path: root/31403-0.txt

The Project Gutenberg EBook of Simple manners, by Konstantinos Chatzopoulos

This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.org


Title: Simple manners

Author: Konstantinos Chatzopoulos

Release Date: February 25, 2010 [EBook #31403]

Language: Greek

Character set encoding: UTF-8

*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK SIMPLE MANNERS ***




Produced by Sophia Canoni




Note: The tonic system has been changed from
polytonic to monotonic.  The spelling of the book
has not been changed otherwise.

Σημείωση: Το τονικό σύστημα έχει αλλάξει από
πολυτονικό σε μονοτονικό.  Η ορθογραφία του
βιβλίου κατά τα άλλα παραμένει ως έχει.


ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ:

Τραγούδια της ερημιάς
Τα ελεγεία και τα ειδύλλια
Αγάπη στο χωριό
Ο πύργος τον ακροπόταμου
Υπεράνθρωπος
Τάσω, Στο σκοτάδι και άλλα διηγήματα
Φθινόπωρο

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ:
Goethe: Ιφιγένεια εν Ταύροις
   »    Φάουστ
Hofmannstahl: Ηλέκτρα
Geijerstam: Το βιβλίο του μικρού αδερφού

ΤΥΠΩΝΟΝΤΑΙ:
Βραδινοί θρύλοι, ποιήματα



ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ



ΑΠΛΟΙ ΤΡΟΠΟΙ



ΕΚΔΟΤΗΣ ΜΙΧΑΗΛ Σ. ΖΗΚΑΚΗΣ, ΑΘΗΝΑΙ
1920



ΑΦΙΕΡΩΝΟΝΤΑΙ

ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ
ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟ



Άσ' τη βάρκα στο κύμα όπου θέλει να τρέχη,
ας oρίζη το αέρι τιμόνι, πανί,
τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει,
είναι πιο όμορφοι οι άγνωροι πάντα γιαλοί·
η ζωή μια δροσιά είναι, ένα κύμα· ας το φέρη
όπου θέλει το αέρι, όπου ξέρει το αέρι.

Ας αλλάζουν λιβάδια με βράχους και δάση,
γύρω ας φεύγουν που πύργοι, που καλύβας καπνός·
είτε ειδύλλιο γελούμενο απλώνεται η πλάση,
είτε αντάρες και μπόρες κρεμά ο ουρανός,
μη θαρρείς το πανί σου μπορείς να βαστάξης,
όπου θέλει το κύμα μαζί του θ' αράξης.

Τι γυρεύεις, τι θέλεις μη και συ το γνωρίζεις;
κι έχεις πιάσει ποτέ σου το τι κυνηγάς;
μη όπου σπέρνεις καλό το κακό δε θερίζεις,
δε σκοντάβεις σε ρώτημα σ' ότι ρωτάς;
Κι ό τι σ' έχει μαγέψει κι ό τι σου έχει γελάσει
το έχεις μόνος κερδίσει, μοναχός ετοιμάσει;

Άσε τότε το κύμα όπου θέλει να σπάζη,
άσ' τις ζάλες να σέρνουν τυφλά την καρδιά·
κι αν τριγύρω βογκά κι αν ψηλά συννεφιάζη,
κάπου ο ήλιος σε κάποιο γιαλό θα γελά,
κι αν πικρό την ψυχή σου το δάκρυ τη ραίνη,
πάντα κάπου κρυφτή μια χαρά την προσμένει.

* * * *

Παλιές αγάπες, τη θολή την ώρα αυτή ως περνάτε
και τρεμοφέγγετε στο φως λουσμένες το απαλό,
βαθιούς απόμακρους αχούς σβησμένους μου ξυπνάτε,
σαν τους που στέλνει η θάλασσα σε απάνεμο γιαλό.

Μια σα θλιμμένη Παναγιά περνά χλομή· μια πλάνο,
λαύρο σκορπά το γέλιο της και χύνεται φωτιά,
άλλη αεράκι αργογλιστρά πρωινό στη χλόη απάνω,
μιας άλλης χύνει αντάριασμα και τρικυμιά η ματιά.

Κάποια σ' ένα δροσόνερο σκύφτει σιγά και πίνει,
άλλη διαβαίνει ονειρευτή στο κρύο το δειλινό
κι άλλη άπιαστη γοργοπετά και πίσω δεν αφίνει
μηδέ όσο ροδοσύννεφο στον αυγινό ουρανό.

Όλες εσείς την ώρα αυτή καθώς σιγοπερνάτε
κι αυλές μπροστά μου φεύγετε και χάνεστε θολές,
ή τα χλωρά στεφάνια σας περήφανες κρατάτε,
ή κουρασμένες σέρνεστε σε λιτανίες δειλές,

μες στην ψυχή που ησύχασε, στους πόθους στομωμένη,
όσο κι αν είστε σαν αχοί που πνίγονται μακρά,
φέγγετε μια στιγμή απαλά σαν άνοιξη ανθισμένη·
και σβήτε σα ροδόφωτα σε βραδινά νερά.

* * * *

Μαύρα βαραίνουν όνειρα βαριά το νου μου ακόμη
ενώ σιγά το βήμα μου φέρνω σε σένα, αυγή,
μόλις του δάσους τη σγουρή χρυσώνει ο ήλιος κόμη
κι η καταχνιά κακό όνειρο κι αυτή γλιστρά απ τη γη

Αύρα γλυκειά στους πράσινους βυθούς αργοσαλεύει,
στα ρείκη αρχίζει το σκοπό σιγά ο κορυδαλός,
μα όσο στο φως υψώνεται κι όσο ψηλά αλαργεύει,
το λάλημά του χύνεται ολόηχος κάτω αυλός.

Και δες: με τις παλιές χαρές η νέα μέρα αρχίζει·
στη χλόη νέα άνθη, νέοι βλαστοί στο γέρικο κορμό,
και γύρω τους μυριόφτερος κόσμος ξυπνά, σκορπίζει
και το τραγούδι της ζωής βουίζει το θερμό.


Και το πουλί λες σήμαντρο ψηλά στον όρθρο κράζει·
μέσα στον δάσους το ναό γονατιστή η ψυχή
σαν παλιό κρίμα μια στιγμή τη θλίψη της τινάζει
σε μια άφωνη προς το γλαυκό του απείρου προσευχή.

* * * *

Το μυστικό δε σου ένιωσε κανείς, ψυχή φτωχή·
το φάντασμά σου όλοι είδανε μονάχα, είδαν δυο χέρια
λευκά, χλομά ν' απλώνονται θαρρείς σε προσευχή
προς κάποια απάνω αθώρητα χαμένα αδέρφια αστέρια.

Όλοι το διάβα σου είδανε να φεύγη σιγανό
και να περνά με φόβο λες κάπου να μην αγγίση,
σαν πλανημένο σύννεφο στο βραδινό ουρανό
που αργογλιστρά τρεμάμενο μη, πριν αράξη, σβήση.

Κι όλοι τα μάτια σου είδανε θλιμμένα και θολά,
γλαρά άνθη που μαράθηκαν σ' ένα στεγνό ανθογυάλι,
ν' ανοίγουν σα ν' αντίκρυζαν χαμένα και δειλά
προς κάποιο πέρα μακρινό κι απόνειρο ακρογιάλι.

Κι άκουσαν το τρεμούλιασμα της σιγαλής φωνής
σα φαρφουρί που ράγισε ήχο βραχνό ν' αφήνη,
αλλά τη θλίψη σου, ψυχή, δεν ένιωσε κανείς,
το μυστικό σου κανενός καημός δεν έχει γίνει.

Μόνο εγώ, που όμοιος μέσα μου πόθος με τρώει κρυφός,
ακούω το απόηχο από ένα πια πεσμένο μαϊστράλι
και βλέπω πως τα μάτια σου ζητούν σταξιά απ το φως
που σιγοτρέμει σβήνοντας στο μακρινό ακρογιάλι.

* * * *

Καθόμαστε· από πάνω μας ο θόλος του ουρανού
άπλωνε τη γαλήνη του στη θάλασσα όλη πέρα·
Μάης ήταν, και το πέρασμα σύννεφου μηδέ αχνού
δε θόλωνε τον ξάστερο πρωινό γλαυκόν αιθέρα.

Το αέρι μόλις άγγιζε το ολόστρωτο νερό,
μόλις των πεύκων γύρω μας τ' ακρόκλωνα κινούσε
κι ο ήλιος, δίνοντας, χρυσά στο βραδινόν αφρό
και στ' αρμηρίκια του γιαλού ροδόκρινα σκορπούσε

κι έδειχνε ανάερο φάντασμα στο φάρο εκεί πλευρά
του μύλου τα λευκά πανιά ασάλευτα απλωμένα.
Όλα λευκά κι ασάλευτα· και μόνο τα φτερά
των γλάρων στο νερό κοντά σάλευαν ξυπνημένα.

Και μόνο δυο ναυτόπουλα στην αμμουδιά είχαν βγει
απ τα καΐκια που άραζαν ριγμένα στο ακρογιάλι,
και τα γυμνά τους τα κορμιά ξάπλωσαν στην αυγή
και το καράβι κοίταζαν που είχε μακριά προβάλει

και προχωρούσε ολάρμενο κι αργό και σιγαλό
κι ολόλευκο σαν την αυγή που ανέβαινε ολοένα
και θέρμαινε και τη ζωή ξυπνούσε στο γιαλό,
και τα κλειστά παράθυρα άνοιγαν ένα ένα.

Καθόμαστε· σε κοίταξα, με κοίταξες αργά·
το βλέμμα σου έφεγγε θαμπό σα σκοτεινό πετράδι.
Μου φάνηκε πώς έτρεμε μη φύγη η αυγή γοργά
και φτάση η μέρα σέρνοντας κοντά της το αχνό βράδυ.

* * * *

Κισσέ που απάνω σέρνεσαι στο σπίτι και το ζώνεις
με τ' άνανθα, τα σκοτεινά κι ανεύωδα κλαδιά
κι ολόγυρα στη θύρα του πένθιμο θόλο απλώνεις,
σα νάχη στο κατόφλι της καθίσει η ωχρή βραδιά.

Κι ούτε πουλί δεν έρχεται, μήτε του ηλιού το χάδι,
και μήτε ένα ψιθύρισμα δε σου ξυπνά η πνοή·
άχαρα πάντα απάνω σου περνούν αυγή και βράδυ,
λες ίδια ζούμε θλιβερή κι εσύ κι εγώ ζωή.

Και τώρα, το φθινόπωρο που, δες, έχει μαδήσει
τη λεύκα και το αγιόκλημα, που φαίδρυνε κι εσέ
πλάι σου το Μάη σαν άνθιζε, αμάδητα έχει αφήσει
σε μόνο και τη θλίψη μου, χλομόμαυρε κισσέ.

Και πεταλούδα, σκοτεινή ωσάν εσέ κι εκείνη,
σα μιαν ακτίνα από κρυφή ν' αποζητά ομορφιά,
στ' άχαρα φύλλα σου πετά κι εκεί τη θλίψη πίνει
που της σταλάζει απ την υγρή και στείρα συννεφιά.

Και μου είναι ωσάν απάνω μου τους κλώνους νάχης ρίξει,
όπως μια μέρα θ' απλωθής σε αξύπνητη σιγή,
όταν στα μάτια τα κλειστά λευκό μπροστά θ' ανοίξη
το φως της η ασυννέφιαστη που θα χαράξη αυγή

* * * *

Με ορμή χύνεται ο άνεμος στις λεύκες και βουίζει
κι είναι η βοή σα θάλασσας που άγρια στο βράχο σπα,
κι η κορυφή ως λυγά λευκή και πράσινη ως γυρίζει,
κύμα θαρρείς που ανάερα τον άυλο αφρό σκορπά.

Και νέο κύμα ακολουθά κι όλο η βοή πληθαίνει
κι όλο αγριώτερη βογκά και ξανασπά η ριπή·
μα ωσάν η ορμή της έξαφνα να πέφτη κουρασμένη,
απλώνεται, μια ολόβαθη λίγες στιγμές σιωπή.

Και δες: ένα κελάδημα πουλιών ακούεται τώρα
και στην πηγή πώς σιγαλά σταλάζει το νερό,
και καθώς λάμπει φωτεινή, θερμή του Αυγούστου η ώρα,
κι η πεταλούδα ολόλευκο σαλεύει το φτερό.

Τέτοιες γαλήνιες στη ζωή στιγμές κι εσέ αν σου μένουν
χάρου τις ως χαιρόμαστε γοργό όνειρο, ψυχή,
και σα να μη σε γγίζουν καν οι άλλες ας διαβαίνουν
ως στον ολόγλαυκο ουρανό του ανέμου η ταραχή.

* * * *

Μες στα όνειρά μου πέρασες ένα και συ όνειρο μου·
ήταν η λάμψη μιας στιγμής, μια λάμψη όπως και συ,
και μου είναι ως να σε απάντησα στο γύρισμα ενός δρόμου,
ενώ μια δύση χύνονταν στον ουρανό χρυσή.

Και δεν κελάδησαν πουλιά, δεν άνθισαν οι κλάδοι,
γλυκόπνοη της άνοιξης δε σκόρπισε η ευωδιά,
ήταν φθινοπωριάτικο στο πέρασμά σου βράδυ,
και μόνο τ' άυλα ρόδα του κρεμούσαν στα κλαδιά.

Και παίξαν και στην κόμη σου κρεμάσαν ολογύρα,
κι ήταν από τα μάτια σου σα να έσταζε το φως·
και πέρασες, δε στάθηκες· μα στην ψυχή μου πήρα
ό τι στην ώρα ο πόθος της λαχτάρησε κρυφός.

Και πέρασες· στο διάβα σου δε σάλεψε ούτε φύλλο,
όμως στο δρόμο απόμεινε και τρέμει μια πνοή
από χαμένο ένα όνειρο κι από σβηστό ένα θρύλο
για ένα χρυσό βασίλεμα και μια ιλαρή ζωή.

* * * *

Λιγνές σαλεύει ολάργυρες φωτίζει τις σημύδες
μέσα στο δάσος ως περνά δροσόπνοη η αυγή,
με τα σφεντάμια εφτάχρωμες παίζουν του ήλιου οι αχτίδες,
λούζονται ξανθοπράσινα τα φράξα στην πηγή.

Κοτσίφια γύρω στα κλαδιά και κίχλες τραγουδούνε,
προς τον αέρα και στο φως σκορπούν σκοπό φαιδρό·
και τα ελάτια ολόγυρα τη θλίψη τους ξεχνούνε,
θαρρείς, μπροστά στο ολόφωτο της λίμνης το νερό.

Αυγή, είσαι συ που μέσα μου σε νιώθω όλη χυμένη,
στο στήθος μου ως να βλάστησαν τα φύτρα σου χλωρά,
ή εσείς, που κάθε μου χαρά σε σας έχω κλεισμένη,
ωραία μάτια, μου σκορπάτε εδώ τόση χαρά;

Ω αν είστε σεις, γελάτε μου, γελάτε μου· ο αυλός μου,
τη δροσερή σας τη χαρά μες στην αυγή λαλεί·
κι ανίσως έκοψες γι' αυτόν τ' αγριόροδα εδώ μπρος μου
σκύψε κοντά και στόλισ' τον γύρω μ' αυτά, καλή.

* * * *

Ορθό στέκεσαι αντίκρυ μου, ολόμορφο βουνό,
βουνό με τ' άσπρα μάρμαρα και τα σγουρά τα πεύκα,
γλαρό, ιλαρό προς το γλαυκόν υψώνεσαι ουρανό
και λιγερόκορμο καθώς των λαγκαδιών σου η λεύκα.

Ολόγυμνη η χαλκόμαβη χυτή σου κορυφή,
στα πλάγια σου σα με χλωρά σμαράγδια αριοντυμένο,
έτσι χρυσό στο δειλινό καθώς έχεις βαφή,
ωσάν ολόφωτο όνειρο φαντάζεις υψωμένο.

Ολόρθο ολόφωτο όνειρο που η κορυφή ψηλά
ανένοιαστη αν στα πόδια της κοιλάδα πρασινίζει
κι αν τραγουδούνε τα πουλιά και το νερό κυλά,
ατάραχη προς το γλαυκό περίγυρα αντικρύζει.

Και μόνο τη γαλήνη της αφίνει να συρθή
ίσκιος ατή ράχη ρόδινος και στην πλαγιά ν' απλώση
και μόνο την ανάσα της σκορπίζει να χυθή
το ράθυμο το δειλινό γλυκά να βαλσαμώση.

Με το νερό στα βάθη σου, βουνό, που αργοκυλά
και με το πεύκο, ολόγυρα το δάσος που το κλείνει
και τον αέρα χαίρεται που φτάνει από ψηλά
και στα κλαδιά του χύνεται κύμα και φλοίσβος σβήνει·

με την κοιλάδα εμέ η ζωή και την πλαγιά αδερφή
δε φτάνει μήτε ως όνειρο το ψήλος σου να γγίση·
ω ας ήταν τη γαλήνη της μονάχα μια κορφή
και στο δικό της δειλινό ροδόχρωμη να χύση

* * * *

Σιγά η πηγή στη λαγκαδιά κυλά μες στα χαλίκια,
σιγά κι αργά τα ισκιώματα γλιστρούν του δειλινού
στα θάμνα σκόρπια βόσκουνε πηδώντας τα κατσίκια
στο βράχο τον ορθόψηλο του απόγκρεμνου βουνού.

Κι ανάρια τα κουδούνια τους ακούονται στη ράχη·
ολόηχα εδώ, κομμένα εκεί, βραχνόφωνα άλλα ηχούν,
λες σήμαντρα πολύλαλα και κρέμονται στα βράχη
κι οι αχοί τους φεύγουνε ψηλά κι ανάεροι ξεψυχούν.

Και το αεράκι ανάλαφρα τα πεύκα αργοαναδεύει
και ισκιώνουν κι όλο ισκιώνουνε τα πλάγια χαμηλά,
και μια κατσίκα απ τις πολλές παράμερα αλαργεύει
και πάει και ολόρθη στέκεται σε μια κορφή ψηλά.

Κι ακίνητη, σα χάλκινη στημένη εκεί, καρφώνει
ασάλευτο το βλέμμα της σαν προς τον ουρανό,
όθε το βράδυ πιο χλομά τα γιούλια του όλο απλώνει
κι όλο πιο αχνά τα ρόδα του σκορπίζει στο βουνό.

Κι είναι, καθώς εκεί θωρεί, σαν κάτι να κοιτάζη,
κάτι στα μάκρη αλαργινό που δε θωρείς εσύ·
κι ολόρθη πάντα στέκεται—και το βουνό χλομιάζει·
μια λάμψη μόνο την κορφή τώρα φωτά χρυσή.

Όσο που αργά και σιγαλά σβήνει στερνά κι εκείνη,
κι απλώνει ένα μισόφωτο θαμπά, χαλκά λευκό,
μισόφωτο που σούρουπο σιγά σιγά έχει γίνει,
που και η κατσίκα χάνεται χαλκή μες στο χαλκό.

Κι όπως στη ράχη βόσκοντας μακραίνει το κοπάδι,
κάπου ένα μόνο απόβαθα κουδούνι τώρα ηχεί
σαν κλάμα, σαν παράπονο που σκέπασε το βράδυ
στ' αλαργινά ό τι αλαργινό ζητούσε μια ψυχή.

* * * *

ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΣ

Κλεισμένος στο κελλί το σφαλιστό
—δεν έφυγα τον κόσμο και ασκητεύω,
με διώξαν από εκεί σαν περιττό—
τη ζωή λαχταρώντας αγναντεύω.

Τη ζωή που έχω ζήσει· δεν περνά
σε αχνές γλυκές μορφές και με πλανεύει,
με την παλιά της δύναμη ξυπνά
κι όλη μέσα μου πάλι ζωντανεύει.

Και, όπως ξεσπάζει ξαφνική βροχή,
γητέματα, χαρές, πάθη και μίση
ορμούν μεμιάς, γεμίζουν την ψυχή,
τίποτε η λήθη ως να μην έχη σβήσει.

Κι εξόριστον εδώ και θλιβερό
ένα κύμα θερμό με ξαναρπάζει,
και ό τι καλό δικό μου λαχταρώ
και ό τι ξένο χαμένο με σπαράζει.
Και η καρδιά μια ραγίζει και πονεί,
μια παλεύει, ανταριάζεται, φουσκώνει,
ως που ειρηνεύει πάλι ταπεινή,
και η παλιά της αγάπη την πυρώνει.
Και για τον κόσμο ανώφελη, σωπά
πάθη και μίση· και μονάχα ξένα
και δικά της με τόση ορμή αγαπά,
με όση δεν τα είχε πριν αγαπημένα.

* * * *

Ένα γύρο τον κόσμο γυρίζω
και γυρεύω παντού το ψωμί,
που το βρίσκουν κι εγώ δε γνωρίζω·
κουρασμένο βαριά το κορμί,
μα η ψυχή λαχταρά πεινασμένη
το ψωμί που καθένας χορταίνει.

Πόσους ρώτησα σ' όλους τους δρόμους,
όσους έτυχε μπρος μου να βρω!
άλλοι σήκωσαν μόνο τους ώμους,
άλλοι μου είπανε λόγο πικρό,
κι όποια ακόμα κι αν χτύπησα θύρα
καμιά απόκριση πίσω δεν πήρα.

Κι όμως όλοι το τρώνε τριγύρω
κι από μένα κρυφό το κρατούν·
με κοιτούν όπου κάμω όπου γύρω,
αν πεινώ κι εγώ λες και ρωτούν·
και καθένας ωστόσο το ξέρει
πως εγώ δεν απλώνω το χέρι.

Πως το ξένο ψωμί δε γυρεύω,
λεημοσύνη δε θέλω να βρω
κι ό τι οι άλλοι κερδίσαν δεν κλέβω·
το δικό μου ψωμί λαχταρώ,
το ψωμί το γλυκό που χορταίνει,
που μονάχος κάνεις το κερδαίνει.

Μου είπαν δρόμο πως θέλει και κόπο
το ψωμί να κερδίση κανείς,
και δεν άφησα αγύριστο τόπο,
ως την άκρη έχω φτάσει της γης·
η ψυχή μου μισή έχει απομείνει:
τη χαρά του κανείς δεν της δίνει.

Τη χαρά που έχουν όλοι γνωρίσει,
που κι ο πλέον ακόμα φτωχός
το ποτήρι της έχει στραγγίσει,
δεν τη χάρηκα εγώ μοναχός,
κι απ τη δίψα της μέσα φρυγμένος
τη γυρεύω παντού πλανημένος.

Κι όλοι γύρω γελούν σα διαβαίνω
και με σπρώχνουν παντού όπου ρωτώ,
με θωρούνε γυμνό, πεινασμένο,
ξένο, αλήτη με λεν, περιττό.
Και βρισμένος, διωγμένος, πιο πέρα
λαχταρώντας το τρέχω ολημέρα.

Και η ψυχή πάντα μέσα μου λιώνει,
άλλο πια δε βαστά το κορμί
να γυρεύη όπου φτάνει όπου σώνει
το ψωμί, το γλυκό το ψωμί.
Αχ, ως ήρθα απ τη γη θα περάσω
τον καημό του χωρίς να χορτάσω.

* * * *

Θυμούμαι πώς με αντίκρυσες την πρώτη
φορά ταράζοντας μου την καρδιά·
δε σου ανθούσε στην όψη η πρώτη νιότη,
δε φάνταζε η περήφανη ομορφιά,
μα κάποια κρύφια λάμπαζε ωραιότη
καθρεφτισμένη σε απαλή ματιά·
ένιωσα: εμπρός μου σ' είχε η μοίρα στείλει
σαν ένα αργά φτασμένο θείο Απρίλη.

Και με άρπαξες, αλλά όχι όπως η μπόρα
την που διψά γι' αντάρες νέα ψυχή·
με δρόσισες καθώς δροσά τη χώρα
η καρπερή ανοιξιάτικη βροχή·
απλή και ταπεινή, μα πλουτοφόρα
σε μια ζωή ήρθες σκοτεινή, φτωχή,
την άνοιξες στον ήλιο, στη γαλήνη
που σε όσους αγαπά ο θεός τα δίνει.

Και κοντά σου περάσαν τόσα χρόνια,
ευτυχισμένα πώς να μην τα πω;
αν είναι η αγάπη αθόλωτη κι η ομόνοια,
το βαθύ τους συ μ' έμαθες σκοπό,
αν η ζωή είναι αστείρευτη κι αιώνια,
τον πιο όμορφο της χάρισες καρπό·
ω, μια ματιά σου μόνο ησυχασμένη
πόση μέσα μου αντάρα δε σωπαίνει!

Ευλογημένη ας είναι η ώρα, εμπρός μου.
που σ' έβγαλε γλυκειά κι ευγενική·
γλυκό μυστήριο μου άνοιξες του κόσμου,
μια απολαμπίδα από χαρά θεϊκή,
σπόρος δικός σου ό τι σαλεύει εντός μου,
χαρά δική σου ό τι βλασταίνει εκεί·
ω, ας σε αφήση η μοίρα ως σ' έχει στείλει
κοντά μου πάντα αμάραντον Απρίλη.

* * * *

         Στο φίλο Χρύσανθο Φιλιππίδη

Σε θωρώ: στο γαλάζιο αιθέρα απλώνεις
ατάραχα τα πράσινα κλαδιά,
απ την κορφή ως το χώμα που ριζώνεις
βαθιά του ηλιού βυζαίνεις τη χαρά.
Τετράψηλο, πλατύ, βαθυσκιωμένο
στου ποταμού την άκρη, σοβαρό,
από την πιο ελαφρή πνοή αγγισμένο
ψιθυρίζεις γλυκά σαν το νερό.
Αν μ' άνθη ο Απρίλης πια δε σε στολίζει,
φουντώνει η φυλλωσιά σου δροσερή
και τα βάθη σου ολόημερα γεμίζει
πουλιών τραγούδι, μελισσιού βοή.
Το ποτάμι μπροστά σου τρέχει λάλο,
τ' ακρόκλωνα που γέρνεις σου φιλά,
καταμόναχο χαίρεσαι, μεγάλο,
τριγύρω σου της μέρας τη χαρά.

Σε θωρώ: απελπισμένα πώς παλεύεις
με του ανέμου, της μπόρας την ορμή,
ανταριάζεσαι, δέρνεσαι, αγριεύεις,
αντιστέκεις, λυγίζεις την κορφή.

Και μ' οργή διπλή πάλι τη σηκώνεις·
σα χίλια χέρια, ανίκητο στοιχιό,
τα κλαδιά μια μαζεύεις, μια τ' απλώνεις
σα γίγαντας ενάντια στον εχθρό.

Χιμίζει ό αέρας να σε ρίξη κάτου,
συ θεριεύεις ανάμαλλο μεμιάς,
στο αγρίεμα, στο θυμό, στο βούισμά του
βουίζεις, αγριώτερα βογκάς.

Κι αυτό τα πόδια που σου έγλυφε, τώρα
να σε γκρεμίση ορμά και το νερό.
Το αψηφάς· με το σίφωνα, την μπόρα
συ παλεύεις μεγάλο, δυνατό.

Και σε θωρώ: γαληνεμένο πάλι,
ορθό, ψηλό στη μολυβένια αυγή,
μόνο η δαρμένη φυλλωσιά τη ζάλη,
την αντάρα της νύχτας μαρτυρεί.

Σα νίκης τρόπαιο στήνεις την κορφή σου,
αγγίζοντας το μαύρον ουρανό,
μα ως να φωλιάζη θλίψη στην ψυχή σου,
σκοτεινιασμένο μένεις, σιωπηλό.

Μόλις τολμά αεράκι να σε γγίξη,
να σαλέψη στους κόρφους σου πουλί·
μόνο, ως να θέλη ακόμα να σε ρίξη,
το νερό κάτωθέ σου αφρομανεί.

Περήφανο, βαρύ, συννεφιασμένο,
μέγα δέντρο, όπως τώρα σε θωρώ,
κόσμος ακέριος! μέσα σου κλεισμένο
κρατείς για με μεγάλο μυστικό.

Η δική μου ψυχή δεν έχει κλείσει
το ψήλος, την περφάνεια, την ορμή,
φωλιές σ' αυτή πουλιά δεν έχουν στήσει,
μήτε του ηλιού η χαρά φεγγοβολεί.

Και της πάλης η δύναμη μου λείπει,
δε σου μοιάζω σ' αυτά, δέντρο τρανό·
μια περήφανη μόνο τρέφω λύπη
και για χαρά έναν άλιωτο καημό.

Μικρός, σε ό τι πασχίσω ή κυνηγήσω,
άγριο ποτάμι μέσα μου περνά
κι αν κάτι πιάσω, μου το αρπάζει πίσω
και μου αφίνει χαλάσματα κι ερμιά.

Και μ' άσβηστο τον πόθο πάντα μένω,
συντρίμι κι εγώ σ' έρημο γιαλό.
Να μπορούσα μονάχα να σωπαίνω
και βαθιά μου τον πόνο να σφαλώ!

Και σαν εσέ, περήφανο, μεγάλο
δέντρο, σε μια γαλήνη αρμονική,
ανέγγιχτη από κάθε πόθον άλλο
τη χαρά να λιμπίζεται η ψυχή.

* * * *

Κι ήρθα πάλι σ' εσέ δέντρο τρανό,
με όλη ήρθα την αγάπη την παλιά μου,
στον ίσκιο σου ν' απλώσω τα όνειρά μου
στο μαγεμένο γύρω δειλινό.

Ολόλαμπρος ό ήλιος πάει να γείρη
χρυσώνοντας τις πράσινες πλαγιές,
γελώντας στις ολάνθιστες φραγές
και κάνοντας τον κάμπο πανηγύρι.

Ήρθα, μα δε σε βρίσκω τώρα εκεί
που στεκόσουν μεγάλο, θεριωμένο·
δε σ' έχει κάτω η μπόρα σωριασμένο
και τ' ουρανού δε σ' έκαψε η οργή.

Μόνο η πεζή ζωή σ' έχει γκρεμίσει,
σ' έριξε άπληστος χάμω χωρικός,
εκεί που ο θόλος σου άπλωνε ισκιερός
πιο περίσσιο σιτάρι να θερίση.

Και νιώθω εδώ στην άδεια σου μεριά
τόσο τον τόπο γύρω ρημαγμένο,
κάτι μέσα μου ως να είδα γκρεμισμένο,
κάτι ακριβό σα να έχασα με μια.

Και στον κομμένο τον κορμό καθίζω
και σκύβω το κεφάλι θλιβερό·
στον άδοξό σου θάνατο να βρω
τραγούδι, ω ψηλό δέντρο, δεν πασχίζω.

Άλλος που σ' έχει σαν εμέ αγαπήσει,
ας σε κλάψη σα γίγαντα νεκρό·
βουβός εγώ αποπάνω μου θωρώ
τον ήλιο ως γέρνει ατάραχος να δύση.

Βλέπω πώς γύρω οι ράχες, τα σπαρτά,
τα δέντρα, ο κάμπος ήσυχα απλωμένα,
στου δειλινού το αεράκι δροσισμένα
την όμορφη ώρα χαίρονται τερπνά.

Πώς το ποτάμι σιγαλά κυλώντας
με τις ακτίνες παίζει τις στερνές,
πώς τα πουλιά πετούν, οι θεριστές
το χλωρό χόρτο κόβουν τραγουδώντας.

Η εικόνα η ίδια που είχα εδώ χαρεί
τόσες φορές στη ρίζα σου γερμένος·
μονάχα εσύ κι ο ίσκιος σου χαμένος,
άλλο δεν έχει ολόγυρα αλλαχτεί.

Κι εμπρός σε τόσην ομορφιά, βαθιά μου
σαλεύει κάτι τόσο θλιβερό:
έτσι μια μέρα σα χαθώ κι εγώ,
τίποτε δε θ' αλλάξη ολόγυρά μου.

* * * *

Ω φίλε, ποιο είναι το κρυφό, το ωραίο κρυφό που φέρνει
καρδιά προς την καρδιά,
και τη δική σου ολόβαθα σ' εμέ τη νιώθω γέρνει
όσο ποτέ καμιά;

Πως δε διψά κάθε ψυχή μια τέτοια αγάπη, αλήθεια
δε λέει όποιος το πει·
μη κιόλα είν' άλλο τι η ζωή παρότι ζη στα στήθια
κι ό τι πεθαίνει εκεί;

Κι ό τι μεγάλο και καλό κι ωραίο είναι πλασμένο
παρόμοια μια φωτιά,
παρόμοιο μέθησμα γλυκό δεν το έχει γεννημένο
σε μια θερμή καρδιά;

Χαρά στον όποιο διαλεχτό που αγάπη του πυρώνει
τη δυνατή ψυχή
και ό τι εκεί μέσα ανθοβολεί μπορεί και το φτερώνει
σε αρμονικήν ειδή.

Κι ενώ το γλυκοτάραγμα στα βάθη του σιγάζει,
ως το σκορπά θερμό
μες στον αέρα τον πλατύ, καρδιές αναγαλιάζει
με σάλεμα τερπνό.

Κι εμένα, φίλε, ο γαληνός σκοπός σου έτσι με φτάνει
εδώ που ζω μακριά,
και ξέρει πάντα το κρυφό τα βάθη να μου ευφράνη
φυσώντας σιγαλά.

Λεπτό αεράκι απ τους ξανθούς γιαλούς φευγάτο πέρα
μελωδικό, ελαφρό,
φέρνει τη λάμψη του χρυσού του κάμπου, στον αιθέρα
λουσμένο το χρυσό.

Φέρνει απ τα νέφη τ' απαλά, τα δειλινά, τα βράδια
τη λύπη την κρυφή,
θλιμμένα κάποια εγγίζοντας ευγενικά ρημάδια
ευγενικό λαλεί.

Κλαίει ότι χάθηκε καλό κι ότι όμορφο έχει σβήσει,
και τα χρυσά φτερά
τινάζουν ότι δεν μπορεί μήτε η πνοή να γγίση
γλυκά και αρμονικά.

Περνά αποκεί που δεν περνά το πιο ψιλό το αέρι
κι όπου ούτε της αυγής
το στάλαγμα δεν κάθεται· ν' απαλοτρέμη ξέρει
στα βάθη της ψυχής.

Και ξέρει μέσα εκεί βαθιά να βρίσκη και να χύνη
του πιο υψηλού αγαθού
μια ακτίνα ολάστραφτη, γλυκειά μια ακτίνα απ τη γαλήνη
του ξάστερου ουρανού.

Ευτυχισμένε, αφού οι καλοί θεοί σου έχουν δωρήσει
τόσο τρανή χαρά,
από την ξέρα ανένοιαστος τριγύρω, σαν τη βρύση
τραγούδα στην ερμιά.

Κι αν ίσως άλλο από μια ηχώ θολή στον άμμο γύρα
δε βρίσκει ο ωραίος σκοπός,
στοχάσου πως του διαλεχτού στάθηκε πάντα μοίρα·
να μένη μοναχός.

Κι ευγενικός, περήφανος τη μοναξιά σου τράβα
σε κόσμο μαγικό
αλλάζοντας τη θλίψη σου στο ερημικό σου διάβα,
με πάντα νέο σκοπό

το μυστικό το θείο που κλεις θερμό βαθιά στα στήθη
σκόρπιζε αρμονικά,
και με ό τι μέσα ασίγαστο σου τρώει κι εσέ τα βύθη
δίνε σ' εμάς χαρά.

Τραγούδα, φίλε· κι αν γλυκό, κι αν άλλο αγαπημένο
δε μ' έδενε στη γης,
θα γύρευα απ τον ουρανό να με άφηνε να μένω
ν' ακούω που τραγουδείς.

* * * *

Το παραθύρι, κάτου
κατά τον κάμπο ανοιεί
που απλώνει τ' όραμά του
πέρα χλωρό, πλατύ.

Μια μες στο φως λουσμένο,
χαρούμενο, λαμπρό,
μια απ τη βροχή δαρμένο,
στην καταχνιά πνιχτό.

Τα δάση το φουντώνουν,
το σχίζουν τα νερά,
εδώ σκεπές τρυπώνουν,
εκεί χωριό γελά.

Και σα σε αχνό κρυμμένη
αντάρας ή καπνού,
ολόμακρα χαμένη
η άκρη τ' ουρανού.

Στο παραθύρι, ως φέξη
ο ήλιος το πρωί,
ορμά η ψυχή να τρέξη
θερμά να τον χαρή.

Μου αρέσει εκεί να μένω
ορθός και να θωρώ
στο φως πλημμυρισμένο
τον κάμπο το χλωρό.

Τον ήλιο πώς σηκώνει
σε αχνό την καταχνιά,
τα δάση πώς χρυσώνει
και φέγγει στα νερά.

Πώς τα πουλιά λαλούνε
φαιδρά, πώς καθετί,
πώς όλα όσα πετούνε
ή δένονται στη γη,

φύλλα, φτερούγια, στήθια
ανοίγουνε πλατιά
για να χαρούνε πλήθια
την πρωινή χαρά.

Κι ενώ καινούριο κάτι,
που χτες δεν το είχε δει,
ξανοίγεται στο μάτι:
δέντρο που τώρα ανθεί.

ή πύργος στη μακρότη,
ή μια απαλή πλαγιά,
μες στη θερμή λαμπρότη
γλυκοβυθά η καρδιά,

κι εκεί, σα μεθησμένη,
από τη θεία ορμή
της μέρας που προβαίνει
αφήνει να συρθή.

Μα όταν ο ήλιος γείρη
κι έρθη το βράδυ αχνό,
ξανά στο παραθύρι
πηγαίνω κι ακουμπώ.

Και βλέπω πώς ο κάμπος,
τα δάση, τα νερά
μες στο απαλό το θάμπος
βυθίζονται σιγά.

Πώς κουρασμένα γέρνουν
πουλιά, κλαδιά κι ανθοί,
οι άνθρωποι πώς σέρνουν
το βήμα τους βαρύ.

Τα βόδια που γυρνούνε
αργά από τις βοσκές,
τις τελευταίες που σβούνε
στη σιγαλιά φωνές,

πετάγματα χαμένα
στα θάμπη να γρικώ,
όσα θολά, σβησμένα
την ώρα αυτή αγαπώ.

Και η άχνα όσο θολώνει
τον κάμπο πιο πολύ,
σιγά απαλά μου απλώνει
και μέσα στην ψυχή,

κι ό τι έχω ξεχασμένο
στα βάθη του καιρού
μου το ξυπνά θλιμμένο
και ζωντανό στο νου.

Κι ως να είν' το παραθύρι
προς τη ζωή ανοιχτό,
έχει η ψυχή μου γείρει
και κλαίει κάθε σβηστό·

κάθε καλό χαμένο,
κάθε παλιά χαρά
και κάθε μου πνιγμένο
στης λήθης τα νερά.

Κι ωσάν αγάπη λίγη
πια εδώ να την κρατή,
ποθεί μακριά να φύγη
κι αυτά να πάη να βρη.

* * * *

Γλυκέ φίλε, συχνά δε φεύγει μέρα
που ο καημός σου στο νου μου δεν περνά,
έχεις γεμίσει τόσο τον αέρα
που γύρω μας ανάσανες τερπνά,
ώστε ο καιρός να μην μπορή να σβήση
το γοργοπέρασμά σου ό τι έχει αφήσει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, μα ποιος λέει
με μας ακόμα πως δεν ήσουν χτες;
Τόσο θερμός ο πόνος σου μας πνέει
απ τις θαμπές που ζης ακρογιαλιές,
τόσο η δροσιά που στάλαξες βαθιά μας
τη θύμησή σου τρέφει στην καρδιά μας

Όπως γρήγορος πέρασες αέρας
με τη θερμή σου ασπέδιστην ορμή,
σα φέγγος στο αχνοχάραμα της μέρας
τις καταχνιές που κυνηγά και σβει·
αν τις έσβησες δε μας πολυμέλει,
φτάνει συχνά το ότι καθένας θέλει.

Και συ θέλησες όσα άλλον κανένα
δε φλόγισαν ολόγυρα από σε.
Μα ποιος έχει όσα θέλησε φτασμένα,
ποιος έπιασε όσα ζήτησε ποτέ;
Και τα φτερά, όσο πιο ψηλά τραβούνε,
μη σκληρότερα οι Μοίρες δεν τα σπούνε;

Κι εσέ σκληρά η δική σου σ' εκδικήθη
αρπάζοντάς σε απάνω στη χαρά·
τον ήλιο πώς λαχτάριζαν τα στήθη,
πώς του κόσμου σε πύρωνε η ομορφιά,
πώς έλαμπε το μάτι μαγεμένο
σ' όνειρο ωραίο εμπρός του ξανοιγμένο!

Το όνειρο αυτό σου το πνιγμένο κλαίμε,
πράξεις κι ονείρατα ένα στη ζωή·
με τον πόθο της το όνομά σου λέμε,
είσαι ο βαθύς καημός της μπρος μας συ·
και αναπαυμένο ο νους μου δε σε βάνει
μες στο θλιμμένο που άραξες λιμάνι.

Πνοή σου ήταν το πάλεμα κι η αντάρα,
βαθιά χαρά σου το θερμό το φως·
ω πως μπορεί και σβει τόση λαχτάρα!
Δεν έφυγες γαλήνιος, γελαστός,
χλομός, πικρός μας άφησες, πονώντας,
γυρεύοντας επήγες, λαχταρώντας.

Στο μέτωπό σου γύρω αυτός ο πόνος
αχνίζει πάντα ως σε θωρεί η ψυχή·
και τώρα, εδώ στην κάμαρά μου μόνος,
στο τζάμι ενώ θλιμμένα σπα η βροχή,
σε βλέπω μια στιγμή περνάς, κοιτάζεις
και φεύγεις, την ερμιά σα να τρομάζης.

Βλέποντας μέσα μια όψη κουρασμένη,
μου φαίνεσαι πως θλίβεσαι διπλά,
σα να ρωτάς: Χαρά στη γη δε μένει;
ο αγώνας δε θερμαίνει την καρδιά;
Και πιο πολύ πονείς γιατί μαζί σου
τη λαχτάρα σου πήρες, την ορμή σου.

Και την καρδιά σπαράζοντας ρωτάει
πικρότερα η ματιά σου η θλιβερή:
Νόμος κανείς τον κόσμο κυβερνάει,
ό τι λαμπρό αφού αρπάζεται απ τη γη,
αφού ό τι φως ποθεί και λαχταρίζει,
χρωστά άκαρπα ασφοδέλια να θερίζη;

Αγαπημένε, ησύχασε, και νόμο
δεν ξέρει ο κόσμος άλλο απ το χαμό·
ω γύρνα πάλι στο θαμπό σου δρόμο
και παρηγοριά ας σου είναι στον καημό,
πως ένα πάσχισμα αχ! ναυαγημένο
σκληρότερο είναι απ' όνειρο κομμένο.

Κι ο ίσκιος σου, ακριβέ, ω ας μην κακιώση
αν ένας φίλος με ματιά θολή
σου τραγουδεί: Πιο ευτυχισμένοι είν' όσοι
γοργά τους κράξαν πλάι τους οι θεοί,
και από το πέρασμά τους εδώ κάτου
πήραν μόνο το φως και τη χαρά του!


* * * *

ΑΡΙΑΔΝΗ




ΜΙΑ ΦΩΝΗ

Ξάφνω το δάσος γέλασε και μ' άνθη έχει γεμίσει·
ω μάγισσα που μιαν αυγή στα μάτια σου πεθαίνει,
στον έρμον τόπο ηχώ παλιά, ηχώ γλυκεία αναστένει
το πεθαμένο γέλιο σου που βούισε σα μελίσσι
και θρόησε ανάσα ανάλαφρη τα νιόβλαστα τα φύλλα.

Κι ήταν ο Μάης παράδεισος που μύριζαν τα μήλα
κι ήτανε το κελάδημα στους κλώνους η πνοή σου
κι ο κόσμος το πρωτόλουβο το γέλιο της ψυχής σου
που είδε τον ήλιο μια στιγμή να λάμψη στο ακρογιάλι,
καθώς στην πρύμνη σκίρτησε φαιδρό το μαϊστράλι.

Κι είναι οι βαθύτερες χαρές στου ονείρου μας τα βάθη·
το αέρι ας παίζη στο λευκό πανί μακριά που εχάθη,
σου λάμνει ο πόνος την ψυχή, κρυφό άλλο τώρα αέρι,
σου λάμνει ο πόνος την ψυχή σε βύθος που δεν ξέρει,
σε απάντεχο άγνωρο γιαλό τη σέρνει, όπως η μπόρα
σέρνει του Μάρτη το πουλί στο νέο το καλοκαίρι.

Κι αν έδιωξε το κλάμα σου τα χελιδόνια τώρα
κι η αύρα σαν παράπονο στ' αυτιά σου ψιθυρίζει
η αύρα το άφαντο πανί μακριά που αριοφουσκώνει—
στη θαμπή νύχτα, ολόγυρα στον ύπνο σου που απλώνει,
καινούριας μέρας στο βουνό το φως χρυσοαναβρύζει·
ω μάγισσα,
ο ήλιος, ψες στη δύση
που στο βυθό της θάλασσας σε νέφη έχει βυθίσει,
με ρόδα βάφει την κορφή και το ξανθό κεφάλι,
με ρόδα νέα αμάραντα κορόνα να του βάλη.

Κι άκου στο δάσος γύρω σου τον ύπνο ύμνοι ξυπνούνε
και στον αέρα ολόφαιδρα τα μέλη αντιλαλούνε
και χύνονται κι απλώνονται σα να έχη κύμα φτάσει
και γέμισε με κύμβαλα κι αυλούς το ακροθαλάσσι
και γύρω σκόρπισε λευκό το φως που αργοσαλεύει
και υψώνει απάνω ανθόπλεχτους τους θύρσους και σου νεύει
και μύρια χέρια σα φτερά κινεί και σε προσμένει,
ω μάγισσα που μιαν αυγή στα μάτια σου πεθαίνει,

ω μάγισσα που μιαν αυγή πεθαίνει στο όνειρό σου,
ξύπνα στο φως νέο όνειρο που ξεχειλίζει εμπρός σου,
ξύπνα στο φως που γύρω σου τους ίσκους, δες, σκορπίζει,
στο νέο το φως που τα νερά με κρίνους τα γεμίζει,
στο φως που λάμπει ολόφεγγο και στου κισσού τα φύλλα
κι άνθη τού πλέκει στα κλαδιά και τα πλουμά με μήλα,
στο νέο το φως που πλημμυρά ξανθό καρπό το αμπέλι,
στο νέο το φως που αδάκρυτα τα μάτια σου τα θέλει·
ω μάγισσα, στη θεία χαρά, στο θείο ξύπνα αιθέρα
που λαχταρά του γέλιου σου τ' αηδόνια η νέα ημέρα!

ΑΛΛΗ ΦΩΝΗ

Ξάφνω το δάσος γέλασε και μ' άνθη έχει γεμίσει·
ήταν μονάχα μιαν αυγή που λάλησαν τ' αηδόνια
κι έχει μονάχα μιαν αυγή το κύμα αργοφλοισβίσει·
και είναι οι χαρές που ζήσανε μια αυγή που ζουν αιώνια,
και είναι οι χαρές που πάντα ζουν στου πόνου μας τα βάθη
και είναι οι χαρές—άχ το άφαντο πανί μακριά που εχάθη!


* * * *

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ




Έλαμψε κι είχε πύργος γίνει
έξαφνα το άχαρο ρημάδι.
Σε είχα πρωί πρωί προσμείνει
και σε περίμενα ολημέρα
κι ήρθες το δείλι προς το βράδυ.
Και μου είπες: όχι στο λαγκάδι
κι όχι στο δάσος, μου είπες, πέρα
και στο βουνό με τον αέρα.
Κι ούτε στον κάμπο, μου είπες πάλι,
κι ούτε στο λόφο περαπέρα
κι ούτε στο πράσινο ακρογιάλι,
μα πιο μακριά κι ακόμα πέρα
που φωτεινότερη είναι η μέρα.

Ήταν αλήθεια κι ήταν θάμα,
οι πάγοι ρόδα είχαν γεμίσει.
Ό ήλιος έγερνε στη δύση
και γύρω στάλαζε ένα κλάμα.
Δεν ήταν τ' άστρα που μπροστά μου
σκορπίστηκαν διαμάντια χύμα,
ήταν τα μάτια σου—χαρά μου.
Γοργά μας πήγαινε το κύμα—
Δες η αυγή το φως της κάνει
στην κόμη σου χρυσό στεφάνι!
Από τα μάτια σου είναι η μέρα
που χύνεται μες στον αέρα.

Στα πράσινα νερά γκρεμίζει
πύργους το κύμα, πύργους χτίζει,
στη θάλασσα δε φαίνεται άκρη.
Ποιος είπε μια στιγμή: πού πάμε;
Είδα στα μάτια σου ένα δάκρυ.
Και σ' έφερα στο νου, θυμάμαι,
ορθή στο λόφο ως είχες μείνει·
δεν πέρασα κοντά σου μόνος,
και η όψη σου χλομοί ήταν κρίνοι.
Δόξα στον πόνο, χαίρε ο πόνος
που στη χαρά θα φέρη, ως φέρει
βροχή θερμή δροσάτο αέρι.

Δέσε στο χέρι μου το χέρι,
έτσι όπως τότε μιαν ημέρα·
πουλιά λαλούσαν στον αέρα,
στης άνοιξης το πρώτο χάδι
στους κλώνους έλιωνε το χιόνι·
ήταν βαθιά μες στο λαγκάδι
και βρέθηκες κοντά μου μόνη.
Δε λέω το μυστικό σου· στάσου
να πω μονάχα τη χαρά σου
όταν στο λόφο είχαμε φτάση
κι αντίκρυσες τον ήλιο κάτου,
που χρυσοφώτιζε τα δάση·
σ' ένα λαμπρό βασίλεμά του.

Άσε το κύμα να μας σέρνη
κι ας μη ρωτούμε πού μας φέρνει·
η θάλασσα δες πώς αφρίζει
σαν κάμπος που μ' ανθούς γεμίζει.
Ένα τραγούδι πίσω φτάνει
και τον αέρα αηδόνι κάνει·
σιγό δεν είναι μαϊστράλι
που πάει να σβήση στο ακρογιάλι,
ακράτητο είναι σαν τον μπάτη
που φτάνει ολόμακρα απ τα πλάτη
και σα μιας νίκης θρύλος σπάζει·
χαιρέτισμα στον ήλιο μοιάζει,
στον ήλιο που απ τα βάθη πέρα
ψηλώνει πάλι στον αιθέρα.

Μπροστά σου μ' έβγαλε μια μπόρα·
στα βάλτα ο νους πού να το βάλη
πως θ' άνθιζαν τα κρίνα τώρα;
Με πήρες απ το χέρι αγάλι
και μου είπες: έλα κάτι μένει·
μια βρύση κάπου ήταν κρυμμένη
και δρόσισες το μέτωπό μου.
Ήτανε τάχα στο ακρογιάλι
ή στην πλαγιά τη χιονισμένη;
Δε μένει πια στο λογισμό μου
παρά η θωριά σου φως λουσμένη.

Και καθισμένη ο νους σε βλέπει
κάτω απ τα δένδρα στο ακρογιάλι·
γύρω τα φύλλα χλωρή σκέπη,
γέρνεις στο χέρι το κεφάλι,
Σε είδα ή μονάχα ο νους σε πλάθει;
Σα να σου λέη το αέρι κάτι,
μέσα στου ονείρου σου τα βάθη
που σου ξανοίγεται το μάτι;
Ορθό στης θάλασσας την άκρη
το χέρι απλώνει σα να κράζη·
το κάλεσμά του από τα μάκρη
μ' έφτασε δω σα να προστάζη.

Και ή μ' έχεις κράξει ή σ' έχω κράξει,
και ή μ' έχεις φέρει ή σ' έχω φέρει
—είναι φτερά που πάει το αέρι,
φύλλα που ο άνεμος θ' αρπάξη—
ήρθα· δεν τίναξαν τα φύλλα,
ολόρθη στέκοσουν μονάχη·
κρεμόντανε στους κλώνους μήλα,
νερό συντρίβονταν στα βράχη
κι είχες τα πόδια σου λουσμένα
κι ως να πατούσες ήσουν κρίνα,
τα χέρια σου μπροστά ριγμένα
σα λευκά κρίνα ήταν κι εκείνα
και σα φτερά και είχαν απλώσει
στον ήλιο που είχε πέρα δώσει.

Κι ήρθες στον ήλιο· και το δείλι
το φως ανάβρυσε σα βρύση,
σα να έφτασες με τον Απρίλη
φωλιές οι κλώνοι έχουν γεμίσει,
ο κάμπος σαν αυγή χλοΐζει
και φέγγει και το κυπαρίσσι,
ρόδα σωριάζονται στη δύση,
ρόδα κι ο κήπος μου γεμίζει,
και δες: στα πόδια σου τ' αφίνω
και δες: τριγύρω σου τα χύνω.
όχι στην κόμη σου, εκεί πιάνει
πιο ωραία του ήλιου το στεφάνι.

Κι όχι πουλιά και μήτε αηδόνια
τον ερχομό σου εδώ να υμνήσουν,
άλλοι ήχοι θέλω να ξυπνήσουν
κι άλλο ψιθύρισμα στα κλώνια.
Τον κάμπο δες πως πέρα απλώνει·
έτσι ήταν που άπλωνε το χιόνι,
έτσι το κύμα ήταν στρωμένο,
έτσι ήταν που περνούσες μόνη·
ήταν το αέρι ξυπνημένο
και σώπαινε βαθιά το αηδόνι,
λες το τραγούδι σου και ξέρει
να το λαλή μόνο το αέρι.

Το αέρι, μοναχά το αέρι
κι εδώ ας σου τραγουδήση τώρα,
έτσι όπως της αυγής την ώρα
σιγά στους κλώνους ψιθυρίζει,
έτσι όπως χύνεται σαν μπόρα
κι αφρούς τη θάλασσα γεμίζει.
Το πόδι σου σαν περιστέρι,
τα ρείθρα λες αφρός τα γγίζει
και φέγγει γύρω τον αέρα·
δέσε στο χέρι μου το χέρι
και πέρα από τον κάμπο, πέρα
κι από το λόφο, πέρα πάλι
κι απ το βουνό και το ακρογιάλι
και πάντα εμπρός και πάντα πέρα
προς την ολόφωτην ημέρα!

* * * *

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ



Τι θέλουν αυτοί κάτω συναγμένοι
κι άγρια φωνάζουν κι έξω με ζητούν; ι
ο βασιλιάς ρωτά, και οι καθισμένοι
γύρω βλέπονται μόνο και σιωπούν.

Μα η βοή δυνατώτερα γρικιέται.
«Τι θέλουν είπα;» ξαναλέει με ορμή
ο ρήγας και σκιαχτά του απολογιέται
από την άκρη μια φωνή: «Ψωμί.»

«Ψωμί; και το γυρεύουν από μένα!
δεν έχουν χέρια;» — «Ακαμάτης λαός»,
ψιθύρισε ένας κι ο άλλος δειλιασμένα
ξανάπε: «Ρήγα, ο τόπος μας στενός.»

«Γιαυτό θέλω κι εγώ να τον πλατύνω,
και μη άλλο τι πασχίζω ολημερίς;—
Στο μεγαλείο του τόπου μας το πίνω!»
— «Βασιλιά μας, χιλιόχρονος να ζης!»

Και τα ποτήρια υψώθηκαν· εσβήσαν
σιγά στη σάλα οι κρυσταλένιοι αχοί.
Μα οι φωνές πάλι κάτωθε βουίσαν:
«Ο βασιλιάς, ο αφέντης μας να βγη!»

Σιγή ξανά μέσα στη σάλα απλώθη,
το βασιλιά όλοι κοίταξαν δειλά.
«Να τους σκορπίσουν», είπε και σηκώθη
και βγήκε· και οι αρχόντοι όλοι κοντά.

Στον κήπο κάτω ανάδευε το αέρι
μύριους κλώνους, χιλιάδες ευωδιές·
η βάρκα καρτερούσε να τους φέρη
σε πιο όμορφες αντίκρυ ακρογιαλιές.

Αχάριστοι, ταράζετε την ώρα
που ο αφέντης σας ζητά ν' αναπαυθή·
για σας κοπιάζει τόσα χρόνια τώρα,
για να κάμη τη χώρα σας τρανή.

Ντροπή, λαέ! τι θέλεις συναγμένος—;
Στου παλατιού την έξω πόρτα ορθός
έτσι έκραξε ένας στα χρυσά ντυμένος.
«Ψωμί, ψωμί», τον έκοψε ο λαός.

—«Ψωμί! απ το βασιλιά το καρτεράτε;
τα χωράφια το δίνουν το ψωμί.»
— «Τα χωράφια σεις λίγοι τα κρατάτε·
όσα μας μείναν τάπνιξε η βροχή,

τα' καψε ο λίβας· άλλο δεν καρπίζουν·
πεινούμε· γύμνια δέρνει τα κορμιά»,
βραχνά, βαριά χίλιες φωνές βουίζουν.
«Σκορπιστήτε! μη θέλετε με βια

να σας σκορπίσουν», ο άρχοντας προστάζει
και φεύγει· στη ματιά του αστράφτει οργή.
«Η πείνα, η δυστυχία δε σας σπαράζει;
Λεήστε μας! δεν είστε χριστιανοί;»

βογκά ο λαός· κι άλλος τα χέρια δένει,
άλλος πέφτει στη γη γονατιστός·
μα μέσα από το πλήθος ξάφνω βγαίνει
κι ορθός αντίκρυ στήνεται ένας νιος.

Η όψη του χλομή, αυστηρή· το μάτι
σαν απόκοσμη λάμψη του φωτά·
σα χήτη λιονταριού μακριά στην πλάτη
του χύνονται τα ολόμαυρα μαλλιά.

«Απάνω! ορθοί όλοι! αλίμονο που χάρη
του τυράννου γυρεύει, του ληστή,
και το δικό του δε χιμά να πάρη
και την πόρτα δε σπα σα δεν του ανοιεί»,

μούγκρισε απάνω υψώνοντας το χέρι
και βροντερή του αντήχησε η λαλιά—
καθώς στο λόγκο όταν κοπή το αέρι,
όμοια στα πλήθη απλώθη σιγαλιά.

«Κανένας δε σαλεύει; μες στο στήθος
δε νιώθει αντρίκεια την καρδιά κανείς;
μπροστά σ' έναν και τρέμει τόσο πλήθος;»
Σκιαχτά κοντά του σάλεψαν δυο τρεις

και κάποιοι ανανοήθηκαν πιο πέρα
και μαζεύτηκαν γύρω του δειλά
κάποια κεφάλια νέα· και τον αέρα
γεμίσαν οι φωνές: «Στο βασιλιά!»

«Ποιο βασιλιά;» αγριεμένα ο νέος βρυχήθη.
— «Τον άρχοντά μας θέλομε να βγη,
τον πόνο μας να δη», βούισαν τα πλήθη.
«Ποιον άρχοντα; άρχος είσαι μόνο εσύ!

Ξύπνα μονάχα απ το αποκοίμισμά σου,
μη σκύβης, λεημοσύνες μη ζητάς,
τρίζε τα δόντια, αγρίεψε, ανταριάσου,
σπάσε όποιο εμπρός σου εμπόδιο απαντάς.

Ρίχνε ό τι κόβει την ορμή σου, χίμα
σαν ακράτητη θάλασσα πλατειά·
κάθε άλλο μεγαλείο μπροστά σου τρίμμα
ας πέση απ τη γερή σου τη γροθιά.

Αιώνες δεν απόστασες να γέρνης
σαν το νωθρό το βόδι στο ζυγό,
να σου θερίζουν άλλοι ό τι εσύ σπέρνεις,
αργούς να τρέφης στάζοντας ιδρό;

Να χύνης αίμα αυτούς για να πλουταίνης,
να τους υψώνης σκύβοντας στη γη,
και συ να λαχταράς, να μη χορταίνης
και το πικρό σου, το ξερό ψωμί!»

«Πικρό ψωμί! ξερό ψωμί», ξεχύθη
κραυγή βραχνή, βοή βαρεία, βαθειά,
σα να στενάξαν χίλια μύρια στήθη
από της γης τα πέρατα πλατιά.

Και με ολόρθο κορμί το παλικάρι,
στην πλάτη η χήτη ανέμισε χυτή:
«Ήρθε ο καιρός», ξανάκραξε, «να πάρη
το δίκιο του καθένας στη ζωή.

Το δίκιο αυτό όμως δεν το ζητιανεύουν
με ψηλά το κεφάλι το ζητούν
και με το χέρι ορθό το διαφεντεύουν,
το αρπάζουν με βια απ όποιους το κρατούν.

Την πόρτα αν δεν ανοιή τη σπουν σας είπα·
τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί;
Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα
και κέρδισε μονάχος το ψωμί.

Ιερή φωτιά όποιον μέσα τον πυρώνει
και την ψυχή του πνίγουν τα δεσμά,
κοντά μου ! Κάτω ας πέση ό τι σηκώνει
γαύρο κεφάλι ενάντια μας! Μπροστά!»

Και με ματιά άγρια, άγια πυρωμένη
ώρμησε· ακολουθήσαν λιγοστοί,
περσότερα παιδιά· το πλήθος μένει
βουβό, μαρμαρωμένο τον θωρεί.

Πώς στο ακρογιάλι ένα κύμα μονάχο
απ τα μάκρη φερμένο φουσκωτό,
ορμά να ρίξη σύντριμμα το βράχο
κι έξαφνα σβήνει μ' έναν κούφιο αχό,

έτσι κι ο νέος σταμάτησε γυρνώντας
κατά το πλήθος θλιβερή ματιά:
«Δεν ανασαίνει», ρώτησε βογκώντας,
«στα στήθη κανενός γερή καρδιά;

Σας την έχει η σκλαβιά τόσο αρρωστήσει,
κάθε αναφτέρωμα έλειψε από σας;
Τα σίδερα, λαέ, έχεις συνηθίσει,
τη λεημοσύνη μόνο λαχταράς;

Ξέρει το δάκρυ μοναχά το μάτι,
να το φλογίση δεν μπορεί η οργή;
το σκύψιμο γνωρίζει μόνο η πλάτη,
το χέρι δεν τολμά να σηκωθή;

Ντροπή, γενιά νεκρή, ξεφυλισμένη,
σα σερπετό να σέρνης την κοιλιά,
να σε πατούν και συ ευχαριστημένη
τη φτέρνα να φιλής που σε πατά.

Ντροπή να γλύφης το άπραγο το χέρι,
ζωές να τρέφης άχρηστες, λαέ,
να προσκυνάς αρχόντους κι ας μην ξέρη
ο κόσμος άλλον άρχοντα από σε»,

είπε και γύρω αντάριασμα βουίζει,
αχός σκορπά πλατιά σα στεναγμός.
-Ο κόσμος μοναχό άρχοντα γνωρίζει
εκείνον που διώρισε ο θεός»,

ξάφνω φωνή πίσω απ το νέο βροντάει
κι αστράφτουν γύρω τα γυμνά σπαθιά:
-«Ποιος είν' αυτός που αδιάντροπα πλανάει
τους πιστούς του μεγάλου βασιλιά;»

-Ένας πιστός σε νόμο πιο μεγάλο,
σε δύναμη στον κόσμο πιο τρανή.»
-Εδώ ο τόπος δεν 'ξέρει νόμον άλλο
παρά του βασιλιά την προσταγή»,

είπε ο άρχοντας, «κι αυτή είναι - » Στο νόημά του
ο νέος κλείστηκε μέσα στα σπαθιά·
οι συναγμένοι πριν ολόγυρά του
μέσα στο πλήθος σκόρπισαν γοργά.

«Δες, έτσι το ψωμί, λαέ, σου δίνουν»,
τινάζεται άγρια και φωνάζει ο νιος·
το στόμα του χέρια βαριά του κλείνουν,
κάτω: «ψωμί, ψωμί!» βογκά ο λαός.

«Σκορπίστε τους!» ο άρχοντας προστάζει,
και στους γονατισμένους τα σπαθιά
χιμούν, χτυπούν τυφλά, το αίμα στάζει,
γεμίζουν τον αέρα βογκητά.

Το δροσερό ανοιξιάτικον αέρα
που πνιγμένος σε μύριες ευωδιές
το βασιλιά και τους αρχόντους πέρα
σε πιο όμορφες τους φέρνει ακρογιαλιές.

Κάθε άεργο, ζητιάνο, κλέφτη, αλήτη
γύρω απ τη χώρα έχει μαζέψει εδώ,
από καλύβι γύρισε σε σπίτι
κι ερέθισε τον κόσμο το φτωχό.

Όποιους πεινούνε κι όποιους γυμνητεύουν
τους άναψε τα λίγα τα μυαλά,
τους είπε αν δεν τους δίνουνε να κλέβουν
και να σκοτώνουν όποιον βρουν μπροστά.

Να γδύνουν όσους πλούτισαν με κόπο,
κάθε άρχοντα και αφέντη να χτυπούν,
να κάψουν, να ρημάξουνε τον τόπο,
να ρίξουν τις αρχές που κυβερνούν.

Να κάμουν μετερίζι κάθε δρόμο
κι αρματωμένοι να χυθούν παντού
σκοτώνοντας, σκορπίζοντας τον τρόμο
στα πλήθη του πιστού σου του λαού.

Κι έτσι τους έφερε άγριος, αφρισμένος
εδώ ίσια με το θρόνο σου μπροστά
και χίμησε σαν τίγρης μανιωμένος
να βάλη στο παλάτι σου φωτιά.

Καλούσε το λαό να τον βοηθήση,
τον έκραζε μαζί του να χυθή·
δεν άφησε υψηλό να μη το βρίση
και την πατρίδα αρνήθη την ιερή.

Την αρχοντιά φοβέριζε θα πνίξη,
δε σεβάστηκε μήτε το θεό,
και το πιο μέγα: τόλμησε να γγίξη
το σεβαστό όνομά σου το τρανό.

Πρόσταξε, βασιλιά, τι θες να γίνη.»
-«Να κρεμαστή», με μια είπανε φωνή
οι τριγύρω στο ρήγα καθισμένοι,
μα σκυμμένος ο ρήγας δε μιλεί.

Ένας αλήτης απ' αυτούς που ζούνε
κεντώντας και συμπώντας το λαό
όσα έχει απ το θεό να μη του αρκούνε
και του κηρύττουν άγριο σηκωμό,

και ρίξιμο και σύντριμμα όσων στέκουν
βαλτά απ τον ουρανό τόσο σοφά,
και στο φτωχό του νου το μύθο πλέκουν
πως αδικία τον κόσμο κυβερνά.

Μέγας κίνδυνος είναι τέτοιοι πλάνοι·
που τους σαρώνει απ τη θωριά της γης
για το καλό της έργο μέγα κάνει·
βασιλιά, να προστάξης μην αργής!»

«Να κρεμαστή», η αρχοντιά και πάλι κράζει,
μα ο βασιλιάς πάντα σκυφτός σιωπά
και ο πρώτος ξαναλέει: «Μη σε τρομάζη
ό τι εδώ σου ζητούμε, βασιλιά!

Ένας αγύρτης θέλησε να ρίξη
ό τι οι πατέρες έστησαν τρανό·
το θρόνο σου αποκότησε να γγίξη,
να βάλη πιο ψηλά σου το λαό.

Αν η τόλμη ατιμώρητη του μείνη,
στοχάσου τι μπορεί αύριο να γενή·
ό τι στεριώθη μ' αίμα δεν το αφίνει
από δούλους κανείς να πατηθή.

Βασιλιά, μη διστάζης να προστάξης,
προστάζει με το στόμα σου ο θεός,
που σ' έχει εδώ σταλμένο να φυλάξης
ό τι έχει μέγα θεμελιώσει αυτός.

Το έργο χρόνια που ακλουθάς με κόπο
λαμπρότερο στον κόσμο να στηθή,
το θρόνο σου να υψώσης και τον τόπο,
να κάμης την πατρίδα μας τρανή.»

Κι ένεψε ο βασιλιάς—
                     Την άλλη μέρα
σα φώτισε η αυγή τον ουρανό,
το κορμί του νέου σειόταν στον αέρα
στου πλατάνου τους κλώνους κρεμαστό.

Χήτη νεκρή στις πλάτες απλωμένα
τα μακρυά κατάμαυρα μαλλιά,
τα μάτια άγρια κοιτάζουν πεταγμένα,
φριχτή τρομάζει, μελανή η θωριά.

Και μέρες κρεμαστός εκεί για τρόμο
να μένη έχει προστάξει ο βασιλιάς·
κάθε πιστός αλλάζει εκείθε δρόμο,
«προδότη», λέει, «καλά να τα τραβάς.»

Σαν άνομο καθένας το κοιτάζει
ως τρέμει στον αέρα το κορμί,
και μόνο καμιάς κόρης δάκρυ στάζει:
«Κρίμα σε τόση νιότη ευγενική.»

Και παρέκει στο δρόμο συναγμένος
σ' ένα βήμα ολοτρόγυρα ο λαός,
αχνός ακούει, βουβός και τρομαγμένος
πως μιλεί ένας της χώρας διαλεχτός.

«Αυτή είναι η μοίρα καθενός προδότη
— παράδειγμα λαέ, να σου γενή —
που τον στέλνουν της κόλασης τα σκότη
νάρθη να σου μολύνη την ψυχή,

κι ενάντια σε κείνους να τη γυρίση
που αφέντες μας τους έβαλε ο ουρανός,
την έχθρα στην καρδιά να σου φυσήση
σ' ό τι νόμος του κόσμου είναι τρανός.

Λαέ, φθαρτά αγαθά μη σε δολώνουν,
λαέ, ποτέ η ψυχή σου μην ξεχνά
όσα μονάχα τη ζωή σηκώνουν:
τα έργα τα τρανά και δυνατά.

Λαέ, στοχάσου· τι σε περιμένει,
γύρω πολλοί σε ζώνουν φθονεροί,
πρέπει να πέσουν όλοι ντροπιασμένοι
οι μιαροί της πατρίδας μας εχθροί.

κι όλοι χάμω γειρτοί να προσκυνήσουν
το βασιλιά μας τον τρανό βαθιά,
κι όλα της γης τα πέρατα να ηχήσουν:
Δόξα στον αντρειωμένο βασιλιά!»

«Δόξα στο βασιλιά», έκραξε κοντά του,
«δόξα στο βασιλιά», κάποια λαλιά,
«δόξα στο βασιλιά», το πήραν κάτου
το πλήθη του λαού μακριά πλατιά.

«Αυτό θέλει η βουλή που βασιλεύει
ψηλά και κυβερνά ουρανό και γη
και στέλνει εδώ τον έναν να δουλεύη
κι άλλον όσους δουλεύουν να οδηγή.

Το λόγο να ρωτούμε εδώ σταλμένοι
δεν είμαστε, και χρέος μας ιερό
είναι στο έργο που είμαστε βαλμένοι
να κοπιάζωμε δίχως βογκητό.

Άλλοι σκλάβοι, άλλοι αφέντες ως μας έχει
η βουλή Του διορίσει εδώ στη γης·
αλί σε κείνον που μωρά παντέχει
πως θ' αλλάξη το δρόμο της ζωής.

Αλί σ' όποιον ο νους του το χωρέσει
το θέλημα ν' αλλάξη τ' ουρανού!»·
Κι έδειξε ο διαλεχτός κατά τη θέση
που σειόταν το κορμί του αντάρτη νιου.

«Αλί του, αλί του», αλάλαξαν τα πλήθη·
και κράζει ο διαλεχτός πιο βροντερά:
«Οργή δεινή θεού τον εκδικήθη
μ' αυτή την προσταγή του βασιλιά.

Χιλιόχρονο ο θεός να τον φυλάη
τους προδότες βαριά να τιμωρή !»
-«Χιλιόχρονος ο ρήγας μας», βογκάει
σα θάλασσα ο λαός με μια φωνή.

Και η βοή στο γαλάζιο φεύγει αέρα
και σμίγει με τις μύριες ευωδιές
που ευφραίνουν βασιλιά κι αρχόντους πέρα
σε ολόχλωρα νησιά και ακρογιαλιές.

Του κρεμασμένου μόνο ως να σπαράζουν
τα χείλη με χαμόγελο πικρό,
μα τα μάτια άγρια ασάλευτα κοιτάζουν
προς κάποιο όνειρο μέγα μακρινό.



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ



Άσ' τη βάρκα                       Σελ.  4
Παλιές αγάπες                         »  7
Μαύρα βαραίνουν όνειρα                »  9
Το μυστικό δε σου ένιωσε              » 11
Καθόμαστε                             » 13
Κισσέ που απάνω σέρνεσαι              » 15
Με ορμή χύνεται ο άνεμος              » 17
Μες στα όνειρά μου πέρασες            » 19
Λιγνές σαλεύει, ολάργυρες             » 21
Ορθό στέκεσαι                         » 23
Σιγά η πηγή                           » 25
Κλεισμένος                            » 28
Ένα γύρο τον κόσμο                    » 30
Θυμούμαι πως                          » 33
Σε θωρώ                               » 35
Κι ήρθα πάλι                          » 40
Ω φίλε, (Στον ποιητή Λάμπρο Πορφύρα). » 43
Το παραθύρι                           » 48
Γλυκέ φίλε, (Στην ανάμνηση του Γιάννη
                          [Καμπύση)   » 54
Αριάδνη                               » 60
Χαιρετισμός                           » 64
Ένα παραμύθι                          » 72

ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΝ "ΕΣΤΙΑ,, 12126



ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΧ. Σ. ΖΗΚΑΚΗ

Εξεδόθησαν:

ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ
Θάνατος Παλληκαριού, έκδοσις β'.   Δρ. 3
              Σε χαρτί μεμβράνης       5

Επιμελεία ΚΩΣΤΑ I. ΚΑΡΣΗ

55 Ελληνικά διηγήματα . . .
         Χρυσόδετον . . . .

Τυπώνονται:

                     ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ
Ασάλευτη ζωή, έκδοσις β' μετά προλόγου  Δρ. 5
Τα μάτια της ψυχής μου και ο Ύμνος
      εις την  Αθηνάν σ' έναν τόμο .  .

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

Βραδινοί θρύλοι, ποιήματα
Τα πρώτα λυρικά
Ιφιγένεια εν Ταύροις, 3η έκδοσις





End of Project Gutenberg's Simple manners, by Konstantinos Chatzopoulos

*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK SIMPLE MANNERS ***

***** This file should be named 31403-0.txt or 31403-0.zip *****
This and all associated files of various formats will be found in:
        https://www.gutenberg.org/3/1/4/0/31403/

Produced by Sophia Canoni

Updated editions will replace the previous one--the old editions
will be renamed.

Creating the works from public domain print editions means that no
one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
(and you!) can copy and distribute it in the United States without
permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
such as creation of derivative works, reports, performances and
research.  They may be modified and printed and given away--you may do
practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
subject to the trademark license, especially commercial
redistribution.



*** START: FULL LICENSE ***

THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK

To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
distribution of electronic works, by using or distributing this work
(or any other work associated in any way with the phrase "Project
Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
Gutenberg-tm License (available with this file or online at
https://gutenberg.org/license).


Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
electronic works

1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
and accept all the terms of this license and intellectual property
(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.

1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
used on or associated in any way with an electronic work by people who
agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
even without complying with the full terms of this agreement.  See
paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
works.  See paragraph 1.E below.

1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
collection are in the public domain in the United States.  If an
individual work is in the public domain in the United States and you are
located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
keeping this work in the same format with its attached full Project
Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.

1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
a constant state of change.  If you are outside the United States, check
the laws of your country in addition to the terms of this agreement
before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
creating derivative works based on this work or any other Project
Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
the copyright status of any work in any country outside the United
States.

1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:

1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
copied or distributed:

This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.org

1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
and distributed to anyone in the United States without paying any fees
or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
1.E.9.

1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
with the permission of the copyright holder, your use and distribution
must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
permission of the copyright holder found at the beginning of this work.

1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
License terms from this work, or any files containing a part of this
work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.

1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
electronic work, or any part of this electronic work, without
prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
active links or immediate access to the full terms of the Project
Gutenberg-tm License.

1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
License as specified in paragraph 1.E.1.

1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.

1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
that

- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
     must be paid within 60 days following each date on which you
     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
     address specified in Section 4, "Information about donations to
     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."

- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
     License.  You must require such a user to return or
     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
     and discontinue all use of and all access to other copies of
     Project Gutenberg-tm works.

- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
     of receipt of the work.

- You comply with all other terms of this agreement for free
     distribution of Project Gutenberg-tm works.

1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
electronic work or group of works on different terms than are set
forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
Foundation as set forth in Section 3 below.

1.F.

1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
works, and the medium on which they may be stored, may contain
"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
your equipment.

1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
liability to you for damages, costs and expenses, including legal
fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
PROVIDED IN PARAGRAPH F3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
DAMAGE.

1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
written explanation to the person you received the work from.  If you
received the work on a physical medium, you must return the medium with
your written explanation.  The person or entity that provided you with
the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
refund.  If you received the work electronically, the person or entity
providing it to you may choose to give you a second opportunity to
receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
is also defective, you may demand a refund in writing without further
opportunities to fix the problem.

1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.

1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
provision of this agreement shall not void the remaining provisions.

1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
with this agreement, and any volunteers associated with the production,
promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
that arise directly or indirectly from any of the following which you do
or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.


Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm

Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
electronic works in formats readable by the widest variety of computers
including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
people in all walks of life.

Volunteers and financial support to provide volunteers with the
assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg-tm's
goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
and the Foundation web page at https://www.pglaf.org.


Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
Foundation

The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
https://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
permitted by U.S. federal laws and your state's laws.

The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
throughout numerous locations.  Its business office is located at
809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
information can be found at the Foundation's web site and official
page at https://pglaf.org

For additional contact information:
     Dr. Gregory B. Newby
     Chief Executive and Director
     gbnewby@pglaf.org


Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation

Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
spread public support and donations to carry out its mission of
increasing the number of public domain and licensed works that can be
freely distributed in machine readable form accessible by the widest
array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
status with the IRS.

The Foundation is committed to complying with the laws regulating
charities and charitable donations in all 50 states of the United
States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
with these requirements.  We do not solicit donations in locations
where we have not received written confirmation of compliance.  To
SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
particular state visit https://pglaf.org

While we cannot and do not solicit contributions from states where we
have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
against accepting unsolicited donations from donors in such states who
approach us with offers to donate.

International donations are gratefully accepted, but we cannot make
any statements concerning tax treatment of donations received from
outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.

Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
ways including including checks, online payments and credit card
donations.  To donate, please visit: https://pglaf.org/donate


Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
works.

Professor Michael S. Hart was the originator of the Project Gutenberg-tm
concept of a library of electronic works that could be freely shared
with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.


Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
keep eBooks in compliance with any particular paper edition.


Most people start at our Web site which has the main PG search facility:

     https://www.gutenberg.org

This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.