικήν όμως σοφίαν δεν την είχε, διότι ευρίσκετο
+    πλησίον του Διός· εις δε τον Προμηθέα δεν επετρέπετο πλέον να εμβή
+    εις την Ακρόπολιν που εκατοικούσεν ο Ζευς· εκτός δε τούτου και οι
+    φύλακες του Διός επροξένουν φόβον· εμβήκεν όμως κρυφά εις το σπίτι
+    που εκατοικούσαν μαζί η Αθηνά και ο Ήφαιστος και κατεγίνοντο εις
+    τας τέχνας· και αφ' ου έκλεψε την τέχνην του Ηφαίστου, η οποία
+    γίνεται με την φωτιά και την άλλην τέχνην της Αθηνάς, την έδωκεν
+    εις τον άνθρωπον, και ένεκα τούτου ημπορεί ο άνθρωπος εύκολα να ζη·
+    ο δε Προμηθεύς υστερώτερα εξ αιτίας του Επιμηθέως, καθώς λέγουν,
+    ετιμωρήθη διά την κλοπήν.
+
+    Επειδή δε ο άνθρωπος έλαβε μέρος θεϊκής δυνάμεως, μόνον αυτός από
+    τα ζώα ένεκα της συγγενείας του με τον θεόν ελάτρευσε θεούς και
+    ήρχισε να υψώνη θυσιαστήρια, και αγάλματα θεών· έπειτα διά μέσου
+    της τέχνης έκαμε γρήγορα ήχους φωνής, και λέξεις ενάρθρους και
+    εφεύρηκεν οικίας και φορέματα και υποδήματα και κρεββάτια και
+    τροφάς από την γην. Αφ' ου απέκτησαν λοιπόν τοιαύτα εφόδια οι
+    άνθρωποι, εις την αρχήν εκατοικούσαν σκορπισμένοι εδώ και εκεί,
+    πόλεις δε δεν υπήρχον· κατεστρέφοντο λοιπόν από τα θηρία, διότι εις
+    όλα τα μέρη ήσαν πλέον αδύνατοι από αυτά και η κατασκευαστική των
+    τέχνη τους εβοήθει μεν αρκετά, διά να ευρίσκουν τροφήν, δεν ήτο
+    όμως αρκετή, διά να πολεμούν τα θηρία· διότι δεν είχον ακόμη την
+    πολιτικήν τέχνην, της οποίας μέρος είναι η πολεμική. Εζήτουν λοιπόν
+    να συναθροίζωνται και να σώζωνται κτίζοντες πόλεις· ότε λοιπόν
+    ήθελον συναθροισθή, αδικούσαν ο είς τον άλλον, διότι δεν είχον την
+    πολιτικήν τέχνην, ώστε σκορπιζόμενοι εκ νέου κατεστρέφοντο. Ο Ζευς
+    λοιπόν, επειδή εφοβήθη διά το γένος μας, μη χαθή ολόκληρον, έστειλε
+    τον Ερμήν να φέρη εις τους ανθρώπους την ευσέβειαν και την
+    δικαιοσύνην, διά να φέρουν την τάξιν εις τας πόλεις και να
+    συνενώσωσι τους ανθρώπους διά των δεσμών της αγάπης. Ηρώτησε λοιπόν
+    ο Ερμής τον Δία με ποιον τρόπον να δώση την δικαιοσύνην και την
+    ευσέβειαν εις τους ανθρώπους· θα τας μοιράσω είπε, και αυτάς με τον
+    ίδιον τρόπον που εμοιράσθησαν και αι τέχναι; Εμοιράσθησαν δε αι
+    τέχναι ως εξής· είς λόγου χάριν που έχει την ιατρικήν τέχνην είναι
+    αρκετός διά πολλούς που δεν την ηξεύρουν, έτσι γίνεται και με τους
+    άλλους τεχνίτας· έτσι λοιπόν θα βάλω και την δικαιοσύνην και την
+    ευσέβειαν μέσα εις τους ανθρώπους ή θα τας μοιράσω εις όλους; θα
+    τας μοιράσης εις όλους, είπεν ο Ζευς, και όλοι να λάβουν μέρος από
+    αυτάς· διότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν πόλεις, αν ολίγοι μόνον
+    λάβουν μέρος από αυτάς, καθώς συμβαίνει εις τας άλλας τέχνας· και
+    βάλε νόμον εκ μέρους μου, εκείνον ο οποίος δεν ημπορεί να λάβη
+    μέρος ευσεβείας και δικαιοσύνης να τον θανατώνουν ως αρρώστιαν της
+    πόλεως. Έτσι λοιπόν, Σωκράτη, και δι' αυτάς τας αιτίας και οι άλλοι
+    άνθρωποι και οι Αθηναίοι, όταν πρόκειται να γείνη συζήτησις διά
+    ικανότητα εις την τεκτονικήν ή εις καμμίαν άλλην κατασκευαστικήν
+    τέχνην, φρονούν ότι ολίγοι πρέπει να λαμβάνουν μέρος και να
+    συμβουλεύουν, και αν συμβουλεύη κανείς έξω από τους ολίγους
+    τούτους, δεν τον υποφέρουν, καθώς συ λέγεις· ορθώς δε κάμνουν, λέγω
+    εγώ· όταν όμως προβώσιν εις συμβουλήν, η οποία χρειάζεται πολιτικήν
+    ικανότητα που πρέπει να προβαίνη με όλην την δικαιοσύνην και την
+    φρονιμάδα, ευλόγως υποφέρουν τότε κάθε άνθρωπον να είπη την γνώμην
+    του, διότι πρέπει ή κάθε άνθρωπος ν' αποκτήση αυτό το προτέρημα, ή
+    να μη υπάρχουν πόλεις. Αυτή, Σωκράτη, είναι η αιτία τούτου του
+    πράγματος· διά να μη νομίσης δε ότι σε απατώ λέγων, ότι πραγματικώς
+    όλοι οι άνθρωποι μετέχουν από δικαιοσύνην και από τα λοιπά πολιτικά
+    προτερήματα, πάρε λοιπόν ως απόδειξιν και το εξής. Εις τα άλλα
+    προτερήματα, καθώς συ λέγεις, αν είπη κανείς ότι είναι λ. χ. ικανός
+    αθλητής, ή εις οποιανδήποτε άλλην τέχνην, εάν δεν είναι ικανός, οι
+    άνθρωποι ή τον περιπαίζουν ή θυμώνουν, και οι συγγενείς του
+    πλησιάζουν και τον μαλώνουν λέγοντες ότι ετρελλάθη· προκειμένου δε
+    διά την δικαιοσύνην και τα άλλα πολιτικά προτερήματα, αν μάθουν ότι
+    κανείς είναι άδικος, εάν αυτός ο ίδιος έμπροσθεν πολλών ανθρώπων
+    λέγη την αλήθειαν εναντίον του εαυτού του (ότι δηλαδή δεν έχει
+    δικαιοσύνην και άλλα πολιτικά προτερήματα), εκείνο το οποίον θα
+    εθεώρουν εις άλλην περίστασιν ως φρονιμάδα, το να λέγη δηλαδή
+    κανείς την αλήθειαν, εις αυτήν την περίστασιν το θεωρούν ως
+    τρέλλαν, και λέγουν ότι πρέπει όλοι να λέγουν ότι είναι δίκαιοι,
+    και αν είναι και αν δεν είναι· αλλέως εκείνος, ο οποίος δεν
+    προσποιείται ότι είναι δίκαιος, είναι τρελλός· διότι είναι
+    αναπόφευκτον να μη υπάρχη κανείς ο οποίος να μη μετέχη οπωσδήποτε
+    από αυτό, ή αλλέως πρέπει αυτός να μη υπάρχη μεταξύ των ανθρώπων.
+
+    Περί του ότι λοιπόν παραδέχονται ευλόγως κάθε άνθρωπον ως
+    σύμβουλον, όταν χρειασθή αυτή η αρετή, επειδή νομίζουν ότι ο καθείς
+    έχει μέρος από αυτήν, αυτά έχω να είπω· ότι δε νομίζουν εξ άλλου
+    μέρους ότι αυτή η αρετή δεν είναι φυσικόν χάρισμα, ούτε έρχεται
+    μόνη της εις εκείνον ο οποίος την έχει, αλλά κατόπιν διδασκαλίας
+    και φροντίδος, τούτο έπειτα από το πρώτον θα προσπαθήσω να σ'
+    αποδείξω. Πραγματικώς, δι' όσα κακά νομίζει ένας άνθρωπος ότι έχει
+    ο άλλος άνθρωπος εκ φύσεως ή εκ τύχης, κανείς δεν θυμώνει, ούτε
+    νουθετεί, ούτε διδάσκει, ούτε τιμωρεί εκείνους που έχουν αυτά διά
+    να τους κάμη να μη είναι τοιούτοι, αλλά τους λυπούνται· τους
+    ασχήμους λ. χ. ή τους μικρούς ή τους αδυνάτους ποίος είναι τόσον
+    ανόητος ώστε να κάμη εις αυτούς κανέν από αυτά που λέγομεν; Διότι
+    αυτά μεν, νομίζω, γνωρίζουν οι άνθρωποι ότι συμβαίνουν εις τους
+    ανθρώπους εκ φύσεως και εκ τύχης, τα ωραία δηλαδή και τα εναντία
+    εις αυτά· όσα δε αγαθά νομίζουν ότι αποκτώσιν οι άνθρωποι έπειτα
+    από επιμέλειαν και γύμνασιν και διδασκαλίαν, αν κανείς δεν έχη
+    αυτά, αλλ' έχη τα κακά τα εναντία εις αυτά, δι' αυτά βεβαίως
+    γίνονται και οι θυμοί και αι τιμωρίαι και αι νουθεσίαι. Από τα
+    οποία κακά έν είναι και η αδικία και η ασέβεια και γενικώς κάθε τι,
+    το οποίον είναι εναντίον εις την πολιτικήν αρετήν· και τότε ίσα —
+    ίσα ο καθείς θυμώνει και νουθετεί οποιονδήποτε, διότι ηδύνατο ν'
+    αποκτήση την αρετήν ταύτην, αν εφρόντιζε και την εμάνθανε. Διότι,
+    αν ήθελες να καταλάβης, Σωκράτη, τι δύναμιν έχει το να τιμωρώνται
+    οι αδικούντες, αυτό ήθελε σε διδάξει, ότι οι άνθρωποι νομίζουν ότι
+    η αρετή δύναται ν' αποκτηθή. Διότι κανείς δεν τιμωρεί εκείνους που
+    αδικούν έχων εις τούτο την προσοχήν του εστραμμένην και διά ταύτην
+    την αιτίαν, διότι δηλ. ηδίκησαν, εκτός μόνον εκείνος, ο οποίος
+    τιμωρεί χωρίς να σκέπτηται, ως θηρίον· εκείνος δε, ο οποίος
+    αναλαμβάνει να τιμωρή λογικώς, δεν τιμωρεί ένεκα του αδικήματος, το
+    οποίον επέρασε πλέον — διότι με τούτο δεν ημπορεί βέβαια να κάμη να
+    μη γείνη εκείνο που έγεινεν — αλλά τιμωρεί χάριν του μέλλοντος, διά
+    να μη αδικήση πάλιν μήτε αυτός ο ίδιος ο τιμωρηθείς, μήτε κανείς
+    άλλος, ο οποίος είδεν αυτόν να τιμωρηθή· και σκέπτεται
+    τοιουτοτρόπως, επειδή καταλαμβάνει ότι η αρετή ημπορεί ν' αποκτηθή
+    διά της παιδείας· τιμωρεί λοιπόν, διά ν' αποτρέψη ένα άλλον από το
+    κακόν. Αυτήν λοιπόν την ιδέαν έχουν όλοι, όσοι τιμωρούν και
+    ιδιαιτέρως και δημοσίως· εκδικούνται δε και τιμωρούν όσους νομίζουν
+    ότι αδικούν και οι άλλοι άνθρωποι και οι συμπολίται σου Αθηναίοι
+    επίσης· ώστε σύμφωνα με αυτήν την σκέψιν και οι Αθηναίοι είναι από
+    εκείνους, οι οποίοι νομίζουν ότι η αρετή αποκτάται και διδάσκεται.
+    Ότι λοιπόν ευλόγως παραδέχονται οι συμπολίται σου, όταν συμβουλεύη
+    εις τα πολιτικά κανείς χαλκωματάς και πετσωματάς, και ότι θεωρούν
+    ότι η αρετή είναι πράγμα που διδάσκεται και αποκτάται, σου το έχω
+    αποδείξει αρκετά, Σωκράτη, καθώς τουλάχιστον μου φαίνεται.
+
+    Απομένει λοιπόν ακόμη να λυθή η απορία, την οποίαν έχεις διά τους
+    αγαθούς άνδρας, διατί τάχα οι αγαθοί άνδρες κατά μεν τα άλλα
+    διδάσκουν τους υιούς των εκείνα, τα οποία χρειάζονται διδασκάλους
+    και τους κάμνουν σοφούς, κατά δε την αρετήν, εις την οποίαν αυτοί
+    διαπρέπουν, δεν τους κάμνουν διόλου καλυτέρους. Δι' αυτό λοιπόν το
+    ζήτημα, Σωκράτη, δεν θα σου είπω πλέον μύθον, αλλ' απόδειξιν·
+    σκέψου λοιπόν κατά τον εξής τρόπον τι από τα δύο, υπάρχει έν πράγμα
+    ή δεν υπάρχει, από το οποίον είναι απαραίτητον όλοι οι πολίται να
+    μετέχουν, εάν πρόκειται να υπάρξη πόλις; Διότι διά τούτου λύεται
+    αύτη η απορία την οποίαν έχεις, ή πουθενά αλλού δεν λύεται. Διότι,
+    εάν μεν υπάρχη και τούτο το έν, δεν είναι δε τούτο ούτε η τεκτονική
+    ούτε η χαλκευτική ούτε η κεραμευτική τέχνη, αλλά η δικαιοσύνη και η
+    σωφροσύνη και το να είναι κανείς θεάρεστος και γενικώς αυτό ονομάζω
+    ότι είναι το έν, η αρετή του ανθρώπου· εάν τούτο υπάρχη, από το
+    οποίον πρέπει όλοι να μετέχουν και κάθε άνθρωπος, αν θέλη να μάθη
+    και να εκτελέση κανέν άλλο έργον, έτσι μόνον να το εκτελή, μόνον
+    μαζί με τούτο, χωρίς δε τούτο να μη το εκτελή· ή εκείνον ο οποίος
+    δεν είναι μέτοχος τούτου πρέπει και να τον διδάσκωμεν και να τον
+    τιμωρώμεν· και παιδίον και ανήρ και γυνή αν είναι, έως ότου
+    τιμωρούμενος να γείνη καλύτερος, όποιος δε τιμωρούμενος και
+    διδασκόμενος δεν υπακούει, τούτον να τον εκδιώκωμεν από τας πόλεις
+    ή να τον θανατώνωμεν, διότι είναι αθεράπευτος· αφού δε είναι έτσι,
+    οι αγαθοί άνδρες, αν τα μεν άλλα πράγματα διδάσκωσι τους υιούς των,
+    τούτο δε δεν το διδάσκωσι (δηλαδή την αρετήν), σκέψου τότε ότι οι
+    αγαθοί άνδρες θα παράγωνται μόνον ως εκ θαύματος· διότι υποθέτω ότι
+    αυτό το πράγμα φρονούν ότι ημπορεί να διδαχθή και ιδιαιτέρως και
+    δημοσίως· αφ' ου δε ημπορεί να διδαχθή και να υπηρετηθή, τα μεν
+    άλλα πράγματα διά τα οποία δεν υπάρχει ως τιμωρία ο θάνατος, τα
+    διδάσκουν λοιπόν εις τους υιούς των, αν ούτοι δεν τα ηξεύρουν,
+    εκείνο δε (δηλ. η αρετή), διά το οποίον εις τα παιδιά των και η
+    τιμωρία είναι θάνατος και εξορίαι αν δεν το μάθουν, μήτε τους
+    περιποιηθούν διά να γείνουν ενάρετοι, και δι' αυτό εκτός του
+    θανάτου γίνονται δημεύσεις περιουσιών και, διά να είπωμεν μ' ένα
+    λόγον, γενικαί των οικογενειών καταστροφαί, αυτό δε ημπορεί να μη
+    το διδάσκουν ούτε να καταβάλλουν δι' αυτό κάθε επιμέλειαν; Πρέπει
+    βέβαια, Σωκράτη, να νομίζωμεν ότι ναι.
+
+    Και αφ' ου αρχίσουν από τότε που οι υιοί των είναι μικρά παιδιά,
+    τους διδάσκουν και τους νουθετούν μέχρι τέλους της ζωής των ευθύς
+    που αρχίση κανείς να καταλαμβάνη όσα του λέγουν, και η παραμάννα
+    και η μήτηρ και ο παιδαγωγός και ο ίδιος ο πατήρ συναγωνίζονται το
+    πράγμα, διά να γείνη δηλαδή το παιδίον όσον το δυνατόν καλύτερον,
+    διδάσκοντες αυτό και δεικνύοντες εις κάθε μίαν πράξιν και εις κάθε
+    λόγον, ότι τούτο μεν είναι δίκαιον, εκείνο δε είναι άδικον και
+    τούτο μεν είναι ωραίον, εκείνο δε άσχημον, και τούτο μεν είναι
+    άγιον, εκείνο δε ασεβές, και αυτά μεν να τα κάμνης, εκείνα δε να μη
+    τα κάμνης· και αν μεν το παιδίον υπακούη εις αυτά με το καλόν, το
+    επαινούν εάν δε δεν ακούη, καθώς ισάζουν έν δένδρον, το οποίον
+    γίνεται στραβόν και κυρτόν, έτσι ισάζουν και αυτό με φοβέρας και
+    κτυπήματα. Υστερώτερα δε στέλλουν τα παιδιά εις διδασκάλους και
+    παραγγέλλουν εις αυτούς να φροντίσουν πολύ περισσότερον διά την
+    καλήν διαγωγήν των παρά διά τα γράμματα και το παίξιμον της
+    κιθάρας· οι δε διδάσκαλοι και δι' αυτά φροντίζουν, και όταν πάλιν
+    μάθωσι τα παιδιά γράμματα και ημπορούν να καταλαμβάνουν τα
+    γραμμένα, καθώς προτήτερα τα προφορικά, τους δίδουν εις τα θρανία
+    ν' αναγινώσκουν ποιήματα καλών ποιητών και τα υποχρεώνουν να τα
+    μανθάνουν εκ στήθους, μέσα εις τα οποία υπάρχουσι πολλαί νουθεσίαι
+    και πολλαί διηγήσεις και έπαινοι και εγκώμια παλαιών εναρέτων
+    ανδρών, διά να τους ζηλεύη το παιδίον και να τους μιμήται και να
+    επιθυμή να γείνη και αυτό τοιούτος. Οι δε διδάσκαλοι πάλιν της
+    κιθάρας και άλλας τοιαύτας καταβάλλουν προσπαθείας, φροντίζουν
+    δηλαδή και φρόνιμοι να γείνουν οι νέοι και να μη κάμνουν καμμίαν
+    κακήν πράξιν· και προς τούτοις, αφ' ου μάθουν να παίζουν την
+    κιθάραν, τους διδάσκουν ποιήματα άλλων πάλιν καλών ποιητών, που τα
+    κάμνουν διά να τραγωδώνται, προσαρμόζοντες αυτά εις τους ήχους της
+    κιθάρας, και αναγκάζουν ώστε αι ψυχαί των παίδων να εξοικειώνωνται
+    με τους ρυθμούς και με τας αρμονίας της μουσικής, διά να είναι
+    ημερώτεροι, και συνηθίζοντες εις τον καλόν ρυθμόν και εις την καλήν
+    αρμονίαν να είναι χρήσιμοι και εις το να λέγουν και εις το να
+    κάμνουν, διότι όλη η ζωή του ανθρώπου έχει χρείαν από καλόν ρυθμόν
+    και καλήν αρμονίαν. Εκτός λοιπόν τούτων, στέλλουν προς τούτοις τα
+    παιδιά και εις τον παιδοτρίβην, διά να έχωσι τα σώματα καλύτερα,
+    διά να υπηρετώσιν αυτά τον καλόν νουν, και να μη υποχρεώνωνται να
+    δειλιάζουν ένεκα της αδυναμίας των σωμάτων και εις τους πολέμους
+    και εις τας άλλας πράξεις, και κάμνουν αυτά εκείνοι οι οποίοι έχουν
+    περισσότερον τα μέσα· έχουν δε τα μέσα περισσότερον οι πάρα πολύ
+    πλούσιοι· και τα παιδιά τούτων, αφ' ου αρχίσουν εις πολύ μικράν
+    ηλικίαν να πηγαίνουν εις διδασκάλους, παύουν να πηγαίνουν εις πολύ
+    μεγάλην ηλικίαν. Όταν δε παραιτήσουν τους διδασκάλους, η πόλις
+    πάλιν τους υποχρεώνει να μάθουν τους νόμους και να ζουν σύμφωνα με
+    αυτούς, ωσάν σύμφωνα με παράδειγμα, διά να μη πράττουν αυτοί από
+    λόγου των ό,τι τους καπνίση, αλλ' ακριβώς όπως οι
+    γραμματοδιδάσκαλοι, εις τα παιδιά τα οποία ακόμη δεν είναι ικανά να
+    γράφουν, αφ' ου γράφουν υποκάτωθεν γραμμάς με την γραφίδα, τότε
+    δίδουν το κονδύλιον και υποχρεώνουν το παιδίον να γράφη κατά την
+    οδηγίαν των γραμμών. Τοιουτοτρόπως λοιπόν και η πόλις, αφ' ου γράψη
+    υποκάτωθεν ως οδηγίαν νόμους, τους οποίους εύρον οι καλοί και
+    παλαιοί νομοθέται, υποχρέωνει τους ανθρώπους σύμφωνα με αυτούς να
+    κυβερνούν και να κυβερνώνται· εκείνον δε, ο οποίος περιπατεί έξω
+    από τους νόμους τούτους, τον τιμωρεί και η τιμωρία αύτη ονομάζεται
+    και εις τον τόπον μας και εις πολλά άλλα μέρη ευθύνει, διότι η
+    τιμωρία ευθύνει, δηλαδή ισάζει τον άνθρωπον. Αφ' ου λοιπόν τόση
+    φροντίς καταβάλλεται και ιδιωτικώς και δημοσίως διά την αρετήν, σου
+    φαίνεται παράξενον, Σωκράτη, και απορείς αν η αρετή ημπορεί να
+    διδαχθή; Και δεν πρέπει να σου φαίνεται, πολύ περισσότερον
+    παράξενον, αν δεν ημπορούσε να διδαχθή; Διατί λοιπόν πολλά παιδιά
+    εναρέτων πατέρων γίνονται κακά; Μάθε πάλιν την αιτίαν τούτου· διότι
+    δεν είναι διόλου παράξενον αν εγώ εις τα προηγούμενα έλεγον την
+    αλήθειαν, ότι κανείς δεν πρέπει να μείνη αμαθής τούτου του
+    πράγματος, δηλαδή της αρετής, αν πρόκειται να υπάρξη πόλις. Διότι,
+    αν εκείνο το οποίον λέγω είναι έτσι όπως το λέγω — είναι δε
+    περισσότερον από κάθε άλλο έτσι — σκέψου και διάλεξε έν άλλο από τα
+    επαγγέλματα και τα μαθήματα όποιο θέλεις. Εάν δεν ήτο λ. χ. δυνατόν
+    να υπάρχη πόλις, αν όλοι μας δεν είμεθα αυληταί, ο καθείς όπως
+    ημπορούσε τότε, και αυτήν την τέχνην και ιδιαιτέρως και δημοσίως θα
+    εδίδασκεν εις τον άλλον και θα επέπληττεν εκείνον, ο οποίος δεν
+    έπαιζε καλά τον αυλόν και δεν ήτο ζηλιάρης διά την τέχνην του,
+    καθώς τώρα διά τα δίκαια και τα νόμιμα κανείς δεν είναι ζηλιάρης
+    ούτε τα κρύπτει από τους άλλους, καθώς κάμνουν διά τας άλλας
+    τέχνας· διότι μας ωφελεί, νομίζω, η δικαιοσύνη και η αρετή του ενός
+    προς τον άλλον· ένεκα τούτου ο καθείς λέγει και διδάσκει εις τον
+    άλλον και τα δίκαια και τα νόμιμα. Εάν λοιπόν κατά τον ίδιον τρόπον
+    και διά το παίξιμο του αυλού είχομεν όλην την προθυμίαν χωρίς
+    ζηλοτυπίαν να διδάσκωμεν ο είς τον άλλον, νομίζεις, Σωκράτη, είπεν,
+    ότι τα παιδιά των καλών αυλητών θα εγίνοντο κατά τι περισσότερον
+    καλοί αυληταί παρά τα παιδιά των κακών αυλητών; Νομίζω ότι όχι,
+    αλλά οποιουδήποτε ο υιός έτυχε να γείνη εκ φύσεως επιδεκτικός εις
+    το παίξιμον του αυλού, αυτός θα προώδευε φημιζόμενος· οποιουδήποτε
+    δε ο υιός δεν είναι φυσικά επιδεκτικός, δεν θα απέκτα φήμην· και
+    πολλάς φοράς ικανού αυλητού υιός θα έβγαινε κακός· πολλάς δε φοράς
+    πάλιν κακού αυλητού υιός θα έβγαινε ικανός· αλλά βεβαίως όλοι οι
+    αυληταί θα ήσαν ικανοί παραβαλλόμενοι με τους αμαθείς και μη
+    γνωρίζοντας τίποτε από παίξιμον αυλού. Τοιαύτην ιδέαν να έχης και
+    τώρα. Όποιος άνθρωπος από εκείνους που ανετράφησαν ανάμεσα εις
+    νόμους και ανθρώπους, σου φαίνεται πάρα πολύ άδικος, νόμιζε ότι
+    είναι δίκαιος και τεχνίτης, μάλιστα τούτου του πράγματος, δηλαδή
+    της δικαιοσύνης, αν πρόκειται να τον συγκρίνωμεν με ανθρώπους εις
+    τους οποίους ούτε ανατροφή υπάρχει, ούτε δικαστήρια, ούτε νόμοι,
+    ούτε καμμία υποχρέωσις, η οποία να τους αναγκάζη να φροντίζουν διά
+    την αρετήν, αλλ' είναι άνθρωποι άγριοι ωσάν εκείνους τους οποίους
+    το περασμένον έτος ο ποιητής Φερεκράτης(4) παρέστησεν εις έν δράμα
+    του κατά τας εορτάς του Ληναίου (δηλαδή του Βάκχου). Αναμφιβόλως αν
+    ευρίσκεσο ανάμεσα εις τους τοιούτους ανθρώπους, ομοίους ωσάν τους
+    μισανθρώπους, τους οποίους ο ποιητής παριστάνει εις εκείνον τον
+    χορόν του δράματος, θα επροτίμας πολύ περισσότερον, αν εύρισκες
+    εμπρός σου τον Ευρύβατον και τον Φρυνώνδαν(5) και θα εθρήνεις
+    αποζητών των εδώ ανθρώπων την κακίαν· τώρα δε καλοπερνάς, Σωκράτη,
+    διότι όλοι είναι διδάσκαλοι της αρετής εις όσα ημπορεί ο καθείς,
+    διά τούτο κανείς δεν σου φαίνεται ότι είναι ο μόνος διδάσκαλος της
+    αρετής, και αν εζήτεις ποίος είναι διδάσκαλος της αρετής, κανείς
+    δεν ήθελε παρουσιασθή (διότι όλοι την διδάσκουν) ούτε βεβαίως,
+    νομίζω, αν εζήτεις ποίος εις τον τόπον μας δύναται να διδάξη τους
+    υιούς των χειροτεχνών αυτήν την ιδίαν τέχνην, την οποίαν ίσα ίσα
+    έχουν μάθει από τον πατέρα των, εις όσον ο πατήρ των και οι φίλοι
+    του πατρός των, οι συντεχνίται του, ήσαν ικανοί, και ποίος ημπορεί
+    να διδάξη αυτήν εις τούτους ακόμη καλύτερα, νομίζω, Σωκράτη, ότι
+    δεν θα είναι εύκολον να παρουσιασθή διδάσκαλος διά τούτους, να
+    παρουσιασθή όμως διά τους μη γνωρίζοντας τίποτε είναι όλως διόλου
+    εύκολον· το ίδιον συμβαίνει και εις την αρετήν και εις τα άλλα· εάν
+    δηλαδή, υπάρχη κανείς ολίγον ικανώτερός μας, ο οποίος να μας
+    προοδεύση εις την αρετήν, πρέπει να είμεθα ευχαριστημένοι. Είς
+    λοιπόν από τούτους νομίζω ότι είμαι εγώ, και ότι ηξεύρω καλύτερα
+    από τους άλλους να διδάξω, διά να γείνη τις καλός και ενάρετος
+    άνθρωπος, και τόσον όσον αξίζει ο μισθός τον οποίον λαμβάνω, και
+    ακόμη περισσότερον, ώστε και εκείνος όπου έμαθεν από εμένα το
+    βεβαιώνη. Ένεκα τούτου του λόγου και τον μισθόν μου εισπράττω με
+    τον ακόλουθον τρόπον. Όταν κανείς μάθη από εμέ, αν μεν θέλη,
+    πληρώνει τον μισθόν τον οποίον συνήθως λαμβάνω· αν δε δεν θέλη
+    πηγαίνει εις την εκκλησίαν, ορκίζεται, και όσον είπη ότι αξίζουν τα
+    μαθήματα, τόσον πληρώνει. Τοιούτον, Σωκράτη, μύθον και τοιαύτην
+    απόδειξιν λέγω εις σε, διά να σου αποδείξω ότι η αρετή ημπορεί να
+    διδαχθή και ότι τούτο φρονούν και οι Αθηναίοι, ότι προς τούτοις δεν
+    είναι διόλου παράξενον από καλούς πατέρας να γίνωνται κακά παιδιά,
+    και από κακούς καλά, επειδή και τα παιδιά του Πολυκλείτου, της
+    αυτής ηλικίας με τον Πάραλον και με τον Ξάνθιππον, παραβαλλόμενα με
+    τον πατέρα των είναι τίποτε· έτσι και τα παιδιά διαφόρων άλλων
+    τεχνιτών. Τούτους δε (τον Πάραλον και τον Ξάνθιππον) δεν είναι
+    δίκαιον ακόμη να τους καταδικάσωμεν· διότι υπάρχουσιν ακόμη μέσα
+    εις αυτούς ελπίδες· είναι βεβαίως νέοι ακόμη.
+
+    Ο μεν Πρωταγόρας, αφ' ου τόσα και τόσον εύμορφα ωμίλησεν, ετελείωσε
+    την ομιλίαν του. Και εγώ διά πολλήν μεν ώραν μαγευμένος τον
+    εκύτταζα ακόμη μήπως είπη και τίποτε άλλο, επειδή επεθύμουν να τον
+    ακούω· όταν δε πλέον εκατάλαβα ότι πραγματικώς είχε παύσει, κάπως
+    μετά δυσκολίας αφ' ου συνεκέντρωσα τρόπον τινά τον εαυτόν μου,
+    εκύτταξα τον Ιπποκράτην και είπον·
+
+Σωκράτης
+    Υιέ του Απολλοδώρου, πόσην ευγνωμοσύνην σου χρεωστώ, διότι με
+    παρεκίνησες να έλθω εδώ· διότι μεγάλην αξίαν αποδίδω εις εκείνα τα
+    οποία ήκουσα από τον Πρωταγόραν. Εγώ βέβαια έως τώρα μεν ενόμιζον
+    ότι δεν υπάρχει ανθρωπίνη επιμέλεια, διά της οποίας οι ενάρετοι να
+    γίνωνται ενάρετοι· τώρα δε έχω πεισθή περί τούτου. Αλλά υπάρχει έν
+    μικρόν πράγμα, το οποίον με εμποδίζει, το οποίον φανερόν είναι ότι
+    ο Πρωταγόρας θα διδάξη και αυτό ευκόλως, αφ' ου και αυτά τα πολλά
+    εις την εντέλειαν εδίδαξε. Διότι, αν μεν ήθελε συμβουλευθή κανείς
+    δι' αυτά τα ίδια πράγματα ένα οποιονδήποτε από τους λαϊκούς
+    ρήτορας, ίσως θα ήτο δυνατόν ν' ακούση λόγους τοιούτους, ωσάν τους
+    λόγους ή του Περικλέους ή κανενός άλλου από τους ικανούς ρήτορας·
+    αν δ' έπειτα ήθελε πάλιν ερωτήσει κανείς κανένα από αυτούς τίποτε,
+    δεν ημπορούν ούτε ν' αποκριθούν, ούτε αυτοί να ερωτήσουν όπως τα
+    (άφωνα) βιβλία· αλλ' αν κανείς ερωτήση έπειτα και κανέν μικρόν
+    πράγμα, από εκείνα που είπουν, καθώς τα χάλκινα αγγεία όταν
+    κτυπηθούν κάμνουν ήχον μακρόν και διαρκεί ο ήχος, αν κανείς δεν τον
+    σταματήση, τοιουτοτρόπως και οι ρήτορες διά μικρά πράγματα αν
+    ερωτηθούν, εξακολουθούν ατελείωτον ομιλίαν. Αυτός εδώ όμως ο
+    Πρωταγόρας είναι μεν ικανός να είπη μακρούς και ωραίους λόγους,
+    καθώς αυτά που ηκούσαμεν ότι αποδεικνύουν, είναι δε ικανός και όταν
+    ερωτηθή ν' αποκρίνεται σύντομα και όταν ερωτά να περιμένη και να
+    δέχεται όπως πρέπει την απόκρισιν, τα οποία ολίγοι είναι εις
+    κατάστασιν να κάμουν. Τώρα λοιπόν, Πρωταγόρα, μου λείπει ακόμη έν
+    μικρόν πράγμα, διά να έχω όλα, και θα σου είμαι υπόχρεως, αν
+    ευαρεστηθής να μου αποκριθής εις το εξής. Λέγεις ότι η αρετή
+    ημπορεί να διδαχθή και εγώ σε πιστεύω περισσότερον παρά κάθε άλλον
+    άνθρωπον εις τον κόσμον· εκείνο δε το οποίον εθαύμασα, όταν συ το
+    έλεγες, τούτο συμπλήρωσέ το, παρακαλώ, μέσα εις την ψυχήν μου.
+    Έλεγες λοιπόν ότι ο Ζευς έστειλεν εις τους ανθρώπους την
+    δικαιοσύνην και την ευσέβειαν, και πάλιν εις πολλά μέρη των ομιλιών
+    σου έλεγες ότι η δικαιοσύνη και η σωφροσύνη και η οσιότης και όλα
+    αυτά περιλαμβάνονται όλα ομού εις έν, δηλαδή την αρετήν· αυτά
+    λοιπόν τα ίδια εξήγησέ μου διά της ομιλίας με ακρίβειαν, τι από τα
+    δύο δηλαδή, η μεν αρετή είναι έν πράγμα, η δικαιοσύνη δε και η
+    σωφροσύνη και η οσιότης είναι μέρη της, ή αυτά τα οποία προ ολίγου
+    έλεγα είναι όλα διάφορα ονόματα ενός και του αυτού πράγματος· τούτο
+    είναι εκείνο  το οποίον επιθυμώ ακόμη να μάθω.
+
+Πρωταγόρας
+    Αλλά εις τούτο βεβαίως, είπεν, είναι εύκολον, Σωκράτη, ν' αποκριθή
+    κανείς, ότι, εν ώ η αρετή είναι έν πράγμα, αυτά διά τα οποία ερωτάς
+    είναι μέρη του.
+
+Σωκράτης.
+    Τι από τα δύο είπον, καθώς τα μέλη του προσώπου είναι αυτά μέρη
+    πραγματικώς, καθώς δηλαδή το στόμα και η μύτη και τα ομμάτια και τα
+    αυτιά, ή καθώς είναι τα μόρια του χρυσού, τα οποία διόλου δεν
+    διαφέρουν τα μεν από τα δε, δηλαδή το έν από το άλλο και καθέν από
+    το όλον, παρά μόνον κατά το μέγεθος και την μικρότητα;
+
+Πρωταγόρας
+    Ωσάν εκείνα, μου φαίνεται, Σωκράτη, δηλαδή καθώς τα μέρη του
+    προσώπου σχετικώς προς το όλον πρόσωπον.
+
+Σωκράτης
+    Τι λοιπόν από τα δύο, είπον εγώ, λαμβάνουν λοιπόν οι άνθρωποι από
+    αυτά τα μέρη της αρετής άλλοι μεν έν, άλλοι δε άλλο, ή είναι
+    αναγκασμένοι, αν κανείς λάβη έν, να τα έχη όλα ομού;
+
+Πρωταγόρας
+    Διόλου, είπεν, επειδή πολλοί είναι ανδρείοι, είναι όμως άδικοι, και
+    πολλοί είναι πάλιν δίκαιοι, δεν είναι όμως σοφοί.
+
+Σωκράτης
+    Είναι λοιπόν και αυτά μέρη της αρετής, είπον εγώ, η σοφία και η
+    ανδρεία;
+
+Πρωταγόρας
+    Περισσότερον βέβαια από όλα, είπε· και το μεγαλύτερον βεβαίως από
+    τα μέρη είναι η σοφία.
+
+Σωκράτης
+    Και καθέν βεβαίως από αυτά διαφέρει από το άλλο;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι.
+
+Σωκράτης
+    Και καθέν από αυτά έχει βεβαίως ιδικήν του ενέργειαν, καθώς τα μέρη
+    του προσώπου; Όπου το μάτι δεν είναι ότι είναι το αυτί, ούτε η
+    ενέργειά του είναι η ιδία· ούτε κανέν από τα άλλα είναι όμοιον με
+    το άλλο, ούτε κατά την ενέργείαν, ούτε εις άλλο τι· και λοιπόν κατά
+    τον ίδιον τρόπον και τα μέρη της αρετής, το έν μέρος δεν είναι
+    όμοιον με το άλλο, ούτε αυτό το ίδιον ούτε η ενέργειά του; Ή είναι
+    φανερόν ότι αυτά δεν ομοιάζουν μεταξύ των, αν ομοιάζουν με το
+    παράδειγμα το οποίον εφέραμεν;
+
+Πρωταγόρας
+    Αλλ' έτσι είναι, είπε, Σωκράτη.
+
+Σωκράτης
+    Και εγώ είπον· κανέν άλλο λοιπόν από τα μέρη της αρετής δεν είναι
+    όμοιον με την επιστήμην, ούτε με την δικαιοσύνην, ούτε με την
+    ανδρείαν, ούτε με την εγκράτειαν, ούτε με την αγιότητα.
+
+Πρωταγόρας
+    Δεν είναι όμοιον, είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Έλα τώρα, είπον εγώ, να σκεφθώμεν μαζί ποία είναι η φύσις καθενός
+    από αυτά. Και ας αρχίσωμεν από το εξής· η δικαιοσύνη είναι κάτι τι
+    πραγματικόν, ή δεν είναι τίποτε πραγματικόν; διότι εγώ νομίζω ότι
+    είναι κάτι· συ δε τι φρονείς;
+
+Πρωταγόρας
+    Και εγώ, είπε, νομίζω ότι είναι κάτι τι.
+
+Σωκράτης
+    Τι λοιπόν; αν κανείς ερωτήση και εμέ και σε· Πρωταγόρα και Σωκράτη,
+    είπετέ μου λοιπόν, τούτο το πράγμα, το οποίον προ ολίγου ωνομάσατε,
+    δηλαδή η δικαιοσύνη, αυτό το ίδιον, είναι κανέν πράγμα δίκαιον ή
+    άδικον; Εγώ μεν ήθελον αποκριθή εις αυτόν ότι είναι πράγμα δίκαιον·
+    συ δε ποίαν ψήφον ήθελες ρίψει; Την ιδίαν όπου έρριψα και εγώ ή
+    άλλην;
+
+Πρωταγόρας
+    Την ιδίαν, είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Είναι λοιπόν η δικαιοσύνη πράγμα τοιούτον, οποίον το να είναι
+    κανείς δίκαιος, εγώ τουλάχιστον θα έλεγον αποκρινόμενος εις εκείνον
+    ο οποίος μ' ερωτά· δεν θα έλεγες και εσύ το ίδιον;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Αν λοιπόν έπειτα από τούτο ήθελε μας ερωτήσει· δεν λέγετε ότι
+    υπάρχει και κάποια οσιότης; δεν θα ελέγομεν ναι, καθώς
+    εγώ νομίζω;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπεν αυτός.
+
+Σωκράτης
+    Δεν λέγετε λοιπόν ότι και τούτο είναι κάτι πραγματικόν; θα ελέγομεν
+    ναι· ή όχι;
+
+Πρωταγόρας
+    Συνεφώνησα και εις τούτο.
+
+Σωκράτης
+    Τι από τα δύο λοιπόν, λέγετε ότι αυτό το ίδιον πράγμα είναι όμοιον
+    με το ανόσιον ή όμοιον με το όσιον; Εγώ βεβαίως, είπον, θα εθύμωνα
+    διά την ερώτησιν, θα έλεγον· έλα εις τον νουν σου, ευλογημένε· και
+    ποίον άλλο πράγμα θα ήτο όσιον εις τον κόσμον; εάν βεβαίως η ιδία η
+    οσιότης δεν θα ήτο όσιον· τι δε θα έλεγες συ; Δεν θ' απεκρίνεσο με
+    τον ίδιον τρόπον;
+
+Πρωταγόρας
+    Βεβαιότατα, είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Αν λοιπόν έπειτα από αυτό ερωτών ημάς ήθελεν είπει· πώς λοιπόν
+    ελέγετε ολίγον προτήτερα; Μήπως δεν σας ήκουσα καλά; Καθώς
+    εκατάλαβα είπετε ότι η σχέσις, την οποίαν έχουν τα μέρη της αρετής
+    το έν με το άλλο είναι τοιαύτη, ώστε το έν από αυτά να μη είναι
+    όμοιον με το άλλο· εγώ βεβαίως θα έλεγον προς αυτόν ότι τα μεν άλλα
+    σωστά τα ήκουσες, αν δε νόμιζες ότι είπον τούτο εγώ, τότε δεν θα
+    ήκουσες καλά· διότι απ' εδώ ο Πρωταγόρας έδωκεν αυτάς τας
+    αποκρίσεις, εγώ δε τον ηρώτων· Αν λοιπόν ήθελε σου είπει· αλήθειαν
+    λέγει, Πρωταγόρα, αυτός εδώ; Συ παραδέχεσαι ότι από τα μέρη της
+    αρετής το έν είναι όμοιον με το άλλο; Αυτή η γνώμη ιδική σου είναι;
+    Τι ήθελες αποκριθή εις αυτόν;
+
+Πρωταγόρας
+    Θα ήμην υποχρεωμένος, Σωκράτη, να ομολογήσω.
+
+Σωκράτης
+    Αφ' ου λοιπόν ομολογήσωμεν αυτά, Πρωταγόρα, τι θ' αποκριθώμεν εις
+    αυτόν, αν μας ερωτήση έπειτα ως εξής· η αγιότης λοιπόν δεν είναι
+    όμοιον πράγμα όπως το δίκαιον, ούτε η δικαιοσύνη όμοιον με την
+    αγιότητα, αλλ' είναι όμοιον με την μη αγιότητα· η δε αγιότης είναι
+    ομοία με την μη δικαιοσύνην, επομένως με την αδικίαν, και η
+    δικαιοσύνη με την ανοσιότητα; Τι θ' αποκριθώμεν εις αυτόν; Διότι
+    εγώ μεν ο ίδιος, διά να υπερασπίσω βεβαίως τον εαυτόν μου, θα
+    έλεγον ότι και η δικαιοσύνη είναι πράγμα άγιον και η αγιότης πράγμα
+    δίκαιον· και σε δε διά να υπερασπίσω, αν μου επέτρεπες, αυτά τα
+    ίδια εκ μέρους σου ήθελον αποκριθή, ότι δηλαδή η δικαιοσύνη ή είναι
+    το ίδιον πράγμα με την αγιότητα ή πράγμα όσον ενδέχεται όμοιον και
+    περισσότερον από όλα και η δικαιοσύνη είναι ομοία με την αγιότητα
+    και η αγιότης ομοία με την δικαιοσύνην. Αλλά σκέψου, αν θα μ'
+    εμποδίσης να δώσω αυτήν την απόκρισιν ή θα το παραδεχθής και συ.
+
+Πρωταγόρας
+    Δεν πολυπαραδέχομαι, είπε, Σωκράτη, ότι είναι τόσον καθαρόν το
+    πράγμα, ώστε να παραδεχθώ ότι η δικαιοσύνη είναι πράγμα άγιον και η
+    αγιότης είναι πράγμα δίκαιον· αλλά μου φαίνεται ότι μεταξύ των
+    υπάρχει κάποια διαφορά. Αλλά τούτο τι πειράζει; είπεν· αφ' ου το
+    θέλεις, ας παραδεχθώμεν ότι και η δικαιοσύνη είναι αγιότης και η
+    αγιότης είναι δικαιοσύνη.
+
+Σωκράτης
+    Όχι, να σε χαρώ, είπον εγώ· διότι δεν έχω χρείαν να θέσωμεν υπό
+    εξέτασιν αυτό το «αν θέλης και αν εγκρίνης», αλλά να θέσωμεν υπό
+    εξέτασιν εμέ και σε, λέγω δε το εμέ και σε, διότι νομίζω ότι με
+    αυτόν τον τρόπον θα αποδειχθή καλύτερα η αλήθεια, αν αφαιρέση
+    κανείς από αυτήν την αλήθειαν το «εάν».
+
+Πρωταγόρας
+    Αλλ' όμως πράγματι, είπεν ούτος, ομοιάζει κατά τι η δικαιοσύνη με
+    την αγιότητα, διότι και οποιονδήποτε πράγμα ομοιάζει με κάποιον
+    τρόπον με οποιονδήποτε άλλο. Το άσπρον τωόντι ομοιάζει κατά τι με
+    το μαύρον, και το σκληρόν με το μαλακόν και τα άλλα όσα φαίνονται
+    ότι είναι τελείως εναντία το έν με το άλλο· και εκείνα τα οποία
+    ελέγαμεν τότε ότι έχουν διαφορετικήν ενέργειαν και ότι το έν δεν
+    είναι όμοιον με το άλλο, δηλ. τα μέρη του προσώπου, εις κάποιον
+    τρόπον ομοιάζουν το έν με το άλλο· ώστε βέβαια με τούτον τον
+    τρόπον, αν θέλης, και αν ταύτα εξετάσης, δύνασαι ν' αποδείξης ότι
+    όλα τα πράγματα είναι όμοια το έν με το άλλο. Αλλά δεν είναι
+    δίκαιον να ονομάζης όμοια εκείνα που έχουν ασήμαντον ομοιότητα,
+    ούτε να ονομάζης ανόμοια εκείνα που έχουν κάποιαν ανομοιότητα, και
+    αν πολύ μικράν έχουν την ομοιότητα.
+
+     — Και εγώ, επειδή μου εφάνη παράξενον τούτο, είπον εις αυτόν·
+
+Σωκράτης
+    Πραγματικώς φρονείς ότι η δικαιοσύνη και η αγιότης έχουν τοιαύτην
+    σχέσιν μεταξύ των, ώστε η μία με την άλλην να έχουν μόνον μίαν
+    μικράν ομοιότητα;
+
+Πρωταγόρας
+    Ούτε τόσον πολύ μικράν, είπεν, ούτε όμως πάλιν τόσον μεγάλην όσην,
+    νομίζω, φαντάζεσαι συ ότι έχουν.
+
+Σωκράτης
+    Αλλ' όμως, είπον εγώ, επειδή μου φαίνεσαι ότι δυσαρεστείσαι με αυτό
+    το ζήτημα, ας το αφήσωμεν· αυτό δε το άλλο να εξετάσωμεν από εκείνα
+    τα οποία έλεγες. Υπάρχει κανέν πράγμα, το οποίον ονομάζεις
+    κακοκεφαλιάν;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Όλον το εναντίον εις τούτο το πράγμα δεν είναι η σοφία (δηλαδή η
+    ορθή σκέψις);
+
+Πρωταγόρας
+    Μου φαίνεται, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Τι δε από τα δύο, όταν πράττουν οι άνθρωποι σωστά και ωφέλιμα,
+    τότε, επειδή πράττουν κατ' αυτόν τον τρόπον, σου φαίνεται ότι
+    σκέπτονται ορθά, ή αν έκαμναν το εναντίον;
+
+Πρωταγόρας
+    Μου φαίνεται, ότι, αν κάμνουν έτσι, σκέπτονται σωστά, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Και υπάρχει λοιπόν εις εκείνους οι οποίοι σκέπτονται σωστά ορθή
+    σκέψις;
+
+Πρωταγόρας
+    Αναμφιβόλως.
+
+Σωκράτης
+    Και λοιπόν εκείνοι οι οποίοι δεν πράττουν σωστά, πράττουν άσκεπτα
+    και, επειδή πράττουν τοιουτοτρόπως, δεν έχουν ορθήν σκέψιν;
+
+Πρωταγόρας
+    Έτσι φρονώ και εγώ, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Το να πράττη λοιπόν κανείς άσκεπτα, είναι το εναντίον εις το να
+    πράττη με ορθήν σκέψιν;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Εκείνα τα οποία πράττονται ασκέπτως, πράττονται με ασκεψίαν· εκείνα
+    δε τα οποία πράττονται φρόνιμα, πράττονται με ορθήν σκέψιν;
+
+     — Το εβεβαίωνεν (ο Πρωταγόρας).
+
+Σωκράτης
+    Και λοιπόν, αν κανέν πράγμα πράττεται με δύναμιν, πράττεται δυνατά;
+    και αν με αδυναμίαν, πράττει αδύνατα;
+
+     — Το παρεδέχετο (ο Πρωταγόρας),
+
+Σωκράτης
+    Και αν κανέν πράγμα πράττεται με γρηγοράδα, πράττεται γρήγορα, και
+    αν με αργότητα, πράττεται αργά;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Και αν κανέν πράγμα πράττεται με τον ίδιον τρόπον, πράττεται από
+    τον ίδιον ενεργούντα, και αν κανέν πράγμα πράττεται με εναντίον
+    τρόπον, πράττεται από τον εναντίον ενεργούντα;
+
+     — Συνεφώνησεν (ο Πρωταγόρας).
+
+
+Σωκράτης
+    Ας ίδωμεν λοιπόν, είπον εγώ· υπάρχει κανέν πράγμα, το οποίον
+    ονομάζουν ωραίον;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Εις τούτο υπάρχει κανέν άλλο πράγμα, εναντίον, εκτός του ασχήμου;
+
+Πρωταγόρας
+    Δεν υπάρχει.
+
+Σωκράτης
+    Τι δε λέγεις, υπάρχει κανέν πράγμα που το ονομάζουν αγαθόν;
+
+Πρωταγόρας
+    Υπάρχει.
+
+Σωκράτης
+    Εις τούτο υπάρχει κανέν άλλο εναντίον, εκτός του κακού;
+
+Πρωταγόρας
+    Δεν υπάρχει.
+
+Σωκράτης
+    Τι δε λέγεις, εις την φωνήν υπάρχει κανέν πράγμα, το οποίον λέγεται
+    οξύ;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Εις τούτο μήπως υπάρχει κανέν άλλο εναντίον παρά το βαρύ;
+
+Πρωταγόρας
+    Όχι, είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Και λοιπόν, είπον εγώ, εις καθέν από τα εναντία μεταξύ των έν μόνον
+    υπάρχει εναντίον και όχι πολλά;
+
+     — Το παρεδέχετο.
+
+Σωκράτης
+    Έλα λοιπόν, είπον εγώ, ας ξαναπεράσωμεν μίαν φοράν εκείνα εις τα
+    οποία εμέναμεν σύμφωνοι. Εσυμφωνήσαμεν ότι εις έν πράγμα έν μόνον
+    πράγμα είναι εναντίον, και όχι περισσότερα;
+
+Πρωταγόρας
+    Εσυμφωνήσαμεν.
+
+Σωκράτης
+    Εκείνο δε το οποίον πράττεται μ' εναντίον τρόπον, ότι πράττεται από
+    εναντία αίτια;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπεν,
+
+Σωκράτης
+    Εσυμφωνήσαμεν ότι εκείνο το οποίον πράττεται άσκεπτα, πράττεται μ'
+    εναντίον τρόπον προς εκείνο το οποίον πράττεται με ορθήν σκέψιν;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Εκείνο δε το οποίον πράττεται φρόνιμα, ότι πράττεται από ορθήν
+    σκέψιν, εκείνο δε το οποίον πράττεται άσκεπτα, πράττεται χωρίς
+    σκέψιν;
+
+     — Έμενε σύμφωνος.
+
+Σωκράτης
+    Και λοιπόν, αν πράττεται μ' εναντίον τρόπον, δεν παρεδέχθημεν ότι
+    πράττεται μ' εναντίον αίτιον;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι.
+
+Σωκράτης
+    Πράττεται δε το μεν έν από σκέψιν ορθήν, το δ' άλλο από ασκεψίαν;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι.
+
+Σωκράτης
+    Με εναντίον τρόπον το έν προς το άλλο;
+
+Πρωταγόρας
+    Βέβαια.
+
+Σωκράτης
+    Δεν πράττονται λοιπόν από αίτια εναντία μεταξύ των;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι.
+
+Σωκράτης
+    Είναι λοιπόν εναντίον η ασκεψία προς την ορθήν σκέψιν;
+
+Πρωταγόρας
+    Φαίνεται.
+
+Σωκράτης
+    Ενθυμείσαι, ότι εις τους προηγουμένους μας λόγους παρεδέχθημεν ότι
+    η ασκεψία είναι πράγμα εναντίον εις την σοφίαν (δηλαδή εις την
+    ορθήν σκέψιν);
+
+     — Το παρεδέχετο.
+
+Σωκράτης
+    Και ότι έν πράγμα μόνον εις έν πράγμα είναι εναντίον;
+
+Πρωταγόρας.
+    Ναι, λέγω.
+
+Σωκράτης
+    Τι λοιπόν, Πρωταγόρα, από τα δύο συμπεράσματα μας να παραδεχθώμεν;
+    Το ότι το έν μόνον εις έν είναι εναντίον, ή εκείνο εις το οποίον
+    ελέγομεν ότι άλλο είνε η ορθή σκέψης και άλλο η σοφία, ότι δε καθέν
+    από τα δύο είνε μέρος της αρετής, και ότι εκτός του ότι είναι άλλο
+    το έν και άλλο το άλλο, είναι και ανόμοια πράγματα και αυτά τα ίδια
+    και αι ενέργειαι αυτών, καθώς τα μέρη του προσώπου; Τι λοιπόν από
+    τα δύο να παραδεχθώμεν; Διότι αυτά τα συμπεράσματα και, τα δύο δεν
+    λέγονται με πολύ μουσικήν συμφωνίαν· διότι ούτε συμφωνούν ούτε
+    ταιριάζουν μεταξύ των. Πώς θα ήτο δυνατόν να συμφωνούν, αφ' ου
+    βεβαίως είνε ανάγκη εις έν μεν πράγμα έν μόνον πράγμα να είναι
+    εναντίον και όχι πολλά, εις δε την ασκεψίαν, η οποία είναι έν
+    πράγμα φαίνεται εναντία η σοφία και προς τούτοις πάλιν και η ορθή
+    σκέψις· δεν σου φαίνεται έτσι, Πρωταγόρα, είπον εγώ, ή αλλέως πως;
+
+     — Με κακή καρδιά το παρεδέχθη.
+
+Σωκράτης
+    Θα είναι λοιπόν έν πράγμα (το ίδιον πράγμα δηλ.) η ορθή σκέψις και
+    η σοφία, καθώς προτύτερα πάλιν μας εφάνη ότι η δικαιοσύνη και η
+    αγιότης είναι πράγμα σχεδόν το ίδιον. Έλα λοιπόν, είπον εγώ,
+    Πρωταγόρα, ας μη βαρυνθώμεν, αλλ' ας εξετάσωμεν με την σκέψιν μας
+    και τα επίλοιπα. Είς άνθρωπος, ο οποίος αδικεί, σου φαίνεται ότι
+    σκέπτεται σωστά διότι αδικεί;
+
+Πρωταγόρας
+    Εγώ βεβαίως, είπε, Σωκράτη, θα εντρεπόμην να ομολογήσω τούτο, αν
+    και πολλοί άνθρωποι το παραδέχονται.
+
+Σωκράτης
+    Τι από τα δύο λοιπόν, ν' απευθύνω την ομιλίαν προς εκείνους, είπα,
+    ή προς σε;
+
+Πρωταγόρας
+    Εάν έχης ευχαρίστησιν, είπε, ομίλησον σχετικώς με αυτήν την γνώμην
+    που έχουν οι πολλοί.
+
+Σωκράτης
+    Αλλά τούτο διόλου δεν μ' ενδιαφέρει, εάν βεβαίως αποκρίνεσαι (εκ
+    μέρους των) μόνον συ, είτε παραδέχεσαι ταύτα, είτε όχι. Εγώ εξετάζω
+    προ πάντων τα λεγόμενά των (καθ' εαυτά), συμβαίνει όμως ίσως με
+    αυτά να εξεταζώμεθα και εγώ ο οποίος ερωτώ και συ ο οποίος
+    αποκρίνεσαι.
+
+     — Κατ' αρχάς μεν μας εδείκνυε δυσκολίαν ο Πρωταγόρας, διότι
+    επροφασίζετο ότι το αντικείμενον της συζητήσεως είνε δύσκολον·
+    έπειτα όμως συγκατετέθη ν' αποκρίνεται.
+
+Σωκράτης
+    Έλα λοιπόν, δος μου απόκρισιν εις την πρώτην ερώτησιν. Σου
+    φαίνονται μερικοί ότι είναι σώφρονες εν ώ αδικούσιν;
+
+Πρωταγόρας
+    Ας το παραδεχθώ, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Το δε να είναι κανείς σώφρων, λέγεις ότι είναι το να σκέπτεται
+    ορθώς;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Το δε να σκέπτεται ορθώς λέγεις ότι είναι να φρονή ως ορθήν γνώμην
+    το ότι αδικεί;
+
+Πρωταγόρας
+    Ας το παραδεχθώ, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Τι από τα δύο, είπον εγώ, αν ευτυχή όταν αδική, ή αν δυστυχή;
+
+Πρωταγόρας
+    Εάν ευτυχή.
+
+Σωκράτης
+    Λέγεις λοιπόν ότι μερικά πράγματα είνε αγαθά;
+
+Πρωταγόρας
+    Το λέγω.
+
+Σωκράτης
+    Άρά γε, είπον εγώ, εκείνα τα πράγματα είναι αγαθά, τα οποία είναι
+    ωφέλιμα εις τους ανθρώπους;
+
+Πρωταγόρας
+    Και ναι, μα τον Δία, είπεν, πολλάκις και αν δεν είναι ωφέλιμα εις
+    τους ανθρώπους, εγώ τουλάχιστον τα ονομάζω αγαθά
+
+     — Και μου εφάνη τώρα ο Πρωταγόρας ότι είχε θυμώση και
+    εστενοχωρείτο και προκλητικώς ητοιμάσθη ν' αποκρίνεται· επειδή τον
+    έβλεπα εις τοιαύτην κατάστασιν, μετά προφυλάξεως τον ηρώτησα ως
+    εξής αταράχως:
+
+Σωκράτης
+    Τι από τα δύο, είπον εγώ, λέγεις αγαθά, Πρωταγόρα· εκείνα, τα οποία
+    εις κανένα από τους ανθρώπους δεν είναι ωφέλιμα, ή εκείνα τα οποία
+    δεν είναι διόλου ωφέλιμα; Και εκείνα που είναι τοιαύτα συ τα
+    ονομάζεις αγαθά;
+
+Πρωταγόρας
+    Διόλου, είπεν· αλλ· εγώ ηξεύρω πολλά πράγματα, και φαγητά και ποτά
+    και ιατρικά και άπειρα άλλα, τα οποία εις τους ανθρώπους είναι
+    ανωφελή· άλλα δε τα οποία είναι ωφέλιμα· άλλα δε τα οποία διά μεν
+    τους ανθρώπους είναι αδιάφορα, είναι δε ωφέλιμα διά τους ίππους·
+    άλλα δε μόνον διά τους βόας, άλλα δε διά τους κύνας· άλλα δε που
+    δεν είναι εις κανέν από αυτά τα ζώα ωφέλιμα και είναι όμως ωφέλιμα
+    εις τα δένδρα· άλλα δε διά μεν τας ρίζας των δένδρων είναι καλά,
+    διά δε τους βλαστούς κακά, καθώς είναι και η κόπρος, η οποία αν μεν
+    ριφθή εις τας ρίζας όλων των φυτών κάμνει καλόν, αν δε θελήσης να
+    την ρίψης εις τους κλάδους και τα νέα κλωνάρια, τα καταστρέφει όλα·
+    επειδή και το έλαιον δι' όλα μεν εν γένει τα φυτά είναι τελείως
+    κακόν και διά τας τρίχας των άλλων ζώων ο μεγαλύτερος εχθρός, εκτός
+    διά τας τρίχας του ανθρώπου, εκτός δε από τας τρίχας του ανθρώπου
+    ωφελεί και το επίλοιπον σώμα. Τόσην δε ποικιλίαν και τόσον πολλά
+    είδη έχει το αγαθόν, ώστε και εις το παράδειγμα τούτο το έλαιον διά
+    τα έξωθεν μέρη του σώματος είναι εις τον άνθρωπον αγαθόν, διά δε τα
+    έσωθεν αυτό το ίδιον είναι κάκιστον· και διά τούτο όλοι οι ιατροί
+    παραγγέλλουν εις τους ασθενείς να μη μεταχειρίζονται έλαιον, μόνον
+    δε όσον το δυνατόν ολίγον εις εκείνα τα οποία πρόκειται να φάγουν,
+    και μόνον όσον χρειάζεται διά τας αισθήσεις της οσφρήσεως, η οποία
+    γίνεται με τους ρώθωνας διά να κατασβέσουν την κακήν μυρωδίαν που
+    έχουν τα τρωγόμενα κρέατα.
+
+     — Αφ' ου λοιπόν αυτός είπε ταύτα, οι παρευρισκόμενοι
+    εχειροκρότησαν δυνατά ότι καλά λέγει· και εγώ είπον:
+
+Σωκράτης
+    Πρωταγόρα, εγώ τυχαίνει να είμαι άνθρωπος ξεχασιάρης, και αν κανείς
+    μου μακρολογή, λησμονώ το αντικείμενον διά το οποίον γίνεται η
+    ομιλία. Καθώς λοιπόν, αν συνέβαινε να είμαι ολίγον κωφός, θα
+    ενόμιζες ότι πρέπει, αν επρόκειτο να συνομιλήσης μαζί μου, να
+    ομιλής δυνατώτερα εις εμέ παρά εις τους άλλους, έτσι και τώρα,
+    επειδή εύρες εμπρός σου άνθρωπον ξεχασιάρη, συντόμευέ μου τας
+    αποκρίσεις και κάμε τας μικροτέρας, αν θέλης να σε παρακολουθήσω.
+
+Πρωταγόρας
+    Πώς λοιπόν απαιτείς ν' αποκρίνωμαι σύντομα; Ή θέλεις, είπε, να σου
+    αποκρίνωμαι συντομώτερα παρά όσον πρέπει;
+
+Σωκράτης
+    Διόλου, είπον εγώ.
+
+Πρωταγόρας
+    Αλλά θέλεις να σου αποκρίνωμαι όσα πρέπει; Είπε.
+
+Σωκράτης
+    Ναι, είπον εγώ.
+
+Πρωταγόρας
+    Τι από τα δύο λοιπόν θέλεις να σου αποκρίνωμαι, τόσα όσα εγώ νομίζω
+    ότι πρέπει ν' αποκρίνωμαι, ή όσα συ;
+
+Σωκράτης
+    Έχω ακούση, τω όντι, είπον εγώ, ότι και συ ο ίδιος είσαι ικανός,
+    και άλλον ημπορείς να διδάξης διά τα ίδια αντικείμενα και
+    εκτεταμένα να ομιλής, αν θέλης, τόσον, ώστε ο λόγος ποτέ να μη
+    παύη, και πάλιν τόσον σύντομα, ώστε κανείς να μην ημπορή να ομιλήση
+    με ολιγωτέρα λόγια από σε· εάν λοιπόν θέλης να συνομιλήσης μ' εμέ,
+    μεταχειρίσου μαζί μου τον δεύτερον τρόπον, δηλαδή την κοντολογίαν.
+
+Πρωταγόρας
+    Σωκράτη, είπε, εγώ έως τώρα με πολλούς ανθρώπους ήλθα εις
+    λογοπόλεμον, και εάν έκαμνα τούτο, το οποίον συ απαιτείς, δηλαδή να
+    συνδιαλέγωμαι, όπως απαιτούσεν ο αντίπαλός μου να συνδιαλέγωμαι,
+    δεν θα εφαινόμην καλύτερος από κανένα, ούτε θα υπήρχε το μέγα όνομα
+    του Πρωταγόρα μεταξύ των Ελλήνων.
+
+Σωκράτης
+    Και εγώ — διότι εκατάλαβα ότι δεν ήρεσεν ο ίδιος εις τoν εαυτόν του
+    με τας προηγουμένας του αποκρίσεις, και ότι δεν θα θέληση
+    θεληματικώς να συνδιαλεχθή δίδων μόνον αποκρίσεις — επειδή ενόμισα
+    ότι δεν είναι πλέον δουλειά ιδική μου να παρευρίσκωμαι εις την
+    συναναστροφήν, είπον·
+
+    Πρωταγόρα, ούτε εγώ σε στενοχωρώ εναντίον της γνώμης σου να γείνη η
+    συνομιλία μας, αλλ' όταν συ θελήσης να συνδιαλεχθής με τρόπον ώστε
+    και εγώ να ημπορώ να παρακολουθώ, τότε θέλω συνδιαλεχθή με εσέ.
+    Διότι συ μεν, καθώς λέγουν διά σε, λέγεις δε και συ ο ίδιος, είσαι
+    ικανός να κάμης συνδιαλέξεις και με μακρολογίαν και με κοντολογίαν,
+    διότι είσαι σοφός· εγώ δε εις αυτά τα μακρά είμαι αδύνατος, αν και
+    επεθύμουν να είμαι ικανός. Αλλά συ, ο οποίος είσαι δυνατός και εις
+    τους δύο τρόπους, έπρεπε να φανής συγκαταβατικός εις εμέ, διά να
+    γείνη συνδιάλεξις· τώρα δε, επειδή δεν θέλεις και εγώ έχω κάποιαν
+    δουλειά, και δεν μου είναι δυνατόν να μείνω πολύν καιρόν διά να μου
+    απευθύνης μακρολογίας — διότι είναι ανάγκη κάπου να υπάγω —
+    αναχωρώ· αν και δεν ήκουσα ίσως με αηδίαν και αυτά τα οποία μου
+    είπες.
+
+     — Και, αφ' ου είπον αυτά, συγχρόνως εσηκώθην διά ν' αναχωρήσω· και
+    εν ώ εσηκωνόμην ν' αναχωρήσω, ο Καλλίας με την δεξιάν του χείρα μου
+    έπιασε το χέρι, και με την αριστεράν εκράτησε τούτο εδώ το
+    επανωφόρι μου και είπε·
+
+Καλλίας
+    Δεν θα σε αφήσωμεν, Σωκράτη· διότι εάν συ εξέλθης, δεν θα έχωμεν
+    παρομοίας συνομιλίας. Σε παρακαλώ λοιπόν να εξακολουθήσης μένων
+    μαζί μας· διότι εγώ κανένα άνθρωπον δεν ήθελον ακούσει με
+    περισσοτέραν ευχαρίστησιν παρά σε και τον Πρωταγόραν να
+    συνδιαλέγεσθε· αλλά κάμε αυτήν την χάριν εις όλους μας.
+
+Σωκράτης
+    Και εγώ είπον — είχον δε πλέον σηκωθή διά να εξέλθω — υιέ του
+    Ιππονίκου, εγώ μεν βέβαια σε θαυμάζω πάντοτε διά την φιλομάθειάν
+    σου και τώρα ακόμη την επαινώ και την αγαπώ, ώστε επεθύμουν να σ'
+    ευχαριστήσω, αν μου εζήτεις πράγματα που ημπορούν να γείνουν· τώρα
+    είναι ως να μου εζήτεις ν' ακολουθήσω εις το τρέξιμον τον Κρίσωνα
+    τον Ιμεραίον (6), όστις είναι νεώτατος, ή κανένα από τους
+    δολιχοδρόμους (οίτινες τρέχουν δώδεκα φοράς τον γύρον του σταδίου)
+    ή κανένα ημεροδρόμον (7) να τρέξω με αυτούς και να τους ακολουθήσω,
+    θα σου έλεγον ότι εγώ πολύ περισσότερον από σε ζητώ από τον εαυτόν
+    μου ν' ακολουθήση τούτους τρέχοντας, αλλ' όμως δεν ημπορώ, αλλ' αν
+    είναι καμμία ανάγκη να ίδης συγχρόνως να τρέχωμεν εγώ και ο Κρίσων,
+    παρακάλεσέ τον να κάμη συγκατάβασιν εις εμέ· διότι εγώ μεν δεν
+    ημπορώ να τρέχω γρήγορα, αυτός όμως ημπορεί να τρέχη αργά. Αν
+    λοιπόν επιθυμής ν' ακούης εμέ και τον Πρωταγόραν, παρακάλεσε αυτόν,
+    καθώς κατ' αρχάς μου απεκρίνετο μ' ολίγα λόγια και εις εκείνα
+    ακριβώς που τον ηρώτων, έτσι και τώρα ν' αποκρίνεται· αν δε όχι, τι
+    τρόπος συνδιαλέξεως θα είναι αυτός τότε; Διότι εγώ τουλάχιστον
+    ενόμιζα ότι το να συναναστρέφωνται μεταξύ των οι άνθρωποι
+    συνδιαλεγόμενοι και το να δημηγορούν είναι δύο διαφορετικά
+    πράγματα.
+
+Καλλίας
+    Αλλά βλέπεις, είπε, Σωκράτη· ο Πρωταγόρας φαίνεται ότι λέγει δίκαια
+    πράγματα, διότι απαιτεί και αυτός να έχη την άδειαν να συνδιαλεχθή
+    όπως θέλει και συ πάλιν όπως θέλεις.
+
+     — Ο Αλκιβιάδης λοιπόν έλαβε τον λόγον και είπε·
+
+Αλκιβιάδης
+    Καλλία, δεν ομιλείς σωστά· διότι απ' εδώ ο Σωκράτης ομολογεί ότι
+    δεν ηξεύρει από μακρολογίας και ότι κατά τούτο είναι ανώτερος ο
+    Πρωταγόρας, εις δε την ικανότητα να συνδιαλέγεται και να ηξεύρη να
+    δίδη και να λαμβάνη λογικάς αποδείξεις θα μου εφαίνετο παράξενον αν
+    εθεώρει κανένα άλλον άνθρωπον ανώτερόν του. Αν λοιπόν και ο
+    Πρωταγόρας ομολογή, ότι είναι κατώτερος από τον Σωκράτη να
+    συνδιαλεχθή, ο Σωκράτης θα το θεωρήση αρκετήν ικανοποίησιν· αν δε
+    νομίζη ότι ημπορεί να τον νικήση, ας κάμη μαζί του συνδιάλεξιν
+    κάμνων ερωτήσεις και δίδων αποκρίσεις, χωρίς ν' απευθύνη εις κάθε
+    ερώτησιν εκτεταμένην ομιλίαν διά να ξεφεύγη τας λογικάς αποδείξεις
+    και επειδή δεν θέλει να δώση λογικήν απόκρισιν, αλλά μακρύνει την
+    ομιλίαν έως ότου οι περισσότεροι από τους ακροατάς να λησμονήσουν
+    διά ποίον αντικείμενον ήτο η ερώτησις· επειδή διά τον Σωκράτη εγώ
+    εγγυώμαι, ότι αυτός δεν θα λησμονήση, και ας αστειεύεται και λέγει
+    ότι είναι ξεχασιάρης. Εγώ λοιπόν φρονώ ότι ο Σωκράτης είναι
+    σωστότερα αυτά όπου προτείνει· διότι πρέπει ο καθείς μας να εκφράση
+    την ιδέαν του.
+
+     — Έπειτα δε από τον Αλκιβιάδην, καθώς νομίζω, ήτο ο Κριτίας που
+    είπε τα εξής·
+
+Κριτίας
+    Πρόδικε και Ιππία, ο μεν Καλλίας μου φαίνεται ότι είναι παρά πολύ
+    υπέρ του Πρωταγόρου, ο δε Αλκιβιάδης εις ό,τι πράγμα ριφθή με τα
+    μούτρα είναι φιλόνεικος, ημείς όμως δεν πρέπει μεταξύ μας να
+    φιλονεικώμεν ούτε διά τον Σωκράτη, ούτε διά τον Πρωταγόρα. Αλλ'
+    όλοι μαζί να παρακαλέσωμεν και τους δύο να μη διακόψουν εις το
+    μέσον την συνδιάλεξιν.
+
+     — Αφού δε είπεν αυτά, ο Πρόδικος είπε·
+
+Πρόδικος
+    Μου φαίνεται, Κριτία, ότι ομιλείς σωστά· διότι πρέπει εκείνοι, οι
+    οποίοι παρευρίσκονται εις τοιούτου είδους ομιλίας να είναι μεν όλοι
+    μαζί ακροαταί και των δύο που συνδιαλέγονται, όχι όμως με το ίδιον
+    ενδιαφέρον. Διότι δεν είναι της ιδίας αξίας· πρέπει μεν βεβαίως ν'
+    ακούσουν όλοι και τους δύο, να μη δώσουν δε τόσην εκτίμησιν εις τον
+    ένα, όσην και εις τον άλλον. Αλλ' εις μεν τον σοφώτερον να δώσουν
+    περισσοτέραν, εις δε τον αμαθέστερον ολιγωτέραν· εγώ λοιπόν και από
+    μέρους μου, Πρωταγόρα και Σωκράτη, απαιτώ να συμφωνήτε και να
+    συζητήσετε μεταξύ σας διά τ' αντικείμενα της ομιλίας, να μη
+    μαλώσετε όμως· διότι συζητούν μεν με αγάπην και οι φίλοι με τους
+    φίλους, μαλώνουν δε εκείνοι όπου έχουν διαφοράς και είναι εχθροί
+    μεταξύ των. Και με αυτόν τον τρόπον η συνομιλία σας θα είναι εις
+    ημάς παρά πολύ ευχάριστος· διότι με αυτό τον τρόπον και σεις που θα
+    ομιλήσετε, δεν θα λάβετε από ημάς τους ακροατάς έπαινον, αλλά
+    υπόληψιν· διότι υπόληψις μεν είναι (συναίσθημα) εις τας ψυχάς των
+    ακροατών (ειλικρινές και) χωρίς απάτην· ο δ' έπαινος είναι πολλάς
+    φοράς ψευδολογία εναντίον της πεποιθήσεώς μας· και ημείς πάλιν οι
+    ακροαταί κατ' αυτόν τον τρόπον θα αισθανθώμεν μεγάλην ευφροσύνη και
+    όχι μεγάλην νοστιμάδα, διότι ευφροσύνη μεν είναι να μανθάνη κανείς
+    έν πράγμα και με τον ίδιον τον νουν του ν' αποκτά κάποιαν γνώσιν,
+    νοστιμάδα δε, όταν τρώγη τίποτε ή με το ίδιόν του σώμα αισθάνεται
+    καμμίαν άλλην γλυκύτητα.
+
+     — Αφ' ου είπεν αυτά ο Πρόδικος, πάρα πολλοί από τους
+    παρευρισκομένους τα παρεδέχθησαν· έπειτα δε από τον Πρόδικον, ο
+    σοφός Ιππίας είπε·
+
+Ιππίας
+    Κύριοι παρευρισκόμενοι, εγώ νομίζω ότι είσθε μεταξύ σας όλοι ομού
+    και συγγενείς και φίλοι και συμπολίται και όχι ένεκα του νόμου —
+    διότι το όμοιον έχει εκ φύσεως συγγένειαν με το όμοιόν του — ο
+    οποίος είναι τύραννος των ανθρώπων και πολλά πράγματα εναντία εις
+    την φύσιν τα επιβάλλει με την βίαν. Είναι λοιπόν εντροπή ημείς να
+    ηξεύρωμεν μεν την φύσιν των πραγμάτων, να είμεθα δε σοφώτατοι όλων
+    των Ελλήνων, να έχωμεν συναθροισθή τώρα (εις τας Αθήνας, εις αυτό
+    το ίδιον το πρυτανείον(8) της Ελλάδος, και εις την μεγαλυτέραν και
+    πλουσιωτέραν οικίαν της πόλεως) και να μη εκφράσωμεν μίαν γνώμην
+    αξίαν του μεγαλείου μας, αλλ' ωσάν τους πλέον τιποτένιους ανθρώπους
+    να μαλώνωμεν μεταξύ μας. Εγώ μεν λοιπόν και σας παρακαλώ και σας
+    συμβουλεύω, Πρωταγόρα και Σωκράτη, ωσάν να είμεθα ημείς εδώ
+    διαιτηταί σας, ν' ακολουθήσετε και οι δύο τον μεσαίον δρόμον, και
+    μήτε συ, Σωκράτη, να ζητής αυτό το ακριβές είδος των συνδιαλέξεων,
+    το οποίον ακολουθεί παρά πολλήν συντομίαν, εάν δεν ευχαριστή τον
+    Πρωταγόραν, αλλά ας απολύση και ας χαλαρώση τα χαλινάρια των λόγων,
+    διά να σας φαίνωνται πλέον μεγαλοπρεπείς και εύμορφοι, μήτε πάλιν ο
+    Πρωταγόρας να τεντώση όλα τα σχοινιά, ν' απολυθή με ούριον άνεμον
+    και να τρέχη εις το πέλαγος των λόγων χάνων από τα μάτια του την
+    ξηράν, αλλά να χαράξετε και οι δύο μεσαίον δρόμον.
+
+    Έτσι λοιπόν να κάμετε, και εάν θέλετε να με ακούσετε, εκλέξατε ένα
+    ραβδούχον και διευθυντήν και πρόεδρον ο οποίος να σας κρατή το
+    μέτρον του μήκους των ομιλιών και του ενός και του άλλου.
+
+     — Αυτά ήρεσαν εις τους παρευρισκομένους και όλοι τα επεδοκίμασαν,
+    και ο Καλλίας είπεν ότι δεν θα με αφήση να φύγω και με παρεκάλουν
+    να εκλέξω κριτήν της συζητήσεως. Είπον τότε εγώ.
+
+Σωκράτης
+    Θα ήτο εντροπή να εκλέξω άνθρωπον δια να βραβεύη τα λεγόμενα. Διότι
+    εάν εκείνος που θα εκλεχθή είναι χειρότερος από ημάς, δεν θα ήτο
+    σωστόν πράγμα ο χειρότερος να κρίνη τους καλυτέρους του· εάν πάλιν
+    είναι όμοιος, ούτε τότε θα ήτο σωστόν· διότι ο όμοιος θα κάμη και
+    όμοια με ημάς, ώστε περιττή θα είναι η εκλογή του. Αλλά, θα είπετε
+    ότι θα εκλέξετε, κανένα καλύτερον από ημάς. Μα την αλήθειαν, καθώς
+    εγώ νομίζω, σας είναι αδύνατον να εκλέξετε κανένα σοφώτερον από τον
+    Πρωταγόραν απ' εδώ· εάν δε εκλέξετε μεν κανένα ο οποίος να μη είναι
+    διόλου καλύτερος, είπετε δε ότι είναι καλύτερος, θ' απετέλει και
+    τούτο προσβολήν εις τούτον εδώ, διότι θα ήτο ωσάν να εκλέγατε
+    κριτήν ενός ανικάνου ανθρώπου· επειδή όσον αφορά εις εμέ αυτό δεν
+    μ' ενδιαφέρει διόλου. Αλλ' επιθυμώ να κάμω το εξής, διά να γείνη
+    εκείνο το οποίον επιθυμείτε, δηλαδή συναναστροφή και συνδιάλεξις
+    μεταξύ μας· εάν ο Πρωταγόρας δεν θέλει ν' αποκρίνεται, τότε αυτός
+    μεν ας ερωτά, θ' αποκρίνωμαι δ' εγώ, και συγχρόνως θα προσπαθήσω να
+    του δείξω με ποίον τρόπον λέγω ότι πρέπει ν' αποκρίνεται εκείνος
+    που αποκρίνεται· όταν δ' εγώ ήθελον αποκριθή εις όσα αυτός με
+    ηρώτα, πάλιν με τον όμοιον τρόπον να τον ερωτώ εγώ και να μ'
+    αποκρίνεται αυτός. Εάν λοιπόν ήθελε φανή ότι δεν είναι πρόθυμος να
+    δώση απόκρισιν εις εκείνο ακριβώς που τον ερωτούν, τότε μαζί και
+    εγώ και σεις θα παρακαλέσωμεν αυτόν, όπως σεις τώρα παρακαλείτε
+    εμέ, να μη ματαιώνη την συνδιάλεξιν· και δι' αυτό το πράγμα δεν
+    χρειάζεται διόλου να γείνη ένας κριτής, αλλά μαζί όλοι να κρίνετε.
+
+    Παρεδέχθησαν όλοι να κάμνουν έτσι· και εις τον Πρωταγόραν δεν
+    πολυάρεσε τούτο, υπεχρεώθη όμως να παραδεχθή να ερωτά· και όταν
+    αρκετά ερωτήση, τότε πάλιν ολίγον κατ' ολίγον αποκρινόμενος να δίδη
+    λόγον (εις τα ερωτώμενα). Ήρχισε λοιπόν να ερωτά επάνω κάτω ως
+    εξής·
+
+Πρωταγόρας
+    Φρονώ, είπε, Σωκράτη, εγώ ότι πολύ μεγάλον μέρος της παιδείας ενός
+    ανθρώπου είναι να είναι ικανός εις τα αποβλέποντα τα ποιήματα·
+    συνίσταται δ' αυτή η ικανότης εις το να ημπορή να καταλαβαίνη
+    εκείνα που λέγουν οι ποιηταί, ποία είναι σωστά
+    βαλμένα εις ποίημα και ποία όχι, και να ηξεύρη να κρίνη δι' αυτά·
+    και όταν τον ερωτούν να δικαιολογή την κρίσιν του. Και λοιπόν και
+    τώρα η ερώτησίς μου θα είναι διά το αυτό μεν αντικείμενον διά το
+    οποίον και εγώ και συ τώρα συνομιλούμεν, δηλαδή διά την αρετήν το
+    οποίον θα μεταφέρω όμως εις την ποίησιν· μόνον αυτήν την διαφοράν
+    θα έχη· λέγει λοιπόν κάπου ο ποιητής Σιμωνίδης προς τον Σκόπαν, τον
+    υιόν του Κρέοντος από την Θεσσαλίαν, ότι «είναι δύσκολον να γείνη
+    κανείς αληθινά άνθρωπος ενάρετος, τετράγωνος κατά τας χείρας και
+    τους πόδας και τον νουν, κατασκευασμένος χωρίς ελάττωμα». Ηξεύρεις
+    τούτο το τραγούδι, ή να σου το επαναλάβω ολόκληρον;
+
+Σωκράτης
+    Και εγώ είπα ότι δεν χρειάζεται διόλου· διότι και το ηξεύρω και έχω
+    παρά πολύ φροντίση να μελετήσω αυτό το τραγούδι.
+
+Πρωταγόρας
+    Τόσον το καλύτερον, είπε. Τι από τα δύο λοιπόν, σου φαίνεται· ότι
+    το τραγολυδι είναι καλόν και σωστόν, ή όχι;
+
+Σωκράτης
+    Παρά πολύ είπον εγώ εύμορφον και σωστόν.
+
+Πρωταγόρας
+    Εάν δε ο ποιητής λέγη ο ίδιος τα εναντία εις τον εαυτόν του, σου
+    φαίνεται τότε, ότι είναι καλόν το ποίημα;
+
+Σωκράτης
+    Ότι δεν είναι καλόν, είπον εγώ.
+
+Πρωταγόρας
+    Πρόσεξέ το λοιπόν, είπε, καλύτερα.
+
+Σωκράτης
+    Αλλά, φίλε μου, το έχω εξετάση καλά.
+
+Πρωταγόρας
+    Μάθε λοιπόν, είπεν, ότι καθώς προχωρεί το τραγούδι λέγει κάπου, ότι
+    «ο λόγος του φιλοσόφου Πιττακού διόλου δεν μου αρέσει, αν και τον
+    έχει είπη άνθρωπος σοφός, όταν λέγη ότι είναι δύσκολον να είναι τις
+    ενάρετος». Καταλαβαίνεις ότι αυτός ο ίδιος λέγει και αυτά και
+    εκείνα τα προηγούμενα;
+
+Σωκράτης
+    Το ηξεύρω είπον εγώ.
+
+Πρωταγόρας
+    Σου φαίνεται λοιπόν, είπεν, ότι αυτά είναι σύμφωνα;
+
+Σωκράτης
+    Εις εμέ βεβαίως φαίνεται ότι είναι σύμφωνα.
+
+     — Συγχρόνως όμως εφοβούμην μήπως είπη άλλο τι και διά τούτο του
+    είπον·
+
+    Μήπως εις σε φαίνονται ότι δεν είναι σύμφωνα;
+
+Πρωταγόρας
+    Αλλά πώς είναι δυνατόν να είναι σύμφωνος ο ίδιος με τον εαυτόν του
+    εκείνος όπου λέγει τα δύο αυτά πράγματα, ο οποίος την μεν πρώτην
+    φοράν ο ίδιος παρεδέχθη ότι είναι δύσκολον πράγμα να γείνη κανείς
+    αληθινά ενάρετος άνθρωπος· μόλις δε επροχώρησεν ολίγον εις το
+    ποίημα και τον Πιττακόν ο οποίος λέγει τα ίδια λόγια που είπεν, ότι
+    δηλαδή είναι δύσκολον να γείνη κανείς ενάρετος, τον κατηγορεί και
+    λέγει ότι δεν παραδέχεται τα λεγόμενά του, εν ώ εκείνος λέγει τα
+    ίδια απαραλλάκτως. Και λοιπόν, όταν κατηγορή εκείνον που λέγει τα
+    ίδια με όσα αυτός είπε προτύτερα, είναι φανερόν ότι κατηγορεί και
+    τον εαυτόν του, ώστε ή προτύτερα δεν έλεγε σωστά, ή ύστερα.
+
+     — Με αυτά λοιπόν που είπεν επροκάλεσεν εις πολλούς θόρυβον και από
+    τους ακροατάς έπαινον· και εγώ κατ' αρχάς μεν, ωσάν να ήθελε φάγω
+    γροθιά από δυνατόν γρονθιστήν, εσκοτίσθην και εγύρισα το κεφάλι μου
+    καθώς είπεν αυτά και οι άλλοι τον εχειροκρότησαν· έπειτα, διά να
+    σου είπω την αλήθειαν, διά να εύρω καιρόν να σκεφθώ τι λέγει ο
+    ποιητής, εγύρισα προς τον Πρόδικον και τον εκάλεσα και του είπα·
+
+Σωκράτης
+    Πρόδικε, αφ' ου είναι συμπολίτης σου ο Σιμωνίδης, δίκαιον είναι να
+    δώσης βοήθειαν εις τον άνθρωπον. Μου φαίνεται λοιπόν ότι εγώ σε
+    παρακαλώ, καθώς λέγει ο Όμηρος, ότι ο Σκάμανδρος όταν επολιορκείτο
+    από τον Αχιλλέα, παρεκάλει τον Σιμόεντα και έλεγεν· «Αγαπητέ
+    αδελφέ, ας σταματήσωμεν και οι δυο την δύναμιν του ανδρός τούτου».
+    Και εγώ λοιπόν σε παρακαλώ, βοήθησε να μη μας κυριεύση ο Πρωταγόρας
+    τον Σιμωνίδη, διότι η υπεράσπισις του Σιμωνίδου έχει χρειάν από την
+    μουσικήν σου (δηλαδή την φιλοσοφίαν σου), διά της οποίας ξεχωρίζεις
+    την θέλησιν από την επιθυμίαν, διότι δεν είναι το ίδιον πράγμα· και
+    εκείνα, τα οποία είπες προ ολίγου ήσαν και πολλά και εύμορφα.
+    Κύτταζε και τώρα, αν έχης την ιδίαν γνώμην μ' εμέ. Διότι δεν μου
+    φαίνεται ότι λέγει εναντία εις τον εαυτόν του ο Σιμωνίδης. Συ
+    λοιπόν, Πρόδικε, ειπέ πρώτος την γνώμην σου· σου φαίνεται ότι είναι
+    το ίδιον το να γείνη κανείς και το να είναι, ή ότι είναι άλλο;
+
+Πρόδικος
+    Άλλο, μα τον Δία, είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Και λοιπόν είπον εγώ, εις μεν τους πρώτους στίχους δεν είπεν ο
+    Σιμωνίδης την ιδικήν του γνώμην, ότι δηλαδή είναι δύσκολον να γείνη
+    κανείς αληθινά ενάρετος άνθρωπος;
+
+Πρόδικος
+    Αληθινά λέγεις, είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Τον Πιττακόν δε, είπον εγώ, κατηγορεί ο Σιμωνίδης όχι, όπως νομίζει
+    ο Πρωταγόρας, ότι λέγει τα ίδια που είπε προτύτερα, διότι είπε
+    άλλο. Ο Πιττακός τω όντι δεν έλεγε το ίδιον καθώς ο Σιμωνίδης, ότι
+    δηλ. είναι δύσκολον να γείνη τις ενάρετος, αλλ' ότι είναι δύσκολον
+    να είναι ενάρετος· δεν είναι το ίδιον, Πρωταγόρα, καθώς λέγει απ'
+    εδώ ο Πρόδικος, το να είναι με το να γείνη· αν δε το να είναι και
+    το να γείνη δεν είναι το ίδιον, ο Σιμωνίδης δεν λέγει εναντία ο
+    ίδιος εις τον εαυτόν του. Και θα έλεγεν ίσως απ' εδώ ο Πρόδικος και
+    πολλοί άλλοι, σύμφωνα με τον Ησίοδον, ότι το να γείνη μεν κανείς
+    ενάρετος είναι δύσκολον, διότι οι θεοί έθεσαν έμπροσθεν τούτου της
+    αρετής ιδρώτα· όταν δε φθάση κανείς εις την κορυφήν αυτής, τότε, αν
+    και είναι εις την αρχήν δύσκολος, έπειτα γίνεται εύκολον να την
+    αποκτήση.
+
+     — Ο μεν Πρόδικος λοιπόν, άμα ήκουσε ταύτα, μ' επήνεσε· ο δε
+    Πρωταγόρας είπε·
+
+Πρωταγόρας
+    Η διόρθωσίς σου, Σωκράτη, έχει μεγαλύτερον σφάλμα παρά εκείνο, το
+    οποίον διορθώνεις.
+
+Σωκράτης
+    Και εγώ είπον· έκαμα λοιπόν κακόν, καθώς φαίνεται, Πρωταγόρα, και
+    είμαι ένας γελοίος ιατρός· εν ώ θέλω να ιατρεύσω, κάμνω μεγαλυτέραν
+    την αρρωστίαν.
+
+Πρωταγόρας
+    Αλλ' έτσι είναι, είπε, καθώς λέγεις.
+
+Σωκράτης
+    Πώς λοιπόν; είπον εγώ.
+
+Πρωταγόρας
+    Θα ήτο, είπε, μεγάλη αμάθεια του ποιητού, αν λέγη ότι είναι τόσον
+    εύκολον ν' αποκτήση κανείς την αρετήν, η οποία είναι το
+    δυσκολώτερον από όλα, καθώς παραδέχονται όλοι οι άνθρωποι.
+
+Σωκράτης
+    Και εγώ είπα· μα τον Δία, εις κατάλληλον περίστασιν έτυχε να
+    ευρίσκεται παρών εις την συζήτησίν μας απ' εδώ ο Πρόδικος. Διότι,
+    Πρωταγόρα, η σοφία του Προδίκου είναι σχεδόν θεία και παλαιά, η
+    οποία ήρχισε βέβαια από τον καιρόν του Σιμωνίδου ή και ακόμη
+    παλαιότερα. Συ δε εν ώ εις άλλας πολλάς σοφίας είσαι έμπειρος,
+    αποδεικνύεσαι ότι από αυτήν δεν έχεις είδησιν, ούτε τόσην όσην έχω
+    εγώ, διότι είμαι μαθητής τούτου εδώ του Προδίκου· και τώρα μου
+    φαίνεται πως δεν καταλαβαίνεις, ότι και την λέξιν αυτήν δύσκολον ο
+    Σιμωνίδης δεν την ενοούσεν έτσι, όπως συ την εννοείς, αλλά καθώς
+    αυτός εδώ ο Πρόδικος με νουθετεί κάθε φοράν διά την λέξιν δεινός
+    (φοβερός ή παρά πολύ ικανός), όταν εγώ διά να επαινέσω σε ή κανένα
+    άλλον ότι ο Πρωταγόρας είναι άνθρωπος σοφός και δεινός (ικανώτατος
+    και φοβερώτατος), αυτός μ' ερωτά αν δεν εντρέπωμαι τα καλά πράγματα
+    να τα ονομάζω δεινά (φοβερά). Διότι λέγει, δεινόν θα είπη κακόν·
+    κανείς τω όντι καμμίαν φοράν δεν λέγει τον πλούτον δεινόν, ούτε την
+    ειρήνην δεινήν, ούτε την υγείαν δεινήν, αλλά λέγει την ασθένειαν
+    δεινήν, και τον πόλεμον δεινόν και την πτωχείαν δεινήν, διότι
+    δεινόν θα είπη κακόν πράγμα. Ίσως λοιπόν και το δύσκολον πάλιν οι
+    Κείοι και ο Σιμωνίδης ή το νομίζουν κακόν, ή άλλο τίποτε το οποίον
+    συ δεν καταλαβαίνεις· ας ερωτήσωμεν λοιπόν τον Πρόδικον· διότι
+    είναι δίκαιον αυτόν να ερωτήσωμεν διά την γλώσσαν του Σιμωνίδου
+    (διότι είναι πατριώτης αυτού)· ειπέ μας, Πρόδικε, τι ήθελε να είπη
+    με την λέξιν δύσκολον ο Σιμωνίδης;
+
+Πρόδικος
+    Κακόν πράγμα, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Δι' αυτόν λοιπόν τον λόγον και κατηγορεί, είπον εγώ, Πρόδικε, τον
+    Πιττακόν, ο οποίος λέγει ότι είναι δύσκολον να είναι κανείς
+    ενάρετος, ωσάν να τον ήκουε να λέγη ότι είναι κακόν πράγμα να είναι
+    κανείς ενάρετος.
+
+Πρόδικος
+    Αλλά τι νομίζεις, είπεν ο Πρόδικος, Σωκράτη, ότι ο Σιμωνίδης λέγει
+    άλλο πράγμα, και όχι αυτό και ότι δεν προσβάλλει τον Πιττακόν,
+    διότι δεν ήξευρε να μεταχειρίζεται σωστά τας λέξεις, επειδή ήτο από
+    την Λέσβον και είχεν ανατραφή με βάρβαρον γλώσσαν;
+
+Σωκράτης
+    Ακούεις λοιπόν, είπον εγώ, Πρωταγόρα, τι λέγει απ' εδώ ο Πρόδικος;
+    Έχεις τίποτε εις αυτά ν' απαντήσης;
+
+     — Και ο Πρωταγόρας είπε·
+
+Πρωταγόρας
+    Κάθε άλλο παρά να είναι έτσι Πρόδικε· αλλ' εγώ ηξεύρω καλά ότι και
+    ο Σιμωνίδης έλεγε δύσκολον εκείνο που το λέγομεν τέτοιο και ημείς
+    οι άλλοι, όχι δηλαδή το κακόν, αλλ' εκείνο το οποίον δεν ήθελεν
+    είσθαι εύκολον, αλλά γίνεται διά μέσου πολλών δυσκολιών.
+
+Σωκράτης
+    Αλλά και εγώ νομίζω, είπα, Πρωταγόρα, ότι ο Σιμωνίδης τούτο λέγει,
+    και ότι αυτός εδώ ο Πρόδικος το ηξεύρει, αλλά αστειεύεται και
+    θέλει, φαίνεται, να σε δοκιμάση εάν είσαι ικανός να υποστηρίξης την
+    γνώμην σου· επειδή ότι ο Σιμωνίδης δύσκολον δεν λέγει το κακόν,
+    μεγάλη απόδειξις είναι εκείνο που λέγει αμέσως κατόπιν· διότι λέγει
+    ότι «μόνος ο Θεός δύναται να έχη τούτο το βραβείον».
+
+    Διότι αν έλεγεν ότι είναι κακόν πράγμα να είναι κανείς ενάρετος,
+    δεν θα έλεγεν έπειτα ότι μόνος ο Θεός ημπορεί να έχη αυτήν την
+    χάριν και δεν θ' απέδιδεν εις μόνον τον θεόν αυτό το βραβείον·
+    διότι ο Πρόδικος θα έλεγε τότε τον Σιμωνίδην άνθρωπον ασεβή και
+    κατ' ουδένα τρόπον Κείον·(9) αλλ' εκείνα τα οποία μου φαίνεται ότι
+    εννοεί να είπη ο Σιμωνίδης εις τούτο το τραγούδι, θέλω να σου τα
+    είπω διά να καταλάβης ποίας γνώσεις έχω εις αυτό το αντικείμενον,
+    το οποίον συ λέγεις, δηλαδή το περί ποιημάτων· αν δε θέλης να μου
+    είπης συ, θα σ' ακούσω μ' ευχαρίστησιν.
+
+     — Ο μεν Πρωταγόρας λοιπόν, αφ' ου με ήκουσε να λέγω αυτά, είπεν·
+
+Πρωταγόρας
+    Όπως θέλεις, Σωκράτη.
+
+     — Ο δε Πρόδικος και ο Ιππίας και οι άλλοι πολύ με παρεκίνουν να
+    είπω εγώ. Εγώ δε είπον ως εξής·
+
+Σωκράτης
+    Την γνώμην μου τουλάχιστον διά το τραγούδι αυτό θα προσπαθήσω να
+    σας την εκθέσω. Η φιλοσοφία είναι πολύ παλαιά και παρά πολλή μεταξύ
+    των Ελλήνων και εις την Κρήτην και εις την Λακεδαίμονα, και εκεί
+    υπάρχουν οι περισσότεροι του κόσμου σοφισταί· αλλ' εις τους άλλους
+    το αρνούνται και προσποιούνται ότι είναι αμαθείς, διά να μη τους
+    καταλαμβάνουν ότι υπερτερούν τους άλλους Έλληνας κατά την σοφίαν,
+    ωσάν τους σοφιστάς τους οποίους ανέφερεν ο Πρωταγόρας, αλλά διά να
+    νομίζουν οι άλλοι ότι υπερτερούν κατά την πολεμικήν τέχνην και την
+    ανδρείαν, επειδή νομίζουν ότι, εάν μάθουν οι άλλοι εις τι
+    υπερτερούν, όλοι θα κάμουν τότε το έργον αυτό, δηλαδή την σοφίαν.
+    Τώρα δε, επειδή το απέκρυψαν, εξηπάτησαν εκείνους οι οποίοι εις τας
+    διαφόρους πόλεις μιμούνται ό,τι κάμουν οι Λάκωνες· και άλλοι μεν
+    από αυτούς διά να μιμηθούν τους Λάκωνας κατακόπτουν τα αυτία των,
+    ζώνονται με λωρία, επιδίδονται εις την γυμναστικήν και φορούν κοντά
+    φορέματα, επειδή νομίζουν ότι τάχα με αυτά οι Λακεδαιμόνιοι
+    υπερτερούν τους Έλληνας· οι δε Λακεδαιμόνιοι, όταν θελήσουν με
+    ελευθερίαν να συνομιλήσουν με τους σοφιστάς των και στενοχωρηθούν
+    πλέον να συνομιλούν με αυτούς κρυφά, ενεργούν έξωσιν των ξένων και
+    εκείνων οι οποίοι μιμούνται τους Λάκωνας και οποιουδήποτε άλλου
+    ξένου, ο οποίος τύχη να ευρεθή εις τον τόπον των, και τότε
+    συναναστρέφονται τους σοφιστάς των χωρίς να το πέρνουν είδησιν οι
+    ξένοι, και οι ίδιοι δεν επιτρέπουν εις κανένα από τους νέους να
+    ξενιτεύεται εις άλλας πόλεις, καθώς κάμνουν και οι Κρήτες, διά να
+    μη ξεμαθαίνουν οι νέοι εκείνα τα οποία αυτοί διδάσκουν. Είναι δε
+    μέσα εις αυτάς τας πόλεις όχι μόνον άνδρες οι οποίοι έχουν μεγάλην
+    ιδέαν διά την παιδείαν των, αλλά και γυναίκες. Ημπορείτε δε να
+    πληροφορηθήτε ότι αυτά όπου λέγω είναι αληθινά και ότι οι
+    Λακεδαιμόνιοι είναι κάλλιστα πεπαιδευμένοι εις την φιλοσοφίαν και
+    την ρητορικήν με τον ακόλουθον τρόπον· εάν θέλη κανείς να συζητήση
+    με τον αμαθέστατον από τους Λακεδαιμονίους, κατ' αρχάς μεν θα του
+    φαίνεται ότι είναι κανένας κουτός, έπειτα εκείνος εις την σειράν
+    της ομιλίας, όπου εύρη ευκολίαν, ρίπτει μίαν σύντομον ομιλίαν
+    αξιόλογον και στριφογυριστήν ωσάν κανένας έξοχος ακοντιστής, ώστε
+    να φανή εκείνος που ομιλεί μαζί του, ότι δεν είναι διόλου καλύτερος
+    από μωρό παιδί. Τούτο λοιπόν το ίδιον πράγμα, υπάρχουν πολλοί οι
+    οποίοι το έχουν εννοήση, και από τους παλαιούς, ότι το να μιμήται
+    κανείς τους Λάκωνας συνίσταται πολύ περισσότερον εις το να φιλοσοφή
+    παρά εις το ν' αγαπά την γυμναστικήν, γνωρίζοντες ότι μόνον τελείως
+    πεπαιδευμένος είναι ικανός να λέγη τοιαύτα. Από τούτους τους σοφούς
+    ήτο και ο Θαλής ο Μιλήσιος, και ο Πιττακός, ο Μιτυληναίος, και ο
+    Βίας ο Πριηνεύς και ο ιδικός μας ο Σόλων και ο Κλεόβουλος ο Λίνδιος
+    και ο Μύσων ο Χηνεύς (10) και έβδομος μεταξύ τούτων ελέγετο ο
+    Λακεδαιμόνιος Χίλων. Όλοι αυτοί εζήλευσαν και ηγάπησαν και ήσαν
+    μαθηταί της παιδείας των Λακεδαιμονίων· και ημπορεί κανείς να
+    πληροφορηθή, ότι η σοφία των ήτο τοιαύτη από μερικά αξιομνημόνευτα
+    σύντομα λόγια, τα οποία καθείς απ' αυτούς έχει είπη, τα οποία
+    αυτοί, αφ' ου συνηθροίσθησαν όλα μαζί, τ' αφιέρωσαν εις τον
+    Απόλλωνα εις τον ναόν του που είναι εις τους Δελφούς ως προφαντά
+    της σοφίας των, αφ' ου τα έγραψαν, τα οποία όλοι διασαλπίζουν,
+    δηλαδή τα «γνώθι σαυτόν» (γνώρισε τον εαυτόν σου), και «μηδέν άγαν»
+    (εις τίποτε μη το παρακάνης). Διά ποίαν λριπόν αιτίαν εγώ λέγω
+    αυτά; Διά να ιδήτε ότι αυτός είναι ο παλαιός τρόπος της φιλοσοφίας,
+    κάποια δηλαδή λακωνική κοντολογία· και του Πιττακού λοιπόν,
+    ιδιαιτέρως περιεφέρετο και εγκωμιάζετο από τους σοφούς αυτό το
+    λόγιον, ότι «δύσκολον είναι να είναι κανείς ενάρετος». Ο Σιμωνίδης
+    λοιπόν, επειδή δεν ήθελε να τον περάση κανείς εις την σοφίαν,
+    ενόησεν ότι, αν ρίψη κάτω αυτό το λόγιον ωσάν φημισμένος αθλητής
+    και το νικήση, αυτός θα εφημίζετο τότε μεταξύ των τότε ανθρώπων. Ως
+    προς τούτο λοιπόν το λόγιον, και διά τούτον τον σκοπόν
+    επιβουλευόμενος αυτό, έκαμεν όλον το τραγούδι διά να καταστρέψη το
+    λόγιον, καθώς μου φαίνεται.
+
+    Ας εξετάσωμεν λοιπόν αυτό το ποίημα όλοι μαζί διά να ίδωμεν αν εγώ
+    λέγω την αλήθειαν. Διότι αμέσως η αρχή του ποιήματος θα εφαίνετο
+    ανόητος, αν, εν ώ ήθελε να είπη ότι είναι δύσκολον να γίνη άνθρωπος
+    ενάρετος, έπειτα έθετε μέσα εις την φράσιν την λέξιν &μεν&. Διότι
+    αυτή η λέξις φαίνεται ότι δεν είχε κανένα λόγον να τεθή εκεί μέσα,
+    εκτός μόνον αν νομίση κανείς ότι ο Σιμωνίδης ομιλεί ωσάν να
+    φιλονεική με την γνώμην του Πιττακού· διότι εν ώ ο Πιττακός λέγει
+    ότι είναι δύσκολον να είναι κανείς άνθρωπος ενάρετος, αυτός μη
+    παραδεχόμενος τούτο, είπεν ότι όχι· αλλά να γείνη μεν κανείς
+    άνθρωπος ενάρετος είναι δύσκολον, Πιττακέ, αληθινά, εκείνος που δεν
+    είναι αληθινά ενάρετος, ούτε εις τούτο επάνω· λέγει την αλήθειαν,
+    ωσάν τάχα να ήσαν μερικοί, άλλοι μεν αληθινά ενάρετοι, άλλοι δε
+    ενάρετοι &μεν&, όχι όμως αληθινά· διότι τούτο ήθελε βέβαια φανή
+    ανόητον και ανάρμοστον να το είπη ο Σιμωνίδης· αλλά πρέπει να
+    κάμωμεν την λέξιν αληθώς να πηδήση από την θέσιν της εις άλλην, και
+    έτσι να είπωμεν έπειτα την λέξιν του Πιττακού, ωσάν θα εθέταμεν τον
+    ίδιον τον Πιττακόν να λέγη και τον Σιμωνίδην ν' αποκρίνεται, να
+    λέγη δηλαδή ο Πιττακός, ω άνθρωποι, δύσκολον είναι να είναι κανείς
+    ενάρετος, ο δε Σιμωνίδης ν' αποκριθή, Πιττακέ, δεν λέγεις την
+    αλήθειαν, διότι όχι να είναι, αλλά να γείνη μεν κανείς άνθρωπος
+    ενάρετος, τετράγωνος και κατά τας χείρας και κατά τους πόδας και
+    κατά τον νουν, χωρίς σφάλμα κατασκευασμένος είναι δύσκολον αληθινά.
+    Έτσι φαίνεται ότι η λέξις «μεν» είχε λόγον να βαλθή εκεί μέσα και η
+    λέξις «αληθινά» σωστά εβάλθη εις το τέλος· και όλα εκείνα, τα οποία
+    λέγονται κατόπιν, βεβαιώνουν τούτο, ότι ελέχθη με αυτόν τον τρόπον.
+    Ημπορεί μεν ν' αποδείξη κανείς και διά καθέν από τα λεγόμενα εις το
+    ποίημα ότι τα περισσότερα ο ποιητής εύμορφα τα έκαμε, διότι είναι
+    παρά πολύ χαριτωμένα και αρμονικά· αλλά θα εχρειάζετο καιρός να
+    εξετάσωμεν το ποίημα κατ' αυτόν τον τρόπον· ας εξετάσωμεν γενικώς
+    το σχέδιον αυτού, διά να δείξωμεν ότι περισσότερον από κάθε άλλο
+    από την αρχήν έως το τέλος το ποίημα αποβλέπει εις το να εξελέγξη
+    το γνωμικόν του Πιττακού.
+
+    Διότι έπειτα από τούτο, αφ' ου ανέφερεν ολίγα, λέγει, ωσάν να
+    δικαιολογήση αυτό όπου είπεν, ότι δηλαδή να γείνη μεν κανείς
+    άνθρωπος ενάρετος είναι δύσκολον, είναι όμως δυνατόν να γείνη
+    ενάρετος διά κάμποσον τουλάχιστον καιρόν, αφ' ου δε γείνη, να
+    διαμένη εις αυτήν την κατάστασιν, και να είναι (διαρκώς) άνθρωπος
+    ενάρετος, καθώς συ λέγεις, Πιττακέ, είναι αδύνατον και ανώτερον της
+    δυνάμεως του ανθρώπου, αλλά μόνος ο θεός ημπορεί να έχη τούτο το
+    προνόμιον, «άνθρωπος δε δεν είναι δυνατόν να μη γείνη κακός, τον
+    οποίον ήθελε κατακρημνίση ακαταμάχητος συμφορά». Ποίον λοιπόν
+    κατακρημνίζει ακαταμάχητος συμφορά; Φανερόν είναι ότι δεν
+    κατακρημνίζει τον αμαθή, διότι ο αμαθής είναι πάντοτε κρημνισμένος·
+    καθώς λοιπόν δεν ημπορεί κανείς να ρίψη κάτω εκείνον ο οποίος είναι
+    πεσμένος, αλλ' εκείνον ο οποίος ίσταται όρθιος ημπορεί καμμίαν
+    φοράν να τον ρίψη κανείς κάτω, ώστε να τον κάμη κάτω ριγμένον,
+    εκείνον δε ο οποίος είναι κάτω ριγμένος δεν ημπορεί, έτσι και
+    εκείνον που εύκολα πολεμείται καμμίαν φοράν ημπορεί μία
+    ακαταμάχητος συμφορά να τον καταβάλη· εκείνον δε ο οποίος είναι
+    πάντοτε ακαταμάχητος δεν ημπορεί· και τον κυβερνήτην ενός πλοίου,
+    αν τον εύρη μεγάλη τρικυμία, ημπορεί να τον κάμη να μη ευρίσκη
+    τρόπον να την καταπολεμήση, και τον γεωργόν, αν τον εύρη μία
+    κακοκαιρία, ημπορεί να τον φέρη εις θέσιν να μη ηξεύρη τι να κάμη·
+    παρόμοια αίτια δύνανται να σαστίσουν και ένα ιατρόν. Διότι εις μεν
+    τον καλόν ημπορεί να συμβή να γείνη κακός, καθώς βεβαιώνει και ένας
+    άλλος ποιητής, ο οποίος είπεν ότι «ο αγαθός ανήρ άλλοτε μεν είναι
+    καλός, άλλοτε δε κακός»· εις δε τον κακόν δεν είναι δυνατόν να
+    συμβή να γείνη κακός, αλλ' αναγκαίως είναι πάντοτε τοιούτος, ώστε
+    εκείνον μεν ο οποίος είναι ικανός και σοφός και αγαθός, όταν ήθελε
+    τον κρημνίση ακαταμάχητος συμφορά, δεν είναι δυνατόν να μη γείνη
+    κακός· συ δε λέγεις, Πιττακέ, ότι είναι δύσκολον να είναι κανείς
+    ενάρετος, εν ώ το να γείνη κανείς ενάρετος είναι δύσκολον, είναι δε
+    δυνατόν, να είναι όμως (πάντοτε) είναι αδύνατον, «διότι κάθε
+    άνθρωπος είναι αγαθός, αν πράξη καλά, κακός δε αν πράξη κακά». Ποία
+    λοιπόν λέγεται καλή πράξις εις την φιλολογίαν, και ποία πράξις
+    κάμνει ένα άνθρωπον αγαθόν εις την φιλολογίαν; Είναι φανερόν ότι
+    τον κάμνει αγαθόν εις την φιλολογίαν η μάθησις αυτής· ποία δε καλή
+    πράξις κάμνει ένα άνθρωπον αγαθόν ιατρόν; Είναι φανερόν ότι τον
+    κάμνει τοιούτον η μάθησις της ιατρείας των αρρώστων, τους οποίους ο
+    κακός ιατρός κακά θεραπεύει· ποίος λοιπόν ημπορεί να γείνη κακός
+    ιατρός; Φανερόν είναι ότι εκείνος ο οποίος κατ' αρχάς μεν είναι
+    ιατρός, έπειτα δε γίνεται αγαθός ιατρός· διότι αυτός ημπορεί να
+    γείνη και κακός ιατρός· ημείς δε οι οποίοι είμεθα αμαθείς εις την
+    ιατρικήν, δεν είναι δυνατόν ποτε να εκτελέσωμεν κακώς το έργον του
+    ιατρού, ούτε του κτίστου, ούτε κανέν άλλο από τα τοιαύτα· εκείνος
+    δε ο οποίος χωρίς να είναι ιατρός, ήθελε κάμει κακώς το έργον του
+    ιατρού, είναι φανερόν ότι δεν είναι κακός ιατρός. Τοιουτοτρόπως και
+    ο μεν ενάρετος άνθρωπος καμμίαν φοράν ημπορεί να γείνη και κακός ή
+    ένεκα της ηλικίας ή ένεκα κόπου ή ένεκα ασθενείας ή κανενός άλλου
+    περιστατικού, διότι αυτή μόνη είναι πραγματική κακή πράξις, το να
+    στερηθή κανείς την γνώσιν του κάθε πράγματος· ο δε κακός άνθρωπος
+    δεν είναι δυνατόν ποτέ να γείνη κακός, διότι είναι πάντοτε κακός·
+    αλλά διά να γείνη έπειτα κακός, πρέπει προτύτερα να υπήρξε αγαθός,
+    ώστε και αυτό το μέρος του ποιήματος εις τούτο αποβλέπει, ότι δεν
+    είναι μεν δυνατόν να είναι κανείς άνθρωπος ενάρετος διαμένων
+    διαρκώς ενάρετος, είναι όμως δυνατόν να γείνη κανείς ενάρετος,
+    καθώς είναι δυνατόν βέβαια αυτός ο ίδιος να γείνη και κακός. Μένουν
+    δε τον περισσότερον καιρόν ενάρετοι και είναι οι καλύτεροι από
+    όλους εκείνοι τους οποίους αγαπώσιν οι θεοί.
+
+    Και όλα λοιπόν αυτά τα είπεν εναντίον του Πιττακού και τα
+    επακόλουθα του ποιήματος ακόμη περισσότερον φανερώνουσι τούτο.
+    Διότι λέγει· «ένεκα τούτου εγώ δεν θα κοπιάσω διά να ζητήσω εκείνο
+    το οποίον είναι κενή και ακατόρθωτος η ελπίς να εύρω, άνθρωπον
+    δηλαδή χωρίς σφάλμα ανάμεσα εις ημάς τους άλλους, οι οποίοι ζώμεν
+    από τον καρπόν της γονίμου γης· αν τον εύρω, έπειτα θα σας το
+    είπω»· αλλά και εις ολόκληρον το ποίημα καταφέρεται τόσον δυνατά
+    εναντίον της γνώμης του Πιττακού· «κάθε δε άνθρωπον, ο οποίος δεν
+    πράξη καμμίαν αισχράν πράξιν, με την καρδιά μου τον αγαπώ και τον
+    επαινώ· αλλά με την ανάγκην και οι θεοί οι ίδιοι δεν τα βάζουν»·
+    και αυτό ακόμη διά τον ίδιον σκοπόν το είπε. Διότι ο Σιμωνίδης δεν
+    ήτο τόσον αμαθής, ώστε να λέγη ότι επαινεί εκείνους οι οποίοι δεν
+    κάμνουν θεληματικώς κανέν κακόν, ωσάν να υπάρχουν και μερικοί οι
+    οποίοι να κάμνουν κακά θεληματικώς. Διότι εγώ φρονώ τούτο επάνω
+    κάτω, ότι κανείς από τους σοφούς άνδρας δεν παραδέχεται ότι υπάρχει
+    άνθρωπος ο οποίος θεληματικώς ν' αμαρτάνη και να πράττη θεληματικώς
+    πράξεις αισχράς και κακάς, αλλά γνωρίζων καλώς ότι όλοι, όσοι
+    κάμνουν τας αισχράς και κακάς πράξεις, τας κάμνουν χωρίς να θέλουν·
+    λοιπόν και ο Σιμωνίδης δεν λέγει ότι επαινεί εκείνους οι οποίοι δεν
+    κάμνουν κακά θεληματικώς, αλλ' αυτήν την λέξιν «θεληματικώς» την
+    λέγει διά τον εαυτόν του. Διότι εφρόνει ότι εις άνθρωπον καλόν και
+    αγαθόν πολλές φορές συμβαίνει ώστε να βιάζη ο ίδιος τον εαυτόν του
+    να επαινή και ν' αγαπά ένα άλλον· συμβαίνει λ. χ. πολλές φορές εις
+    ένα άνθρωπον να είναι βιασμένος ν' αγαπά στραβοκέφαλον μητέρα ή
+    πατέρα ή πατρίδα ή κανέν άλλο από τα τοιαύτα. Οι μεν κακοί άνθρωποι
+    λοιπόν, όταν συμβή εις αυτούς κανέν τοιούτον πράγμα, ωσάν
+    ευχαριστημένοι το βλέπουν και το δεικνύουν εις τους άλλους
+    παραπονούμενοι και κατηγορούν την κακίαν των γονέων των ή της
+    πατρίδος, διά να μη τους καταδικάζουν οι άνθρωποι διά την αμέλειάν
+    των προς αυτούς και να μη τους ονειδίζουν διότι τους αμελούν, και
+    φροντίζουν, ώστε ακόμη περισσότερον να τους κατακρίνουν (τους
+    γονείς και την πατρίδα των) και να προσθέτουν εναντίον των εις την
+    αναγκαστικήν αντιπάθειαν και θεληματικά μίση· οι δε αγαθοί
+    άνθρωποι, εφρόνει ότι είναι υποχρεωμένοι να σκεπάζουν τα σφάλματά
+    των και να τους επαινούν, και αν κάποτε θυμώσουν, επειδή
+    εβλάφθησαν, εναντίον των γονέων ή της πατρίδος των, ότι οι ίδιοι
+    παρηγορούν τον εαυτόν των και συμφιλιώνονται και υποχρεώνουν προς
+    τούτοις τον εαυτόν τους ν' αγαπά και να επαινή τους ιδικούς των.
+    Νομίζω δε ότι πολλές φορές και ο Σιμωνίδης εθεώρησε πρέπον να
+    επαινέση και να εγκωμιάση και αυτός ο ίδιος ή μονάρχην ή κανένα
+    άλλον από τους τοιούτους, όχι διότι το ήθελε, αλλά διότι ήτον
+    ηναγκασμένος.(11) Αυτά λοιπόν λέγει και εις τον Πιττακόν ότι «εγώ,
+    Πιττακέ, δεν σε κατακρίνω δι' αυτά, διότι είμαι φιλοκατήγορος,
+    επειδή εις εμέ βέβαια αρκεί ένας άνθρωπος, να μη είναι κακός μήτε
+    πολύ ανωφελής, να είναι υγιής (κατά τον νουν) και να ηξεύρη την
+    ωφέλιμον εις τας πόλεις δικαιοσύνην. Δεν είμαι φιλοκατήγορος· διότι
+    το γένος των κουτών είναι απειράριθμον, ώστε αν ηυχαριστήτο κανείς
+    να τους κατακρίνη κατηγορών αυτούς θα εκουράζετο. Όλαι αι πράξεις
+    είναι καλαί, εις τας οποίας δε είναι ανακατωμέναι και αισχραί». Δεν
+    λέγει τούτο, ωσάν να έλεγεν ότι «όλα εκείνα είναι άσπρα, εις τα
+    οποία δεν είναι ανακατωμένα και μαύρα»· διότι θα ήτο υπό πολλάς
+    επόψεις γελοίον αλλά διότι αυτός παραδέχεται και τον μέσον όρον,
+    τον μεταξύ δηλαδή του κακού και του καλού, ώστε να μη κατακρίνη·
+    και «δεν ζητώ, είπε, άνθρωπον εντελώς χωρίς σφάλμα, μεταξύ ημών·
+    όσοι τρεφόμεθα από τον καρπόν της ευφόρου γης· και αν τον εύρω,
+    έπειτα θα σας το είπω· ώστε ένεκα τούτου βεβαίως δεν θα επαινέσω
+    κανένα, αλλ' είναι εις εμέ αρκετόν αν κανείς είναι μέτριος και δεν
+    κάμνη κανέν κακόν· τους τοιούτους εγώ όλους αγαπώ και επαινώ»· και
+    εδώ μεταχειρίζεται την διάλεκτον των Μυτιληναίων, επειδή λέγει προς
+    τον Πιττακόν τας λέξεις· «όλους επαινώ και αγαπώ θεληματικώς (εδώ
+    πρέπει εις την λέξιν θεληματικώς να σταματήση εκείνος που
+    αναγινώσκει) όσους δεν κάμουν καμμίαν αισχράν πράξιν, υπάρχουν όμως
+    μερικοί, τους οποίους επαινώ και αγαπώ χωρίς να Θέλω. Σε λοιπόν,
+    και αν μέτρια έλεγες καλά και αληθινά πράγματα, Πιττακέ, δεν ήθελά
+    ποτε σέ κατακρίνη. Τώρα όμως, επειδή, εν ώ ψεύδεσαι δυνατά εις τα
+    σπουδαιότερα πράγματα, νομίζεις ότι λέγεις την αλήθειαν, δι' αυτό
+    εγώ σε κατακρίνω».
+
+     — Αυτά μου φαίνεται, Πρόδικε και Πρωταγόρα, είπον εγώ, είχε προ
+    οφθαλμών ο Σιμωνίδης και έκαμεν αυτό το ποίημα.
+
+    Και ο Ιππίας είπε·
+
+Ιππίας
+    Μου φαίνεται, Σωκράτη, ότι και συ καλήν ανάπτυξιν έκαμες δι' αυτό
+    το ποίημα· έχω όμως και εγώ να είπω σπουδαία πράγματα δι' αυτό, τα
+    οποία, αν επιθυμήτε, θα σας τ' ανακοινώσω.
+
+     — Και ο Αλκιβάδης·
+
+Αλκιβιάδης
+    Ναι, είπε, Ιππία, αλλά μίαν άλλην φοράν. Τώρα είναι δίκαιον να
+    γείνουν εκείνα τα οποία εσυμφώνησαν μεταξύ των ο Πρωταγόρας και ο
+    Σωκράτης· ο μεν Πρωταγόρας δηλαδή, αν ακόμη έχη την ευχαρίστησιν να
+    ερωτά, ν' αποκρίνεται δε ο Σωκράτης, αν δε έχη πάλιν ο Πρωταγόρας
+    την ευχαρίστησιν ο Σωκράτης ν' αποκρίνεται, τότε να ερωτά ο άλλος.
+
+Σωκράτης
+    Και εγώ είπα· παραχωρώ μεν το δικαίωμα εις τον Πρωταγόραν να εκλέξη
+    όποιο από τα δύο τον ευχαριστεί καλύτερα· αν δε επιθυμή την μεν
+    ομιλίαν περί ποιημάτων και ποιητικών διηγήσεων ας την αφήσωμεν κατά
+    μέρος, διά δε τα ζητήματα, διά τα οποία εγώ κατ' αρχάς σε ηρώτησα,
+    Πρωταγόρα, εξετάζων αυτά μαζί σου θα έφθανα μ' ευχαρίστησιν εις
+    κάποιον συμπέρασμα. Διότι φρονώ ότι το να συνομιλή κανείς διά την
+    ποίησιν είναι παρά πολύ όμοιον με τα συμπόσια τα οποία κάμνουν οι
+    αμαθείς και πρόστυχοι άνθρωποι. Διότι και αυτοί, επειδή δεν
+    ημπορούν, την ώραν του φαγοποτιού ν' ανταλλάξουν αυτοπροσώπως
+    ομιλίας μεταξύ των, μήτε με την ιδικήν των φωνήν και τας ιδικάς των
+    λέξεις, εξ αιτίας της αμαθείας των αποδίδουν τιμήν εις τας γυναίκας
+    που παίζουν την φλογέρα, και έτσι ενοικιάζουν ακριβά ξένην φωνήν,
+    την φωνήν δηλαδή της φλογέρας, και μ' εκείνην την φωνήν κατορθώνουν
+    να κάμουν συναναστροφήν μεταξύ των· όπου όμως υπάρχουν ενάρετοι και
+    πεπαιδευμένοι σύντροφοι εις το φαγοπότι, δεν είναι δυνατόν να ίδης
+    εκεί γυναίκας να παίζουν φλογέρας ή να χορεύουν ή να ψάλλουν, αλλ'
+    αυτοί οι ίδιοι είναι ικανοί να συνδιαλεχθούν αναμεταξύ των χωρίς
+    τας φλυαρίας και τα παιγνίδια με την ιδικήν των φωνήν, ομιλούντες
+    και ακροαζόμενοι καθένας με την σειράν του με τάξιν, ακόμη και παρά
+    πολύ κρασί αν πίουν. Έτσι και αι τοιούτου είδους συνομιλίαι, όταν
+    τύχη να γίνωνται από ανθρώπους, όπως οι περισσότεροι από ημάς
+    λέγουν ότι είναι, δεν έχουν χρείαν ξένης φωνής, ούτε ανάγκην από
+    ποιητάς, τους οποίους ούτε να ερωτήση κανείς είναι δυνατόν δι'
+    εκείνα τα οποία λέγουν, και οι περισσότεροι αναφέροντες αυτούς εις
+    τας ομιλίας των, άλλοι μεν λέγουν ότι ο ποιητής εννοεί αυτά, άλλοι
+    δε ότι εννοεί άλλα, συνομιλούντες διά πράγμα το οποίον δεν έχουν
+    την δύναμιν να εξακριβώσουν· δι' αυτήν την αιτίαν (οι ενάρετοι και
+    πεπαιδευμένοι) αφίνουν κατά μέρος αυτού του είδους τας
+    συναναστροφάς, οι ίδιοι δε αυτοπροσώπως συνδιαλέγονται μεταξύ των
+    λαμβάνοντες και δίδοντες ο ένας εις τον άλλον με τας ομιλίας των
+    απόδειξιν της αξίας των. Τούτου του είδους τους ανθρώπους μου
+    φαίνεται ότι πρέπει εγώ και συ κατά προτίμησιν να μιμώμεθα,
+    αφίνοντες δε κάτω τους ποιητάς, ημείς οι ίδιοι αυτοπροσώπως να
+    συνομιλήσωμεν αναμεταξύ μας, λαμβάνοντες απόδειξιν της αληθείας και
+    της αξίας του εαυτού μας. Και αν μεν ακόμη επιθυμής συ να ερωτάς,
+    είμαι πρόθυμος να σου αποκρίνωμαι, αν δε πάλιν επιθυμής, λάβε συ
+    την καλωσύνην να μου αποκρίνεσαι, διά να φέρωμεν εις έν συμπέρασμα
+    εκείνα τα ζητήματα, τα οποία εις τούτο το αναμεταξύ επαύσαμεν να
+    εξετάζωμεν.
+
+     — Εν ώ λοιπόν εγώ έλεγον ταύτα και άλλα παρόμοια, ο Πρωταγόρας δεν
+    εξηγείτο καθαρά τι από τα δύο θα κάμη.
+
+    Είπε λοιπόν ο Αλκιβιάδης αφ' ου εκύτταξε τον Κάλλίαν·
+
+Αλκιβιάδης
+    Καλλία, σου φαίνεται, είπεν, ότι καλά κάμνει και τώρα ο Πρωταγόρας,
+    ο οποίος δεν εξηγείται καθαρά αν θα δώση λόγον ή δεν θα δώση; Διότι
+    εγώ νομίζω ότι δεν κάμει καλά· ή ας συνδιαλεχθή ή ας είπη ότι δεν
+    θέλει να συνδιαλεχθή διά να καταλάβωμεν τον σκοπόν του· ο δε
+    Σωκράτης να συνδιαλεχθή τότε με κανένα άλλον, ή οποίος άλλος θέλει
+    με άλλον.
+
+     — Και ο Πρωταγόρας, επειδή εντράπη, καθώς τουλάχιστον μ' εφάνη,
+    που ήκουε και τον Αλκιβιάδην να λέγη αυτά και τον Καλλίαν και
+    σχεδόν όλους τους παρευρεθέντας να τον παρακαλούν, μετά δυσκολίας
+    απεφάσισε να προβή εις την συνδιάλεξιν και παρεκάλεσε τον Σωκράτην
+    να τον ερωτά διά ν' αποκρίνεται.
+
+Σωκράτης
+    Είπα λοιπόν εγώ· Πρωταγόρα, μη φαντάζεσαι ότι επιθυμώ να
+    συνδιαλεχθώ μαζί σου με άλλον σκοπόν παρά διά να εξετάσωμεν εκείνα
+    εις τα οποία από φοράν εις φοράν εγώ ο ίδιος έχω αμφιβολίαν. Διότι
+    φρονώ ότι πολύ σωστά λέγει ο Όμηρος τα εξής· «όταν δύο πηγαίνουν
+    μαζί, ο ένας βλέπει εκείνο το οποίον δεν βλέπει ο άλλος». Όταν
+    βεβαίως είμεθα μαζί πολλοί άνθρωποι, έχομεν μεγαλυτέραν ευκολίαν
+    εις κάθε πράγμα το οποίον πρόκειται να κάμωμεν και να είπωμεν και
+    να σκεφθώμεν· ένας άνθρωπος, και αν σκεφθή κάτι, αμέσως τρέχει εδώ
+    και εκεί και ζητεί κανένα άλλον διά να του το φανερώση και με τον
+    οποίον να βεβαιωθή ότι είναι σωστόν, έως ου να εύρη κανένα. Έτσι
+    και εγώ δι' αυτήν την αιτίαν συνδιαλέγομαι με σε καλύτερα παρά με
+    άλλον, επειδή νομίζω ότι συ έχεις εξετάση κάλλιστα και τα άλλα
+    ζητήματα, τα οποία χρέος έχει ο πεπαιδευμένος να εξετάζη, και το
+    ζήτημα περί αρετής. Εις ποίον δε άλλον ημπορεί κανείς ν' απευθυνθή
+    καλύτερα παρά εις σε; Ο οποίος βεβαίως νομίζεις ότι είσαι ενάρετος
+    άνθρωπος και όχι ωσάν μερικοί άλλοι, οι οποίοι αυτοί μεν οι ίδιοι
+    είναι μορφωμένοι, άλλους όμως να καταστήσουν μορφωμένους δεν
+    ημπορούν. Συ δε και ο ίδιος είσαι ενάρετος και άλλους είσαι ικανός
+    να κάμης εναρέτους, και έχεις τόσην πεποίθησιν εις τον εαυτόν σου,
+    ώστε και εν ώ άλλοι κρύπτουν αυτήν την τέχνην, συ βέβαια δημοσίως
+    την εκήρυξες εις όλους τους Έλληνας ονομασθείς σοφιστής, και
+    απέδειξες τον εαυτόν σου διδάσκαλον παιδείας και αρετής, απαιτήσας
+    πρώτος να λαμβάνης διά τούτο μισθόν. Πώς λοιπόν δεν πρέπει να σε
+    προσκαλή κανείς διά την εξέτασιν τούτων των ζητημάτων και να σ'
+    ερωτά και να σου κάμνη γνωστάς τας αμφιβολίας του; Δεν είναι
+    δυνατόν να μη το κάμνη κανείς αυτό. Και τώρα λοιπόν εγώ εκείνα, τα
+    οποία εις την αρχήν ηρώτησα δι' αυτά τα ζητήματα, επιθυμώ πάλιν από
+    την αρχήν άλλα μεν να μου τα ξαναενθυμήσης, άλλα δε να τα
+    εξετάσωμεν μαζί. Το ζήτημα δε ήτο, καθώς εγώ νομίζω, το εξής· η
+    σοφία και η εγκράτεια και η ανδρεία και η δικαιοσύνη και η αγιότης,
+    τι από τα δύο, εν ώ αυτά είναι πέντε ονόματα, είναι, και τα πέντε
+    ενός και του αυτού πράγματος, ή εις καθέν από αυτά τα ονόματα
+    αντιστοιχεί μία ιδιαιτέρα ουσία και έν πράγμα το οποίον έχει
+    χωριστά τας ιδιότητάς του, και καθέν από αυτά τα πράγματα δεν είναι
+    όμοιον με το άλλο; Συ λοιπόν έλεγες ότι αυτά δεν είναι ονόματα
+    πολλά διά το ίδιον πράγμα, αλλ' ότι καθέν χωριστά από τα ονόματα
+    αυτά αναφέρεται εις ιδιαίτερον πράγμα, ότι δε όλα αυτά τα πράγματα
+    είναι μέρη της αρετής, τα οποία δεν είναι όμοια μεταξύ των και με
+    το όλον, του οποίου είναι μέρη, καθώς είναι τα μέρη του χρυσού,
+    αλλά είναι ανόμοια και με το όλον, του οποίου είναι μέρη και
+    αναμεταξύ των, καθώς είναι τα μέρη του προσώπου, και έχουν καθέν
+    χωριστά ιδιαιτέρας ιδιότητας. Αν μεν εξακολουθής να έχης ακόμη δι'
+    αυτά την αυτήν γνώμην καθώς τότε, ειπέ το· αν δ' εσχημάτισες άλλην
+    γνώμην, εξήγησε αυτήν, διότι εγώ δεν σε θεωρώ διόλου υπεύθυνον, εάν
+    τώρα εξηγηθής άλλως πως· διότι δεν θα εθεώρουν παράξενον αν τότε
+    έλεγες αυτά διά να με δοκιμάσης.
+
+Πρωταγόρας
+    Αλλ' εγώ, είπε, σου λέγω, Σωκράτη, ότι όλα αυτά είναι μέρη της
+    αρετής, και τα μεν τέσσαρα από αυτά είναι αρκετά όμοια μεταξύ των,
+    η δε ανδρεία είναι παρά πολύ διαφορετική από όλα αυτά· από το εξής
+    δε θα καταλάβης ότι εγώ λέγω την αλήθειαν· διότι θα εύρης πολλούς
+    από τους ανθρώπους, οι οποίοι είναι μεν αδικώτατοι και ανιερώτατοι
+    και ακολαστότατοι και αμαθέστατοι, είναι δε εξόχως ανδρείοι.
+
+Σωκράτης
+    Σταμάτισε εδώ, είπον, εγώ· διότι αξίζει τον κόπον να εξετάσωμεν
+    αυτό το οποίον λέγεις. Τι από τα δύο, λέγεις ότι οι ανδρείοι είναι
+    και θαρραλέοι ή λέγεις τίποτε άλλο;
+
+Πρωταγόρας
+    Όχι μόνον αυτό, είπε, αλλά και ότι ορμούν κατ' επάνω εις εκείνα τα
+    πράγματα, εναντίον των οποίων φοβούνται οι άλλοι να υπάγουν.
+
+Σωκράτης
+    Ας ίδωμεν· λέγεις ότι η αρετή είναι κανέν ωραίον πράγμα και επειδή
+    αυτό είναι ωραίον πράγμα, συ προσφέρεις τον εαυτόν σου διδάσκαλον
+    αυτής;
+
+Πρωταγόρας
+    Λέγω βέβαια ότι είναι ωραιότατον, αν βέβαια δεν είμαι τρελλός.
+
+Σωκράτης
+    Τι από τα δύο λοιπόν, είπον εγώ· λέγεις ότι μέρος μεν από αυτό το
+    πράγμα (δηλ. την αρετήν) είναι άσχημον, μέρος δε ότι είναι ωραίον,
+    ή ότι ολόκληρον είναι ωραίον;
+
+Πρωταγόρας
+    Λέγω ότι ολόκληρον είναι ωραίον, όπου δεν γίνεται και περισσότερον.
+
+Σωκράτης
+    Ηξεύρεις λοιπόν ποίοι βουτούν εις τα πηγάδια με θάρρος;
+
+Πρωταγόρας
+    Μάλιστα· ηξεύρω ότι βουτούν οι βουτηκταί.
+
+Σωκράτης
+    Διά ποίαν από τας δύο αιτίας· διότι ηξεύρουν να βουτούν, ή διά
+    κανένα άλλον λόγον;
+
+Πρωταγόρας
+    Διότι ηξεύρουν να βουτούν.
+
+Σωκράτης
+    Ποίοι δε έχουν το θάρρος να πολεμούν επάνω από άλογα: Ποίοι από
+    τους δύο; Όσοι ηξεύρουν να διευθύνουν άλογα ή όσοι δεν ηξεύρουν;
+
+Πρωταγόρας
+    Εκείνοι οι οποίοι ηξεύρουν.
+
+Σωκράτης
+    Ποίοι δε έχουν το θάρρος να πολεμούν κρατούντες πέλτας; Εκείνοι που
+    ηξεύρουν να τας μεταχειρίζωνται ή εκείνοι που δεν ηξεύρουν;
+
+Πρωταγόρας
+    Εκείνοι οι οποίοι ηξεύρουν. Και εις όλα βέβαια τα άλλα, αν ζητής
+    τούτο, είπε, εκείνοι οι οποίοι ηξεύρουν έχουν περισσότερον θάρρος
+    από εκείνους οι οποίοι δεν ηξεύρουν, και αυτοί οι ίδιοι έχουν
+    περισσότερον θάρρος αφ' ου μάθουν παρά προτού μάθουν.
+
+Σωκράτης
+    Έχεις παρατηρήση έως τώρα κανένα, είπον, ο οποίος, ενώ δεν ηξεύρει
+    αυτά τα πράγματα, να δεικνύη όμως εις κανέν από αυτά θάρρος;
+
+Πρωταγόρας
+    Μάλιστα, είπεν αυτός· και να δεικνύη βέβαια και πολύ θάρρος.
+
+Σωκράτης
+    Αυτοί λοιπόν οι γεμάτοι από θάρρος είναι και ανδρείοι;
+
+Πρωταγόρας
+    Αλλά θα ήτο τότε, είπεν, άσχημον πράγμα η ανδρεία· επειδή αυτοί
+    βέβαια είναι τρελλοί.
+
+Σωκράτης
+    Πώς λοιπόν, είπον εγώ, λέγεις ότι ανδρείοι είναι οι θαρραλέοι;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπε· και τώρα βέβαια το ίδιον λέγω.
+
+Σωκράτης
+    Αυτοί λοιπόν, είπον εγώ, που έχουν αυτό το είδος του θάρρους δεν
+    σου φαίνονται ανδρείοι αλλά τρελλοί; Απ' εναντίας πάλιν αυτοί οι
+    σοφώτατοι ότι είναι και θαρραλεώτατοι, επειδή δε είναι τοιούτοι,
+    είναι και ανδρειότατοι; Και κατά τον συλλογισμόν σου τούτον η σοφία
+    είναι και ανδρεία.
+
+Πρωταγόρας
+    Δεν ενθυμείσαι είπε, καλά, Σωκράτη, εκείνα τα οποία έλεγα και
+    απεκρινόμην εις σε. Εγώ, όταν με ηρώτησες αν οι ανδρείοι είναι
+    θαρραλέοι, το εβεβαίωσα· αν δε και οι θαρραλέοι είναι ανδρείοι, δεν
+    με ηρώτησες· διότι αν τότε με ηρώτας, θα σου έλεγον ότι δεν είναι
+    όλοι οι θαρραλέοι ανδρείοι· ότι δε οι ανδρείοι είναι θαρραλέοι, το
+    οποίον εγώ εβεβαίωσα, πουθενά δεν απέδειξες ότι δεν είναι σωστόν!
+    Έπειτα γνωμοδοτείς ότι εκείνοι οι οποίοι ηξεύρουν, έχουν
+    περισσότερον θάρρος παρά τότε που δεν ηξεύρουν και από άλλους
+    ανθρώπους που δεν ηξεύρουν· και κατά τούτο φρονείς ότι η ανδρεία
+    και η σοφία είνε το ίδιον· αν δε με αυτόν τον τρόπον συλλογίζεσαι,
+    θα παραδεχθής ότι η δύναμις είναι σοφία. Διότι κατά πρώτον, αν ούτω
+    πως εξετάζων με ηρώτας, αν οι άρρωστοι είναι δυνατοί, θα έλεγα ναι,
+    αν με ηρώτας έπειτα, αν όσοι ηξεύρουν να παλαίουν είναι δυνατώτεροι
+    από εκείνους που δεν ηξεύρουν να παλαίουν και αυτοί οι ίδιοι είναι
+    δυνατώτεροι αφ' ου μάθουν, παρά προτού μάθουν, θα έλεγα πάλιν ναι·
+    αφ' ου δε εγώ εβεβαίωνα αυτά, θα ηδύνασο, μεταχειριζόμενος αυτά τα
+    είδη ως αποδείξεις να λέγης ότι σύμφωνα με την βεβαίωσίν μου η
+    σοφία είναι ευρωστία. Εγώ όμως πουθενά ούτε εις αυτήν την
+    περίστασιν βεβαιώνω ότι οι δυνατοί είναι εύρωστοι· βεβαιώνω όμως
+    ότι οι εύρωστοι είναι δυνατοί· διότι δεν βεβαιώνω ότι η δύναμις και
+    η ευρωστία είναι το ίδιον πράγμα, αλλ' ότι το μεν πρώτον, δηλαδή η
+    δύναμις, προέρχεται και από μάθησιν και από τρέλλαν και από θυμόν,
+    το δε άλλο, δηλαδή η ευρωστία, προέρχεται από την φύσιν και από την
+    καλήν τροφήν των σωμάτων. Έτσι δε και εις το άλλο ζήτημα λέγω ότι
+    θάρρος και ανδρεία δεν είναι το ίδιον πράγμα. Διότι συμβαίνει οι
+    μεν ανδρείοι να είναι θαρραλέοι, οι θαρραλέοι όμως να μη είναι όλοι
+    ανδρείοι· διότι το μεν θάρρος γεννάται εις τους ανθρώπους και από
+    την τέχνην και από τον θυμόν και από την τρέλλαν, καθώς και η
+    δύναμις, η δε ανδρεία γεννάται από την φύσιν και από την καλήν
+    τροφήν των ψυχών.
+
+Σωκράτης
+    Αλλά παραδέχεσαι, είπα, Πρωταγόρα, ότι μερικοί άνθρωποι ζουν καλά,
+    μερικοί δε πάλιν κακά;
+
+Πρωταγόρας
+    Παραδέχομαι, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Και παραδέχεσαι λοιπόν ότι ένας άνθρωπος ημπορεί να ζη καλά, αν
+    περνά την ζωήν του μέσα εις στενοχωρίας και πικρίας;
+
+Πρωταγόρας
+    Όχι, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Τι δε λέγεις, αν αποθάνη, αφ' ου περάση την ζωήν ευχάριστα, δεν σου
+    φαίνεται ότι κατ' αυτόν, τον τρόπον έχει ζήση καλά;
+
+Πρωταγόρας
+    Έτσι τουλάχιστον νομίζω, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Το μεν να ζη κανείς ευχάριστα είναι λοιπόν καλόν πράγμα· το δε να
+    ζη δυσάρεστα κακόν;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπεν· αν βεβαίως ζη ευχαριστημένος εις τα καλά,
+
+Σωκράτης
+    Τι λοιπόν, Πρωταγόρα; Μήπως και συ, καθώς και ο κοινός λαός, μερικά
+    ευχάριστα πράγματα τα ονομάζεις κακά, και μερικά δυσάρεστα τα
+    ονομάζεις καλά; Διότι εγώ ερωτώ, άρά γε διά τούτο δεν είναι αυτά
+    καλά, διότι είναι ευχάριστα, αν δεν προκύψη από αυτά κανέν κακόν;
+    Και πάλιν τα δυσάρεστα επίσης δεν είναι κακά, διότι είναι
+    δυσάρεστα;
+
+Πρωταγόρας
+    Δεν ηξεύρω, Σωκράτη, είπε, αν πρέπη ν' αποκριθώ, έτσι απλά, όπως συ
+    ερωτάς, ότι όλα τα ευχάριστα είναι καλά, και όλα τα δυσάρεστα κακά·
+    αλλά μου φαίνεται ότι είναι ασφαλέστερον εις εμέ ν' αποκριθώ, όχι
+    μόνον σχετικώς προς την τωρινήν μου απόκρισιν, αλλά και σχετικώς
+    προς όλην την άλλην ιδικήν μου ζωήν, ότι υπάρχουν μεν μερικά από τα
+    ευχάριστα, τα οποία δεν είναι καλά, υπάρχουν δε πάλιν μερικά από τα
+    δυσάρεστα, τα οποία δεν είναι κακά· υπάρχουν δε μερικά, τα οποία
+    είναι, και τρίτον υπάρχουν μερικά, τα οποία δεν είναι ούτε το έν
+    ούτε το άλλο, δηλαδή ούτε κακά ούτε καλά.
+
+Σωκράτης
+    Δεν ονομάζεις δε ευχάριστα, είπον εγώ, εκείνα τα οποία μετέχουν
+    ευχαριστήσεως ή προξενούν ευχαρίστησιν;
+
+Πρωταγόρας
+    Βεβαιότατα, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Τούτο λοιπόν ερωτώ, εάν δεν είναι καλά, διότι είναι ευχάριστα, η
+    ιδία δηλαδή η ευχαρίστησις δεν είναι καλόν;
+
+Πρωταγόρας
+    Καθώς και συ λέγεις κάθε φοράν, είπε, Σωκράτη, ας το εξετάσωμεν,
+    και αν μεν η ιδέα αυτή φανή ότι είναι σύμφωνος με την λογικήν και
+    αποδειχθή ότι το ευχάριστον και το καλόν είναι το ίδιον πράγμα,
+    τότε ας την παραδεχθώμεν αν δε όχι, τότε πλέον να συζητήσωμεν.
+
+Σωκράτης
+    Τι λοιπόν από τα δύο, είπον εγώ, συ θέλεις να διευθύνης την
+    συζήτησιν, ή να την διευθύνω εγώ;
+
+Πρωταγόρας
+    Δίκαιον είναι, είπε, να διευθύνης συ· διότι συ έκαμες και την αρχήν
+    της ομιλίας.
+
+Σωκράτης
+    Άρά γε λοιπόν, είπον εγώ, ημπορεί τούτο να γείνη φανερόν εις ημάς
+    διά του εξής τρόπου; Καθώς ένας άνθρωπος ο οποίος θέλει να
+    σχηματίση ιδέαν διά την υγείαν ενός άλλου ή διά καμμίαν άλλην από
+    τας σωματικάς εργασίας από την μορφήν του, αφ' ου ίδη το πρόσωπον
+    και τας χείρας, δεν αρκείται, αλλά του λέγει· έλα λοιπόν ξεσκέπασε
+    και δείξε μου και τα στήθη και τα οπίσθιά σου διά να σε παρατηρήσω
+    καλύτερα, και εγώ έν τοιούτον πράγμα επιθυμώ διά την εξέτασιν του
+    ζητήματός μας· αφ' ου παρετήρησα ότι έχεις τοιαύτην ιδέαν διά το
+    καλόν και το ευχάριστον, οποίαν συ λέγεις, έχω χρείαν να σου είπω
+    κι' έν τοιούτον πράγμα· έλα λοιπόν, Πρωταγόρα, ξεσκέπασε μου και
+    τούτο το μέρος του νου σου, ποίαν δηλαδή ιδέαν έχεις διά την
+    επιστήμην (δηλ. διά την γνώσιν); Τι από τα δύο, έχεις την ιδίαν
+    ιδέαν, την οποίαν έχει και ο κοινός λαός, ή έχεις άλλην ιδέαν; Ο δε
+    κοινός λαός έχει μίαν τοιαύτην ιδέαν διά την γνώσιν, ότι δεν είναι
+    πράγμα δυνατόν ούτε ικανόν να οδηγή ούτε άξιον να κυβερνά· ούτε
+    σκέπτονται δι' αυτήν ότι είναι έν τοιούτον πράγμα, αλλά πολλές
+    φορές, εν ώ υπάρχει εις τον άνθρωπον γνώσις, νομίζουν ότι δεν
+    κυβερνά αυτόν η γνώσις, αλλ' άλλοτε μεν ο θυμός, άλλοτε δε η
+    ευχαρίστησις, άλλοτε δε η λύπη, άλλοτε δε ο έρως, και πολλές φορές
+    ο φόβος, και σκέπτονται εν γένει διά την επιστήμην, ωσάν διά κανέν
+    ανδράποδον, το οποίον σύρεται εδώ και εκεί από όλους τους άλλους.
+    Άρά γε λοιπόν, έχεις και συ παρομοίαν ιδέαν δι' αυτήν, ή φρονείς
+    ότι η Επιστήμη είναι ωραίον πράγμα και ικανόν να κυβερνά τον
+    άνθρωπον, και ότι αν κανείς γνωρίζη τα καλά και τα κακά, δεν είναι
+    δυνατόν να κυριευθή από κανέν πράγμα, ώστε να κάμνη άλλα παρά
+    εκείνα τα οποία υπαγορεύει η γνώσις, αλλά ότι η φρόνησις είναι
+    ικανή μόνη να σώση τον άνθρωπον;
+
+Πρωταγόρας
+    Και φρονώ, είπεν, έτσι καθώς συ λέγεις, Σωκράτη, και συγχρόνως
+    είναι και εις εμέ εντροπή περισσοτέρα παρά εις κάθε άλλον άνθρωπον
+    να μη ομολογήσω ότι η σοφία και η γνώσις είναι το ανώτερον από όλα
+    τα ανθρώπινα πράγματα.
+
+Σωκράτης
+    Καλά, βεβαίως, και αληθινά λέγεις, είπον, εγώ. Ηξεύρεις όμως ότι ο
+    κοινός λαός δεν πιστεύει εμέ και σε, αλλά λέγουν ότι γνωρίζουν
+    πολλούς οι οποίοι, εν ώ ημπορούν, δεν κάμνουν τας καλυτέρας
+    πράξεις, αλλά κάμνουν άλλας πράξεις· και όσους λοιπόν εγώ ηρώτησα
+    να μου ειπούν ποία τάχα είναι η αιτία τούτου του πράγματος, λέγουν
+    ότι εκείνοι, οι οποίοι κάμνουν αυτάς τας πράξεις, τας κάμνουν διότι
+    νικώνται από την ευχαρίστησιν ή από την λύπην, ή διότι κυριεύονται
+    από κανέν από αυτά τα πάθη, τα οποία τώρα προ ολίγου εγώ έλεγα.
+
+Πρωταγόρας
+    Οι άνθρωποι, είπε, Σωκράτη, νομίζω ότι και άλλα πολλά πράγματα δεν
+    τα λέγουν σωστά.
+
+Σωκράτης
+    Έλα λοιπόν, ανάλαβε μαζί μου να καταπείσης τους ανθρώπους και να
+    τους διδάξης εις τι συνίσταται αυτό το πάθημά των, καθώς λέγουν, να
+    νικώνται από τας ευχαριστήσεις και εξ αιτίας αυτών να μη κάμνουν
+    τας καλυτέρας πράξεις αν και τας γνωρίζουν. Διότι ίσως, εν ώ ημείς
+    θα λέγωμεν, ω άνθρωποι, δεν λέγετε σωστά αλλά ψεύδεσθε, θα μας
+    ηρώτων· Πρωταγόρα και Σωκράτη, αν δεν υπάρχη αυτό το πάθημα, να
+    νικάται ο άνθρωπος από την ευχαρίστησιν, αλλά τι λοιπόν υπάρχει,
+    και σεις τι λέγετε να είναι αυτό το πράγμα; Ειπέτε μας και οι δύο
+    σας.
+
+Πρωταγόρας
+    Αλλά τι νομίζεις, Σωκράτη, πρέπει ημείς να λαμβάνωμεν υπ' όψιν την
+    γνώμην των κοινών ανθρώπων, οι οποίοι λέγουν ό,τι τύχη;
+
+Σωκράτης
+    Μου φαίνεται, είπον εγώ, ότι τούτο κάτι μας χρειάζεται διά να
+    εύρωμεν ποίαν σχέσιν έχει η ανδρεία με τ' άλλα μέρη της αρετής. Αν
+    λοιπόν έχης την ιδέαν να μείνης σταθερός εις εκείνα τα οποία προ
+    ολίγου απεφασίσαμεν, εγώ δηλαδή να διευθύνω την συζήτησιν όπως
+    νομίζω ότι ημπορεί καλύτερα να γείνη το πράγμα φανερόν, ακολούθει
+    με· αν δε δεν θέλης, σε αφήνω ήσυχον, εάν τούτο σ' ευχαριστή.
+
+Πρωταγόρας
+    Απεναντίας, είπε, σωστά λέγεις και εξακολούθησε καθώς ήρχισες.
+
+Σωκράτης
+    Πάλιν, είπον εγώ, αν μας ερωτήσωσι· τι λέγετε λοιπόν ότι είναι
+    τούτο, το οποίον ημείς ελέγαμεν, «να νικάται κανείς από τας
+    ευχαριστήσεις», εγώ τουλάχιστον θα τους έλεγα κατά τον εξής τρόπον·
+    ακούετε λοιπόν διότι εγώ και ο Πρωταγόρας θα προσπαθήσωμεν να σας
+    το είπωμεν. Ω άνθρωποι, τούτο το οποίον συμβαίνει εις σας εις αυτά
+    τα πράγματα, λέγετε ότι είναι τίποτε άλλο, παρά ό,τι πολλές φορές
+    κυριευόμενοι από φαγητά και ποτά και αφροδισιακάς απολαύσεις, τα
+    οποία είναι ευχάριστα πράγματα, εν ώ εγνωρίζατε ότι είναι κακά,
+    όμως τα εκάματε; θα έλεγον εκείνοι ότι ναι, και θα ερωτούσαμεν
+    αυτούς, εγώ και συ πάλιν· υπό ποίαν έποψιν λέγετε ότι αυτά τα
+    πράγματα είναι κακά; Διά ποίαν από τας δύο αιτίας· διότι αυτήν την
+    ευχαρίστησιν προξενούν στιγμιαίως και είναι καθένα από αυτά
+    στιγμιαίως ευχάριστον, ή διότι εις τον μετέπειτα καιρόν φέρουν
+    ασθενείας και πτωχείαν, και πολλά άλλα τοιαύτα κακά προξενούν; ή
+    και αν καθένα απ' αυτά εις τον μετέπειτα καιρόν κανέν δεν προξενή,
+    και αν μόνον ευχαρίστησιν μας φέρουν, θα ήσαν όμως κακά, διότι όταν
+    τα έχετε, προξενούν ευχαρίστησιν πάντοτε και κατά πάντα; Άρά γε
+    νομίζομεν, Πρωταγόρα, ότι αυτοί ήθελον αποκριθή άλλο τίποτε παρά
+    ότι αυτά δεν είναι κακά κατά τούτο, ότι προξενούν αυτήν την
+    στιγμιαίαν ευχαρίστησιν, αλλά δι' εκείνα τα κακά τα οποία
+    συμβαίνουν μετέπειτα, δηλαδή τας ασθενείας και τα άλλα.
+
+Πρωταγόρας
+    Εγώ μεν νομίζω, είπεν ο Πρωταγόρας, ότι οι περισσότεροι αυτά ήθελον
+    αποκριθή.
+
+Σωκράτης
+    Εάν λοιπόν φέρουν ασθενείας, δεν φέρουν δυσαρεσκείας, και αν φέρουν
+    πτωχείας, δεν φέρουν δυσαρεσκείας; θα το παρεδέχοντο, καθώς εγώ
+    νομίζω.
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Δεν σας φαίνεται λοιπόν, ω άνθρωποι, καθώς λέγομεν και εγώ και ο
+    Πρωταγόρας, ότι αυτά διά καμμίαν άλλην αιτίαν δεν είναι κακά, παρά
+    διότι και εις δυσαρεσκείας τελειώνουν και από άλλας ευχαριστήσεις
+    αποστερούν; Θα το παρεδέχοντο;
+
+     — Εμείναμεν σύμφωνοι και οι δύο ότι θα το παρεδέχοντο.
+
+Σωκράτης
+    Εάν λοιπόν πάλιν ηθέλομεν ερωτήση· ω άνθρωποι, οι οποίοι λέγετε
+    πάλιν ότι υπάρχουν δυσάρεστα πράγματα τα οποία είναι καλά, άρά γε
+    δεν εννοείτε τα εξής; λ. χ. τας ασκήσεις του σώματος, τα πολεμικά
+    γυμνάσια, τας θεραπείας του σώματος με καυτήρια και με εγχειρήσεις
+    και με φάρμακα γινομένας, ότι αυτά είναι μεν καλά, είναι όμως
+    δυσάρεστα; θα έλεγον ναι;
+
+     — Εμείναμεν σύμφωνοι ότι θα έλεγον ναι!
+
+    Διά ποίαν λοιπόν από τας δύο αιτίας αυτά τα ονομάζετε καλά· διότι
+    στιγμιαίως προξενούν τας φοβερωτέρας λύπας και πόνους, ή διότι εις
+    τον μετέπειτα καιρόν προέρχονται από αυτά υγίειαι και ευρωστείαι
+    των σωμάτων και σωτηρίαι των πόλεων και εξουσίαι άλλων και πλούτοι;
+    Θα έλεγον ναι, καθώς εγώ νομίζω.
+
+     — Το παρεδέχθη και αυτός.
+
+Σωκράτης
+    Είναι δε αυτά καλά δι' άλλην αιτίαν, παρά διότι τελειώνουν εις
+    ευχαριστήσεις και εις λυτρωμούς και εις εμποδίσματα δυσαρεσκειών; Ή
+    ημπορείτε να ειπήτε κανένα άλλον σκοπόν, εις τον οποίον απεβλέψατε
+    και ονομάζετε αυτά καλά, εκτός από τας ευχαριστήσεις και τας
+    δυσαρεσκείας; θα έλεγον ότι όχι, καθώς εγώ νομίζω.
+
+Πρωταγόρας
+    Έτσι νομίζω και εγώ, είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Δεν επιδιώκετε λοιπόν την μεν ευχαρίστησιν διότι είναι καλόν, την
+    δε δυσαρέσκειαν αποφεύγετε διότι είναι κακόν; Αναμφιβόλως. Τούτο
+    λοιπόν νομίζετε, ότι είναι κακόν η δυσαρέσκεια και καλόν η
+    ευχαρίστησις, επειδή και αυτή τότε λέγετε ότι είναι κακόν, όταν σας
+    αποστερή από μεγαλυτέρας ευχαριστήσεις παρά όσας αυτή έχει, ή όταν
+    σας προξενή μεγαλυτέρας δυσαρεσκείας από τας ευχαριστήσεις τας
+    οποίας περιέχει· επειδή, αν δι' άλλην αιτίαν την ιδίαν την χαράν
+    την ονομάζετε κακόν, και διότι απεβλέψατε εις κανένα άλλον σκοπόν,
+    θα ημπορούσατε να τα ειπήτε και εις ημάς· αλλά, νομίζω, δεν θα
+    ημπορέσετε.
+
+Πρωταγόρας
+    Και εγώ νομίζω, ότι δεν θα ημπορέσουν, είπεν ο Πρωταγόρας.
+
+Σωκράτης
+    Και διά την ιδίαν πάλιν την δυσαρέσκειαν, δεν συμβαίνει το ίδιον;
+    Δεν ονομάζετε την ιδίαν την δυσαρέσκειαν καλόν τότε, όταν ή λυτρώνη
+    από μεγαλυτέρας δυσαρεσκείας, από τας ευρισκομένας μέσα εις αυτήν,
+    ή προξενή ευχαριστήσεις μεγαλυτέρας από τας δυσαρεσκείας; Επειδή,
+    αν αποβλέπετε εις κανένα άλλον σκοπόν, όταν ονομάζετε την ιδίαν την
+    δυσαρέσκειαν καλόν, παρά εις τον σκοπόν τον οποίον εγώ λέγω,
+    ημπορείτε να μας το ειπήτε, αλλά δεν θα ημπορέσετε.
+
+Πρωταγόρας
+    Αλήθειαν λέγεις, είπεν ο Πρωταγόρας.
+
+Σωκράτης
+    Πάλιν λοιπόν, είπον εγώ, αν μ' ερωτήσετε και σεις, ω άνθρωποι, διά
+    ποίαν τάχα αιτίαν λέγεις πολλά διά το ζήτημα τούτο, και υπό πολλάς
+    επόψεις, συγχωρήσατέ με, θα έλεγον εγώ. Διότι πρώτον μεν δεν είναι
+    εύκολον να σας αποδείξω τι τάχα είναι αυτό το οποίον σεις ονομάζετε
+    «να νικάται κανείς από τας ευχαριστήσεις»· έπειτα από αυτό
+    εξαρτώνται όλαι αι αποδείξεις. Αλλ' ακόμη και τώρα έχετε καιρόν να
+    μας διακηρύξετε, αν ημπορήτε να ειπήτε ότι το καλόν είναι άλλο
+    τίποτε παρά η ευχαρίστησις, ή το κακόν ότι είναι άλλο τίποτε παρά η
+    δυσαρέσκεια, ή σας είναι αρκετόν το να περάσετε την ζωήν σας
+    ευχαρίστως χωρίς δυσαρεσκείας; Αν δε σας είναι αρκετόν και δεν
+    έχετε να ειπήτε ότι είναι καλόν ή κακόν, κανέν άλλο, το οποίον να
+    μη τελειώνη εις αυτά τα δύο, τότε ακούσατε την συνέχειαν τούτου,
+    διότι εγώ σας λέγω, ότι αφ' ου τούτο είναι έτσι, η ομιλία γίνεται
+    γελοία, όταν λέγετε, ότι πολλές φορές ο άνθρωπος, εν ώ γνωρίζει τα
+    κακά ότι είναι κακά, όμως τα κάμνει, εν ώ ημπορεί να μη τα κάμνη,
+    συρόμενος και ζαλιζόμενος από τας ευχαριστήσεις· και όταν πάλιν
+    λέγετε ότι, εν ώ γνωρίζει ο άνθρωπος τα καλά, δεν θέλει να τα
+    κάμνη, εξ αιτίας των στιγμιαίων ευχαριστήσεων, επειδή νικάται από
+    αυτάς.
+
+    Ότι δε αυτά είναι γελοία, θα γείνη ολοφάνερον, αν δεν
+    μεταχειριζώμεθα πολλάς ονομασίας, τας ονομασίας δηλαδή ευχάριστον
+    και δυσάρεστον και καλόν και κακόν· αλλ' επειδή αυτά απεδείχθη ότι
+    είναι δύο, ας τα ονομάζωμεν και με δύο ονόματα· κατ' αρχάς μεν ας
+    τα ονομάζωμεν καλόν και κακόν, και έπειτα πάλιν ευχάριστον και
+    δυσάρεστον. Αφ' ου δε συμφωνήσωμεν έτσι, ας είπωμεν ότι ο άνθρωπος,
+    εν ώ γνωρίζει τα κακά ότι είναι κακά, όμως τα κάμνει. Εάν λοιπόν
+    μας ερωτήση κανείς διατί τα κάμνει, διότι νικάται, θα είπωμεν. Από
+    ποίον νικάται; θα μας ερωτήση εκείνος· εις ημάς δε δεν επιτρέπεται
+    πλέον να είπωμεν ότι νικάται υπό της ευχαριστήσεως. Διότι αντί της
+    ευχαριστήσεως έλαβεν άλλο όνομα, το όνομα καλόν· εις εκείνον λοιπόν
+    ας αποκριθώμεν και ας είπωμεν, ότι κάμνει το κακόν διότι νικάται.
+    Από ποίον; θα είπη εκείνος· από το καλόν, μα τον Δία, θα είπωμεν.
+    Αν λοιπόν συμβή εκείνος που μας ηρώτησε να είναι υβριστής, θα
+    γελάση και θα είπη· πραγματικώς γελοίον πράγμα λέγετε, αν κάμνη
+    κανείς κακά, εν ώ γνωρίζει ότι είναι κακά και εν ώ δεν πρέπει να τα
+    κάμνη, διότι νικάται από τα καλά. Άρά γε, θα είπη, διότι δεν είναι
+    άξια εις σας τα καλά να νικούν τα κακά, ή διότι είναι άξια;
+    Αποκρινόμενοι, φανερόν είναι ότι θα είπωμεν, διότι δεν είναι άξια
+    τα καλά να νικήσουν τα κακά· διότι άλλως εκείνος, τον οποίον
+    είπαμεν ότι νικάται από τας ευχαριστήσεις δεν θα έσφαλλε. Κατά τι
+    δε, θα είπη ίσως, τα καλά δεν είναι άξια να νικήσουν τα κακά ή τα
+    κακά να νικήσουν τα καλά; Κατ' άλλο τίποτε ή όταν τα μεν είναι
+    μεγαλύτερα τα δε μικρότερα; Ή όταν τα μεν είναι περισσότερα τα δε
+    oλιγώτερα; Διότι δεν θα ημπορέσωμεν να είπωμεν άλλην αιτίαν παρά
+    αυτήν. Είναι λοιπόν φανερόν, θα είπη, ότι με το νικάται αυτό όπου
+    λέγετε, εννοείτε ότι αντί μικροτέρων καλών λαμβάνει μεγαλύτερα
+    κακά. Και αυτά μεν είναι έτσι. Ας πάρωμεν λοιπόν πάλιν οπίσω δι'
+    αυτά τα ίδια πράγματα τα ονόματα ευχάριστον και δυσάρεστον και ας
+    είπωμεν ότι κάποιος άνθρωπος κάμνει, προτήτερα μεν ελέγομεν τα
+    κακά, τώρα ας είπωμεν τα δυσάρεστα, εν ώ γνωρίζει ότι είναι
+    δυσάρεστα, επειδή νικάται από τα ευχάριστα τα οποία είναι φανερόν
+    ότι δεν είναι άξια να νικήσουν. Και τι άλλο κάμνει την ευχαρίστησιν
+    αξίαν να νικήση την δυσαρέσκειαν παρά όταν η μία είναι περισσοτέρα
+    από την άλλην ή ελλειπεστέρα; Αυταί δε συμβαίνει να γείνωνται και
+    μεγαλυτέρα, και μικροτέρα η μία από την άλλην, και περισσοτέρα και
+    ολιγωτέρα και δυνατωτέρα και αδυνατωτέρα. Διότι αν κανείς ήθελεν
+    είπη ότι, αλλά διαφέρει πολύ, Σωκράτη, η στιγμιαία ευχαρίστησις από
+    την ευχαρίστησιν και δυσαρέσκειαν η οποία θα συμβή ύστερον από
+    καιρόν, εγώ τουλάχιστον θα του έλεγα, μήπως διαφέρει κατ' άλλο
+    τίποτε παρά κατά την ευχαρίστησιν και την δυσαρέσκειαν; Διότι δεν
+    είναι δυνατόν να διαφέρουν εις τίποτε άλλο. Αλλά ωσάν άνθρωπος
+    ικανός να ζυγίζης, αφ' ου βάλης μαζί τα ευχάριστα και αλλού τα
+    δυσάρεστα και τα πλησίον και τα μακράν, το βάλης και αυτό εις την
+    ζυγαριάν, ειπέ ποία από αυτά είναι περισσότερα. Διότι, αν ζυγίσης
+    ευχάριστα μ' ευχάριστα, πρέπει πάντοτε να εκλέξης τα μεγαλύτερα και
+    τα περισσότερα· αν δε δυσάρεστα με δυσάρεστα, πρέπει να εκλέξης τα
+    ολιγώτερα και μικρότερα. Αν δε ευχάριστα με δυσάρεστα, αν μεν τα
+    ευχάριστα υπερτερούν τα δυσάρεστα, και αν τα μακράν ευχάριστα
+    υπερτερούν τα πλησίον, και αν τα πλησίον ευχάριστα υπερτερούν τα
+    μακράν, πρέπει να προτιμήσης να κάμης αυτήν την πράξιν εις την
+    οποίαν υπάρχουν αυτά, δηλ. τα περισσότερα ευχάριστα· αν δε τα
+    δυσάρεστα υπερτερούν τα ευχάριστα, δεν πρέπει να τα πράξωμεν· μήπως
+    δεν είναι έτσι το πράγμα, όπως το λέγω, θα έλεγον, ω άνθρωποι;
+    Ηξεύρω ότι δεν θα ημπορούσαν να είπουν ότι δεν είναι έτσι.
+
+     — Συνεφώνησεν εις τούτο και εκείνος.
+
+Σωκράτης
+    Τώρα λοιπόν που είναι έτσι αυτό, αποκριθήτε μου, θα τους είπω, εις
+    το εξής. Πράγματα που έχουν το ίδιον μέγεθος φαίνονται εις τα μάτια
+    σας από πλησίον μεν μεγαλύτερα, από μακράν δε μικρότερα· ή όχι;
+    Ναι, θα ειπούν. Και τα πολλά και τα χονδρά το ίδιον; Και αι ίσαι
+    φωναί από πλησίον δεν ακούονται μεγαλύτεραι, από μακράν δε
+    μικρότεραι; Ναι, θα έλεγον. Εάν λοιπόν η ευτυχία μας συνίστατο εις
+    τούτο, εις το να κάμνωμεν και να εκλέγωμεν τα μεγάλα και μακρά, ν'
+    αποφεύγωμεν και να μη κάμνωμεν τα μικρά, ποίον πράγμα θ'
+    απεδεικνύετο ότι εις την ζωήν μας αποτελεί την σωτηρίαν μας; Άρά γε
+    η τέχνη μας εις το να μετρώμεν ή η δύναμίς μας εις το να
+    παρατηρώμεν; Ή αύτη μεν, η παρατήρησις δηλαδή, μας απατούσε και μας
+    έκαμνε πολλές φορές άνω και κάτω, να ξαναρχίζωμεν τα ίδια και να
+    μετανοώμεν, και όταν εκάμναμεν και όταν επροτιμούσαμεν και τα
+    μεγάλα και τα μικρά. Η τέχνη όμως του να μετρώμεν δεν θα έκαμνεν
+    ανάξιον μεν να πιστεύεται τούτο το ψεύτικον φαινόμενον, θα
+    εφανέρωνε δε την αλήθειαν, θα καθησύχαζε την ψυχήν η οποία τότε θα
+    έμενε κάτοχος της αληθείας και θα εξησφάλιζε την ευτυχίαν της ζωής;
+    Άρά γε θα ωμολόγουν οι άνθρωποι εις ημάς σχετικώς με αυτά τα οποία
+    είπον, ότι σώζει τον άνθρωπον η τέχνη του να μετρά, ή ότι καμμία
+    άλλη τέχνη τον σώζει;
+
+     — Ο Πρωταγόρας ωμολόγει ότι σώζει η μετρητική τέχνη.
+
+Σωκράτης
+    Τι δε φρονείς; Αν η σωτηρία της ζωής μου εξαρτάται από την
+    προτίμησιν του μονού και του ζυγού, πότε δηλαδή είναι σωστόν να
+    προτιμώμεν το περισσότερον και πότε το oλιγώτερον, ή όταν
+    συγκρίνωμεν το ίδιον με το ίδιον ή το άλλο με το άλλο, είτε πλησίον
+    είναι είτε μακράν, τι ηδύνατο να μας σώση την ζωήν; Άρά γε δεν θα
+    μας την έσωζε μία επιστήμη, δηλαδή μία γνώσις; Και άρά γε δεν θα
+    μας έσωζε μία μετρητική γνώσις, επειδή βεβαίως αυτή είναι η τέχνη
+    του να ευρίσκωμεν το περισσότερον και το oλιγώτερον; Επειδή δε
+    είναι η τέχνη του μονού και του ζυγού, ποία άρά γε άλλη τέχνη είναι
+    αυτή παρά η αριθμητική; θα έμεναν εις τούτο σύμφωνοι οι άνθρωποι
+    μαζί μας ή όχι;
+
+     — Παρεδέχθη και ο Πρωταγόρας ότι θα συνεφώνουν μαζί μας.
+
+Σωκράτης
+    Έστω, ω άνθρωποι· επειδή δε παρεδέχθημεν ότι η σωτηρία της ζωής
+    εξαρτάται από την σωστήν εκλογήν της ευχαριστήσεως και της
+    δυσαρεσκείας, και του περισσοτέρου και ολιγωτέρου και μεγαλυτέρου
+    και μικροτέρου και μακροτέρου και πλησιεστέρου, άρά γε κατά πρώτον
+    μεν δεν φαίνεται ότι είναι μία εξέτασις η οποία μετρά την υπερβολήν
+    και την έλλειψιν και την ισότητα εν σχέσει προς αλλήλας;
+
+Πρωταγόρας
+    Δεν ημπορεί να είναι αλλέως παρά έτσι.
+
+Σωκράτης
+    Επειδή δε είναι μετρητική ενέργεια θα είναι αφεύκτως και τέχνη και
+    επιστήμη.
+
+Πρωταγόρας
+    Θα το παραδεχθούν ούτως.
+
+Σωκράτης
+    Μίαν άλλην φοράν θα εξετάσωμεν λοιπόν τι είδους τέχνη και επιστήμη
+    είναι αυτή· τώρα συμφωνούμεν ότι είναι επιστήμη, και τόσον μόνον
+    φθάνει διά να σας αποδείξωμεν, εγώ και ο Πρωταγόρας, εκείνα διά τα
+    οποία μας ερωτήσατε.
+
+    Μας ερωτήσατε δε, αν ενθυμήσθε, όταν εμέναμεν σύμφωνοι μεταξύ μας
+    ότι κανέν πράγμα δεν είναι ανώτερον από την επιστήμην, αλλ' ότι
+    αυτή πάντοτε νικά, όπου και αν ήθελεν υπάρχει, και την ευχαρίστησιν
+    και όλα τ' άλλα· σεις δε ελέγατε ότι πολλές φορές η ευχαρίστησις
+    νικά ακόμη και τον άνθρωπον που ηξεύρει, επειδή δε δεν
+    επαραδεχόμεθα την γνώμην σας, έπειτα από αυτό μας ηρωτήσατε·
+
+    Πρωταγόρα και Σωκράτη, αν δεν παθαίνη αυτό που λέγομεν, να νικάται
+    από την ευχαρίστησιν, αλλά τι άρά γε είναι αυτό και τι το λέγετε
+    σεις ότι είναι; Ειπέτε μας. Αν λοιπόν τότε αμέσως σας ελέγαμεν ότι
+    είναι αμάθεια, θα μας επεριπαίζατε· τώρα δε αν γελάσετε με ημάς, θα
+    γελάσετε και με τον ίδιον εαυτόν σας. Διότι και σεις έχετε
+    ομολογήση ότι από έλλειψιν της γνώσεως σφάλλουν, ως προς την
+    εκλογήν των ευχαριστήσεων και δυσαρεσκειών, εκείνοι οι οποίοι
+    σφάλλουν. Αυτά δε είναι και καλά και κακά· και όχι μόνον από την
+    έλλειψιν γνώσεως, αλλά και προηγουμένως ακόμη έχετε ομολογήση ότι
+    από έλλειψιν μετρητικής γνώσεως· η δε πράξις εις την οποίαν σφάλλει
+    κανείς διότι είναι άγνωρος, ηξεύρετε βέβαια και σεις οι ίδιοι ότι
+    πράττεται από αμάθειαν. Ώστε τούτο είναι το να νικάται κανείς από
+    την ευχαρίστησιν, η πλέον μεγάλη αμάθεια, της οποίας απ' εδώ ο
+    Πρωταγόρας λέγει ότι είναι ιατρός καθώς και ο Πρόδικος και ο
+    Ιππίας· σεις δε, επειδή φαντάζεσθε, ότι είναι άλλο τίποτε και όχι
+    αμάθεια, ούτε σεις έρχεσθε, ούτε τα παιδιά σας στέλλετε εις τούτους
+    εδώ τους σοφιστάς, οι οποίοι είναι οι διδάσκαλοι τούτων των
+    πραγμάτων, διότι ίσως νομίζετε ότι αυτό το πράγμα δεν ημπορεί να
+    διδαχθή, αλλά λυπούμενοι τα χρήματά σας και μη δίδοντες εις
+    τούτους, ευρίσκεσθε εις δυστυχίαν και ιδιωτικώς και δημοσίως.
+
+    Αυτά μεν ηθέλομεν αποκριθή εις τον κοινόν λαόν· ερωτώ δε τώρα σας,
+    Ιππία και Πρόδικε μαζί με τον Πρωταγόραν — διότι ημπορείτε όλοι σας
+    μαζί να ειπήτε την γνώμην σας. — Τι από τα δύο φρονείτε ότι λέγω,
+    αλήθειαν ή ψεύδος;
+
+     — Απεφάνθησαν όλοι ότι είναι πληρέστατα αληθινά όσα είπα.
+
+Σωκράτης
+    Είσθε λοιπόν σύμφωνοι, είπον εγώ, ότι το μεν ευχάριστον είναι
+    καλόν, το δε δυσάρεστον κακόν. Την δε διάκρισιν των ονομάτων, την
+    οποίαν κάμνει απ' εδώ ο Πρόδικος, παρακαλώ να την αφήση· διότι είτε
+    ευχάριστον είτε τερπνόν είτε χαροποιόν, είτε από όπου και όπως
+    ευχαριστείσαι να δίδης όνομα εις τα τοιαύτα, φίλτατε Πρόδικε, εις
+    τούτο μόνον, εις το οποίον επιθυμώ, δος μου απόκρισιν.
+
+     — Αφ' ου εγέλασεν ο Πρόδικος παρεδέχθη· επίσης και οι άλλοι.
+
+Σωκράτης
+    Τι δε φρονείτε λοιπόν, ω άνδρες, είπον εγώ, διά το εξής πράγμα;
+    Όλαι αι πράξεις αι οποίαι γίνονται διά τούτον τον σκοπόν, διά να
+    ζώμεν χωρίς λύπην και με ευχαρίστησιν, άρά γε δεν είναι ωραίαι και
+    ωφέλιμοι; Και το ωραίον έργον δεν είναι και αγαθόν και ωφέλιμον;
+
+     — Εις τούτο έμειναν σύμφωνοι.
+
+Σωκράτης
+    Αν λοιπόν, είπον εγώ, το ευχάριστον είναι αγαθόν, κανείς ο οποίος
+    να ηξεύρη ή να φρονή ότι υπάρχουν άλλαι καλύτεραι πράξεις παρά
+    εκείναι τας οποίας κάμνει και ότι έχει την δύναμιν να τας εκτελέση,
+    έπειτα εξακολουθεί να κάμνη αυτάς που κάμνει, εν ώ ημπορούσε να
+    κάμνη τας καλυτέρας· ούτε το να είναι κανείς κατώτερος του εαυτού
+    του είναι άλλο τίποτε τούτο παρά αμάθεια, ούτε το να είναι κανείς
+    καλύτερος του εαυτού του, είναι τίποτε άλλο παρά σοφία.
+
+     — Το παρεδέχθησαν όλοι.
+
+Σωκράτης
+    Τι δε φρονείτε λοιπόν; Δεν ονομάζετε λοιπόν αμάθειαν το τοιούτον
+    πράγμα, το να κανείς έχη δηλαδή ψευδή ιδέαν και να είναι απατημένος
+    διά τα πράγματα τα οποία έχουν μεγάλην αξίαν;
+
+     — Το παρεδέχθησαν και τούτο όλοι.
+
+Σωκράτης
+    Και έν άλλο λοιπόν, είπον εγώ· κανείς βέβαια δεν πηγαίνει
+    θεληματικώς επάνω εις τα κακά, ούτε εις εκείνα τα οποία νομίζει ότι
+    είναι κακά· ούτε είναι τούτο, καθώς φαίνεται, φυσικόν εις τον
+    άνθρωπον, αντί να πηγαίνη εις τα καλά, να πηγαίνη θεληματικώς κατ'
+    επάνω εις εκείνα τα οποία νομίζει ότι είναι κακά. Όταν δ' ευρεθή
+    υποχρεωμένος από δύο κακά να προτιμήση το έν, κανείς δεν θα εκλέξη
+    το μεγαλύτερον, εν ώ ημπορεί να εκλέξη το μικρότερον.
+
+     — Όλα αυτά τα εύρομεν όλοι μας ως ορθά.
+
+Σωκράτης
+    Τι λοιπόν φρονείτε; είπον εγώ· υπάρχει κανέν πράγμα το οποίον
+    ονομάζετε σεις τρόμον και φόβον και άρά γε το ίδιον το οποίον και
+    εγώ ονομάζω έτσι; Ομιλώ εις σε, Πρόδικε. Τούτο δε, είτε φόβον είτε
+    τρόμον το ονομάζετε, λέγω ότι είναι το να περιμένη κανείς κανέν
+    κακόν. Ο Πρωταγόρας μεν και ο Ιππίας παρεδέχθησαν ότι και φόβος και
+    τρόμος είναι τούτο· ο Πρόδικος όμως παρεδέχθη ότι είναι τρόμος, όχι
+    όμως φόβος. Αλλά τούτο δεν μ' ενδιαφέρει διόλου, είπον εγώ,
+    Πρόδικε· μ' ενδιαφέρει όμως, εάν είναι αληθινά όσα είπαμεν
+    προηγουμένως, ποίος άρά γε άνθρωπος προηγουμένως θα επήγαινε εις
+    εκείνα τα οποία φοβείται, εν ώ ημπορεί να υπάγη εις εκείνα τα οποία
+    δεν φοβείται; Ή προκύπτει από όσα παρεδέχθημεν ότι τούτο είναι
+    αδύνατον; Διότι έχομεν παραδεχθή ότι εκείνα τα οποία φοβείται, τα
+    νομίζει ότι είναι κακά· κανείς δε ούτε πηγαίνει κατ' επάνω εις
+    εκείνα τα οποία νομίζει κακά ούτε τα λαμβάνει θεληματικώς.
+
+     — Όλοι παρεδέχθησαν ότι και αυτά είναι ορθά.
+
+Σωκράτης
+    Αφού λοιπόν, αυτά είναι έτσι, είπον εγώ, Πρόδικε και Ιππία, ας μας
+    απολογηθή απ' εδώ ο Πρωταγόρας, κατά ποίον τρόπον είναι σωσταί αι
+    αποκρίσεις τας οποίας έδωκε κατ' αρχάς, μήπως εκείναι τας οποίας
+    έδωκε κατ' αρχάς δεν είναι διόλου σωσταί, διότι τότε μεν, εν ώ
+    είναι πέντε τα μέρη της αρετής, είπεν ότι κανέν από αυτά δεν
+    ομοιάζει με το άλλο, καθένα δε έχει ιδιαίτερον χαρακτηριστικόν διά
+    τον εαυτόν του· αλλά δεν ομιλώ δι' αυτά· ομιλώ δι' εκείνα τα οποία
+    είπεν έπειτα. Διότι' έπειτα είπεν ότι τα μεν τέσσαρα μέρη είναι
+    σχεδόν όμοια μεταξύ των, το δ' έν, η ανδρεία δηλαδή, είναι παρά
+    πολύ διαφορετικόν από τ' άλλα, είπε δε ότι ημπορώ να το καταλάβω
+    από την εξής απόδειξιν· διότι ημπορείς να εύρης, Σωκράτη, ανθρώπους
+    οι οποίοι είναι ασεβέστατοι και αδικώτατοι και ασωτότατοι και
+    αμαθέστατοι, είναι όμως ανδρειότατοι· από το οποίον θα καταλάβης
+    ότι η ανδρεία διαφέρει πολύ από τα άλλα μέρη της αρετής. Και τότε
+    κατ' αρχάς μου εφάνη πολύ παράξενος η απόκρισις, και ακόμη
+    περισσότερον παράξενος μου εφάνη, αφ' ου εξήτασα αυτά τα πράγματα
+    μαζί σας. Τον ηρώτησα λοιπόν εάν τους ανδρείους τους θεωρή
+    ανθρώπους με θάρρος· εκείνος δε είπεν ότι τους θεωρεί και
+    ορμητικούς. Ενθυμείσαι, είπον εγώ, Πρωταγόρα, ότι απεκρίθης αυτά;
+
+     — Εβεβαίωσεν ότι το ενθυμείται.
+
+Σωκράτης
+    Εμπρός λοιπόν, είπον εγώ, ειπέ μας, οι ανδρείοι κατ' επάνω εις ποία
+    πράγματα λέγεις ότι είναι ορμητικοί; Μήπως και επάνω εις τα ίδια
+    εις τα οποία είναι ορμητικοί και οι δειλοί;
+
+Πρωταγόρας
+    Όχι, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Και λοιπόν κατ' επάνω εις άλλα;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπεν αυτός.
+
+Σωκράτης
+    Τι από τα δύο, οι μεν δειλοί πηγαίνουν κατ' επάνω εις τα άφοβα
+    πράγματα, οι δε ανδρείοι κατ' επάνω εις τα φοβερά;
+
+Πρωταγόρας
+    Αυτό δα, Σωκράτη, λέγουν οι άνθρωποι.
+
+Σωκράτης
+    Αλήθειαν λέγεις, είπον εγώ· αλλά δεν ερωτώ τούτο· ερωτώ, συ κατ'
+    επάνω εις τι πράγμα λέγεις ότι είναι ορμητικοί οι ανδρείοι; Άρά γε
+    κατ' επάνω εις τα φοβερά πράγματα, εν ώ νομίζουν ότι είναι φοβερά,
+    ή κατ' επάνω εις εκείνα τα οποία δεν είναι φοβερά;
+
+Πρωταγόρας
+    Αλλά τούτο βέβαια, είπεν, εις τους συλλογισμούς τους οποίους συ
+    έλεγες, απεδείχθη προ ολίγου ότι είναι αδύνατον.
+
+Σωκράτης
+    Και τούτο, είπον εγώ, το οποίον λέγεις, είναι αλήθεια· ώστε αν
+    τούτο απεδείχθη σωστά, κανείς δεν πηγαίνει κατ' επάνω εις εκείνα τα
+    πράγματα τα οποία νομίζει ότι είναι φοβερά, επειδή το να είναι
+    κατώτερος του εαυτού του ευρέθη ότι είναι αμάθεια.
+
+     — Το παρεδέχθη (ο Πρωταγόρας).
+
+Σωκράτης
+    Αλλ' όμως όλοι πάλιν πηγαίνουν κατ' επάνω εις εκείνα τα πράγματα τα
+    οποία δεν τα φοβούνται, και οι δειλοί και οι ανδρείοι, και εις
+    αυτήν τουλάχιστον την περίστασιν οι δειλοί και οι ανδρείοι
+    διευθύνονται εις τα ίδια πράγματα.
+
+Πρωταγόρας
+    Αλλ' όμως, είπε, Σωκράτη, είναι όλως διόλου εναντία εκείνα εις τα
+    οποία διευθύνονται οι δειλοί από εκείνα εις τα οποία διευθύνονται
+    οι ανδρείοι. Έξαφνα εις τον πόλεμον οι μεν ανδρείοι θέλουν να
+    πηγαίνουν, οι δε δειλοί δεν θέλουν.
+
+Σωκράτης
+    Τι από τα δύο, είπον εγώ, δεν θέλουν να πηγαίνουν, διότι είναι
+    εύμορφον πράγμα ή είναι άσχημον;
+
+Πρωταγόρας
+    Διότι είναι ωραίον, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Και λοιπόν, εάν είναι ωραίον, παρεδέχθημεν προηγουμένως ότι είναι
+    και αγαθόν, (δηλαδή ενάρετος πράξις), διότι παρεδέχθημεν ότι όλαι
+    αι ωραίαι πράξεις είναι και ενάρετοι.
+
+Πρωταγόρας
+    Αληθινά λέγεις, και εγώ τουλάχιστον πάντοτε αυτήν την γνώμην έχω.
+
+Σωκράτης
+    Σωστήν γνώμην βέβαια, είπον εγώ. Αλλά ποίοι από τους δύο λέγεις ότι
+    δεν θέλουν να πηγαίνουν εις τον πόλεμον, εν ώ τούτο είναι πράξις
+    ωραία και ενάρετος;
+
+Πρωταγόρας
+    Οι δειλοί, είπεν αυτός.
+
+Σωκράτης
+    Εάν τούτο είναι πράξις ωραία και ενάρετος, είπον εγώ, δεν είναι και
+    πράξις ευάρεστος;
+
+Πρωταγόρας
+    Το έχομεν παραδεχθή βέβαια, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Άρά γε δεν θέλουν λοιπόν οι δειλοί να πηγαίνουν εις εκείνο το
+    οποίον είναι και ωραιότερον και ηθικώτερον και πλέον ευάρεστον, εν
+    ώ γνωρίζουν ότι είναι τοιούτον;
+
+Πρωταγόρας
+    Αλλ' εάν παραδεχθώμεν και τούτο, είπε, θα ανατρέψωμεν κείνα τα
+    οποία εβεβαιώσαμεν προηγουμένως.
+
+Σωκράτης
+    Τι δε κάμνει ο ανδρείος; Δεν πηγαίνει εις εκείνο το οποίον είναι
+    ωραιότερον και ηθικώτερον και πλέον ευχάριστον;
+
+Πρωταγόρας
+    Είμεθα υποχρεωμένοι, είπε, να το παραδεχθώμεν.
+
+Σωκράτης
+    Οι ανδρείοι λοιπόν, όταν φοβώνται, δεν φοβούνται διόλου φόβους
+    αισχρούς, ούτε όταν έχουν αφοβίας, έχουν αφοβίας αισχράς.
+
+Πρωταγόρας
+    Αλήθεια είναι, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Εάν δε όχι αισχρούς, λοιπόν ωραίους;
+
+Πρωταγόρας
+    Βέβαια, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Εάν δε ωραίους και αγαθούς;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι.
+
+Σωκράτης
+    Λοιπόν και οι δειλοί και οι τρομεροί και οι μανιακοί απεναντίας δεν
+    φοβούνται αισχρούς φόβους και δεν έχουν αισχράς αφοβίας;
+
+     — Το παρεδέχετο (ο Πρωταγόρας).
+
+Σωκράτης
+    Έχουν δε αφοβίαν εις τα αισχρά και κακά διά καμμίαν άλλην αιτίαν ή
+    ένεκα αγνοίας και αμαθείας;
+
+Πρωταγόρας
+    Έτσι είναι, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Τι λοιπόν φρονείς; Τούτο, ένεκα του οποίου οι δειλοί είναι δειλοί,
+    το ονομάζεις δειλίαν ή ανδρείαν;
+
+Πρωταγόρας
+    Εγώ, βέβαια το ονομάζω δειλίαν, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Δεν εδείχθησαν δε ότι είναι δειλοί ένεκα της αμαθείας των φοβερών
+    πραγμάτων.
+
+Πρωταγόρας
+    Βεβαιότατα, είπεν.
+
+Σωκράτης
+    Εξ αιτίας λοιπόν ταύτης της αμαθείας είναι δειλοί;
+
+     — Το παραδέχετο (ο Πρωταγόρας).
+
+Σωκράτης
+    Ομολογείς λοιπόν ότι η άγνοια των φοβερών και μη φοβερών τους
+    κάμνει να είναι δειλοί;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Η αμάθεια λοιπόν εκείνων που είναι φοβερά και εκείνων όπου δεν
+    είναι φοβερά, τούτο δεν είναι η δειλία;
+
+     — Έκαμε νεύμα ότι το παρεδέχθη.
+
+Σωκράτης
+    Αλλ' όμως, είπον εγώ, η ανδρεία είναι το εναντίον της δειλίας;
+
+Πρωταγόρας
+    Ναι, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Η γνώσις λοιπόν των φοβερών και των μη φοβερών πραγμάτων δεν είναι
+    εναντία εις την αμάθειαν αυτών;
+
+     — Και εις τούτο ακόμη έκαμε νεύμα ότι το παραδέχεται.
+
+Σωκράτης
+    Η δε αμάθεια τούτων δεν είναι δειλία;
+
+     — Μετά μεγάλης δυσκολίας εδώ έκαμε νεύμα, ότι το παραδέχεται.
+
+Σωκράτης
+    Η γνώσις λοιπόν των φοβερών και μη φοβερών δεν είναι ανδρεία, η
+    οποία είναι εναντία εις την αμάθειαν τούτων;
+
+     — Εδώ πλέον δεν ηθέλησεν ούτε διά νεύματος να δείξη ότι το
+    παραδέχεται.
+
+    Εγώ δε είπον·
+
+Σωκράτης
+    Διατί λοιπόν, Πρωταγόρα, συ ούτε παραδέχεσαι ούτε αρνείσαι εκείνα,
+    τα οποία ερωτώ;
+
+Πρωταγόρας
+    Μόνος τελείωσέ τα, είπε.
+
+Σωκράτης
+    Να τελειώσω, είπον εγώ, μόνον, αφ' ου σ' ερωτήσω ακόμη έν πράγμα.
+    Εάν εξακολουθής ακόμη να νομίζης, όπως κατ' αρχάς, ότι υπάρχουν
+    μερικοί άνθρωποι αμαθέστατοι μεν, ανδρειότατοι όμως.
+
+Πρωταγόρας
+    Μου φαίνεσαι, είπε, Σωκράτη, ότι βιάζεσαι να σου αποκριθώ
+    εγώ· θα σου κάμω λοιπόν την χάριν. Σου λέγω λοιπόν σύμφωνα με όσα
+    παρεδέχθημεν, ότι φρονώ ότι είναι αδύνατον να υπάρχουν άνθρωποι
+    αμαθέστατοι μεν, ανδρειότατοι όμως.
+
+Σωκράτης
+    Διά κανένα άλλον λόγον, είπον εγώ, δεν κάμνω όλας αυτάς τας
+    ερωτήσεις, ειμή επειδή επιθυμώ να εξετάσω, πώς τάχα είναι τα
+    αναφερόμενα εις την αρετήν και τι τάχα είναι αυτή η ιδία η αρετή.
+    Διότι ηξεύρω ότι, όταν τούτο γείνη φανερόν, ημπορεί να γείνη
+    παραπολύ καθαρόν και εκείνο, διά το οποίον και εγώ και συ εκάμαμεν
+    μεταξύ μας μεγάλην συζήτησιν, και εγώ μεν υπεστήριζα ότι η αρετή
+    δεν ημπορεί να διδαχθή, συ δε ότι ημπορεί να διδαχθή. Και μου
+    φαίνεται ότι το προ ολίγου συμπέρασμα των συζητήσεών μας, ωσάν να
+    είναι άνθρωπος, μας κατηγορεί και μας περιγελά, και αν ημπορούσε να
+    ομιλήση, θα έλεγεν ότι εχάσατε τον νουν σας, Σωκράτη και Πρωταγόρα·
+    συ μεν αφ' ου εις τα προηγούμενα έλεγες ότι η αρετή δεν ημπορεί να
+    διδαχθή, τώρα βιάζεσαι ν' αντικρούσης τον εαυτόν σου, αναλαμβάνων
+    ν' αποδείξης ότι όλα τα πράγματα είναι γνώσις, και η δικαιοσύνη και
+    η εγκράτεια και η ανδρεία, εις τρόπον ώστε ν' αποδειχθή ότι η αρετή
+    κάλλιστα ημπορεί να διδαχθή· διότι εάν η αρετή ήτο τίποτε άλλο παρά
+    γνώσις, καθώς ο Πρωταγόρας επροσπάθει να υποστηρίζη, δεν θα ήτο
+    δυνατόν καθαρά να διδαχθή· τώρα δε, αν αποδειχθή ότι ολόκληρος
+    είναι γνώσις, καθώς προσπαθείς Σωκράτη, θα ήτο παράξενον αν δεν ήτο
+    δυνατόν να διδαχθή. Ο Πρωταγόρας δε πάλιν, εν ώ τότε υπεστήριζεν
+    ότι ημπορεί να διδαχθή, τώρα απεναντίας φαίνεται άνθρωπος
+    ενδιαφερόμενος ν' αποδεχθή ότι αυτή σχεδόν κάθε τι άλλο είναι παρά
+    γνώσις· και διά τούτο διόλου δεν είναι δυνατόν να διδαχθή. Εγώ
+    λοιπόν, Πρωταγόρα, καλώς βλέπων ότι όλα αυτά ανακατεύοντο και
+    αναποδογύριζαν, έχω όλην την καλήν διάθεσιν να γείνουν αυτά
+    ολοφάνερα, και επεθύμουν, αφ' ου ημείς τα συζητήσωμεν, να
+    αποδείξωμεν έπειτα τι πράγμα είναι και η αρετή, και πάλιν έπειτα να
+    εξετάσωμεν δι' αυτήν, εάν ημπορή να διδαχθή ή δεν ημπορή, μήπως
+    πολλάς φοράς ο Επιμηθεύς εκείνος και εις την εξέτασίν μας κάμη
+    λάθος και μας εξαπατήση, καθώς και εις την μοιρασιάν μας
+    παρημέλησεν, όπως συ λέγεις. Και εις εμέ λοιπόν ήρεσε και εις τον
+    μύθον ο Προμηθεύς καλύτερα από τον Επιμηθέα· και κατά το παράδειγμά
+    του εγώ κάμνων προμήθειαν δι' όλην μου την ζωήν, ενασχολούμαι εις
+    όλα αυτά τα ζητήματα, και εάν συ έχης ευχαρίστησιν, το οποίον και
+    εις την αρχήν έλεγα, μαζί σου θα εξήταζα αυτά με πολύ μεγάλην
+    ευχαρίστησιν.
+
+     — Και ο Πρωταγόρας είπεν·
+
+Πρωταγόρας,
+    Εγώ, Σωκράτη, επαινώ την προθυμίαν σου και τον τρόπον, που συζητείς
+    τα ζητήματα. Διότι ούτε κατά τα άλλα νομίζω ότι είμαι κακός
+    άνθρωπος, και φθονερός δε είμαι oλιγώτερον από κάθε άνθρωπον,
+    επειδή και διά σε έχω δα είπη εις πολλούς ανθρώπους ότι από όσους
+    συναναστρέφομαι πολύ περισσότερον θαυμάζω σε και παρά πολύ μάλιστα
+    από τους έχοντας την ηλικίαν σου· και λέγω βεβαίως ότι δεν θα μου
+    εφαίνετο διόλου παράξενον, εάν εγίνεσο μίαν ημέραν είς από τους
+    περιφήμους διά την σοφίαν άνδρας. Και δι' αυτά δε τα ζητήματα μίαν
+    άλλην φοράν, όταν έχης ευχαρίστησιν, συζητούμεν τώρα δε είναι πλέον
+    καιρός να κυττάξωμεν και καμμίαν άλλην υπόθεσιν.
+
+Σωκράτης
+    Αλλά, είπον, εγώ είναι χρεία έτσι να κάμωμεν, διότι και εγώ είναι
+    καιρός εκεί όπου έλεγα προ πολλού να υπάγω, αλλ' έμεινα διά να
+    ευχαριστήσω τον εύμορφον Καλλίαν.
+
+     — Αυτά αφ' ου είπομεν και ηκούσαμεν, ανεχωρήσαμεν.
+
+Η Σειρά των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, των Εκδόσεων Φέξη, υπήρξεν
+ένας σταθμός στα ελληνικά χρονικά. Για πρώτη φορά προσφερόταν
+συστηματικά στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, η αρχαία ελληνική σκέψη
+(Ιστορία, φιλοσοφία, ποίηση, δράμα, δικανικός και πολιτικός λόγος)
+σε δημιουργικές μεταφορές της, από τους άριστους μεταφραστές του
+τόπου, στην πιο σύγχρονη μορφή που πήρε εξελισσόμενο το γλωσσικό
+της όργανο. Ο Όμηρος, οι Τραγικοί κι ο Αριστοφάνης, ο Ηρόδοτος, ο
+Θουκυδίδης, ο Πλάτων, ο Ξενοφών, ο Αριστοτέλης, ο Θεόκριτος, ο
+Θεόφραστος, ο Επίκτητος, ο Πλούταρχος, ο Λουκιανός κλπ.
+προσφέρονται και σήμερα, στις κλασικές πια μεταφράσεις των Πολυλά,
+Ραγκαβή, Μωραϊτίδη, Κονδυλάκη, Ποριώτη, Γρυπάρη, Τανάγρα, Πολέμη,
+Καμπάνη, Καζαντζάκη, Βάρναλη, Αυγέρη, Βουτιερίδη, Ζερβού,
+Φιλαδελφέως, Τσοκόπουλου, Σιγούρου, Κ. Χρηστομάνου κλπ, σε μια
+σύγχρονη σειρά εκδόσεων βιβλίου τσέπης, πράγμα που επίσης γίνεται
+για πρώτη φορά, συστηματικά, στην Ελλάδα.
+
+Πρωταγόρας Ύστερα από ωραία και ειρωνική περιγραφή των επιδειχτικών
+και φαντασμένων τρόπων των σοφιστών, γίνεται συζήτηση, ανάμεσα στον
+Σωκράτη και τον Πρωταγόρα, περί αρετής. Επιδέξια φέρνοντας σε
+αδιέξοδο τον σοφιστή, ο Σωκράτης αποδείχνει πως η αρετή είναι
+αυτοδίδαχτη κ' ύστερα, μεταστρέφοντας τους συλλογισμούς του την
+παρουσιάζει σαν αποτέλεσμα γνώσης.
+
+
+
+Η «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ» ΑΝΑΤΥΠΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ
+ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ.
+
+ΑΘΗΝΑΙ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 36 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΤΣΙΜΙΣΚΗ 61
+
+
+ΤΙΜΗ ΤΟΜΟΥ ΔΡΑΧΜΕΣ 10
+
+***
+
+1) Χάριν σαφηνείας τίθενται από του εξής εις επικεφαλίδα τα ονόματα
+των διαλεγομένων.
+
+2) Ολίγον προ του Ιπποκράτους, επειδή οι ιατροί παραμέλησαν την
+διαιτητικήν, η οποία απαιτεί γνώσιν των νόμων της φύσεως, ανέλαβαν
+αυτήν ως άλλο πράγμα αδέσποτον οι διδάσκαλοι της γυμναστικής και
+εκανόνιζον αυτοί την δίαιταν των μαθητών των σύμφωνα με την κράσιν
+και τα είδη των ασκήσεών των. Ο Ιπποκράτης όμως πρώτος επανέλαβε
+την διαιτητικήν και ούτω κατ' ολίγον οι ιατροί ανέκτησαν την θέσιν
+των. Κατά τους χρόνους του Πλάτωνος ολίγοι ήσαν οι παλαισταί οι
+μετερχόμενοι ούτω τους ιατρούς.
+
+3) Είχον ιδιαιτέραν ικανότητα οι σοφισταί εις την κατασκευήν και
+διήγησιν μύθων. Οι δε μύθοι ούτοι διέφθειραν και εξήλειψαν βαθμηδόν
+την φυσικήν θρησκείαν.
+
+4) Ούτος εποίησε δράμα υπο τον τίτλον «Άγριοι», το οποίον παρεστάθη
+και του οποίου σκοπός ήτο να δείξη ότι οι πρώτοι άνθρωποι οι ακόμη
+μη συστήσαντες έννομον και εύτακτον πολιτείαν ήσαν δυστυχείς. Ήθελε
+δε να διδάξη με τούτο τους Έλληνας να ποθώσι την ειρήνην μεταξύ των
+και να είναι ευπειθείς εις τους νόμους διά να ευτυχώσι.
+
+5) Ούτοι ήσαν διάσημοι κακούργοι και το όνομά των έμεινε
+παροιμιώδες.
+
+6) Ούτος ενίκησε τρεις φοράς εις το στάδιον και εβραβεύθη.
+
+7) Ούτοι διήνυον εις κάθε ημέραν μακρόν διάστημα.
+
+8) Πρυτανεία ωνομαζον τους ναούς, εις τους οποίους νυχθημερόν
+έκαιεν άσβεστον το αφιερωμένον εις την Εστίαν ιερόν πυρ.
+
+9) Οι Κείοι εφημίζοντο ως ευσεβείς και χρηστοήθεις.
+
+10) Η πατρίς τούτου ητο εις την Φωκίδα πλησίον του όρους Οίτη.
+
+11) Υπαινίττεται τας φιλικάς του Σιμωνίδου σχέσεις μετά του
+βασιλέως των Λακεδαιμονίων Παυσανίου και του σοφού τυράννου των
+Συρακουσίων Ιέρωνος.
+
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Protagoras, by Plato
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK PROTAGORAS ***
+
+***** This file should be named 34820-0.txt or 34820-0.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        http://www.gutenberg.org/3/4/8/2/34820/
+
+Produced by Sophia Canoni. Book provided by Iasonas Konstantinides
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License (available with this file or online at
+http://gutenberg.org/license).
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need, are critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
+http://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at
+809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
+business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
+information can be found at the Foundation's web site and official
+page at http://pglaf.org
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit http://pglaf.org
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including checks, online payments and credit card donations.
+To donate, please visit: http://pglaf.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     http://www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
diff --git a/34820-0.zip b/34820-0.zip
new file mode 100644
index 0000000..d7c0f4a
--- /dev/null
+++ b/34820-0.zip
diff --git a/LICENSE.txt b/LICENSE.txt
new file mode 100644
index 0000000..6312041
--- /dev/null
+++ b/LICENSE.txt
@@ -0,0 +1,11 @@
+This eBook, including all associated images, markup, improvements,
+metadata, and any other content or labor, has been confirmed to be
+in the PUBLIC DOMAIN IN THE UNITED STATES.
+
+Procedures for determining public domain status are described in
+the "Copyright How-To" at https://www.gutenberg.org.
+
+No investigation has been made concerning possible copyrights in
+jurisdictions other than the United States. Anyone seeking to utilize
+this eBook outside of the United States should confirm copyright
+status under the laws that apply to them.
diff --git a/README.md b/README.md
new file mode 100644
index 0000000..11bfe43
--- /dev/null
+++ b/README.md
@@ -0,0 +1,2 @@
+Project Gutenberg (https://www.gutenberg.org) public repository for
+eBook #34820 (https://www.gutenberg.org/ebooks/34820)