diff options
Diffstat (limited to '29712-h')
| -rw-r--r-- | 29712-h/29712-h.htm | 7357 | ||||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/a001.jpg | bin | 0 -> 36512 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/a002.jpg | bin | 0 -> 53600 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/a003.gif | bin | 0 -> 31000 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/a004.jpg | bin | 0 -> 95729 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/a005.jpg | bin | 0 -> 38804 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/a006.jpg | bin | 0 -> 75600 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/book.png | bin | 0 -> 364 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/card.png | bin | 0 -> 357 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/external.png | bin | 0 -> 172 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/front.jpg | bin | 0 -> 89750 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/hand.gif | bin | 0 -> 254 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/id007.gif | bin | 0 -> 5844 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/ie011.gif | bin | 0 -> 5751 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/ih063.gif | bin | 0 -> 5723 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/ii161.gif | bin | 0 -> 5640 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/im006.gif | bin | 0 -> 5864 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/indevacantie.gif | bin | 0 -> 15981 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/io051.gif | bin | 0 -> 6059 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/it031.gif | bin | 0 -> 5786 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/iz191.gif | bin | 0 -> 5303 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/o006.gif | bin | 0 -> 3885 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/o007.gif | bin | 0 -> 5889 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/o010.gif | bin | 0 -> 3551 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/o011.gif | bin | 0 -> 5641 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/o031.gif | bin | 0 -> 8520 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/o074.gif | bin | 0 -> 5626 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/o127.gif | bin | 0 -> 569 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p000.jpg | bin | 0 -> 150317 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p003.jpg | bin | 0 -> 53254 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p006.jpg | bin | 0 -> 71777 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p009.gif | bin | 0 -> 13547 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p017.jpg | bin | 0 -> 50576 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p018.gif | bin | 0 -> 3903 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p027.jpg | bin | 0 -> 40984 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p033.gif | bin | 0 -> 50812 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p036.gif | bin | 0 -> 9150 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p037.jpg | bin | 0 -> 50686 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p047.jpg | bin | 0 -> 51414 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p060.jpg | bin | 0 -> 65725 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p067.jpg | bin | 0 -> 52874 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p068.jpg | bin | 0 -> 63498 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p073.jpg | bin | 0 -> 65083 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p076.jpg | bin | 0 -> 24248 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p077.jpg | bin | 0 -> 17609 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p080.jpg | bin | 0 -> 49078 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p081.jpg | bin | 0 -> 35837 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p088.jpg | bin | 0 -> 60070 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p093.jpg | bin | 0 -> 38240 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p097.jpg | bin | 0 -> 95892 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p104.jpg | bin | 0 -> 53565 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p112.jpg | bin | 0 -> 57019 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p121.jpg | bin | 0 -> 34599 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p126.jpg | bin | 0 -> 65287 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p137.jpg | bin | 0 -> 31541 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p143.jpg | bin | 0 -> 41340 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p154.jpg | bin | 0 -> 87465 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p163.jpg | bin | 0 -> 45291 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p165.jpg | bin | 0 -> 36496 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p167.jpg | bin | 0 -> 27480 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p173.jpg | bin | 0 -> 41536 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p181.jpg | bin | 0 -> 30269 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p183.jpg | bin | 0 -> 34140 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p185.jpg | bin | 0 -> 44184 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p189.jpg | bin | 0 -> 40329 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p190.jpg | bin | 0 -> 17816 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p193.jpg | bin | 0 -> 37959 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p201.jpg | bin | 0 -> 26228 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p207.jpg | bin | 0 -> 98353 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p209.jpg | bin | 0 -> 70050 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p211.gif | bin | 0 -> 33018 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p216.jpg | bin | 0 -> 105229 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p221.jpg | bin | 0 -> 45603 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p223.gif | bin | 0 -> 46255 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/p224.gif | bin | 0 -> 7264 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 29712-h/images/titelpagina.gif | bin | 0 -> 22247 bytes |
76 files changed, 7357 insertions, 0 deletions
diff --git a/29712-h/29712-h.htm b/29712-h/29712-h.htm new file mode 100644 index 0000000..7199816 --- /dev/null +++ b/29712-h/29712-h.htm @@ -0,0 +1,7357 @@ +<!DOCTYPE html +PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" +"http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd"> +<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source, using XSLT. If you find any mistakes, please edit the XML source. --> +<html lang="nl-1900"> +<head> +<meta name="generator" content="HTML Tidy, see www.w3.org"> +<meta http-equiv="Content-Type" content= +"text/html; charset=ISO-8859-1"> +<title>Uit het leven van Dik Trom</title> +<link rel="schema.DC" href= +"http://dublincore.org/documents/1998/09/dces/"> +<meta name="author" content="C. Joh. Kieviet"> +<meta name="DC.Creator" content="C. Joh. Kieviet"> +<meta name="DC.Title" content="Uit het leven van Dik Trom"> +<meta name="DC.Date" content="#####"> +<meta name="DC.Language" content="nl-1900"> +<style type="text/css"> + /* Standard CSS stylesheet */ +body +{ + font: 100%/1.2em "Times New Roman", Times, serif; + margin: 1.58em 16%; + text-align: left; +} +.titlePage +{ + border: #DDDDDD 2px solid; + margin: 3em 0% 7em 0%; + padding: 5em 10% 6em 10%; +} +h1.docTitle +{ + font-size:1.6em; + line-height:2em; +} +h2.byline +{ + font-size:1.1em; + font-weight:normal; + line-height:1.44em; +} +span.docAuthor +{ + font-size:1.2em; + font-weight:bold; +} +h2.docImprint +{ + font-size:1.2em; + font-weight:normal; +} +.transcribernote +{ + background-color:#DDE; + border:black 1px dotted; + color:#000; + font-family:sans-serif; + font-size:80%; + margin:2em 5%; + padding:1em; +} +.advertisment +{ + background-color:#FFFEE0; + border:black 1px dotted; + color:#000; + margin:2em 5%; + padding:1em; +} +.div0 +{ + padding-top: 5.6em; +} +.div1 +{ + padding-top: 4.8em; +} +.index +{ + font-size: 80%; +} +.div2 +{ + padding-top: 3.6em; +} +.div3, .div4, .div5 +{ + padding-top: 2.4em; +} +.footnotes .body, +.footnotes .div1 +{ + padding: 0; +} +h1, h2, h3, h4, h5, h6, .pseudoh1, .pseudoh2, .pseudoh3, pseudoh4 +{ + clear: both; + font-style: normal; + text-transform: none; +} +h3, .pseudoh3 +{ + font-size:1.2em; + line-height:1.2em; +} +h3.label +{ + font-size:1em; + line-height:1.2em; + margin-bottom:0; +} +h4, pseudoh4 +{ + font-size:1em; + line-height:1.2em; +} +h4.lghead +{ + margin-left:10%; + margin-right:10%; +} +.alignleft +{ + text-align:left; +} +.alignright +{ + text-align:right; +} +.alignblock +{ + text-align:justify; +} +p.tb, hr.tb +{ + margin-top: 1.6em; + margin-bottom: 1.6em; + margin-left: auto; + margin-right: auto; + text-align: center; +} +p.poetry +{ + margin:0 10% 1.58em; +} +span.hemistich /* invisible text to achieve visual effect of hemistich indentation. */ +{ + color: white; +} +p.line +{ + margin:0 10%; +} +p.argument, p.note, p.tocArgument +{ + font-size:0.9em; + line-height:1.2em; + text-indent:0; +} +p.argument, p.tocArgument +{ + margin:1.58em 10%; +} +p.tocChapter +{ + margin:1.58em 0%; +} +p.tocSection +{ + margin:0.7em 5%; +} +div.epigraph +{ + font-size:0.9em; + line-height:1.2em; + width: 60%; + margin-left: auto; +} +div.epigraph span.bibl +{ + display: block; + text-align: right; +} +.epigraph .poem +{ + margin-left: 0; +} +.epigraph .line +{ + margin-left: 0; + text-indent: 0; +} +.trailer +{ + clear: both; + padding-top: 2.4em; + padding-bottom: 1.6em; +} +.floatLeft +{ + float:left; + margin:10px 10px 10px 0; +} +.floatRight +{ + float:right; + margin:10px 0 10px 10px; +} +p.figureHead +{ + font-size:100%; + text-align:center; +} +.figure p +{ + font-size:80%; + margin-top:0; + text-align:center; +} +p.smallprint,li.smallprint +{ + color:#666666; + font-size:80%; +} +span.parnum +{ + font-weight: bold; +} +.leftnote +{ + font-size:0.8em; + height:0; + left:1%; + line-height:1.2em; + position:absolute; + text-indent:0; + width:14%; +} +.pagenum +{ + display:inline; + font-size:70%; + font-style:normal; + margin:0; + padding:0; + position:absolute; + right:1%; + text-align:right; +} +a.noteref, a.pseudonoteref +{ + font-size: 80%; + text-decoration: none; + vertical-align: 0.25em; +} +.red +{ + color: red; +} +.displayfootnote +{ + display: none; +} +div.footnotes +{ + margin-top: 1em; + padding: 0; +} +hr.fnsep +{ + margin-left: 0; + margin-right: 0; + text-align: left; + width: 25%; +} +p.footnote +{ + font-size: 80%; + margin-bottom: 0.5em; + margin-top: 0.5em; +} +p.footnote .label +{ + float: left; + text-align:left; + width:2em; +} +.footnotes td, .footnotes th, .footnotes .tablecaption +{ + font-size: 80%; +} +.centertable +{ + /* center the table */ + margin: 0px auto; +} +.poem +{ + margin-left:5%; + position:relative; + text-align:left; + width:90%; +} +.poem h4 +{ + font-weight:normal; + margin-left:5em; +} +.poem .linenum +{ + color:#777; + font-size:90%; + left:-2.5em; + margin:0; + position:absolute; + text-align:center; + text-indent:0; + top:auto; + width:1.75em; +} +.versenum +{ + font-weight:bold; +} +/* right aligned page number in table of contents */ +.tocPagenum, .flushright +{ + position: absolute; + right: 16%; + top: auto; +} +.footnotes .line +{ + font-size:80%; + margin:0 5%; +} +.poem .i0 +{ + display:block; + margin-left:2em; +} +.poem .i1 +{ + display:block; + margin-left:3em; +} +.poem .i2 +{ + display:block; + margin-left:4em; +} +.poem .i3 +{ + display:block; + margin-left:5em; +} +.poem .i4 +{ + display:block; + margin-left:6em; +} +.poem .i5 +{ + display:block; + margin-left:7em; +} +.poem .i6 +{ + display:block; + margin-left:8em; +} +.poem .i7 +{ + display:block; + margin-left:9em; +} +.poem .i8 +{ + display:block; + margin-left:10em; +} +.poem .i9 +{ + display:block; + margin-left:11em; +} +span.corr +{ + border-bottom:1px dotted red; +} +span.abbr +{ + border-bottom:1px dotted gray; +} +span.measure +{ + border-bottom:1px dotted green; +} +.letterspaced +{ + letter-spacing:0.2em; +} +.smallcaps +{ + font-variant:small-caps; +} +.caps +{ + text-transform:uppercase; +} +.fraktur +{ + font-family: 'Walbaum-Fraktur'; +} +.rm +{ + font-style: normal; +} +hr +{ + clear:both; + height:1px; + margin-left:auto; + margin-right:auto; + margin-top:1em; + text-align:center; + width:45%; +} +h2.docImprint,h1.docTitle,h2.byline,h2.docTitle,.aligncenter,div.figure +{ + text-align:center; +} +h1,h2 +{ + font-size:1.44em; + line-height:1.5em; +} +h1.label,h2.label +{ + font-size:1.2em; + line-height:1.2em; + margin-bottom:0; +} +h5,h6 +{ + font-size:1em; + font-style:italic; + line-height:1em; +} +p,p.initial +{ + text-indent:0; +} +p.firstlinecaps:first-line +{ + text-transform: uppercase; +} +p.dropcap:first-letter +{ + float: left; + clear: left; + margin: 0em 0.05em 0 0; + padding: 0px; + line-height: 0.8em; + font-size: 420%; + vertical-align:super; +} +.poem +{ + padding: .5em 0% .5em 0%; +} +p.quote,div.blockquote,div.argument +{ + font-size:0.9em; + line-height:1.2em; + margin:1.58em 5%; +} +.pagenum a, a.noteref:hover, a.hidden:hover, a.hidden +{ + text-decoration:none; +} +ul { list-style-type: disc; } +ol { list-style-type: decimal; } +ol.AL { list-style-type: lower-alpha; } +ol.AU { list-style-type: upper-alpha; } +ol.RU { list-style-type: upper-roman; } +ol.RL { list-style-type: lower-roman; } +.lsdisc { list-style-type: disc; } +.lsoff { list-style-type: none; } +.castlist, .castitem { list-style-type: none; } +.pglink +{ + background: url(images/book.png) center right no-repeat; + padding-right: 18px; +} +.catlink +{ + background: url(images/card.png) center right no-repeat; + padding-right: 17px; +} +.exlink +{ + background: url(images/external.png) center right no-repeat; + padding-right: 13px; +} +.pglink:hover +{ + background-color: #DCFFDC; +} +.catlink:hover +{ + background-color: #FFFFDC; +} +.exlink:hover +{ + background-color: #FFDCDC; +} + /* Supplement CSS stylesheet "style/arctic.css.xml + " */ +body +{ + background: #FFFFFF; + font-family: "Times New Roman", Times, serif; +} +body, a.hidden +{ + color: black; +} +h1, h2, h3, h4, h5, h6, .pseudoh1, .pseudoh2, .pseudoh3, .pseudoh4 +{ + color: #001FA4; + font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; +} +p.byline +{ + font-style: italic; + margin-bottom: 2em; +} +.figureHead, .noteref, .pseudonoteref, span.leftnote, p.legend, .versenum, .stage +{ + color: #001FA4; +} +.rightnote, .pagenum, .linenum, .pagenum a +{ + color: #AAAAAA; +} +a.hidden:hover, a.noteref:hover +{ + color: red; +} +p.dropcap:first-letter +{ + color: #001FA4; + font-weight: bold; +} +sub, sup +{ + line-height: 0; +} + /* Standard Aural CSS stylesheet */ +.pagenum, .linenum +{ + speak: none; +} +</style> +</head> +<body> + + +<pre> + +The Project Gutenberg EBook of Uit het leven van Dik Trom, by C. Joh. Kieviet + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + + +Title: Uit het leven van Dik Trom + +Author: C. Joh. Kieviet + +Illustrator: Joh. Braakensiek + +Release Date: August 17, 2009 [EBook #29712] + +Language: Dutch + +Character set encoding: ISO-8859-1 + +*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK UIT HET LEVEN VAN DIK TROM *** + + + + +Produced by the Online Distributed Proofreading Team at +https://www.pgdp.net/ + + + + + + +</pre> + +<div class="front"> +<div class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/front.jpg" alt= +"Oorspronkelijke voorkant." width="457" height="720"></div> +</div> + +<div class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/titelpagina.gif" alt= +"Oorspronkelijke voorkant." width="478" height="720"></div> +</div> + +<div class="titlePage"> +<h1 class="docTitle">Uit het leven van</h1> + +<h1 class="docTitle">Dik Trom</h1> + +<h2 class="byline">Door<br> + <span class="docAuthor">C. Joh. Kieviet</span><br> + Zesde druk<br> + Geïllustreerd door<br> + <span class="docAuthor">Joh. Braakensiek</span></h2> + +<h2 class="docImprint">Alkmaar—P. Kluitman.</h2> +</div> + +<div class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<p class="aligncenter">Boekdrukkerij Firma P. +Kluitman—Alkmaar.</p> +</div> + +<div id="toc" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<h2 class="normal">Inhoud.</h2> + +<ol class="lsoff"> +<li> <span class="tocPagenum">Bladz.</span></li> + +<li><a href="#ch1">Dirk wordt geboren en krijgt een naam</a> <span +class="tocPagenum">1</span></li> + +<li><a href="#ch2">Dirk en de baker worden kwade vrienden</a> <span +class="tocPagenum">7</span></li> + +<li><a href="#ch3">Dirk begint te kruipen en kattekwaad te doen</a> +<span class="tocPagenum">11</span></li> + +<li><a href="#ch4">Dirk wordt in een dubbelen zin dik en gaat op den +ingeslagen weg voort</a> <span class="tocPagenum">19</span></li> + +<li><a href="#ch5">Dik ondergaat eene gedaanteverwisseling en blijft +toch dezelfde</a> <span class="tocPagenum">31</span></li> + +<li><a href="#ch6">Hoe Dik uit varen ging</a> <span class="tocPagenum"> +41</span></li> + +<li><a href="#ch7">Dik gaat naar school</a> <span class="tocPagenum"> +51</span></li> + +<li><a href="#ch8">Dik en de juffrouw</a> <span class="tocPagenum"> +63</span></li> + +<li><a href="#ch9">Dik en de heks van den Achterweg</a> <span class= +"tocPagenum">75</span></li> + +<li><a href="#ch10">Eene eerzame weduwe en een zeldzame ezel</a> <span +class="tocPagenum">91</span></li> + +<li><a href="#ch11">Hoe Dik kwaad deed, en Bruin er een pak slaag voor +kreeg</a> <span class="tocPagenum">105</span></li> + +<li><a href="#ch12">Flipsen wordt nog boozer</a> <span class= +"tocPagenum">117</span></li> + +<li><a href="#ch13">Boontje komt om zijn loontje</a> <span class= +"tocPagenum">129</span></li> + +<li><a href="#ch14">Hoe Dik op vrije voeten geraakte en een goed +besluit nam</a> <span class="tocPagenum">147</span></li> + +<li><a href="#ch15">Paarden en ezels</a> <span class="tocPagenum"> +161</span></li> + +<li><a href="#ch16">Hoe Dik de heks voorthielp</a> <span class= +"tocPagenum">175</span></li> + +<li><a href="#ch17">Een ongeluk komt zelden alleen</a> <span class= +"tocPagenum">191</span></li> + +<li><a href="#ch18">Het slot van de geschiedenis</a> <span class= +"tocPagenum">205</span></li> +</ol> + +<span class="pagenum">[<a id="xd0e224" href= +"#xd0e224">4</a>]</span></div> + +<div class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p000.jpg" alt= +"„Wel, wel, wat een driedubbeldikke jongen is dat!”" width= +"594" height="720"> +<p class="figureHead">„Wel, wel, wat een driedubbeldikke jongen +is dat!”</p> +</div> +</div> +</div> + +<div class="body"><span class="pagenum">[<a id="pb1" href= +"#pb1">1</a>]</span> +<div id="ch1" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o031.gif" alt= +"Ornament" width="554" height="150"></div> + +<h2 class="label">Eerste Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Dirk wordt geboren en krijgt een naam.</h2> + +<p style=" + background: url(images/im006.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/im006.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">M</span>oeder was ziek; al sedert vier dagen had zij hevige +koortsen, die haar dwongen het bed te houden. Doch hoe ziek zij ook +was, toch klopte haar hart van blijdschap, want dezen morgen was haar +liefste wensch vervuld; de goede God had haar een zoon geschonken.</p> + +<p>Haar man wist nog niet, welk groot geluk hem te beurt was gevallen, +want hij werkte op grooten afstand van zijne woning, zoodat het +gewoonlijk reeds laat in den avond was, als hij thuis kwam. Nu +verwachtte Moeder hem evenwel vroeger, want zij had <span class= +"pagenum">[<a id="pb2" href="#pb2">2</a>]</span>hem een bode gezonden, +om hem het groote nieuws mede te deelen.</p> + +<p>Daar ging de deur open. Zou hij het wezen? Neen, ’t was eene +buurvrouw, die eens even naar den kleine kwam zien. De baker nam hem +uit de wieg en hield hem de buurvrouw voor. Doch nauwelijks zag deze +hem, of zij sloeg van verbazing hare handen in elkander, en riep +uit:</p> + +<p>„Wel, wel, wat een driedubbeldikke jongen is dat! Zoo ’n +dikzak heb ik nog nooit gezien! ’t Is zoo waar een natuurwonder! +Welke bolle wangen, en zie me die beenen eens aan! Als die jongen zoo +moet blijven doorgroeien, kan hij later niet meer door de deur. Och, +och, wat een jongen! Nu, moedertje, van harte gefeliciteerd, hoor; ik +wed, dat je genoegen aan dien jongen zult beleven. Hij kan wel voor +twee tellen, en wat ziet hij er lief uit. Ik vind hem een recht lieven +jongen,—maar wat zal hij kunnen eten!”</p> + +<p>„Of hij, buurvrouw,” viel de baker in, „daar kun +je op rekenen! Hij zal den hollebollen Gijs wel nadoen, die eene koe en +een kalf en een dood paard half opat. Och, m’n lieve mensen, wil +je wel gelooven, dat ik van hem geschrokken ben? Die jongen heeft +wangen als oliebollen!”</p> + +<p>„Ik zou hem nu maar in de wieg leggen, baker,” <span +class="pagenum">[<a id="pb3" href="#pb3">3</a>]</span>zei Moeder. +„Anders mocht hij eens kou vatten.”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p003.jpg" alt="" width= +"554" height="669"></div> + +<p>Hij zelf zeide niets; praten kon hij nog niet en schreeuwen scheen +hij niet te willen. Hij blikte voor zijn leeftijd buitengewoon +verstandig in het rond, alsof hij zich aan de vreemde omgeving wilde +gewennen, keek toen gedurende langen tijd zijne moeder aan, die hem, te +oordeelen naar zijn tevreden gelaat, zeer goed scheen <span class= +"pagenum">[<a id="pb4" href="#pb4">4</a>]</span>te bevallen, en richtte +zijn blik daarna op de baker. Deze viel blijkbaar minder in zijn smaak, +want hij trok een heel vies gezicht, draaide zijn hoofd met duidelijke +teekenen van afkeer om en liet zijn oog op de wieg vallen, waarvan het +gezicht hem, naar het scheen, veel aangenamer aandeed. De tevreden +uitdrukking van straks gleed weer over zijn gelaat, en zijn mond +plooide zich tot een welbehaaglijk glimlachje.</p> + +<p>De baker trok hem zijn nachtgoed aan, waarvan wel de helft te klein +bleek te zijn, en legde hem in de wieg, waarin hij zich zeer op zijn +gemak gevoelde. Met een vergenoegd gezicht sliep hij in.</p> + +<p>Een poosje later kwam zijn Vader thuis. Deze was timmermansknecht +bij baas Meyer. Dadelijk na het ontvangen van de heuglijke tijding had +hij zich op weg begeven. Vol blijdschap over de geboorte van zijn +zoontje stapte hij de kamer binnen, gaf zijne vrouw een kus en spoedde +zich toen naar de wieg, waarvan de baker het kleed al had opgeslagen. +Hoe groot was ook zijne verbazing bij ’t aanschouwen van zijn +welgedanen zoon! Toch uitte hij die niet in een stortvloed van woorden +en uitroepen. Hij spalkte zijne oogen wagenwijd open, streelde met +zijne ruwe hand de dikke wangen van zijn spruitje, keek de baker eenige +seconden wezenloos aan, en.... ging zijn boterham eten. <span class= +"pagenum">[<a id="pb5" href="#pb5">5</a>]</span></p> + +<p>„Nu, man, vind je het geen bijzonder lief kind?” vroeg +zijne vrouw. „En wat is hij dik, niet waar?”</p> + +<p>Vader had juist, onverstandig genoeg, een grooten hap brood genomen, +nog vóór hij den vorigen, even grooten hap had +doorgeslikt. Zijn mond was daardoor zóó vol, dat hij met +den besten wil van de wereld geen woord kon uitbrengen. Het duurde dus +eenigen tijd, eer hij in staat was te antwoorden:</p> + +<p>„Dik? Of hij dik is,—dat is-ie.”</p> + +<p>Nauwelijks waren die gewichtige woorden zijn mond ontgleden, of met +een nog grooteren hap maakte hij zich opnieuw het spreken +onmogelijk.</p> + +<p>„Maar man,” vervolgde zijne vrouw, „hoe zullen we +hem nu noemen? Hij moet zeker naar je vader vernoemd worden? Heette die +niet Arie?”</p> + +<p>„Hij zal Dirk heeten, dat zal-ie,” klonk het uit den +vollen mond van den heer des huizes. „Mijn broer, die naar +Amerika is gegaan, heet ook zoo, dat doet-ie, en daarom, zie je.... +hap!”</p> + +<p>Het laatste stuk brood verdween in ’s mans mond en maakte een +einde aan zijne schitterende redevoering. Toen hij weer spreken kon, +draaide hij zich om, boog zich nog eenmaal over het wiegje, ging +bedaard voor het bed van zijn vrouw staan en zeide: <span class= +"pagenum">[<a id="pb6" href="#pb6">6</a>]</span></p> + +<p>„Wat zullen we er aan doen, Griet? ’t Is een bijzonder +kind,—dat is-ie.”</p> + +<p>Daarna stapte hij, bedenkelijk zijn hoofd schuddende, naar den +burgemeester, om het bijzondere kind te doen inschrijven onder den naam +van Dirk. En daar hij zelf Jan Trom genoemd werd, zou zijn zoon later +luisteren naar den naam van Dirk Trom.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o006.gif" alt="" width= +"305" height="131"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb7" href="#pb7">7</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch2" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o007.gif" alt= +"Ornament" width="557" height="177"></div> + +<h2 class="label">Tweede Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Dirk en de baker worden kwade vrienden.</h2> + +<p style=" + background: url(images/id007.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/id007.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">D</span>irk Trom was geen gewone jongen, dat toonde hij duidelijk. +Schreeuwen, wat andere kinderen blijkbaar voor eene aangename +tijdkorting houden en waarin velen van hen het soms buitengewoon ver +brengen, vond hij volstrekt niet aardig, ja, hij scheen het zelfs +beneden zijne waardigheid te vinden. Hij deed het dan ook nooit, zelfs +niet, toen de baker hem per ongeluk tamelijk diep met eene speld +prikte. Hij gaf geen kik, maar keek haar alleen met een zoo +verwijtenden blik aan, dat zij niet wist, hoe zij het met hem had. Over +het geheel scheen hij met deze goede <span class="pagenum">[<a id="pb8" +href="#pb8">8</a>]</span>vrouw weinig op te hebben, en dat verdiende ze +toch niet aan hem, want zij verzorgde hem zoo goed als in haar vermogen +was. Ook zijne zieke moeder verpleegde zij met groote hartelijkheid. +Doch Dirk waardeerde dat niet, integendeel, hij was norsch en stug +tegen haar. Hij wilde uit hare hand zelfs geen voedsel aannemen, hoe +vriendelijk zij hem ook toelachte. Liever was hij in de armen van zijne +moeder. Niet dat hij het dan uitkraaide van pleizier, o neen, hij was +blijkbaar heel kalm van natuur en verre van luidruchtig, maar als hij +bij moeder was, lag er een waas van tevredenheid over zijne dikke +wangen en keek hij haar vriendelijk in de liefdevolle oogen, terwijl +hij met zijne vingertjes op zijn buik trommelde, alsof hij piano +speelde.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p009.gif" alt="" width= +"275" height="224"></div> + +<p>Toen hij tien dagen oud was, kwam het tusschen hem en de baker tot +eene bepaalde vredebreuk. De vrouw van Meyer, den timmerman, die vrouw +Trom tijdens hare ziekte had bezocht, stuurde een lekker soepje, met de +boodschap, dat ze spoedig nog eens zou komen zien, hoe moeder en kind +het maakten. De baker zette de soep op een vuurtje, om die warm te +houden, plaatste het comfoortje vóór zich op tafel, en +nam den kleinen Dirk op haar schoot, om hem te verkleeden. Dirks +moeder, die zeer zwak was, lag in <span class="pagenum">[<a id="pb9" +href="#pb9">9</a>]</span>een gerusten slaap. Af en toe roerde de baker +eens in de soep, opdat deze niet zou aanbranden, en nam dan telkens een +paar lepels vol, om te proeven, hoe warm ze was. Ze had er geen erg in, +dat die handelwijze den jongeheer volstrekt niet scheen te bevallen, +maar spoedig zou zij het tot haar grooten schrik bemerken. Toen zij +Dirk verkleed had en gereed was, hem in de wieg te leggen, kwam het +haar voor, dat de soep aanbrandde. Dadelijk nam zij den schotel in de +hand en schoof het comfoortje op zijde. Nu nam zij den lepel in de +andere hand, en wilde zich overtuigen, of zij zich ook bedrogen had. +Juist bracht zij den lepel in den mond en bemerkte ze, dat zij in de +haast ook een balletje gehakt had opgeschept, toen Dirk plotseling de +beide beenen met zulk eene kracht omhoog wierp, dat hij haar den +schotel uit de hand schopte, zoodat <span class="pagenum">[<a id="pb10" +href="#pb10">10</a>]</span>de inhoud haar schoone jurk in een ommezien +in eene soepjurk veranderde. De goede vrouw schrikte daar zoo hevig +van, dat het lekkere balletje gehakt haar in het verkeerde keelgat +schoot, waardoor zij eene hoestbui kreeg, die haar het angstzweet deed +uitbreken. Dirk Trom keek haar zegevierend aan. Van dat oogenblik af +vreesde de baker hem.</p> + +<p>Kort daarna begon Moeder langzamerhand sterker te worden, en toen +zij hare krachten teruggekregen had, vertrok de baker. Bij die +gelegenheid liet Dirk voor ’t eerst zijn geluid hooren: hij nam +afscheid van haar met eene langgerekte a!</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o010.gif" alt="" width= +"362" height="55"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb11" href="#pb11">11</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch3" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o011.gif" alt= +"Ornament" width="461" height="108"></div> + +<h2 class="label">Derde Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Dirk begint te kruipen en kattekwaad te doen.</h2> + +<p style=" + background: url(images/ie011.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/ie011.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">E</span>en fatsoenlijke jongen zorgt er voor, op +éénjarigen leeftijd te kunnen loopen. Ook in dit opzicht +was Dirk geen gewoon kind. Toen hij elf maanden oud was, lag hij nog +even bedaard en stil in de wieg, als toen hij elf dagen was. Schreeuwen +deed hij nooit, zooals ik reeds verteld heb. Als iets niet naar zijn +zin was, gaf hij alleen door zijn voorhoofd te fronsen duidelijk zijn +ongenoegen te kennen. Gaf men hem daarentegen reden tot tevredenheid, +dan was dat te merken aan een zacht gesnor, ongeveer gelijk aan het +spinnen van eene poes. En was hij <span class="pagenum">[<a id="pb12" +href="#pb12">12</a>]</span>bijzonder in zijne nopjes, dan legde hij +zijne handen op zijn buik en begon zich zoo lang heen en weer te +schommelen, tot de wieg ten slotte ook in beweging kwam. Zoo kon hij +zich uren lang vermaken, en misschien zou dit de eenige +lichaamsbeweging gebleven zijn, die hij nam, indien de kat niet +tusschenbeide gekomen ware. Dit beest was bijzonder groot, en voelde +zich zoozeer tot den rustigen wiegbewoner aangetrokken, dat zij hem +soms uren lang gezelschap hield. Toen Dirk zich weer eens op zoo +’n wonderlijke manier aan het wiegen was, zoodat zijn dik, rond +lichaampje van de eene naar de andere zijde rolde, sprong plotseling de +kat op de wieg, juist toen deze op het punt van omvallen stond. Wat nu +gebeurde, is licht te begrijpen: het gewicht van de kat was juist +voldoende om de wieg te doen kantelen, en Dirk—plofte op den +grond, rolde als een knikker een eind voort en bleef eindelijk onder de +tafel liggen, omdat hij door eene stoof in zijne vaart werd gestuit. +Gedurende de eerste oogenblikken was hij zeer verbaasd over dit +voorval, doch toen hij de kat in het oog kreeg, die te vergeefs alle +pogingen in het werk stelde, om onder het beddegoed vandaan te kruipen, +dat haar bedolven had, begon hij er het vermakelijke van in te zien, en +lachte hij er hartelijk om. Zijne moeder was <span class="pagenum">[<a +id="pb13" href="#pb13">13</a>]</span>in den tuin en had er dus niets +van gemerkt. Toen hij genoeg gelachen had, begreep hij, dat de arme kat +toch verlost moest worden, want hij droeg het beest een zeer goed hart +toe. Hij keerde zich om, zoodat hij op zijn buik kwam te liggen, begon +met armen en beenen tegelijk te werken, en jawel, daar kroop hij +vooruit. Die beweging vond hij alleraardigst, zóó aardig, +dat hij de kat stilletjes liet tobben, en doodbedaard door de kamer +bleef rondkruipen. Toen zijne moeder eenige minuten later binnen kwam, +stond ze wat verbaasd te kijken. Ze verloste de kat, die bijna buiten +adem was van inspanning, zette de wieg overeind, en legde met het +beddegoed ook den kleinen kamergymnast er weer in. Vader moest het bij +zijne thuiskomst dadelijk van haar hooren; zij vertelde hem het voorval +in kleuren en geuren. Trom hoorde haar hoogst ernstig aan, en toen het +verhaal ten einde was, keek hij eenigen tijd peinzend voor zich, haalde +zijn zakdoek voor den dag, stak hem dadelijk weer in den zak, en +zeide:</p> + +<p>„’t Is een bijzonder kind, Griet,—dat +is-ie.”</p> + +<p>Van dien dag af kon moeder den kleinen Dirk niet meer in de wieg +houden. Zoo gauw het liggen hem verveelde, liet hij zich bedaard op den +grond zakken en kroop hij vergenoegd rond. Dan wist hij zich met +allerlei kleinigheden uitstekend te vermaken. <span class="pagenum">[<a +id="pb14" href="#pb14">14</a>]</span>Hij schoof nu eens de stoof zijner +moeder tamelijk onzacht over den vloer, zoodat het er veel van had of +er asch in de kamer gezaaid was, dan weer dronk hij de melk uit het +kattenschoteltje op, of wel, hij legde zich heel bedaard in de +broodkast neder, om zijn middagdutje te doen. Toen hij dat voor de +eerste maal deed, zocht zijne moeder tevergeefs de geheele kamer rond, +liep in haar angst zelfs den tuin in, om te zien, of hij daar ook was, +en zag hem eindelijk doodkalm uit de kast te voorschijn kruipen. Als +hij later weer eens zoek was, kon ze er staat op maken, dat hij onder +de laagste kastplank lag.</p> + +<p>Eens had Moeder eenige buurvrouwen op de thee genoodigd. Dirk kreeg +zijne witte jurk aan, die alleen des Zondags zijne schoonheid mocht +verhoogen; zijne dikke beenen werden in hagelwitte kousjes en zijne +voeten in glimmende schoentjes gestoken. Toen hij zoo op zijn mooist +was uitgedost, legde Moeder hem in de wieg en spoedde zich naar de +andere kamer, om zich ook wat op te knappen. Nog was ze niet geheel +gereed, toen zij reeds de buurvrouwen hoorde binnenkomen, zoodat ze in +allerijl de laatste hand aan haar toilet legde en zich naar binnen +begaf, waar zij met luid gelach ontvangen werd. Verbeeld u haar schrik! +In plaats van ordentelijk in de wieg te blijven liggen, <span class= +"pagenum">[<a id="pb15" href="#pb15">15</a>]</span>was de ondeugd over +den vloer naar den steenkolenbak gekropen. Zijn eerste werk was +geweest, er zijne beide handen in te begraven, en toen daar het +nieuwtje wat af was, had hij zich eens goed met het zwarte gruis +ingesmeerd en er zijn mond mee volgepropt. Hij zag zoo zwart als roet, +en hij niet alleen, maar óók zijne jurk, zijne kousen, +ja, zelfs de vloer. De buurvrouwtjes lachten er smakelijk om, maar +Moeder vond het niet aardig. Doch toen Dirk haar met de meeste gulheid +ook een paar handjes steenkolen aanbood, en daarbij zijn zwart gezicht +tot een vriendelijk lachje plooide, proestte ook zij het uit en noemde +zij hem toch haar lieveling.</p> + +<p>De kat en zijne moeder had hij het meest van alles lief. Aan wie van +die twee hij echter de voorkeur gaf, wist hij, geloof ik, langen tijd +zelf niet, totdat het pleit ten laatste in het voordeel der kat beslist +werd. Het beest kreeg namelijk drie jongen, over welke gebeurtenis ons +jongmensch zoo verrukt was, dat hij poes den geheelen dag gezelschap +hield. Moeder was volstrekt niet van plan, al die beesten den kost te +geven en wilde er twee van verdrinken, doch ze vond dat zoo ’n +akelig werk, dat ze alleen bij de gedachte daaraan reeds kippevel +kreeg. Ze besloot dus, die operatie tot den volgenden dag uit te +stellen. Toen <span class="pagenum">[<a id="pb16" href= +"#pb16">16</a>]</span>was ze echter niet meer noodig. Ze ging ’s +morgens een paar boodschappen doen en vond, terugkomende, de kat in een +zeer zenuwachtigen toestand. Dirk zat doodbedaard en met een hoogst +ernstig gezicht bij den doofpot, terwijl poes driftig heen en weer liep +en voortdurend een klagend gemauw deed hooren.</p> + +<p>„Toe poes, ga naar je mandje, anders worden je kindertjes +koud,” zeide vrouw Trom.</p> + +<p>Maar jawel, de kat bleef onrustig rondloopen, snuffelde in alle +hoeken en gaten, en sprong ten slotte tegen den doofpot op. Nu ging der +moeder een licht op. Haastig liep ze naar den pot, tilde het deksel er +af, en, och arme, daar vond ze de beestjes, boven op de doovekoolen, +alle drie dood. Dirk had ze er ingestopt, zeker in de meening, dat ze +het daar beter naar hun zin zouden hebben, en hij keek heel treurig, +toen hij bemerkte, dat ze zich niet meer verroerden.</p> + +<p>Op een anderen keer was vader bezig zich te kleeden voor eene +treurige plechtigheid. Er was in de buurt iemand gestorven, en Trom was +op de begrafenis genoodigd. Hij trok zijne beste kleeren aan en legde +zijn hoogen hoed op een stoel, terwijl zijne vrouw hem eene zijden das +om den hals knoopte. De hooge hoed trok weldra Dirks aandacht. Hij +kroop er heen, richtte zich aan den stoel overeind, bemachtigde zijne +<span class="pagenum">[<a id="pb17" href="#pb17">17</a>]</span>prooi, +en rolde er heel genoeglijk mede over den vloer, om er ten slotte +doodbedaard op te gaan zitten.</p> + +<p>„Vrouw, waar is m’n hoed,—waar is-ie?” vroeg +Trom.</p> + +<p>„Je hebt hem zelf ergens neergelegd, Jan.<span class="corr" +id="xd0e350" title="Niet in bron">”</span></p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p017.jpg" alt="" width= +"618" height="339"></div> + +<p>„Ja, op dezen stoel, en nu zie ik hem niet meer, +Griet,—dat doe ik.”</p> + +<p>„O, o, kijk zoo ’n ondeugd nu toch eens! Kijk eens Jan, +hij zit er zoo waar boven op!”</p> + +<p>Oogenblikkelijk bevrijdde Moeder den hoed uit zijn gedrukten +toestand, maar helaas, hij was in elkaar gevouwen als eene harmonica. +Dirks Moeder was radeloos. <span class="pagenum">[<a id="pb18" href= +"#pb18">18</a>]</span>Vader stak er echter zijne vuist in, duwde hem +weer in de hoogte, en zette hem op, terwijl hij zeide:</p> + +<p>„Wat zal ik er aan doen? Hij is een bijzonder kind,—dat +is-ie.”</p> + +<p>Toen ging hij naar de begrafenis.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p018.gif" alt="" width= +"221" height="93"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb19" href="#pb19">19</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch4" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o007.gif" alt= +"Ornament" width="557" height="177"></div> + +<h2 class="label">Vierde Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Dirk wordt in een dubbelen zin dik en gaat op den +ingeslagen weg voort.</h2> + +<p style=" + background: url(images/id007.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/id007.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">D</span>irk was ongeveer anderhalf jaar oud, toen hij begon te +loopen en te praten. Het laatste deed hij zeer weinig, hoewel geen +enkele letter, behalve de r, hem veel moeite opleverde. Sommigen zijner +kennissen waren van meening, dat hij geen gedachten had en daarom +gewoonlijk zweeg, doch die hem goed kenden, wisten wel beter. Hij had +eenvoudig een hekel aan praten; een ander geheim schuilde er niet +achter. Sprak hij dus weinig, loopen deed hij zooveel te meer, en al +spoedig, nadat hij die kunst machtig <span class="pagenum">[<a id= +"pb20" href="#pb20">20</a>]</span>geworden was, begaf hij zich in alle +weer en wind naar buiten, zeer tot ongerief van zijne moeder, die +aldoor vreesde, dat hij in het water zou loopen. Spoedig trok hij door +twee eigenaardigheden de aandacht zijner medeburgers. Ten eerste door +zijne buitengewone dikte, en ten tweede door het zeldzaam stel beenen, +dat hij er op nahield. Zijn lichaampje was voor zijne onderdanen wat al +te zwaar geweest, zoodat zij geheel uit hun fatsoen geraakt waren en +langzamerhand den vorm van eene o hadden aangenomen. Dirk was dus in +het gelukkige bezit geraakt, van wat men wel eens een paar +varkensvangertjes noemt. Nu, een flink biggetje kon dan ook wel +tusschen zijne beentjes door, zonder dat hij zijne voeten van elkaar +behoefde te zetten. De meeste menschen maakten wel eens een praatje met +hem, of liever, zij trachtten dat te doen, want omdat hij nooit +antwoord gaf, bleef het gewoonlijk bij eene alleenspraak. Slechts als +men hem vroeg, hoe hij heette, gaf hij antwoord, doch de r sloeg hij +dan maar over, omdat hij die wat moeilijk uit te spreken vond. Zijn +antwoord luidde dus altijd „Dik”, waarvan het gevolg was, +dat hij nooit meer anders genoemd werd. Die naam werd zoo algemeen, dat +hij eindelijk zelf geloofde zoo te heeten, en ten slotte noemden zelfs +zijne ouders hem zoo. Hij was dus nu dik geworden in eene dubbele +beteekenis. <span class="pagenum">[<a id="pb21" href= +"#pb21">21</a>]</span></p> + +<p>Het was de achtste Februari, Diks tweede verjaardag. Het had den +geheelen morgen verbazend hard geregend, zoo hard, dat de goten al het +water niet bergen konden en overliepen. Dik mocht van zijne moeder niet +naar buiten, wat hij erg vervelend vond, vooral nu er zooveel water +viel. Toch wist hij nog eventjes te ontsnappen, van welk oogenblik hij +gebruik maakte om met een zeer tevreden en vergenoegd gezicht juist op +de plaats te gaan staan, waar de overstrooming het hevigst was. Moeder +haalde hem echter gauw weer binnen, waar hij verdrietig voor het raam +ging zitten. ’s Middags hield de regen gelukkig op, en nu was Dik +ook niet meer in huis te houden. De tuin en het erf waren geheel in een +modderpoel herschapen, doch dat was juist naar zijn zin. Hij plompte +met zijne klompjes door de plassen heen, zoodat de modder hem om de +ooren spatte, maakte met een stokje kanalen en meertjes en liet die vol +water loopen, rolde driemaal midden in een plas, en vermaakte zich +onder al die bedrijven kostelijk. Daar zag hij iemand het erf +opstappen, en die iemand herkende hij dadelijk als de baker. Deze goede +vrouw had de gewoonte, al de verjaardagen te onthouden van de +kindertjes, die zij gebakerd had, en aan hunne ouders op dien dag een +bezoek te brengen. Zij wist wel, dat die zich daardoor <span class= +"pagenum">[<a id="pb22" href="#pb22">22</a>]</span>gestreeld gevoelden +en uit dankbaarheid gewoonlijk op een likeurtje en een koekje +trakteerden.</p> + +<p>Zij kwam regelrecht op den jarige af, en zeide:</p> + +<p>„Wel, wel, m’n kleine Dikje-lief, mag jij zoo door de +modder loopen? Kind, kind, wat zie je er vreeselijk uit. Kom, ga mee +naar je moe.”</p> + +<p>„Neen.”</p> + +<p>„Niet? Waarom niet? Toe, ga maar met baker meê. Ken je +me nog wel?”</p> + +<p>„Jawel!”</p> + +<p>„Nu, wie ben ik dan? Toe Dik, zeg eens, wie ik ben?”</p> + +<p>Dik bewaarde een plechtig stilzwijgen en keek haar zoo stug mogelijk +aan.</p> + +<p>De baker meende, dat hij een beetje verlegen was; ze boog zich +daarom vriendelijk lachend naar hem over, tikte hem aanmoedigend op de +bolle wangen, die rood zagen van de kou, en hernam:</p> + +<p>„Kom Dikje, kijk me eens goed aan. Zeg nu eens zoet, wie ik +ben?”</p> + +<p>„Leelijk!” zei Dik kortaf, terwijl hij zich +omdraaide.</p> + +<p>„O foei, wat een akelig kind! ’t Is altijd al zoo +’n nare jongen geweest!” zei de baker, aan den soepschotel +denkende. Ze keek Dik verstoord aan en ging naar de achterdeur. Daar +trok ze hare klompen uit, <span class="pagenum">[<a id="pb23" href= +"#pb23">23</a>]</span>want om de morsigheid van den weg had ze niet op +hare geliefkoosde pantoffeltjes kunnen komen, en stapte naar binnen. +Nog half boos féliciteerde ze Diks moeder met den verjaardag van +haar zoontje, maar weldra vergat zij hare boosheid geheel onder het +genot van een glaasje anisette.</p> + +<p>Dik bleef buiten rondplassen. Hij zag er ontoonbaar uit, maar +vermaakte zich onuitsprekelijk. Hij had een stok gevonden en zat er nu +mede in het water te slaan, dat de droppels in het rond vlogen. De +modder zat hem tot in de haren. Een poosje later liep hij het keukentje +binnen en kwam weldra met een tinnen lepel terug. Nu kende zijn genot +geene grenzen meer. Hij schepte het water van den eenen plas in den +anderen, stak af en toe een lepel vol in den mond, en zag ten slotte de +klompen van de baker staan. Vol moed toog hij aan het werk. Hij schepte +een lepel vol water, droeg dat voorzichtig naar de deur en goot het in +een van de klompen. Hij herhaalde dit zoo dikwijls, tot de klompen +geheel vol waren, wat hem heel veel inspanning en heel wat tijd kostte. +Hij was er juist mede klaar, toen de baker het tijd vond, om een einde +aan hare visite te maken. Moeder deed haar uitgeleide tot aan de +achterdeur, waar Dik nog met groote voldoening naar de klompen stond te +kijken. De baker <span class="pagenum">[<a id="pb24" href= +"#pb24">24</a>]</span>nam afscheid, bedankte voor de vriendelijke +ontvangst, en zeide, terwijl zij hare voeten in de klompen en dus ook +in het water stak:</p> + +<p>„Kom Dikje, wees nu zoet en geef baker eens gauw een zoe.... O +jakkes, wat is dat? Mijne voeten worden nat! Zie eens, mijne klompen +zijn vol water! Dat heeft me die akelige jongen gedaan, die rakker, die +schelm!”</p> + +<p>Sneller dan ooit trok ze de klompen weer uit, maar—het was te +laat. Hare voeten waren sliknat, en Dikje-lief stond haar doodbedaard, +smerig en wel, met groote oogen en bolle wangen aan te staren, alsof +hij haar een groot pleizier had aangedaan. Zij vertrok zonder groeten, +met een gezicht, dat rood was van gramschap, en met kousen, waar bij +elken voetstap het water uitsijpelde.</p> + +<p>Een paar dagen later had het gesneeuwd, en geen beetje ook. De +sneeuw lag wel een voet dik, en was hier en daar tot heele bergen +opgewaaid. Dik vond het prachtig. Zoodra hij gekleed was en ontbeten +had, ging hij naar buiten, wreef zich danig in, en sprong pardoes in +een van de grootste sneeuwhoopen, om daar eens naar hartelust in rond +te buitelen. Toen stond hij op, nam de beide handjes vol sneeuw, ging +naar binnen en legde den geheelen voorraad <span class="pagenum">[<a +id="pb25" href="#pb25">25</a>]</span>op de boterham, die zijn vader +bezig was op te eten.</p> + +<p>„Daar!” zeide hij met verheugd gelaat.</p> + +<p>„Wel, heb ik van mijn leven!” riep zijn vader. +„’t Is toch een bijzonder kind,—dat is-ie!” Hij +schudde de sneeuw van zijn brood en ging voort met eten.</p> + +<p>Dik spoedde zich weer naar buiten. Ha, hoe genoot hij, toen hij een +twintigtal jongens elkander met sneeuwballen zag gooien, dat de haren +er bijna afvlogen; toen hij zag, hoe ze elkander in de sneeuw wierpen +en inwreven, en hoe ze hem met hunne sleetjes in dolle vaart +voorbijgleden. Fluks maakte hij zich van de kat meester en volgde het +voorbeeld der knapen, totdat poes in allerijl de vlucht nam, wat hem +zeer speet, vooral omdat hij er de reden niet van begrijpen kon. Daar +hij echter zag, dat het beest niet terug kwam, besloot hij eene slede +te maken. Hij vroeg Moeder om een touw, bond het eene einde aan een +plankje, nam het andere einde in de hand, en liep er zoo snel als zijne +kromme beentjes en zijn dikke buik hem dat veroorloofden, het huis mede +om. Die bezigheid beviel hem vrij goed, maar toen hij na een poosje in +de keuken kwam en daar een pasgeverfden kleerbak zag staan, was de +aardigheid van het plankje af. Dien bak vond hij veel mooier en +geschikter. Hij sleepte hem naar buiten, bond zijn touwtje aan een der +ooren, en—daar <span class="pagenum">[<a id="pb26" href= +"#pb26">26</a>]</span>viel plotseling zijne aandacht op een +buitengewoon grooten hond, die doodbedaard vóór het huis +op den weg lag, met zijn neus in de sneeuw. Dik trok zijn bak er heen, +stak het touw door een lusje aan het losse einde, en deed het om den +staart van het groote beest, dat nog altoos rustig bleef liggen. Toen +ging hij zeer voldaan op den bak zitten, en riep:</p> + +<p>„Huup paard!”</p> + +<p>De hond hief bedaard zijn kop op en keek om, ten einde te zien, wie +zoo brutaal was, zijne rust te durven storen, doch ziende, dat hij +slechts met een klein kereltje te doen had, vond hij het geval niet de +moeite waard, om er zich voor op te richten. Hij legde daarom zijn kop +weer stilletjes in de sneeuw en kneep opnieuw zijne oogen dicht. Dat +was echter volstrekt de bedoeling van onzen Dik niet. Deze wilde hem +overeind en aan het loopen hebben; daarom schopte hij met zijne kromme +beentjes zoo hard hij kon tegen den bak, en riep nog eens:</p> + +<p>„Huup paard!”</p> + +<p>Doch de hond verroerde zich in het geheel niet. Hij bleef kalm +doorslapen. Nu nam Dik, die een eens gevormd plan niet gauw opgaf, het +touw en begon er aan te trekken, nogmaals roepende:</p> + +<p>„Huup paard!” <span class="pagenum">[<a id="pb27" href= +"#pb27">27</a>]</span></p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p027.jpg" alt="" width= +"661" height="578"></div> + +<p>Dat trekken beviel den hond bitter slecht, want daardoor werd de +strik, die om zijn staart zat, aangehaald en veroorzaakte hem tamelijk +veel pijn. Het dier stond op en begon te brommen. Dik liet zich niet +afschrikken. Hij rukte opnieuw aan het touw, en wel zoo hard, dat de +hond opsprong en het één, twee, drie op een loopen zette, +met den kleerbak achter zich. Dik sloeg van den schok achterover, doch +richtte zich dadelijk weer overeind en hield zich met beide handen aan +de kanten van den bak vast.</p> + +<p>„Huup paard!” riep hij, terwijl hij vergenoegd naar den +staart van den hond keek, waar het touwtje al vaster en vaster omheen +klemde. De arme hond, die <span class="pagenum">[<a id="pb28" href= +"#pb28">28</a>]</span>volstrekt niet begreep, wat dat vreemde toestel +achter hem beteekenen moest en maar al te goed bemerkte, dat het hem +pijn deed, vloog als een razende langs den weg, tot groot genoegen van +den kleinen Dik.</p> + +<p>„Huup paard! Huup paard!”</p> + +<p>Voort vloog het! De menschen, die het zonderlinge voertuig en den +kleinen koetsier met verbazing aangaapten, moesten in allerijl op zijde +springen, wilden zij den bak niet tegen de beenen krijgen. Plotseling +sprong er een man midden op den weg, om den hond tot staan te brengen. +Het was Diks vader, die vol angst over den afloop van dit avontuur zijn +zoontje had zien aankomen. Doch de hond, door den bak en Dik gevolgd, +kwam met zooveel kracht tegen hem aan, dat hij wel twee meters ver door +de sneeuw rolde. Het ging hoe langer hoe harder, want de hond werd +steeds angstiger, en trachtte door een snellen loop dat wonderlijke +gevaarte achter zich te ontvluchten. Dik vond het heerlijk, zoo +heerlijk dat hij het uitgierde van de pret. Toch liep hij gevaar, dat +het slecht met hem zou afloopen, want de bak slingerde geducht heen en +weer, en kon elk oogenblik tegen een boom of een paal terecht komen. +Maar Dik zag geen gevaar.</p> + +<p>„Huup paard! Vooruit!” schreeuwde hij.</p> + +<p>En voort ging het, in dollen galop. Daar stoof het <span class= +"pagenum">[<a id="pb29" href="#pb29">29</a>]</span>de brug over, nu den +hoek om, en... krak, daar brak het touwtje! De hond vloog vooruit, +zonder dat hij zelf wist waarheen, en Dik bonsde met zijn hoofd tegen +een boom, dat hij er een blauwe plek van kreeg, zoo groot als een +stuiter.</p> + +<p>Zijn vader was hem nagesneld en bereikte hem spoedig. Dik stond +teleurgesteld bij den bak, en keek met treurigen blik overal naar den +hond rond. Toen zijn vader bij hem kwam, zei Dik:</p> + +<p>„Wat ging dat mooi. Waar is de hond?”</p> + +<p>„Heb-je je niet bezeerd, Dik,—heb-je niet?”</p> + +<p>Dik gaf geen antwoord. Daarom nam zijn vader hem en den bak op, ging +naar huis en zei tegen zijne vrouw, toen hij binnen kwam:</p> + +<p>„’t Is toch een bijzonder kind, Griet,—dat +is-ie.”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o074.gif" alt="" width= +"461" height="108"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb31" href="#pb31">31</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch5" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o031.gif" alt= +"Ornament" width="554" height="150"></div> + +<h2 class="label">Vijfde Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Dik ondergaat eene gedaanteverwisseling en blijft +toch dezelfde.</h2> + +<p style=" + background: url(images/it031.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/it031.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">T</span>oen Dik ruim drie jaren oud was, achtte zijne moeder het +oogenblik gekomen, waarop hij de jurk uit- en de broek moest +aantrekken. Bij die gedaante-verwisseling liet hij dat eigenaardige +gesnor hooren, dat steeds getuigde van zijne bijzondere tevredenheid. +Moeder, die door hare liefde voor den kleinen dikzak niet zoo verblind +was, om te meenen, dat zijne kromme beentjes geschikt waren om zijne +schoonheid te verhoogen, had, om ze wat rechter te doen schijnen, de +pijpen heel wijd gemaakt, zoo wijd, <span class="pagenum">[<a id="pb32" +href="#pb32">32</a>]</span>dat een Volendammer visscher er mede in zijn +schik zou zijn geweest. Twee draagbanden, of galgen, zooals Moeder ze +noemde, zorgden er voor, dat hij zijne broek niet zou verliezen. Een +lakensche jas, gesneden uit een afdankertje van Vader, bedekte dat +gedeelte van zijn lichaam, dat tusschen hals en middel gelegen was, +terwijl twee korte slipjes, elk van een <span class="corr" id="xd0e483" +title="Bron: knoo">knoop</span> voorzien, van achteren nog eventjes +over zijne broek neerhingen. Onder dat jasje droeg hij een blauw geruit +boezeroentje, en op zijn hoofd eene pet, waarvan de klep gewoonlijk +naar zijn rug wees.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p033.gif" alt="" width= +"552" height="570"></div> + +<p>Dik was met zijn nieuwe pak bijzonder in zijn schik. Zoodra hij het +aan had, stak hij zijne vuisten in zijne broekzakken, duwde ze zoover +mogelijk van zijne beenen af, om er maar erg breed uit te zien, trok +zijne klompen aan en stapte naar buiten. Hij was op dat oogenblik +uitermate trotsch. Onophoudelijk keek hij naar beneden, om zichzelf te +bewonderen, en daarbij nam hij stappen als een dragonder. Dat had hij +niet moeten doen, want daardoor merkte hij niet, voor het te laat was, +dat hij tegen een muur liep. Bom! Het kwam geducht aan; hij kreeg er +sterretjes van voor zijne oogen en eene blauwe plek, die zijne +schoonheid sterk verminderde, onder zijne pet. Gelukkig was er niet +dikwijls wat van te zien, want hij zette zijne <span class="pagenum"> +[<a id="pb33" href="#pb33">33</a>]</span>pet nooit af, dan als hij naar +bed ging. Hij stond eenige oogenblikken beteuterd te kijken, zette +zijne pet weer goed, dat wil zeggen, met de klep naar achteren, en +wandelde toen den weg op. Daar stond bij een boom een meisje, dat +ongeveer van denzelfden leeftijd was als hij. Dik liep naar haar toe en +keek haar geruimen tijd strak aan, wat zij op dezelfde wijze +beantwoordde. Toen draaide hij met de handen in de zakken langzaam +<span class="pagenum">[<a id="pb34" href="#pb34">34</a>]</span>om haar +heen, ten einde haar goed aan alle zijden te bekijken. De uitslag +scheen bevredigend te zijn, want hij bleef weer vóór haar +stilstaan, zweeg nog eenigen tijd, en zeide toen:</p> + +<p>„Dag.”</p> + +<p>Het kind gaf geen antwoord, maar stak den vinger in den mond en +bleef hem onbeweeglijk aankijken.</p> + +<p>„’k Heb eene broek aan!” vervolgde Dik met +trots.</p> + +<p>„En ik heb suikerballetjes. Die heb jij niet, +lekkertjes,” was het antwoord van de jonge dame, terwijl ze haar +hoofd langzaam op en neer bewoog.</p> + +<p>„Laat eens zien? Zijn ze lekker?” vroeg Dik, die een +liefhebber was van alles, wat goed smaakte.</p> + +<p>„Neen, ik houd ze zelf. Hoe heet jij?”</p> + +<p>„Dik.”</p> + +<p>„Ik niet, ik ben Anneke.”</p> + +<p>„En waar zijn de suikerballetjes?” vroeg Dik, die er +grooten trek in had.</p> + +<p>„In mijn zak, maar je krijgt ze niet.”</p> + +<p>„Laat ze eens zien? Ze zijn toch niet eens lekker,” +meende Dik.</p> + +<p>Anneke tastte in den zak en liet den schat zien. Diks oogen blonken +van begeerigheid, en terwijl hij de hand uitstak, zeide hij:</p> + +<p>„Ik wil ze hebben. Toe, dan mag je met me spelen.” <span +class="pagenum">[<a id="pb35" href="#pb35">35</a>]</span></p> + +<p>Anneke vond dat aanbod nog al aannemelijk. Ze stak een balletje in +den mond, beet het in twee stukken, en gaf een ervan aan Dik, die het +dadelijk opat.</p> + +<p>„Van wien heb je ze?” vroeg hij.</p> + +<p>„Gekocht, dààr, voor een cent.”</p> + +<p>Dik volgde met zijne oogen de richting van haar vinger. Daarop stak +hij de handen weer in zijne zakken en ging regelrecht op den winkel af. +Hij stapte naar binnen, en zei tegen de vrouw, die achter de toonbank +kwam:</p> + +<p>„Voor twee centen suikerballetjes.”</p> + +<p>De vrouw nam een blikken trommel, deed het deksel eraf en legde een +tiental balletjes op de toonbank. Dik nam ze op, deed zijn mond zoover +open, alsof die nooit weer dicht moest, stak er eenige balletjes in, en +wilde met de rest doodbedaard den winkel verlaten, toen de vrouw +zeide:</p> + +<p>„Ho, ho, ventje, waar zijn de centen?”</p> + +<p>„Centen?” vroeg Dik met een vollen mond en een tevreden +uiterlijk.</p> + +<p>„Ja, waar zijn je centen?”</p> + +<p>„Ik heb geen centen, wel balletjes,” zei Dik, die niet +recht begreep, wat zij bedoelde.</p> + +<p>„Geef ze dan maar weer gauw terug, kwâjongen. Dat gaat +zoo niet! Als je wat koopen wilt, moet je centen meebrengen.” +<span class="pagenum">[<a id="pb36" href="#pb36">36</a>]</span></p> + +<p>„O,” zeide Dik, die haar nog maar half begreep.</p> + +<p>Hij legde de rest van de balletjes weer op de toonbank en ging met +een vollen mond naar buiten, waar Anneke op hem stond te wachten. Uit +dankbaarheid nam hij een balletje uit zijn mond en gaf het haar. Van +toen af waren zij vriendjes en speelden altoos met elkander.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p036.gif" alt="" width= +"520" height="116"></div> + +<p>Een dag of wat later kwam Vader thuis met een paar groote snoeken. +Hij hielp aan het leggen van eene brug, en had met andere werklieden +een gedeelte van het breede kanaal, dat midden door het dorp liep, +droog gemaakt, bij welke gelegenheid de arbeiders vrij wat visch hadden +gevangen. Zoo was hij aan snoek gekomen. Hij legde ze in de keuken neer +en ging naar binnen. Dik vond de dieren heel mooi. Hij streek er met +zijne vingers over, trok aan hunne vinnen, en stak ten slotte zijn +wijsvinger in een van de wijdgeopende bekken. Maar och, wat beviel hem +dat slecht. Pas zat zijn vinger er in, of de bek sloot zich en de +tanden <span class="pagenum">[<a id="pb37" href= +"#pb37">37</a>]</span>van het dier drongen hem aan alle kanten in het +vleesch. Hij schrikte er geducht van; zijne dikke wangen werden zelfs +bleek, en zeer zeker zou hij het op een schreeuwen gezet hebben, indien +hij van die bezigheid niet zoo ’n onoverwinnelijken afkeer had +gehad. Intusschen zat hij geducht in de knel. Hij begon het dier met +zijne vrije hand op den kop te slaan, in de meening, dat het hem dan +wel zou loslaten, doch het hielp niets, want he <span class="pagenum"> +[<a id="pb38" href="#pb38">38</a>]</span>beest was al sedert een paar +uur dood, en voelde er dus bitter weinig van. Dik was ten einde raad. +Bewegen durfde hij zich niet, want elke beweging deed hem pijn, zoodat +hij er stellig nog zou gestaan hebben, indien zijne ouders het niet +bemerkt en hem verlost hadden.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p037.jpg" alt="" width= +"508" height="506"></div> + +<p>„Waar wonen de snoeken?” vroeg hij, toen de eerste +schrik wat voorbij was.</p> + +<p>„Waar de snoeken wonen, jongen,” zei zijne moeder, +„wel, ze zwemmen in het water.”</p> + +<p>Dik stapte de deur uit, en ging Anneke halen.</p> + +<p>„Ga-je meê snoeken vangen?”</p> + +<p>„Ja, waar zijn ze?”</p> + +<p>„In de sloot, achter het huis.”</p> + +<p>Welgemoed ging het tweetal op weg. Ze liepen den tuin door en kwamen +aan eene sloot, die ongeveer 2 meter breed was.</p> + +<p>„Hier zijn ze,” zei Dik, op het water wijzende. +„Geef me eene hand.”</p> + +<p>„Ik niet. Vang jij ze maar, dan zal ik er op +passen.”</p> + +<p>„Goed. Daar ga ik.”</p> + +<p>Dik zette één been vooruit, en stapte pardoes te +water. Hij zakte dadelijk een eind in de modder, zoodat het water hem +tot aan de borst kwam en in de ademhaling belemmerde.</p> + +<p>„I-i-ik z-zie-ze ni-niet,” stotterde hij. <span class= +"pagenum">[<a id="pb39" href="#pb39">39</a>]</span></p> + +<p>„Ik ook niet,” zei Anneke.</p> + +<p>Dik stapte heen en weer, en greep met beide handen links en rechts +in het water, maar snoeken ving hij niet. Juist wilde hij zich wat +verder in de sloot begeven, toen zijn vader hem kwam zoeken, om te +komen eten. Toen hij Dik daar door de sloot zag wandelen, kon hij van +schrik bijna niet spreken. Hij liep naar den kant, zwaaide met beide +armen wanhopig in het rond, en riep:</p> + +<p>„Dik, wat-wat doe je, w-wa-wat moet dat? Kom h-hi-hier, +jongen, je-zult-je verdrinken—dat zul-je. Kom gauw!”</p> + +<p>„Ik vang snoeken!” zei Dik, naar den kant stappende. +Vader greep hem bij de hand en hielp hem op het droge. Toen trok hij +hem voort naar huis, en riep tegen zijne vrouw:</p> + +<p>„Griet, ’t is toch een bijzonder kind,—dat +is-ie.” Dik werd uitgekleed en te bed gelegd.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o010.gif" alt="" width= +"362" height="55"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb41" href="#pb41">41</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch6" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o031.gif" alt= +"Ornament" width="554" height="150"></div> + +<h2 class="label">Zesde Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Hoe Dik uit varen ging.</h2> + +<p style=" + background: url(images/id007.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/id007.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">D</span>ik werd met den dag ouder, dikker en ondeugender. Dat hij +ouder werd, kon niemand helpen; dat hij dikker werd, was de schuld van +zijne moeder, die hem altoos reusachtig groote boterhammen liet opeten, +en dat hij ondeugender werd, was de schuld van zijn vader en moeder +samen. De laatste hield dolveel van haar dikken jongen, zoo veel, dat +zij hem in alles toegaf, hem nooit iets verbood, en, pakte een of ander +verkeerd met hem uit, hem nog voorsprak en beklaagde op den koop toe. +’t Was dus geen wonder, dat hij met den dag ondeugender werd +<span class="pagenum">[<a id="pb42" href="#pb42">42</a>]</span>en, +zooals de menschen zeiden, opgroeide voor galg en rad. Zijn vader hield +ook veel van hem, maar de man sprak geen tien woorden op een dag en +vond alles, wat Dik deed, heel mooi. Waarschuwden de menschen hem er +soms al eens voor, dat het nooit goed met Dik zou afloopen, dan haalde +hij de schouders slechts op, en zeide:</p> + +<p>„Och ja, wat zal ik er al aan doen; ’t is een bijzonder +kind,—dat is-ie.”</p> + +<p>Toen Dikje vier jaar oud was, had hij wel al tienmaal in het water +gelegen, en tweemaal was hij er zelfs bewusteloos uitgehaald. +Eénmaal was hij van het dak gevallen, waarop hij geklommen was +om vogeltjes te vangen. Hij had een beetje zout in de hand, om hun dat +op den staart te leggen en ze dan te grijpen. Dat had de molenaar hem +wijs gemaakt. Bij die gelegenheid had hij een beentje en een ribje +gebroken. Tweemaal had hij een steentje in zijn neus gestopt, en wel +zoo diep, dat hij het er niet meer uit kon krijgen. Hij had er niets +van gezegd, maar toen zijn neus begon op te zetten en eindelijk zelfs +eene onrustbarende grootte kreeg, zoodat de dokter bijna niet wist, wat +hij er aan doen zou, en alle drankjes en pillen niet hielpen, zei +hij:</p> + +<p>„Er zit een steen in.” <span class="pagenum">[<a id= +"pb43" href="#pb43">43</a>]</span></p> + +<p>En het was maar goed ook, dat hij het zeide, want anders zou hij +zijn neus waarschijnlijk kwijt geraakt zijn, daar de dokter al over +eene operatie begon te spreken. Nu was die gelukkig niet noodig. De +dokter haalde met een tangetje het steentje er uit, en weldra was de +neus weer tot zijne gewone grootte teruggekeerd.</p> + +<p>Driemaal was hij overreden geworden. Eens door een gewoon rijtuig, +waarvan een wiel hem over den linkerarm ging, hetgeen hem veel pijn +deed en ten gevolge had, dat hij dien arm drie weken lang in een doek +moest dragen,—eens door eene hondenkar, waar hij lachend onder +vandaan kroop, en eens door een draaiorgel, waaronder hij was gaan +liggen om het beest te zien, dat er, naar zijne meening, inzat en dat +zoo verbazend schreeuwen kon, als de man aan zijn poot draaide. Hij zag +namelijk den slinger van het orgel voor den poot van een dier aan, dat +er in opgesloten was.</p> + +<p>Dikje was dus een tamelijk woelige jongen, die zijne goede moeder +dikwijls veel last veroorzaakte en haar soms door zijne gevaarlijke +ondernemingen het angstzweet deed uitbreken.</p> + +<p>Op zekeren dag had zij het verbazend druk, want zij moest de groote +wasch doen. Het liep haar echter <span class="pagenum">[<a id="pb44" +href="#pb44">44</a>]</span>volstrekt niet mede. Eerst kon ze, wat ze +ook deed, geen groot vuur krijgen. De schoorsteen wilde in het geheel +maar niet trekken, en toen daar verbetering in kwam, en ze gauw de +kopjes ging wasschen, terwijl het water dan vast aan de kook kon gaan, +brak zij door te groote haast haar mooien koffiepot, wat haar zeer +speet. Eindelijk was haar werk af en kon ze aan de wasch beginnen. Ze +spoedde zich naar de keuken, maar, o wee, het water was nog maar +ternauwernood warm. Dikje was binnen gekomen, en toen hij het groote +vuur had gezien, was hij er telkens een kopje water op gaan gooien, +omdat het dan zoo mooi siste. Maar daardoor was het groote vuur al +kleiner geworden en eindelijk geheel uitgedoofd. Dik zat op eene stoof +vóór den haard trouw te wachten, tot het weer aan zou +gaan, om dan zijn spelletje voort te zetten.</p> + +<p>„Akelige jongen,” riep zijne moeder, met tranen van +spijt in de oogen, „wat heb je nu weer gedaan? Nu kan ik nog in +geen uur aan de wasch beginnen!”</p> + +<p>„’t Ging sss-sss-sss,” zei Dik. „’t +Ging mooi.”</p> + +<p>„Zoo, ging het mooi! Ga maar gauw naar buiten; je komt +vooreerst niet weer binnen, hoor je. Voort, gauw!”</p> + +<p>Dik stapte naar buiten. De goede jongen begreep zeer goed, dat hij +het verbruid had, en toch had hij <span class="pagenum">[<a id="pb45" +href="#pb45">45</a>]</span>het niet met eene kwade bedoeling gedaan. +Daarvoor hield hij te veel van zijne moeder.</p> + +<p>Een beetje mistroostig ging hij naar Anneke, die een paar huizen +verder woonde, en toen hij vijf minuten met haar gespeeld had, was hij +het geval al weer vergeten. Hij bleef bij haar, tot zijne maag hem niet +onduidelijk te kennen gaf, dat het tijd was, om zijn middagmaal te gaan +gebruiken. Hij nam daarom op zijne gewone wijze afscheid, dat wil +zeggen, zonder groeten, en begaf zich op weg naar huis. Toch duurde het +nog een geruimen tijd, eer hij werkelijk thuis kwam. Langs den weg, +dien hij volgde, liep een breed kanaal, dat evenwel niet zoo diep was +als de breedte wel deed vermoeden. Vóór Diks huis was aan +den oever eene houten stoep getimmerd, waarvan Moeder gebruik maakte, +als zij wat te spoelen of te wasschen had. Dik zag nu, dat eene groote +waschtobbe met een touwtje aan die stoep vastgemaakt was en in het +water dreef. Waartoe dat diende, begreep hij niet, maar hij zag wel, +dat het de tobbe van zijne moeder was. Hij besloot, de tobbe van +naderbij te gaan bekijken, doch dat was gemakkelijker gezegd dan +gedaan, want het water stond vrij laag en de kant was zeer steil. Nu +was niets moeielijker voor onzen Dik, dan in een boom klimmen of van +eene helling afklauteren, want bij het <span class="pagenum">[<a id= +"pb46" href="#pb46">46</a>]</span>klimmen zat zijn dikke buik hem in +den weg, en voor het dalen was hij te topzwaar. Hij deed dan ook +nauwelijks een paar stappen naar beneden, of hij verloor zijn evenwicht +en tuimelde hals over kop naar beneden, terwijl hij zich al vallende +verdiepte in allerlei gissingen, waar hij nu toch wel terecht zou +komen. Dat pakte echter beter uit, dan hij had kunnen denken. Drie +vierde van zijn lichaam viel op de stoep, en de rest, zijn linkerbeen, +in het water. Hij was dan ook uitermate tevreden over den afloop en +haastte zich, het natte vierdepartje ook op de stoep te trekken. Toen +rolde hij zich op zijn buik en begon zich met de tobbe te vermaken. Het +touwtje, waaraan deze bevestigd was, was tamelijk lang, zoodat Dik haar +beurtelings van den kant duwen en naar zich toehalen kon. Soms pakte +hij haar bij het oor en drukte haar met kracht naar beneden, zoodat zij +bijna water schepte. Eindelijk trok hij haar zoo dicht mogelijk naar de +stoep, en liet zich er in glijden. De vracht was wel wat zwaar voor de +tobbe, zoodat zij eerst een poos geweldig heen en weer schommelde, maar +zij bleef toch drijven. Nu had Dik eerst recht veel pleizier. Wel +twintigmaal stuurde hij het kanaal in, zoover het touwtje reikte, en +dan trok hij zich bedaard naar de stoep terug, om een oogenblik later +weer van wal te steken. Dat spelletje <span class="pagenum">[<a id= +"pb47" href="#pb47">47</a>]</span>duurde zoo lang, tot het touwtje +brak, en Dikje met zijne tobbe, zonder dralen, naar het midden van het +kanaal dreef. De wind had juist dezelfde richting als het kanaal, +zoodat hij ongeveer in het midden van het water bleef voortdrijven. +Zijn breed bovenlijf en zijne dikke wangen deden dienst als zeilen. +Vlug ging het wel niet, maar Dik vond het toch alleraardigst. Dit +onverwachte zeiltochtje was een buitenkansje, waarop hij niet had +durven hopen, en zijne oogen straalden dan ook van genot. Hij bleef +gelukkig rustig zitten, want had hij dat niet gedaan, dan zou zijn +vaartuig zeker omgeslagen en hijzelf, zoo dik als hij was, verdronken +zijn.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p047.jpg" alt="" width= +"681" height="241"></div> + +<p>Intusschen zaten zijne ouders op hem te wachten met het middagmaal, +want, hoe uithuizig hij anders ook was, met het eten zorgde hij altoos +binnen te zijn. <span class="pagenum">[<a id="pb48" href= +"#pb48">48</a>]</span>Hij begon gewoonlijk het eerst en hield het +laatst op. Ditmaal liet hij zich, vreemd genoeg, wachten, zoodat zijne +moeder ten laatste zei:</p> + +<p>„Waar zou onze Dik toch zitten?”</p> + +<p>„Ik weet het niet, vrouw,—dat doe ik.”</p> + +<p>„Hij komt anders altoos om twaalf uur thuis. Ik begrijp er +niets van. Ik zal eens eventjes op den weg gaan zien.”</p> + +<p>Vlug liep ze de deur uit en keek overal rond, behalve naar het +water. Ze zag hem dus nergens.</p> + +<p>„Dik, eten!” riep ze, zoo hard als haar mogelijk was. +Geen antwoord volgde.</p> + +<p>„Dik! Di-i-i-k! Waar zou die jongen nu toch weer zitten? Hij +zal toch niet in het water liggen?”</p> + +<p>Haastig liep ze naar de stoep, en ze verschoot van kleur, toen ze +zag, dat de tobbe verdwenen was, welk feit ze dadelijk met het +wegblijven van Dik in verband bracht. Pijlsnel volgden hare oogen de +richting van het water, en—daar ontwaarde ze tot hare groote +ontzetting de verloren tobbe en daarin haar verloren zoon. Ze stak +beide armen in de hoogte en gaf een schreeuw, die haar man deed +opspringen en naar buiten snellen. Ook de buren kwamen toeschieten.</p> + +<p>„Griet, wat doe-je? Wat is er?” vroeg Jan Trom.</p> + +<p>„O, dáár! Kijk eens, midden in het +kanaal!” <span class="pagenum">[<a id="pb49" href= +"#pb49">49</a>]</span></p> + +<p>Aller oogen vestigden zich op den kleinen deugniet, die voortging +met zich uitstekend te vermaken.</p> + +<p>„Jan, blijf daar toch niet staan! Aanstonds slaat de tobbe om, +en dan verdrinkt hij. Gauw, ga hem halen!”</p> + +<p>„Ja vrouw, zie je, ik wil wel, zie je, maar....”</p> + +<p>„Allo Jan, zeur nu niet, maar haal hem. Gauw wat!”</p> + +<p>„Ja Griet, zie je, maar hoe? Ik wil hem wel halen,—dat +wil ik, maar....”</p> + +<p>„Nu, doe het dan, schielijk! Haal gauw het bootje van Teun, +den visscher. Toe, maak voort, want aanstonds drijft hij onder de brug, +en dan is het te laat.”</p> + +<p>„Teun is niet thuis, vrouw Trom, en zijn bootje ook +niet,” zeiden de buren.</p> + +<p>„O, hemel!” schreeuwde Griet opeens, „daar gaat +hij nog schommelen ook! Jan, te water, toe dan toch, ga hem halen. Gauw +wat, er in! Vooruit dan!”</p> + +<p>„Ja vrouw, zie je, maar het water is zoo nat,—dat is +het, weet je.”</p> + +<p>„Nat? Vooruit, te water, ga hem halen! Kijk me nu dien bengel +eens. Jan, zul-je gaan?”</p> + +<p>Griet nam een kort besluit. Ze greep Jan bij den arm en duwde hem +rechtuit het water in, en toen hij er eenmaal in was, stapte hij +hijgende en hikkende op de tobbe los. Daar had hij haar bereikt. Hij +nam Dik er uit, gaf de tobbe een duw, die haar naar den kant <span +class="pagenum">[<a id="pb50" href="#pb50">50</a>]</span>deed drijven, +en sukkelde weer naar den oever. Bijna had hij dien bereikt, toen hij +onverwachts in een gat trapte, en plotseling met Dik onder water +verdween.</p> + +<p>„O, hemel!” gilde Griet. „Ze +verdrinken!”</p> + +<p>Doch neen, na enkele oogenblikken kwam Jan, met Dik in zijne armen, +weer boven, terwijl ze beiden voortdurend de oogen dichtknepen van het +water, dat van hun hoofd afstroomde. Jan reikte zijn zoon over aan +zijne vrouw, en zeide hikkende, terwijl hij den hoogen kant +opkroop:</p> + +<p>„Grie-iet, (hik), ’t is to-toch (hik) een bij-bijzonder +(hik) kind,—dat (hik) dat is-ie!”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o006.gif" alt="" width= +"305" height="131"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb51" href="#pb51">51</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch7" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o007.gif" alt= +"Ornament" width="557" height="177"></div> + +<h2 class="label">Zevende Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Dik gaat naar school.</h2> + +<p style=" + background: url(images/io051.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/io051.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">O</span>p den achtsten Februari was Dik zes jaar geworden, en op den +eenendertigsten Maart daaraanvolgende stapte Jan Trom de kamer van den +hoofdonderwijzer binnen, om dien te vragen, of zijn zoon den volgenden +morgen op school zou kunnen komen.</p> + +<p>„Goeden avond, meester.”</p> + +<p>„Goeden avond, Trom. Hoe gaat het? Ga zitten.”</p> + +<p>Jan Trom nam plaats op de punt van een stoel, en begon verlegen aan +zijne vlassige bakkebaardjes te plukken. <span class="pagenum">[<a id= +"pb52" href="#pb52">52</a>]</span></p> + +<p>„’t Is mooi weertje, niet waar?” vervolgde de +meester.</p> + +<p>„Ja meester, ’t is mooi weertje,—dat is +het,” zeide Trom.</p> + +<p>„En wat is er van uw dienst?”</p> + +<p>„Van mijn dienst? Niets, niemendal, meester. Ik wou u maar +komen vragen, en dat wou ik, ziet u, of.... affijn, ziet u, of Dik +morgen op school mag komen, ziet u.”</p> + +<p>„Dik? Wie is dat?”</p> + +<p>„Jawel, hij is dik, ziet u,—dat is-ie.”</p> + +<p>„Zoo, dat doet me genoegen. Maar ik bedoel eigenlijk, of het +een kind van u is?”</p> + +<p>„Jawel, ziet u, ’t is onze Dik,—dat +is-ie.”</p> + +<p>„Mooi, nu begrijp ik het. Dus zijn naam is Dik +Trom?”</p> + +<p>„Jawel, meester, hij heet Dik Trom,—dat +doet-ie.”</p> + +<p>„U hebt den jongen toch een zonderlingen naam gegeven, dunkt +me. Is hij zoo gedoopt ook?”</p> + +<p>„Neen meester, dat niet. Hij is Dirk gedoopt—dat +is-ie.”</p> + +<p>„O, dus hij heet eigenlijk Dirk Trom? Nu ben ik er.”</p> + +<p>„Ja, meester.”</p> + +<p>„En is hij gevaccineerd?”</p> + +<p>„Neen meester, gevekseleerd, dat geloof ik niet, maar hij is +anders een bijzonder kind,—dat is-ie.” <span class= +"pagenum">[<a id="pb53" href="#pb53">53</a>]</span></p> + +<p>„Is hij niet gevaccineerd? Maar Trom, dan kan hij niet op +school komen. Dan mag ik hem niet aannemen.”</p> + +<p>„Zoo meester, dat is een gekke boel,—dat is het. Het zal +Griet ook erg spijten,—dat zal het.”</p> + +<p>„Ja, het spijt mij ook. Of heeft hij soms de pokken +gehad?”</p> + +<p>„Ja, meester, dat wel, koepokken, en groote ook. Hij had er op +elken arm drie, dat had-ie.”</p> + +<p>„O, dus hij is wèl ingeënt?” riep de +meester, die moeite had om niet in lachen uit te barsten.</p> + +<p>„Ja meester, dat is hij wel en dat is-ie. Hier heb ik zijn +pokkenbriefje.”</p> + +<p>„Zoo Trom, dan is het geheel in orde. Stuur hem dan morgen +maar.”</p> + +<p>„Goed meester, asjeblief.”</p> + +<p>Trom vertrok. Den volgenden morgen kreeg Dik een nieuw pak aan, dat, +wat snit en kleur betrof, precies op al de voorgaande geleek. Daarna +sneed Moeder hem zulk een dikke boterham, dat het scheen, of ze bang +was, dat Dik anders doodgehongerd weer thuis zou komen. Om het +feestelijke van de gelegenheid legde ze er zelfs plakken snijkoek op. +Dik vond het heerlijk, en viel er met moed op aan. Nu was hij niet zoo +gauw bang voor een boterhammetje, maar deze <span class="pagenum">[<a +id="pb54" href="#pb54">54</a>]</span>was toch zoo groot, dat hij bijna +geen raad met haar wist. Doch de aanhouder wint, dat ondervond hij ook, +en eindelijk kwam hij er mede klaar.</p> + +<p>„Lust je nog een stukje brood, Dik?”</p> + +<p>„Met koek?” vroeg deze.</p> + +<p>„Jawel, een stukje koek mag je óók nog wel +hebben.”</p> + +<p>„Dan nog twee boterhammen, moeder,” zeide Dik.</p> + +<p>„Wat? Nog twee?”</p> + +<p>„Ja, moeder.”</p> + +<p>Dik kreeg, wat hij vroeg, maar in het brood had hij geen trek meer; +het was hem alleen maar om de koek te doen. Die at hij er dus netjes +af, en toen stak hij de boterhammen in zijn zak.</p> + +<p>Te kwart voor negen bracht Moeder hem naar het schoolplein, waar de +hoofdonderwijzer zijne nieuwe leerlingen stond op te wachten. Toen +moeder vertrokken was, nam de meester Dik en de andere nieuwelingen +mede naar een lokaal, waar eene buitengewoon lange, magere juffrouw +onderwijzeres was. Ze zag er niet vriendelijk uit, en ze was zoo bleek +en schraal, dat Dik haar, al stond ze hem niet aan, met innig +medelijden aanstaarde. Hij voelde zich vrij wel op zijn gemak, en was +bijzonder goed gemutst. Dat was hij trouwens onder alle mogelijke +omstandigheden des levens, behalve wanneer hij honger had. De juffrouw +<span class="pagenum">[<a id="pb55" href="#pb55">55</a>]</span>zette de +kleintjes twee aan twee op eene bank, en liep de klasse eens door, om +een praatje met hen te maken. Weldra kwam ze ook bij Dik, die haar, hoe +meer zij naderde, met des te grooter medelijden beschouwde.</p> + +<p>„Wel, jongetje, hoe heet jij?” vroeg ze op korten, doch +niet onvriendelijken toon.</p> + +<p>„Dik.”</p> + +<p>„Dik? Ja, mannetje, dat ben je, maar ik vraag, hoe je +heet.”</p> + +<p>Dik gaf geen antwoord, want hij had het al eenmaal gezegd, en dat +vond hij genoeg.</p> + +<p>„Kom, ventje, je kent toch je eigen naam wel? Hoe heet +je?”</p> + +<p>Gedreven door een gevoel van medelijden zei hij nog eens: +„Dik.”</p> + +<p>„Jawel, jongetje, dat <i>ben</i> je, maar ik wil weten, hoe je +<i>heet</i>! Hoe is je naam?” riep de juffrouw eenigszins +ongeduldig.</p> + +<p>Diks medelijden werd hoe langer hoe grooter, want hij meende +duidelijk te hooren, dat de juffrouw boos werd, en omdat hij zelf nooit +boos was, dan als hij honger had, begon hij te gelooven, dat ze niet +genoeg gegeten had, in welke meening haar uiterlijk hem wel moest +versterken.</p> + +<p>„Nu jongen, kun je niet meer spreken? Hoe heet <span class= +"pagenum">[<a id="pb56" href="#pb56">56</a>]</span>je?” De +juffrouw was nu werkelijk een beetje driftig geworden, en daardoor +klonk haar toon zoo scherp, dat Dik niet langer twijfelde, of ze had +grooten honger. Op eenmaal schoot hem te binnen, dat hij nog twee +boterhammen in zijn broekzak had. Met een tevreden gelaat haalde hij ze +voor den dag, en stak ze de juffrouw toe.</p> + +<p>„Daar!” zei hij. „Eet ze maar op, dan zal het wel +beter worden!”</p> + +<p>Alle kinderen begonnen te lachen, en de juffrouw deed dapper +mee.</p> + +<p>„Dank-je wel, ventje. Je bent zeer vriendelijk. Och Jan Vos, +kom eens hier, om dat brood op het schoolplein te brengen. Dan kunnen +de vogeltjes het opeten.”</p> + +<p>Jan Vos kwam, maar het brood kreeg hij niet, want Dik hield er veel +te veel van, om het zoo maar te laten weggooien. Hij nam er dus een +paar flinke happen van, en stak de rest weer in zijne zakken. Nu had de +juffrouw volstrekt geen lust om het er zelf uit te halen, en daar Dik +even weinig lust had, om het vrijwillig over te geven, besloot ze, den +dikken lummel vooreerst maar aan zijn lot over te laten. Van de andere +kinderen kwam ze te weten, dat hij eigenlijk Dirk Trom heette, maar +gewoonlijk Dik genoemd werd. Ze gaf elk kind eene lei en eene griffel, +om wat <span class="pagenum">[<a id="pb57" href= +"#pb57">57</a>]</span>te teekenen, en ging toen naar de andere klasse, +om daar te laten lezen. ’t Was zeer stil in de school. De +nieuwelingen zaten met een verlegen gezicht rond te kijken, of zoo mooi +zij konden, links en rechts strepen te trekken.</p> + +<p>Ook Dik weerde zich dapper. Hij drukte zijne griffel op de lei, +alsof hij daar een gaatje in wilde duwen, en maakte zulk een gekras, +dat de juffrouw rillingen over de magere leden kreeg.</p> + +<p>„Jongetje, niet zoo krassen. Ik word er bijna ziek +van.”</p> + +<p>Doch Dik knarste maar door. Hij bemerkte in het geheel niet, dat de +juffrouw het tegen hem had, en bovendien vermaakte hij zich +kostelijk.</p> + +<p>„Knars!” ging het weer.</p> + +<p>„O foei, wat een jongen!” riep de juffrouw. „Dik +Trom, kom eens hier.”</p> + +<p>Dik deed zijn mond dicht, want die stond altijd open, als hij zich +in de eene of andere bezigheid verdiepte, en keek de juffrouw aan met +een paar oogen, waarin te lezen stond: „Wat is er nu +weer?”</p> + +<p>„Dik Trom, ik zeg, dat je eens hier moet komen!”</p> + +<p>Dik legde zijne handen boven op de boterhammen, wierp zijne kromme +beentjes over de bank, en stapte naar de juffrouw, die voor de klasse +stond. <span class="pagenum">[<a id="pb58" href= +"#pb58">58</a>]</span></p> + +<p>„Dik, je moet gehoorzaam zijn. Alle kinderen hier op school +zijn dat. Als ik je dus iets verbied, moet je het dadelijk +laten.”</p> + +<p>„Zoo,” zei Dik.</p> + +<p>„Wat zeg je?” vroeg de juffrouw, die zich over dit +antwoord verbaasde, en hare ooren bijna niet gelooven kon.</p> + +<p>„Ik zing geen twee liedjes voor één cent,” +zei Dik, die eene grappige bui had en er zelf om lachen moest, tot +zijne dikke buik er van schudde.</p> + +<p>„Wel, heb ik van mijn leven!” riep de juffrouw. +„Wat ben jij een brutaaltje! Van wien leer je dat?”</p> + +<p>„Van Moeder,” zei Dik zeer tevreden.</p> + +<p>„Zoo! Nu, zulke dingen mag je hier volstrekt niet zeggen. Je +blijft hier maar bij me staan, hoor, en je moet bedaard +zijn.”</p> + +<p>„Ja,” zei Dik.</p> + +<p>„Je moet zeggen: Ja juffrouw.”</p> + +<p>„Zoo.”</p> + +<p>„Nu, doe het dan!”</p> + +<p>Dik, die nog altijd zijn medelijden niet overwinnen kon, besloot +haar dat genoegen maar te doen, en zeide:</p> + +<p>„Je moet zeggen ja juffrouw.”</p> + +<p>De juffrouw schudde moedeloos het hoofd, ging met haar werk voort, +en liet Dik maar weer aan <span class="pagenum">[<a id="pb59" href= +"#pb59">59</a>]</span>zichzelven over. Deze had nu niets meer te doen, +en daarom haalde hij zijn brood weer voor den dag, en begon het op te +peuzelen, tot groot vermaak van de andere kinderen, die proestten van +het lachen. Plotseling kreeg hij Anneke in het oog, die hij den +geheelen morgen nog niet opgemerkt had, en met een vollen mond riep +hij, zoo hard hij kon:</p> + +<p>„Dag!—Wil je ook wat?”</p> + +<p>Hij liep naar haar toe, en legde zijn brood op hare lei, doch de +juffrouw wist het spoedig te bemachtigen, en liet het buiten brengen +voor de vogeltjes, waardoor Dik zich diep beleedigd gevoelde. Hij keek +haar met groote oogen aan.</p> + +<p>„Dik, wil je nu zoet zijn?”</p> + +<p>Dik was te boos, om antwoord te geven.</p> + +<p>„Dik, beloof me, dat je zoet zult zijn, dan mag je weer gaan +zitten.”</p> + +<p>„Ik ben altijd zoet!” riep Dik, die zich volstrekt van +geen kwaad bewust was.</p> + +<p>„Nu, ga dan maar zitten, doch geen leven maken, +hoor.”</p> + +<p>Dik stapte weer naar zijne plaats, maar van teekenen had hij zijn +bekomst. Hij keek een poosje rond, en vestigde toen zijne aandacht op +zijn buurjongen, die zich in de school zoo weinig op zijn <span class= +"pagenum">[<a id="pb60" href="#pb60">60</a>]</span>gemak gevoelde, dat +het huilen hem nader stond dan het lachen, hetgeen dan ook duidelijk op +zijn gezicht te lezen stond.</p> + +<p>„Wat kijk jij leelijk,” zei Dik, „heb je +honger?”</p> + +<p>De jongen bleef hem even leelijk aanzien, zonder antwoord te +geven.</p> + +<p>„Ben je ziek?” vroeg Dik, die er het zijne van wilde +hebben.</p> + +<p>De jongen gaf geen antwoord, maar begon in plaats daarvan hardop te +huilen, tot groote verbazing van Dik.</p> + +<p>De juffrouw kwam op den schreienden knaap af, en vroeg:</p> + +<p>„Wat scheelt er aan?”</p> + +<p>„Hij knijpt me!” schreeuwde de jongen, op Dik +wijzende.</p> + +<p>Diks verbazing steeg ten top, en ging over in hevige +verontwaardiging. In een oogenblik stond hij boven op de bank, nam +zijne lei, en begon daarmee zoo geweldig op zijn buurman los te +timmeren, dat de scherven in het rond vlogen. Toen stak hij zijne +handen weer in zijne zakken en liep de deur uit, naar huis. ’t +Was hem op school volstrekt niet bevallen, en ’s middags had +zijne moeder groote moeite, om hem er weer heen te krijgen. <span +class="pagenum">[<a id="pb61" href="#pb61">61</a>]</span></p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p060.jpg" alt="" width= +"544" height="562"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb63" href="#pb63">63</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch8" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o031.gif" alt= +"Ornament" width="554" height="150"></div> + +<h2 class="label">Achtste Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Dik en de juffrouw.</h2> + +<p style=" + background: url(images/ih063.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/ih063.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">H</span>et was voor Griet Trom een lastig geval, dat Dik en de +juffrouw elkander zoo slecht bevielen, want als ze hem niet zelf naar +school bracht, kon ze er zeker van zijn, dat Dik er niet heen ging. En +voor de juffrouw was het geval nog veel lastiger, want Dik leerde +volstrekt niets, verscheurde zijne boeken, nog eer hij ze lezen kon, +maakte ieder oogenblik eene lei stuk, kraste met spijkers op muren en +banken, kortom deed niets dan kattekwaad, en was voor de juffrouw eene +onuitputtelijke bron van verdriet. Zijn buurjongen, die Bruin Boon +heette, viel óók <span class="pagenum">[<a id="pb64" +href="#pb64">64</a>]</span>volstrekt niet in zijn smaak, hetgeen hij +hem door een groot aantal knepen en stompen ten duidelijkste deed +gevoelen. Bruin was dan ook geen aardige jongen, want vooreerst was hij +niet eerlijk, ten tweede sprak hij nooit de waarheid, ten derde was hij +valsch en ten vierde laf, hoewel hij zich gaarne voor dapper uitgaf. +Van al deze ondeugden bezat Dik er niet één. Dik zou zich +nooit iets toeëigenen, wat van een ander was, ten tweede sprak hij +altoos de waarheid, en ten slotte: vrees kende hij niet en van bluffen +had hij een afkeer. In één woord, Dik was een ondeugende, +maar flinke jongen. Toen hij ongeveer drie jaar had school gegaan, wist +hij nog evenveel, als toen hij er voor het eerst heen ging; alleen in +het bedrijven van kattekwaad was hij merkbaar knapper en handiger +geworden, zoodat er op ’t laatst bijna niets meer kon gebeuren, +of Dik kreeg er de schuld van, of hij het gedaan had of niet. +„Die den naam heeft, krijgt ook de daad,” zegt het +spreekwoord.</p> + +<p>Op zekeren morgen vermaakte Dik zich in school met een zeer grooten, +groenen kikvorsch, dien hij ’s morgens gevangen en in zijn zak +gestoken had. Hij hield hem aan zijn poot vast, en liet hem dan +allerlei bewegingen maken, wel tot genoegen van Bruin Boon, maar tevens +tot diens grooten angst, want hij was wel <span class="pagenum">[<a id= +"pb65" href="#pb65">65</a>]</span>een beetje erg bang van het lieve +dier. Door op den kikvorsch te letten, gaf Bruin echter geen acht op +zijne lei, en plotseling viel deze kletterend tegen den grond. Haastig +stak Dik zijn kikvorsch weer in den zak, en toen de juffrouw bij hen +kwam, zat hij dapper te werken.</p> + +<p>„Bruin Boon, valt jouw lei daar met zoo ’n gedruisch op +den grond?”</p> + +<p>„Ja, juffrouw, Dik Trom gooide haar van de bank af.”</p> + +<p>„Dat is niet waar!” riep Dik.</p> + +<p>„’t Is wèl, juffrouw, hij deed het wèl, en +hij heeft ook een kikvorsch in zijn zak,” riep Bruin weer.</p> + +<p>„Zoo’n leugenaar!” riep Dik.</p> + +<p>„’t Is wèl, juffrouw!”</p> + +<p>„Wat moet ik weer hooren, Dik? Ben je weer bezig? Eerst eene +lei van de bank gooien, en nog jokken ook? Foei, je moest je schamen. +En dan nog een kikvorsch in je zak? Je weet wel, dat zulke dieren niet +in de school behooren. Laat zien, dat beest!”</p> + +<p>„Ik heb de lei niet op den grond laten vallen, juffrouw, hij +deed het zelf, want hij zat te spelen.”</p> + +<p>„’t Is niet waar, juffrouw, Dik duwde haar van de bank, +en toen viel ze.”</p> + +<p>„Zoo, Dik, jok nu maar niet langer. Ik hoor het <span class= +"pagenum">[<a id="pb66" href="#pb66">66</a>]</span>al, jij hebt de lei +op den grond geworpen, en bovendien zit je met een kikker te spelen. +Laat zien, dat beestje.”</p> + +<p>De juffrouw, die er volstrekt geen begrip van had, wat de zakken van +een flinken jongen zooal bevatten kunnen, was in de meening, dat het +een klein, dood kikkertje zou zijn, doch wie beschrijft haar schrik, +toen Dik haar plotseling een grooten, groenen kikvorsch toestak, die +springlevend was. Ze werd doodsbleek, en sprong wel twee passen op +zijde, terwijl ze riep:</p> + +<p>„O foei, doe weg, dat akelige dier!”</p> + +<p>Dik zag met leedvermaak, dat de juffrouw doodelijk bang van het dier +was, en daarom gaf hij het dadelijk de vrijheid, waarvan het gebruik +maakte, om met groote sprongen regelrecht op de juffrouw aan te wippen. +De juffrouw sprong radeloos in het rond en ging eindelijk op de vlucht. +In de algemeene verwarring gaf Dik zijn buurman een pak slaag, zooals +deze nog maar zelden van een kameraad gehad had.</p> + +<p>„Leelijke bruine boon,” beet hij hem toe, „dat +klikken zal ik je later nog wel eens beter betaald zetten!”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p067.jpg" alt="" width= +"580" height="497"></div> + +<p>Intusschen was de juffrouw wat van den schrik bekomen, en herstelde +zij de orde. Zij liet den kikvorsch grijpen en naar buiten brengen, en +Dikje moest voor straf in het portaal staan. Daar gaf hij echter niet +veel <span class="pagenum">[<a id="pb67" href="#pb67">67</a>]</span>om, +want de verbolgenheid van de juffrouw liet hem geheel onverschillig, +daar hij volstrekt niet van haar hield, en in het portaal kon hij zich +vermaken, zooveel hij maar wilde. Hij begon met de klompen, die netjes +twee aan twee stonden, door elkander te zetten; toen verhing hij alle +petten en hoeden, en stak zelfs sommige er van in de jaszakken. Den +hoed van Bruin Boon liet hij zinken in den emmer, waaruit de +schoolkinderen mochten drinken. Daar viel zijn oog op den hoed en <span +class="pagenum">[<a id="pb68" href="#pb68">68</a>]</span>den mantel van +de juffrouw, die aan den binnenkant van de portaaldeur aan een kapstok +hingen. Fluks maakte hij er zich meester van, zette den hoed, die hem +veel te klein was, op, en trok den mantel, die hem nog meer te groot +was, aan. Zoo uitgedost wandelde hij deftig het schoolplein op en neer, +terwijl de mooie mantel over den grond sleepte, die door den regen nat +en morsig was. Hij vermaakte zich kostelijk, en misschien zou hij ten +slotte nog wel het schoolplein af en het dorp ingewandeld zijn, indien +de juffrouw niet toevallig door het raam gekeken en den kleinen +deugniet bemerkt had. Zij stoof naar buiten en trok hem aan den arm de +school binnen, waar de overige kinderen niet weinig pret hadden met +Diks nieuwe pak. Wat was de juffrouw boos!</p> + +<p>„Wel jou brutale, kwade jongen! Trek uit, gauw wat! Hoe durf +je mijne kleêren aan te trekken! Trek uit, zeg ik, +of....!”</p> + +<p>Dik begon met een vergenoegd gezicht te doen, wat de juffrouw, +bevend van boosheid, hem beval. In hare verbolgenheid trok deze aan +eene mouw van den mantel, om te helpen, doch zij deed dit zoo driftig, +dat de mouw scheurde, waardoor hare boosheid nog heviger werd. +Eindelijk stond Dikje, doodkalm en bedaard, weer in zijne gewone plunje +voor haar. <span class="pagenum">[<a id="pb69" href= +"#pb69">69</a>]</span></p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p068.jpg" alt="" width= +"545" height="705"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb71" href="#pb71">71</a>]</span></p> + +<p>„Voort, de school uit, en je kunt vandaag wel wegblijven ook. +Je moogt er niet weer in, begrepen?”</p> + +<p>„Ja, juffrouw, maar Bruin heeft gejokt.”</p> + +<p>Dik trok zijne klompen aan, en ging naar huis.</p> + +<p>Een poosje later sloeg de dorpsklok twaalf uur en ging de school +uit, maar nu kwam de drukte voor de juffrouw pas goed aan. Geen enkel +kind kon zijne klompen vinden; bijna allen trokken verkeerde aan. +Hoeden en petten waren zoek, en de jassen hingen op verkeerde +plaatsen.</p> + +<p>„Juffrouw, mijne klompen zijn weg!”</p> + +<p>„Juffrouw, ik zie mijne jas niet!”</p> + +<p>„Juffrouw, ik kan mijn mantel niet vinden!”</p> + +<p>Het was een tieren en schreeuwen, dat de juffrouw hooren en zien +verging, en wat nog het ergste was: ze wist volstrekt geen raad, om aan +die algemeene verwarring een einde te maken.</p> + +<p>„Hier heb ik mijne jas!” riep Jan Vos. „Zij hing +op eene verkeerde plaats!”</p> + +<p>„Jij hebt mijne klompen aan!” riep Bruin Boon. +„Zie je mijn hoed nergens?”</p> + +<p>„Dat heeft die nare Dik gedaan,” zuchtte de juffrouw. +„Kinderen,” riep zij met krachtige stem, „allen weer +naar binnen.”</p> + +<p>De kinderen gehoorzaamden. <span class="pagenum">[<a id="pb72" href= +"#pb72">72</a>]</span></p> + +<p>„Zie zoo, nu één voor één naar +buiten. Jan Vos, jij eerst!”</p> + +<p>„Ik ben klaar, juffrouw.”</p> + +<p>„Goed. Nu jij, Bruin Boon.”</p> + +<p>Bruin ging. Zijne klompen en zijne jas vond hij al spoedig, maar hoe +hij ook zocht, zijn hoed was nergens te zien. „Juffrouw, mijn +hoed is weg!”</p> + +<p>„Nu, dan moet je maar zoeken, tot je hem gevonden hebt. Nu +jij, Jansje Slooten.”</p> + +<p>Zoo ging de geheele klasse een voor een naar buiten.</p> + +<p>Na lang zoeken vond ieder het zijne, behalve Bruin Boon. Huilend +keek hij overal rond, maar zijn hoed was nergens te ontdekken. +Eindelijk zag de juffrouw den emmer staan, en dadelijk vermoedde zij, +dat de verlorene dáár wel gezocht zou moeten worden.</p> + +<p>„Kijk eens hier, Bruin, in dien emmer. Is daar je hoed +niet?”</p> + +<p>Bruin keek, en jawel, daar lag zijn hoofddeksel te weeken in het +water. Bruintje vischte hem op, maar wijl hij niet veel lust had, dat +natte voorwerp op zijn hoofd, te zetten, was hij verplicht blootshoofds +naar huis te gaan.</p> + +<p>De juffrouw zag hem met genoegen vertrekken. „Goddank, +eindelijk!” zuchtte ze. Ze kleedde zich haastig <span class= +"pagenum">[<a id="pb73" href="#pb73">73</a>]</span>aan en vertrok. +Onderweg kwam ze <span class="corr" id="xd0e1017" title="Bron: +Dik’s">Diks</span> vader tegen, en ze besloot, hem eens goed te +vertellen, hoe ondeugend zijn zoontje was.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p073.jpg" alt="" width= +"497" height="548"></div> + +<p>„Trom, ik wil u wel eens eventjes spreken.”</p> + +<p>„Zoo juffrouw, ziet u, dat kan, en dat doet het.”</p> + +<p>„Ja Trom, het spijt me wel, dat ik het zeggen moet, maar ik +heb zoo vreeselijk veel last van uw <span class="pagenum">[<a id="pb74" +href="#pb74">74</a>]</span>jongen, dat het meer dan noodig is, om hem +eens voorbeeldig te straffen. Van morgen heb ik hem naar huis moeten +zenden.”</p> + +<p>„Zoo juffrouw, dat is erg, ziet u,—dat is +het.”</p> + +<p>„Ja, ’t is heel erg. Eerst jokt hij me wat voor, daarna +gooit hij me een grooten, groenen kikvorsch bijna in het gezicht, +zoodat de schrik me nog in de beenen zit, en eindelijk werpt hij al de +kleeren van de kinderen door elkander, en loopt met mijn mantel aan en +mijn hoed op over het schoolplein. Zoo brutaal heb ik het nog nooit +gezien, en het wordt hoog tijd, dat u hem eens flink onder handen +neemt.”</p> + +<p>Trom keek de juffrouw verlegen en verbaasd aan, en toen zij +aanstalten maakte, om haar weg te vervolgen, zeide hij:</p> + +<p>„Ja juffrouw, ’t is een bijzonder kind, ziet +u,—dat is-ie.”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o074.gif" alt="" width= +"461" height="108"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb75" href="#pb75">75</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch9" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o031.gif" alt= +"Ornament" width="554" height="150"></div> + +<h2 class="label">Negende Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Dik en de heks van den Achterweg.</h2> + +<p style=" + background: url(images/io051.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/io051.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">O</span>m half vier, ’s middags, toen de school uitging, liep +Dik, die zijn vrijen tijd genoeglijk bij den molenaar had doorgebracht, +de schoolkinderen tegemoet, met het vaste plan, Bruin Boon een goed pak +slaag te geven.</p> + +<p>„Jongens, daar is Dik!—Heb je niet gehad, toen je thuis +kwam?”</p> + +<p>„Wel neen, wat denk je wel? Moeder moest er braaf om lachen, +toen ze het hoorde, en Vader schudde zijn hoofd maar even. Ha, daar +komt bruine boon aan. <span class="pagenum">[<a id="pb76" href= +"#pb76">76</a>]</span>Kom eens hier, boontje, klikspaan, kom jij eens +om je loontje, als je durft?”</p> + +<div class="figure floatLeft" style="width: 505px"><img border="0" src= +"images/p076.jpg" alt="" width="505" height="413"></div> + +<div class="figure floatLeft" style="width: 257px"><img border="0" src= +"images/p077.jpg" alt="" width="257" height="425"></div> + +<p>Maar Bruin durfde niet. Zoo gauw hij Dik in het oog kreeg, zette hij +het op een loopen, en daarin was hij Dik de baas. Dik kon niet hard +loopen, wat hem genoeg speet. Zijn dikke buik belette het hem.</p> + +<p>„Ha, ha,” riepen de jongens. „Die lafaard! Daar +gaat hij loopen.”</p> + +<p>„Nu,” zeide Dik, „laat hem maar gaan. „Ik +zal hem wel krijgen, dat beloof ik hem. Willen we op de markt wat gaan +spelen?” <span class="pagenum">[<a id="pb77" href= +"#pb77">77</a>]</span></p> + +<p>„Ja, aanstonds. Eerst moeten we even naar huis.”</p> + +<p>Een uurtje later waren de jongens op het marktplein bijeen, waar zij +zich met allerlei spelletjes vermaakten. Nu, de markt bood er dan ook +uitstekende gelegenheid voor. Het was een groot vierkant plein, waarop +in het midden een prachtige, dikke eikeboom prijkte, en dat als bezaaid +was met palen, waaraan het vee op de marktdagen werd vastgebonden. +Eerst sprongen de jongens op eene rij achter elkander over de palen +heen, waar Dikje even zoo goed slag van had als de grootste jongen, en +daarna klom de heele troep in den boom. Dik moest geholpen worden, want +alléén kon hij het niet, omdat zoowel hij als de boom er +te dik voor waren. Daar bleven zij zitten, tot de veldwachter op hen +afkwam en hun dat boompje-klimmen eens en voor altijd verbood, met de +bedreiging, dat hij hen zou bekeuren, als ze het weer deden. Toen +vermaakten zij zich met boompje-verwisselen, bij welk spelletje zij de +palen voor boomen namen, tot het donker begon te <span class="pagenum"> +[<a id="pb78" href="#pb78">78</a>]</span>worden. Sommige jongens waren +al naar huis gegaan, en er waren er nog maar acht over, toen Jan Vos +plotseling zeide:</p> + +<p>„Kijkt eens, jongens, daar gaat de heks van den +Achterweg!”</p> + +<p>Alle jongens zwegen en vestigden hunne blikken op een oud vrouwtje, +dat langzaam kwam aanstrompelen, en wier uiterlijk wel in staat was, om +de aandacht te trekken. Ze was mogelijk niet ouder dan zestig jaar, +maar ze zag er uit, alsof ze wel al tachtig was. Haar gelaat was +doorploegd van diepe rimpels, en haar mond was zoo ingevallen, dat haar +kromme neus bijna in hare vooruitstekende kin prikte. Ze liep erg +gebogen, en moest zich bij het gaan ondersteunen met een stokje. Ze had +een ouden, versleten doek om het hoofd; een paars jak bedekte hare +magere leden, en om haar hals droeg zij een rooden zakdoek, waarvan de +punten haar op den rug neerhingen. Een oude rok, die vroeger zwart +geweest was, doch nu nog slechts eene twijfelachtige, vale kleur had, +kwam van onder haar jak te voorschijn, terwijl hare voeten in schoenen +staken, die haar veel te groot waren en daardoor aan de punten geheel +opkrulden. In zichzelve mompelend en zonder groeten ging zij de jongens +voorbij, en toen zij uit het gezicht was, zei Jan Vos: <span class= +"pagenum">[<a id="pb79" href="#pb79">79</a>]</span></p> + +<p>„Die leelijke heks! Ze moesten haar in de gevangenis zetten! +Dat leelijke wijf heeft al heel wat kwaad gedaan!”</p> + +<p>„Wat dan? Wat dan?” riepen de jongens nieuwsgierig.</p> + +<p>„Wat dan? Wel, weet je dat dan niet? Vader vertelde gisteren +nog, hoe zij iedereen betooveren kan, die niet doet, wat zij wil. Ze +heeft laatst nog al de kippen van onzen buurman ziek gemaakt, alleen +omdat hij haar geene eieren wou geven voor haar zieken man, zooals ze +zei, en ze zou ze later wel betalen; ja, dat begrijp je! Buurman +bedankte daar hartelijk voor, en liet haar door den hond van het erf +jagen. Maar een paar weken later had hij er spijt genoeg van, want al +zijne kippen werden ziek, en de eene na de andere ging dood. Dat had +die leelijke heks gedaan!”</p> + +<p>„Bij wien was dat dan? Bij Mulder?”</p> + +<p>„Ja, bij Mulder. Als hij het wijf nu in de verte maar ziet +aankomen, gaat hij al naar binnen. Hij is bang van haar +geworden.”</p> + +<p>„Nu, die rijke boer had ook licht een paar eieren kunnen +geven,” zei Piet van Dril, „maar hij is zoo gierig als wat. +En dan nog wel voor een ziek mensch!”</p> + +<p>„Denk je dan waarlijk, dat haar man ziek was? Dat was maar een +praatje van die leelijke heks, om <span class="pagenum">[<a id="pb80" +href="#pb80">80</a>]</span>in huis te kunnen komen, en als je haar +eenmaal binnenlaat, betoovert ze je, zonder dat je het zelf weet, maar +later merk je het wel. Vader vertelde ook nog, hoe ze het kindje van +vrouw Smul, je weet wel, van die baker, behekst heeft, zoodat het +binnen drie dagen dood was. En dat was toch maar bij eene arme vrouw, +zie-je. Neen, die heks moesten ze maar gevangen zetten, dat zou mooi +opruimen.”</p> + +<p>„En hoe wist vrouw Smul dan, dat haar kind betooverd +was?” vroeg een der jongens.</p> + +<p>„Wel, dat is gemakkelijk genoeg te zien. Je tornt het kussen, +waarop het gelegen heeft, open, en als dan de veertjes in den vorm van +een krans liggen, geloof dan maar gerust, dat het niet zuiver is. Dat +was bij vrouw Smul ook het geval.”</p> + +<p>„Maar dan zou eigenlijk niemand zijn leven zeker zijn,” +riep Piet van Dril, „want dan kan zoo ’n wijf je +betooveren, zooveel ze maar wil.”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p080.jpg" alt= +"Ze was mogelijk niet ouder dan zestig jaar, maar ze zag er uit, alsof ze wel tachtig was." + width="433" height="720"> +<p class="figureHead">Ze was mogelijk niet ouder dan zestig jaar, maar +ze zag er uit, alsof ze wel tachtig was.</p> +</div> + +<p>„Ja zeker, dat is ook zoo. Vader heeft zelf gezien, dat zij +zoo maar op een bezemsteel door de lucht vloog, of het niets was. Dat +gebeurde op een Oudejaarsavond. Vader had bij een kennis, onder een +stevig glas pons, het oude in het nieuwe gevierd. Om één +uur ging hij naar huis, maar vlak bij het kerkhof hoorde hij wat door +de lucht vliegen, en toen hij goed keek, <span class="pagenum">[<a id= +"pb81" href="#pb81">81</a>]</span>zag hij duidelijk, dat het die heks +was. Ze dreigde hem nog met hare vuist, maar ze deed hem gelukkig toch +geen kwaad.”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p081.jpg" alt="" width= +"419" height="595"></div> + +<p>„Nu,” riepen de jongens, „dan weet ik wel, dat ik +haar voortaan uit den weg zal blijven. Ik ben bang voor zulk +volk.” <span class="pagenum">[<a id="pb82" href= +"#pb82">82</a>]</span></p> + +<p>„Ik ook,” zei Jan Vos, „maar toch zou ik graag +eens bij haar door de ramen willen gluren. Wie weet, welke kunsten ze +nu al weer uithaalt.”</p> + +<p>„Laten we gaan kijken,” zei Dik opeens, „dan weten +we het.”</p> + +<p>„Ik zou je danken!” riep Jan Vos. „Als ze je ziet, +is het met je gedaan, want ze verandert je zoo maar in een spinnekop of +zoo iets. Ik ga niet meê!”</p> + +<p>Alle jongens zwegen, want hetgeen Jan Vos verteld had, was erg +genoeg geweest, om zelfs den dapperste eenigszins vreesachtig te maken. +Dik was ook onder den indruk van het gehoorde, maar toch besloot hij om +te gaan kijken. De heks mocht dan doen, wat zij niet laten kon. Hij +stak zijne handen in zijne zakken, en zei:</p> + +<p>„Toch ga ik kijken. Wie gaat er meê?”</p> + +<p>Die uitdaging vonden de jongens toch wel wat beschamend, want Dik +was de kleinste en ook de jongste van allen. De meesten van hen riepen +dan ook:</p> + +<p>„Ik ga meê! Wat Dik durft, durf ik ook. Vooruit +maar!”</p> + +<p>Daar gingen ze, Dik voorop. Ze hadden allen een tak van den eikeboom +in de hand, en stapten er moedig en zelfs tamelijk luidruchtig op +los.</p> + +<p>„Jongens, we zullen aan de ramen tikken!” riep Piet van +Dril. <span class="pagenum">[<a id="pb83" href= +"#pb83">83</a>]</span></p> + +<p>„Ja, en tegen de deur schoppen, zoo hard, dat zelfs eene heks +er bang van wordt!” schreeuwde Jan van Bakel.</p> + +<p>Dik zeide niets, maar stapte flink door, en aan zijn gezicht was +duidelijk te zien, dat hij vast besloten was, de heks eens goed op te +nemen. De jongens liepen de dorpsstraat uit en sloegen een zijweg in. +Vreemd! De luidruchtige troep werd hoe langer hoe bedaarder, en +eindelijk was Dik zijne kameraden zelfs een aardig eindje vooruit +geraakt.</p> + +<p>„Waar blijf jullie toch?” riep hij, toen hij dat +bemerkte. Langzaam kwamen de anderen nader, en zonder spreken +vervolgden zij hun weg.</p> + +<p>’t Was intusschen geheel donker geworden, en de najaarswind +gierde door de takken der boomen. Op eenigen afstand brandde een +lichtje. Dáár woonde de heks.</p> + +<p>„Zeg, nu moesten we haar eens onverwachts tegenkomen,” +fluisterde Piet van Dril. „Wat zou je dan doen?”</p> + +<p>„St, stil, wat vloog daar?” riep Jan van Bakel, terwijl +hij doodsbleek werd. „Hoor je dat geschreeuw wel?”</p> + +<p>Allen stonden stil en luisterden vol spanning.</p> + +<p>Weer suisde er wat door de lucht. <span class="pagenum">[<a id= +"pb84" href="#pb84">84</a>]</span></p> + +<p>„Oe-hoe! Oe-hoe!” klonk het boven hun hoofd.</p> + +<p>„Dat is ze!” fluisterde Jan Vos. „Ze heeft zich in +een uil veranderd. St, houdt je stil!”</p> + +<p>„Komt jongens, vooruit!” riep Dik. „Of durf je +niet?—Ik wel!”</p> + +<p>Dik stapte moedig vooruit, en toen de anderen dat zagen, schaamden +zij zich, om achter te blijven. Langzaam volgden zij hem, en weldra +zagen zij het hutje, waarin de oude heks woonde, voor zich. ’t +Stond eenzaam aan een achterweg, tamelijk ver van het dorp. De jongens +vertraagden opnieuw hunne schreden en stonden eindelijk geheel stil, +terwijl ze bijna in elkanders zak kropen.</p> + +<p>„Er brandt licht,” fluisterde Barend Zwart. „Zou +ze thuis wezen?”</p> + +<p>„Oe-hoe! Oe-hoe! Oe-hoe!” klonk het plotseling boven hun +hoofd, en weer zagen zij een donker voorwerp door de lucht vliegen.</p> + +<p>„Daar is ze weer!” fluisterde Jan Vos. „Wie durft +nu te gaan kijken?”</p> + +<p>Allen zwegen.</p> + +<p>„Oe-hoe! Oe-hoe!”</p> + +<p>„Hu, hoe akelig!” fluisterde Jan van Bakel, die eerst +van plan geweest was, om hard tegen de deur te schoppen. <span class= +"pagenum">[<a id="pb85" href="#pb85">85</a>]</span></p> + +<p>„Ze kan je zoo maar in een vleermuis veranderen,” +fluisterde Jan Vos.</p> + +<p>„Oe-hoe! Oe-hoe!” klonk het nogmaals, en het was, of het +geluid uit den ouden schoorsteen van het hutje kwam.</p> + +<p>„Komt jongens,” zei Dik, „we moeten kiezen of +deelen. Wie gaat er meê?”</p> + +<p>„Ik niet!” zei de een.</p> + +<p>„Ik dank je!” fluisterde een ander.</p> + +<p>„Dan ga ik alleen!” zei Dik vastberaden.</p> + +<p>Doodsbleek, maar zonder aarzelen, stapte hij op het hutje aan.</p> + +<p>„Oe-hoe! Oe-hoe!” vernam hij weer.</p> + +<p>Toch liep hij voort, tot hij op weinige schreden na het raam bereikt +had. Hij tuurde door de kleine ruitjes, maar was nog te ver af, om +daarbinnen iets te kunnen onderscheiden.</p> + +<p>„Neen,” mompelde hij, „zoo gaat het niet. <a id= +"xd0e1193"></a>Ik zal er vlak voor gaan staan. Ik moet weten, wat er +gebeurt.”</p> + +<p>Op de <span class="corr" id="xd0e1197" title="Bron: toonen"> +teenen</span> sloop hij, terwijl de anderen hem vol angst, maar tevens +met bewondering nakeken, naar het raam, en gluurde naar binnen.</p> + +<p>„Oe-hoe! Oe-hoe!” klonk het boven hem, doch hij stoorde +zich daar niet aan. Ha, nu kon hij goed zien! Daar zat de heks, dat +leelijke wijf, maar—daar <span class="pagenum">[<a id="pb86" +href="#pb86">86</a>]</span>achter in het vertrek, wat was dat? Die hoop +vodden moet toch geen bed verbeelden? Ja toch, er ligt zoowaar een +mensch op! Vreeselijk, wat een levend geraamte! Zie, nu richt de +gestalte zich op, en beweegt de lippen. Dik legt zijn oor tegen het +raam. Hij wil hooren, wat er gesproken wordt.</p> + +<p>„Kee, goede Kee, ach, wat voel ik me ziek!” hoort hij +met zwakke stem zeggen.</p> + +<p>De heks richt zich op, en gaat naar het bed.</p> + +<p>„Kom Willem, moed houden, m’n goede Willem, als de nood +het hoogst is, is Gods hulp het meest nabij. Wil je nog eens +drinken?”</p> + +<p>„Neen, neen, maar ik voel me zoo flauw, zoo wee, en toch, dat +harde roggebrood kan ik niet eten. Had ik maar een kopje melk, +Kee.”</p> + +<p>Dik ziet, hoe de heks haar gelaat met beide handen bedekt, en in +tranen uitbarst.</p> + +<p>„Niet huilen, Kee, niet huilen, lieve vrouw. Ik weet wel, dat +we het niet hebben, dat we te arm zijn. Maar ik voel me zoo ziek, zoo +zwak.”</p> + +<p>„Och, Willem, wat is het toch hard, dat ik niets voor je +heb,” snikt de heks. „Maar de menschen willen me niet meer +borgen en schreeuwen me na, dat ik eene heks ben. O, Willem, dat we ook +zoo arm zijn! Al in twee dagen heb ik geen kruimel brood geproefd, +<span class="pagenum">[<a id="pb87" href="#pb87">87</a>]</span>om de +laatste korst maar voor jou te kunnen bewaren. Toe Willem, toe, beproef +het nog maar eens. Misschien lust je het wel.”</p> + +<p>De heks veegt zich de tranen van het gerimpeld gelaat, en gaat naar +eene kast in den hoek van het vertrek. Ze neemt er eene korst droog +roggebrood uit, weekt die in water en geeft haar aan den zieke. +Tevergeefs beproeft deze, het onsmakelijke brood te nuttigen; hij is te +zwak om het te kauwen; het wil hem niet door de keel.</p> + +<p>„Toe Kee, eet jij het maar op, toe. Je moet ook wat eten, Kee, +anders val je er nog bij neer.”</p> + +<p>Kee neemt een paar kleine beten, en zet het overschot dan weer in de +kast, terwijl de tranen haar opnieuw langs de wangen vloeien. Dan vouwt +ze plotseling de handen en slaat de betraande oogen naar boven. De heks +bidt. Ze vraagt God om hulp voor haar ouden, zieken man, want de nood +heeft het toppunt bereikt.</p> + +<p>„Kee, kom, ga ook maar te bed,” zegt de zieke met zwakke +stem. „Och Kee, dat de goede God ons dezen nacht maar weghaalde, +jou en mij te zamen, Kee. Wat zou dat gelukkig wezen. Samen hebben we +geleefd, samen gewerkt, samen lief en leed gedeeld, och, dat we nu ook +maar samen mochten sterven....” <span class="pagenum">[<a id= +"pb88" href="#pb88">88</a>]</span></p> + +<p>Dik verliet het raam. Hij had genoeg gezien, en de tranen liepen hem +langs de bolle wangen. „O, welk een droevig lot hebben die oude +menschen,” dacht hij. „Maar waar zijn de jongens +gebleven?” Hij zag ze nergens; toen hij naar het raam sloop, +hadden zij het hazenpad gekozen, en wellicht zaten ze nu al hoog en +droog thuis. Een goed kwartier later was ook Dik weer bij zijne +ouders.</p> + +<p>„Moeder, kan u niet wat wittebrood missen?”</p> + +<p>„Waarvoor, m’n jongen?”</p> + +<p>Dik vertelde alles, wat hij gezien had, en toen zijn verhaal uit +was, stond zijne moeder met tranen in de oogen op, en ging naar de +kast.</p> + +<p>Trom zat aan zijne bakkebaardjes te trekken.</p> + +<p>Griet nam eene mand, en vulde die met van alles en nog wat: met +brood, een stuk worst, een lestje aardappelen en bloemkool, een hompje +zoete kaas, een fleschje met melk en nog meer kleinigheden.</p> + +<p>„Dik, kun-je dit dragen?” vroeg ze.</p> + +<p>„Best, Moeder, geef maar hier.”</p> + +<p>„Griet,” zei Jan Trom, „zie je, ik wil maar zeggen +en dat wil ik, dat we nog wel twee kwartjes ook kunnen +missen,—dat doen we.”</p> + +<p>„Ja Jan, dat is goed. Hier Dik, niet verliezen, +hoor.”</p> + +<p>„Neen, Moeder.”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p088.jpg" alt="" width= +"420" height="720"> +<p>’t Was intusschen geheel donker geworden en de najaarswind +gierde door de takken der boomen. Op eenigen afstand brandde een +lichtje. Dáár woonde de heks.</p> + +<p>„Zeg, nu moesten we haar eens onverwachts tegenkomen,” +fluisterde Piet van Dril. „Wat zou je dan doen?”</p> + +<p>„St, stil, wat vloog daar?” riep Jan van Bakel, terwijl +hij doodsbleek werd. „Hoor je dat geschreeuw wel?”</p> +</div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb89" href="#pb89">89</a>]</span></p> + +<p>Dik ging met zijn vrachtje weer op weg naar de heks, en toen hij +goed en wel buiten was, zeide Jan Trom:</p> + +<p>„Griet, die Dik is toch een bijzonder kind,—dat +is-ie.”</p> + +<p>Dik liep zoo hard hij kon. Het was een donkere avond, de regen sloeg +hem in het gezicht, maar Dik stoorde zich aan regen noch duisternis. +Hij sloeg den modderigen Achterweg in, en bereikte voor de tweede maal +het hutje. Nog brandde het lampje, dus de heks was nog op.</p> + +<p>„De heks? Neen, de arme ziel zal niemand leed doen,” +dacht Dik. „’t Is een goede, oude vrouw.”</p> + +<p>Hij lichtte de deurklink op, en stapte naar binnen. +„Hier,” zei hij, „Moeder stuurt wat voor den zieken +man en voor u.”</p> + +<p>„O, ben jij daar, Dik? Kom, dat is braaf van je, m’n +jongen. We hadden bijna geen kruimel meer in huis. Wel bedankt, mijn +lieve jongen, wel bedankt. Zie eens, Willem, God heeft ons nog niet +verlaten. Nu kun-je wat versterkends krijgen, m’n arme +tobberd.”</p> + +<p>„En jij ook, Kee,” zegt de oude man. „Zul-je wel +vriendelijk voor ons bedanken, beste jongen?”</p> + +<p>„Dat is niet noodig,” zeide Dik. „Hier heb ik nog +twee kwartjes; daarvoor kun-je eieren koopen. Goeden avond.” +<span class="pagenum">[<a id="pb90" href="#pb90">90</a>]</span></p> + +<p>Dik nam de mand, en was de deur weer uit, vóór de oude +menschen er erg in hadden; zij vouwden de handen en dankten God.</p> + +<p>Dik keerde naar het dorp terug, en liep eerst bij den molenaar aan, +om hem alles te vertellen.</p> + +<p>„Zoo, zoo, Dik,” zei deze, „dat is erg. Gelukkig, +dat ik armvoogd ben; ik zal wel zorgen, dat die menschen geholpen +worden.”</p> + +<p>Dik ging naar huis en naar bed, waar hij spoedig in slaap viel. En +de beide oudjes in het hutje droomden, dat er een engel in huis geweest +was, die aan hunne armoede en hun kommer voor goed een einde had +gemaakt.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o006.gif" alt="" width= +"305" height="131"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb91" href="#pb91">91</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch10" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o007.gif" alt= +"Ornament" width="557" height="177"></div> + +<h2 class="label">Tiende Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Een eerzame weduwe en een zeldzame ezel.</h2> + +<p style=" + background: url(images/ih063.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/ih063.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">H</span>et was een geluk voor Dik, dat niet iedereen zoo weinig +ophad met de schooljuffrouw als hij, want dan zou hij stellig nooit +iets geleerd hebben, en altijd een dikke domoor gebleven zijn. Er waren +gelukkig ook menschen, die van haar hielden, en het meest deed dit de +gemeente-ontvanger, een zeer lange, magere man. Deze vond haar +zóó lief, dat hij zich met haar verloofde en weldra met +haar in het huwelijk trad. Dik’s blijdschap over deze gebeurtenis +was zoo groot, dat de juffrouw zelve ten slotte dacht: „Dik is +toch nog zoo kwaad niet; hij is <span class="pagenum">[<a id="pb92" +href="#pb92">92</a>]</span>wel een hartelijke jongen.” Maar had +de juffrouw geweten, dat Dik zich meer verheugde in het vooruitzicht, +dat hij van haar ontslagen zou worden, dan wel over het blijde feest, +dat zij ging vieren, dan zou haar oordeel over Dik een weinig minder +vleiënd zijn geweest.</p> + +<p>Hare opvolgster was een klein dametje met een vroolijk en prettig +gezicht, dat alle kinderen aantrok, en wat Dik nog het meest beviel, +was hare buitengewone dikte. Met deze stal zij al dadelijk zijn hart, +terwijl zij van haar kant zich ook tot den kleinen dikzak voelde +aangetrokken. Zoodra ze hem zag, ging ze naar hem toe, en zei ze met +haar heldere stem en haar vroolijken lach:</p> + +<p>„Ha, ha, daar zie ik een kleinen lotgenoot. Wel dikkerd, hoe +heet jij?”</p> + +<p>„Dik, juffrouw.”</p> + +<p>„Dik? Zoo, dat is een eigenaardige naam. Kom, geef mij de hand +eens. Ik geloof, dat wij wel gauw dikke vrienden zullen +worden.”</p> + +<p>En zoo gebeurde het ook. Dik begon al spoedig dolveel van de +juffrouw te houden, en het gevolg daarvan was, dat hij beter zijn best +ging doen en hard begon te leeren.</p> + +<p>Met Bruin Boon lag hij nog altijd overhoop. Hij <span class= +"pagenum">[<a id="pb93" href="#pb93">93</a>]</span>had een geduchten +hekel aan hem, en als hij hem te pakken kon nemen, zou hij het niet +laten.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p093.jpg" alt="" width= +"355" height="577"></div> + +<p>Op zekeren dag begaf Dik zich na schooltijd naar de markt, om zijne +speelmakkers te zoeken, toen hij Anneke huilend op den weg zag staan. +Een eindje verder stond Bruin Boon aan den kant van het kanaal te +hengelen. <span class="pagenum">[<a id="pb94" href= +"#pb94">94</a>]</span></p> + +<p>„Wat scheelt er aan, Anneke?” vroeg Dik.</p> + +<p>„Bruin heeft mijn appel afgenomen, en nu staat hij hem op te +eten,” snikte Anneke.</p> + +<p>Dik liep zonder spreken op zijn vijand aan. Hij had ook nog een +ander appeltje met hem te schillen, want Bruin had hem ’s middags +eenige knikkers ontkaapt en er zich snel mee uit de voeten gemaakt. +Zoodra Dik bij hem was, gaf hij hem een duw, dat hij voorover in het +water plompte, kopje-onder.</p> + +<p>„Hè, hè, pfff,” snikte Bruin hijgend. +„Help, help!”</p> + +<p>„Schreeuw maar zoo leelijk niet, bruine boon,” zei Dik, +die hem den hengelstok toestak. „Daar, houd vast, dan zal ik je +er weer uittrekken. Één, twee, drie, hoepla!”</p> + +<p>Daar stond Bruin, druipnat. Hij schreeuwde erbarmelijk.</p> + +<p>„Hier, dief, neem je hengel, en ga het maar gauw aan je moeder +vertellen. Als ze me spreken wil, kan ze me op de markt +vinden.”</p> + +<p>Dik draaide zich om en ging heen, en Bruin liep huilend naar huis, +waar hij dadelijk zijn nood begon te klagen.</p> + +<p>Het duurde niet heel lang, of Dik, die met de andere jongens +haasje-over deed, zag Bruin’s moeder aankomen. <span class= +"pagenum">[<a id="pb95" href="#pb95">95</a>]</span></p> + +<p>„Dik, daar komt vrouw Boon! Maak, dat je wegkomt!”</p> + +<p>„Stilletjes laten komen, jongens, ik ben er ook,” zei +Dik bedaard.</p> + +<p>Daar kwam vrouw Boon aan, zoo groot en zoo plomp als ze was. Ze +zwaaide met hare armen en nam stappen als een dragonder, ’t Was +een leelijk, grof mensch, met een grooten mond, brutale oogen en een +dikken stompneus, die paars-blauw zag van de vele brandewijntjes, welke +zij in haar leven al had geslikt. Ze was weduwe; haar man was vijf jaar +geleden gestorven, waarschijnlijk van verdriet, want de brave man had +sedert zijn huwelijk geen gelukkigen dag meer gehad. Bruin’s +moeder stond op het geheele dorp te slechter naam en faam bekend; ieder +fatsoenlijk mensch schuwde en vermeed haar. Dik stak zijne handen in +zijne zakken, en wachtte bedaard af, wat er volgen zou. Daar had de +eerzame weduwe hem bereikt. Zij hield hem de gebalde vuist vlak voor +het gezicht, en schreeuwde, terwijl ze van haar mond bijna een +hooischuur maakte:</p> + +<p>„Kwade bengel van een jongen, durf jij mijn Bruin in het water +te gooien? Je kunt het arme kind nooit met rust laten, het schaap, hij +doet jou toch immers ook niets? Leelijke, brutale deugniet, wat denk je +wel? <span class="pagenum">[<a id="pb96" href= +"#pb96">96</a>]</span>Geloof je soms, dat iedereen naar jouw pijpen +moet dansen, zeg, en dat je maar doen moogt, wat je wilt? Raak hem nog +eens aan, als je durft, dan zal ik je de oogen uit je hoofd krabben, +versta-je dat, uilskuiken opgeblazen luchtbol?”</p> + +<p>Dik knikte zeer vriendelijk van ja; hij vermaakte zich +kostelijk.</p> + +<p>„Raak hem nog eens met een vinger aan, als je het hart hebt, +en dan zul-je met mij te doen krijgen, versta-je, met mij, en dan +verzeker ik je, dat je van eene koude kermis zult thuiskomen. Wat +verbeeld jij je wel? Denk je soms, dat iedereen bang is voor je +galgentronie? Ik niet, dat beloof ik je. Je loopt voor schandaal langs +den weg! Je vader en je moeder zullen nog pleizier van je beleven, let +op, wat ik je zeg! In ’t spinhuis wachten ze je al, of op +’t oorlogsschip, jou straatslender, gauwdief, +galgenaas....!”</p> + +<p>Ze stikte bijna van woede, en zeker zouden nog tal van lieve +woordjes haar lieven mond ontgleden zijn, indien Dik niet met groote +waardigheid haar gewenkt had te zwijgen. Doodkalm en deftig zeide +hij:</p> + +<p>„Vrouw Boon, een oogenblikje asjeblieft.”</p> + +<p>Even kalm en bedaard draaide hij zich om, legde beide handen op een +paal, nam een sprong, en wipte er op. <span class="pagenum">[<a id= +"pb97" href="#pb97">97</a>]</span></p> + +<p>Toen wees hij met vriendelijk gebaar naar een anderen paal, en +zei:</p> + +<p>„Zie zoo, ga nu maar door, asjeblieft; wilt u liever ook niet +gaan zitten? Geneer u niet.”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p097.jpg" alt="" width= +"562" height="683"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb98" href="#pb98">98</a>]</span></p> + +<p>Een algemeen gelach overtuigde vrouw Boon, dat zij de eenige was, +die Dik niet aardig vond. Zoo verwonderd als ze eerst geweest was over +Diks plechtig gebaar en indrukwekkende kalmte, zoo woedend werd ze nu, +vooral toen eenige omstanders, die nieuwsgierig waren komen toeloopen, +riepen:</p> + +<p>„Ga maar naar huis, vrouw Boon, die jongen is je toch de +baas!”</p> + +<p>„Je moest gaan zitten, vrouw Boon, het aanbod is te +vriendelijk, om het af te wijzen.”</p> + +<p>„Willen we je helpen, vrouw Boon?”</p> + +<p>Die spotternij was te veel. Met tien scherpe nagels liep ze op Dik +toe, vast van plan, om hem zoo te tatoueeren, dat een Papoea er +jaloersch op kon zijn, maar in hare drift stapte ze in een greppel, die +ze niet gezien had, en viel met haar hoofd zoo hard tegen den paal van +Dik, dat het bonsde.</p> + +<p>Een schaterend gelach was haar troost. Ze koos nu echter de +verstandigste partij, stond op en ging naar huis, doch—met een +neus, die tweemaal zoo groot was, als toen ze kwam.</p> + +<p>„Ha, ha, neem maar een brandewijntje voor den schrik!” +riep het volk haar na, en ging lachend uiteen.</p> + +<p>Dat de jongens pret hadden, is licht te begrijpen, en dat Dik de +held van den dag was, spreekt ook van <span class="pagenum">[<a id= +"pb99" href="#pb99">99</a>]</span>zelf. Ze bleven nog eenigen tijd +spelen, tot Jan van Bakel plotseling zeide:</p> + +<p>„Zou Bertels al thuis zijn? Dik moet op den ezel!”</p> + +<p>„Misschien wel. Komt jongens, laten we gaan kijken!”</p> + +<p>Bertels was een manufacturier, en iemand, die er uitstekend slag van +had, met jongens om te gaan. Doch dat was de eenige reden niet, waarom +zij elken avond zoo graag naar hem toegingen. De grootste +aantrekkingskracht van den vroolijken koopman schuilde in den ezel, die +hem en zijn wagen elken morgen het dorp uit trok, als hij zijne waren +aan de boerinnetjes ging verkoopen, en hem ’s avonds onder +vroolijk gebalk thuisbracht. Van dien ezel hielden de jongens nog meer +dan van zijn baas. En geen wonder. ’t Was een alleraardigst dier, +dat hard kon loopen niet alleen, maar het deed ook. Nooit liep hij +echter harder, dan wanneer hij ’s avonds naar het land ging. Dan +was hij in den letterlijken zin van het woord niet te houden. +Nauwelijks waren de strengen losgemaakt en de tuigen afgenomen, of hij +stak den kop naar omlaag en zijn staart als een vlaggestok in de +hoogte, en rende, zonder op of om te zien, alles omverwerpende wat niet +tijdig uitweek, als een dolle naar het land, terwijl hij dien woesten +galop opluisterde door een vervaarlijk gebalk, <span class="pagenum"> +[<a id="pb100" href="#pb100">100</a>]</span>dat over het geheele dorp +weergalmde. Als hij het land bereikt had, bleef hij bedaard voor het +hek staan wachten, tot zijn baas hem ingehaald had en hem in de weide +hielp.</p> + +<p>Nu kenden de dorpsjongens bijna geen grooter genoegen, dan dien ezel +’s avonds naar het land te brengen, en gewoonlijk stonden zij dan +ook Bertels op te wachten, als hij thuiskwam.</p> + +<p>Bertels had er evenveel pret in als de jongens, en hij niet alleen, +maar ook ieder, die den ezel zag gaan, want allen wisten, dat het nog +aan niemand gelukt was, tot aan het land toe op den ezel te blijven +zitten. De weide lag aan de overzijde van het kanaal, op tien minuten +afstands van het huis van Bertels. Tot aan de brug ging het gewoonlijk +goed, maar daar vloog het het dier zoo woest met een korten draai op, +dat zijn berijder meestal zandruiter werd. Gebeurde dat evenwel niet, +dan bleef grauwtje midden op de brug plotseling staan, zette de +voorpooten vooruit, stak zijn kop er tusschen, wierp zijne achterpooten +in de hoogte en zijn berijder netjes over zich heen, om daarna in galop +zijn weg te vervolgen.</p> + +<p>Dat was nu al verscheidene malen gebeurd, en nog niemand was het +gelukt om den weerbarstigen ezel te temmen. Dik had iederen keer zijne +kameraden <span class="pagenum">[<a id="pb101" href= +"#pb101">101</a>]</span>uitgelachen en hun gezegd, dat ze stumpers +waren, die maar liever op een hobbelpaard moesten rijden.</p> + +<p>„Ha, ha,” lachten de jongens. „Wat heeft die Dik +een praats. Omdat hij ’s avonds de paarden van den molenaar naar +het land brengt, denkt hij zeker, dat hij beter kan rijden dan wij. +Maar het is een groot verschil, of je een paard naar het land brengt of +dien wilden ezel. Geloof maar gerust, dat je er evenmin op kunt blijven +zitten als wij. Ik wed, dat je niet eens durft!”</p> + +<p>„Niet durven!” riep Dik. „Ik durf bijna alles, en +ik wil wedden, dat hij mij er niet afgooit.”</p> + +<p>„Ja, dat begrijp je. Als hij zijn kop naar beneden en zijne +achterpooten in de hoogte werpt, is het onmogelijk, om er op te +blijven. Je tuimelt er netjes voorover af.”</p> + +<p>„Wedden, dat ik er op blijf?” riep Dik.</p> + +<p>„Goed. We willen er jou ook wel eens af zien +tuimelen.”</p> + +<p>Pas hadden de jongens het huis van Bertels bereikt, of daar kwam hij +al aan.</p> + +<p>„Dag Bertels!” riepen ze hem toe.</p> + +<p>„Zoo jongens, kom-je weer eens een arm of een been breken? Dat +doet me pleizier. Wie moet er van avond op?” <span class= +"pagenum">[<a id="pb102" href="#pb102">102</a>]</span></p> + +<p>„Dik moet er op, Bertels. Hij zegt, dat de ezel hem er niet af +kan krijgen. Ha, ha, wat zullen wij lachen, aanstonds op de +brug!”</p> + +<p>„Wat Dik, moet jij er op, jongen? Zou jij niet te zwaar wezen? +Pas maar op, dat je niet door hem heenzakt, want dan kom je op den +harden grond terecht.”</p> + +<p>„Dat is niet eens noodig, Bertels, daar zal hij toch wel op +terecht komen!” riepen de jongens. „Houdt den ezel vast, +hoor, anders ontsnapt hij, en dan kunnen we Dik niet zien +rollen.”</p> + +<p>Bertels wierp de tuigen in de kar. De ezel werd al onrustig, maar de +jongens hielden hem goed vast.</p> + +<p>„Nu, Dik, bedenk je je niet?” vroeg Bertels. „Ik +waarschuw je, dat hij niet pluis is, hoor.”</p> + +<p>„Dat ben ik ook niet, Bertels. Wil u me even een beentje +geven?”</p> + +<p>„Jawel. Moet je er maar overheen?” vroeg hij lachend. +„Of je nu valt of aanstonds, dat komt op hetzelfde +neer.”</p> + +<p>„’t Liefst er op, Bertels. Asjeblieft!”</p> + +<p>„Jongen, dat is je verkeerde been!”</p> + +<p>„Neen, het goede. Toe maar!”</p> + +<p>„Het goede?” vroeg Bertels, schaterend van ’t +lachen. „Dan kom je er achterste-voor op. Maar ’t is mij +goed.—Hoepla!” <span class="pagenum">[<a id="pb103" href= +"#pb103">103</a>]</span></p> + +<p>Wip! Daar zat Dik, maar met zijn rug naar den kop van den ezel. +Zoodra het beest voelde, dat er iemand op hem zat, stak hij zijn staart +in de hoogte, zoodat Dik dien grijpen kon, hield zijn kop naar omlaag, +en....—</p> + +<p>„Los maar!” riep Bertels.</p> + +<p>Daar vloog het er op los. De ezel, die wel merkte, dat het niet +geheel in den haak was op zijn rug, maakte allerlei malle sprongen, en +balkte en liep nog harder dan gewoonlijk. Jongens, wat ging er dat +door! Het schemerde Dik voor de oogen, maar hij hield zich goed; hij +had niet voor niets zoo dikwijls te paard gezeten. Hij sloeg zooals hij +daar zat, een allergekst figuur, en de voorbijgangers, die zich haastig +uit de voeten maakten, schaterden het uit, maar dat was Dik +onverschillig. Evenmin stoorde hij zich aan de sprongen van zijn +viervoet, die alles in het werk stelde, om zich van zijn berijder te +ontdoen. Dik bleef bedaard zitten, waar hij zat.</p> + +<p>Nu naderde hij de brug, en zoowel hij als de ezel waren vast +besloten, hun uiterste best te doen. Grauwtje liep in vliedenden galop +rechtuit tot bij de brug, en sloeg toen plotseling rechtsom, in de +vaste meening, dat hij zijn vrachtje dan wel kwijt zou raken. Doch het +was mis. Veel scheelde het wel niet, of Dikje <span class="pagenum">[<a +id="pb104" href="#pb104">104</a>]</span>was er af geslingerd, maar hij +bleef toch zitten. Voort ging het weer, zoo hard het maar kon, tot +midden op de brug de ezel plotseling zijn vaart stuitte, zijn +voorpooten vooruitstak, en zijne achterpooten in de hoogte wierp. Hij +deed het met zoo’n vaart, dat het weinig scheelde, of hij +buitelde zelf over den kop. Dik drukte zijne knieën krachtig tegen +den ezel aan, en hield met beide handen den staart vast, zoodat, wat +nog nooit gebeurd was, de ezel in vliegenden galop zijn weg vervolgde, +zonder zijn berijder afgeworpen te hebben. Dikje had het gewonnen, en +toen hij de jongens aan den overkant van het kanaal zag, zwaaide hij +vroolijk met zijn hoed, en riep uit alle macht:</p> + +<p>„Hoera! Hoera!”</p> + +<p>Van dat oogenblik af erkenden zijne kameraden hem stilzwijgend als +hun meerdere.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o074.gif" alt="" width= +"461" height="108"></div> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p104.jpg" alt= +"Het schemerde Dik voor de oogen, maar hij hield zich goed." width= +"549" height="518"> +<p class="figureHead">Het schemerde Dik voor de oogen, maar hij hield +zich goed.</p> +</div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb105" href= +"#pb105">105</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch11" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o031.gif" alt= +"Ornament" width="554" height="150"></div> + +<h2 class="label">Elfde Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Hoe Dik kwaad deed, en Bruin er een pak slaag voor +kreeg.</h2> + +<p style=" + background: url(images/io051.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/io051.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">O</span>p een herfstavond was Dik, die toen ongeveer twaalf jaar oud +zal geweest zijn, met zijne makkers op de markt aan het spelen, tot het +donker werd.</p> + +<p>„Jongens,” riep Bruin Boon, die ook meêdeed, +„willen we vrouw van Aken eens voor den gek gaan +houden?”</p> + +<p>„Ja, ja, dat is goed,” klonk het van alle kanten. +„We zullen de deur opengooien, dan komt ze weer naar buiten met +den bezem. Zeg, Dik, daar had je <span class="pagenum">[<a id="pb106" +href="#pb106">106</a>]</span>verleden week bij moeten zijn! Jongen, +jongen, wat was ze kwaad!”</p> + +<p>„Of ze!” riep Bruin. „Op ’t laatst kwam ze +met de tang. Ik dacht, dat ik me ziek zou lachen. Komt jongens, ga-je +meê?”</p> + +<p>„Ja, vooruit.—Kom Dik, ga jij niet meê?”</p> + +<p>„Ik niet,” zei Dik. „Ik dank je.”</p> + +<p>„Wat, ga jij niet meê? Durf je soms niet?” riepen +zijne kameraden.</p> + +<p>Dik begon te lachen.</p> + +<p>„Niet durven!” zei hij. „’t Is ook nog al +eene heldendaad, om zoo ’n oude vrouw kwaad te maken, vooral als +je vooruit weet, dat ze je toch niet krijgen kan. Dank je, die grap is +me te gewaagd.”</p> + +<p>„Nu, wat zou jij dan willen?”</p> + +<p>„Wat ik wil? In elk geval, zoo ’n flauwe aardigheid +niet. Neen, ik weet wat beters. Wie kan me eene speld en een klos zwart +garen brengen?”</p> + +<p>„Ik wel!” riep Jan Vos, en hij voegde de daad bij het +woord. Een oogenblik later was Dik al in het bezit van hetgeen hij +gevraagd had.</p> + +<p>„En wat wil je nu doen, Dik?” vroeg hij.</p> + +<p>„Wel jongens, dat zal ik je zeggen. Die speld steken we bij +den een of den ander tegen een vensterruit in de stopverf, en den draad +garen, met een steentje er <span class="pagenum">[<a id="pb107" href= +"#pb107">107</a>]</span>aan, binden we er aan vast. We winden den draad +zoover af, als we willen, en gaan er dan aan trekken. Jongens, dat is +zoo aardig, want dan tikt het steentje telkens tegen het glas aan, en +dan komen de menschen naar buiten, om te kijken, of er volk +is.”</p> + +<p>„Ha, ja, die is mooi! Bij wien zullen we het doen?”</p> + +<p>„Bij vrouw van Aken!” riep Bruin.</p> + +<p>„Dank je!” zei Dik. „Weet je, bij wien? Bij den +veldwachter. Dan hebben we er eer van. Dat is in elk geval geen oude +vrouw.”</p> + +<p>„Maar dan ga ik niet meê,” zei Bruin.</p> + +<p>„Dat dacht ik wel!” riep Dik. „Jij plaagt liever +oude menschen, niet waar? Ga jij maar naar huis, Boontje, jij hoort er +ook eigenlijk niet bij.—Komt, wie gaat er meê?”</p> + +<p>Dik ging vooruit, en alle jongens, behalve Bruin, volgden hem. +Weldra waren zij, waar zij wezen moesten. Ze hielden zich doodstil, +want voor den veldwachter hadden zij niet weinig ontzag. Hij was dan +ook lang geen gemakkelijk heer. Kruipend voor zijn meerderen, was hij +ruw tegen zijne minderen. In plaats van de menschen te waarschuwen +tegen overtredingen, die zij uit onkunde of onnadenkendheid zouden +begaan, spitste hij zich er op, om iemand te kunnen bekeuren. En door +zijn leedvermaak, als hij daarin geslaagd was, <span class="pagenum"> +[<a id="pb108" href="#pb108">108</a>]</span>had hij zich de minachting +van zijn dorpsgenooten op den hals gehaald.</p> + +<p>„Nu vooral doodstil zijn, hoor!” fluisterde Dik. Hij +bond den draad met het steentje aan de speld vast, en sloop onhoorbaar +zacht den tuin in. Er brandde al licht binnen, dus vandaar kon men hem +niet zien. Hij naderde het raam, en stak de speld, zonder gedruisch, +stevig in de stopverf. Toen rolde hij den draad af, en keerde even +zacht weer naar zijne kameraden terug.</p> + +<p>„Zeg jongens, nu moet je allen op een flinken afstand gaan +staan, zoodat je dadelijk de vlucht kunt nemen, als de veldwachter +buiten komt. Wanneer hij je dan hoort loopen, denkt hij natuurlijk, dat +een van jelui de dader is. Op die manier heeft hij in mij geen erg, en +jelui kan hij toch niet krijgen. Wat zal hij dan kwaad +worden!”</p> + +<p>„Goed, uitstekend! Maar waar blijf jij dan, Dik?”</p> + +<p>„Ja, dat is het mooiste van de grap, jongens. Ik blijf +doodbedaard in zijn eigen tuin tusschen de aalbesseboomen zitten, en +zoo gauw hij weer binnen is, begin ik opnieuw te trekken. Vooruit +nu!”</p> + +<p>De jongens maakten, dat zij op een behoorlijken afstand kwamen, ver +genoeg, om den veldwachter in de duisternis te kunnen ontloopen, en +toch dicht genoeg bij, om te kunnen hooren en zien, wat er gebeurde. +<span class="pagenum">[<a id="pb109" href="#pb109">109</a>]</span>Dik +sloop opnieuw den tuin in, en verschool zich tusschen de besseboompjes, +waar hij bijna geheel onder kroop. Nauwelijks zat hij, of hij trok aan +den draad.</p> + +<p>„Rikketik, rikketik!” klonk het tegen de +vensterruit.</p> + +<p>De veldwachter zat aan de tafel te schrijven, en was in die +bezigheid zoo verdiept, dat hij het getik niet hoorde. Maar zijne +vrouw, die kousen zat te stoppen, hoorde het wel.</p> + +<p>„Flipsen,” zei ze, „ik denk, dat er volk is. Er +wordt, geloof ik, aan de ruiten getikt.”</p> + +<p>„Zoo? Ik heb er niets van gehoord. Nu, dan moeten ze nog maar +eens tikken.”</p> + +<p>De veldwachter ging voort met zijn schrijfwerk.</p> + +<p>„Rikketik, rikketik!” klonk het opnieuw.</p> + +<p>„Hoor je wel?” riep de vrouw.</p> + +<p>„Ja, nu hoor ik het ook. Waarom tikt dat volk niet aan de +deur, zou je zeggen?—Is daar iemand?” riep hij, zonder van +zijn stoel op te staan.</p> + +<p>Er volgde geen antwoord.</p> + +<p>„Ik denk, dat het een vogeltje is, vrouw, of een takje van een +boom. Ik krijg ten minste geen antwoord.”</p> + +<p>De veldwachter schreef verder, en zijne vrouw stak haar arm weer in +de kous, om met stoppen voort te gaan. <span class="pagenum">[<a id= +"pb110" href="#pb110">110</a>]</span></p> + +<p>„Rikketik, rikketik!”</p> + +<p>„Wel, wat drommel, daar heb je het weer! Wie is +daar?”</p> + +<p>Geen antwoord volgde.</p> + +<p>„Kom anders maar binnen, hoor!” riep de veldwachter; +maar er kwam natuurlijk niemand. Dik, die alles duidelijk kon verstaan, +lag onder de besseboomen te lachen, dat zijn dikke buik er van +schudde.</p> + +<p>„Hij is nogal stoelvast,” dacht Dik, „maar ik zal +hem wel overeind krijgen.”</p> + +<p>„Rikketik, rikketik, rikketik!”</p> + +<p>„Duizend bommen en granaten!” riep Flipsen, die vroeger +in dienst was geweest. „Daar heb-je dat getik weer! Vrouw, ga +eens kijken, of er ook iemand is.”</p> + +<p>De vrouw stond op, en deed de voordeur open.</p> + +<p>„Is er volk?” riep ze.</p> + +<p>Alweer geen antwoord.</p> + +<p>„Is er volk?” riep ze nog eens, met verheffing van stem. +Doodelijke stilte. Ze deed de deur dicht, en ging weer naar binnen.</p> + +<p>„Er is niemand,” zei ze, „en het is erg +donker.”</p> + +<p>„Zoo, dat dacht ik wel.”</p> + +<p>Flipsen en zijne vrouw gingen weer aan den arbeid. Maar nauwelijks +waren ze bezig, of.....</p> + +<p>„Rikketik, rikketik, rikketik!” klonk het weer. <span +class="pagenum">[<a id="pb111" href="#pb111">111</a>]</span></p> + +<p>De veldwachter vloog overeind, greep zijne pet, en stoof naar de +voordeur.</p> + +<p>„Wie is hier?” schreeuwde hij. „Kun-je niet +behoorlijk aan de deur tikken, in plaats van aan de ramen? Nu, kom dan +voor den dag! Waar blijf je dan toch? Wat moet je?”</p> + +<p>Maar het bleef stil, doodstil, daarbuiten.</p> + +<p>„Wat drommel, spreek dan!” schreeuwde de veldwachter, +die buiten zichzelven geraakte van kwaadheid. Doch geen antwoord +volgde. Loerend keek hij in de duisternis rond, maar daar hij niets +zag, ging hij weer naar binnen, en zette zich met een boos gezicht aan +’t werk. Hij was echter nog geen twee minuten aan den gang, of +daar ging het weer:</p> + +<p>„Rikketik, rikketik, rikketik!”</p> + +<p>Fluks tilde hij het gordijn op en drukte zijn gelaat tegen het glas, +om naar buiten te kijken, wat zoo’n dwaas schouwspel opleverde, +dat de jongens het uitgierden van pret. Hij zag natuurlijk niets, en +liet spoedig het gordijn weer vallen.</p> + +<p>„Daar begrijp ik niets van, vrouw!” zei hij, en +nauwelijks had hij uitgesproken, of opnieuw vernam hij:</p> + +<p>„Rikketik, rikketik, rikketik!”</p> + +<p>„Wel heb ik van mijn leven!” riep hij, terwijl hij <span +class="pagenum">[<a id="pb112" href="#pb112">112</a>]</span>zich naar +buiten spoedde. „Nu moet ik weten, wat dat beteekent, al zou de +nikker er meê spelen!”</p> + +<p>„Wie is hier toch? Wat moet je?” schreeuwde hij zoo hard +hij kon. „Houdt iemand me soms voor den gek, of hoe is het? Kom +voor den dag, als je durft, dan zal ik je mores leeren!”</p> + +<p>Maar het bleef nog altijd even stil. Flipsen liep langs de ramen, +maar hij zag niemand, en in den draad had hij geen erg, omdat Dik dien +vlug zoover had afgekluwd, dat hij slap neêrhing. Toen liep +Flipsen den tuin in, en keek overal nauwlettend rond, maar Dik, die +doodbedaard eenige late bessen oppeuzelde, zag hij niet.</p> + +<p>„Ik denk, dat ik met den een of anderen kwâjongen te +doen heb,” mompelde hij eindelijk, terwijl hij weer naar binnen +ging, „maar ik zal hem wel krijgen, wacht maar!”</p> + +<p>Zoodra hij in huis was, zocht hij een dikken stok, en legde dien bij +zich op de tafel.</p> + +<p>„Zie je ook niets?” vroeg zijne vrouw.</p> + +<p>„Neen, nog niet, maar ik zal hem wel krijgen!”</p> + +<p>Hij bleef bedaard wachten, en het duurde ook niet lang, of het begon +weer.</p> + +<p>„Rikketik, rikketik, rikketik!”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p112.jpg" alt= +"„Kom voor den dag als je durft, dan zal ik je mores leeren?”" + width="385" height="720"> +<p class="figureHead">„Kom voor den dag als je durft, dan zal ik +je mores leeren?”</p> +</div> + +<p>Hij greep den stok, en vloog naar buiten. Eerst <span class= +"pagenum">[<a id="pb113" href="#pb113">113</a>]</span>langs de ramen, +maar daar was niets; toen den tuin door en den weg op.</p> + +<p>„Daar is hij! Daar is hij!” klonk het plotseling aan +alle kanten, en zoo hard zij konden, stoven de jongens uit elkaar. De +veldwachter snelde hen na.</p> + +<p>„Ha, rakkers,” schreeuwde hij, „nu is het mijne +beurt!”</p> + +<p>Maar de goede man had zich misrekend. In een oogenblik sprongen de +jongens hekken en hagen over, en verborgen zich in alle hoeken en +gaten, en door de duisternis kon Flipsen hen niet vinden. Ze waren +spoorloos verdwenen. Neen, wacht, daar hoorde hij er een heel zacht +aankomen. Snel verborg hij zich achter een boom. Het geluid kwam al +nader, en eindelijk klonk het vlak bij hem. Hij sprong pijlsnel +vooruit, en greep den ondeugd bij den kraag.</p> + +<p>„Ha, schelm!” schreeuwde hij, „dat had-je niet +gedacht, hé? Wacht, vriend, ik zal je die grappen eens en voor +altijd afleeren!”</p> + +<p>„O, neen, neen,” huilde de jongen, die niemand anders +was dan Bruin Boon, „ik heb het niet gedaan, echt +niet!”</p> + +<p>Nu, dat was waar. Bruin had echt niet meêgedaan, want hij +durfde niet. Doch toen de jongens zoo lang wegbleven, was hij langzaam +naderbij gekomen, om te kijken, of ze er nog waren. Maar ongelukkig +geloofde <span class="pagenum">[<a id="pb114" href= +"#pb114">114</a>]</span>Flipsen er geen woord van, en in zijne +kwaadheid legde hij Bruin over de knie, en begon er met zijn stok +geducht op los te kloppen.</p> + +<p>„Daar! daar! daar!” riep hij bij elken slag.</p> + +<p>„Au, au, houd op! Au, au, ik heb het niet gedaan! O, o, au, +au, houd toch op!”</p> + +<p>„Daar! daar!” riep Flipsen, wiens woede nog niet bekoeld +was. Eindelijk liet hij Bruin los, en riep:</p> + +<p>„Probeer het nu nog eens, kwajongen, om me voor den gek te +houden, als je durft!”</p> + +<p>„Au, au, o wat doet het zeer, en ik heb het niet eens +gedaan!” huilde Bruin, terwijl hij zich met beide handen op de +pijnlijke plaatsen wreef.</p> + +<p>„Ja, dat begrijp je!”</p> + +<p>„Neen, echt niet, gerust niet! O, wat doet het +zeer!”</p> + +<p>„Niet gedaan? Nu, wie dan? Zeg jij dan eens, wie het +wèl gedaan heeft. Gauw wat, of....”</p> + +<p>„O, o, ik heb het niet gedaan. Dik Trom en de andere jongens +deden het, maar Dik het meest. Ik heb het gerust niet +gedaan.”</p> + +<p>„Zoo, zoo, deed Dik Trom het? Nu, weet je, wat jij dan doen +moet? Geef dat pak slaag dan maar aan hem, en als je niet genoeg hebt, +kun-je nog meer krijgen, begrepen? En dien Dik zal ik het zelf ook nog +wel eens betaald zetten, beloof hem dat maar.” <span class= +"pagenum">[<a id="pb115" href="#pb115">115</a>]</span></p> + +<p>Nu, dat was niet noodig, want Dik had alles gehoord.</p> + +<p>„Die lafaard!” zei hij tegen de andere jongens, die, +toen de veldwachter in huis gegaan was, weer uit hunne schuilhoeken te +voorschijn kwamen, „die lafaard!”</p> + +<p>„Nu Dik, maar we hebben toch pleizier gehad, en Bruintje heeft +zijne straf al te pakken.”</p> + +<p>„Dat is zoo!” zei Dik. „Jongens, wat kreeg hij een +zeldzaam pak slaag. Maar nu gaan wij naar huis; ik denk, dat het al +laat is.”</p> + +<p>Een oogenblik later was alles stil op het dorp.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o006.gif" alt="" width= +"305" height="131"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb117" href= +"#pb117">117</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch12" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o007.gif" alt= +"Ornament" width="557" height="177"></div> + +<h2 class="label">Twaalfde Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Flipsen wordt nog boozer.</h2> + +<p style=" + background: url(images/id007.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/id007.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">D</span>en volgenden morgen stapte Flipsen met zijn verkeerde been +uit bed. De man was meer dan knorrig; hij was kwaad, door en door +kwaad. Zijne vrouw zag het hem al aan, zoo gauw hij zijn neus buiten de +bedgordijnen stak en met een verstoord gelaat in de kamer rondkeek.</p> + +<p>„O jé,” dacht zij, „hij heeft de bokkepruik +weer op. Ik zal me maar doodstil houden.”</p> + +<p>„Vrouw, heb je ook heele kousen voor me?” vroeg hij +gemelijk. „Gauw een beetje, want ik heb haast. Door die +verwenschte jongens heb ik gisteravond mijn <span class="pagenum">[<a +id="pb118" href="#pb118">118</a>]</span>schrijfwerk niet half +afgekregen, en aanstonds moet de burgemeester het al hebben”.</p> + +<p>„Heele kousen, man, neen, die heb ik niet. Je +begrijpt....”</p> + +<p>„Niet? Moet ik dan met gaten in mijne kousen loopen? Ik heb je +gisteren toch gezegd, dat ze stuk waren? Of moet ik ze misschien zelf +stoppen?”</p> + +<p>„Neen, Flipsen, dat weet je wel beter, maar door dat leven van +gisteren tegen de ruiten....”</p> + +<p>„Wat drommel, wat hebben die kwâjongens met mijne +stukkende kousen te maken? Je zeurt leelijk, hoor!”</p> + +<p>„Zoo?” zei de vrouw, die nu ook boos werd, „en wat +hebben dan die kwâjongens met je schrijfwerk te maken, dat je ook +niet afhebt? Je hebt immers evenmin kunnen werken als ik?”</p> + +<p>„Ja, dat is heel wat anders!” bromde Flipsen, uit zijn +bed stappende. Hij trok de kousen van den vorigen dag weer aan, stapte +met zijn rechterbeen in zijn linker-broekspijp, wat hem slecht beviel, +want zoo kon hij zijne broek niet anders dan achterste-voor aankrijgen, +en dat was zijne bedoeling niet,—wiesch en kleedde zich, en zette +zich aan tafel, om te ontbijten. Doch het ontbijt stond nog niet klaar, +want zijne vrouw had zich dadelijk aan het werk gezet, om hem nog heele +kousen te bezorgen, vóór hij de deur uitging. <span +class="pagenum">[<a id="pb119" href="#pb119">119</a>]</span></p> + +<p>Flipsen keek gramstorig rond, en zeide:</p> + +<p>„Moet het brood nog gebakken worden, of zijn er geen bakkers +meer in het land?”</p> + +<p>„Wou je je boterham hebben, Flipsen?” zei zijne vrouw +opstaande, om het noodige daarvoor uit de kast te halen.</p> + +<p>„Wel neen, vrouw, ik kan best van den wind leven, net zoo goed +ten minste als jij.”</p> + +<p>Zijne vrouw koos de verstandigste partij, en zweeg. Flipsen +gebruikte zijn ontbijt zoo haastig mogelijk, en zette zich aan zijn +schrijfwerk. Doch nauwelijks was hij daarmede bezig, of er kwam eene +boodschap van den burgemeester, dat hij dadelijk op het kantoor moest +komen.</p> + +<p>„Daar heb je ’t nu al, met je getalm en je gezeur. Nu +moet ik dadelijk op het kantoor komen, en mijn werk is nog niet half +af. Daar zal weer wat voor me opzitten, hoewel dat jou zeker wel koud +zal laten, dat kan ik me best begrijpen.”</p> + +<p>„Maar, Flipsen,” zeide zijne vrouw, „is het nu +mijne schuld, dat jij gisteravond je werk niet hebt kunnen afmaken? +Neen, man, je weet zelf wel beter! Maar weet je, wat je doen moet? Zeg +maar ronduit tegen den burgemeester, dat die jongens het je +zóó lastig gemaakt hebben, dat je onmogelijk hebt kunnen +werken.” <span class="pagenum">[<a id="pb120" href= +"#pb120">120</a>]</span></p> + +<p>„Wel, nu nog mooier!” riep Flipsen schamper lachende +uit. „Zoo onnoozel heb ik het nog nooit gehoord! Dus ik, de +veldwachter, zou aan den burgemeester moeten vertellen, dat de jongens +zóó weinig ontzag voor me hebben, dat ze me in mijn eigen +huis voor den gek komen houden? Ha, ha, dommer kan het al niet. Neen, +dat nooit! Ik zal ze die grappen wel afleeren, en goed ook, geloof dat +maar, en bij den burgemeester moet ik er me maar doorslaan. Ik ga. +Goeden morgen.”</p> + +<p>Eenige minuten later klopte hij aan de deur van ’s +burgemeesters kamer. Hij had zijn schrijfwerk onder den arm.</p> + +<p>„Binnen.”</p> + +<p>„Morgen, burgemeester.”</p> + +<p>„Goeden morgen. Heb je het schrijfwerk af? Laat eens +zien.”</p> + +<p>„Ja, burgemeester, ziet u....”</p> + +<p>„Heb je het niet af? Dan moet je geen „ja, +burgemeester” zeggen. Hoe is ’t? Heb je het af, of +niet?”</p> + +<p>„Ja, burgemeester, ziet u....”</p> + +<p>„Ja?—Geef dan maar hier.”</p> + +<p>„Neen, burgemeester, af is het niet, ziet u. Ik....”</p> + +<p>„En je zegt van wèl. Houd-je me dan voor den +gek?”</p> + +<p>„Volstrekt niet, burgemeester, maar....” <span class= +"pagenum">[<a id="pb121" href="#pb121">121</a>]</span></p> + +<p>„Zeur nu maar niet langer, asjeblief. Dus je hebt het niet +af?”</p> + +<p>„Neen, burgemeester, af is het niet.”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p121.jpg" alt="" width= +"306" height="546"></div> + +<p>„Zoo, hoe komt dat? Je wist toch, dat er haast bij +was?”</p> + +<p>„Ja, burgemeester, maar ik ben bijna niet thuis geweest, want +de jongens worden tegenwoordig zoo <span class="pagenum">[<a id="pb122" +href="#pb122">122</a>]</span>brutaal, dat het meer dan erg is, en +daarom heb ik ze eens goed nagereden.”</p> + +<p>„Zoo,” zei de burgemeester. „Dat is goed. Daar +wilde ik je juist eens over spreken. En wat hebben ze gisteravond dan +zoo al uitgevoerd? Vertel me dat eens haarfijn.”</p> + +<p>„Ja, burgemeester,” zei Flipsen, die met zijne leugens +in de klem begon te raken, „ziet u....”</p> + +<p>„Laat dat „ziet u” nu maar weg, asjeblief. Ik zie +nog zeer goed, dat beloof ik je. Ik zie nu zelfs duidelijk, dat je +leelijk staat te liegen, is ’t zoo niet?”</p> + +<p>„Ja, burgemeester, ziet u, ik bedoel.... dat.... weet +u....”</p> + +<p>„Zwijg nu maar verder, Flipsen. Ik merk het al. Je bent +eenvoudig te lui geweest, om te doen, wat ik je opgedragen had; je hebt +waarschijnlijk dood op je gemak hier of daar eene pijp zitten rooken, +en komt me nu met leugens aan boord, om je baantje weer schoon te +vegen. Is ’t zoo niet?”</p> + +<p>„Neen, burgemeester, waarlijk niet! De jongens...”</p> + +<p>„O, dus je hebt toch de jongens achterna gezeten?”</p> + +<p>„Jawel, burgemeester.”</p> + +<p>„Zoo.—Zeg me dan maar eens kort en goed, waar ze het +meest geweest zijn. Zonder omwegen, versta-je?” <span class= +"pagenum">[<a id="pb123" href="#pb123">123</a>]</span></p> + +<p>„Eerst, burgemeester,—eerst zaten ze,—ziet u, hm, +hm, ziet u,—in den boom op de markt, en dat had ik ze al zoo +dikwijls verboden, dat, dat....”</p> + +<p>„Zoo.—Eerst in den boom op de markt. En toen?”</p> + +<p>„En toen.... en toen.... ziet u, toen later waren ze.... hm, +hm, later waren ze bij de kerk, burgemeester.”</p> + +<p>„O.—En wat deden ze daar?”</p> + +<p>„Bij de kerk, burgemeester?”</p> + +<p>„Ja, daar waren ze immers, zeg je?”</p> + +<p>„Jawel, burgemeester. Daar deden ze, hm, hm, ziet u, daar +deden ze.... hm, hm, niets, burgemeester.”</p> + +<p>„Zoo, dat is een beetje.—En toen?”</p> + +<p>„Toen zijn ze, hm, hm.... ik ben er verkouden van geworden, +ziet u.”</p> + +<p>„Och kom,—en wat deden ze toen?”</p> + +<p>„Toen zijn ze, ziet u, toen.... toen gingen ze naar +huis.”</p> + +<p>„En welk kwaad hebben ze dus gedaan?”</p> + +<p>„Eerst in de boom, ziet u, en later.... later niets +meer.”</p> + +<p>„Zoo, zoo, Flipsen, je bent er daar leelijk ingeloopen, hoor, +want ze hebben <span class="corr" id="xd0e1798" title="Bron: we"> +wel</span> degelijk kwaad gedaan, en niet zoo heel weinig ook. Maar ik +merk wel, dat jij er niets van weet, en dat je nog liegt op <span +class="pagenum">[<a id="pb124" href="#pb124">124</a>]</span>den koop +toe. Dat gaat me slecht naar den zin, vriendje, dat kan zoo niet +langer. ’t Is een schandaal, zooals die kwade bengels hebben +huisgehouden, en daar jij het niet gemerkt hebt, zal ik een veldwachter +zien te krijgen, die wèl opmerkt, wat er voorvalt. ’t +Spijt me voor jou, maar....”</p> + +<p>„Ach, burgemeester,” viel Flipsen plotseling in, daar +hij begon te vreezen, dat de burgemeester hem zijne betrekking zou +ontnemen, „ach burgemeester! neem me niet kwalijk, dat ik het u +niet dadelijk gezegd heb, maar waarlijk, ik weet maar al te wel, hoever +de brutaliteit van die bengels gaat, en als ik me er niet zoo voor +schaamde, zou ik het u wel dadelijk gezegd hebben.”</p> + +<p>„Wel, wel, is het zoo erg? Nu, vertel dan maar op, en zonder +omwegen of leugens, versta-je?”</p> + +<p>„Jawel, burgemeester. Die rakkers ontzien zich zelfs niet, +ons, autoriteiten en gezaghebbers, tot mikpunten voor hunne aardigheden +te kiezen.”</p> + +<p>De burgemeester begon onbedaarlijk te lachen, zeer tot verbazing van +Flipsen.</p> + +<p>„Zoo, wat hebben ze dan gedaan?”</p> + +<p>„Wel burgemeester, ik zat pas te schrijven, of daar begonnen +die deugnieten bij me aan de ruiten te tikken, zonder ophouden, en zoo +brutaal mogelijk. En <span class="pagenum">[<a id="pb125" href= +"#pb125">125</a>]</span>als ik buiten kwam, was er geen jongen meer te +zien. Dat heeft, tot mijne groote ergernis, den geheelen avond geduurd, +zoodat ik bijna uit mijn vel sprong, mijn schrijfwerk niet heb kunnen +afmaken, en ten slotte nog een onschuldige, die toevallig voorbijliep, +een geducht pak slaag heb gegeven.”</p> + +<p>„Ha-ha-ha-ha!” lachte de burgemeester. „Die grap +is in elk geval niet onaardig! En durfde je dat niet vertellen? +’k Vind het toch waarlijk zoo erg niet, dat ze jou ook eens in +’t ootje nemen, of beschouw jij dat als +majesteitsschennis?”</p> + +<p>„Dat nu juist niet, burgemeester, maar dat ze zelfs bij +autoriteiten en gezaghe....”</p> + +<p>„Och wat, vent, jij met je autoriteiten en gezaghebbers. Ik +vind de grap kostelijk, onbetaalbaar, dat moet ik zeggen, hoewel ik +toch dacht, dat jij er den schrik beter in hadt. Maar ik heb je nog wat +anders te vertellen. Er zijn klachten bij me ingekomen.”</p> + +<p>„Klachten, burgemeester?”</p> + +<p>„Ja zeker, klachten, dat dacht je niet, hè? Eerst heb +ik Geurs bij me gehad, en die klaagde steen en been, dat de jongens +zijn boomgaard zoo plunderen. De man was door en door kwaad en vroeg, +of er geen veldwachter op het dorp was, om te zorgen, dat ieder in het +rustige bezit kon blijven van hetgeen zijn <span class="pagenum">[<a +id="pb126" href="#pb126">126</a>]</span>eigendom is. Hij wilde eene +aanklacht tegen je indienen wegens plichtsverzuim, en dat is geen +kleinigheid, Flipsen.”</p> + +<p>Flipsen vond dat ook, en daar hij er weinig tegen kon inbrengen, +begon hij zich verlegen achter het oor te krabben.</p> + +<p>„En dan is Mulder ook nog hier geweest met dezelfde boodschap. +Die was ook al uit zijn humeur, en had heel wat noten op zijn zang. Dus +je begrijpt, dat er een einde aan moet komen. Dergelijke klachten zijn +voor mij zeer onaangenaam, vooral wanneer men ze voorkomen kan. Het +dorp is zoo groot niet, of je kunt er wel voor zorgen, dat de jongens +niet al te baldadig worden, begrepen? Dan moet je je maar wat meer +moeite getroosten. Als het niet anders kan, moet je maar eens een van +die knapen onder het raadhuis opsluiten, dan zal de schrik er wel voor +een geruimen tijd inzitten. Liefst een van de belhamels, dat spreekt +van zelf. Wie is de ergste?”</p> + +<p>„De ergste, burgemeester? Dat is Dik Trom,” zei de +veldwachter, die blijde was, dat hij er toch nog wat van kon zeggen. +„Dat is een door en door brutale jongen, die alles durft en de +andere jongens tot allerlei kattekwaad overhaalt, maar hij is haantje +de voorste.”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p126.jpg" alt="" width= +"720" height="450"> +<p>Nog maar een paar minuten was hij van den bok af, toen hij in de +verte Bruin Boon met zijn ezelwagen zag aankomen. En hij zag het niet +alleen, maar hij hoorde het ook, want Bruin sloeg er met een dikken +stok zoo geducht op los, en hij schreeuwde zoo luid, om zijn grauwtje +vooruit te krijgen, dat men hem wel vijf minuten ver hooren kon. En +toch hielp al dat slaan en schreeuwen al bitter weinig; de ezel liep +uiterst langzaam en bleef zelfs nu en dan geheel stilstaan.</p> +</div> + +<p>„Zoo? Ik vind dien Dik anders zoo onaardig niet, <span class= +"pagenum">[<a id="pb127" href="#pb127">127</a>]</span>maar dat doet er +niet toe. Die kwaad doet, moet maar straf hebben, onverschillig wie het +is. Je kunt nu je schrijfwerk gaan afmaken, en zorg dan verder, dat ik +geene klachten meer ontvang. Maar daar valt me nog iets in: als je er +nu toch achterheen zit, let dan wat op mijn tuin ook, want we hebben +van morgen eenige perziken gemist, die gisteren nog aan den boom +hingen.”</p> + +<p>„Jawel, burgemeester.”</p> + +<p>Flipsen ging in een ander vertrek zijn schrijfwerk afmaken. Hij was +nu nog veel meer uit zijn humeur, dan toen hij opstond; dat standje van +den burgemeester had er geen goed aan gedaan.</p> + +<p>„Die verwenschte jongens!” mompelde hij. „Wacht +maar, dat zal me geen tweemaal gebeuren. Snappen zal ik ze, al zou ik +er drie nachten voor moeten opblijven. En die Dik Trom zal spoediger +onder het raadhuis zitten, dan hij denkt. Dat beloof ik hem. Van avond +zal ik me in alle stilte in een van die boomgaarden verschuilen, en als +dan de vos niet in de val loopt, is mijn naam geen Flipsen. Daar kunnen +ze op rekenen!”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o127.gif" alt="" width= +"157" height="28"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb129" href= +"#pb129">129</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch13" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o031.gif" alt= +"Ornament" width="554" height="150"></div> + +<h2 class="label">Dertiende Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Boontje komt om zijn loontje.</h2> + +<p style=" + background: url(images/it031.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/it031.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">T</span>oen het ’s avonds donker geworden was, begaf Flipsen +zich naar den tuin van Geurs, en verborg zich daar achter eenig +kreupelhout. Het regende hard, doch daaraan stoorde hij zich niet.</p> + +<p>„Die deugnieten zal ik snappen, al gaat het ook keisteenen +regenen,” mompelde hij, terwijl hij den kraag van zijne jas +opsloeg.</p> + +<p>Geduldig als eene kat, die op een muisje loert, bleef Flipsen drie +uren lang in zijne schuilplaats. Hij had toen geen drogen draad meer +aan het lijf. Daarom, <span class="pagenum">[<a id="pb130" href= +"#pb130">130</a>]</span>en ook omdat de jongens nu wel niet meer zouden +komen, besloot hij, naar huis te gaan.</p> + +<p>Den volgenden avond vatte hij post in den tuin van Mulder, doch ook +daar bereikte hij zijn doel niet.</p> + +<p>Den derden avond verschool hij zich achter het huis van den +burgemeester,—maar hij moest weer onverrichter zake naar huis +terugkeeren.</p> + +<p>De reden hiervan was, dat de jongens hun aanvoerder misten. Dik Trom +had zich al drie dagen lang niet in het dorp vertoond. Hij had er geen +lust in, want zijne moeder, die hij zoo innig liefhad, was ernstig +ziek. Zij had eene longontsteking. Lang zweefde zij tusschen leven en +dood. Zij leed vreeselijk. Dik verzorgde haar nacht en dag met de +teederste liefde. Hij ontzegde zich zelfs de noodige rust, om te kunnen +waken aan hare sponde. Hoe vreesde hij, dat hij zijne lieve moeder zou +verliezen. Hoe zorgvol waakte hij over haar, met welk een angst +bespiedde hij haar bleek gelaat, en met welk eene teederheid sprak hij +haar aan. Doch zij hoorde hem niet; zij kende haar kind niet meer. Wat +was het Dik bang om het hart! O, als hij haar eens moest verliezen! Bij +die gedachte welden hem telkens de tranen in de oogen, en gaf zijn +geprangde boezem zich lucht in een hevig snikken.</p> + +<p>Doch dat vreeselijk lot trof hem niet; hij mocht <span class= +"pagenum">[<a id="pb131" href="#pb131">131</a>]</span>zijne lieve +moeder behouden. Na negen bange dagen en nachten zei de dokter, dat het +gevaar geweken was.</p> + +<p>„Dat heb je naast God aan je braven jongen te danken, +moedertje,” zei hij tegen vrouw Trom, terwijl hij Dik op den +schouder klopte. „Hij heeft je onverbeterlijk opgepast en +verzorgd. Maar nu moet hij zelf wat rust nemen en morgen maar weer eens +flink met zijne makkers gaan spelen. Dat zal hem +opfrisschen.”</p> + +<p>Toen de dokter vertrokken was, viel Dik zijn moedertje om den +hals.</p> + +<p>„O, Moeder, wat ben ik blij!” fluisterde hij aan haar +oor.</p> + +<p>Zijne moeder kuste hem.</p> + +<p>„Je bent mijn lieve jongen,” zei ze met zwakke stem, +terwijl haar de tranen in de oogen kwamen. „Als je vader straks +thuis komt, moet je naar bed gaan, mijn lieveling, anders word je +misschien ook ziek.”</p> + +<p>Wat sliep Dik dien nacht heerlijk. In langen tijd had hij den nacht +niet zoo rustig doorgebracht. Toch was hij ’s morgens al weer +vroeg bij de hand, want daar zijn vader naar de werkplaats moest, zou +Moeder anders zonder oppassing geweest zijn. Doch toen Vader ’s +avonds van den arbeid teruggekeerd was, begaf Dik zich voor het eerst +sedert de ziekte van zijne moeder naar zijne kameraden. <span class= +"pagenum">[<a id="pb132" href="#pb132">132</a>]</span></p> + +<p>„Wel Dik, hoe is het thuis?” vroeg Jan Vos.</p> + +<p>„Gelukkig veel beter, maar Moeder is nog erg zwak, +Jan.”</p> + +<p>„Ze is zwaar ziek geweest, niet waar?”</p> + +<p>„Ja, ernstig ziek, maar zeg, jongens, we moesten nu eens een +of ander spelletje doen. Eigenlijk heb ik net een gevoel, of +ik....”</p> + +<p>„Of je ook ziek bent?” viel Jan Vos hem in de rede.</p> + +<p>„Ha, ha!” lachte Piet van Dril, „Dik ziek? Dat +kun-je aan zijn dikken buik wel beter zien!”</p> + +<p>„Hij heeft de eetkoorts!” riep Jan van Bakel.</p> + +<p>„Neen, jongens,” zei Dik, „ziek ben ik gelukkig +niet, nooit geweest zelfs, maar toch heb ik een gevoel, of +ik....”</p> + +<p>„Nu, of je....”</p> + +<p>„Of ik wel een appeltje zou lusten.”</p> + +<p>„Ha-ha-ha!” lachten de anderen. „Die is goed! Zoo +’n gevoel heb ik ook wel. Ik geloof, dat ik er zelfs wel twee zou +lusten.”</p> + +<p>„Hé, dat is vreemd,” lachte Dik. „Ik zou er +ook wel twee lusten, als ze bijzonder lekker waren. Zeg, jongens, +zouden die bellefleurtjes van Geurs al goed zijn? Verleden week waren +ze nog een beetje wrang.” <span class="pagenum">[<a id="pb133" +href="#pb133">133</a>]</span></p> + +<p>„Hoe weet jij dat, Dik?” vroeg Jan Vos lachend. +„Ben je bij Geurs op visite geweest?”</p> + +<p>„Ja, en ik moet zeggen, dat ik er een prettig tijdje heb +doorgebracht,” zei Dik met een onnoozel gezicht.</p> + +<p>„En was Geurs vriendelijk?” vroeg Jan van Bakel.</p> + +<p>„Dat weet ik niet, Jan, ik heb Geurs zelf niet gezien, maar +het beviel me er toch zeer goed.”</p> + +<p>„Er was zeker niemand van de familie thuis, is ’t +wel?”</p> + +<p>„Asjeblieft, ze waren allemaal thuis, maar dat hinderde +niet.”</p> + +<p>„Zoo.—Ben je nog binnen geweest?”</p> + +<p>„Neen, man, ik ben alleen maar in den boomgaard geweest. Eene +andere boodschap had ik er niet.”</p> + +<p>„En hebben ze er niets van gemerkt?”</p> + +<p>„Dat denk ik wel, want ik heb er goed mijn best gedaan, dat +verzeker ik je, doch zoolang ik er was, heb ik niemand gezien. Ze +bleven allen binnen, wat ik heel vriendelijk van hen vond. Willen we er +nog eens heengaan, want ik heb wonder veel trek in zoo ’n +bellefleurtje.”</p> + +<p>„Dat is goed; ik ga meê!” zei Jan Vos.</p> + +<p>„Ik ook!” riep Piet van Dril.</p> + +<p>„En jij, Jan?”</p> + +<p>„Jongens, dat weet ik niet,” zei Jan van Bakel <span +class="pagenum">[<a id="pb134" href="#pb134">134</a>]</span>met een +bedenkelijk gezicht. „Geurs is lang niet pluis, dat beloof ik je, +en ik weet zeker, dat hij tegenwoordig op de loer staat. Ik heb zelfs +gehoord, dat hij bij den burgemeester geweest is, om over ons te +klagen.”</p> + +<p>„Och kom, Jan, laat je niet bang maken. Geurs zal ons gerust +niet opeten; wij zijn geen appelen. Nu, ga je meê, of durf je +niet?”</p> + +<p>„Niet durven? Je moet niet denken, dat ik bang ben, in +’t geheel niet, hoor, maar als je nu vooruit weet, dat ze staan +te loeren, dan....”</p> + +<p>„Och, kom, gebruik je verstand toch,” riep Dik. +„Denk je dan, dat die man daar avond aan avond in den boomgaard +staat? Hij zal wel wijzer wezen. En bovendien, ’t is geen +diefstal. We nemen enkel maar een paar appelen weg.”</p> + +<p>Dik verkeerde werkelijk in de dwaling, dat het ontvreemden van +eenige vruchten geen diefstal was. Hij zou het ver beneden zich geacht +hebben een gevonden halven cent, waarvan hij den eigenaar kende, voor +zichzelf te behouden, en een onrechtmatig verkregen knikker brandde hem +in zijn zak, maar hij zag er volstrekt geen kwaad in, zoo hier en daar, +als hij er trek in had, uit een boomgaard wat appelen of peren te +kapen.</p> + +<p>„Dik heeft gelijk,” zei Jan Vos. „Kom, zeg, ga +<span class="pagenum">[<a id="pb135" href="#pb135">135</a>]</span>maar +gerust meê. Je bent in goed gezelschap, hoor.”</p> + +<p>„Nu, vooruit dan maar,” zei Jan van Bakel.</p> + +<p>Daar ging het viertal, de brug over en naar het schoolplein. Hier +keken ze eerst behoedzaam rond, om te zien, of er ook onraad was, +staken toen het plein over, en verdwenen in een elzenboschje. Dat +liepen ze dwars door, en nu waren ze nog alleen door eene sloot van den +boomgaard gescheiden, ’t Was intusschen vrij donker geworden, en +vooral daar, onder de boomen, was het moeilijk, om voor zich uit te +zien.</p> + +<p>„Zeg, jongens, er is immers geen kou aan de lucht?” +fluisterde Dik.</p> + +<p>„Ik hoor of zie niets,” antwoordden de anderen even +zacht.</p> + +<p>„Dan er maar over,” zei Dik.</p> + +<p>Een oogenblik later stonden ze alle vier aan de overzijde van de +sloot en dus in den boomgaard.</p> + +<p>„Jongens,” zei Jan Vos, „Dik moet maar beneden +blijven, want hij kan het slechtst klimmen. Als wij in de boomen +klauteren, kan hij de appels oprapen, en meteen een oogje in het zeil +houden.”</p> + +<p>„Dat is goed.”</p> + +<p>Dik hielp hen met zijne krachtige armen vlug in een prachtigen +appelboom, en al spoedig rolden de appels bij tientallen op den grond. +Dik raapte, wat hij <span class="pagenum">[<a id="pb136" href= +"#pb136">136</a>]</span>kon, maar nauwelijks had hij er acht in zijne +diepe zakken geladen, of daar klonk de stem van Geurs.</p> + +<p>„Ha!” schreeuwde deze. „Daar heb ik ze eindelijk, +die appeldieven, die schelmen! Wacht, die kunsten zal ik je wel +afleeren! Trijn, mijn geweer! Gauw!”</p> + +<p>Doch Geurs wachtte de komst van de meid niet eens af.</p> + +<p>Hij stoof naar binnen, en kwam met een geweer in de hand vloekend op +de jongens af.</p> + +<p>Maar dezen hadden gebruik gemaakt van het oogenblik, dat Geurs naar +binnen ging. Dik wachtte de anderen op, tot ze weer in het gras +stonden, want hij liet nooit een kameraad in den steek, al kon hij ook +nog zoo gemakkelijk ontkomen, en als de wind repte het viertal zich +naar het elzenboschje. Maar nog voor zij de sloot overgesprongen waren, +hoorden zij Geurs al razend en tierend aankomen.</p> + +<p>„O, hij zal schieten,” steende Jan van Bakel, die de +bangste was van de vier.</p> + +<p>„Vooruit, niet zeuren!” riep Dik. „Er +over!”</p> + +<p>Wip! Jan Vos was aan den overkant. Wip! Wip! Dik en Piet van Dril +waren er ook. Jan van Bakel sprong niet. Hij scheen verbouwereerd te +zijn.</p> + +<p>„Spring dan toch!” riep Dik.</p> + +<p>Daar sprong hij; maar in zijn angst keek hij eerst <span class= +"pagenum">[<a id="pb137" href="#pb137">137</a>]</span>nog even om, of +Geurs al dicht achter hem was, en dat was zijn ongeluk. Hij nam nu zijn +sprong te kort, en kwam midden in de moddersloot terecht.</p> + +<p>„Paf!” Daar viel een schot. „Paf!” Nog +een.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p137.jpg" alt="" width= +"394" height="404"></div> + +<p>„O, o, ik ben getroffen!” kermde Jan, die naar den kant +kroop.</p> + +<p>„Geef me eene hand, dan zal ik je er uittrekken!” riep +Dik, die hem zelfs niet voor een gouden tientje aan zijn lot zou hebben +overgelaten. „Hier, gauw!”</p> + +<p>„Wacht, jullie schelmen!” schreeuwde Geurs aan <span +class="pagenum">[<a id="pb138" href="#pb138">138</a>]</span>den anderen +kant van de sloot. „Daar heb ik je eindelijk!”</p> + +<p>Maar zoo ver was het nog niet. Dik en de anderen trokken Jan van +Bakel uit de modder, en snelden het boschje in. Dik trok Jan met geweld +voort, in de stellige meening, dat deze getroffen was. Achter de school +hielden zij stand.</p> + +<p>„Jan, waar doet het je pijn?” vroeg Dik.</p> + +<p>„O, dat weet ik niet,” huilde Jan, terwijl de modder hem +van de kleeren droop.</p> + +<p>„Maar als je getroffen bent, moet het je toch ergens pijn +doen?” zeiden de andere jongens.</p> + +<p>„Och ja, dat weet ik wel, maar ik ben zoo geschrokken,” +kreunde Jan.</p> + +<p>„Dat is niet erg, als je maar niet getroffen bent. Je bent +anders lang geen held, dat verzeker ik je. Dus hij heeft je echt niet +geraakt?”</p> + +<p>„Neen, geraakt niet, maar de kogels vlogen me toch om de +ooren.”</p> + +<p>„Zoo,” zei Dik. „Weet je wat, ga maar naar huis; +dat is in elk geval het beste voor je.”</p> + +<p>Jan van Bakel droop in een dubbelen zin af, en de andere jongens +wandelden het dorp weer in. Plotseling zei Dik:</p> + +<p>„Ik begin te gelooven, dat we ons leelijk bang hebben laten +maken door niemendal.” <span class="pagenum">[<a id="pb139" href= +"#pb139">139</a>]</span></p> + +<p>„Hoe dan?” vroegen zijne makkers.</p> + +<p>„Wel, je begrijpt toch, dat Geurs geen hagel op ons durft +afschieten; hij zal wel los kruit gebruikt hebben.”</p> + +<p>„Jongen, Dik, dat weet ik nog zoo net niet. Als hij nuchter +was, dan wel, maar een dronken mensch doet wel meer dingen, daar hij +later spijt van heeft, en Geurs is niet dikwijls nuchter.”</p> + +<p>„Dat is waar,” zei Dik. „Doch hoe het ook zij, aan +zijne appeltjes zullen we ons niet ziek eten. Hier heb ik ze; er zijn +er acht. Dat is voor ieder twee.”</p> + +<p>„Dan schieten er twee over, Dik,” zei Piet, „wie +moet die dan hebben? We zijn immers met ons drieën.”</p> + +<p>„En Jan van Bakel dan?” vroeg Dik.</p> + +<p>„O, die is er niet, en bovendien zal zijn vader nu wel een +ander appeltje met hem schillen. Ik wed, dat hij er geen eens trek meer +in heeft.”</p> + +<p>„Ja, dat geloof ik ook wel, maar toch, eerlijk is eerlijk. Ik +vind, dat we ze voor hem moeten bewaren. Ze komen hem eerlijk +toe.”</p> + +<p>„Je hebt gelijk, Dik, die appels zijn van hem. Laten we ze +hier bij dezen boom neêrleggen, met een weinig zand er over, dan +kunnen we ze hem morgenochtend geven.”</p> + +<p>„Goed,” zeiden Piet en Dik. <span class="pagenum">[<a +id="pb140" href="#pb140">140</a>]</span></p> + +<p>Zij begroeven de twee appels op de aangeduide plaats en wandelden +weer verder, terwijl ze de geroofde waar met ijver naar binnen +werkten.</p> + +<p>„Nu, smaken ze niet goed?” vroeg Dik op den toon van +iemand, die er trotsch op is, anderen eene weldaad te hebben +bewezen.</p> + +<p>„Of ze!” zei Piet van Dril. „Ik wou, dat ik er nog +maar een stuk of wat had.”</p> + +<p>„En ik!” riep Jan Vos. „Hoewel, ik moet eerlijk +zeggen, dat ze toch lang zoo lekker niet zijn, als de perziken van den +burgemeester.”</p> + +<p>„Perziken?” vroeg Dik. „Heeft de burgemeester dan +een perzikboom? Dat wist ik niet.”</p> + +<p>„Een mooien, hoor. Ik geloof zeker, dat er wel meer dan +tweehonderd aanzitten,” zei Jan.</p> + +<p>„Hoe weet je dat?”</p> + +<p>„Wel, toen we laatst den veldwachter zoo geplaagd hadden, ben +ik bij den burgemeester nog even in den tuin gaan kijken, en zoo heb ik +het gemerkt. Jongen, jongen, wat waren ze lekker; ik heb er drie +opgepeuzeld.”</p> + +<p>„Dus je weet er goed den weg, hè?” vroeg Dik.</p> + +<p>„Ja, waarom?”</p> + +<p>„Wel, dan moesten we er, dunkt me, ook eens van proeven. Het +zou toch al wonder toevallig zijn, als we daar weer gesnapt +werden.” <span class="pagenum">[<a id="pb141" href= +"#pb141">141</a>]</span></p> + +<p>„Mij goed,” zei Jan Vos, „ik durf wel.”</p> + +<p>„Ik weet het niet; ’t lijkt wel, of de schrik er bij mij +een beetje in zit,” sprak Piet van Dril.</p> + +<p>„Den moed niet zoo gauw opgeven, Piet,” zei Dik. +„Willen we het doen?”</p> + +<p>„Nu, vooruit dan maar weer!”</p> + +<p>„Vooral voorzichtig wezen, jongens,” zei Dik, +„want we komen nu in het hol van den leeuw.”</p> + +<p>„Ik zou ten minste niet graag gesnapt worden, Dik,—en +jij?”</p> + +<p>„Dank je hartelijk!”</p> + +<p>Spoedig bereikten de jongens het raadhuis. Daar naast woonde de +burgemeester. Tusschen de beide gebouwen in lag een grasveld, dat met +boomen beplant was. Dat veld overstekende, kwamen ze aan eene breede, +dichte haag, welker scherpe dorens hun het doordringen onmogelijk +maakte.</p> + +<p>„Gaat maar meê, jongens,” fluisterde Jan Vos. +„Achteraan is een gat, waar we gemakkelijk doorheen kunnen +kruipen.”</p> + +<p>De jongens liepen de haag langs, tot aan de achterzijde van den +tuin.</p> + +<p>„Hier is het,” fluisterde Jan. „Ik zal er wel het +eerst doorgaan; volgt me maar.”</p> + +<p>Jan kroop er door, toen Dik, en daarna Piet. Nu <span class= +"pagenum">[<a id="pb142" href="#pb142">142</a>]</span>stonden ze in den +tuin van den burgemeester, ’t Was pikdonker geworden, zoodat Dik +en Piet bijna niet konden zien, waar Jan liep. Niemand had er ook erg +in, dat Flipsen aan den anderen kant van de haag langzaam naderbij +sloop.</p> + +<p>„Blijft maar dicht achter me,” zei Jan Vos zacht. +„Hier is een smal pad. Je merkt toch geen onraad?”</p> + +<p>„Ik zie niets,” zei Dik. „Maar waar staat nu die +boom?”</p> + +<p>„Tegen den muur van het huis, vlak bij den +regenbak.”</p> + +<p>„Jongens, wat is het hier donker; zouden we maar niet +terugkeeren?” vroeg Piet van Dril, die zich niet op zijn gemak +gevoelde.</p> + +<p>„Wel neen, Piet,” zei Dik. „We zijn er nu zeker +dadelijk, is ’t niet, Jan?”</p> + +<p>„Ja, zoo aanstonds! Nu dezen kant op. Hier hebben we +hem!”</p> + +<p>„Ha, wat een prachtige boom! Hier heb ik al wat!” +fluisterde Dik in verrukking. „Plukken, hoor, haast je je niet, +dan heb-je niet!”</p> + +<p>Nu, de drie jongens deden hun best. In een oogenblik waren +Dik’s zakken meer dan vol; de perziken vielen er haast uit. Bij +Jan en Piet evenzoo.</p> + +<p>„Ben je klaar?” fluisterde Dik.</p> + +<p>„Dadelijk, wacht nog heel eventjes,” zei Piet, <span +class="pagenum">[<a id="pb143" href="#pb143">143</a>]</span>wiens moed +begon te herleven, en die er het zijne nu eens goed van wilde +nemen.</p> + +<p>Doch dat oogenblik wachten werd hun noodlottig, want achter het huis +kwam de veldwachter op de teenen aansluipen. Behoedzaam verborg hij +zich achter den regenbak.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p143.jpg" alt="" width= +"694" height="365"></div> + +<p>„Hoor ik daar niets?” vroeg Jan Vos.</p> + +<p>„Ik meende ook iets te hooren,” zei Dik. „Laten we +ons in elk geval uit de voeten maken.”</p> + +<p>Zacht namen zij den terugtocht aan, maar toen zij langs den regenbak +kwamen, sprong plotseling Flipsen uit zijn schuilhoek te +voorschijn.</p> + +<p>„Wacht, deugnieten, nu heb ik....” <span class= +"pagenum">[<a id="pb144" href="#pb144">144</a>]</span></p> + +<p>Pof, daar viel hij, zoo lang als hij was, voorover op den grond. +Zijn voet was in den ketting van het akertje verward geraakt.</p> + +<p>„Au!” riep hij. „Verwenschte jongens!”</p> + +<p>Hij krabbelde overeind, en snelde de knapen na, die al bijna het gat +in de haag hadden bereikt. Jan Vos en Piet van Dril, die vlugger konden +loopen dan hun makker, kropen er het eerst door, waarvan het gevolg +was, dat Dik een oogenblik moest wachten, en zich door den veldwachter +bij den kraag voelde grijpen.</p> + +<p>„Ha, hier heb ik er een! Wie ben jij? Wacht, ik zie het al, +net de rechte! Nu is het mijn beurt, manneke!” Maar +vóór Flipsen er erg in had, rukte Dik zich onverwachts +los, en zette het op een loopen. De veldwachter hem na! Dik liep den +tuin door, het huis om en den weg op, in de richting van zijn ouderlijk +huis, maar ongelukkig kon hij niet snel genoeg uit de voeten, en weldra +hoorde hij Flipsen weer achter zich. Al meer en meer won deze op hem, +en eindelijk werd Dik voor de tweede maal gegrepen.</p> + +<p>„Nu zal je me niet meer ontsnappen, baasje. Allo, meê, +onder het raadhuis! Voort! Daar mag-je appels en peren stelen, zooveel +je maar wilt, en aan de ruiten tikken ook! Sla ze maar niet stuk, +ha-ha-ha!” <span class="pagenum">[<a id="pb145" href= +"#pb145">145</a>]</span></p> + +<p>Dik sprak geen woord, en liet zich gewillig meêvoeren. Spoedig +hadden zij de deur der zoogenaamde gevangenis bereikt. Flipsen opende +haar, en duwde zijn gevangene naar binnen. Flap, de deur sloeg +dicht,—en Dik was alleen.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o074.gif" alt="" width= +"461" height="108"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb147" href= +"#pb147">147</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch14" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o007.gif" alt= +"Ornament" width="557" height="177"></div> + +<h2 class="label">Veertiende Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Hoe Dik op vrije voeten geraakte en een goed besluit +nam.</h2> + +<p style=" + background: url(images/ih063.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/ih063.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">H</span>et was daarbinnen pikdonker. Dik kon geen hand voor oogen +zien. Hij bleef eerst een oogenblik bij de deur staan, en deed toen een +paar stappen vooruit. Weldra bemerkte hij, dat hij nog niet in de +eigenlijke cel aangekomen was, maar eerst nog eene trap moest afdalen. +Nu, dat afdalen was nog al te doen want de trap, die geheel van steen +was, telde maar vijf treden. Dik ging op den tast naar beneden, en kwam +nu in een duf hok, waarin slechts een enkel venster was, maar +natuurlijk zonder <span class="pagenum">[<a id="pb148" href= +"#pb148">148</a>]</span>glas. Het was een vierkant gat met een dikken, +ijzeren bout er voor, die hem alle hoop benam, om te ontvluchten. In +den hoek stond een steenen bankje. Een paar bossen stroo op den grond +verspreidden een muffen geur en konden Dik volstrekt niet verleiden, +zijne dikke ledematen er op uit te strekken. Hij ging op de steenen +bank zitten.</p> + +<p>„Jongen, Dik,” zei hij, „die Flipsen is toch +handiger, dan je dacht, ’t Is een leelijk geval. Wat zal Moeder +schrikken, als ze merkt, dat ik niet thuis kom. ’t Zou me wat +waard zijn, als ik hier goed en wel weer uit was. En Moeder is nog zoo +zwak; het is best mogelijk, dat zij weer zieker wordt, als zij hoort, +dat ik hier opgesloten zit. Ik hoop maar, dat Jan en Piet het bij mij +thuis verteld hebben, en dat Vader het voor Moeder verzwijgt. Doch +neen, dat zal wel niet kunnen, want Moeder zal wel geen rust hebben, +voor zij het naadje van de kous weet. ’t Is een leelijk geval. +’k Wou, dat ik die heele historie maar niet begonnen was, dan zat +ik nu misschien kalm en wel thuis. Als het nu met Moeder erger wordt, +heb ik het op mijn geweten. Zouden ze nog proces-verb....”</p> + +<p>„Dik, zit je hier?” hoorde hij plotseling heel zacht +vragen. Het geluid kwam door het venstergat.</p> + +<p>„Ja! Ben jij daar, Jan?” <span class="pagenum">[<a id= +"pb149" href="#pb149">149</a>]</span></p> + +<p>„Ja, Piet ook. Ben je niet bang?”</p> + +<p>„Neen, bang niet, maar wel ongerust, over Moeder, weet je. Ze +is nog zoo zwak, en zal zeker hevig ontstellen, als zij het hoort. Ik +ben erg blij, dat je me niet in den steek laat. Heb-je het bij me thuis +verteld?”</p> + +<p>„Neen, nog niet. We hebben gewacht, tot Flipsen naar huis +ging, en zijn toen dadelijk hierheen gekomen.”</p> + +<p>Jan en Piet lagen plat op den grond, met hun hoofd voor de tralie. +Het venster was laag bij den grond, ongeveer zoo lag als een +keldervenster. De gevangenis was trouwens niet veel meer dan een +kelder, en diende alleen, om bedelaars of dronkaards voor ten hoogste +één nacht op te sluiten.</p> + +<p>„Ik zit hier leelijk, hè? Hoe laat zou het al +wezen?”</p> + +<p>„’t Is half negen. De klok heeft pas geslagen,” +zei Piet.</p> + +<p>„Zeg Dik,” zei Jan, „als die tralie er maar niet +was, dan kon je best door dit gat kruipen, en naar huis +gaan.”</p> + +<p>„Ja,” zei Dik, „maar die tralie is er.”</p> + +<p>Piet van Dril, wiens vader smid was, vatte het ijzer aan, en begon +er met kracht aan te trekken.</p> + +<p>„’t IJzertje zit goed vast, hè Piet?” vroeg +Dik.</p> + +<p>„Niet erg!” antwoordde deze. „Ik kan het +gemakkelijk heen en weer bewegen. De bout is sterk genoeg, <span class= +"pagenum">[<a id="pb150" href="#pb150">150</a>]</span>maar het kozijn +niet. Dat is al tamelijk vermolmd. Heb-je geen mes?”</p> + +<p>„Of ik,” zei Dik, wiens moed begon te herleven, +„en een goed ook. Hier! Zou je het los kunnen krijgen?”</p> + +<p>„Dat zullen we probeeren, Piet!” riep Jan Vos vol vuur. +„’t Zou me wat waard zijn, om je er uit te krijgen, +jô! Wacht, ik heb ook nog een mes. Kijk, het wordt lichter ook. +De maan komt op.”</p> + +<p>Jan en Piet togen met moed aan het werk. Dik volgde met de grootste +belangstelling al hunne bewegingen, en begon onderwijl eene perzik op +te eten.</p> + +<p>„Ik geloof, dat jelui prachtig opschiet,” zei hij, +terwijl hij het sap van zijne kin veegde. „Dat maantje komt ons +nog bij tijds een handje helpen.”</p> + +<p>„’t Gaat best, Dik, ’t gaat uitstekend!” +riep Piet van Dril op gedempten toon. „Kijk maar, de stang zit al +losser. Over tien minuten kunnen we haar er uit halen.”</p> + +<p>„Hoera!” riep Dik, terwijl hij van pleizier in het rond +sprong. „Wat ben ik daar blij om, vooral om Moeder, en wat zal +die Flipsen morgen raar kijken, als de vogel gevlogen is!”</p> + +<p>„Dat begrijp je!” lachte Jan Vos. „Hij zal razend +wezen!”</p> + +<p>„Toe, Jan, niet babbelen,” riep Piet, +„voortwerken, <span class="pagenum">[<a id="pb151" href= +"#pb151">151</a>]</span>zoo hard we kunnen. Kijk ik al eens een grooten +hoop molm hebben, ’t Lijkt wel turf. Zeg, Dik, je opvolger zal +zoo gemakkelijk niet ontsnappen, want ze zullen het morgen wel wat +sterker maken, denk ik.”</p> + +<p>„Ja, maar ik ben er ook nog niet uit! Zou het echt +gelukken?”</p> + +<p>„Wacht nog maar een oogenblik. Kijk, de stang zit al +los.”</p> + +<p>Jan schudde haar nu al met gemak heen en weer, wat Dik zoo ’n +pleizier deed, dat hij opnieuw begon te springen. De jongens werkten +ijverig voort. De hoop molm werd voortdurend grooter, en eindelijk zei +Piet:</p> + +<p>„Laten we ’t nu eens probeeren, Jan. Eerst zoo hoog +mogelijk opschuiven, en dan het ondereinde uit de gleuf lichten. +Een—twee—drie!”</p> + +<p>Zij spanden al hunne krachten in, en krak!....</p> + +<p>„Hoera, Dik, ’t is gelukt! Kom er nu maar gezwind +uit!”</p> + +<p>„Prachtig, heerlijk!” riep Dik. „Maar zeg, ik ben +er nog niet uit. Mijne armen en mijn hoofd kan ik er wel doorsteken, +maar meer niet. Ik heb hier niets, waarop ik staan kan.”</p> + +<p>„Kom maar, we zullen er je wel uittrekken, maar ’t zal +wel pijn doen, vrees ik.” <span class="pagenum">[<a id="pb152" +href="#pb152">152</a>]</span></p> + +<p>„Dat hindert niet; voor een paar schrammen ben ik niet +bang.”</p> + +<p>Dik stak zijne armen en zijn hoofd door de opening. Jan en Piet +pakten hem stevig beet, en trokken hem naar boven, ’t Was een +tamelijk zwaar vrachtje, en de opening bleek nauwelijks groot genoeg. +Dik vulde haar geheel met zijn lichaam.</p> + +<p>„Hè-hè! Dat is zwaar! Ik moet even +rusten,” zei Jan.</p> + +<p>Dik hing nu halverwege buiten het kozijn. Zijne beenen hingen nog in +de donkere ruimte achter hem.</p> + +<p>„Kom Piet, vooruit maar weer!”</p> + +<p>„Trekt maar, zoo hard je kunt,” riep Dik. „Doet +maar gerust, of je thuis bent; je behoeft me niet te +ontzien.”</p> + +<p>De jongens trokken uit alle macht, maar toch ging het den +slakkengang. Dik was te dik, en daarbij zaten zijne zakken zoo vol +perziken, dat hij nog dikker was dan gewoonlijk.</p> + +<p>„Trekken, trekken!” riep hij.</p> + +<p>„Daar komt volk aan!” riep Jan Vos plotseling, +„’t Is Flipsen. Maak, dat je wegkomt, Piet!”</p> + +<p>In een oogenblik waren zij verdwenen. Ze kropen achter eene haag, +dicht bij het raadhuis, vanwaar ze alles konden hooren en zien. Flipsen +kwam naderbij <span class="pagenum">[<a id="pb153" href= +"#pb153">153</a>]</span>met nog een bos stroo en eene kan water. Daar +viel zijn oog op Dik, die niet achter- of vooruit kon. De andere +jongens had hij niet gezien.</p> + +<p>„Ha-ha!” riep hij lachend. „Daar kom ik juist van +pas. Wou je me ontsnappen, m’n jongen? Wacht, ik zal je helpen. +Ik ben zoo kwaad nog niet, als je wel denkt.”</p> + +<p>Hij pakte Dik beet en trok zoo hard hij kon, maar de perziken +hielden den gevangene tegen. Hij kon er Dik onmogelijk doorkrijgen.</p> + +<p>„Zoo, baasje, je hebt je daar leelijk vastgewerkt. Die tralie +was voor jou niet noodig, merk ik wel. Je kunt er toch niet uit. +Ha-ha-ha! Dat is grappig! Wacht, m’n beste jongen, ik kom bij je; +dan zal ik je aan den anderen kant wel helpen. Hier heb ik meteen een +bed voor je. Ha-ha-ha!”</p> + +<p>De veldwachter nam het stroo weer op, ontsloot de deur en trad het +hok binnen. Nauwelijks was hij daar, of Jan Vos sprong voor den dag, en +zei:</p> + +<p>„Kom Piet, we moeten Dik niet aan zijn lot overlaten. Laten we +probeeren, wie het hardst trekken kan, Flipsen of wij.”</p> + +<p>Jan en Piet pakten Dik opnieuw beet, en trokken wat zij konden. De +veldwachter nam hem bij de beenen, en trok ook uit alle macht. Het +gevolg was, dat Dik <span class="pagenum">[<a id="pb154" href= +"#pb154">154</a>]</span>bleef, waar hij was, en het mooiste was nog, +dat Flipsen niet eens merkte, dat Dik daarbuiten helpers had. Hij zette +zijne beide beenen tegen den muur, en trok met geweld aan Diks +broekspijpen, die nog altijd bijzonder wijd waren.</p> + +<p>„Laat me eventjes los, jongens,” fluisterde Dik, die een +nieuwen inval kreeg, en niet zoodra had hij zijne handen vrij, of hij +maakte met groote behendigheid de draagbanden los, waaraan zijne broek +was bevestigd.</p> + +<p>„Trekt nu!” zei hij, zijne handen uitstekende.</p> + +<p>Dat geschiedde, en wel met het zotte gevolg, dat Flipsen met Diks +broek in de hand achterover tegen den muur bonsde, en Dik zonder broek +naar buiten gleed.</p> + +<p>„Hoera!” riep hij. „Nu zit de oude rat zelf in de +val!”</p> + +<p>Vlug liep hij naar de deur, en vóór Flipsen zich nog +goed van den schrik hersteld had, trok Dik de deur op slot, en maakte +zich met zijne trouwe helpers uit de voeten.</p> + +<p>„Nu naar huis toe, jongens!” riep hij, „voor we +ten derden male gesnapt worden!”</p> + +<p>Vijf minuten later stond hij voor zijne woning. Toch scheen hij nog +geene lust te hebben, om naar binnen te gaan, althans, hij opende de +deur niet.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p154.jpg" alt="" width= +"522" height="720"> +<p>„Laat me eventjes los, jongens,” fluisterde Dik, die een +nieuwen inval kreeg, en niet zoodra had hij zijne handen vrij, of hij +maakte met groote behendigheid de draagbanden los, waaraan zijne broek +was bevestigd.</p> + +<p>Trekt nu!” zei hij, zijne handen uitstekende.</p> +</div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb155" href= +"#pb155">155</a>]</span></p> + +<p>„Zou Moeder niet schrikken, als ik zoo half gekleed thuis +kom?” mompelde hij. „Als ze gezond was, zou ze zeker om het +voorgevallene lachen, maar nu—neen, nu gaat het niet. En dien +Flipsen kan ik daar toch ook niet laten zitten. Ik weet nu bij +ondervinding, hoe onaangenaam het er is. Neen, dat gun ik den man toch +niet, al is hij een beetje lastig. Ik zal hem er weer uitlaten. Zijne +vrouw maakt zich anders misschien ook nog ongerust, en zij is een goed +mensch. Zij heeft Moeder in de laatste dagen dikwijls hare +belangstelling getoond. Alleen reeds daarom zou ik Flipsen er +uitlaten.”</p> + +<p>Dik keerde naar het raadhuis terug. In de verte hoorde hij Flipsen +al om hulp roepen.</p> + +<p>„Help, help!” klonk het. „O! die rakkers! Die +schelmen! Help!”</p> + +<p>„Hier ben ik al, Flipsen!” zei Dik, zich voor het gat +plaatsende. „Als je mij belooft, dat ik vrij naar huis mag gaan, +zal ik je verlossen.”</p> + +<p>„Vrij?” schreeuwde Flipsen. „Dat nooit, nooit, +versta-je? Jou aartsschelm! Wacht maar, ik zal je wel +krijgen!”</p> + +<p>„Nu, Flipsen, dan blijf je er in, dat begrijp je. ’t +Spijt me wel, want ik zou je graag vrijlaten. Ik ben met dat doel +alleen teruggekomen. Maar als je niet wilt, moet je het zelf weten. +Goeden avond.” <span class="pagenum">[<a id="pb156" href= +"#pb156">156</a>]</span></p> + +<p>Dik keerde zich om, en wilde vertrekken.</p> + +<p>„Ho, ho, Dik, zoo bedoel ik het niet!” riep Flipsen, die +nu begreep, dat het Dik ernst was. „Ik dacht, dat je gekomen +waart, om den spot met me te drijven, maar als je het werkelijk meent, +is het wat anders.”</p> + +<p>„Ik meen het,” zei Dik ernstig. „Ik weet nu bij +ondervinding, hoe onaangenaam het daarbinnen is, en zie je, ik kan het +niet van me verkrijgen, om je hier den geheelen nacht te laten zitten. +Maar eerst moet ik mijne broek hebben.”</p> + +<p>„Hier is ze, Dik,” zei Flipsen, haar door het gat +stekende. Dik trok haar dadelijk aan.</p> + +<p>„Laat mij er nu uit, Dik,” vroeg Flipsen.</p> + +<p>„Maar wie waarborgt mij dan, dat je me niet dadelijk weer zult +opsluiten? Je kunt veel harder loopen dan ik.”</p> + +<p>„Ik beloof het je, Dik. Een anderen waarborg kan ik je niet +geven. Toe, laat mij er nu uit.”</p> + +<p>„Kun-je de deur van binnen openen, als ik je den sleutel +geef?”</p> + +<p>„Ja, geef maar hier.”</p> + +<p>Dik haalde den sleutel uit het slot, en wond er een dun touwtje om, +dat hij stevig vastknoopte.</p> + +<p>„Hier heb-je hem, Flipsen. Eer je het touwtje er af hebt, ben +ik thuis.” <span class="pagenum">[<a id="pb157" href= +"#pb157">157</a>]</span></p> + +<p>„Je behoeft me anders niet te wantrouwen, Dik, want eene +belofte breek ik nooit. Maar zoo is het ook goed.”</p> + +<p>Dik gaf den sleutel en ging naar huis.</p> + +<p>Toen hij binnentrad, lag Moeder in eene lichte sluimering, en Vader +zat met de handen onder het hoofd bij de tafel te dommelen. Beiden +ontwaakten door zijne komst. Dik ging naar het bed zijner moeder.</p> + +<p>„Hoe is het nu met u?” vroeg hij.</p> + +<p>„Veel beter, Dik, veel beter, maar nog zwak.”</p> + +<p>„O, dat zal elken dag wel wat beter worden. Wil u niet wat +eten, voor we naar bed gaan?”</p> + +<p>„Neen kind, dank-je, ik heb volstrekt geen eetlust. Alleen heb +ik trek in een lekker, zacht peertje. Zouden de onze nog niet rijp +zijn? Of zijn ze al opgegeten?”</p> + +<p>„Neen, Moeder, zeker niet. We hebben ze juist voor u aan den +boom gelaten. Wil ik er een paar halen? Er zitten er twaalf aan; ik heb +ze van middag nog geteld.”</p> + +<p>„Ja, Dik, dat is goed. Ik heb er veel trek in. Mijn mond is +zoo droog.”</p> + +<p>Dik ging naar buiten. In den tuin, achter het huis, stond een klein +pereboompje, dat zijn vader daar een paar jaar geleden geplant had. +Meer vruchtboomen <span class="pagenum">[<a id="pb158" href= +"#pb158">158</a>]</span>bezaten zij niet. Het vorige jaar had het +boompje nog geene vrucht gedragen, maar dezen zomer waren er twaalf +heerlijke peren aan gegroeid. Dik had er al menigmaal een begeerigen +blik op geworpen, maar hij had er toch geen van opgegeten, waar hij +thans dubbel blijde om was, omdat zijne zieke moeder er nu zooveel +genot van hebben kon.</p> + +<p>Hij liep het huis om, en kwam in den tuin. Doch plotseling bleef hij +staan. Hoorde hij daar geen geritsel in den tuin? Ja, zie, daar vlogen +donkere gedaanten langs hem heen. Het waren jongens, die bij zijne +komst de vlucht namen. Weldra waren ze in de duisternis verdwenen.</p> + +<p>Dik vloog naar het pereboompje. Zouden de jongens die heerlijke +peren gestolen hebben, juist nu zijne moeder er zulk eene behoefte aan +had? Ja waarlijk, zij waren verdwenen. Hoe hij ook zocht, hij kon er +geen enkele vinden.</p> + +<p>Tranen van spijt kwamen hem in de oogen. Zoo gaarne zou hij Moeder +die versnapering hebben aangeboden, en nu waren zij gestolen.</p> + +<p>„’t Is gemeen!” riep hij met gebalde vuisten, +„’t Is slecht, maar ik zal....” Doch plotseling zweeg +hij, en het schaamrood bedekte hem de kaken. „Ik heb het zelf ook +gedaan,” mompelde hij. „Ik ben even slecht <span class= +"pagenum">[<a id="pb159" href="#pb159">159</a>]</span>als zij, ik ben +ook—een dief, een leelijke dief! O, ik gevoel nu eerst goed, hoe +slecht het van mij was, en ik weet nu, dat stelen stelen is, +onverschillig of het een gulden betreft of een appel. Maar het zal mij +nooit weer gebeuren; een dief wil ik niet wezen!”</p> + +<p>Met loome schreden ging hij naar binnen, en met neergeslagen oogen +zeide hij, wat er gebeurd was. Voor de eerste maal van zijn leven +durfde hij Moeder niet in de eerlijke oogen te zien, en hij gevoelde +zich, alsof hij zelf haar de peren ontstolen had. Hij had zooveel +berouw over hetgeen dien avond gebeurd was, dat hij er bijna den +geheelen nacht niet van slapen kon. Na dien tijd stal hij nooit +weer.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o006.gif" alt="" width= +"305" height="131"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb161" href= +"#pb161">161</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch15" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o031.gif" alt= +"Ornament" width="554" height="150"></div> + +<h2 class="label">Vijftiende Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Paarden en ezels.</h2> + +<p style=" + background: url(images/ii161.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/ii161.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">I</span>n het volgende voorjaar ging Dik van school, en niet hij +alleen, maar ook bijna alle kinderen, die gelijk met hem op school +gekomen waren. Piet van Dril kwam bij zijn vader in de smederij, waar +hij gewoonlijk met een zwart gezicht aan de blaasbalg stond te trekken, +of zóó lustig met een zwaren hamer op het gloeiende ijzer +sloeg, dat de vonken door de smidse spatten. Zijn vader beweerde, dat +er een flinke smid van hem zou groeien.</p> + +<p>Jan Vos kwam in de leer bij Langerijs, den metselaar. Zijn +voornaamste werk bestond gedurende het <span class="pagenum">[<a id= +"pb162" href="#pb162">162</a>]</span>eerste jaar in steenen aandragen +en kalk maken. Deze bezigheid werd de oorzaak, dat hij altoos net zoo +wit zag, als Piet van Dril zwart, ’t Was dan ook een mal gezicht, +als die twee soms samen over den weg liepen.</p> + +<p>„Precies de dag en de nacht, die elkaar een handje +geven,” zei Dik dan, als hij hen tegenkwam. Doch hoe ze er ook +mochten uitzien, zij waren degelijke jongens, die flinke mannen +beloofden te worden.</p> + +<p>Bruin Boon kwam bij zijne moeder in „de zaak”, welke +bestond uit een klein winkeltje in kruidenierswaren, bijna zonder +klanten. Hij moest nu elken dag „den boer op”, om nieuwe +klanten te winnen en de zaak aldus uit te breiden. Zijne moeder kocht +hem een ouden ezel, die bijna even lui was als haar veelbelovende zoon, +liet eene kar maken en stuurde hem nu elken dag er op uit. Maar van +zaken doen kwam niet veel. Hij dobbelde liever met de jongens, die hij +tegenkwam, en ging al gauw in de kleine herbergen buiten het dorp zijn +tijd verluieren, en het geld zijner moeder verkwisten. De ezel had een +allertreurigst leven bij hem, want het arme dier kreeg veel meer slaag +dan eten. Geen wonder, dat het beest op ’t laatst zoo koppig +werd, dat Bruin er niets meer van gedaan kon krijgen.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p163.jpg" alt="" width= +"444" height="531"></div> + +<p>Dik, die volstrekt geen lust had om, evenals zijn <span class= +"pagenum">[<a id="pb163" href="#pb163">163</a>]</span>vader, timmerman +te worden, had eerst in het geheel niet geweten, wat hij worden zou. +Niet alleen in het timmeren schepte hij geen behagen, maar er werd ook +geen enkel ander vak op het dorp beoefend, dat hem aantrok. Eindelijk +kreeg hij een baantje, dat hem aanstond. Hij werd door den ouden +dorpsdokter in dienst genomen. Deze had zulk eene uitgebreide praktijk +en <span class="pagenum">[<a id="pb164" href= +"#pb164">164</a>]</span>zijne patiënten woonden zoover uit +elkander, dat hij verplicht was paard en rijtuig te houden. Zijn +paarden en rijtuigen moesten er altoos keurig netjes uitzien, daar was +hij op gesteld. Wijl nu zijn oude koetsier sukkelend was geworden en +hoogstwaarschijnlijk nooit weer geheel herstellen zou, zag de dokter +zich genoodzaakt, andere hulp te zoeken, en omdat Dik uitstekend met +paarden kon omgaan, had de dokter het oog op hem laten vallen. Nu had +Dik een leventje naar zijn zin. ’s Morgens moest hij eerst de +rijtuigen schoonmaken en de paarden uit het land halen, of, als het +winter was, den stal in orde brengen. Dan spande hij in, om den dokter +naar zijne patiënten te rijden, die soms wel twee of drie uren +buiten het dorp woonden, en als hij dan ’s middags thuis kwam, +hielp hij pillen en poeders, drankjes en zalfjes klaarmaken.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p165.jpg" alt="" width= +"269" height="658"></div> + +<p>De dokter begon al spoedig veel van Dik te houden. Geen wonder ook! +Dik was ijverig en flink, en bij alles wat hij deed, behulpzaam en +beleefd. Hij stond altijd klaar om in te spannen, zelfs midden in den +nacht, en het gebeurde nog al eens, dat de dokter dan geroepen werd. +Bovendien was hij opgeruimd en vroolijk van aard, wat de dokter prettig +vond, omdat hij het zelf ook was. Één ding beviel den +ouden heer echter maar half, en hoeveel moeite hij ook deed, om het +<span class="pagenum">[<a id="pb165" href="#pb165">165</a>]</span>Dik +af te leeren, het gelukte hem niet. Dik had namelijk de gewoonte om, +als hij op den bok van het dokterskoetsje zat, tegen bijna iedereen een +praatje te maken of eene grap te verkoopen, wat uit den aard der zaak +<span class="pagenum">[<a id="pb166" href="#pb166">166</a>]</span>niet +fluisterend kon geschieden. Het ging den dokter dan ook veel te +luidruchtig en maakte hem soms wel knorrig.</p> + +<p>„Dik, geen praatjes maken op den bok, asjeblieft!” klonk +het dan gewoonlijk. „Begrepen?”</p> + +<p>„Jawel, dokter.”</p> + +<p>„Ik wil het nu volstrekt niet meer hebben, hoor-je? ’t +Staat in het geheel niet netjes.”</p> + +<p>„Ja, dokter.”</p> + +<p>„Ik heb het je nu al zoo dikwijls gezegd, dat je het wel eens +onthouden mocht, dunkt me.”</p> + +<p>„Ja, dokter.”</p> + +<p>„Jawel, jij geeft me altoos gelijk, dat weet ik wel, maar een +oogenblik later doe je het toch weer, en dat verkies ik niet +langer.”</p> + +<p>Nu, Dik deed dan ook wel zijn best, maar het duurde nooit lang, of +hij verviel weer in zijne oude gewoonte, vooral wanneer hij goede +kennissen tegenkwam.</p> + +<p>Eens op een schoonen zomer-namiddag reed Dik het dorp uit, om den +dokter naar een zieke te brengen, die op grooten afstand van het dorp +woonde. Het zonnetje blonk aan den blauwen hemel en deed het koper +flikkeren, dat zich aan het tuig van het paard bevond. Lustig liet Dik +zijne lange zweep door de lucht klappen, zoodat de musschen verschrikt +uit de <span class="pagenum">[<a id="pb167" href= +"#pb167">167</a>]</span>boomen opvlogen, en Zwart de ooren tot bijna op +den nek terugtrok, en liep, wat hij loopen kon. Zoo ging het Dik +volkomen naar den zin, en den dokter ook, want die hield ook wel van +zoo ’n ritje. Het stof van den uitgedroogden weg dwarrelde boven +de boomen uit.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p167.jpg" alt="" width= +"364" height="271"></div> + +<p>„Vooruit, Zwartje, lustig hoor!” zei Dik, terwijl hij +met de zweep de vliegen verdreef, die het paard blijkbaar als hunne +zuigflesch beschouwden. „Maar wat zie ik daar? Wie is die +hardlooper? Ha, ha! Kijk eens, dokter, daar aan den overkant van het +kanaal rijdt de veearts met zijn nieuwen schimmel. Hij wil ons voorbij +rijden. Toe Zwart!”</p> + +<p>„Ik geloof het waarlijk ook, Dik,” antwoordde de dokter +door het geopende voorraampje. „’t Is een mooi beest en het +loopt hard.” <span class="pagenum">[<a id="pb168" href= +"#pb168">168</a>]</span></p> + +<p>„Hard? Hard?” zei Dik. „Hij loopt niet harder dan +de Zwart, dokter. Wil ik het eens probeeren?”</p> + +<p>„Jongen, jongen, Dik, ’k weet het niet. Die schimmel +loopt uitstekend, en....”</p> + +<p>„Kijk eens, dokter,” riep Dik plotseling met vuur, +„kijk eens, hij wenkt met de zweep, om ons uit te lachen. Dat is +tergen! Vooruit, Zwart, laat je niet van de vliegen steken. +Huupla!”</p> + +<p>Vroolijk klapte Dik met zijne zweep, en met vaste hand trok hij de +leidsels aan. Klets, klets, klonk het boven het rijtuig. Zwart legde +zijne ooren bijna in zijn hals en liep uit alle macht.</p> + +<p>„Ha, dokter, ziet u wel, Zwart heeft zelfs geen tikje noodig. +Als hij de zweep maar hoort, weet hij al, hoe laat het is. Vooruit, +Zwartje! Houd-je goed, jongen! Die schimmel loopt best, +dokter.”</p> + +<p>„Ja, Dik,” zei de dokter, terwijl hij met genoegen +bemerkte, dat zijn Zwartje niet voor den schimmel behoefde onder te +doen, „ja Dik, hij loopt best, maar Zwart nog beter. Wij halen +hem in, geloof ik.”</p> + +<p>„Gelooven, dokter? Ik weet het zeker! Ha, dat is flauw, hij +gaat de zweep gebruiken. Neen, man, niet noodig, hoor, want hij loopt +al zoo hard, als hij kan. Toe, Zwart, huupla, vooruit, huup +Zwart!”</p> + +<p>De zweep snorde opnieuw door de lucht, doch <span class="pagenum"> +[<a id="pb169" href="#pb169">169</a>]</span>Dik zorgde er voor, zijn +paard er niet mede aan te raken. Hij sloeg die beesten nooit, +uitgezonderd als zij koppig waren. Dan alleen achtte hij het +noodig.</p> + +<p>„Voort, Zwart, nog eventjes, jongen! Kijk, dokter, we hebben +hem al ingehaald. Toe Zwart; laat zien, wat je kunt. Hoera, we zijn +voor!”</p> + +<p>Dik keek triomfantelijk om en klapte met zijne zweep. Toen hield hij +de teugels in.</p> + +<p>„Bedaar maar weer, Zwartje. Je hebt je goed gehouden. Ho maar, +m’n jongen, hij weet al, dat je hem de baas bent. Laat hem nu +maar gaan.”</p> + +<p>Langzamerhand kwam Zwart weer tot bedaren, en Dik en de dokter +zochten ook hun gemak. De laatste ging welbehaaglijk achterover in zijn +koetsje leunen, en Dik zag met ergernis, hoe de veearts zijn paard +bleef voortjagen.</p> + +<p>„Flauw, man,” mompelde hij, „’t beest kon +immers niet harder. Als je zoo met hem wilt leven, zul-je niet lang +pleizier van hem hebben.”</p> + +<p>Eindelijk kwamen zij, waar zij wezen moesten. De dokter verliet het +rijtuig en Dik ging bij het paard staan, dat hij tevreden op den +glanzenden nek klopte. Nog maar een paar minuten was hij van den bok +af, toen hij in de verte Bruin Boon met zijn ezelwagen zag aankomen. En +hij zag het niet alleen, maar hij <span class="pagenum">[<a id="pb170" +href="#pb170">170</a>]</span>hoorde het ook, want Bruin sloeg er met +een dikken stok zoo geducht op los, en hij schreeuwde zoo luid, om zijn +grauwtje vooruit te krijgen, dat men het wel vijf minuten ver hooren +kon. En toch hielp al dat slaan en schreeuwen al bitter weinig; de ezel +liep uiterst langzaam en bleef zelfs nu en dan geheel stilstaan. Dan +had Bruin weer reuzenkracht noodig, om hem vooruit te doen gaan. +Eindelijk, na veel schreeuwen en nog meer slaan, bereikte hij Dik, maar +nu scheen de ezel er ook genoeg van te hebben. Hij bleef staan en wilde +geen poot meer verzetten. Bruin sloeg er onbarmhartig op los en +schreeuwde als een bezetene, maar niets hielp. Grauwtje bleef, waar hij +was, en Dik ergerde zich geweldig.</p> + +<p>„Zeg eens, dierenbeul,” riep hij eindelijk, „als +je dat beest nu nog langer slaat, krijg je met mij te doen, en dan zal +het je niet meêvallen, geloof dat! Zie je niet, dat het arme dier +niet meer kan. Kijk eens aan, ’t is schande: het bloed staat hem +op de huid. Geef het beest liever wat meer te eten; misschien dat hij +je luie lichaam dan wel weer trekken wil. Zijne ribben steken bijna +door zijn vel heen.”</p> + +<p>„Dat gaat jou toch zeker niet aan, wel?” riep Bruin, die +echter toch te veel ontzag voor Dik had, om met slaan voort te durven +gaan. „Hij krijgt eten genoeg; ’t is niet anders dan +luiheid.” <span class="pagenum">[<a id="pb171" href= +"#pb171">171</a>]</span></p> + +<p>„Ja, dat geloof ik wel,” riep Dik. „Hij is bijna +net zoo lui als zijn baas, ha, ha, en dat is geen klein +beetje.”</p> + +<p>„Vooruit!” riep Bruin, terwijl hij den ezel aan het bit +trok. Doch ’t was moeite voor niet. Grauwtje zette zijne pooten +zoover mogelijk van elkander en bleef als een standbeeld staan.</p> + +<p>„Vooruit!” riep Bruin, terwijl hij nog harder trok. +„Vooruit, ezel, allo!”</p> + +<p>Maar jawel, ’t hielp niets. Er was geen beweging in het dier +te krijgen, en Bruin werd hoe langer hoe boozer, vooral toen Dik begon +te schateren van lachen. Bruin liet den kop van den ezel los en begon +van achteren tegen den wagen te duwen, al schreeuwende: „Vooruit, +ezel, vooruit!”</p> + +<p>Doch ook die moeite werd niet beloond. De dokter kwam terug, gevolgd +door de meid en een paar knechts van de boerderij, en nu beproefde men +met vereenigde kracht, den ezel aan het loopen te krijgen. Men duwde +tegen den wagen en trok tegelijkertijd den ezel aan het bit voort, +zoodat het dier wel moest toegeven, doch zoodra men hem losliet, bleef +hij weer staan.</p> + +<p>„Nog maar eens geprobeerd!” riep men, en voort ging het +weer. Juist meende men den gang er in te hebben, toen de ezel op den +grond ging liggen en <span class="pagenum">[<a id="pb172" href= +"#pb172">172</a>]</span>zoo ten duidelijkste een bewijs van het +tegendeel gaf.</p> + +<p>„Ik denk, dat het beest ziek is,” zei de dokter. +„Wat is het dier verschrikkelijk mager.”</p> + +<p>„Ja, dokter,” zei Dik, „hij krijgt meer slaag dan +eten.”</p> + +<p>„Dat zal wel,” riepen de omstanders, die elk oogenblik +talrijker werden. „Hij heeft ook een besten baas. Ik geloof, dat +de ezel nog beter is dan hij.”</p> + +<p>„Ho, hop! Hop!” riep men, doch het dier bleef liggen. Er +was geen verwikken aan.</p> + +<p>„Weet je, wat je doen moet, Bruintje?” riep Dik. +„Span hem maar gerust af, want hij trekt toch niet meer vandaag. +Dan zullen we je helpen, om hem op den wagen te leggen, en trek hem dan +zelf naar huis; anders kom je er nooit.”</p> + +<p>„Ha-ha-ha!” klonk het overal. „Bruin, dan speel +jij voor ezel; dat zal aardig wezen. Dan trekt de eene ezel den +anderen!”</p> + +<p>„Och, dat gebeurde toch al,” zei Dik lachend. +„Kom, Bruin, zullen we je helpen?”</p> + +<p>„Hij moet wel,” riep het volk. „Die ezel kan hier +toch niet blijven liggen? Pakt maar aan, jongens!”</p> + +<p>„Ja, er zit niet anders op,” zei de dokter. „Help +ook even, Dik, en dan rijden we gauw naar huis.”</p> + +<p>Alle man toog aan het werk. De tuigen werden <span class="pagenum"> +[<a id="pb173" href="#pb173">173</a>]</span>losgemaakt, en de ezel werd +met vereenigde kracht en onder luid gelach op den wagen gelegd. Dat +gelach werd er niet minder op, toen Bruin het lemoen opnam, en met zijn +viervoetigen passagier langzaam dorpwaarts toog.</p> + +<p>„Goede reis, met je beiden!” riep de een.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p173.jpg" alt="" width= +"598" height="360"></div> + +<p>„Wil ik den stuurman je stok geven?” vroeg een +ander.</p> + +<p>„Dat heeft hij wel verdiend!” meende een derde.</p> + +<p>„Kom, Dik, we gaan,” zei de dokter lachend, +„’t Is een grappig gezicht.”</p> + +<p>Dik klom op den bok en reed weg. Hij kon echter niet nalaten, zoo nu +en dan eens met een spottend <span class="pagenum">[<a id="pb174" href= +"#pb174">174</a>]</span>gezicht om te kijken naar Bruin, die met dat +warme weêr zijne handen vol had aan zijn vrachtje.</p> + +<p>Toen hij een paar uur later de paarden naar het land bracht, zag hij +juist, hoe Bruin, door een groot aantal jongens omringd, zijn intocht +in het dorp deed. Het was een gejoel en gelach, zonder ophouden. Bruin +mocht er niet over klagen, dat hij dien avond geen bekijks had, want +het halve dorp keek hem lachend na, en aan grappen ontbrak het niet. +Men gunde het hem, dat zijn grauwtje hem zoo had te pakken genomen, +omdat hij het meer dan dubbel aan het dier had verdiend.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o074.gif" alt="" width= +"461" height="108"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb175" href= +"#pb175">175</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch16" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o007.gif" alt= +"Ornament" width="557" height="177"></div> + +<h2 class="label">Zestiende Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Hoe Dik de heks voorthielp.</h2> + +<p style=" + background: url(images/id007.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/id007.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">D</span>ik zal ongeveer zestien jaar geweest zijn, toen hij op een +guren Novemberdag het huisje van de heks voorbij moest. ’t Was +vinnig koud. De wind gierde over de vlakte en joeg hem groote, natte +sneeuwvlokken in het gelaat, die dan dadelijk in water overgingen, dat +hem langs den hals tusschen zijne kleeren droop. Aan elk haartje, dat +van onder zijne muts te voorschijn kwam, hing een druppel water. Zijne +bolle wangen en zijne ooren zagen paars-blauw van de koude.</p> + +<p>„Brrr, wat een weêr!” mompelde hij, zijne handen +<span class="pagenum">[<a id="pb176" href="#pb176">176</a>]</span>diep +in de jaszakken stekende en het water van zijne lippen blazende. +„Brrr, echt hondenweer! Wacht, nu komt de regen er ook nog bij, +en de sneeuwjacht wordt er niet minder op. Weet je wat, ik moest maar +even bij de heks gaan schuilen, anders word ik nog doornat.”</p> + +<p>Dik versnelde zijn pas, en bereikte weldra het hutje. Hij opende de +deur en trad binnen.</p> + +<p>„Hè, hè, wat een weêr! Mag ik even +schuilen, moedertje?”</p> + +<p>„O, Dik, ben jij daar? Kom er gerust in, hoor. Ga zitten, +’t Is een verschrikkelijk weêr.”</p> + +<p>Dik nam plaats en droogde met zijn zakdoek gelaat en hals af.</p> + +<p>„Wat zie ik?” zei hij plotseling, „ligt de oude +man weer te bed? Is hij weer ziek?”</p> + +<p>„Ach ja, Dik, ’t is weer heelemaal mis met hem. ’t +Is zijne oude kwaal; aldoor maar hoesten, hoesten, hoesten.”</p> + +<p>„Zoo, zoo! Hoe lang ligt hij al?”</p> + +<p>„Dat wordt morgen vijf weken, Dik. Ja, ja, ’t is een +bedroefde tijd.”</p> + +<p>De oude vrouw wendde het hoofd af en veegde zich een traan uit het +oog. Dik keek haar vol medelijden aan. <span class="pagenum">[<a id= +"pb177" href="#pb177">177</a>]</span></p> + +<p>„Arme ziel,” zeide hij, „dan zal het er wel weer +niet breed zitten, denk ik?”</p> + +<p>„Armoê, Dik, armoê. Niets anders dan armoede en +ellende. In vijf weken hebben we nu al geen cent ontvangen, en als er +geen hulp komt, weet ik niet, waar het belanden moet. O, Dik, ’t +is verschrikkelijk!”</p> + +<p>„Ja, zeg dat wel. ’t Is verschrikkelijk! Maar waarom +vraag je niet eens hier of daar hulp! Er wonen toch menschen genoeg in +het dorp, die wel wat missen kunnen. Daar heb je bij voorbeeld Mulder, +die alleen is rijk genoeg om....”</p> + +<p>„Mulder?” riep de oude vrouw, „Mulder? Praat me +niet van Mulder, want die kent geen medelijden. ’t Is mijn eigen +huisbaas, en van middag is hij nog hier geweest, om de huur van vijf +weken te halen. Maar ik kon hem onmogelijk betalen en heb hem om +uitstel gevraagd, met de belofte, dat we zullen betalen, zoo gauw we +weer wat verdienen kunnen. Doch hij wil van geen uitstel hooren, en +morgen moeten we dit huisje verlaten. ’t Is verschrikkelijk, Dik, +met dien zieken man, en ik weet nog niet eens, waarheen ik hem brengen +moet. Vijfendertig jaar hebben we hier gewoond....”</p> + +<p>De oude vrouw begon luide te snikken.</p> + +<p>„Het huisje uit?” riep Dik verontwaardigd. „En dat +<span class="pagenum">[<a id="pb178" href="#pb178">178</a>]</span>met +een zieken man? Maar dat is schandelijk! Dat mag niet gebeuren! Hoeveel +geld moet hij van u hebben?”</p> + +<p>„We betalen negentig centen in de week, dus dat is vier en een +halven gulden in het geheel. ’t Is geen groote som, Dik, maar als +men zelfs geen vier en een halven cent in huis heeft....”</p> + +<p>„Hier, pak aan,” zei Dik, haar eenig kopergeld +toestoppende, „’t is wel niet veel, maar ik heb niet meer. +En als....”</p> + +<p>„Dank je wel, Dik, als alle menschen waren, zooals +jij....”</p> + +<p>„Stil, niet danken, asjeblieft. Ik zal zien, wat ik voor je +doen kan. In elk geval, die huishuur zal wel terecht komen. Bekommer je +daar maar niet over. En nu ga ik verder; de regen is wat minder +geworden.”</p> + +<p>Dik vertrok, en toen ’s avonds zijn werk af was, liep hij het +dorp in en ging naar Piet van Dril, die in de smederij aan het werk +was.</p> + +<p>„Piet, ik heb eene wijde ijzeren of looden pijp noodig, met +eene bocht er in. Heb jij er een voor me te leen tot van +avond?”</p> + +<p>„Is eene kachelpijp goed? Hier heb ik er een met een elleboog. +Wat moet je er mede doen, of—is het een geheim?” <span +class="pagenum">[<a id="pb179" href="#pb179">179</a>]</span></p> + +<p>„Neen Piet, ’t is voor jou geen geheim, maar voor +anderen wel. Voor jou is het dat niet, omdat je me helpen moet, weet +je. Die kachelpijp staat me wel aan. Daar zal het wel mede +gelukken.”</p> + +<p>„Nu, wat moet je dan doen?” vroeg Piet nieuwsgierig. +„Eene grap?”</p> + +<p>„Ja, zoo ongeveer wel. Luister, ik zal het je vertellen. Je +kent toch de heks wel van den Achterweg?”</p> + +<p>„Of ik! Weet je nog wel, Dik, hoe we jaren geleden nog eens op +een avond naar haar huisje gegaan zijn, om haar bang te maken, en wat +waren we toch eigenlijk zelf bang. Nu, ik geloof, dat er nog wel groote +menschen bang voor haar zijn, want nog altoos staat ze in geen goed +blaadje. Niet, dat ik het nog ben, volstrekt niet, hoor; ik geloof +zulke dwaze praatjes niet meer, maar er zijn nog domme menschen genoeg, +die ze wèl gelooven.”</p> + +<p>„Juist, Piet, dat denk ik ook, en ik wil van avond er de proef +eens van nemen. Die arme vrouw lijdt tegenwoordig weer vreeselijk +armoê; vooreerst is het winter, dus valt er weinig te verdienen, +en bovendien is oude Willem nu al vijf weken ziek. Nu behoef je niet te +vragen, hoe het met hen gesteld is. En tot overmaat van ramp komt daar +die oude Mulder, die vrek, om de huishuur, en nu zij niet betalen kan, +moet <span class="pagenum">[<a id="pb180" href= +"#pb180">180</a>]</span>zij morgen met haar ouden, zieken man het huis +uit. Is dat niet verregaand onbarmhartig?”</p> + +<p>„Dat is het!” riep Piet verontwaardigd uit. „Die +vrek! Wie weet, hoeveel geld hij heeft, en nu zulke arme menschen bij +ziekte en kou op straat te willen zetten. ’t Is +onmenschelijk!”</p> + +<p>„Juist zoo!” zei Dik. „Maar het zal niet gebeuren, +Piet. Ik heb al dikwijls hooren vertellen, dat hij erg bang van aard +is, vooral ’s avonds, en op de heks heeft hij het in ’t +geheel niet begrepen. Nu ben ik van plan, om hem van avond zoo bang te +maken, dat hij het niet zal durven wagen, haar morgen het huis uit te +zetten.”</p> + +<p>„Maar welk plan heb je dan toch, Dik?”</p> + +<p>„Ik ga van avond voor heks spelen, Piet, en als jij me helpt, +zal hem het lachen wel vergaan. Doe je het?”</p> + +<p>„Goed zoo; ik doe meê, dat beloof ik je!”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p181.jpg" alt="" width= +"390" height="365"></div> + +<p>Mulder woonde in een van de kleinste huisjes van het dorp, aan den +eenen kant naast de kerk en aan de andere zijde naast eene groote +schuur. Vroeger was hij boer geweest, doch toen hij, na den dood van +zijne vrouw, in de gelegenheid kwam, zijne boerderij voor veel geld te +verkoopen, had hij dat gedaan, en was in dat huisje gaan wonen. Daar +leefde hij, uit <span class="pagenum">[<a id="pb181" href= +"#pb181">181</a>]</span>gierigheid, geheel als een kluizenaar. Hij +veegde zelf den vloer aan en kookte zijn eigen potje. Dat het er +dientengevolge tamelijk vuil bij hem uitzag, hinderde hem niet. Het +leven was op deze wijze goedkoop, en dat was bij hem het voornaamste. +De ijzeren geldkist, die onder zijne bedstede stond, was het eenige +voorwerp op de wereld, dat hij liefhad. Zijn geld was zijn afgod. Het +had hem moeite genoeg gekost, zoo ’n schat bij elkander te +krijgen, en menige leelijke daad had hij daarvoor op zijn geweten +genomen. Maar toch had hij het lief, zoo lief, dat hij het voor geen +gerust geweten had willen ruilen. Elken avond, als deuren en vensters +<span class="pagenum">[<a id="pb182" href="#pb182">182</a>]</span>goed +gesloten waren, zat hij te tellen, en dan glinsterden zijne oogen van +begeerte en genot. Zoo ook op den avond, waarop Dik en Piet hem een +bezoek zouden brengen. Hij zat voor den haard, waarop eenige glimmende +kolen lagen. De tafel had hij naast zich geschoven. Een klein +spaarlampje verlichtte de armoedige woning. Hij liet het goud door +zijne vingers glijden.</p> + +<p>„’t Is eene groote som,” mompelde hij, „en +zij zal nog grooter worden. Elk jaar komt er bij, en er gaat maar +weinig af. Dat die leelijke heks me nu niet betalen kan! Maar ik waag +het niet langer. Die man kan wel zoo lang ziek blijven en misschien wel +sterven ook. Dan betaalt ze in het geheel niet meer, en word ik het +kind van de rekening. Jawel, dat begrijp-je, daarvoor moet ze net bij +Mulder wezen. Morgen zal ze het huis uit, ziek of niet ziek, daar geef +ik niet om; wil hij doodgaan, dat moet hij weten. Zou ze waarlijk eene +heks wezen? Brrr, dat zou akelig zijn! Ze kan me soms zoo vreemd +aankijken, net of... Als ze nu eens plotseling door den schoorsteen +kwam, hu, ’t is om je dood te schrikken! Maar neen, ’t is +toch ook eigenlijk te mal, om er van te praten. Heksen! Wie gelooft er +nog aan heksen? Maar er moet toch wel wat van waar wezen, want hoe +komen zulke praatjes anders in de wereld? Ik heb er mijn vader zoo +dikwijls <span class="pagenum">[<a id="pb183" href= +"#pb183">183</a>]</span>over hooren spreken, vroeger; neen, ’t is +toch niet heelemaal weg te redeneeren. Als er vroeger heksen waren, zie +ik niet in, waarom ze er nu niet meer zouden zijn. Verbeeld je, dat zoo +’n heks nu eens op een bezemstok door de lucht kwam aanvliegen, +en hier door den schoorsteen....”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p183.jpg" alt="" width= +"553" height="387"></div> + +<p>Op eenmaal werd Mulder doodsbleek en keek hij met strakke oogen naar +het vuur. Langzaam zag hij wat naar beneden vallen, en plotseling +werden de geel-roode vlammetjes van het haardvuur onnatuurlijk groot, +en wat hem nog het meest deed schrikken, helderblauw. <span class= +"pagenum">[<a id="pb184" href="#pb184">184</a>]</span>Tegelijkertijd +klonk er zulk een schrille kreet door den schoorsteen, dat hij op zijn +stoel zat te beven.</p> + +<p>„O, o,” kermde hij, „daar is ze al, o, o, wat moet +ik beginnen.—Hu!”</p> + +<p>Opnieuw klonk er een akelige kreet uit den schoorsteen, en een +geweldige slag tegen de achterdeur deed hem het bloed in de aderen +stollen. De blauwe vlammen in den haard, die langzamerhand kleiner +geworden waren, flikkerden opnieuw hoog op. Het vuur siste.</p> + +<p>„O, o, genade!” kermde de vrek.</p> + +<p>„Hier is de heks,—de heks,—de heks!” gilde +eene hooge stem, als van eene vrouw, door den schoorsteen. „Ze +moet haar huis uit, de heks,—de heks,—de heks!”</p> + +<p>„Ssss!” siste het, en nu zagen de vlammen groen.</p> + +<p>„Vreeselijk!” kermde Mulder, „wat zal me nu +overkomen? Genade, genade! O, je behoeft het huis niet uit; je moogt er +wel altoos in blijven wonen, voor niemendal wel. Genade!”</p> + +<p>„Hier is de heks, de heks op den bezem!” gilde het daar +boven, en er werd geweldig tegen de luiken gebonsd. „Hier is de +heks met zwavel en salpeter! De heks op den bezem! Hi-i-i-i!”</p> + +<p>De vrek viel kermende op de knieën. In doodsangst <span class= +"pagenum">[<a id="pb185" href="#pb185">185</a>]</span>keek hij naar den +schoorsteen, waardoor, naar hij vreesde, de heks zou binnenkomen.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p185.jpg" alt="" width= +"365" height="628"></div> + +<p>„O, heb medelijden, genade!” kermde hij. „Ach, +ach, kom toch niet hier; ik zal het je nooit weer lastig maken!” +<span class="pagenum">[<a id="pb186" href="#pb186">186</a>]</span></p> + +<p>Plotseling flikkerden de vlammen, die blauw en groen zagen, weer +hoog op, het gebulder werd heviger en het gegil in den schoorsteen +klonk in één woord ontzettend. Het angstzweet brak den +vrek uit. Hij was radeloos. Daar zag hij, hoe een ijzeren bak, waaruit +ook kleine blauwe vlammetjes opstegen, langzaam aan een ketting naar +beneden zakte, en boven het vuur bleef hangen.</p> + +<p>„Geld! Geld!” klonk het daarboven gillend. „Hier +is de heks met salpeter en zwavel, geld, geld, de heks met den bezem, +de vleermuizen en de hagedis! Geld, geld, hi-i-i-i!”</p> + +<p>„O, geld!” kermde de oude gierigaard, met een wanhopigen +blik op zijn schat. „Ook dat nog! Genade, genade!”</p> + +<p>„Hier is de heks, de heks met den bezem! Wat moet zij maken +van den ouden woekeraar? Moet hij eene vleermuis worden, +of...”</p> + +<p>„O, neen, neen, genade, geen vleermuis!” kreunde Mulder, +terwijl hij in doodsangst twee handen met geldstukken in den bak wierp, +waaruit opnieuw groote blauwe vlammen opstegen.</p> + +<p>„.... Of moet hij een nachtuil worden, die over het kerkhof +vliegt?”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p006.jpg" alt="" width= +"590" height="720"> +<p>„Hier is de heks, de heks op den bezem!” gilde het daar +boven, en er werd geweldig tegen de luiken gebonsd. „Hier is de +heks met zwavel en salpeter! De heks op den bezem! Hi-i-i-i!”</p> + +<p>De vrek viel kermend op de knieën. In doodsangst keek hij naar +den schoorsteen, waardoor naar hij vreesde, de heks zou +binnenkomen.</p> + +<p>„O, heb medelijden, genade!” kermde hij. „Ach, +ach, kom toch niet hier; ik zal het je nooit weer lastig +maken!”</p> +</div> + +<p>„Neen, neen, o neen, geen nachtuil, o, goede heks, <span +class="pagenum">[<a id="pb187" href="#pb187">187</a>]</span>vergeef het +mij!” riep Mulder, terwijl hij opnieuw een aantal geldstukken in +den bak wierp.</p> + +<p>„.... Of een slang met giftige tanden, of een draak met zeven +koppen? Ja, een draak, een draak! Hij wordt een draak! Hier is de heks, +ze komt om het geld, om het geld van den vrek! Ze komt, ze komt met +zwavel en salpeter! Waar is de woekeraar? Hi-i-i-i!”</p> + +<p>„Help, help, o genade! Hier is mijn geld, dáár, +dáár!” En de oude man wierp sidderend handenvol +geld in den bak. „Ach, genade! Laat me toch asjeblieft geen draak +worden! O, o!”</p> + +<p>Plotseling werd het gegil nog heviger en akeliger, en groote blauwe +en groene vlammen stegen van het haardvuur op. Het gebulder tegen de +luiken duurde onophoudelijk voort. Vol ontzetting bedekte Mulder zijne +oogen met beide handen en kroop in den donkersten hoek onder de tafel, +waar hij voorover op den grond ging liggen. Elk oogenblik verwachtte +hij de heks te hooren binnenkomen.</p> + +<p>Doch neen, langzamerhand werd het stiller; eindelijk hoorde hij nog +een gil, en toen niets meer. Toch durfde hij nog niet opkijken, maar +toen hij eindelijk gedurende een geruimen tijd geen verdacht geluid +meer hoorde, kwam hij voorzichtig uit zijn schuilhoek te voorschijn en +keek in de kamer rond. Gelukkig, er <span class="pagenum">[<a id= +"pb188" href="#pb188">188</a>]</span>was niets geheimzinnigs meer te +zien; het vuur was weer gewoon, zelfs bijna uitgedoofd, en geen +verdacht geluid trof zijne ooren. Hij bekeek en betastte zich aan alle +zijden, om te onderzoeken, of hij ook betooverd was, doch dat onderzoek +stelde hem gerust. Hij bevond zich nog onveranderd en ongedeerd.</p> + +<p>„Maar het heeft me geld genoeg gekost,” zuchtte hij, met +een treurigen blik op zijn geldkist. „Laten de menschen me nu +nooit weer zeggen, dat er geen heksen zijn, hu, hoe akelig! Ik weet er +nu alles van!”</p> + +<p>Nog over al zijne leden bevende, borg hij zijn schat weer weg en +legde zich te bed, waar hij den ganschen nacht door akelige droomen +werd gekweld.</p> + +<p>Had de man geweten, dat de heks niemand anders was geweest dan Dik, +die door de kachelpijp heen al dien onzin naar beneden had getoeterd, +terwijl zijn makker Piet de deur en de vensters beukte, dan zeker zou +hij niet zoo gemakkelijk afstand hebben gedaan van zijne geliefde +goudstukken. Den volgenden morgen keek hij telkens naar den haard, om +te zien, of er nog blauwe en groene vlammen uit opstegen, doch de +stukjes zwavel en salpeter, die Dik uit de apotheek had meegenomen en +op het vuur geworpen, waren al lang verbrand.</p> + +<p>Niemand was echter meer verbaasd dan de heks, <span class="pagenum"> +[<a id="pb189" href="#pb189">189</a>]</span>toen zij ’s morgens +wakker werd. Op de tafel namelijk lag eene beurs gevuld met +goudstukken, die zeker door de gebroken ruit heen daar was neergelegd. +En in die beurs zat een briefje, waarop met duidelijke letters +geschreven stond:</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p189.jpg" alt="" width= +"248" height="558"></div> + +<p>„Een geschenk van Mulder aan de heks van den <span class= +"pagenum">[<a id="pb190" href="#pb190">190</a>]</span>Achterweg, die +levenslang voor niet haar huisje mag blijven bewonen.”</p> + +<p>O, wat lachte die Mulder vreemd, toen de oude vrouw hem met tranen +in de oogen bedankte voor de weldaad, die haar bewezen was,—net +als een boer, die kiespijn heeft.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p190.jpg" alt="" width= +"211" height="370"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb191" href= +"#pb191">191</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch17" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o011.gif" alt= +"Ornament" width="461" height="108"></div> + +<h2 class="label">Zeventiende Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Een ongeluk komt zelden alleen.</h2> + +<p style=" + background: url(images/iz191.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/iz191.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">Z</span>es jaar lang had Dik zijn heer trouw en eerlijk gediend, +toen een treurig voorval hem zijne betrekking deed verliezen. In een +kouden herfstnacht werd hij gewekt, om dadelijk in te spannen. Haastig +kleedde hij zich aan en begaf zich naar de dokterswoning, in de +stellige meening, dat een zieke buiten het dorp onverwachts de hulp van +zijn heer had ingeroepen, zooals dat al zoo menigmaal gebeurd was. Doch +neen, dat was het niet. De goede jongen, die dolveel van zijn meester +hield, kon van schrik bijna <span class="pagenum">[<a id="pb192" href= +"#pb192">192</a>]</span>niet spreken, toen hij van het dienstmeisje +hoorde, wat er gaande was.</p> + +<p>„O Dik, ben je daar? Je moet dadelijk inspannen om dokter +Marling uit de stad te halen, ’t Is verschrikkelijk, Dik, +o....”</p> + +<p>„Dokter Marling halen? Voor wien? Kan de dokter dan zelf niet +gaan?”</p> + +<p>„Neen, neen, Dik, o neen! ’t Is verschrikkelijk! Gauw, +maak voort....”</p> + +<p>„Maar wat is er dan toch aan de hand? Je staat daar maar te +huilen en te jammeren, en je zegt niets!”</p> + +<p>„Ach, ’t is toch zoo erg, Dik. O, ik ben er heelemaal +akelig van. De dokter.... o, o!”</p> + +<p>„Maar spreek dan toch! Is de dokter ziek?”</p> + +<p>„Ja, Dik, ’t is vreeselijk....eene +beroerte....”</p> + +<p>„Wat?” riep Dik ontsteld. „Wat zeg je, heeft de +dokter eene beroerte gehad! En hoe is het nu met hem?”</p> + +<p>„O, Dik, zoo erg. Hij is geheel bewusteloos. Mevrouw heeft +gezegd, dat je zoo hard moest rijden, als je kunt, en niet zonder +dokter thuiskomen.”</p> + +<p>„Dat spreekt vanzelf,” bromde Dik. In een oogenblik had +hij het beste paard uit den stal voor het rijtuig gespannen, en nu ging +het in dolle vaart het erf af, naar de stad, die hij een uur later +binnenreed. Hij hield voor het huis van dokter Marling stil, wierp een +<span class="pagenum">[<a id="pb193" href= +"#pb193">193</a>]</span>dekkleed over zijn dampend paard, dat hijgde +van vermoeienis, en trok aan de schel. Spoedig werd de deur geopend, en +Dik deed zijne boodschap.</p> + +<p>„Ik zal den dokter wekken,” klonk het antwoord.</p> + +<p>„Voortmaken!” riep Dik, die vol angstig ongeduld bij +zijn paard heen en weder liep. Nu, er werd ook voortgemaakt, want er +waren nog geen tien minuten verloopen, toen dokter Marling reeds geheel +gekleed naar buiten kwam en in het rijtuig stapte.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p193.jpg" alt="" width= +"576" height="299"></div> + +<p>„Vooruit maar, koetsier, zoo hard je paard kan!”</p> + +<p>„Laat dat maar aan mij over, dokter,” zei Dik. +„Het beest heeft anders al een heeten rit achter den +rug.”</p> + +<p>„Dat wil ik wel gelooven. Hoe was het met den ouden heer, toen +je wegreedt?” <span class="pagenum">[<a id="pb194" href= +"#pb194">194</a>]</span></p> + +<p>„Hij was geheel buiten kennis, dokter. Eene beroerte is zeer +gevaarlijk, niet waar?”</p> + +<p>„Meestal wel.”</p> + +<p>„Voort, Zwart, voort!” riep Dik, en het scheen wel, of +Zwart begreep, dat er iets ernstigs plaats had. Het beest liep, of het +vleugels had, en nog geen vol uur, nadat zij de stad verlaten hadden, +kwamen zij alweer op het dorp aan. Dokter Marling begaf zich naar +binnen, waar de zieke nog geheel in denzelfden toestand lag. Dik bracht +zijn paard op stal, wierp het nog een paar dekens op den rug, en begaf +zich toen naar de apotheek, om af te wachten, wat hij verder zou moeten +doen. Hij was bedroefd, want de berichten omtrent den zieke werden +voortdurend ongunstiger, en eindelijk, ’s morgens om zes uur, +kwam de tijding, dat de oude dokter overleden was.</p> + +<p>Dat bericht schokte Dik zeer, want hij had altoos evenveel van den +dokter gehouden als deze van hem. Zonder een woord te spreken, spande +hij een ander paard voor het rijtuig, en bracht dokter Marling naar de +stad terug.</p> + +<p>Drie dagen later reed Dik zijn heer voor het laatst, doch het was nu +een treurige rit, want—hij voerde naar het kerkhof.</p> + +<p>Dik was dus zijne betrekking kwijt, en het bleek <span class= +"pagenum">[<a id="pb195" href="#pb195">195</a>]</span>al spoedig, dat +een tweede niet zoo gemakkelijk te vinden was. Eerst hoopte Dik nog, +dat de nieuwe dokter hem in dienst zou nemen, doch dat gebeurde niet, +omdat die heer zich in de eerste jaren geen eigen paarden aanschafte, +doch zich door een stalhouder liet rijden. Dat was eene groote +teleurstelling voor Dik. Toen deed hij moeite, om hier of daar op eene +buitenplaats als koetsier aangesteld te worden, doch tevergeefs; men +was overal voorzien. Dat speet hem erg, want hij was ijverig van aard +en leegloopen stond hem niet aan. Hij verveelde zich van dat hij +opstond, totdat hij naar bed ging, en daarbij hinderde het hem geducht, +op kosten van zijne ouders te moeten leven. Wel had zijn vader vast +werk, doch ’t was winter, de dagen duurden maar kort, en daarmede +hielden de verdiensten gelijken tred.</p> + +<p>„Moeder,” zeide hij dikwijls, „wat is het toch +verdrietig, zoo gezond en sterk te zijn, als ik ben, en niets te kunnen +verdienen.”</p> + +<p>„Kom jongen,” kreeg hij dan gewoonlijk ten antwoord, +„je moet den moed niet zoo gauw laten zakken; er zal wel eens +hier of daar wat open komen, en we lijden toch gelukkig nog geen +gebrek.”</p> + +<p>„Neen, Moeder, gelukkig niet. Als dat ook het geval was, zou +ik anderen raad schaffen.”</p> + +<p>„Nu, wat dan?” <span class="pagenum">[<a id="pb196" +href="#pb196">196</a>]</span></p> + +<p>„Och, dat weet ik niet. ’t Is gelukkig nog zoover +niet.”</p> + +<p>Neen, dat was waar, doch ’t zou toch zoover wel komen, en +spoediger dan zij dachten. Op zekeren morgen was Dik van verveling het +dorp ingeloopen en had zich naar zijn vader begeven, die met andere +werklieden bezig was, een huis te verbouwen. Het binnenwerk werd bijna +geheel weggebroken en moest door een nieuwe binnenbetimmering vervangen +worden. Het oude geraamte was blijven staan en werd door een groot +aantal palen ondersteund, opdat het niet zou invallen. Ook de zolder +was onderschraagd door groote balken en dwarsliggers. De werklieden +hamerden er lustig op los, en de jongeren onder hen deden hun arbeid +met een vroolijk gezang gepaard gaan. Daar kwam de baas binnen.</p> + +<p>„Jongens,” riep hij, toen hij eenige oogenblikken +rondgekeken had, „die zolder is niet genoeg ondersteund. Als we +storm krijgen, komt de boel naar beneden. Daar moet onmiddellijk werk +van gemaakt worden. Me dunkt, Trom en Bakker konden dat wel doen, dan +kunnen de anderen mij buiten even helpen. Er is een karweitje in de +schuur te doen.”</p> + +<p>Allen, behalve Trom en Bakker, gingen met den baas meê. Dik +ook, en dat was gelukkig, want nog <span class="pagenum">[<a id="pb197" +href="#pb197">197</a>]</span>geen vijf minuten later viel met een +donderend geraas het voorste deel van het huis in. Het gaf een +geweldigen slag, die door het geheele dorp gehoord werd. Iedereen +snelde naar buiten en spoedde zich naar de plaats des onheils. Baas +Meyer en zijne knechts meenden eerst, dat de schuur, waarin zij zich +bevonden, inviel, en sprakeloos staarden zij elkander aan. Niemand +bewoog zich; de schrik had hen als het ware verlamd. Dik was de eerste, +die tot bezinning kwam.</p> + +<p>„Het huis stort in!” riep hij, terwijl hij naar buiten +snelde. „Vader,—Vader!—Laten we ons +haasten!”</p> + +<p>Allen volgden hem, en van alle kanten kwamen de menschen verschrikt +toeloopen. ’t Was eene vreeselijke ruïne. Balken, steenen, +planken en pannen lagen tot een berg opeengestapeld, terwijl vier +naakte, afgebrokkelde muren het geheel omringden. Dik, die bleek zag +van angst en ontroering, liep overal rond, om zijn vader te zoeken. Nog +altoos hoopte hij, dat deze niet onder het puin begraven zou zijn.</p> + +<p>„Vader!—Vader!” riep hij met krachtige stem, +terwijl hij zijn blik over de menigte liet ronddwalen. „Heeft +iemand mijn vader ook gezien?”</p> + +<p>„Neen, Dik, we hebben hem niet gezien. Is hij nog niet +gevonden?”</p> + +<p>„Neen, neen,” zeide Dik zuchtend, zijne schreden <span +class="pagenum">[<a id="pb198" href="#pb198">198</a>]</span>weer naar +elders richtende, om te zien, of hij daar ook was. Doch al zijn zoeken +was vruchteloos; niemand had den vermiste ontmoet, en Diks vrees, dat +zijn vader onder dien puinhoop bedolven zou zijn, werd met elk +oogenblik grooter en kreeg meer schijn van zekerheid. Daar kwam ook +zijne moeder aanloopen. Ook zij zag bleek en keek angstig rond.</p> + +<p>„Er zijn toch geen ongelukken bij gebeurd?” vroeg ze, +vol vrees, dat het antwoord voor haar eene Jobstijding zou zijn.</p> + +<p>De menschen antwoordden niet; zij zagen er tegen op, de arme vrouw +met haar ongeluk bekend te maken. Daar kwam Dik aan.</p> + +<p>„Dik, waar is je vader?” vroeg ze met angstig +ongeduld.</p> + +<p>„Heeft u hem ook nog niet gezien, Moeder? Ik zoek hem al +overal, doch vind hem nergens. Ik vrees, Moeder, dat....”</p> + +<p>„O!” gilde de arme vrouw, „dan ligt hij onder het +puin! O, Dik, mijn arme man!”</p> + +<p>„Ja, Moeder, ’t zal wel zoo zijn, want hij was juist in +het huis aan het werk. Ga nu naar huis, Moeder, dan zullen wij het puin +wegruimen. Misschien loopt alles nog goed af. ’t Is meer +gebeurd....”</p> + +<p>„Naar huis gaan, Dik?” zeide zijne moeder, de <span +class="pagenum">[<a id="pb199" href="#pb199">199</a>]</span>tranen +wegvegende, die haar langs de wangen liepen. „Neen, jongen, ga +jij maar helpen. Ik blijf.”</p> + +<p>Dik begreep, dat aan dit besluit van zijne moeder niets te +veranderen viel. Hij drukte haar de hand en zeide, zich naar den +puinhoop keerende: „Moed houden, Moeder, misschien leeft hij +nog.”</p> + +<p>Dik voegde zich bij de werklieden, die onder toezicht van den baas +al druk bezig waren, het puin weg te ruimen. Iedereen was er nu van +overtuigd, dat zoowel Bakker als Trom onder den puinhoop lagen. Er werd +ijverig doorgewerkt. Niemand sprak, want allen waren onder den indruk +van hetgeen gebeurd was en verdiepten zich in gissingen, of de twee +ongelukkigen nog in leven zouden zijn. Dik werkte voor twee, en zoodra +er weer eene opening gemaakt was, wierp hij zich op de knieën en +riep:</p> + +<p>„Vader! Vader!”</p> + +<p>Dan luisterde hij met gespannen aandacht, of er ook antwoord kwam, +doch telkens tevergeefs. Hij kwam meer en meer tot de overtuiging, dat +zijn vader dood zou zijn en Bakker ook.</p> + +<p>„Vooruit maar weer!” riep de baas, en allen togen weer +aan het werk. De puinhoop werd voortdurend kleiner. Eindelijk, na een +paar uren van ingespannen arbeid, werden de beide ongelukkigen +gevonden. Zij <span class="pagenum">[<a id="pb200" href= +"#pb200">200</a>]</span>lagen als dooden, doch toen zij eenigen tijd de +frissche lucht hadden ingeademd, <span class="corr" id="xd0e2816" +title="Bron: kwam">kwamen</span> ze weer bij. Bakker werd met een +gebroken been en eene gapende wond aan het hoofd naar zijne woning +gedragen. Trom had een zwaren balk tegen de borst gekregen; de arme man +had het erg benauwd en leed verschrikkelijk veel pijn. Men droeg hem op +een kleed naar huis, waar de dokter hem dadelijk in behandeling nam. +Dik en zijne moeder stonden bij het bed.</p> + +<p>„Wat dunkt u er van, dokter?” vroeg vrouw Trom +angstig.</p> + +<p>„Ik geloof niet, dat er gevaar is voor zijn leven,” was +het antwoord, „maar....”</p> + +<p>„Nu, maar?”</p> + +<p>„Ik vrees, goede vrouw, dat hij altoos een tobber zal +blijven.”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p201.jpg" alt="" width= +"307" height="518"></div> + +<p>En zoo was het ook. In tegenstelling met Bakker, die na enkele weken +zijn arbeid weer hervatten kon, bleef Trom langen tijd aan het ziekbed +gekluisterd, en toen hij het eindelijk mocht verlaten, was er van hem +niet meer overgebleven dan een zwakke, uitgeteerde man, die niet meer +in staat was, het brood te verdienen voor zich en voor zijn gezin. +’t Was wel eene groote ramp. Dik kon, hoeveel moeite hij er ook +toe deed, maar geen betrekking meer vinden, en daar <span class= +"pagenum">[<a id="pb201" href="#pb201">201</a>]</span>het midden in den +winter was, viel er aan losse karweitjes ook bitter weinig te +verdienen. De betrekkelijke welvaart, waarin Trom en de zijnen zich +vroeger mochten verheugen, was verdwenen, en had plaats gemaakt voor +bittere armoede, die zich te sterker liet gevoelen, omdat zij er in het +geheel niet aan gewend waren. En met de welvaart had ook de +vroolijkheid het huisje verlaten. Trom was verdrietig en gevoelde <span +class="pagenum">[<a id="pb202" href="#pb202">202</a>]</span>zich +ongelukkig, nu hij, in plaats van kostwinner, een zwakke, +hulpbehoevende sukkelaar geworden was. O, hoe bedroefde het hem, hamer +en beitel niet meer te kunnen hanteeren, evenals vroeger,—doch +die tijd was voor goed voorbij. Nimmer zou hij weer in staat zijn, het +dagelijksche brood te verdienen.</p> + +<p>En ook vrouw Trom ging diep onder haar leed gebukt. De vroolijke +lach van vroeger, hare opgeruimdheid, haar gezellige toon,—zij +waren verdwenen. De arme vrouw was neerslachtig en somber geworden. Ja, +’t was wel eene vreeselijke ramp geweest!</p> + +<p>Ook Dik was zoo vroolijk niet meer als vroeger. Het maakte hem +verdrietig en stil, zijne goede ouders zoo ongelukkig te zien, en het +ging hem aan het hart, de blozende wangen zijner lieve moeder bij den +dag bleeker te zien worden. O, hoe verlangde hij er naar, haar nog eens +te hooren lachen als weleer, doch—het gebeurde niet. Wel lachte +zij hem soms vriendelijk toe, als zij bemerkte, hoe bedroefd hij haar +nu en dan aankeek, doch dat was het niet, wat Dik wilde. Hij zou haar +weer zoo graag vroolijk en gelukkig willen zien, als in de vroegere +goede dagen. Maar de nood bleef voortdurend stijgen. Het gezin verviel +tot bittere armoede, en eindelijk werd het zelfs zoo erg, dat op +zekeren avond de tafel niet meer gedekt werd; voor <span class= +"pagenum">[<a id="pb203" href="#pb203">203</a>]</span>de eerste maal +van hun leven ontbrak hun het noodige voedsel. Somber en zwijgend +begaven zij zich te bed, doch van slapen kwam niet veel. Allen waren te +veel vervuld van den ongelukkigen toestand, waarin zij verkeerden. Dik +wendde en keerde zich onrustig om en om, en voelde zich de tranen in de +oogen komen, toen hij zijne moeder zacht hoorde snikken.</p> + +<p>„Dat kan zoo niet langer,” mompelde hij. „Mijn +besluit is genomen. Morgen moet het er toe komen!”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o006.gif" alt="" width= +"305" height="131"></div> + +<p> <span class="pagenum">[<a id="pb205" href= +"#pb205">205</a>]</span></p> +</div> + +<div id="ch18" class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/o007.gif" alt= +"Ornament" width="557" height="177"></div> + +<h2 class="label">Achttiende Hoofdstuk.</h2> + +<h2 class="normal">Het slot van de geschiedenis.</h2> + +<p style=" + background: url(images/id007.gif) no-repeat top left; + + padding-top: 70px; + "><span style=" + float: left; + width: 140px; + height: 70px; + background: url(images/id007.gif) no-repeat; + + background-position: 0px -70px; + + text-align: right; + color: white; + ">D</span>en volgenden morgen stond Dik vroeg op en begaf zich naar +Piet van Dril.</p> + +<p>„Morgen, Dik! Al zoo vroeg hier?”</p> + +<p>„Ja, Piet. Ik kom je hulp inroepen, ’t Is nood bij ons, +jongen, en dan gaat men het eerst naar zijne vrienden. Heb-je ook wat +geld voor me te leen?”</p> + +<p>„Geld?” vroeg Piet, terwijl hij zijn vriend met +medelijden aankeek. „Hoeveel wil-je hebben?”</p> + +<p>„Een paar dubbeltjes maar. Als ik gezond blijf, krijg je ze +binnen enkele dagen terug.” <span class="pagenum">[<a id="pb206" +href="#pb206">206</a>]</span></p> + +<p>„Ja, Dik, dat weet ik wel. Hier heb-je ze, en als je ze nooit +teruggeeft, is het ook goed.”</p> + +<p>„Dank-je, Piet. Zooals ik gezegd heb: als ik geen ongeluk +krijg, ontvang je ze binnen enkele dagen terug. En nu ga ik weer heen, +want ik heb nog wat te doen. Dag, Piet, tot ziens.”</p> + +<p>„Gegroet!” zei Piet. „Arme menschen!” +mompelde hij. „Ik wou, dat ik hen helpen kon.”</p> + +<p>Dik ging regelrecht naar den bakker.</p> + +<p>„Jansen,” zeide hij, zijn geld op de toonbank leggende, +„wil u even twee brooden naar mijne moeder brengen? Maar liefst +dadelijk; er is haast bij.”</p> + +<p>„’k Zal er voor zorgen, Dik.”</p> + +<p>Vandaar ging Dik naar vrouw Boon, die nog altoos in haar winkeltje +woonde. Hij deed de deur open en stapte naar binnen.</p> + +<p>„Goeden morgen, vrouw Boon.”</p> + +<p>„Goeden morgen! Hé, Dik, ben jij daar? Dat is, geloof +ik, wel voor het eerst van je leven.”</p> + +<p>„Dat is ook zoo, vrouw Boon, maar ik wenschte u wel eens te +spreken. Hebt ge een oogenblikje tijd?”</p> + +<p>„Jawel, zeker, kom maar in de kamer. ’t Is te koud, om +in den winkel te staan.”</p> + +<p>„Ja, ’t is koud,” zei Dik, binnentredende.</p> + +<p>Vrouw Boon gaf hem een stoel, en nam zelf ook <span class="pagenum"> +[<a id="pb207" href="#pb207">207</a>]</span>plaats, tamelijk +nieuwsgierig, wat Dik toch wel te zeggen zou hebben.</p> + +<p>„Ik heb gehoord,” begon Dik, „dat ge van plan +zijt, het dorp te verlaten en in de stad te gaan wonen?”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p207.jpg" alt="" width= +"678" height="571"></div> + +<p>„Ja, dat is te zeggen,” was het antwoord, „als ik +<span class="pagenum">[<a id="pb208" href="#pb208">208</a>]</span>mijn +boeltje hier naar mijn zin verkoopen kan. Ik ben niet van plan, om zoo +maar weg te loopen.”</p> + +<p>„Neen, dat begrijp ik. Ik ben dan ook juist gekomen, om daar +eens over te praten. U woont hier in een huurhuis, niet +waar?”</p> + +<p>„Ja, ’t is een huis van den molenaar, en ik heb er nog +zes jaar huur aan, doch ik mag de huur wel aan een ander overdoen, ten +minste, als het een knap persoon is.”</p> + +<p>„Nu, wat dat betreft, zal de molenaar wel geen bezwaar maken, +denk ik,” meende Dik. „En hoe staat het met den +winkel?”</p> + +<p>„Alles, wat in den winkel staat, is mijn eigendom,” +antwoordde de weduwe. „Toonbank, weegschalen, gewichten, bakken +en laden, kortom, al wat er in is, behoort mij.”</p> + +<p>„En dat wilt ge dus verkoopen?”</p> + +<p>„Ja, voor driehonderd gulden is het te koop, maar dadelijk +betalen, dat spreekt vanzelf. Borgen doe ik niet.”</p> + +<p>„Dat is ook niet noodig,” zei Dik. „Als ik het +koop, betaal ik contant, maar driehonderd gulden geef ik er niet voor. +Als de winkel nog, evenals vroeger, beklant was, zou ik er misschien +over denken, maar nu de zaak bijna verloopen is, bied ik er juist de +helft <span class="pagenum">[<a id="pb209" href= +"#pb209">209</a>]</span>voor, namelijk voor alles, zooals het reilt en +zeilt, en dan nog op voorwaarde, dat ik pas over drie dagen behoef te +zeggen, of de koop doorgaat of niet.”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p209.jpg" alt="" width= +"591" height="379"></div> + +<p>„Neen, Dik, dat gaat niet. Tegen de voorwaarde heb ik geen +bezwaar, maar honderdenvijftig gulden is te weinig. Ga zelf maar +kijken, of er niet voor meer waarde in staat. ’t Is wel waar, wat +je zegt, dat de zaak verminderd is, maar er gaat toch nog wel zooveel +in om, dat een kleine burgerhuishouding er van leven kan. Als ik niet +aan trouwen dacht, verkocht ik haar niet.” <span class="pagenum"> +[<a id="pb210" href="#pb210">210</a>]</span></p> + +<p>Dik en vrouw Boon gingen den winkel rond en namen alles nauwkeurig +op. De voorraad van een en ander viel Dik meê, zoodat zij het +eindelijk eens werden voor eene som van tweehonderd gulden.</p> + +<p>„Maar à contant,” zeide vrouw Boon, die maar niet +begrijpen kon, waar Dik zooveel geld vandaan moest halen.</p> + +<p>„Dat is afgesproken. Uiterlijk over drie dagen kom ik u mijn +besluit mededeelen.”</p> + +<p>Dik vertrok en begaf zich naar den burgemeester, bij wien hij na een +oogenblik wachtens werd toegelaten.</p> + +<p>„Wel, Dik, wat is er van je dienst?”</p> + +<p>„Burgemeester, ik heb gehoord, dat er in de West, om een +oproer onder de negers, soldaten aangeworven worden. Zou u me +daaromtrent niet wat nader willen inlichten?”</p> + +<p>„Wel zeker, met genoegen. Of eigenlijk gezegd weet je er alles +al van. Er is onder de negers in Suriname een oproer uitgebroken, dat +met kracht van wapenen gedempt moet worden, en nu zijn er flinke +jongens noodig. Waarom vraag je dat zoo? Je wilt toch zelf niet +gaan?”</p> + +<p>„Misschien wel, burgemeester. Hoeveel handgeld wordt er +gegeven?” <span class="pagenum">[<a id="pb211" href= +"#pb211">211</a>]</span></p> + +<p>„Vierhonderd gulden; dat is nog al een mooi sommetje, niet +waar? Hoe oud ben je?”</p> + +<p>„Achttien jaar, burgemeester, en goed gezond.”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p211.gif" alt="" width= +"559" height="371"></div> + +<p>„Zoo, achttien? Dan heb je de jaren. Maar toch durf ik het je +niet aanraden, Dik. ’t Is een erg ongezond land. De meeste +Hollanders gaan er weg aan de gele koorts.”</p> + +<p>„Ja, burgemeester, dat heb ik ook gehoord, maar—ik kan +niet anders. Waar kan ik mij aanmelden?”</p> + +<p>„In elke garnizoensplaats, Dik. Dus je bent er toe +besloten?”</p> + +<p>„Ja, burgemeester, de nood dwingt er mij toe. Ik dank u wel +voor uwe inlichtingen.” <span class="pagenum">[<a id="pb212" +href="#pb212">212</a>]</span></p> + +<p>Dik vertrok en ging naar huis. Hij vond zijne ouders in eene sombere +stemming bij de tafel zitten. Er stond eene boterham voor hem klaar, +welke hij dadelijk begon op te eten, want hij had grooten honger.</p> + +<p>„Hoe ben je aan dat geld gekomen, Dik?” vroeg +Moeder.</p> + +<p>„Dat heb ik geleend, Moeder.”</p> + +<p>„Geleend? Waarvan moeten we het dan teruggeven? We hebben +immers niets meer?” De ongelukkige vrouw kreeg tranen in de +oogen.</p> + +<p>„Dat is waar, Moeder, doch droog uwe tranen, want binnen +enkele dagen zal ik u geld genoeg verschaffen, om den winter verder +door te komen. Ik ben met vrouw Boon in onderhandeling getreden, om +haar winkeltje over te nemen. Voor tweehonderd gulden word ik eigenaar +van de geheele zaak, en....”</p> + +<p>„Maar jongen, hoe heb ik het nu met je?” vroeg Moeder, +die hem in de grootste verbazing aanstaarde, terwijl Vader bedenkelijk +het hoofd schudde. „We hebben immers geen cent in huis? Hoe +zouden we die som ooit kunnen betalen?”</p> + +<p>„Dat zal ik u aanstonds meedeelen, Moeder. Zeg nu eerst maar +eens, hoe u het zou vinden, om in dat zaakje te komen.”</p> + +<p>„Ach, kind, daar is immers geen denken aan! Wat <span class= +"pagenum">[<a id="pb213" href="#pb213">213</a>]</span>zou het anders +heerlijk wezen! Er gaat wel niet zoo erg veel om, maar toch nog wel +genoeg, om er van te kunnen leven, dat is zeker. Vroeger was het zelfs +een best zaakje, en dat zou het wel gebleven zijn ook, als die vrouw +Boon maar niet zoo ’n ruw, onhebbelijk mensen was. Ik geloof +zelfs, dat het zaakje wel weer druk zou worden, als er knappe menschen +in kwamen. Och ja, wat zou het heerlijk wezen, als wij het eens koopen +konden, Jan. Dan konden we de toekomst onbezorgd te gemoet gaan, en dan +behoefde je ook niet meer te werken, ten minste niet harder, dan je +krachten het toelaten. We zouden gered zijn, Jan,.... maar och, dat +ongelukkige geld!”</p> + +<p>„Welnu, Moeder,” zei Dik, „ik weet een middel, om +aan geld te komen.”</p> + +<p>„Welk middel dan?” vroeger Moeder nieuwsgierig, maar +toch vol angst, daar zij wel begreep, dat er heel wat voor gevergd zou +worden.</p> + +<p>Dik keek haar een oogenblik aarzelend aan. De goede jongen zag er +tegen op, haar zijn besluit mede te deelen.</p> + +<p>„Toe Dik, zeg het dan, of is het zóó erg? Ik +brand van nieuwsgierigheid.”</p> + +<p>„Ja, Dik,” zei Vader, „ik ook,—dat doe +ik.”</p> + +<p>„Welnu, Moeder, ik zal het u zeggen. In de West....” +<span class="pagenum">[<a id="pb214" href="#pb214">214</a>]</span></p> + +<p>Moeder liet hem niet uitspreken. Met tranen in de oogen sprong ze op +en sloeg hem hare armen om den hals.</p> + +<p>„Wou je weggaan, mijn Dik, mijn jongen?” snikte ze. +„Wou je je moeder verlaten en je vader, Dik? Begrijp je dan niet, +hoe lief we je hebben? O, Dik, we hebben immers niets op de wereld dan +jou?”</p> + +<p>Dik gaf zijne moeder een kus en maakte zich zacht uit hare omarming +los. Ook hij voelde het hart week worden, want het kostte hem veel +moeite, om van zijne ouders te scheiden, maar toch wilde hij zijne +lieve moeder niet toonen, dat het hem zwaar viel.</p> + +<p>„Moeder,” zeide hij, „luister, ’t Is het +eenige middel, om u en Vader voor gebrek en zorg te behoeden. Hier +blijven kan ik toch niet; ik mag u niet langer tot last zijn, en dat +wil ik ook niet. Viel er hier nog wat te verdienen, dan zou ik er niet +over denken om weg te gaan, maar nu zit er niets anders op. Weken lang +loop ik al zonder werk rond, en ’t is de vraag, of dat niet nog +maanden zal duren. Maar toch, Moeder, al gelukte het mij nu, hier of +daar eene betrekking te vinden, dan zou dat u toch nog bitter weinig +baten, want veel zou er nooit van kunnen overschieten. Vader is zwak; +hij kan in de eerste jaren stellig niets verdienen, en hoe zou u dan in +het levensonderhoud voor <span class="pagenum">[<a id="pb215" href= +"#pb215">215</a>]</span>u beiden moeten voorzien? Neen, Moeder, +’t is beter, dat ik ga. Ik behoef mij slechts te verbinden voor +drie jaren en ik ben gezond en sterk. Vierhonderd gulden krijg ik +vooruit, Moeder, vierhonderd gulden! Dat is geene kleinigheid. We +kunnen er het winkeltje voor koopen, en u houdt nog tweehonderd gulden +over om alles netjes in orde te brengen. Denk eens, wat een genot! +Vader koopt een hit en een wagentje, om buiten het dorp te gaan venten, +en u zorgt voor den winkel. Is ’t niet prachtig, Moeder? Wat zegt +u er van, Vader?”</p> + +<p>„Ja, jongen, ’t zou mooi wezen,—dat zou +het.”</p> + +<p>„En voor dat alles behoef ik slechts een paar jaartjes in de +West te gaan doorbrengen, Moeder, ’t Is toch waarlijk zoo erg +niet.”</p> + +<p>Moeder keek langer, tijd peinzend voor zich, terwijl nu en dan een +paar groote tranen op haar voorschoot rolden. Eindelijk stond ze op en +omhelsde Dik opnieuw.</p> + +<p>„Dik, ’t moet! Ga, m’n lieve, goede jongen, ga, en +dat God je bescherme!”</p> + +<p>Schreiënd verliet ze de kamer. Trom volgde haar.</p> + +<p>„Ach, Jan,” zeide ze snikkend, „wat heeft hij toch +een braaf hart!”</p> + +<p>„Ja Griet, ’t is een bijzonder kind,—dat is-ie, en +dat heb ik altoos wel gezegd,—dat heb ik.” <span class= +"pagenum">[<a id="pb216" href="#pb216">216</a>]</span></p> + +<p>Dienzelfden middag nog trok Dik zijne beste kleeren aan, om zich +naar de stad te begeven.</p> + +<p>„Ach Dik, m’n kind,” zuchtte zijne moeder, +„moet het nu al zoo gauw gebeuren? ’t Scheiden valt me zoo +zwaar.”</p> + +<p>„Ja, Moeder, ’t is hier ook: hoe eer, hoe beter, We +hebben geen cent meer in huis, en ik krijg toch nog eenigen tijd +verlof. Wat vind ik dat heerlijk, Moeder. Dan kan ik u helpen verhuizen +en alles in orde brengen, en voor Vader een hit koopen en een wagentje. +Neen, Moeder, ’t is beter vandaag, dan morgen. Ik heb geen rust, +voor dat u goed en wel in het winkeltje woont.”</p> + +<p>’t Was een teêr afscheid, bijna alsof hij reeds voor +goed wegging.</p> + +<p>„Kom, Moedertje, nu flink, hoor! Morgen of overmorgen kom ik +weer terug. Tot zoolang dus!”</p> + +<p>Dik maakte zich uit hare omarming los en snelde de deur uit. Wat had +hij zich in de tegenwoordigheid zijner ouders goed moeten houden, om +niet in tranen uit te barsten, want nooit had hij sterker gevoeld, hoe +lief hij hen had, dan nu op het oogenblik, dat hij weldra voor goed van +hen zou moeten scheiden. Voor goed, ja, want ’t was bekend, hoe +weinigen er terugkeerden uit dat verre, vreemde land, waar wreede +vijanden en <span class="pagenum">[<a id="pb217" href= +"#pb217">217</a>]</span>nog wreeder koortsen zoo menigeen een vroegen +dood deden vinden.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p216.jpg" alt= +"De wagen hield stil. „Meêrijden, Dik?” klonk het hem toe." + width="720" height="464"> +<p class="figureHead">De wagen hield stil. „Meêrijden, +Dik?” klonk het hem toe.</p> +</div> + +<p>Nauwelijks had hij dan ook het laatste huis van zijn dorp achter den +rug, of de brave jongen barstte in tranen uit, en wrong zich in +vertwijfeling de handen.</p> + +<p>„O, wat is het hard! Wat is het hard! Ik heb hen zoo +lief!” mompelde hij, terwijl de tranen hem langs de wangen +vloeiden. Doch opeens bedwong hij zich. Hij wierp nog eenmaal een blik +op zijn geboortedorpje, dat hem zoo lief was, zocht met zijne oogen nog +eenmaal het roode dak van de kleine woning, waar hij zooveel jaren +gelukkig was geweest en waarin hij achterliet, wat hem het dierbaarst +was op de geheele wereld, en toen vervolgde hij zijn weg naar de +stad.</p> + +<p>In diepe, smartelijke gedachten verzonken liep hij voort, het +voorhoofd gefronst en met een droevigen trek om den mond. Een gure wind +woei hem vlak in het gelaat, maar hij voelde het niet. Hij liep met +gebogen hoofd, en nu en dan prevelde hij overluid.</p> + +<p>„’t Kan niet anders,” komt hem afgebroken over de +lippen, „’t Moet! Vader en Moeder mogen geen broodsgebrek +lijden, zoolang ik er ben, en ’t zou schande wezen, als ik anders +handelde, dan ik doe.—Wat zullen mijne vrienden vreemd opkijken, +als ik als koloniaal terugkom, want dat verwacht zeker niemand van me. +<span class="pagenum">[<a id="pb218" href="#pb218">218</a>]</span>Toch +zal het een troost voor me wezen daar ginds in het verre Westen, te +weten, dat Vader en Moeder het goed hebben, en dat zij op hun ouden dag +vrij zullen wezen van zorgen en broodsgebrek. En daarom—’t +moet, hoe hard het ook is!”</p> + +<p>Dik was zoozeer in zijne gedachten verdiept, dat hij niet eens +bemerkte, dat hem een rijtuig achterop reed. Hij ontdekte dat pas, toen +het vlak achter hem was, en een glimlach verhelderde zijn gelaat, toen +hij den breeden molenwagen herkende, beladen met zakken, en bestuurd +door den eigenaar zelven. Hierover verheugde hij zich nog het meest, +want de molenaar was een oud vriend van hem, voor wien hij zijn hart +eens kon uitstorten.</p> + +<p>De wagen hield stil.</p> + +<p>„Meêrijden, Dik?” klonk het hem toe. De molenaar +was geen vriend van veel woorden. Hij sprak gewoonlijk zeer weinig, +maar hij had een goed hart.</p> + +<p>Zwijgend stapte Dik op het krat, en zwijgend vervolgden zij hun +weg.</p> + +<p>Dat had zoo eenige minuten geduurd, toen de molenaar, die van +terzijde zijn jongen vriend al eens een paar malen had aangekeken, +plotseling vroeg:</p> + +<p>„Wat scheelt er aan? Ben je ziek?”</p> + +<p>„Neen, Van Dijk, niet ziek, maar toch—lang niet <span +class="pagenum">[<a id="pb219" href="#pb219">219</a>]</span>vroolijk. +’t Is armoê thuis, armoê, Van Dijk, en nog eens +armoê! Er mòèt een einde aan komen!”</p> + +<p>De molenaar zei niets. Hij floot iets tusschen de tanden en zag weer +van terzijde Dik aan, die met moeite een traan terugdrong. Ook Dik +zweeg.</p> + +<p>Zoo gingen weer enkele minuten voorbij. Toen zei de molenaar:</p> + +<p>„Armoê thuis? En welk einde moet er aan gemaakt worden, +jongen?”</p> + +<p>„Ik ga naar de stad, om te teekenen als koloniaal. Ik ga naar +de West. Vierhonderd gulden handgeld zijn voldoende om het zaakje van +vrouw Boon over te nemen, die naar de stad wil verhuizen, zooals u wel +weten zal. Als u dan het huis zou willen verhuren aan Vader, waren zij +uit den nood. Maar dat wilt gij wel, niet waar?”</p> + +<p>De molenaar keek stijf op de ruggen van zijn twee paarden. Hij +knikte bevestigend, terwijl hij weer iets tusschen de tanden floot.</p> + +<p>„En hoe vindt je moeder dat, Dik?” vroeg hij na eene +pauze.</p> + +<p>„Zij vindt het hard,—erg hard.”</p> + +<p>Weer volgde eene pauze.</p> + +<p>„Ja, ’t is hard!” klonk het eindelijk naast +Dik.</p> + +<p>Zij waren nu eene boerderij genaderd, waar Van Dijk het erf opreed. +<span class="pagenum">[<a id="pb220" href="#pb220">220</a>]</span></p> + +<p>„Wacht even, Dik, dan gaan we straks samen verder,” zei +de molenaar, terwijl hij van het krat afsprong, en de zakken naar +binnen ging dragen.</p> + +<p>Dik was geen jongen, die van toekijken hield, als er gewerkt moest +worden. Dadelijk nam hij ook een zak op den schouder en volgde den +molenaar. Spoedig was de wagen afgeladen, en waren ’s molenaars +zaken met den boer afgedaan.</p> + +<p>Zij namen weder plaats op het krat en reden het erf af. Tot Diks +verbazing sloeg de molenaar echter den weg in naar huis, wat hij niet +verwacht had. Hij legde zijne hand op den schouder van Van Dijk, en +zeide:</p> + +<p>„U gaat naar huis terug, en...”</p> + +<p>„Ja, dat weet ik wel. Wat zou dat?—Huup +paarden!”</p> + +<p>„Dan scheiden hier onze wegen, want...”</p> + +<p>„Niet waar.—Huup paarden!”</p> + +<p>„Ja wel, ik moet naar de stad, om...”</p> + +<p>„Huup paarden! Huup!—Dat moet je niet, Dik! Je gaat +meê naar huis.”</p> + +<p>„Onmogelijk, onmogelijk, Van Dijk! Ik móét, want +ik kan niet anders. Laat mij hier afstappen.”</p> + +<p>„Jij stapt niet af, en je gaat niet naar de stad, heb je mij +begrepen, Dik? Ik zou me schamen, jongen, <span class="pagenum">[<a id= +"pb221" href="#pb221">221</a>]</span>schamen, als ik jou voor een +ellendige vierhonderd gulden naar de West liet gaan, om daar een graf +te vinden. Je gaat naar huis, zeg ik je. Dat geld kun-je van mij wel +krijgen,—begrepen? Je ouders kunnen je niet missen.”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p221.jpg" alt="" width= +"468" height="547"></div> + +<p>De molenaar keek Dik aan en knikte hem nog eens met eene krachtige +beweging toe. Hij had al veel <span class="pagenum">[<a id="pb222" +href="#pb222">222</a>]</span>meer gesproken dan hij gewoon was, en +meende er verder ook geen woord meer over te verspillen. De zaak was +afgedaan, naar hij meende.</p> + +<p>O, wat werd het Dik plotseling licht en vroolijk te moede. Weg was +als met een tooverslag al zijn zorg en al zijn verdriet, en in +gedachten zag hij reeds, hoe zijne lieve Moeder zou schreien van +vreugde, als zij het hoorde.</p> + +<p>„Wil u mij dat geld leenen?” vroeg hij opgetogen, en elk +woord klonk als een juichkreet.</p> + +<p>Van Dijk knikte.</p> + +<p>„O, ik wist, dat u een edel hart bezat, maar nu—nu maakt +u drie menschen tegelijk gelukkig. Wat ben ik u dankbaar!”</p> + +<p>Weer knikte Van Dijk.</p> + +<p>„’t Is goed, hoor,” sprak hij. „Praat er nu +verder maar niet over. De zaak is beklonken.—Huup +paarden!”</p> + +<p>Wat keken Jan Trom en zijne vrouw korten tijd later vreemd op, toen +Dik onverwachts weer binnentrad, en o, wat verhelderden die gezichten, +toen Dik vertelde, wat er gebeurd was. Hoe blonk de vreugde uit hunne +oogen, hoe klonk in dit eenvoudige huisje hun vroolijke lach. De dagen +van leed en droefheid waren voorbij, de armoede vloog het venster uit, +en <span class="pagenum">[<a id="pb223" href="#pb223">223</a>]</span>er +was geen sprake meer van eene scheiding, die hunne harten dreigde te +doen bersten.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p223.gif" alt="" width= +"537" height="409"></div> + +<p>Enkele weken later betrokken zij de woning van vrouw Boon, waar het +hun weldra zeer goed ging. Trom nam den winkel waar, bij welke +bezigheid zijne vrouw hem onvermoeid ter zijde stond, en Dik ging er +dagelijks met paard en rijtuig op uit, om de klanten buiten het dorp te +bedienen en er nieuwe bij te werven.</p> + +<p>En het scheen wel, of men gaarne van hem bediend wilde wezen, want +elke week werd zijn omzet grooter, en klommen zijne verdiensten. Al +spoedig <span class="pagenum">[<a id="pb224" href= +"#pb224">224</a>]</span>konden zij het geleende geld bij den molenaar +aflossen, en na een paar jaren reeds moesten zij den winkel vergrooten. +In korten tijd hadden zij de beste zaak van het geheele dorp, en elken +Oudejaarsavond konden Trom en zijne vrouw een mooi sommetje ter zijde +leggen van hetgeen zij hadden oververdiend.</p> + +<p>Dan keken zij elkander dankbaar en gelukkig in de oogen, en +zeiden:</p> + +<p>„Voor onzen Dik!”</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/p224.gif" alt="" width= +"339" height="141"></div> +</div> +</div> + +<div class="back"><span class="pagenum">[<a id="pb225" href= +"#pb225">225</a>]</span> +<div class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<p>De zes volgende boeken zijn ware prachtwerken voor de jeugd, +uitmuntende zoowel door inhoud als illustratie.</p> + +<p>Prijs van ieder boek <b>f 1.50</b>, in prachtb. <b>f 1.90</b>.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/a001.jpg" alt= +"Illustratie uit: „Mijn Jongensjaren.”" width="644" height= +"225"> +<p class="figureHead">Illustratie uit: „Mijn +Jongensjaren.”</p> +</div> + +<p><b>Mijn Jongensjaren</b></p> + +<p>door <b>Koen van Dam</b>, geïllustreerd met 50 platen door <b> +Joh. Braakensiek</b>.</p> + +<hr class="tb"> +<p><b>Weggeloopen</b></p> + +<p>2<sup>e</sup> druk, door <b>Adona</b>, geïllustreerd met 60 +platen door <b>Cecil Alden</b>.</p> + +<hr class="tb"> +<p><b>Karel Vermeer</b></p> + +<p>door Ch. Krienen, geïllustreerd met 50 platen door <b>W. K. de +Bruin</b>.</p> + +<hr class="tb"> +<p><b>Uit het leven van Dik Trom</b></p> + +<p>6<sup>e</sup> druk, door C. Joh. Kieviet, geïllustreerd met 50 +platen door <b>Joh. Braakensiek</b>.</p> + +<hr class="tb"> +<p><b>Frits Wardland</b></p> + +<p>3<sup>e</sup> druk, door <b>C. Joh. Kieviet</b>, geïllustreerd +met 50 platen door <b>Joh. Braakensiek</b>.</p> + +<hr class="tb"> +<p><b>De Twee Neven</b></p> + +<p>2<sup>e</sup> druk, door C. Joh. Kieviet, geïllustreerd met 50 +platen door <b>W. K. de Bruin</b>. <span class="pagenum">[<a id="pb226" +href="#pb226">226</a>]</span></p> +</div> + +<div class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<h2 class="normal">De Drie Matrozen van Michiel de Ruijter</h2> + +<p>door <b>Joh. H. Been</b>,</p> + +<p>geïllustreerd met 32 platen door <b>J. H. Isings Jr.</b></p> + +<p>Prijs f 2.50, in prachtband f 2.90.</p> + +<p><i>De Nederlandsche Spectator</i> van 26 Januari 1907 schrijft:</p> + +<p><b>Een ware „De Ruijter” hulde.</b></p> + +<div class="figure floatRight" style="width: 290px"><img border="0" +src="images/a002.jpg" alt="" width="290" height="463"></div> + +<p>In het stedeke Brielle waren nog de schimmen van onze zeehelden +rond: Witte de Witt, de Trompen, Evertsen enz. en wie daar met een +dichterlijken geest woont, wordt van hun geestkracht vervuld. De +Brielsche Archivaris, de man in wiens hoofd dat heele prachtige +verleden zich geconcentreerd heeft, de heer Joh. H. Been, heeft de +mooiste „De Ruijter”-hulde denkbaar in dat kloeke boek van +<i>De drie matrozen van Michiel de Ruijter</i> gegeven.</p> + +<p>Gevoel voor het grootsche in deze persoonlijkheid, voor het +roemrijke verleden samen met de gave van het boeien door echte, +spannende romantiek en van zich indenken in het menschelijk gemoed in +vele gevallen van karakterstrijd en onrust maken dit boek tot een hoog +boek, een, waar een jongen, z’n idealen in vindt, en dat zaden in +zijn gemoed zal strooien, die veel later welig zullen kunnen opschieten +tot heil van hem zelf, van het vaderland<span class="corr" id= +"xd0e3276" title="Niet in bron">.</span></p> + +<p>Waarlijk, al is het een dik boek, misschien met z’n 379 blz. +het dikste jongensboek dat we hebben, ik twijfel niet of het zal tot +het eind gelezen, het zal her- en weer-herlezen worden, omdat er +zooveel moois in is, dat meesleept, ontroert.</p> + +<p>En het mooiste zal voor de jonge lezers dunkt mij, nog dit zijn: dat +het alles waar gebeurd is, dat er werkelijk voor Algiers vijf +Christenslaven op de door Been beschreven manier op de vloot gekomen +zijn; dat werkelijk op de Goudkust drie matrozen samen gevochten hebben +met de in het boek beschreven gevolgen, even goed als het in de steek +laten van het zinkende Engelsche schip in de West de waarheid bevat. +Gerard Brandt vertelt het in zijn leven van Michiel de Ruijter<span +class="corr" id="xd0e3283" title="Niet in bron">.</span> De dichter +heeft alleen de letters op papier leven ingeblazen. Tegen zooveel goeds +vallen kleine fouten of liever oppervlakkigheidjes weg.</p> + +<p>G.</p> + +<p>J. d. V. <span class="pagenum">[<a id="pb227" href= +"#pb227">227</a>]</span></p> +</div> + +<div class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<h2 class="normal">In den Opgang</h2> + +<p>door <b>Anna de Savornin Lohman</b>. Geïllustr. door <b>Willy +Sluiter</b>. Prijs f 2.50, in prachtband f 2.90.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/a003.gif" alt="" width= +"385" height="469"></div> + +<p>Freule Lohman laat zich met dit vlot geschreven boek ook eens als +schrijfster voor jonge meisjes kennen. En ’t is haar gelukt. Zij +heeft den toon te pakken, die in den smaak valt der vrouwelijke +„aankomende” jeugd. De handeling heeft plaats in een +Hollandsch provinciestadje en zeer raak is het leven op zoo ’n +plaatsje getypeerd. De „draad” van het verhaal: een in +schooltijd aangeknoopt vrijagetje van het mooie, oudste dochtertje der +Langeveldts met een gymnasiast-baronnetje, voor wien zij, als +onbemiddeld en niet-adellijk meisje, later blijkt, geen geschikte +partij te zijn. Rita, die haar stille verloving als geheim bij zich +ronddraagt, ontdekt de vernedering, als haar Govert, die in Leiden +studeert, met de vacantie door zijn ouders naar een buitenverblijf +wordt gestuurd. En zij lijdt onder de desillusie, alléén. +Dan volgt de bekentenis aan moeder, die haar over alles heen helpt.</p> + +<p>Daaromheen groepeeren zich de anderen, de openhartige zuster Mien, +de goede broer Hein, de verwaande Sanny, de lieve moeder Langeveldt en +niet te vergeten tante Poppie, de goedhartige, goedgeefsche, gezellige +Indische. „In den Opgang”, (bedoeld wordt in den opgang van +den jongemeisjestijd naar het volwassen zijn) is, èn door de +behandeling der stof èn door de strekking een aan te bevelen +lectuur voor onze meisjes.</p> + +<p class="alignright"><i>Telegraaf</i>, 5 Dec. 1906 <span class= +"pagenum">[<a id="pb228" href="#pb228">228</a>]</span></p> +</div> + +<div class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<h2 class="sub">Zooeven verschenen!</h2> + +<h2 class="normal">Op Vijverhoek</h2> + +<p>door <b>F. J. Hoffman</b>.</p> + +<p>Geïllustreerd met 26 platen door <b>W. K. de Bruin</b>.</p> + +<p>Prijs f 1.50, in prachtband f 1.90.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/a004.jpg" alt="" width= +"574" height="551"></div> + +<p>Dat ook in den winter het buitenleven zijn aantrekkelijke zijden +heeft, kunnen we uit dit boek bespeuren. Karel en Wim gaan in de +Kerstvacantie bij oom Van der Horst, den Boschbaas op het buitengoed +„Vijverhoek”, te logeeren. Ze vermaken er zich best, maar +niet alleen aan guitenstreken is hun tijd gewijd; onder leiding van hun +oom, komen ze heel wat belangwekkends aan den weet van vogels vooral, +maar ook van andere dieren, visschen bij voorbeeld, en van planten.</p> + +<p>Aangrijpend is de passage van dien boer, die zijn hond zoo slecht +behandelde, terwijl het trouwe dier, hem voor den brand in zijn +hooiberg waarschuwde. Maar de man was te eigenwijs om op het geblaf +acht te geven.</p> + +<p>Ook de Nederlandsche Vereeniging tot bescherming van vogels zal de +verschijning van dit boek met vreugde begroeten. <span class="pagenum"> +[<a id="pb229" href="#pb229">229</a>]</span></p> +</div> + +<div class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<h2 class="normal">Floris de Vijfde</h2> + +<p>door <b>E. Molt</b>.</p> + +<p>Geïllustreerd door <b>H. C. Louwerse</b>.</p> + +<p>Prijs f 1.50, in prachtb. f 1.90.</p> + +<p>Welke Hollandsche jongen kent niet uit de geschiedenis „Graaf +Floris de Vijfde, der keerlen God”, en zijn treurig einde?</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/a005.jpg" alt="" width= +"292" height="412"></div> + +<p>Hij toch was het, die ten tijde der lijfeigenschap het voor den +kleinen man opnam en de macht der edelen fnuikte, om later als +slachtoffer zijner menschlievendheid door verraad te vallen.</p> + +<p>Waar dan ook de schrijver zijn leven teekent, zonder opsmuk of +overdrijving, is het een boek dat in afwijking der vele onmogelijke +„jongenslectuur”, met gerustheid der jeugd in handen kan +worden gegeven en dat door hen zonder het hoofd op hol te brengen met +graagte zal worden gelezen, terwijl het hunne kennis van den tijd der +edelen blijvend zal verrijken.</p> + +<p>Van een viertal zéér mooie illustraties door H. C. +Louwerse voorzien, en in keurigen prachtband is het een +aanbevelenswaardig geschenk voor de jeugd.</p> + +<p class="alignright"><i>Dordrechtsche Courant</i>, 26 Nov. 1906. <span +class="pagenum">[<a id="pb230" href="#pb230">230</a>]</span></p> +</div> + +<div class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<h2 class="normal">Uit de Gedenkschriften van een Schooljongen</h2> + +<p>door <b>Joh. H. Been</b>.</p> + +<p>Geïllustreerd door <b>Jan Bleys</b>,</p> + +<p>Bandteekening van <b>R. W. P. de Vries Jr.</b></p> + +<p>Prijs f 1.50, in prachtband f 1.90.</p> + +<p>Een geestig, prettig, mooi geschreven jongensboek. Men kan het niet +anders dan met groote belangstelling lezen; men gaat een warme +sympathie voelen voor Hein, den bengel met zijn eerlijk hart, z’n +jongensstreken, zijn strijd tegen het leeren en zijn strijd tegen zijn +fantastische denkbeelden, die hem zoo vaak hinderen in het nuchtere, +praktische leven. Hoe mooi is hier beschreven, dat langzame lief +krijgen van een vak, waar hij eerst niet van houdt, de eerbied en +genegenheid, die de jongen gaat voelen voor den onderwijzer, die hem +zoo taktvol door dien strijd heen helpt....</p> + +<p>.... We zitten met hem in de benauwdheid voor het overgangsexamen, +dat zoo meesterlijk beschreven is, en we juichen met hem, als hij +„er door” is, als hij in de armen van zijn ouders vliegt, +als hij even meneer Straalders, den helper in de booze wiskunde de hand +gaat drukken en deze in zijn ontroering niet anders kan zeggen dan: +„beste jongen, beste jongen....”</p> + +<p>Dan hollen we met hem en z’n trouwe gezel „Lie”, +den hond, naar buiten—den zomer, de vroolijke kermis, <b>de +zalige vacantie</b>, tegemoet!</p> + +<p>Het is een boek vol eerlijke, gezonde, nobele denkbeelden, een in +alle opzichten aan te bevelen werk.</p> + +<p class="alignright"><i>Commissie ter beoordeeling van +Kinderlectuur.</i></p> +</div> + +<div class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<h2 class="sub">Van deze zalige vacantie vertelt het boek:</h2> + +<h2 class="normal">Heintje’s Groote Vacantie</h2> + +<p>door <b>Joh. H. Been</b>.</p> + +<p>Geïllustreerd door <b>Joh. Braakensiek</b>.</p> + +<p>Bandteekening van <b>R. W. P. de Vries Jr.</b></p> + +<p>Prijs f 1.50, in prachtband f 1.90.</p> + +<p>We durven een weddenschap aan te gaan, dat geen jongen +„Heintje’s Vacantie” zal gelezen hebben zonder, uit +het diepst van een vol gemoed, te verklaren: in tijden heb ik zoo +’n prettig, <b>aldoor boeiend</b> boek niet gelezen. En als de +ouderen ’t overnemen, zullen zij het óók zeggen. +Met ons zullen zij in hun hart den goeden schrijver dankbaar wezen die, +<b>zonder</b> een oogenblik zwaar-avontuurlijke <b> +onwaarschijnlijkheden</b> op te dienen, eigenlijk van allergewoonste +dingen vertellend, zoo ’n <b>geestig</b> en zoo ’n <b> +spannend</b> boek heeft kunnen leveren.</p> + +<p>Wie zijn kinderen en zichzelven ter Sinterklaasgelegenheid waarlijk +een <b>tractatie</b> bereiden wil, die nog wel tot tien +Sinterklaasfeesten ver zal worden geproefd, koope <b>Been’s +nieuwste jongensboek</b>.</p> + +<p class="alignright"><i>Rotterd. Nieuwsbl.</i> <span class="pagenum"> +[<a id="pb231" href="#pb231">231</a>]</span></p> +</div> + +<div class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<h2 class="normal">Juffertje Wildzang</h2> + +<p>door <b>Bertha Clément</b>,</p> + +<p>prachtig geïllustreerd met meer dan 50 platen.</p> + +<p>Prijs f 1.50, in prachtband f 1.90.</p> + +<p>De Meisjesboeken van Bertha Clement zijn eveneens gunstig bekend. +Ook in dit nieuwe werk vinden we zulk een frisschen geest, zulk een +vroolijke ongedwongenheid, dat men wel van de heldin <i>moet</i> gaan +houden en haar lotgevallen met dezelfde belangstelling volgt als waren +ze aan een meisje uit onze naaste omgeving overkomen.</p> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/a006.jpg" alt="" width= +"461" height="587"></div> + +<p>Bertha Clement is een vriendin van het jonge lezende publiek, en +haar <b>Juffertje Wildzang</b>, waarvan bij P. Kluitman, te Alkmaar, +een geïllustreerde uitgaaf in prachtband verscheen, zal zeker even +gunstig worden ontvangen als hare vroegere verhalen.</p> + +<p>’t Is de geschiedenis van een vroolijk „juffertje +Wildzang” in den grond een zeer lief meisje, dat ook wel iets van +den ernst des levens leert en van hare verschillend geaarde +vriendinnetjes. Een aardig, natuurlijk geschreven, onderhoudend +meisjesboek.</p> + +<p class="alignright"><i>Nieuws van den Dag</i>. <span class="pagenum"> +[<a id="pb232" href="#pb232">232</a>]</span></p> +</div> + +<div class="div1"><span class="pagenum"> [<a href= +"#toc">Inhoud</a>]</span> + +<div class="figure"><img border="0" src="images/indevacantie.gif" alt= +"Ornament" width="670" height="267"></div> + +<h2 class="normal">In de Vacantie</h2> + +<h2 class="sub">Bibliotheek voor Jongens en Meisjes.</h2> + +<p><b>Prijs per deel f 0.90, in prachtband f 1.25</b></p> + +<p>De boeken in deze serie zijn met bijzonder veel zorg uitgevoerd, met +minstens 4 prachtige platen geïllustreerd en keurig gebonden.</p> + +<p><b>A. voor Jongens:</b></p> + +<p>1. Het Beleg van Alkmaar door <b>P. Visser</b>. Geïllustreerd +door <b>H. C. Louwerse</b>.</p> + +<p>2. Jaepie-Jaepie door <b>C. Joh. Kieviet</b>. Geïllustreerd +door <b>A. Rünckel</b>.</p> + +<p>3. Frans van Dorentil door <b>C. Joh. Kieviet</b>. +Geïllustreerd door <b>A. Rünckel</b>.</p> + +<p>4. Hollandsche Jongens door <b>Chr. v. Abkoude</b>. +Geïllustreerd door <b>A. Rünckel</b>.</p> + +<p><b>B. voor Meisjes</b>:</p> + +<p>1. De Zusjes van de Berkenhoeve. door <b>Hermanna</b>. +Geïllustreerd door <b>A. Rünckel</b>.</p> + +<p>2. Het Badreisje van Cor Slung door <b>C. Joh. Kieviet</b>. +Geïllustreerd door <b>A. Rünckel</b>.</p> + +<p>3. De Beschermeling van het Viertal door <b>L. van der Meer</b>. +Geïllustreerd met 55 platen.</p> + +<p><img border="0" src="images/hand.gif" alt="" width="42" height="18"> +<i>Deze serie wordt vervolgd</i>.</p> +</div> + +<div class="transcribernote"> +<h2>Colofon</h2> + +<h3>Beschikbaarheid</h3> + +<p>Dit eBoek is voor kosteloos gebruik door iedereen overal, met +vrijwel geen beperkingen van welke soort dan ook. U mag het +kopiëren, weggeven of hergebruiken onder de voorwaarden van de +Project Gutenberg Licentie bij dit eBoek of on-line op <a class= +"exlink" title="Externe link" href="https://www.gutenberg.org/"> +www.gutenberg.org</a>.</p> + +<p>Dit eBoek is geproduceerd door het on-line gedistribueerd correctie +team op <a class="exlink" title="Externe link" href= +"https://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>.</p> + +<h3>Codering</h3> + +<p>Dit bestand is in een verouderde spelling. Er is geen poging gedaan +de tekst te moderniseren. Afgebroken woorden aan het einde van de regel +zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel zijn +gecorrigeerd. Dergelijke correcties zijn gemarkeerd met het +corr-element.</p> + +<h3>Documentgeschiedenis</h3> + +<ol class="lsoff"> +<li>2009-08-11 Begonnen.</li> +</ol> + +<h3>Externe Referenties</h3> + +<p>Dit Project Gutenberg eBoek bevat externe referenties. Het kan zijn +dat deze links voor u niet werken.</p> + +<h3>Verbeteringen</h3> + +<p>De volgende verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p> + +<table width="75%" summary="Overzicht van verbeteringen aangebracht in +de tekst."> +<tr> +<th>Bladzijde</th> +<th>Bron</th> +<th>Verbetering</th> +</tr> + +<tr> +<td width="20%"><a class="pageref" href="#xd0e350">17</a></td> +<td width="40%">[<i>Niet in bron</i>]</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> + +<tr> +<td width="20%"><a class="pageref" href="#xd0e483">32</a></td> +<td width="40%">knoo</td> +<td width="40%">knoop</td> +</tr> + +<tr> +<td width="20%"><a class="pageref" href="#xd0e1017">73</a></td> +<td width="40%">Dik’s</td> +<td width="40%">Diks</td> +</tr> + +<tr> +<td width="20%"><a class="pageref" href="#xd0e1193">85</a></td> +<td width="40%">„</td> +<td width="40%">[<i>Verwijderd</i>]</td> +</tr> + +<tr> +<td width="20%"><a class="pageref" href="#xd0e1197">85</a></td> +<td width="40%">toonen</td> +<td width="40%">teenen</td> +</tr> + +<tr> +<td width="20%"><a class="pageref" href="#xd0e1798">123</a></td> +<td width="40%">we</td> +<td width="40%">wel</td> +</tr> + +<tr> +<td width="20%"><a class="pageref" href="#xd0e2816">200</a></td> +<td width="40%">kwam</td> +<td width="40%">kwamen</td> +</tr> + +<tr> +<td width="20%"><a class="pageref" href="#xd0e3276">226</a></td> +<td width="40%">[<i>Niet in bron</i>]</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> + +<tr> +<td width="20%"><a class="pageref" href="#xd0e3283">226</a></td> +<td width="40%">[<i>Niet in bron</i>]</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +</table> +</div> +</div> + + + + + + + +<pre> + + + + + +End of Project Gutenberg's Uit het leven van Dik Trom, by C. Joh. Kieviet + +*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK UIT HET LEVEN VAN DIK TROM *** + +***** This file should be named 29712-h.htm or 29712-h.zip ***** +This and all associated files of various formats will be found in: + https://www.gutenberg.org/2/9/7/1/29712/ + +Produced by the Online Distributed Proofreading Team at +https://www.pgdp.net/ + + +Updated editions will replace the previous one--the old editions +will be renamed. + +Creating the works from public domain print editions means that no +one owns a United States copyright in these works, so the Foundation +(and you!) can copy and distribute it in the United States without +permission and without paying copyright royalties. Special rules, +set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to +copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to +protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark. Project +Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you +charge for the eBooks, unless you receive specific permission. If you +do not charge anything for copies of this eBook, complying with the +rules is very easy. You may use this eBook for nearly any purpose +such as creation of derivative works, reports, performances and +research. They may be modified and printed and given away--you may do +practically ANYTHING with public domain eBooks. Redistribution is +subject to the trademark license, especially commercial +redistribution. + + + +*** START: FULL LICENSE *** + +THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE +PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK + +To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free +distribution of electronic works, by using or distributing this work +(or any other work associated in any way with the phrase "Project +Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project +Gutenberg-tm License (available with this file or online at +https://gutenberg.org/license). + + +Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm +electronic works + +1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm +electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to +and accept all the terms of this license and intellectual property +(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all +the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy +all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession. +If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project +Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the +terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or +entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8. + +1.B. "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be +used on or associated in any way with an electronic work by people who +agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few +things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works +even without complying with the full terms of this agreement. See +paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project +Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement +and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic +works. See paragraph 1.E below. + +1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation" +or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project +Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual works in the +collection are in the public domain in the United States. If an +individual work is in the public domain in the United States and you are +located in the United States, we do not claim a right to prevent you from +copying, distributing, performing, displaying or creating derivative +works based on the work as long as all references to Project Gutenberg +are removed. Of course, we hope that you will support the Project +Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by +freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of +this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with +the work. You can easily comply with the terms of this agreement by +keeping this work in the same format with its attached full Project +Gutenberg-tm License when you share it without charge with others. + +1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern +what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in +a constant state of change. If you are outside the United States, check +the laws of your country in addition to the terms of this agreement +before downloading, copying, displaying, performing, distributing or +creating derivative works based on this work or any other Project +Gutenberg-tm work. The Foundation makes no representations concerning +the copyright status of any work in any country outside the United +States. + +1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg: + +1.E.1. The following sentence, with active links to, or other immediate +access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently +whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the +phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project +Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed, +copied or distributed: + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + +1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived +from the public domain (does not contain a notice indicating that it is +posted with permission of the copyright holder), the work can be copied +and distributed to anyone in the United States without paying any fees +or charges. If you are redistributing or providing access to a work +with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the +work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1 +through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the +Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or +1.E.9. + +1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted +with the permission of the copyright holder, your use and distribution +must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional +terms imposed by the copyright holder. Additional terms will be linked +to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the +permission of the copyright holder found at the beginning of this work. + +1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm +License terms from this work, or any files containing a part of this +work or any other work associated with Project Gutenberg-tm. + +1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this +electronic work, or any part of this electronic work, without +prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with +active links or immediate access to the full terms of the Project +Gutenberg-tm License. + +1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary, +compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any +word processing or hypertext form. However, if you provide access to or +distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than +"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version +posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org), +you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a +copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon +request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other +form. Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm +License as specified in paragraph 1.E.1. + +1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying, +performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works +unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9. + +1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing +access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided +that + +- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from + the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method + you already use to calculate your applicable taxes. The fee is + owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he + has agreed to donate royalties under this paragraph to the + Project Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments + must be paid within 60 days following each date on which you + prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax + returns. Royalty payments should be clearly marked as such and + sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the + address specified in Section 4, "Information about donations to + the Project Gutenberg Literary Archive Foundation." + +- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies + you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he + does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm + License. You must require such a user to return or + destroy all copies of the works possessed in a physical medium + and discontinue all use of and all access to other copies of + Project Gutenberg-tm works. + +- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any + money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the + electronic work is discovered and reported to you within 90 days + of receipt of the work. + +- You comply with all other terms of this agreement for free + distribution of Project Gutenberg-tm works. + +1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm +electronic work or group of works on different terms than are set +forth in this agreement, you must obtain permission in writing from +both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael +Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the +Foundation as set forth in Section 3 below. + +1.F. + +1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable +effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread +public domain works in creating the Project Gutenberg-tm +collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic +works, and the medium on which they may be stored, may contain +"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or +corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual +property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a +computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by +your equipment. + +1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right +of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project +Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project +Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all +liability to you for damages, costs and expenses, including legal +fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT +LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE +PROVIDED IN PARAGRAPH F3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE +TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE +LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR +INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH +DAMAGE. + +1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a +defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can +receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a +written explanation to the person you received the work from. If you +received the work on a physical medium, you must return the medium with +your written explanation. The person or entity that provided you with +the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a +refund. If you received the work electronically, the person or entity +providing it to you may choose to give you a second opportunity to +receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy +is also defective, you may demand a refund in writing without further +opportunities to fix the problem. + +1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth +in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER +WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO +WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE. + +1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied +warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages. +If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the +law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be +interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by +the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any +provision of this agreement shall not void the remaining provisions. + +1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the +trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone +providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance +with this agreement, and any volunteers associated with the production, +promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works, +harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees, +that arise directly or indirectly from any of the following which you do +or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm +work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any +Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause. + + +Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm + +Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of +electronic works in formats readable by the widest variety of computers +including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists +because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from +people in all walks of life. + +Volunteers and financial support to provide volunteers with the +assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg-tm's +goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will +remain freely available for generations to come. In 2001, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure +and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations. +To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation +and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4 +and the Foundation web page at https://www.pglaf.org. + + +Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive +Foundation + +The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit +501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the +state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal +Revenue Service. The Foundation's EIN or federal tax identification +number is 64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at +https://pglaf.org/fundraising. Contributions to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent +permitted by U.S. federal laws and your state's laws. + +The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S. +Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered +throughout numerous locations. Its business office is located at +809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email +business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact +information can be found at the Foundation's web site and official +page at https://pglaf.org + +For additional contact information: + Dr. Gregory B. Newby + Chief Executive and Director + gbnewby@pglaf.org + + +Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation + +Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide +spread public support and donations to carry out its mission of +increasing the number of public domain and licensed works that can be +freely distributed in machine readable form accessible by the widest +array of equipment including outdated equipment. Many small donations +($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt +status with the IRS. + +The Foundation is committed to complying with the laws regulating +charities and charitable donations in all 50 states of the United +States. Compliance requirements are not uniform and it takes a +considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up +with these requirements. We do not solicit donations in locations +where we have not received written confirmation of compliance. To +SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any +particular state visit https://pglaf.org + +While we cannot and do not solicit contributions from states where we +have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition +against accepting unsolicited donations from donors in such states who +approach us with offers to donate. + +International donations are gratefully accepted, but we cannot make +any statements concerning tax treatment of donations received from +outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff. + +Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation +methods and addresses. Donations are accepted in a number of other +ways including including checks, online payments and credit card +donations. To donate, please visit: https://pglaf.org/donate + + +Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic +works. + +Professor Michael S. Hart was the originator of the Project Gutenberg-tm +concept of a library of electronic works that could be freely shared +with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project +Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support. + + +Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed +editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S. +unless a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily +keep eBooks in compliance with any particular paper edition. + + +Most people start at our Web site which has the main PG search facility: + + https://www.gutenberg.org + +This Web site includes information about Project Gutenberg-tm, +including how to make donations to the Project Gutenberg Literary +Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to +subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks. + + +</pre> + +</body> +</html> + diff --git a/29712-h/images/a001.jpg b/29712-h/images/a001.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..25fdff7 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/a001.jpg diff --git a/29712-h/images/a002.jpg b/29712-h/images/a002.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..de089aa --- /dev/null +++ b/29712-h/images/a002.jpg diff --git a/29712-h/images/a003.gif b/29712-h/images/a003.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..8ee02d8 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/a003.gif diff --git a/29712-h/images/a004.jpg b/29712-h/images/a004.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..c25be8a --- /dev/null +++ b/29712-h/images/a004.jpg diff --git a/29712-h/images/a005.jpg b/29712-h/images/a005.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..2cdfa30 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/a005.jpg diff --git a/29712-h/images/a006.jpg b/29712-h/images/a006.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..a89b6eb --- /dev/null +++ b/29712-h/images/a006.jpg diff --git a/29712-h/images/book.png b/29712-h/images/book.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..963d165 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/book.png diff --git a/29712-h/images/card.png b/29712-h/images/card.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..69f4fd4 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/card.png diff --git a/29712-h/images/external.png b/29712-h/images/external.png Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..ba4f205 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/external.png diff --git a/29712-h/images/front.jpg b/29712-h/images/front.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..8b73bf1 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/front.jpg diff --git a/29712-h/images/hand.gif b/29712-h/images/hand.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..c227d24 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/hand.gif diff --git a/29712-h/images/id007.gif b/29712-h/images/id007.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..854db4b --- /dev/null +++ b/29712-h/images/id007.gif diff --git a/29712-h/images/ie011.gif b/29712-h/images/ie011.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..c0f2469 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/ie011.gif diff --git a/29712-h/images/ih063.gif b/29712-h/images/ih063.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..9430c18 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/ih063.gif diff --git a/29712-h/images/ii161.gif b/29712-h/images/ii161.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..68cf2de --- /dev/null +++ b/29712-h/images/ii161.gif diff --git a/29712-h/images/im006.gif b/29712-h/images/im006.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..eb9fefd --- /dev/null +++ b/29712-h/images/im006.gif diff --git a/29712-h/images/indevacantie.gif b/29712-h/images/indevacantie.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..02e938a --- /dev/null +++ b/29712-h/images/indevacantie.gif diff --git a/29712-h/images/io051.gif b/29712-h/images/io051.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..58ccc26 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/io051.gif diff --git a/29712-h/images/it031.gif b/29712-h/images/it031.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..47fcacf --- /dev/null +++ b/29712-h/images/it031.gif diff --git a/29712-h/images/iz191.gif b/29712-h/images/iz191.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..aab7b33 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/iz191.gif diff --git a/29712-h/images/o006.gif b/29712-h/images/o006.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..08ac713 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/o006.gif diff --git a/29712-h/images/o007.gif b/29712-h/images/o007.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..06299c1 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/o007.gif diff --git a/29712-h/images/o010.gif b/29712-h/images/o010.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..2d4fce2 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/o010.gif diff --git a/29712-h/images/o011.gif b/29712-h/images/o011.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..ea0b850 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/o011.gif diff --git a/29712-h/images/o031.gif b/29712-h/images/o031.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..3646073 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/o031.gif diff --git a/29712-h/images/o074.gif b/29712-h/images/o074.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..b3ca286 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/o074.gif diff --git a/29712-h/images/o127.gif b/29712-h/images/o127.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..5c75a23 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/o127.gif diff --git a/29712-h/images/p000.jpg b/29712-h/images/p000.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..43aacab --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p000.jpg diff --git a/29712-h/images/p003.jpg b/29712-h/images/p003.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..66d7517 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p003.jpg diff --git a/29712-h/images/p006.jpg b/29712-h/images/p006.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..9499742 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p006.jpg diff --git a/29712-h/images/p009.gif b/29712-h/images/p009.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..0deed71 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p009.gif diff --git a/29712-h/images/p017.jpg b/29712-h/images/p017.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..da45ae7 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p017.jpg diff --git a/29712-h/images/p018.gif b/29712-h/images/p018.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..37018db --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p018.gif diff --git a/29712-h/images/p027.jpg b/29712-h/images/p027.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..77c27f4 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p027.jpg diff --git a/29712-h/images/p033.gif b/29712-h/images/p033.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..6b93733 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p033.gif diff --git a/29712-h/images/p036.gif b/29712-h/images/p036.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..a59d25f --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p036.gif diff --git a/29712-h/images/p037.jpg b/29712-h/images/p037.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..f383e4b --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p037.jpg diff --git a/29712-h/images/p047.jpg b/29712-h/images/p047.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..edd5ac3 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p047.jpg diff --git a/29712-h/images/p060.jpg b/29712-h/images/p060.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..048369d --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p060.jpg diff --git a/29712-h/images/p067.jpg b/29712-h/images/p067.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..1c9c31c --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p067.jpg diff --git a/29712-h/images/p068.jpg b/29712-h/images/p068.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..e6c940a --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p068.jpg diff --git a/29712-h/images/p073.jpg b/29712-h/images/p073.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..96f7d00 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p073.jpg diff --git a/29712-h/images/p076.jpg b/29712-h/images/p076.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..6daa715 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p076.jpg diff --git a/29712-h/images/p077.jpg b/29712-h/images/p077.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..03ec1e9 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p077.jpg diff --git a/29712-h/images/p080.jpg b/29712-h/images/p080.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..061ec71 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p080.jpg diff --git a/29712-h/images/p081.jpg b/29712-h/images/p081.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..a002f10 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p081.jpg diff --git a/29712-h/images/p088.jpg b/29712-h/images/p088.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..e82c75d --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p088.jpg diff --git a/29712-h/images/p093.jpg b/29712-h/images/p093.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..c9364d3 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p093.jpg diff --git a/29712-h/images/p097.jpg b/29712-h/images/p097.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..bfa7b77 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p097.jpg diff --git a/29712-h/images/p104.jpg b/29712-h/images/p104.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..a1cfd99 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p104.jpg diff --git a/29712-h/images/p112.jpg b/29712-h/images/p112.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..ec5ab2f --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p112.jpg diff --git a/29712-h/images/p121.jpg b/29712-h/images/p121.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..0169c6f --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p121.jpg diff --git a/29712-h/images/p126.jpg b/29712-h/images/p126.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..e2d645a --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p126.jpg diff --git a/29712-h/images/p137.jpg b/29712-h/images/p137.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..885c843 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p137.jpg diff --git a/29712-h/images/p143.jpg b/29712-h/images/p143.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..41d0b53 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p143.jpg diff --git a/29712-h/images/p154.jpg b/29712-h/images/p154.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..7dcb092 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p154.jpg diff --git a/29712-h/images/p163.jpg b/29712-h/images/p163.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..aeb64ae --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p163.jpg diff --git a/29712-h/images/p165.jpg b/29712-h/images/p165.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..c827a05 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p165.jpg diff --git a/29712-h/images/p167.jpg b/29712-h/images/p167.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..a217e09 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p167.jpg diff --git a/29712-h/images/p173.jpg b/29712-h/images/p173.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..1f7d81c --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p173.jpg diff --git a/29712-h/images/p181.jpg b/29712-h/images/p181.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..feac331 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p181.jpg diff --git a/29712-h/images/p183.jpg b/29712-h/images/p183.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..9597537 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p183.jpg diff --git a/29712-h/images/p185.jpg b/29712-h/images/p185.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..e6e362b --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p185.jpg diff --git a/29712-h/images/p189.jpg b/29712-h/images/p189.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..1a60def --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p189.jpg diff --git a/29712-h/images/p190.jpg b/29712-h/images/p190.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..57a841e --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p190.jpg diff --git a/29712-h/images/p193.jpg b/29712-h/images/p193.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..7d8d34a --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p193.jpg diff --git a/29712-h/images/p201.jpg b/29712-h/images/p201.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..c7376b2 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p201.jpg diff --git a/29712-h/images/p207.jpg b/29712-h/images/p207.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..80e42e5 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p207.jpg diff --git a/29712-h/images/p209.jpg b/29712-h/images/p209.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..3fa0520 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p209.jpg diff --git a/29712-h/images/p211.gif b/29712-h/images/p211.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..4b30c21 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p211.gif diff --git a/29712-h/images/p216.jpg b/29712-h/images/p216.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..8b20556 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p216.jpg diff --git a/29712-h/images/p221.jpg b/29712-h/images/p221.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..9196a7f --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p221.jpg diff --git a/29712-h/images/p223.gif b/29712-h/images/p223.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..ef00834 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p223.gif diff --git a/29712-h/images/p224.gif b/29712-h/images/p224.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..033fd37 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/p224.gif diff --git a/29712-h/images/titelpagina.gif b/29712-h/images/titelpagina.gif Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..6f57b05 --- /dev/null +++ b/29712-h/images/titelpagina.gif |
