initial commit of ebook 26731HEADmain

1 files changed, 3531 insertions, 0 deletions

diff --git a/26731-0.txt b/26731-0.txt
new file mode 100644
index 0000000..211f222
--- /dev/null
+++ b/26731-0.txt
@@ -0,0 +1,3531 @@
+The Project Gutenberg EBook of Antigoni, by Sophocles
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Antigoni
+
+Author: Sophocles
+
+Release Date: March 7, 2012 [EBook #26731]
+First Posted: September 30, 2008
+Last Updated: November 4, 2009
+
+Language: Greek
+
+Character set encoding: UTF-8
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ANTIGONI ***
+
+
+
+
+Produced by Sophia Canoni. Book provided by Iason Konstantinides
+
+
+
+
+ΣΟΦΟΚΛΗΣ
+
+
+
+
+ΑΝΤΙΓΟΝΗ
+
+
+ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
+Κ. ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΥ
+
+
+
+ΤΙΜΗ ΤΟΜΟΥ ΔΡΑΧΜΕΣ 10
+
+ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΕΞΗ
+
+
+
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΡΑΦΕΩΝ
+
+
+
+ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
+
+ΑΝΤΙΓΟΝΗ
+
+
+ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ
+Κ. ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΥ
+
+
+
+ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
+ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΕΞΗ
+
+1912
+
+Υ Π Ο Θ Ε Σ I Σ
+
+
+Ο Πολυνείκης, υιός του Οιδίποδος, του βασιλέως των Θηβών,
+εξεστράτευσε με τους Αργείους εναντίον του αδελφού του
+Ετεοκλέους, ο οποίος είχεν αναλάβη μόνος την βασιλείαν. Εις τον
+πόλεμον ενικήθησαν οι Αργείοι, αλλά και οι δύο αδελφοί
+ονομαχήσαντες εφονεύθησαν.
+
+
+
+Ο Κρέων, αναγορευθείς βασιλεύς των Θηβών, διέταξε να μείνη
+άταφος ο νεκρός του Πολυνείκους, ως εχθρού της πατρίδος, και
+ώρισε ποινήν θανάτου εναντίον οιουδήποτε παραβάτου της διαταγής
+του.
+
+
+
+Αι δύο αδελφαί του Πολυνείκους, η Αντιγόνη και η Ισμήνη, θρηνούν
+και οδύρονται δια τούτο, καθ’ όσον ιερόν καθήκον των συγγενών
+ελογίζετο το να κηδεύουν σεμνώς και να ενταφιάζουν τον νεκρόν
+συγγενή. Αλλ’ ενώ η Ισμήνη υποκύπτει εις την προσταγήν και
+συμβουλεύει μάλιστα την αδελφήν της να πράξη το αυτό, αντιθέτως η
+μεγαλόψυχος Αντιγόνη εξεγείρεται εναντίον της σκληράς προσταγής
+και αψηφούσα τον κίνδυνον επιχειρεί την ταφήν του αδελφού της.
+Γνωρίζει την παρανομίαν της, αλλά συμμορφώνεται με τον άγραφον
+ηθικόν νόμον του συγγενικού και οσίου καθήκοντος.
+
+Εντεύθεν επέρχεται η τραγική κάθαρσις. Ο Κρέων άκαμπτος προστάζει
+τον θάνατον της Αντιγόνης, αν και ήτον αυτή η μέλλουσα νύμφη του.
+Ο Τειρεσίας προλέγει τότε τα εκ της σκληρότητος του Κρέοντος
+μέλλοντα δεινά και αποκαλύπτει εις τον βασιλέα τας φοβεράς περί
+τούτων μαντείας.
+
+Ο Κρέων εις το άκουσμα κλονίζεται, αλλά δεν είναι πλέον καιρός. Η
+μοίρα των ανθρώπων δεν έχει χρονοτριβάς. Επί του νεκρού της
+Αντιγόνης ο Αίμων, ο υιός του Κρέοντος, αυτοκτονείται και η μήτηρ
+του απηλπισμένη αυτοχειριάζεται. Ο Κρέων αργά συνέρχεται εις
+εαυτόν και κατανοεί την συμφοράν του.
+
+
+
+ΠΡΟΣΩΠΑ
+
+
+ΑΝΤΙΓΟΝΗ
+ΙΣΜΗΝΗ
+ΧΟΡΟΣ (Θηβαίων γερόντων)
+ΚΡΕΩΝ
+ΦΥΛΑΞ
+ΑΙΜΩΝ
+ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ
+ΑΓΓΕΛΟΣ
+ΕΥΡ1Δ1ΚΗ
+
+
+
+ΠΡΑΞΙΣ Α’
+
+
+
+ΑΝΤ. Ισμήνη, αδελφούλα μου, εσύ αγαπημένο κεφαλάκι.
+     Ξέρεις νάμεινε απ’ τον Οιδίποδα κακό
+     που να μην έρριξεν ο Δίας επάνω μας,
+     ενόσω ζούμε;
+     Δεν είναι πόνος, ούτε χαλασμός, ούτ’ ατιμία, ούτε
+             [ντροπή
+     πού να μην είδα εγώ μέσ’ τες δικές μου διστυχίες
+             [και στες δικές σου...
+     Και τώρα πάλι, τι λένε πώς διαλάλησε, καινούργιο
+     σ’ όλην την πολιτεία ο στρατηγός ;
+     Έμαθες τίποτα και άκουσες ;
+     ή δεν μαντεύεις τη συμφορά που έρχεται από τους
+             [εχθρούς,
+     σ’ εκείνους π’ αγαπούμε;
+
+ΙΣΜ. Εμένα, Αντιγόνη, δεν μούρθε είδησι καμμιά απ’
+             [τους αγαπητούς μας,
+     ούτ’ ευχάριστη αλλά ούτε και θλιβερή,
+     αφ’ ότου η δύο εμείς εχάσαμε τ’ αδέρφια μας τα δύο,
+     που σε μια μέρα ‘πήγαν με διπλό θάνατο,
+     και τώρα που των Αργείων σκόρπισε ο στρατός,
+     την ύστερη νύχτα,
+     δεν έμαθ’ άλλο τίποτα για νάμαι πειό χαρούμενη
+             [πάρα λυπημένη.
+
+ΑΝΤ. Καλά το έλεγα· γι αυτό κι εγώ
+     σ’ έφερα έξω από της πύλες της αυλής για να τ’
+             [ακούσης εσύ μονάχα.
+
+ΙΣΜ. Τι είναι; σε βλέπω και συλλογίζεσαι κάτι βαρύ να πης.
+
+ΑΝΤ. Δεν έχει ο Κρέων τους αδελφούς μου
+     τον ένα τιμημένο με ταφή
+     τον άλλο για ατιμίαν άθαφτο :
+     Τον Ετεοκλή, λένε, πώς δίκαια κι όπως το θέλει ο
+             [νόμος
+     τον έβαλε στο χώμα για νάναι τιμημένος μέσ’ τους
+             [νεκρούς του κάτω κόσμου,
+     μα του Πολυνείκη το λείψανο, άθλια ξεψυχισμένο,
+     άκουσα πώς στους πολίτες εβγήκε διαταγή κανείς
+             [να μη το θάψη,
+     ούτε και να το κλάψη παρά να τον αφήσουν άκλαυτο
+             [και άθαφτο για τα όρνια,
+     που γλυκό τους θησαυρό τόνε θωρούν και χυμούν για
+             [να τον φαν.
+     Αυτά, είπαν, πώς ο καλός μας Κρέων
+     εδιάταξε σε σένα και σε μένα -λεω και σε μένα-
+     και τώρα έρχεται κατά ‘δώ για να τα φανέρωση σ’
+             [όσους δεν τα ξέρουν,
+     και πώς δεν πέρνει το πράγμα ελαφρά,
+     παρά όποιος κάνει τίποτε ενάντια
+     θάνατος να του μέλλεται μπροστά σ’ όλη την πόλι.
+     Αυτά είναι, και τώρα θε να φανή αμέσως
+     αν ευγενικά ‘γεννήθηκες ή από καλούς κακιά.
+
+ΙΣΜ. Και μήπως ‘μπορώ εγώ, παράτολμη
+     να δέσω ή να λύσω αλλοιώτικα αφού είναι έτσι;
+
+ΑΝΤ. Κύτταξε συ μόνο, αν θα κάνης αυτόν τον κόπο
+     μαζύ μου.
+
+ΙΣΜ. Για ποιό κίνημα μου λες, και που τρέχει ο νους σου;
+
+ΑΝΤ. Αν θα σήκωσης μαζύ μ’ αυτά τα χέρια μου τον
+             [πεθαμένο.
+
+ΙΣΜ. Στ΄ αλήθεια συλλογιέσαι, να θάψης αυτόν,
+     που έχει απαγορευθή στην πολιτεία ;
+
+ΑΝΤ. Μάλιστα, τον δικό μου και όχι το δικό σου τον
+             [αδερφό,
+     σαν δε θες εσύ,
+     γιατί ποτέ δεν θα με ‘δης εγώ να τον προδώσω.
+
+ΙΣΜ. Αχ, κακομοίρα μου, μ’ αφ’ ου ο Κρέων είπε όχι.
+
+ΑΝΤ. Δεν έχει να μ’ εμποδίση διόλου σε ό,τι μου ανήκει.
+
+ΙΣΜ. Ωιμένα, συλλογίσου, αδελφή, που ο πατέρας μας
+     με κατάρα και καταχθόνια χάθηκε
+     όταν ξεσκέπασε μονάχος της αμαρτίες του, βγά-
+             [ζοντας με το χέρι του τα δυο του μάτια.
+     Έπειτα η μητέρα και γυναίκα του -και τα δυο να
+             [την ειπής-
+     με πλεχτή θηλειά κρεμιέται και πεθαίνει·
+     και τρίτο, οι δυο μας αδερφοί σε μια μέρα μέσα,
+     μ’ αυτοκτονία πήγανε οι καϋμένοι, δίνοντας
+     ο ένας του άλλου με τα δικά τους χέρια θάνατο
+     Τώρα που μείναμε η δυο μας έρημες,
+     βάλε με το νου σου τι τρισάθλια που θα χαθούμε,
+     αν κάνωμε ενάντια στο νόμο και αψηφίσουμε
+     τη δύναμι και διαταγή του βασιληά.
+     Μα πρέπει να το καταλάβης ότι γυναίκες γεννηθή-
+             [καμε
+     και όχι τους άντρες για να πολεμάμε.
+     Και έπειτα, αφ’ ου πούχουν πειό δύναμι μας ορίζουν,
+     χρωστούμε κι αυτά να δεχτούμε κι’ ακόμα πειό
+             [χειρότερα,
+     Εγώ το λοιπόν, παρακαλώντας εκείνους που είνε κατ’
+             [απ’ το χώμα
+     να με συχωρέσουν, επειδή άθελα το κάνω,
+     θ’ ακούσω αυτούς που έχουν να προστάξουν
+     γιατί, να κάνω πράμματα του κάκου, μου φαίνεται
+             [δεν έχει νου.
+
+ΑΝΤ. Εγώ δε θα σε προστάξω, και ούτε να θέλης τώρα
+             [να το κάμης
+     θα ευχαριστηώμουνα να με βοηθούσες.
+     Κύττα να ‘δης εσύ τι θέλεις, εκείνον θα τον θάψω
+             [εγώ.
+     Καλό μου τώχω να πέθαινα, αφού το κάνω·
+     αγαπημένη θα κοίτωμαι κοντά του, μαζύ μ’ αυτόν
+             [που αγαπώ
+     αφού θάχω κριματίσει, μ’ άγια πράξει.
+     Έτσι κι έτσι περισσότερος είν’ ο καιρός πούχω ν’
+             [αρέσω
+     σ’ εκείνους που είνε κάτω, παρά σ’ αυτούς εδώ,
+     γιατί εκεί έχω να μείνω πάντα.
+     Εσύ, όμως, σαν το νομίζεις, των θεών τα τίμια
+             [πράμματα
+     έχε τα καταφρονεμένα.
+
+ΙΣΜ. Εγώ δε λεω πώς δεν τα σέβομαι,
+     αλλά γιατί να κάνω ενάντια σ’ όλη την πολιτεία
+             [δεν έχω δύναμι.
+
+ΑΝΤ. Έχε το εσύ αυτό για πρόφασι, εγώ πάω να κάνω
+             [τάφο του αγαπημένου μου αδελφού.
+
+ΙΣΜ. Ωιμένα, κακομοίρα μου, τι φόβο έχω για σένα.
+
+ΑΝΤ. Για μένα μη σε νοιάζει· κύτταξε συ την τύχη σου
+             [να κάνης.
+
+ΙΣΜ. Τουλάχιστον μη φανέρωσης το πράμμα σε κανένα,
+             [κράτα το κρυφό.
+     Κι εγώ θα κάνω το ίδιο.
+
+ΑΝΤ. Ά, όχι· να το προδώσης. Πολύ πειότερο θα σε
+             [συχαθώ
+     αν δεν το πης, και δεν το ξεφωνήσης σ’ όλο τον
+             [κόσμο.
+
+ΙΣΜ. Εσύ έχεις ζεστή καρδιά εκεί που ο άλλος παγώνει.
+
+ΑΝΤ. Έτσι ξέρω όμως, πώς θ’ αρέσω σ’ όσους πρέπει ν’
+             [αρέσω περισσότερο.
+
+ΙΣΜ. Σαν θα τα καταφέρης. Αλλά ζητάς πράμματα που
+             [δεν γίνονται.
+
+ΑΝΤ. Και τι μ’ αυτό· όταν πειά δεν θα μπορώ, θα παύσω.
+
+ΙΣΜ. Κι’ από μιαν αρχή δεν πρέπει ο άνθρωπος να κυνηγά
+             [τ’ αδύνατα.
+
+ΑΝΤ. Όταν λες τέτοια κι εγώ με το δίκηο θα σ’ οχτρευτώ,
+     και του πεθαμένου γίνεσαι εχθρά.
+     Άφησε μ’ εμένα στην ασυλλογισιά μου
+     να πάθω αυτό το φοβερό ·
+     δεν μπορεί τίποτα περισσότερο να μου γείνη,
+     για να μην πάω τουλάχιστο με θάνατο καλό.
+     (φεύγει η Αντιγόνη)
+
+ΙΣΜ. Αφ’ ου το θέλεις πήγαινε· αυτό μόνο να ξέρης, πώς
+             [κάνεις ανοησία
+     και ας δείχνεσαι για το φίλο σου φίλη αληθινή.
+     (μπαίνει στ’ ανάκτορα)
+
+     Στροφή Α’.
+
+ΧΟΡ.
+     Αχτίδα του ηλίου
+     που ωμορφήτερο φως δε ‘φώτησε την εφτάπυλο Θήβα
+     ‘φάνηκες πειά,
+     σαν άνοιξε ένα βλέφαρο χρυσόφθαλμης ημέρας
+     καθώς έρχεσαι πέρα από τα νερά της Δίρκης!
+     Και το στρατό με της αστραφτερές ασπίδες
+     που ‘βγήκε απ’ το Άργος μ’ όλην την αρματοσιά
+     τον έσπρωξες να φύγη τρέχοντας με σφιγμένο χαλι
+             [νάρι,
+     εκείνον που στη χώρα μας ο Πολυνείκης,
+     φιλονικώντας για το δίκαιο του, τον ξεσήκωσε ....
+     Κράζοντας στριγγά
+     σαν αετός από ψηλά στη γης επέταξε
+     με ανοιγμένη χιονάτη φτερούγα
+     και μ’ άρματα πολλά
+     και με περικεφαλαίες αλογομαλλούσες.
+
+     Αναστροφή Α’.
+
+     Κι’ από ‘πάνω από τα σπήτια στάθη ένα γύρω
+     με λόγχες φόνισσες να της μπήξη στο εφτάπυλο
+             [στόμα.
+     Αλλά έφυγε προτού να πιή και να χορτάση από τα
+             [αίματα μας
+     και προτού από της ρετσίνες να πιάσουνε φωτιά η
+             [στεφανωσιές των πύργων,
+     και πίσω του έρχουνταν η θεόρατη βροντή του Άρη
+     για τον αντίπαλο Δράκοντα δυσκολονίκητη,
+     γιατί ο Δίας εχτρεύευεται τα κομπιάσματα
+     απ’ τη μακρυά τη γλώσσα,
+     και καθώς είδε κείνους, σαν μεγάλο ρέμμα, να
+             [ξεχύνωνται
+     μ’ αλαζονεία κι αχολογή απ’ τα χρυσά τους όπλα,
+     ρίχνει με τη χτυπητή φωτιά του
+     αυτόν που είχε χυμήξει στην κορφή τον τείχους τη
+             [νίκη κι όλας ν’ αλαλάξη.
+
+
+     Στροφή Β’.
+
+     Και ‘ταλαντεύθη και βρόντηξε στη γης
+     βαστώντας τη φωτιά,
+     αυτός που με λυσσάρικη ορμή, μεθυσμένος
+     είχε πέσει πάνω μας σαν την κακιά ανεμοζάλη.
+     Αλλοιώς όμως ήρθαν τα πράμματα
+     και σ’ άλλους άλλη τύχη έδωσε ο διώχτης, ο
+             [μεγάλος Άρης,
+     που δεξιά τα φέρνει σαν το δεξιόζευχτο άλογο,
+     επειδή κι’ οι εφτά λοχαγοί που στης εφτά πύλες
+             [ήταν βαλμένοι
+     τόσοι γι άλλους τόσους,
+     αφήσανε τον Δία τα ολόχαλκα τους τ’ άρματα για
+             [τρόπαιο·
+     μόνο οι δυο φριχτοί, ώ! από έναν πατέρα και μια
+             [γεννημένοι μητέρα!
+     εστήσανε της διπλοδύναμες λόγχες καταπάνω τους
+     κι’ επήγαν και οι δυο τους μ’ ένα θάνατο.
+
+      Αντιστροφή Β’.
+
+     Αλλά να που ήρθε η μεγαλονόματη νίκη
+     καινούργια φέρνοντας χαρά στη Θήβα με τα πολλά
+             [οχήματα
+     - κι’ έτσι τους τωρινούς πολέμους λησμονήστε τους
+     κι’ ελάτε με χορούς ολονυχτίς γύρω να φέρωμε
+     όλους τους ναούς των θεών
+     κι αυτός που τραντάζει της Θήβας τη γη, ο Βάκχος,
+     κεφαλή ας μας είναι !
+     αλλά νάτον οπού είναι τώρα βασιληάς της χώρας
+     με τ’ ανέλπιστα που τούτυχαν απ’ τους θεούς,
+     ο Κρέων, ο γυιός του Μενοικέα,
+     προβαίνει· ποια σκέψι νάχη μέσα του
+     πού έβαλε και ‘μάζεψαν τους γέροντας
+     με το ίδιο κήρυγμα καλώντας τους όλους μαζύ ;
+
+     ( Εισέρχεται ο Κρέων )
+
+
+ΚΡΕ. Άντρες, έφεραν πάλι οι θεοί τα πράμματα δεξιά
+     στην πολιτεία, έπειτα από τον τόσο σάλο που την
+             [είχε χαντακώσει,
+     και σας εγώ, από όλους χώρια, μ’ απεσταλμένους
+     σας μήνυσα ναρθήτε, επειδή ξέρω το σεβασμό που
+             [είχατε
+     στου Λάιου τον καιρό πάντα στη βασιλεία και στο
+             [θρόνο·
+     και πάλι σαν ξανάστησε την πόλι ο Οιδίππους,
+     κι’ αφ’ ου ‘κείνος ‘χάθηκε, στα παιδιά των βασιλειάδων
+     εμείνατε πιστοί με γνώμη ασάλευτη.
+     Τώρα που αυτοί και οι δυο μαζύ σε μια ‘μέρα ‘πάνω
+     ‘χάθηκαν χτυπιώντας και χτυπιούμενοι
+     με της αυτοχειρίας την αμαρτία,
+     ‘πήρα και γω το θρόνο και όλο το βασίλειο,
+     σαν συγγενής που είμαι των πεθαμμένων.
+     Δύσκολο είνε βέβαια να καταλάβη κανείς
+     του κάθε άνθρωπου την ψυχή, τη σκέψι και τη
+             [γνώμη,
+     πριν να φανή στη διοίκησι και στους νόμους μαθη-
+             [μένος.
+     Εγώ όμως θαρρώ, και τώρα κι’ απ’ ανέκαθεν,
+     πως όταν ένας που κυβερνάει όλη την πολιτεία
+     δεν ακολουθάει την πειό καλλίτερη γνώμη
+     παρ’ από φόβο κρατεί τη γλώσσα στο στόμα του·
+             [κλειστή,
+     ην’ απ’ όλους ο χειρότερος.
+     Και οποίος έχει καλλίτερο το φίλο απ’ την πα-
+             [τρίδα του,
+     αυτόνε ούτε να τον λεω δε θέλω,
+     επειδή εγώ - ας τ’ ακούση ο Δίας, που πάντα ξέρει
+             [όλα -
+     πότε μου δεν θα σώπαινα σαν έβλεπα τη συμφορά
+     νάρχεται κατ’ επάνω στους πολίτες,
+     να πάρη την ευτυχία τους, και ούτε θα έπιανα φίλο
+             [μου ποτέ έναν εχτρό της χώρας,
+     γνωρίζοντας ότι η πατρίδα είνε που μας βαστάει,
+     και πώς όταν στέκει αυτή ολόρθη, και ‘μεις απάνω της
+     κολυμπάμε στα νερά
+     και τότε τους φίλους κάνομε.
+     Με τέτοιους νόμους, εγώ αυτή την πόλι ψηλά θα
+             [τη σηκώσω.
+     Και τώρα πάλι τα ίδια έχω διαλαλημένα στους
+             [πολίτες
+     για τα παιδιά του Οιδίπου.
+     Τον Ετεοκλή βέβαια, που σκοτώθηκε γι’ αυτή τη
+             [χώρα
+     και δείχτηκε σ’ όλα ήρωας στη μάχη,
+     να τον βάλουν στον τάφο
+     και να του κάνουν όλα τα πρεπούμενα,
+     όσα γίνονται για τους καλλίτερους νεκρούς, σαν κα-
+             [τεβαίνουν κάτω·
+     άλλά τον αδελφό του - τον Πολυνείκη λεω -
+     που απ’ την εξορία του κατέβηκε
+     και τη γη αυτή την πατρική του και τους θεούς τους
+             [ντόπιους
+     ήθελε με τη φωτιά να κάνη στάχτη
+     και ήθελε και το αίμα της γεννιάς του να πιή και να
+             [χορτάση,
+     και σας να σας σκλαβώση και να σας σέρνη δούλους,
+     αυτουνού, έβαλα να κράξουν σ’ όλη την πόλι,
+     μήτε να του στολίση κανείς τάφο, μήτε και να τον
+             [κλάψη,
+     παρά να τον αφήσουν άθαφτο και το κορμί του
+     να το φάνε τα σκυλιά και τα όρνια να το μαγαρί-
+             [σουν,
+     που όποιος το βλέπει, το αίμα του να παγώνη.
+     Αυτή είνε η θέλησί μου, και ποτέ μου δε θα δώσω
+             [στους κακούς
+     ό,τι αξίζουν νάχουν οι καλοί.
+     Αλλ’ όποιος αγαπάει αυτή την πόλι, και πεθαμμένος
+             [νάν’ και ζωντανός,
+     από μένα την ίδια τιμή θε να ‘βρη.
+
+ΧΟΡ. Εσένα έτσι σ’ αρέσει να κάνης, γυιέ του Μενοικέα,
+             [Κρέων,
+     και με τον εχτρό της πολιτείας αυτής και με το φίλο.
+     Και σένα στέκει να βάζης το νόμο
+     και για τους πεθαμμένους και για τ’ εμάς που ζούμε.
+
+ΚΡΕ. Εσείς κυττάτε τώρα πως θα φυλάξετε σκοπό για όσα
+             [σας είπα;
+
+ΧΟΡ. Σ’ άλλον πειό νεώτερο δόσε νάχη αυτή την έννοια.
+
+ΚΡΕ. Μα είνε κι’ όλας βαλμένοι όσοι θα προσέχουν το
+             [νεκρό.
+
+ΧΟΡ. Γιατί λοιπόν παραγγέλνεις πάλι ετούτο κι’ αλλουνού;
+
+ΚΡΕ. Για να μην αφήσετε κανένα σ’ αυτά να παρακούση.
+
+ΧΟΡ. Δεν ειν’ κανείς τόσο κουτός να θέλη να πεθάνη.
+
+ΚΡΕ. Και βέβαια αυτό θα πάθη, αλλά με την ελπίδα να
+             [κερδίσουν, πολλοί ως τώρα χάθηκαν.
+
+ΦΥΛ. Βασιληά, δεν μπορώ να πω πώς απ’ τη βιάση μου
+     λαχάνιασα, και πως τα πόδια μου έκαναν φτερά,
+     γιατί πολλές φορές από τη συλλογή μου σταμάτησα
+     στο δρόμο και μούρθε να γυρίσω ‘πίσω.
+     Χάρις που η ψυχή μου πολλά μου έψαιλνε και μου
+             [τσαμπουνούσε.
+     «Κακομοίρη, τι πας αυτού, που μόλις φθάσης, θα σε
+             [χώσουν μέσα ; »
+     « Μα χαντακωμένε, κάθησες πάλι; κι αν το μάθη ο
+             [Κρέων από άλλον δε θα σε τζούξη έπειτα; »
+     σε τέτοιους συλλογισμούς μπερδεύονταν τα πόδια μου
+     κι’ έτσι έφτασα γρήγορα αργά μ’ όλο μου το κολάϊ,
+
+     γιατί κι ο κοντός δρόμος έτσι γίνεται μακρύς.
+     Τέλος βάστηξε η γνώμη νάρθω σ’ εσένα
+     κι’ αν δε σου πω και τίποτα, πάλι θα στο πω,
+     γιατί έρχομαι απ’ την ελπίδα κρεμασμένος
+     πως άλλο δε μπορώ να πάθω απ’ ό,τι μου μέλλεται.
+
+ΚΡΕ. Τι είν’ αυτό που σε κάνει έτσι να φοβάσαι;
+
+ΦΥΛ. Πρώτα, θέλω να σου ‘πώ για τα δικά μου·
+     γιατί ούτε τώκανα εγώ το πράμμα ούτε είδα ποιος
+             [τώκανε,
+     και δεν θάταν δίκηο να πάθω τίποτα κακό.
+
+ΚΡΕ. Όλο προοίμια είσαι κι’ όλο τα φέρνεις γύρω για την
+             [ασφάλεια σου·
+     φαίνεται πώς κάποιο σπουδαίο θέλεις να πης.
+
+ΦΥΛ. Τα φοβερά δίνουν πολύ βαρεμό να τα λέη κανείς.
+
+ΚΡΕ. Θα μιλήσης λοιπόν μια φορά ; έπειτα σ’ άφίνω και
+             [φεύγεις.
+
+ΦΥΛ. Να ! σου λεω κιόλας. Κάποιος ‘πήγε κι έθαψε τώρα
+             [δα το νεκρό,
+     έρριξε σκόνη στεγνή κι επασπάλισε το σώμα του
+             [κι έκανε όλα κατά πώς είνε συνήθεια.
+
+ΚΡΕ. Τι είπες; ποιος ήταν αυτός που τόλμησε να κάνη
+             [αυτό;
+
+ΦΥΛ. Ξέρω κι’ εγώ ; δε φαινότανε ‘κεί πέρα
+     ούτε αχνάρι απ’ αξίνα ούτε ξεπέταγμ’ από τσάπα.
+     Η γη ξερή πέτρα, μήτε σκασμένη πουθενά, μήτε
+             [και σημαδεμένη
+     Απ’ τους τροχούς των αμαξιών,
+     παρά όποιος τώκανε, δε φανερώθηκε.
+     Καθώς μας τώδειξε ο πρώτος που ήρθε για σκοπός
+             [της ‘μέρας
+     μας φάνηκε ολονώνε θάμμα και μυστήριο,
+     επειδής ο νεκρός δε φαινότανε πειά, θαμμένος πάλι
+             [δεν ήτον,
+     μόνο μια σκόνη ψιλή ήταν απάνω του ριγμένη, σάμ-
+             [πως για να ξεφύγουν την αμαρτία
+     και ούτε σημάδι εφαίνουνταν από ζώο, από σκυλί
+             [που νάρθε να τον τραβήξη έξω.
+     Και άσχημα λόγια εβούιζαν ανάκατα
+     κι ο ένας φύλακας έβριζε τον άλλο, κι’ αν έπεφτε
+             [στα τελευταία και ξύλο,
+     δε θα βρισκότανε κανείς να τους χωρίση,
+     γιατί ο καθένας τους ήταν ο ένας που τώχε κανω-
+             [μένα και φανερός κανείς τους.
+     Καθένας κύτταζε πώς να ξεφύγη, για να μην είν’
+             [αυτός,
+     κι’ είμαστ’ έτοιμοι να πιάσωμε και σίδερο καυτό
+             [στα χέρια μας,
+     και να περάσωμε από μέσα απ’ τη φωτιά
+     και να πάρωμε όρκους σ’ όλους τους θεούς πώς μήτε
+             [κάναμε τίποτα μήτε και ξέρουμε
+     γι’ αυτόν που τώχει σοφιστή και κανωμένο.
+     Τέλος πάντων σα σε μας έμεινε πειά τίποτ’ άλλο
+             [να ‘ξετάξωμε,
+     πετάει κάποιος ένα λόγο που μας έκανε όλους να
+             [ρίξωμε τα κεφάλια κάτω
+     απ’ το φόβο μας, γιατί δεν είχαμε τίποτε να πούμε
+             [ενάντιο
+     και ούτε πώς θα κάνωμε να βγούμε πέρα.
+
+
+     Έλεγε, που θα πη, πως έπρεπε να στην αναφέρωμε
+             [εσένανε την πράξι
+     και όχι να την κρύψωμε.
+     Κι αυτή η γνώμη εβάστηξε·
+     εμένα όμως του άμοιρου μούπεσ’ ο κλήρος, εγώ
+             [ν’ απολάψω αυτό το καλό.
+     Κι έτσι νάμαι τώρα μπροστά σου χωρίς να το θέλω
+             [εγώ και χωρίς να με θέλης και συ’
+     αυτό το ξέρω - επειδή κανείς δεν καλοβλέπει αυτόν
+             [που φέρνει της κακές είδησες.
+
+ΧΟΡ. Εμένα, βασιληά μου, απ’ την αρχή το λέει ο νους
+             [μου
+     μήπως κι’ απ’ το θεό μας έρχεται ετούτο το σημάδι.
+
+ΚΡΕ. Πάψε, προτού απ’ τα λόγια σου μου ξεχειλίση ο
+             [θυμός·
+     κύττα να μη δείχτης άμυαλος όπως είσαι και γέρως.
+     Δεν υποφέρνεσαι μ’ αυτά που λες, πώς τάχα οι θεοί
+             [‘πήγαν να φροντίσουν για το νεκρό·
+     μήπως τον έκρυψαν από μεγάλη εκτίμησι, σαν ευερ-
+             [γέτης που ήταν,
+     αυτός που ήρθε να τους κάψη τους στυλογύριστους
+             [ναούς και τ’ αφιερώματά τους
+     και τους νόμους να χαλάση;
+     ή μήπως είδες ποτέ σου τους κακούργους να τους
+             [τιμούνε οι θεοί;
+     Όχι, δεν είν’ έτσι. Αλλά γι’ αυτά από καιρό με-
+             [ρικοί στην πόλι
+     μουρμούριζαν εναντίο μου, γιατί μόλις τα υπόφεραν,
+     κρυφά κουνιώντας το κεφάλι, κι’ ουτ’ έσκυβαν κάτου
+             [απ’ το ζυγό όπως είνε δίκηο,
+     για να με υπακούν.
+     Από ‘κείνους, το ξέρω καλά, είνε βαλμένοι κι ετού-
+             [τοι ‘δώ με πλερωμή
+     να κάνουν αυτό πούκαναν.
+     Γιατί τίποτ’ από όσα σοφίστηκαν οι άνθρωποι πειό
+             [χειρότερο
+     δεν γένηκε απ’ το χρήμα· αυτό και πολιτείες γκρε-
+             [μίζει
+     κι’ ανθρώπους ξεσηκώνει απ’ τα σπίτια τους,
+     και των φρονίμων τους γυρίζει τα μυαλά, και τους
+             [μαθαίνει ν’ αγαπούν τα αισχρά,
+     και έδειξε στον άνθρωπο πώς να κάνη πανουργίες
+     και κάθε είδους ασέβεια να την ξέρη.
+     Όσοι όμως για πλερωμή τα έκαναν αυτά,
+     ένα εκατάφεραν, τέλος πάντων, πώς να τιμωρηθούν.
+     Μα όσο λαβαίνει ο Δίας ακόμα σέβας από ‘μένα και
+             [τιμή,
+     ξέρε το καλά, γιατί στο λεω με όρκο,
+     αν δε βρήτε και μου φέρετε μπροστά στα μάτια μου
+     αυτόνα που το χέρι του έκανε τον τάφο,
+     ο Άδης δεν θα σας φθάση μοναχά, προτού,
+     κρεμασμένοι, ζωντανοί μου φανερώσετε το κρίμα,
+     για να ξέρετε άλλη φορά πούθε βρίσκετε το κέρδος
+             [ναν τ’ αρπάξετε,
+     και να μάθετε ότι δεν πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να κυτ-
+             [τάη κανείς το πώς θα καζαντήση.
+     Γιατ’ από τέτοιες άτιμες απολαβές τους περισσό-
+             [τερου θα ‘δης να καταστραφούνε
+     παρά που θα σωθούνε.
+
+ΦΥΛ. θα μ’ αφήσης να σου πω τίποτα, η να πάω από κει
+             [πούρθα ;
+
+ΚΡΕ. Δεν καταλαβαίνεις πώς και τώρα με δυσαρεστούν
+             [τα λόγια σου;.
+
+ΦΥΛ. Στ’ αυτιά σου μέσα σε τσιμπούν, ή στην ψυχή επάνω;
+
+ΚΡΕ. Τι; ζυγιάζεις τώρα η λύπη μου που στέκει;
+
+ΦΥΛ. Α! ξέρω! εκείνος πούκαν’ το κακό στην ψυχή σου
+             [σ’ ενοχλεί,
+     κι’ εγώ στ’ αυτιά σου.
+
+ΚΡΕ. Μωρέ φαίνεσαι πώς γεννήθηκες λογάς.
+
+ΦΥΛ. Αλλά την πράξι που θα ‘πη δεν την έκανα εγώ.
+
+ΚΡΕ. Κι’ επούλησες μάλιστα την ψυχή σου για λεφτά.
+
+ΦΥΛ. Αχ! τι κακό που είνε να νομίζη κανείς
+     και να νομίζη λάθος.
+
+ΚΡΕ. Λέγε, εσύ τ’ αστεία σου γι’ αυτό που νομίζω εγώ,
+     μ αυτά κι’ αυτά, αν δε μου φανερώσετε τους φταί-
+             [στες, θα σας κάνω εγώ να σκούξετε
+     πως τ’ άτιμα κερδέματα φέρνουνε συμφορές.
+     (φεύγει ο Κρέων).
+
+ΦΥΛ. Καλέ, ας βρεθή και με το παραπάνω. Αν τον πιά-
+             [σουνε ή όχι, αυτό είνε στην τύχη.
+     Εμένα δε θα με ‘δης να σου ξανάρθω εδώ.
+     Και τώρα που χωρίς να τώλπιζα, και χωρίς τη δική
+             [μου γνώμη,
+     εσώθηκα, χρωστάω μεγάλη χάρι στους θεούς.
+     (φεύγει ο Φύλαξ).
+
+     Στροφή Α’.
+
+
+ΧΟΡ. Πολλά είνε τα θαμμαστά,
+     Μα τίποτα πειό θαμμαστό δεν είνε απ’ τον άνθρωπο·
+     αυτός και πέρα απ’ την ασπριδερή τη θάλασσα
+     με του νοτιά την μάνητα προβαίνει,
+     περνώντας κύματα που γύρω του σαλεύουν
+     και την πειό μεγαλήτερη απ’ τους θεούς, τη γη,
+     πού είν’ αχάλαστη, και ποτέ δεν αποκάνει,
+     την τρυγάει από χρόνο σε χρόνο,
+     σκαλεύοντάς την μ’ άροτρα που τα γυρίζουν άλογα.
+
+     Αντιστροφή Α’.
+
+     Και το συνάφι των ελαφρόμυαλων πουλιών
+     κυκλόνοντας τα πιάνει κι’ άγρια θεριά κοπάδια,
+     και την πλάσι όλη απ’ της θάλασσας τα βάθη
+     με τα κλωστένια δίχτυα,
+     ο τετραπέρατος!
+     και μηχανεύεται πολλά για να καταπονέση τ’ ανή-
+             [μερα θερία
+
+
+     πού περπατούνε στα βουνά,
+     και το μαλλιαροχαίτη ίππο τον ημέρεψε
+     με του ζυγού τ’ αγκάλιασμα,
+     και του βουνού τον ταύρο τον ακούραστο.
+
+
+     Στροφή Β’.
+
+
+     Και τη λαλιά, και τη σκέψι, σαν πνοή τ’ άνεμου
+     και της αγορές για προστασία της πολιτείας
+     μόνος του τα έμαθε, και πώς να ξεφεύγη τα βέλη
+             [του πάγου,
+     που ξεσηκώνει απ’ τον ύπνο στης αυλές,
+     και της νεροποντής τον παραδαρμό.
+     Σ’ όλα έχει διέξοδο, σε τίποτα δεν τον βρίσκει
+     το μέλλον χωρίς γνώμη -
+     μόν’ απ’ τον Άδη να γλυτώση δε θα μπόρεση -
+     παρά κι απ’ αρρώστειες δύσκολες πώς να γλυτώνη
+             [έχει σοφιστή.
+
+     Αντιστροφή Β’.
+
+     Έχει ανέλπιστη σοφία για να βρίσκη τέχνες
+     και πότε στο κακό ξεπέφτει, πότε στο καλό!
+     Αψηφάει της χώρας τους νόμους και των θεών τ’
+             [ωρκισμένο δίκηο.
+     Μεγάλος και πολύς στην πολιτεία, και πάλι χωρίς
+             [πατρίδα.
+     Όποιος πάει στο κακό έτσι για τόλμη
+     ούτε στη γενιά μου ποτέ να καθήση,
+     ούτε με τη δική μου έχει ίδια γνώμη
+     σαν κάνει τέτοια.
+
+
+     ΠΡΑΞΙΣ Β’
+
+
+     (Ο Φύλαξ φέρνει την Αντιγόνη)
+
+ΧΟΡ. Δεν ξέρω, να μη βλέπω φάντασμα θεϊκό μπροστά μου;
+     Μπορώ να ‘πώ πώς δεν είνε το κορίτσι, η Αντιγόνη,
+     αφού την ξέρω;
+     Ω ! δυστυχισμένο
+     και δυστυχισμένου πατέρα παιδί, του Οιδίπου!
+     τι είνε; Μήπως, γιατί παράκουσες
+     τους νόμους του βασιληά, σε φέρνουν
+     και σε χουν πιασμένα σ’ άμυαλη πράξι;
+
+ΦΥΛ. Ναι αυτή πούκανε το κρίμα, την πιάσαμε που έθαβε.
+     Μα που είνε ο Κρέων;
+
+ΧΟΡ. Νάτος, στην ώρα ξαναβγαίνει από το σπίτι.
+
+ΚΡΕ. Τι είνε ; γιατί πράμμα έτυχε να ‘βγω στην ώρα ;
+
+ΦΥΛ. Βασιληά μου, για τίποτε να μη κάνη όρκο ο άνθρωπος,
+     επειδή η ύστερη σκέψι βγάζει την πρώτη ψεύτρα.
+     Έτσι και ‘γώ τώχα τάξει, ν’ αργήσω κάμποσο να
+             [σου ξανάρθω εδώ,
+     απ’ της φοβέρες σου που μέκαναν να τουρτουρίζω
+             [σαν νάτανε χειμώνας,
+     άλλά έλα πάλι που η χαρά σαν έρχεται απ’ όξω και
+             [δεν την ελπίζεις
+     δεν μοιάζει με καμμιάν άλλη ευχαρίστησι στην
+             [μεγάλη γλύκα·
+     έτσι ήρθα και εγώ κι ας είχα κάνει όρκο να μην έρθω,
+     και σου φέρνω την κόρη ετούτη που πιάστηκε τον
+             [τάφο να στολίζη·
+     εδώ δεν ξεπετάχτηκε ο κλήρος μου, αλλά δικό μου
+             [είνε το κελεπούρι
+     και όχι αλλουνού.
+     Και τώρα, βασιληά μου, να, πάρτηνε ‘συ ο ίδιος που
+             [την θέλεις,
+     και κρίνε κι’ εξέταξέ την· εγώ με το δίκαιο μου ειμ’
+             [ελεύθερος
+     και βγάλε με απ’ αυτά τα βάσανα.
+
+ΚΡΕ. Αυτήν που φέρνεις με τι τρόπο και που την έπιασες ;
+
+ΦΥΛ. Αυτή έθαβε το νεκρό· τα ξέρεις τώρα όλα.
+
+ΚΡΕ. Νοιώθεις, και τα λες σωστά, αυτά που λες;
+
+ΦΥΛ. Αυτήν είδα να θάβη τον νεκρό πούχες εσύ απαγορέψει.
+     Mου φαίνεται πώς τα λεω καθαρά και ξάστερα.
+
+ΚΡΕ. Και πώς ‘φανερώθηκε κ’ επάνω στην πράξι ‘πιάσθηκε;
+
+ΦΥΛ. Να, πώς έγεινε το πράμμα· άμα ξαναπήγαμε, καθώς
+     είμαστε από τα σένα φοβερισμένοι
+     μ’ εκείνα σου τα τρομερά τα λόγια, σαρώσαμε πρώ-
+             [τα όλο το χώμα το ριγμένο απάνου στον νεκρό
+     και γδύναμε τσίτσιδο το σώμα πού’ σάπιζε, κι επή-
+             [γαμε να καθήσωμε μακρυά
+     στης πέτρες στο βουνό, που δε μας έπιανε ο άνεμος,
+             [για να ξεφύγωμε μην βγάλη αποφορά,
+     κρατώντας ξύπνιον ο ένας τον άλλο με φωνές για το
+             [κακό που θα μας εύρισκε,
+     αν κανένας μας ήθελε ξαστοχήσει σ’ ετούτη την
+             [δουλειά.
+
+
+     Και μ’ αυτά πέρασε τόσος καιρός, που ήρθε κι’ εμε-
+             [σουράνησε
+     ο φλογερός ο δίσκος του ήλιου
+     κι έψηνε η κάψα. Τότες ξάφνου ‘σηκώθηκε από τη
+             [γης ένας ανεμοστρόβιλος
+     με βουητό, να φάη τα ουράνια, κι άπλωσε στην πε-
+             [διάδα
+     κι εξεμάλιαζε τα δένδρα όλου του κάμπου κι’ εγέ-
+             [μισε από σκόνι ο αιθέρας.
+     Εμείς με κλειστά μάτια και ρουθουνίζοντας,
+     καρτερούσαμε να περάση το θεϊκό κακό, και σαν έπαψε,
+     έπειτ’ από πολύ, φάνηκε το κορίτσι να σκούζη με
+             [στριγκιά φωνή
+     σαν του πουλιού που πικραμένο βλέπει την αδιανή
+             [φωλιά χωρίς τα μικρά του πούχε μέσα.
+     Έτσι κι αυτή καθώς είδε τον νεκρό ξεσκέπαστο
+             [έβαλε της φωναίς
+     και μ’ άσχημαις κατάραις καταριώταν εκείνους που
+             [το κάνανε.
+     Κι αμέσως πάει και κουβαλεί στα χέρια της χώμα
+             [στεγνό.
+     Κι από τη χάλκινη της στάμνα την ωμορφοχτυ-
+             [πημένη
+     χύνει από ψηλά τρεις φορές για τρεις σπονδές ένα
+             [γύρω απάνω στον νεκρό.
+     Εμείς καθώς την είδαμε τρέχομε κι όλοι μαζύ αμέ-
+             [σως την τσακώνομε,
+     χωρίς να δείξη αυτή διόλου απορία, και της λέμε όσα
+             [πρωτήτερα κι αυτά που τώρα είχε κάνει.
+     Και τίποτα δεν απαρνήθηκε. Αυτό εμένα κι ευχά-
+             [ριστο μου είνε και λυπηρό αντάμα,
+     γιατί να ξεφεύγη κανείς ο ίδιος της συμφορές είνε
+             [πολύ γλυκό.
+     Αλλά και πάλι εκείνους π’ αγαπάει να τους φέρνη
+             [σε δυστυχία,
+     κάνει λύπη.
+     Αυτά όμως όλα εγώ - έτσι είνε το φυσικό μου –
+             [δεν τα βάζω ίσα με το ‘δικό μου το γλυτωμό.
+
+ΚΡΕ. Εσύ τώρα που γέρνεις χάμου το κεφάλι
+     το ομολογείς ή αρνιέσαι πώς εσύ ‘σαι που έκανες
+             [αυτά ;
+
+ΑΝΤ. Και λεω πώς ειμ’ εγώ κι ούτε τ αρνιέμαι ότι δεν
+             [είμαι.
+
+ΚΡΕ. Πήγαινε τώρα εσύ, όπου θέλεις, ελεύθερος, το κρίμα
+             [δε σε βαρένει.
+     (φεύγει ο Φύλαξ).
+
+     Εσύ όμως πες μου κι όχι με πολλά λόγια αλλά
+             [σύντομα,
+     ήξερες πώς ήταν κηρυγμένο κανένας να μη κάνη
+             [αυτό που έκανες ;
+
+ΑΝΤ. Το ήξερα, και πώς να μη το ξέρω αφού ήτανε
+             [γνωστό ;
+
+ΚΡΕ. Kαι πάλι είχες την τόλμη να παραβής αυτό το νόμο ;
+
+ΑΝΤ. Δεν ήταν κανένας Δίας που μου τάχε προσταγμένα.
+     Ούτ’ η Δίκη που κατοικεί μαζύ με τους κάτω Θεούς
+     έβαλε τέτοιους νόμους στους ανθρώπους,
+     ούτε για τόσο μεγαλοδύναμες έπερνα της προσταγές
+             [σου,
+     για να μπορής τ’ άγραφα κι’ ασάλευτα δίκαια των
+             [Θεών
+     να τα πατάς εσύ, που είσαι θνητός, γιατί δεν είναι
+             [από σήμερον κι’ εχθές παρά πάντα αυτά ζουν
+     και κανείς δεν ξέρει πότε φανερώθηκαν.
+     Μήπως έπρεπε εγώ γι’ αυτά να δώσω λόγο στους
+             [θεούς, αφού δεν εφοβήθηκα
+     κανενός ανθρώπου γνώμη;
+     Πως θα πέθαινα, το ήξερα καλά, και χωρίς εσύ να
+             [βάλης να το κράξουν.
+     Κι’ αν πεθάνω πρώτ’ απ’ τον καιρό μου, κέρδος πά-
+             [λι το λεω,
+     γιατ’ όποιος σαν κι’ εμένα ζει μες τα πολλά τα
+       [βάσανα, πώς να μην είναι κερδεμένος σαν πεθάνει;
+     Έτσι κι εμένα δεν με πονείς πούχω αυτό το ριζικό,
+             [παρά αν υπόφερνα άθαφτο να δω
+     τον νεκρό εκείνον που εγέννησε η μητέρα μου·  τότε
+             [θα πονούσα· αυτά δεν μου πονούνε.
+     Κι’ αν σ’ εσένα τώρα φαίνωμαι ανόητη για ό,τι κάνω,
+     μπορώ να ‘πώ πώς σ’ ανόητο φαίνομαι ανόητη.
+
+ΧΟΡ. Φαίνεται το άγριο αίμα από άγριον πατέρα στο παιδί.
+     Δεν ξέρει αυτή να ζαρώνη ‘μπρος στο κακό.
+
+ΚΡΕ. Να ξέρης πώς αυτή σου η ξεροκεφαλιά γρήγορα θα
+             [περάση.
+     Και το πειό δυνατό σίδερο, το ψημένο απ’ τη φωτιά
+             [ολόγυρα σκληρό
+     θα το ‘δης να ραΐση και να σπάση πειότερο από άλλο ·
+     με κοντό χαλινάρι, ξέρω, τα αγριεμένα αλόγατα βα-
+             [στούνται,
+     γιατί δεν στέκει νάχη μεγάλ’ ιδέα εκείνος πούναι
+             [στον άλλον δούλος.
+     Αυτή όμως το καλοήξερε τότε να μας βρίζη με το
+             [να παραβαίνη τους βαλμένους νόμους.
+     Κι είνε δεύτερη προσβολή - μια ήταν σαν τώκανε
+             [- για τούτο κιόλας να καυχιέται
+     και να γελάη που τώπραξε.
+     Εγώ βέβαια τώρα δεν είμαι άντρας, παρά ο άντρας
+             [είναι αυτή,
+     αν της περάση αυτηνής να κάνη το θέλημα της ατι-
+             [μώρητα,
+     Μα είτε της αδελφής μου είναι, είτε και πειό στενή
+             [του αίματος συγγένησά μου
+     απ’ όλους όσους φυλάει ο σπιτικός μας Ζευς, αυτή
+             [και η αδελφή της
+     δεν θα ξεφύγουνε την πειό χειρότερη μοίρα·
+     γιατί κι’ εκείνη άλλο τόσο την κατηγοράω πώς με-
+             [λέτησε αυτόν τον τάφο.
+     Φωνάξετε την εδώ τώρα, ότι την είδα μες το σπίτι
+             [να μανίζη
+     έξω απ’ τα λογικά της.
+     Συχνά η ψυχή του άνθρωπου μπροστήτερα προδίνεται
+             [σαν κλέφτρα,
+     για τα άνομα που στα σκοτάδια κρυφογένονται,
+     αλλά και τάλλο ίδια το μισώ, όταν κανείς που πιά-
+             [στηκε ‘στό κρίμα του απάνω,
+     έπειτα θέλη να το παραστήση ωμορφήτερο.
+
+ΑΝΤ. Μήπως θέλης να μου κάνης πειό μεγαλύτερο, αφού
+             [μ’ έπιασες, παρά να με σκοτώσης;
+
+ΚΡΕ. Εγώ άλλο δεν θέλω, μ’ ετούτο τάχω όλα.
+
+ΑΝΤ. Τι κάθεσαι λοιπόν ; όπως κι’ εμένα κανέν’ από τα λό-
+             [για σου δεν μου ειν’ ευχάριστο
+     και ποτέ δεν θα μ’ αρέση - έτσι κι’ εσένα φυσικά
+             [τα ‘δικά μου σ’ ενοχλούν.
+     Και πούθε θα μούρχονταν τόση τιμή και δόξα,
+     παρά που έβαλα σε τάφο τον αυτάδελφό μου;
+     Όλοι τους εδώ θα τώλεγαν πώς καλό το βρίσκουνε
+     αν δεν τους έδενε τη γλώσσα ο φόβος.
+     Έχουν οι βασιλειάδες κι άλλα πολλά που τους κα-
+             [λώρχονται
+     και μπορούν να κάνουν και να λένε ό,τι θέλουν.
+
+ΚΡΕ. Μονάχη εσύ απ’ τους Καδμείους αυτούς τα βλέπεις
+             [έτσι.
+
+ΑΝΤ. Τα βλέπουνε κι’ αυτοί, αλλά μπροστά σου σουρώ-
+             [νουνε το στόμα.
+
+ΚΡΕ. Κι’ εσύ δεν ντρέπεσαι νάχης γνώμη διάφορη από
+             [τούτους;
+
+ΑΝΤ. Ντροπή δεν είναι να σέβεται κανείς εκείνους πούχουν
+             [τα ίδια σπλάχνα.
+
+ΚΡΕ. Μήπως δεν είνε αδελφός σου, και ο άλλος που σκοτώ-
+             [θηκε εναντίον του;
+
+ΑΝΤ. Αδελφός από μία μητέρα κι απ’ τον ίδιο πατέρα.
+
+ΚΡΕ. Πώς τον προσβάλλεις λοιπόν με το να κάνης χάρι και
+             [τιμή στον άλλο;
+
+ΑΝΤ. Δε θάλεγε τα ίδια γι’ αυτά ο πεθαμμένος.
+
+ΚΡΕ. Αφού τον τιμάς ίδια σαν τον αμαρτωλό.
+
+ΑΝΤ. Δούλος μου δε ‘ χάθηκε, παρά ο αδελφός μου.
+
+ΚΡΕ. Που ρήμαξε τη χώρα, ενώ ο άλλος
+     αντιστάθηκε για να την ‘υπερασπίση.
+
+ΑΝΤ. Το ίδιο και τους δυο με το νόμο του τους ζητάει
+             [ο Άδης,
+
+ΚΡΕ. Μα δεν πρέπει ο καλός με τον κακό να έρθη ίσος.
+
+ΑΝΤ. Ποιος ξέρει, εκεί κάτου, περνούν αυτά για άγια ;
+
+ΚΡΕ. Ποτέ ο εχτρός, και σαν πεθάνει ακόμα, φίλος δεν
+             [γίνεται.
+
+ΑΝΤ. Όχι για να μισώ μαζύ, για ν’ αγαπώ ‘γεννήθηκα.
+
+ΚΡΕ. Τώρα που θα πας κάτω, σαν πρέπει να τους αγαπάς,
+             [αγάπα τους εκείνους,
+     ενόσω όμως ζω εγώ, γυναίκα δεν θα προστάξη.
+
+ΧΟΡ. Να την μπροστά στης πύλες την Ισμήνη, που γι’
+         [αγάπη της αδελφής της ποτάμι χύνει τα δάκρυα.
+     Τα φρύδια της σαν σύννεφο σκιάζουν κι ασχημίζουν
+             [το πρόσωπο της το ροδόθωρο
+     και τα ώμορφά της μάγουλα είνε βρεμμένα.
+
+ΚΡΕ. Κι εσύ που σαν οχιά στο σπίτι μου χωμένη, κρυφά
+             [μούπινες το αίμα
+
+
+     κι ούτε τώξερα πώς θρέφω δυο για δυστυχία και
+             [χαλασμό του θρόνου μου,
+     για ‘πες μου τώρα, θα ‘πης κι’ εσύ γι’ αυτό τον
+             [τάφο πώς ήσουν μαζύ ;
+     ή θα ‘ξομώσης πώς δεν ξέρεις τίποτα ;
+
+ΙΣΜ. Έκανα κι’ εγώ το ίδιο σαν κι αυτή κι’ ό,τι λέει λεω
+     κι είμαι μαζύ της και το ίδιο φταίω.
+
+ΑΝΤ. Μα το δίκηο δεν θα σ’ αφήση να το ‘πης αυτό·
+     επειδή ούτ’ εσύ ‘θέλησες ούτε κι’ εγώ σε ‘πήρα σύν-
+             [τροφο.
+
+ΙΣΜ. Μα τώρα ‘στα βάσανα σου δεν διστάζω μαζύ σου
+             [ν’ αρμενίσω
+     στο πέλαγος του πόνου.
+
+ΑΝΤ. Πειά έκανε το έργο ο Άδης κι’ αυτοί πούνε κάτου
+             [το ξέρουνε.
+     Μα δεν την θέλω ‘γώ την φίλη που με τα λόγια
+             [μόνο μ’ αγαπάει.
+
+ΙΣΜ. Όχι αδελφούλα μου μη με περιφρονήσης
+     μαζύ σου να μη πεθάνω και το νεκρό κι’ εγώ να μη
+             [τιμήσω.
+
+ΑΝΤ. Μη μου πεθάνης εσύ και μη παίρνης για δικά σου
+             [αυτά που ούτε με το δάκτυλο σου ακούμπησες·
+     εγώ που πεθαίνω είμ’ αρκετή.
+
+ΙΣΜ. Και τι τη θέλω τη ζωή μου αφού θα χάσω εσένα;
+
+ΑΝΤ. ‘Ρώτα τον Κρέοντα· τώρα γιαυτόνε θα φροντίζης.
+
+ΙΣΜ. Γιατί με πονείς μ’ αυτά, ανώφελα για ‘σένα;
+
+ΑΝΤ. Λυπούμαι που το κάνω, και που σε περγελώ.
+
+ΙΣΜ. Μα πες μου πώς και τώρα να σ’ ωφελήσω εγώ ;
+
+ΑΝΤ. Τον εαυτό σου σώσε· δεν σε ζηλεύω που θα γλυτώσης.
+
+ΙΣΜ. Ωιμένα, δυστυχισμένη, γιατί να μην έχω κι’ εγώ
+             [την τύχη σου ;
+
+ΑΝΤ. Εσύ ‘προτίμησες να ζεις κι’ εγώ να πεθάνω.
+
+ΙΣΜ. Αλλά σου είχα ‘πη της αιτίες μου εγώ.
+
+ΑΝΤ. Εσύ πώς είχες δίκηο ‘νόμιζες με της ‘δικές σου,
+     κ’ εγώ με της ‘δικές μου.
+
+ΙΣΜ. Έτσι είμαστε ίσα κι’ ίσα στην αμαρτία μας.
+
+ΑΝΤ. Θάρρευε, εσύ ακόμα ζεις, μα η δική μου η ψυχή
+     καιρό είναι πεθαμμένη, για να ωφελάη αυτούς που
+             [έχουν πεθάνει.
+
+ΚΡΕ. Αυτά τα κορίτσια, εγώ λεω πώς τώρα δα φανερώ-
+             [θηκε άμυαλο·
+     η άλλη ήταν από πάντα.
+
+ΙΣΜ. Ποτέ, βασιληά, δεν μένει ο νους εκ γενετής σ’ εκεί-
+             [νους που δυστυχούνε,
+     αλλά τον χάνουν.
+
+ΚΡΕ. Εσένα σούφυγε όταν εζήλεψες να κριματίσης μαζύ
+             [με τους κακούργους.
+
+ΙΣΜ. Μήπως είναι ζωή που θα κάνω χωρίς αυτήν, μονάχη;
+
+ΚΡΕ. Μην την λες αυτήν, γιατί πειά δεν είναι.
+
+ΙΣΜ. Μα θα σκοτώσης λοιπόν του παιδιού σου την αρρα-
+             [βωνιαστικιά ;
+
+ΚΡΕ. Είναι άλλα χωράφια για όργωμα.
+
+ΙΣΜ. Δεν θάναι σαν κι αυτήν μ’ εκείνον ταιριασμένοι.
+
+ΚΡΕ. Εγώ συχαίνομαι κακές γυναίκες για τους γυιούς.
+
+ΑΝΤ. Ω Αίμον, αγάπη μου, πως σε ντροπιάζει ο πατέ-
+             [ρας σου,
+
+ΚΡΕ. Πολύ με ενοχλείς κι εσύ κι η παντρειά σου.
+
+ΧΟΡ. Μήπως να του την υστέρησης θέλης του παιδιού σου;
+
+ΚΡΕ. Ο Άδης είναι που θα χαλάση αυτόν τον γάμο.
+
+ΧΟΡ. Αποφασισμένο είναι φαίνεται, αυτή για να πεθάνη.
+
+ΚΡΕ. Και για σένα και για μένα. Ας μη χάνωμε πειά
+             [καιρό
+     παρά πηγαίνετε την μέσα, δούλοι, και να της δέ-
+             [σουν καλά. αυτές της γυναίκες
+     και να μη της αφίσουν ελεύθερες, γιατί κι οι θαρ-
+             [ρετοί φεύγουν, σαν ιδούν το τέλος της ζωής
+     με τον Άδη να πλησιάζη.
+
+     Στροφή Α’.
+
+
+ΧΟΡ. Ευτυχισμένοι εκείνοι που η ζωή τους πέρασε χωρίς
+             [κακοτυχία,
+     γιατί οποιανού σπίτι
+     απ’ τους θεούς έρθη και σαλέψη
+     δεν τ’ απολείπει συφορά και σέρνεται
+     από γεννηά σε γεννηά. Σαν το φουσκωμένο κύμα
+     στου Πόντου την ανεμοζάλη,
+     που το πιάνει απ’ τη Θράκη ο σίφουνας
+     και το ρίχνει στο τρισκότιδο βυθό
+     και απ’ το βάθος κυλάει τη μαύρην άμμο
+     και βαρυά στενάζοντας αχολογούν τα θαλασσόδαρτα
+             [ακρογιάλια.
+
+     Αντιστροφή Α’.
+
+     Έτσι θωρώ της αρχαίες συφορές
+     της γεννηάς των Λαβδακιδών
+     θα πέφτουν επάνω σ’ άλλες συφορές
+     και ούτε φέρνει η μια γεννηά στην άλλη απαλλαγή,
+     παρά κάποιος από τους θεούς την ρημάζει ολοένα
+     και γλυτωμός δεν είναι.
+     Να τώρα, ότι που σηκώθηκε ένα φως
+     ‘πάνω απ’ την τελευταία ρίζα
+     στο σπίτι του Οιδίπου,
+     και πάλι το ‘ματόβαφο κοπίδι των θεών του κάτω
+             [κόσμου,
+     μαζύ ξεμυαλισιά στα λόγια
+     και της τρέλλας Ερινύς.
+
+
+     Στροφή Β’.
+
+
+     Τη δύναμί σου, Δία, ποιος άνδρας θα μπορούσε
+     ξεπερνώντας την να την ‘μποδίση ;
+     που ούτε ο ύπνος, και όλα ας τα πιάνη,
+     ποτέ θα σου την πάρη,
+     -ούτε οι ακούραστοι μήνες θα την σκορπίσουν.
+     Σ’ αγέραστα χρόνια βασίλειο έχεις του Ολύμπου
+     και φεγγόβολη δόξα.
+     Για το ύστερο και για το μέλλον
+     και για τα περασμένα νόμος που αυτός θε να κρατήση.
+     Σ’ όλη την οικουμένη
+     από θνητού ζωή
+     δεν απολείπει ποτέ η δυστυχία.
+
+     Αντιστροφή Β’.
+
+
+     Επειδή η πολυγυρίστρα ελπίδα
+     σε πολλούς ανθρώπους είναι ευχάριστη,
+     πολλούς όμως ξεγελά σ’ ανόητες επιθυμίες
+     και τον ανήξερο πλανεύει
+     ως που να καή κανείς
+     απλώνοντας το ποδάρι του στη φλόγα της φωτιάς.
+     Ένας λόγος ‘ξακουσμένος ‘φανερώθη
+     από καποιανού σοφία.
+     Το κακό φαίνεται καπότες νάν’ καλό σ’ εκείνον
+     πού ένας θεός του συνεπαίρνει τόνου για να τον κατα-
+             [στρέψη.
+     Αλλά πολύ λίγον καιρό θα κάνη χωρίς συφορά.
+
+ΚΡΕ. Γλήγορα θα το μάθωμε καλλίτερα παρ’ απ’ τους
+             [μάντες.
+     Παιδί μου. Μήπως έρχεσαι μανιασμένος στον πατέρα
+             [σου;
+     επειδή άκουσες πώς καταδικάσθηκε η μελλόνυμφη
+             [σου ;
+     ή μ’ ό,τι κάναμ’ εμείς πάντα θέλαμε το καλό σου ;
+
+ΑΙΜ. Πατέρα, δικός σου είμαι και συ με κυβερνάς με της
+             [καλές σου γνώμες,
+     που εγώ βέβαια θα της ακολουθήσω,
+     γιατί καμμιά παντρειά δε θ’ αξιωθή να μου σταθή
+             [ψηλότερα
+     από τα σένα, σαν με οδηγείς καλά.
+
+ΚΡΕ. Τέτοια, παιδί μου, πρέπει νάναι η καρδιά σου
+     και πάντα να στέκης πίσω από τη γνώμη του πατέρα·
+     για δαύτο κ’ οι άνθρωποι κάνουν ευχές
+     να γεννήσουν παιδιά υπάκουα και να τάχουνε στο
+             [σπίτι
+     για να ‘κδικουνται τον εχθρό και τον φίλο να τιμούν
+     μαζύ με τον πατέρα.
+     Και όποιος ανωφέλευτα γεννάει παιδιά,
+     τι άλλο να του ‘πη κανείς, παρά πώς βάσανα του
+             [γεννήθηκαν·
+     και πολύ περιγέλοιο γι αυτά απ’ τους εχτρούς του;
+     μη λοιπόν ποτέ, παιδί μου, αφήσης τα λογικά σου να
+             [σου φύγουν
+     στην ηδονή υποταγμένος για χάρι μιας γυναίκας,
+     γιατί να ξέρης πώς κακή ψυχρή γίνεται η αγκαλιά
+     με μια κακιά γυναίκα μέσ’ το σπίτι,
+     γιατί ποια πληγή είναι μεγαλείτερη απ’ τον κακό
+             [το φίλο ;
+     φτύσ’ τη λοιπόν και συ, σαν εχτρά σου που είναι
+     και άφησε την κόρη μάλλονα να παντρευθή στον Άδη,
+     γιατί αφού την έπιασα εγώ ολοφάνερα να παρακούη
+     αυτή μονάχα απ’ όλη την πολιτεία
+     δε θενά ‘βγω ψεύστης τώρα στον κόσμο,
+     αλλά θα τη σκοτώσω·
+     ας πάη να φωνάζη και να καταριέται γι’ αυτά στο
+             [Δία,
+     τον παραστάτη της συγγένειας,
+     γιατί αν στο αίμα μου τ’ άπρεπο φυσικό το θρέψω εγώ,
+     πολύ περισσότερο θα το θρέψω στους έξω απ’ τη γεν-
+             [νηά μου.
+     Όποιος στους σπιτικούς του δείχνεται άντρας μ’
+             [αρετή,
+     και στην πολιτεία μέσα δίκαιος θα φανή’
+     εκείνον όμως που αμάρτησε και ή με τη βία χαλάει
+             [τους νόμους
+     ή θέλει να προστάζη σ’ όσους κυβερνούν,
+     αυτός ποτέ του από μένα δε θε να ‘παινευθή,
+     παρά όποιονε έβαλεν άρχοντα η πολιτεία, αυτόν πρέ-
+             [πει ν’ ακούμε,
+     και στα μικρά και στα δίκαια και στα ενάντια·
+     και τέτοιος ένας άνδρας, εγώ θαρρώ,
+     καλά θα κυβέρνα, και να τον κυβερνούν καλά θα δέ-
+             [χεται
+     και μέσ’ την ανεμοζάλη του πολέμου θα μένη όπου
+             [τον πρόσταξαν,
+     τίμιος παραστάτης και καλός.
+     Αγκαλά τίποτα πειό μεγαλείτερο κακό δεν είναι από
+             [την αναρχία·
+     Αυτή ρημάζει πολιτείες, αυτή σπίτια αναστατώνει,
+     αυτή μέσα στα δόρατα που πολεμούν αντάμα
+     φέρνει του φευγιού της ραησιές·
+     όπου όμως στέκονται τα σώματα ολόρθα, σώζει τους
+             [περισσότερους η πειθαρχία.
+     Έτσι πρέπει να διαφεντεύη κανείς τον νόμο και την
+             [τάξι
+     και ποτέ να μη νικιέται απ’ τη γυναίκα·
+     καλλίτερο είναι, αν είναι ανάγκη, μπροστά απ’ τον
+             [άνδρα να ξεπέσουμε
+     και να μη λεγόμαστε απ’ της γυναίκες πειό κατώ-
+             [τεροι.
+
+ΧΟΡ. Εμείς, αν δεν μας ‘κλέψαν τα γερατειά την γνώσι,
+             [θαρρούμε
+     πώς φρόνιμα λόγια είπες για όσα είπες.
+
+ΑΙΜ. Πατέρα, οι θεοί βάζουν μέσ’ τους ανθρώπους το λογικό
+     απ’ ό,τι έχομε το πειό ανώτερο κι’ εγώ πώς δεν τα
+             [λες εσύ σωστά αυτά
+     ούτε θα ‘μπόρεγα ούτε θά’ξερα να πω·
+     αλλά κι’ απ’ τάλλο μέρος γένεται νάναι το δίκαιο·
+     αντίς για σένα βρέθηκα να προσέχω σ’ όλα όσα λεν
+             [ή κάνουν
+     ή παν’ να κατηγορήσουν, γιατί το μάτι το δικό σου
+             [το τρέμει ο κόσμος
+     για να πη λόγο που να μη ευχαριστηθής σαν τον
+             [ακούσης·
+     εγώ όμως δύναμαι και ακούω κρυφά πώς την κόρη
+             [την κλαίει ολ’ η πόλις,
+     γιατί απ’ όλες της γυναίκες αθωότερη,
+     χάνεται τρισάθλια για δοξασμένες πράξες.
+     «Αυτή που τον αδελφό της σαν έπεσε σκοτωμένος
+             [δεν άφησε άθαφτο, να φαγωθή απ’ τα σκυλιά
+     πού τρων το κρέας ωμό, ούτ’ από κανένα όρνιο·
+     δεν είν’ άξια αυτή χρυσό βραβείο να πάρη;»
+     Έτσι σιγοτριγυρνά ο λόγος.
+     Πατέρα μου, για μένα, όταν εσύ εισ’ ευτυχισμένος
+     δεν είναι άλλο κτήμα πειό πολύτιμο
+     γιατί πειό μεγαλήτερο στολίδι υπάρχει παρά νάναι
+             [δοξασμένος και νανθή για τα παιδιά ο πατέρας
+     και για τον πατέρα τα παιδιά;
+     μη βαστάς μέσα σου τώρα μια μονάχα γνώμη,
+     πως καθώς εσύ το λες, κι’ όχι αλλοιώς είν’ το σωστό,
+     γιατ’ όποιος θαρρεί ή πώς μονάχ’ αυτός μυαλό, ή
+             [γλώσσα έχει, που δεν έχει άλλος, ή ψυχή,
+     αυτούς αν τους ανοίξης από μέσα κούφιοι δείχνονται·
+     παρά ο άντρας, και σοφός να είναι, να μαθαίνη
+     πολλά δεν είναι ντροπή, και να μη παραεπιμένη·
+     βλέπεις στη ακροποταμιές τα δένδρα,
+     όσα το ρεύμα ακλουθούνε, βαστούνε τα κλαδιά τους
+             [άσπαστα
+     ενώ σαν αντιστέκονται, χάνονται μαζύ με τον κορμό
+             [τους ξέρριζα,
+     καθώς και εις το καράβι, όποιος στηλώνει
+     το ποδάρι δυνατά και δεν υποχωρεί καθόλου,
+     πέρνει τη τούμπα και τ’ αποδέλοιπο ταξείδι του
+     το κάνει με το θρονί ανάποδα και κολυμπώντας.
+     Λοιπόν έλα, άφησε το θυμό σου κι’ άλλαξε ιδέα·
+     γιατί αν είναι ναρθή μια γνώμη κι’ από μένα τον
+             [νεώτερο,
+     λεω πώς μεγάλη αξία στον άνδρα είναι,
+     να γεννηθή με κάθε λογής σοφία γεμάτος·
+     αλλά και πάλι, επειδή δεν είναι και πολύ συνειθι-
+             [σμένο πράμμα,
+     καλό είναι να μαθαίνη κι’ απ’ όσους λέν’ καλά.
+
+ΧΟΡ. Σ’ εσένα βασιληά ταιριάζει, αν λέη τίποτα σωστό
+     να το μάθης, κι εσύ πάλιν απ’ αυτόν· γιατί κι’ οι
+             [δυο μιλήσατε καλά.
+
+ΚΡΕ. Εμείς πούμαστε τόσων χρονών, θα μάθωμε τώρα να
+             [κρίνωμεν
+     από έναν τόσον δα;
+
+ΑΙΜ. Δεν λεω τίποτα άδικο· κι αν είμαι νέος εγώ,
+     μην κυττάς τα χρόνια μου περισσότερο παρά τα έργα
+             [μου.
+
+ΚΡΕ. Έργα σου λες να τιμάς που κάνουν τ’ άπρεπα ;
+
+ΑΙΜ. Μα ούτε θάλεγα εγώ ποτέ να σεβασθήτε τους κακούς.
+
+ΚΡΕ. Μήπως τέτοι’ αρρώστεια δεν είναι πούπαθε κι’ αυτή;
+
+ΑΙΜ. Δεν το λέει σ’ αυτή τη Θήβα μέσα ολάκαιρος λαός.
+
+ΚΡΕ. Ώστε οι πολίτες θα μας ‘πούν τι πρέπει να προστά-
+             [ζουμε ;
+
+ΑΙΜ. Βλέπεις που το είπες τώρ’ αυτό σαν νάσουν πολύ νέος;
+
+ΚΡΕ. Για άλλον ή για μένα έχω νάμ’ άρχοντας της χώρας;
+
+ΑΙΜ. Πολιτεία δεν είν’ όποια ενός είναι μονάχα.
+
+ΚΡΕ. Τι, για ‘δική σου δεν περνά ‘κείνου που βασιλεύει;
+
+ΑΙΜ. Ωραία θα βασίλευες μονάχος ‘στην ερημία.
+
+ΚΡΕ. Αυτός καθώς φαίνεται, είναι με τη γυναίκα ένα.
+
+ΑΙΜ. Αν λες γυναίκα εσένα, ναι, γιατί για σε φροντίζω.
+
+ΚΡΕ. Α ! παληάνθρωπε, μένα δικάζεις, τον πατέρα ;
+
+ΑΙΜ. Επειδή σε βλέπω που λαθεύεις και όχι δίκαια.
+
+ΚΡΕ. Λαθεύω επειδή σέβομαι του θρόνου μου τα δίκαια.
+
+ΑΙΜ. Δεν τα σέβεσαι, αφού των θεών της τιμές πατείς.
+
+ΚΡΕ. Ω, βρώμικη ψυχή, να είναι αποκάτω από την γυ
+             [ναίκα !
+
+ΑΙΜ. Δεν θα με ‘δης ποτέ σου να ξεπέσω ‘στα αισχρά.
+
+ΚΡΕ. Και όμως τα λόγια όλα σου αυτά για ‘κείνην είναι.
+
+ΑΙΜ. Και για σένα και για μένα και για του Άδη
+             [τους θεούς.
+
+ΚΡΕ. Αφού είσαι κλωτσοσκούφι μιας γυναίκας, μη με σκο-
+             [τίζης.
+
+ΑΙΜ. Εσύ θέλεις να λες, και ενώ λες, να μην ακούς.
+
+ΚΡΕ. Αυτήνα ζωντανή ποτέ σου γυναίκα δεν θα πάρης.
+
+ΑΙΜ. Τότε θα πεθάνη και πεθαίνοντας κι’ άλλον μαζύ
+             [παίρνει.
+
+ΚΡΕ. Και με φοβέραις ακόμα εδώ μούρχεσαι αναιδή;
+
+ΑΙΜ. Φοβέρα το λες ν’ αντιμιλάη κανείς σε λόγια του αέρα;
+
+ΚΡΕ. Θα κλάψης για να βάλης γνώσι, συ που είχες αντίς
+             [μυαλό αέρα.
+
+ΑΙΜ. Αν πατέρας μου δεν ήσουν, θάλεγα πώς δεν έχεις εσύ
+
+             [τα λογικά σου.
+
+ΚΡΕ. Αλήθεια. Α, τότε μα τον Όλυμπο μάθε πώς δεν θα
+             [το χαρής,
+     που μ’ έβρισες εμένα.
+     (προς τους δούλους)
+     Πήγαινε, φέρε ‘κείνη τη συχαμένη· με τα μάτια του
+             [να την ιδή
+     τώρα εδώ μπροστά του να πεθάνη, στο πλάι του
+             [γαμπρού.
+
+ΑΙΜ. Για μένα όχι, μη το θαρρής αυτό ποτέ.
+     Ούτε μπροστά μου θα πεθάνη, ούτε κι’ εσύ θα με
+             [ξαναϊδής
+     άλλη φορά στα μάτια σου, παρά με τους φίλους σου,
+     όσοι το θέλουν, κάνε τον τρελλό.
+
+ΧΟΡ. Έφυγ’ ο νέος, βασιληά, με βιά απ’ το θυμό του,
+     και βαρειά γνώμη έχει σαν πονέση τέτοιος νους.
+
+ΚΡΕ. Ας κάνη. Και δεν πάει να σοφισθή και πειό μεγα-
+             [λήτερα
+     από όσα είναι των ανθρώπων; τα κορίτσ’ αυτά δεν
+             [θα τα ξεγλυτώση
+     από την τύχη τους.
+
+ΧΟΡ. Και της δυο λοιπόν εννοείς να της σκοτώσης ;
+
+ΚΡΕ. Όχι. Αυτήνα που το χέρι της δεν έβαλε, καλά που
+             [μου το λες.
+
+ΧΟΡ. Και τι θάνατο της άλλης σκοπεύεις να της δώσης ;
+
+ΚΡΕ. Θα την πάω κατά που ο δρόμος των ανθρώπων χά-
+             [νεται  - στην ερημιά -
+     και θα την κλείσω ζωντανή στο κατόϊ σκυμμένη
+             [στον βράχο
+     ρίχνοντας την τόση τροφή, όση θέλει το κρίμα της
+     για να γλυτώση η πολιτεία όλη απ’ τη λέρα.
+     Κι’ εκεί τον Άδη, που μονάχα σέβεται απ’ όλους
+             [τους θεούς,
+     ας τον παρακάλεση, κι ίσως καταφέρη να μην πε-
+             [θάνη·
+     ή να νοιώση πειά, και αν είν’ κι’ αργά, ότι πάει κό-
+             [πος χαμένος,
+     να δίνη κανείς τιμή σ’ όσους είναι στον Άδη.
+
+     Στροφή Α’.
+
+
+ΧΟΡ. Έρωτα ανίκητε με μάχητα.
+     Έρωτα που καις τα σωθικά,
+     πού τη νύχτα φωλιάζεις στων κοριτσιών τα μάγουλα
+     τα τρυφερά
+     και το πέλαγος περνάς και μέσ’ της στάνες ‘μπαίνεις
+             [και στης μοναχικές αυλές,
+     και κανείς αθάνατος
+     κανείς από τους ανθρώπους που ζουν μέρες μπορεί να
+             [σε ξεφύγη,
+     και όποιος σ’ έχει, μανίζει.
+
+     Αντιστροφή Β’.
+
+     Εσύ και των δίκαιων της φρένες
+     στο άδικο σπρώχνεις και στην ατιμία,
+     εσύ είσαι π’ άναψες και τον καυγά ετούτον
+     ανάμεσα σ’ άντρες απ’ το ίδιο αίμα.
+     Στα ματόφρυδα της καλοκρέββατης νύφης
+     ο πόθος ανθίζει και νικάει,
+     χωρίς να ψηφάη τους μεγάλους νόμους,
+     γιατί ανίκητα σε τούτα παίζει
+     η θεά η Αφροδίτη.
+
+
+     ΠΡΑΞΙΣ Γ’·
+
+
+     ΜΕΡΟΣ Α’
+
+(Φέρουν την Αντιγόνη. Ο Χορός εισέρχεται ακολουθών
+την πομπήν της Αντιγόνης).
+
+ΧΟΡ. Τώρα κι εγώ πέφτω έξω απ’ τους νόμους
+     μ’ αυτά που βλέπω
+     και δεν μπορώ να σταματήσω τη βρύσι τα δάκρυα
+             [μου,
+     αφ’ ου στο θάλαμο το μαύρο που όλοι κείτονται
+     να προβαίνη θωρώ η Αντιγόνη.
+
+ΑΝΤ. Δέτε με πολίτες της πατρικής μου χώρας
+     που τον ύστερο μου δρόμο
+     περπατώ, και το στερνό φως
+     βλέπω του ήλιου,
+     και ποτέ πειά· αλλά με σέρνει ζωντανή ο Άδης που
+             [τους παίρνει όλους,
+     στου Αχέροντα το γυαλό, και ούτε υμέναιους
+     απόχτησα, ούτε κανένα νυφιάτικο τραγούδι
+     μούψαλαν, παρά τον Αχέροντα θα πάρω άντρα.
+
+ΧΟΡ. Και όμως ‘παινετή και δοξασμένη
+     μπαίνεις σ’ αυτό το άντρο των νεκρών
+     χωρίς να λυώσης από αρρώστεια
+     ούτ’ από ξίφος να πάς τιμωρημένη,
+     παρά ελεύτερη και ζωντανή
+     μονάχ’ εσύ απ’ τους θνητούς θα κατεβής στον Άδη.
+
+ΑΝΤ. Έχω ακουσμένα για τον πικρό θάνατο πούπαθε
+     η ξένη απ’ τη Φρυγία,
+     του Τάνταλου η κόρη, στου Σίπυλου την κορφή·
+     αυτήν σαν τον κισσό που αιώνια σφίγγει
+     ο βράχος γύρω της φύτρωσε και την έζωσε
+     και τώρα η βροχές την λυώνουν
+     καθώς λέει ο λόγος των ανθρώπων,
+     και ποτέ το χιόνι δεν της απολείπει
+     και κάτω από τα πολυδακρυσμένα φρύδια της βρέ-
+             [χονται τα λαιμά της·
+     ίδια μ’ αυτήν και μένα το ριζικό μου μ’ αποκοιμίζει.
+
+ΧΟΡ. Αυτή είναι θεά, και θεογεννημένη
+     και ‘μείς άνθρωποι θνητών γεννιά.
+     Και όμως μεγάλο πράμμα ακούγεται
+     νάχη άνθρωπος στο θάνατο την ίδια τύχη
+     με τους θεούς.
+
+ΑΝΤ. Ωιμένα με περιγελούν! Γιατί στους θεούς σου
+     τους πατρικούς, με βρίζεις, πριν ακόμα να χαθώ
+     και ενώ είμαι μπροστά σου;
+     ώ πόλι, και σεις άντρες της πολιτείας αυτής πούχετε
+     τα πολλά χτήματα,
+     αχ βρυσούλες στη Δίρκη ψηλά και της Θήβας
+     της καλοαμάξωτης
+     λόγγε, εσάς τουλάχιστον σας παίρνω μάρτυρες
+     που άκλαφτη από φίλους, και με τι νόμο
+     έρχομαι, στο χωματένιο μνήμα
+     νάβρω τάφο μου ανέλπιστο ·
+     αχ ! δυστυχισμένη εγώ !
+     μέσ’ στους ανθρώπους νάμαι χωρίς να είμαι.
+     Ούτε με ζωντανούς να
+     κατοικώ ούτε και με νεκρούς . . . . !
+
+ΧΟΡ. Προβαίνοντας ίσα με την άκρη του θαρρεμού
+     χτύπησες βαρειά στο ψηλό βάθρο της Δίκης· παιδί
+             [μου,
+     εσύ ξεπληρώνεις τώρα και του πατέρα σου τα κα-
+
+
+            [τορθώματα.
+
+ΑΝΤ. Μου ‘θύμησες λύπες και καϋμούς,
+     του πατέρα μου τη συφορά την τριθεμέλιωτη,
+     όλης μας της γενεάς το ριζικό,
+     των ξακουσμένων Λαβδακιδών.
+     Αχ!  τι δυστυχία, ο γάμος της μητέρας
+     (πού) μαζύ μ’ αυτόν που ‘γέννησε (‘κοιμήθηκε) τον
+             [πατέρα μου
+     η κακορρίζικη,
+     και απ’ αυτούς η άμοιρη εγώ γεννήθηκα.
+     Και τώρα πάω να τους εύρω να κατοικίσωμε μαζύ
+     εγώ η καταραμένη και απάντρευτη.
+     Αχ! αδερφέ μου που τέτοιαν ‘πήρες τιμή για την
+             [κακή σου τύχη,
+     και πεθαμένος πούσαι σκότωσες εμένα τη ζωντανή.
+
+ΧΟΡ. Να σέβεται κανείς είναι άγια πράξι,
+     αλλά τη δύναμι εκείνου που είναι δικιά του
+     να περιφρονή, δεν πάει ποτέ·
+     εσύ απ’ το κεφάλι σου χάνεσαι κι’ απ’ το γεινάτι σου.
+
+ΑΝΤ. Άκλαφτη, άφιλη, άψαλτη
+     προβαίνω στο στερνό μου δρόμο,
+     και δεν μ’ αφίνουν να ‘δω πειά, η καϋμένη,
+     της λαμπάδες τουρανού το άγιο μάτι,
+     και για τον δικό μου θάνατο τον αδάκρυτο κανείς
+             [απ’ τους φίλους,
+     δεν στενάζει;
+     (Μπαίνει ο Κρέων)
+
+ΚΡΕ. Ξέρετε πώς με τα μυριολόγια και της φωνές
+     πριν να πεθάνη κανείς δεν θα ‘τελείωνε,
+     αν χρησίμευαν να λέγωνται.
+     Δεν την παίρνετε απ’ εδώ το γρηγορώτερο;
+     στο σκεπαστό μνήμα κλείστε την, καθώς είπα εγώ,
+     κι’ αφήστε την μονάχη κι’ έρημη, και είτε θέλει ας
+             [πεθάνη
+     είτε ζώντας σε τέτοιο σπίτι μέσα ας παντρευτή.
+     Εμείς είμαστ’ αθώοι σ’ αυτή την κόρη·
+     μόνον να κατοική ‘δώ ‘πάνω
+     υστερήθηκε.
+
+ΑΝΤ. Ώ μνήμα, ώ νυφιάτικο κρεββάτι μου,
+     ώ βαθύσκαφτο σπίτι, που παντοτεινά
+     θα με φυλάς, εκεί πάω νάβρω
+     τούς ‘δικούς μου, που οι περισσότεροι τους ‘χάθηκαν
+     και τους εδέχθηκε η Φερσέφασσα μέσ’ τους νεκρούς,
+
+
+     τελευταία τους είμ’ εγώ και πάρα πολύ πειό άσχημά
+             [τους
+     κατεβαίνω, πριν να τελειώσω τη ζωή μου.
+     Όταν σας έρθω, μεγάλη ελπίδα θρέφω,
+     πώς θα μ’ αγαπάη ο πατέρας μου,
+     θα μ’ αγαπάς και συ, μητέρα,
+     και συ κεφάλι μου αδελφικό,
+     θα μ’ αγαπάς αφ’ ου, όταν πεθάνατε, ·
+     εγώ σας έλουσα και σας εστόλισα
+     και στον τάφο σας επάνω έχυσα σπονδές
+     και τώρα δα, Πολυνείκη μου, επειδή εσκέπασα
+     το σώμα σου, αυτά κερδίζω.
+     Ενώ εγώ καλά και δίκαια σ’ ετίμησα, για όσους
+             [είναι δίκαιοι.
+     Γιατί ποτέ, ούτε αν ήμουνα μητέρα με παιδιά,
+     ούτε αν ο άντρας μου ‘σάπιζε πεθαμένος
+     δεν θάπαιρνα επάνω μου αυτό τον κόπο, ενάντια στους
+             [πολίτες!
+     τώρα, με ποιο δίκαιο τα λεω αυτά ;
+     Γιατί άντρας θα μούταν άλλος στη θέσι του πεθα-
+             [μένου
+     και παιδί απ’ άλλον άντρα, σαν έχανα εκείνον·
+     τώρα όμως που ο πατέρας και η μητέρα μου κρύ-
+             [φτηκαν στον Άδη
+     δεν έχει να μου γεννηθή ποτέ πειά αδερφός,
+     και επειδή από τέτοιο νόμο σε επροτίμησα εγώ,
+     ο Κρέων του ‘φάνηκε πώς είναι αμαρτία·
+     και θάρρητα τρομερή, ώ τ’ αδελφούλη μου κεφάλι
+             [αγαπημένο,
+     και τώρα με σέρνει έτσι πιάνοντας με απ’ τα χέρια,
+     ανύπαντρη και άψαλτη, χωρίς απ’ το γάμο τίποτα
+             [ν’ απολάψω
+     κι’ ούτε παιδιά να θρέψω,
+     παρά έρημη από φίλους η άμοιρη,
+     στους λάκκους των πεθαμένων ζωντανή έρχομαι.
+     και ποιο δίκηο των θεών παράβηκα
+     και τι μ’ ωφελεί εμένα την δυστυχισμένη στους
+             [θεούς να σηκώσω τη ματιά μου,
+     ποιόν να φωνάξω σύμμαχο ;
+     αφ’ ου κάνοντας πράξι θεοσεβούμενη απόχτησα να
+             [μ’ έχουν γι’ αθεόφοβη.
+     Μα αν αυτά είναι και για τους θεούς καλά,
+     τότε αφ’ ου έπαθα, θα πω, ότι αμάρτησα·
+     αν όμως εκείνοι έχουν την αμαρτία, να μη πάθουν
+             [περισσότερο κακό
+     απ’ όσα άδικα μου κάνουν.
+
+ΧΟΡ. Ακόμα η ίδια ανεμοζάλη της ψυχής μέσα της
+             [παραδέρνει.
+
+ΚΡΕ. Για τούτο κι’ αυτοί που την πηγαίνουν
+     θα κλάψουν σε λιγάκι, για την άργητα τους.
+
+ΑΝΤ. Ωιμένα πολύ κοντά στο θάνατο με ‘πήγε αυτός ο
+             [λόγος.
+
+ΚΡΕ. Και μη παρηγοριέται κανένας να θαρρή
+     πως δε θα της γεννή αυτής ό,τι της είπα.
+
+ΑΝΤ. Ω πόλι πατρική της Θήβας
+     και θεοί της γεννηάς μου,
+     με παίρνουν και δεν αργούν.
+     Διέτε, σεις οι προύχοντες της Θήβας,
+     εμένα τη βασιλοπούλα τη μόνη που απόμεινε,
+     τι παθαίνω, κι’ από ποιους ανθρώπους,
+     επειδή την ευσέβεια εσεβάσθηκα!
+     (Τραβούν την Αντιγόνη μέσα στον τάφο)
+
+
+     Στροφή Α.
+
+
+
+ΧΟΡ. Και της Δανάης το κορμί υπόμενε
+     να κάνη αλλαξιά το φως τ’ ουρανού
+     με χαλκοδεμένη κατοικία.
+     Κρυμμένη σ’ ένα θάλαμο σαν τάφο την εκλείσαν
+     κι’ ας ήταν κι’ από γεννηά τιμημένη, κόρη μου,
+     και μέσα της εφύλαγε του Δία τη χρυσόχυτη γυνή.
+     Είναι την φοβερή η δύναμι της μοίρας,
+     και ούτε πλούτος, ούτ’ ο Άρης, ούτε πύργος
+     μπορούν να της ξεφύγουν,
+     και ούτε τα μαύρα καράβια, τα θαλασσοδαρμένα.
+
+     Αντιστροφή Α’.
+
+     Και το χολιασμένο γυιό του Δρίαντα,
+     το βασιληά των ‘Ηδωνών
+     επειδή περίπεξε, τον έδεσε σε πέτρινα
+     βρόχια ο Διόνυσος
+     κι’ έτσι ξεθυμαίνει της μανίας του
+     η τρομερή κι’ ανημέρευτη λύσσα.
+     Και εκείνος το κατάλαβε έπειτα
+     πώς θεό επρόσβαλε στην τρέλλα του
+     με γλώσσα περγελάστρα
+     τότες που εμπόδιζε της θεομέθυστες γυναίκες
+     στη Βακχική φωτιά
+     κι’ ερέθιζε της Μούσαις π’ αγαπούνε τον αυλό.
+
+     Στροφή Β.
+
+     Κοντά στους μαυροκυανούς βράχους
+     πού δυο θάλασσες αδερφώνουν,
+     είν’ η αχτές του Βόσπορου
+     και των Θρακών ο αφιλόξενος Σαλμυδησός.
+     Εκεί ο Άρης που τη χώρα παραστέκει
+     είδε στα δυο παιδιά του Φινέα
+     τη θεοκατάρατη πληγή που τους άνοιξε
+     η άγρια του γυναίκα σαν τα τύφλωσε,
+     βγάζοντας, η κακούργα, της κόρες των ματιών τους
+     χωρίς λόγχες, όχι, παρά με τα νύχια της τα ‘μα-
+             [τωμένα
+     και με της σαίτας τα μυτερά βελόνια.
+
+     Αντιστροφή Β’.
+
+     Κ’ έλυωναν τα άμοιρα
+     και την άθλια συφορά τους έκλαιγαν
+     που για κακό τα ‘ γέννησε η μάνα τους,
+     κι’ ως τόσο είχε κι’ αυτηνής η γεννιά να κάνη
+     με τους αρχαιογεννημένους Ερεχθείδες,
+     κ’ αναστήθηκε μέσα σ’ απόμαυρες σπηλιές
+     που γύρω φυσομανούνε του πατέρα της οι σίφουνες,
+     η κόρη του Βορρηά σαν άλογο γοργόποδο
+     πηδώντας ‘πάνω στους γκρεμνούς,
+     των θεών η κόρη·
+     αλλά και σ’ αυτήν επάνω ‘πέσανε η μοίρες η
+             [πολύχρονες,
+     παιδί μου.
+
+
+     ΜΕΡΟΣ Β’
+     (Εισέρχεται ο Τειρεσίας στηριζόμενος στον οδηγό).
+
+
+ΤΕΙΡ. Άρχοντες της Θήβας μαζύ ερχόμαστε κι’ οι δύο
+     με του ενού τα μάτια, γιατ’ οι τυφλοί
+     μόνο με οδηγό βρίσκουνε το δρόμο.
+
+ΚΡΕ. Τι καινούργιο φέρνεις, γέρω Τειρεσία ;
+
+ΤΕΙΡ. Εγώ θα σου το πω και συ το μάντη άκουγε.
+
+ΚΡΕ. Ούτε μπροστήτερα αψήφησα τα λόγια σου.
+
+ΤΕΙΡ. Γι’ αυτό και εκυβέρναγες καλά τούτη την πολιτεία.
+
+ΚΡΕ. Δεν μπορώ να μαρτυρήσω πώς δεν μου χρησίμεψαν.
+
+ΤΕΙΡ. Να ξέρης τώρα πώς στης τύχης την κόψι επάνω
+             [περπατείς.
+
+ΚΡΕ. Τι λες ; Τρομάρα μου φέρνει ο λόγος σου.
+
+ΤΕΙΡ. θα το νοιώσης άμα ακούσης της τέχνης μου τα
+             [σημάδια.
+     Ενώ καθόμουν στο θρονί μου που πάντα ‘ξηγάω τα
+             [πουλιά,
+     και μου είναι λιμάνι του κάθε σημαδιού,
+     ακούω άγνωστο αχό από όρνια που έκραζαν στριγγά,
+     ανάκατα κι’ ακατανόητα σαν σε κακόν οίστρο,
+     και εκατάλαβα πώς με τα νύχια τους κομμάτιαζαν
+             [τώνα τ’ άλλο,
+     γιατί βαρειά κροτούσαν η φτερούγες τους.
+     Τρόμαξα, και αμέσως πήγα να ‘ξετάξω τα καψαλί-
+             [σματα στους βωμούς που ήταν όλο με φωτιές
+     αλλά στα σφαχτά που καίγονταν δεν έλαμπε ο
+             [Ήφαιστος
+     παρά έλυωνε και έτρεχε στη στάχτη μέσα το ζουμί
+             [απ’ τα μεριά
+     και κάπνιζε και ‘πετούσε σπίθες και η χολές σκόρπι-
+             [ζαν στον αέρα,
+     και βρεμμένα έμεναν τα κρέατα απ’ το χυμένο πάχος.
+     Τέτοια άκουγα από τούτο το παιδί και πώς ‘χαλού-
+             [σαν η μαντείες με άσχημα σημάδια,
+     γιατί αυτός εδώ είναι οδηγός σ’ εμένα όπως εγώ στους
+             [άλλους.
+     Κι’ αυτά τα υποφέρν’ η πόλις εξαιτίας του κεφα-
+             [λιού σου,
+     γιατ’ οι βωμοί μας και όλες η πυρωστιές εγέμισαν
+             [απ’ τα όρνια και τα σκυλιά
+     πού ‘φάγανε το κρέας του άμοιρου του σκοτωμένου
+             [γυιού του Οιδίπου.
+     Και ύστερα δεν δέχονται πειά παρακάλια και θυσίες
+             [οι θεοί από τα ‘μάς,
+     ούτε των μηριών τη φλόγα, ούτε τα όρνια βγάζουν
+             [με τα φτεροχτυπήματά τους
+     καλοσήμαντους αχούς, αφ’ ου είναι χορτασμένα απ’
+             [το παχύ αίμα του σκοτωμένου.
+     Για τούτο, γυιέ μου, βάλε γνώσι’ όλ’ οι άνθρωποι τώ-
+             [χουν να πλανεύωνται·
+     μα και όταν πλανευτή δεν θα είναι άντρας άμυαλος
+     εκείνος και ούτε και δυστυχής που έχοντας ξεπέσει
+             [στο κακό
+     το διορθώνει και δε μείνει ακούνητος.
+     Η αυθάδεια όμως περνάει για προστυχιά.
+     Έλα, κάνε το θέλημα του νεκρού και μη πονείς τον
+             [πονεμένο.
+     Τι, ανδρεία τώχεις να σκοτώσης άλλη μια βολά αυτόν
+             [που πέθανε;
+     Επειδή καλό σου θέλω, λεω σου το καλό,
+     Και να μαθαίνη κανείς είν’ ευχάριστο πολύ’ απ’ οποίον
+             [λέει καλά,
+     σαν φέρνει κέρδος.
+
+ΚΡΕ. : Άκουσε, γέρω, εσείς όλοι απάνω σ’ ένανε, εμένα
+             [σημαδεύετε.
+     σαν σκοπευτές και δε μου λείψανε από ‘πάνω μου η
+             [προφητείες.
+     Κυττάτε σεις να βγάλετε λιανά, κουβαλάτε το ήλε-
+             [κτρο απ’ της Σάρδεις
+     όσο θέλετε και το Ινδικό χρυσάφι
+     εκείνον όμως σε τάφο δε θα βάλετε.
+     Ούτε κι’ οι αετοί του Δία αν ήθε τον αρπάξουν
+     να πάν να τόνε φάνε μπροστά στου Δία το θρόνο,
+     ούτε από τέτοιο κρίμα δε θα φοβηθώ ν’ αφήσω να τον
+             [θάψουν εκείνον.
+     Γιατί ξέρω καλά πώς κανείς άνθρωπος δεν έχει δύ-
+             [ναμι να προσβάλλη τους θεούς.
+     Ξεπέφτουν, γέρω Τειρεσία, κι’ οι πειό μεγάλοι απ’
+             [τους θνητούς
+     και γίνονται κουρέλια ελεεινά σαν λέν’ αισχρά αντίς
+             [καλά για κέρδος.
+
+ΤΕΙΡ. Κρίμα· δεν ξέρετε κανένας σας, δεν λέτε ;
+
+ΚΡΕ. Τι πράμμα ; τι το λες αυτό για όλους μας ;
+
+ΤΕΙΡ. Πως το καλλίτερο χτήμα στον άνθρωπο είν’ ή φρό-
+             [νησι.
+
+ΚΡΕ. Όσο και ή κουταμάρα, λέω εγώ, φέρνει βλάβη.
+
+ΤΕΙΡ. Απ’ αυτή δα την αρρώστεια εσύ είσαι γεμάτος.
+
+ΚΡΕ. Δεν θέλω ν’ αντιμιλήσω άσχημα στο μάντη.
+
+ΤΕΙΡ. Και μήπως δεν το κάνεις, σαν λες πώς προφητεύω
+             [ψέμματα ;
+
+ΚΡΕ. Όλο το σόι των προφητών αγαπάει τα λεφτά.
+
+ΤΕΙΡ. Κι’ οι βασιληάδες πάλε την αισχροκέρδεια.
+
+ΚΡΕ. Ξέρεις πώς αυτό που λες, το λες στον άρχοντα σου;
+
+ΤΕΙΡ. Το ξέρω, γιατί από μένα κρατάς δική σου αυτή την
+             [πόλι.
+
+ΚΡΕ. Είσαι μάντης σοφός εσύ, άλλα το άδικο αγαπάς.
+
+ΤΕΙΡ. Θα με κάνης, όσα έχ’ ακούνητα μέσ’ την καρδιά μου
+             [να σου ‘πω.
+
+ΚΡΕ. Λέγε τα, μόνο για κέρδη μη μιλάς.
+
+ΤΕΙΡ. Αυτό ίσαμε τα τώρα τώκανα για χάρι σου.
+
+ΚΡΕ. Να ξέρης πως εμένα μ’ αυτά δε με πουλάς.
+
+ΤΕΙΡ. Εσύ όμως να ξέρης, πώς δε θα τελέψη πολλούς γύ-
+             [ρους βιαστικός ο ήλιος
+     πού από τα σπλάχνα σου ένα νεκρό θα δώσης,
+     νεκρών αλλαξιά, για οποίον έβαλες απ’ τον επάνω
+             [κόσμο κάτω,
+     και μια ψυχή για τιμωρία σε τάφο ‘σπίτωσες,
+     και πάλι που των κάτω θεών ξεκλεμένον
+     βαστάς, εδώ άθαφτο και ανάγιαστο νεκρό,
+     ενώ ούτε εσένα ανήκει ούτε των θεών επάνω,
+     πάρα του κεφαλιού σου γίνονται όλα αυτά και με τη
+             [βία.
+     Να σε τιμωρήσουν παραφυλάν αυτές που παίρνουν την
+             [αμαρτία κατόπιν,
+     η Ερρινύες του Άδου και των θεών, να σε πιάσουν
+             [στα κρίματά σου επάνω.
+     Κύττα τώρα αν στα λέω αυτά επειδή μ’ έχουν
+             [χρυσώσει.
+     Δε θα περάση πολύς καιρός και θ’ ακουστούν στα σπί-
+             [τια σου
+     θρήνοι απ’ άντρες και γυναίκες.
+     Κάθε πολιτεία εχθρά σηκώνεται, όταν
+     ή από σκυλιά η από θεριά
+     σπαραχτούν και λερωθούν τα λείψανα της,
+     ή κανένα όρνιο κουβαλήση ανόσια μυρουδιά στην πόλι
+             [την κατοικημένη·
+     τέτοιες, γιατί με ‘πίκρανες, απ’ το θυμό μου,
+     σαν τοξότης σούριξα σαϊτιές στην καρδιά,
+     που δε θα παν χαμένες, γιατί δε θα ξεφύγης τη
+             [φλόγα τους.
+     Παιδί, πήγαινε με μακρυά από ‘δώ στο σπίτι μου
+     για να βγάλη το θυμό του αυτόν σε πειό νεώτερο,
+     και να μάθη να κρατάη τη γλώσσα του ησυχώτερη
+     και το νου με πειό καλλίτερη γνώσι
+     απ’ οποίαν έχει ως τώρα.
+     (Φεύγει ο Τειρεσίας).
+
+
+ΧΟΡ. Έφυγε ο γέρως, βασιληά, με προφητείες φριχτές
+     κι’ όλοι μας ξέρουμε, απ’ τον καιρό που η τρίχες
+             [μας γένηκαν από μαύρες άσπρες,
+     πώς ποτέ του αυτός στην πολιτεία δεν ήρθε να λα-
+             [λήση ψέμμα.
+
+ΚΡΕ. Το είδα κι’ εγώ και μου ταράζει την ψυχή.
+     Κακό είναι να υποχωρή κανείς,
+     αλλά και ‘κείνος π’ αντιστέκεται
+     είναι κοντά η συμφορά που θα τόνε λυπήση.
+
+ΧΟΡ. Τώρα χρειάζεται καλή σκέψι, γυιέ του Μενοικέως
+             [Κρέων.
+
+ΚΡΕ. Τι πρέπει να κάνω, πες μου, κι’ εγώ θ’ ακούσω.
+
+ΧΟΡ. Πήγαινε και βγάλε το κορίτσι απ’ το βαθύσκαφτο
+             [σπίτι,
+     και κάνε τάφο του παραριγμένου.
+
+ΚΡΕ. Και το βρίσκεις αυτό καλό ; λες να πάω πίσω ;
+
+
+ΧΟΡ. Όσο μπορείς πειό γλήγορα, βασιληά μου, επειδή
+     η τιμωρίες των θεών γοργόποδες προκάνουν όσους
+             [θέλουν το κακό.
+
+ΚΡΕ. Ωιμένα μόλις το μπορώ,
+     μα η καδιά με σπρώχνει να το κάνω·
+     με την ανάγκη δε θέλω να ‘μπω σε κακό πόλεμο.
+
+ΧΟΡ. Έλα, κάνε τώρα αυτά και μη πάη ο νους σου σ’ άλλο.
+
+ΚΡΕ. Καθώς είμαι πηγαίνω.
+     Ελάτε, ελάτε, όσοι μ’ ακολουθάτε
+     και όσοι είν’ εδώ μπροστά, και όσοι λείπουν.
+     Πάρτε αξίνες στα χέρια και τρέξετε
+     στο μέρος το απόμακρο .........
+
+
+     ................................
+     εγώ αφ’ ου μια και άλλαξα τη γνώμη,
+     όπως ο ίδιος έδεσα
+     έτσι και θα λύσω,
+     γιατί φοβάμαι μην είναι το καλλίτερο
+     τη ζήση του να περνάη κανείς
+     βαστώντας τους βαλμένους νόμους.
+     (Φεύγει ο Κρέων)
+
+     Στροφή Α’.
+
+
+ΧΟΡ. Εσύ με τα χίλια ονόματα στολίδι της νύφης του
+             [Κάδμου
+     και του Δία του βαρυβροντηχτή γεννηά,
+     που νοιάζεσαι την ξακουσμένη Ιταλία
+     και στην κοσμοσύχναστη Ελευσίνα, στον κόρφο της
+             [Δηούς
+     βασιλεύεις,
+     Βάκχε,
+     που στων Βακχών την πρώτη πολιτεία κάθεσαι
+     τη Θήβα, κοντά στο κυλάμενο νερό του Ισμηνού
+     και απάνω, στη σπορά του άγριου Δράκου.
+
+     Αντιστροφή Α’.
+
+     Εσέν’ απάνω από το Γήλοφο βράχο αγναντεύει
+     ο καπνός και η αναλαμπή της φλόγας
+     εκεί που η Κηρύκιες νύφες
+     χορεύουν Βακχικά, και της Κασταλίας η πηγή.
+
+
+     Εσένα ακολουθούνε με πομπή όλοι οι κισσένιοι
+     φράχτες απ’ τα βουνά της Μύσσας, κι’ η πράσινες
+     πλαγιές των αμπελιών με τα πολλά σταφύλια,
+     μέσ’ των τραγουδιών το θεϊκό αλαλητό
+     σαν έρχεσαι να μας ιδής και τους δρόμους διαβαί-
+             [νεις της Θήβας.
+
+     Στροφή Β’.
+
+     Αυτήνα εσύ πάρα πολύ χτιμάς
+     από κάθε πόλη πειότερο
+     μαζύ με τη μάννα σου τη κεραυνοχτυπημένη,
+     και τώρα που όλη την πολιτεία έπιασε αρρώστεια
+             [δυνατή.
+     Έλα εσύ να μας γιάννης με το ποδαρικό σου
+     ροβολώντας από τη ράχη πάνω του Παρνασού
+     ή από το πέραμα που θαλασσοβουίζει.
+
+     Αντιστροφή Β’
+
+     Ωχ! εσύ που παίρνεις το χορό με τ’ αστέρια που
+             [λαμποκοπούν
+     και παραστέκεις στης νύχτας το ξεφάντωμα, παιδί,
+             [γέννημα του Δία,
+     φανερώσου, Βασιληά, μαζύ με της βακχικές γυ-
+             [ναίκες
+     που σ’ ακολουθάνε και γύρω σου ολονυχτίς σε χο-
+             [ρεύουνε,
+     εσένα που σκορπίζεις την ξεφωνητή χαρά.
+     (Μπαίνει Άγγελος)
+
+
+ΑΓΓ. Εσείς που κατοικείτε γύρω στα σπίτια του Κάδμου
+     και του Αμφίωνα,
+     τη ζωή του ανθρώπου εγώ ποτέ δε θα ‘ παινέψω
+     ούτε θα ‘πώ κακό,
+     κι ας είναι ό,τι κι’ αν είναι,
+
+     γιατί πάντα η τύχη τον σηκώνει
+     κ’ η τύχη τον γκρεμίζει πάλι
+     κι’ αυτόν που ζη ευτυχισμένος κι’ αυτόν που κακο-
+             [περνά,
+     και δε μπορεί κανείς να προφητεύση στους θνητούς
+             [το τι τους μέλλεται·
+     να, και ο Κρέων που μια φορά, θαρρώ, ήτανε ζηλευ-
+             [τός,
+     έσωσε απ’ τους εχθρούς του Κάδμου αυτή τη γη
+     και παίρνοντας τη μοναρχία της χώρας όλη επάνω
+             [του βασίλευε,
+     ανθίζοντας μέσ’ των ευγενικών παιδιών του τη σπορά.
+     Και τώρα όλα τα χάνει· γιατί όταν το σώμα του
+             [ανθρώπου
+     δεν αισθάνεται πειά γλύκα, πες τον πώς δεν ζη
+     παρά είναι ζωντανός νεκρός.
+     Έχε όσα θέλεις πλούτια στο σπίτι σου και ζήσε
+             [σαν βασιληάς·
+     όταν λείπη από αυτά η χαρά, τάλλα εγώ ούτε
+             [για του καπνού τον ίσκιο δεν τα ‘ξαγοράζω
+     αντί για την χαρά.
+
+ΧΟΡ. Τι άλλη δυστυχία στους βασιληάδες φέρνεις τώρα
+             [πάλι;
+
+ΑΓΓ. Πέθαναν, κι’ αυτοί που ζουν είν’ αίτιοι στο θάνατο
+             [τους.
+
+ΧΟΡ. Κι’ ο φονηάς ποιος είναι ; ποιος εσκοτώθη; λέγε.
+
+ΑΓΓ. Ο Αίμων ‘χάθηκε, σκοτωμένος στο αίμα του κυ-
+             [λιέται.
+
+ΧΟΡ. Πώς, από του πατέρα του το χέρι, η από το δικό
+             [του;
+
+ΑΓΓ. Ο ίδιος με το ‘δικό του, γιατί εκάκιωσε του πατέρα
+             [του για ‘κείνο το φόνο.
+
+ΧΟΡ. Αϊ γέρω ! είδες πώς ‘βγήκε αληθινός ο λόγος σου.
+
+ΑΓΓ. Αφού έγιναν έτσι αυτά, τώρα πρέπει για τάλλα
+             [να σκεφθούμε.
+
+ΧΟΡ. Να, όμως βλέπω και τη δόλια Ευρυδίκη του Κρέοντα
+             [τη γυναίκα.
+     Άραγε νάκουσε για του παιδιού της το χαμό,
+     ή κατά τύχη βγαίνει απ’ τα δώματα ;
+
+      (Παρουσιάζεται η Ευρυδίκη).
+
+ΕΥΡ. Άνθρωποι εσείς που στέκεσθε όλοι μαζύ, άκουσα
+             [τα τι έλεγαν
+     καθώς έκανα να ‘βγω απ’ το σπίτι για να πάω με
+             [περικάλια να προσπέσω στην Παλλάδα,
+     και ό,τι άνοιγα με τα κλειδιά τα μάνταλα της πύ-
+             [λης να σηκώσω,
+     ‘πήρε το αυτί μου για σπιτική μου δυστυχία μια
+             [μιλιά
+     κι’ έπεσα χάμου ξερή απ’ την τρομάρα μου,
+     και με σήκωσαν η δούλες.
+     Μα εσείς πέστε μου πάλι τι ήταν ο λόγος,
+     γιατί δεν είμ’ αμάθητη στης δυστυχίες, να τ’ ακούσω.
+
+ΑΓΓ. Εγώ, καλή μου κυρά, και εδώ που είμαι θα στο πω,
+     και ούτε θ’ αφήσω τίποτε απ’ όσα είν’ αλήθεια.
+     τι ; να σου μιλήσω μαλακά και έπειτα σ’ αυτά να
+             [βγούμε ψεύτες;
+     μόν’ η αλήθεια στέκει παντοτεινά ορθή.
+     Εγώ κατά πόδι ακολουθούσα τον άντρα σου, στο
+             [ψηλό αλώνι,
+     εκεί οπού έκειτο ακόμα αξιοδάκρυτο σπαραγμέν’
+             [από τα σκυλιά
+     το σώμα του Πολυνείκη. Και αφού τη θεά που στο
+             [δρόμο παραστέκει
+     παρακαλέσαμε και τον Πλούτωνα να πάψη την οργή
+             [του και να μας καλοβλέπη,
+     τον ‘λούσαμε σε καθαρό λουτρό και απάνω σε κλαριά
+             [νεόκοπα εκάψαμε το λείψανο
+     και μνημούρι ολόρθο από της πατρίδος του τη γη
+             [του χωματώσαμε·
+     και έπειτα ‘γυρίσαμε πάλι για το θωλωτό του Άδη
+             [νυφοκρέββατο, το λιθοστρωμμένο,
+     που ήταν μέσα η κόρη. Κάποιος όμως άκουσε στριγγό
+       [ξεφωνητό να βγαίνη απ’ το θάλαμο τον αφορισμένο
+     κι έτρεξε να το φανέρωση του αφέντη μας του
+             [Κρέοντα.
+     Και σ’ αυτόν γύρω καθώς ‘πρόβαινε σιμότερα η
+             [ίδια θλιβερή φωνή ‘πετούσε, πειό αδύνατη
+     και απ’ τα τρίσβαθα στενάζοντας βγάζει κλαψάρικη
+             [λαλιά:
+     «Κακορρίζικος εγώ· καλά το ‘μάντεψα λοιπόν ;
+     και τώρα περπατώ απ’ όσους στη ζωή μου ‘πέρασαν
+             [το πειό θλιβερώτερο δρόμο.
+     Τού παιδιού μου η φωνή με τριγυρνάει. Εσείς ‘πε-
+             [ρέτες
+     τρέξτε γλήγορα, κάτω εκεί, σταθήτε ‘μπρος στον
+             [τάφο,
+     και απ’ τον αρμό του χώματος σαν η πέτρα ση-
+             [κωθή,
+     μπαίνοντας στο άνοιγμα του τάφου κυττάχτε του
+             [Αίμονος είν’ η φωνή π’ ακούω,
+     η ξεγελιέμαι από τους θεούς ;»
+     Και μεις στης προσταγές του πικραμένου αφέντη
+             [μας πήγαμε να ‘δούμε
+     και μεσ’ το στερνό το μνήμα είδαμε τη μια κρεμα-
+             [σμένη απ’ το λαιμό
+     με κλωστένιο βρόχο απ’ το πέπλο της δεμένο,
+     τον άλλον μπροστά της πεσμένο χάμου απ’ τη μέση
+             [να την κρατάη
+     θρηνώντας για τη νύφη που χάθηκε και πήγε κάτου
+     και για του πατέρα του τα έργατα και το νυφοκρέβ-
+             [βατό του το δυστυχισμένο·
+     και καθώς το είδε ο Κρέων πικρά βογκώντας προ-
+             [βαίνει μέσα και του φωνάζει μ’ αναφιλητό :
+     «Δυστυχισμένε μου, τι κάνεις αυτού, στο νου τι
+             [σούρθε,
+     σε τι συφορά έπεσες ; έλα έξω, παιδί μου, γονατιστός
+             [σε παρακαλώ»,
+     Μα το παιδί, άγρια ματιά στήλωσε απάνω του, τον
+             [έφτυσε κατά μούτρα
+     και χωρίς διόλου να απάντηση έπειτα τράβηξε του
+             [σπαθιού του τη δίκοπη λεπίδα,
+     και ο πατέρας πρόφθασε ορμώντας έξω και του
+             [ξέφυγε·
+     τότε, ο άραχλος, κατεπάνου του γυρίζει το θυμό
+             [του,
+     και όπως στέκονταν, το σίδερο μες τα πλευρά
+             [του,
+     και με τα χέρια του που είχαν παραλύσει, έχοντας
+             [ακόμη τα λογικά του,
+     αγκαλιάζει την παρθένο, και καθώς ξεφυσούσε, με
+             [δύναμι
+     πετιέται κόκκινο αίμα βρύσι απάνου στης χλωμές
+             [παρειές του κοριτσιού,
+
+     (Φεύγει η Ευρυδίκη έξαλλη και οι γυναίκες τρέχουν πίσω της).
+
+     Και τώρα κείτεται νεκρός σε νεκρής πλευρό ο δόλιος
+     το γάμο του γιορτάζοντας στου Άδη τα παλάτια·
+             [όμως απόδειξε στον κόσμο
+     πως για έναν άνδρα η ασυλλογισιά είναι το μεγα-
+             [λείτερο κακό.
+
+ΧΟΡ. Τι να βάλω με το νου μου; έφυγε πάλι η γυναίκα
+              [προτού πή λόγο καλό η κακό.
+
+ΑΓΓ. Κ’ εγώ εθάμμαξα, αλλά παρηγοριούμαι με την ελ-
+             [πίδα
+     πώς σαν άκουσε τη συφορά του παιδιού της,
+     δεν θα πάη να μοιρολογήση στην πόλι έξω·
+     μέσα στο σπίτι με της δούλες ολόγυρα της
+     θα καθήση να κλάψη για το πένθος της·
+     γιατί δεν είν’ αμάθητη από καλή γνώμη,
+     ώστε να λαθέψη.
+
+ΧΟΡ. δεν ξέρω, ωιμένα, και η πάρα πολλή σιωπή
+     κακό σημάδι φαίνεται, καθώς και το πολύ ξεφωνητό
+             [το ανωφέλετο.
+
+ΑΓΓ. Αλλά να ‘δούμε μήπως και κρύβει τίποτα στη τα-
+             [ραγμένη καρδιά·
+     και ας μπούμε μες στο σπίτι, καλά το λες εσύ.
+     Και η παρά πολύ σιωπή είναι βαρειό σημάδι.
+
+(Φεύγει ο Άγγελος· εμφανίζεται ο Κρέων κρατώντας στα
+χέρια του τον νεκρό του Αίμονος).
+
+
+ΧΟΡ. Αλλά να, που και ο ίδιος ο βασιληάς έφτασε
+     κρατώντας στα χέρια του δείγμα ολοφάνερο-
+     αν μου πέφτη και εμένα λόγος - όχι αλλουνού που
+             [έφταιξε
+     αλλά της αμαρτίας της δικής του.
+
+ΚΡΕ. Ωιμέ του κακοκέφαλου κεφαλιού η αμαρτία πώς
+             [‘τέλεψε
+     φέρνοντας θάνατο. Αχ ! το φονηά και το σκοτω-
+             [μένο κυττάτε μαζί του
+     από μια γεννηά. Ωιμένα κακότυχή μου γνώμη.
+     Αχ ! παιδί μου, που νέος επήγες με πρώιμο θάνατο
+     άι, άι, άι, άι, άι, ‘πέθανες, ‘χάθηκες
+     για δική μου όχι για δική σου κακοκεφαλιά.
+
+ΧΟΡ. Ωιμέ, αργά ήταν να δης το δίκηο,
+
+ΚΡΕ. Ωιμένα, το ξέρω ο δόλιος, Μα στο μυαλό μου κά-
+             [ποιος θεός τότε
+     βρόντηξε που μου κακόθελε βαρειά, και σ’ άγριο
+             [δρόμο μ’ έρριξε,
+     ώιμέ, πατώντας, με τα πόδια της χαρές μου.
+     Αχ ! Αχ! βάσανα του άνθρωπου που δε βαστιώνται.
+     (Μπαίνει ο Εξάγγελος).
+
+
+
+ΕΞΑ. Αφέντη μου, τα έχεις και τα παράχεις τα βάσανα,
+     άλλα βαστάς στα χέρια σου και άλλα πούναι στο
+             [σπίτι σου πρόκαναν κι’ όλας,
+     και ταχιά με τα μάτια σου θε να τα ‘δης.
+
+ΚΡΕ. Τι είναι πάλι ; χειρότερα ακόμα απ’ τα χειρότερα;
+
+ΕΞΑ. Η γυναίκα σου ‘πέθανε, η δόλια μάννα αυτουνού του
+             [νεκρού·
+     τώρα δα ‘χτυπήθηκε, κ’ είν’ η πληγές της ανοιχτές.
+
+ΚΡΕ. Αϊ, άϊ, άϊ, άϊ, λιμάνι του Άδη αχόρταγο,
+     γιατί, καλέ, με βουλειάζεις ;
+     Ω, εσύ που ήρθες να μου φέρης της πικρόλογες συ-
+             [φορές, τι λόγο είπες;
+     Αϊ, άϊ, σκοτωμένον άνθρωπο πήγες να χτυπήσης·
+     τι λες, παιδί μου ; τι άλλο πάλι θα μου πής;
+     Αϊ, άϊ, άϊ, άϊ· σφαχτό της συφοράς κείτεται η γυ-
+             [ναίκα πεθαμμένη.
+
+ΧΟΡ. Γύρισε και θα ‘δης· δεν την έχουν πειά κρυμμένη
+             [μέσα.
+
+ΚΡΕ. Ωιμένα, βλέπω με τα μάτια μου το δεύτερο κακό·
+             [τι άλλο,
+     τι άλλο μου μέλλεται ; στα χέρια μου κρατώ ακόμα
+             [το παιδί μου, ο κακορρίζικος,
+     και αντικρύ μου βλέπω τη νεκρή.
+     Αχ, άχ, καϋμένη μητέρα ! αχ, παιδί μου.
+
+ΕΞΑ. Έπεσε πληγωμένη βαρειά και αγκάλιασε το βωμό·
+             [τα μάτια της έκλεισαν,
+     Μα πρώτ’ εμοιριολόγησε για το δοξασμένο θάνατο
+             [του Μεγαρέα, που ‘πέθανε μπροστήτερα
+     και πάλι γι’ αυτόν εδώ, και τελευταία για της κα-
+             [κές σου πράξες
+     καταράσθηκε, εσένα, τον παιδοχτόνο.
+
+ΚΡΕ. Αϊ, άϊ, άϊ, άϊ, τρομάρα μου, γιατί δεν μ’ εσκότωνε
+             [κανείς απ’ τους φίλους
+     στο στήθος μπροστά με δίκοπο σπαθί ;
+     δόλιος εγώ, άϊ, άϊ, άϊ, και με δόλιο τέλος σβύνω.
+
+ΕΞΑ. Και γι’ αυτή και για εκείνη τη θανή σε σένα
+     έρριξε την αιτία η πεθαμμένη·
+
+ΚΡΕ. Και με τι τρόπο χάλασε τη ζωή της ;
+
+ΕΞΑ. ‘Χτυπήθη με το χέρι της μέσ’ στο σκότι, καθώς
+             [άκουσε
+     τι έπαθε το παιδί της, το πολύκλαφτο.
+
+ΚΡΕ. Ωιμένα σε κανέναν άνθρωπο ποτέ δε θα πέση
+     σαν τη δική μου κατηγόρια. εγώ, εγώ σε σκό-
+             [τωσα,
+     άχ! ο άθλιος ! εγώ, αλήθεια λέω· αχ ! άνθρωποι,
+     πηγαίνετε με γλήγορα, βγάλτε με από δω έξω,
+     γιατί δεν είμαι πειά άλλο παρά τίποτα.
+
+ΧΟΡ. Κερδισμένος θάβγης, αν βγαίνη απ’ τον πόνο κέρδος,
+     γιατί η συφορά που γλήγορα περνά απ’ όσες μας
+             [έρχονται
+     είναι η καλλίτερη.
+
+ΚΡΕ. Ας έρθη, ας έρθη, ας φανή κι’ εμένα η γλυκεία
+             [θανή μου,
+     που θα μου φέρη πειά την ύστερη μου μέρα·
+     ας έρθη, ας έρθη, για να μη ‘δώ πειά άλλη μέρα
+     με τα μάτια μου.
+
+ΧΟΡ. Αυτά είναι του ύστερου καιρού·
+     για όσα βλέπομε κάτι να γείνη·
+     τάλλα θα τα νοιαστούν εκείνοι που τους πρέπει.
+
+ΚΡΕ. Αυτό που λαχταρίζω, αυτό μονάχα ευχήθηκα.
+
+ΧΌΡ. Μην εύχεσαι τώρα τίποτα, αφού ο άνθρωπος
+     δεν έχει να ξεφύγη τη γραφτή του μοίρα.
+
+ΚΡΕ. Πάρτε με τον άχρηστο άνθρωπο απ’ εδώ,
+     που ‘σκότωσα και σένα, παιδί μου, χωρίς να το θέλω,
+             [και τούτην.
+     Τρισάθλιος εγώ και δεν έχω πειά που να γυρίσω τη
+             [ματιά μου·
+     όλα μου ξεφεύγουν, όσα πιάνω στα χέρια· βαρειά
+             [συφορά έπεσε στο κεφάλι μου.
+     Το πρώτο πράμμα για να ευτυχήση ο άνθρωπος
+     είναι η φρονιμάδα,
+     και δεν πρέπει να καταφρονάη κανείς σε τίποτα,
+     όσα είναι των θεών·
+     τα μεγάλα λόγια με μεγάλα βάσανα τα ξεπλερώνουν
+     οι καυχησάρηδες,
+     και έτσι βάζουνε γνώσι και στα γεράματα.
+
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
+
+ΑΙΣΧΥΛΟΣ
+Ο μέγιστος των αρχαίων και νεωτέρων δραματικών ποιητών, για την
+έντονη δραματικότητα, το βαθύ και συχνά προφητικό της σκέψης του,
+τη λυρική του έξαρση και την αρμονία των εννοιών με την αισθητική
+τους έκφραση. Οι τραγωδίες του, τολμηρές τόσον ως σύνθεση τους,
+όσο και σαν πλοκή, έχουν ταυτόχρονα πολύ έντονη την αίσθηση και
+την ψυχολογία του φυσικού και του πραγματικού, ώστε να δονούνται
+από τον παλμό της πιο σφρίγουσας ζωής. Ο Αισχύλος αποτελεί
+αναμφισβήτητα την πιο τέλεια ποιητική εκδήλωση του ελληνικού
+μεγαλείου.
+
+ ***
+Αγαμέμνων: Πρόκειται για το πρώτο δράμα της Τριλογίας «Ορέστια»
+κι αναφέρεται στην δολοφονία του Αγαμέμνονα από την σύζυγο του
+Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της Αίγισθο. η σκηνή της προφήτιδος
+Κασσάνδρας, που οδύρεται για την αιχμαλωσία της, ανήκει στις
+τραγικότερες του παγκοσμίου Θεάτρου. Μετάφραση σε στίχους, του
+Γρυπάρη.
+
+Χοηφόροι: Το δεύτερο δράμα της «Ορέστειας». Περιέχει την
+κυριώτερη πράξη, γύρω από την οποία στρέφεται η Τριλογία και που
+πάνω της στηρίζεται το ηθικό πρόβλημα που κινεί την «Ορέστεια»: ο
+Ορέστης θανατώνει τον Αίγισθο και τη μητέρα του· ο νους του
+σαλεύεται και καταδιωκόμενος από τα φάσματα των Ερινυών παίρνει
+τον δρόμο της εξορίας. Η μετάφραση, σε στίχους, του Γρυπάρη.
+
+Ευμενίδες: Η τραγωδία που ολοκληρώνει την «Ορέστεια».
+Εκτυλίσσεται στους Δελφούς, όπου ο Απόλλων, αποκοιμίζοντας τις
+Ερινύες, φυγαδεύει τον Ορέστη, και κατόπιν στην Αθήνα, όπου
+υστέρα από απόφαση της Αθήνας, ο μητροκτόνος Ορέστης δικάζεται
+από τον Άρειο Πάγο και απαλλάσσεται από την τιμωρία του φόνου. Η
+μετάφραση, όπως κι όλης της Τριλογίας, του Γρυπάρη.
+
+Επτά επί Θήβας: Το δράμα τούτο αναφέρεται στην τραγική Θήβας
+μοίρα των δύο γιων του Οιδίποδα, πού, μονομαχώντας για τον θρόνο
+των Θηβών, αλληλοσκοτώνονται. Ο ύμνος των Ερινύων κι ο
+παθητικότατος θρήνος της Αντιγόνης και της Ισμήνης για τους
+σκοτωμένους αδελφούς των είναι από τους λυρικώτερους της αρχαίας
+τραγωδίας. Η μετάφραση, σε στίχους, αριστοτεχνική, με φιλολογική
+ακρίβεια και δύναμη ύφους, του Γρυπάρη.
+
+Πέρσαι: Το δράμα αυτό αποτελεί υψηλότατον ύμνο των ελληνικών
+νικών κατά των Περσών, την εποχή των μηδικών πολέμων. Η
+μεγαλοπρεπής αφήγηση της ναυμαχίας στην Σαλαμίνα, κρίνεται σαν
+μοναδικό υπόδειγμα επικολυρικής περιγραφής. Μετάφραση Ι. Ζερβού.
+
+Προμηθεύς Δεσμώτης: Το πιο μεγαλεπήβολο και υψιπετές Έργο του
+παγκοσμίου θεάτρου. Παρουσιάζει τον Προμηθέα δεμένον πάνω στον
+Καύκασο, κατά διαταγή του βασιλιά των θεών, προς τιμωρίαν της
+φιλανθρωπίας του. Το Κράτος του Δία και η Βία, προσωποποιημένα,
+ο Ήφαιστος, οι Ωκεανίδες, ο Ερμής, ο Ωκεανός, η Ιώ και ο
+Προμηθέας, δρώντας ανθρώπινα και παθητικά, διατηρούν όλο το θεϊκό
+μεγαλείο τους. Η μετάφραση, σε στίχους, του Ι. Ζερβού.
+
+Ικέτιδες: Το δράμα αυτό, βασισμένο στην ιστορική παράδοση,
+εξυμνεί την αρετή και τη φιλοξενία των Ελλήνων. Οι Δαναΐδες,
+φεύγοντας από την Αίγυπτο, για να αποφύγουν να παντρευτούν με τη
+βία, φιλοξενούνται και προστατεύονται από τους Αργείους και πάλι
+ελευθερώνονται από την αποτολμηθείσα αρπαγή. Ο υψηλός λυρισμός
+του έργου θαυμαζόταν από τους αρχαίους, ήδη, χρόνους.
+
+
+
+ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ
+
+Από τους τρεις κορυφαίους Έλληνες τραγικούς, που μας σώθηκαν
+μερικά έργα τους, ο πιο προσιτός, τόσο στην αρχαιότητα όσο και
+στην εποχή μας, είναι ο Ευριπίδης. Δραματικός και περιπαθής
+ποιητής, ένας φιλόσοφος και, μαζί, ένας ψυχολόγος των ανθρωπίνων
+αρετών και ελαττωμάτων.
+
+***
+
+Ανδρομάχη:	το δράμα αυτό εικονίζει, κατά τον πιο θαυμαστό τρόπο,
+έναν κόσμο αισθημάτων, ζήλειας, μίσους και στοργής. Ο
+Νεοπτόλεμος, χωρίζοντας από την Ανδρομάχη, παντρεύεται την κόρη
+του Μενέλαου και της Ελένης, την Ερμιόνη, που συνεννοείται με τον
+πατέρα της να σκοτώσουν τον γιο που έδωσε η Ανδρομάχη στον
+Νεοπτόλεμο. Ο Πηλέας, παππούς του παιδιού, σώζει τον μικρό, και ο
+Μενέλαος σκοτώνει με δόλο τον Νεοπτόλεμο. Μετάφραση, τον Γ.
+Τσοκόπουλου.
+
+Άλκηστης: Σύμφωνα με τον όρο που είχε θέσει ο θεός, ο Άδμητος θα
+γινόταν αθάνατος, αν κάποιος στενός συγγενής του δεχόταν να
+θυσιαστή γι αυτόν το σκοπό. Οι γονείς του δεν δέχονται, μα η
+γυναίκα του η Άλκηστης προσφέρεται πρόθυμα να θυσιαστή, δίδοντας
+έτσι μοναδικό παράδειγμα συζυγικής αφοσίωσης. Η μετάφραση, σε
+στίχους, του Γ. Τσοκόπουλου.
+
+Μήδεια: Το τραγικότερο από τα δράματα του Ευριπίδου. Το πάθος της
+ερωτικής εκδίκησης, ξεπερνώντας σ’ ένταση αυτό τούτο το ερωτικό
+πάθος, εκφράζεται, στο έργο αυτό, στο έπακρο των εκδηλώσεων του.
+Προδομένη από τον Ιάσονα, η Μήδεια καταπνίγει τη μητρική στοργή
+μέσα της και σκοτώνει τα δυο τους παιδιά για να εκδικηθή τον
+σύζυγο. Μετάφραση
+ΑΓΓ. Τανάγρα.
+
+Ηλέκτρα: Ο Ορέστης και η αδελφή του Ηλέκτρα θανατώνουν τον φονέα
+του πατέρα τους Αίγισθο και την μητέρα τους, συνεργόν του φόνου
+επίσης, Κλυταιμνήστρα. Η κάθαρση εδώ έρχεται από τον από μηχανής
+θεό, που δίδει και την εξάγνιση στους δύο μητροκτόνους. Η
+μετάφραση, φιλολογικά πιστή, του Αγγέλου Τανάγρα.
+
+Ιππόλυτος: Το νεωτεριστικώτερο από τα έργα του Ευριπίδου. Η
+Φαίδρα αισθάνεται ανόσιο έρωτα προς τον γυιό του συζύγου της
+Θησέως, τον Ιππόλυτο. Ο νέος αποκρούει τον έρωτά της κ’ η Φαίδρα
+αυτοκτονεί, συκοφαντώντας τον στον πατέρα του. Ο Θησέας
+εξορίζοντας τον Ιππόλυτο, τον καταρατάται να καταστραφεί από τον
+Ποσειδώνα. Η κατάρα πραγματοποιείται, μα ή συκοφαντία φανερώνεται
+κι ο Ιππόλυτος πεθαίνει θρηνούμενος και συγχωρώντας. Η μετάφραση
+του Αγγέλου Τανάγρα.
+
+Ιφιγένεια εν Αυλίδι: μια από τις παθητικώτερες και καλύτερες
+τραγωδίες του Ευριπίδη. Οι προσπάθειες του Αγαμέμνονος να σώση
+την κόρη του, η συμπάθεια και κατανόηση του Μενελάου, που
+έρχονται αργά, για το θύμα, η τολμηρή αντίσταση του Αχιλλέα
+εναντίον του στρατού για να σωθή η μνηστή του, εντείνουν τη δράση
+και την τραγικότητα. Η λύση του δράματος δίδεται από τον από
+μηχανής θεόν. Η μετάφραση, σε στίχους, του Ι. Φραγκιά.
+
+Ιφιγένεια εν Ταύροις: Η Ιφιγένεια, που θυσιάζεται από τον πατέρα
+της Αγαμέμνονα στην Αυλίδα, για να γίνη δυνατόν ν’ αποπλεύσουν τα
+πλοία της τρωικής εκστρατείας, σώζεται την τελευταία στιγμή από
+την θεά Αρτέμιδα, που την μεταφέρει στην χώρα των Ταύρων. Εκεί,
+μητροκτόνος πια και περιπλανούμενος, την συναντά ο αδελφός της
+Ορέστης, ιέρεια της Αρτέμιδος. Φεύγοντας αποκομίζει μαζί της και
+το άγαλμα της θεάς στην Αθήνα. Μετάφραση Ν. Κυπαρίσση.
+
+Βάκχαι: Πρόκειται για μιαν από τις αρτιώτερες και οπωσδήποτε την
+λυρικώτερη από τις τραγωδίες του μεγάλου ποιητή. Ο Πενθέας κ’ η
+μητέρα του Αγαύη, απιστώντας απέναντι των θείων, τιμωρούνται από
+τον θεό Διόνυσο, γιατί δε θέλησαν να δεχθούν τη λατρεία του στην
+Θήβα. Η μετάφραση, σε στίχους, του Κ. Βάρναλη.
+
+Φοίνισσες: Περιστρέφεται γύρω από την τραγική παράδοση της
+αδελφοκτονίας Ετεοκλέους και Πολυνείκους, Γεμάτη επεισόδια και
+σκηνική δράση, όπως ο θάνατος των δυο αδελφών, το διώξιμο του
+πατέρα τους Οιδίποδος, η γενναία απόφαση της Αντιγόνης κτλ.,
+θεωρείται μια από τις ωραιότερες τραγωδίες του Ευριπίδου. Η
+μετάφραση του Ν. Ποριώτη.
+
+Ικέτιδες: Δράμα πολιτικό και πατριωτικό, αναγόμενο στον ήρωα
+Θησέα, ο οποίος θάβει τους Αργείους που έπεσαν μπροστά στα τείχη
+των Θηβών. Τον χορό της τραγωδίας τον αποτελούν οι μητέρες και τα
+παιδιά των πεσόντων. Αυτά τούτα τα χορικά θεωρούνται από τα
+παθητικώτερα της αρχαίας τραγωδίας καθόλου. Η μετάφραση, σε
+στίχους, του Ν. Ποριώτη.
+
+Ηρακλής μαινόμενος: Το ωραίο αυτό δράμα του μεγάλου τραγικού,
+αναφέρεται στον Ηρακλή, που, ελευθερώνοντας τα παιδιά του,
+κυριεύεται ύστερα από μανία και τα σκοτώνει. Μόλις συνέρχεται από
+την τρέλλα του και καταλαβαίνει τι έχει κάμει, επιχειρεί να
+αυτοκτονήση, αλλά τον σώζει ο φίλος του Θησέας. Η άρτια τούτη
+μετάφραση, που διατηρεί όλη την ομορφιά του πρωτοτύπου οφείλεται
+στον Κ. Βάρναλη.
+
+Ίων:	Το δράμα αυτό διακρίνεται για την περίτεχνη πλοκή του, τις
+περιπέτειες που με πολλή τέχνη παρεμβάλλονται και για την
+απροσδόκητη έκβαση. Η υπόθεση του περιστρέφεται γύρω από τους
+κινδύνους, την αναγνώριση και την αναγόρευση, μετά, του Ίωνος, ως
+κληρονόμου του βασιλέα της Αττικής Ξούθου. Η μετάφραση, του Πολ.
+Δημητρακόπουλου.
+
+Κύκλωψ: Σατυρικό δράμα, που ανάγεται στη γνωστή ομηρική
+περιπέτεια του Οδυσσέα, με τη μέθη και την τύφλωση του Κύκλωπα,
+που κάνει δυνατή τη σωτηρία του ήρωα και των συντρόφων του. Τα
+κωμικά επεισόδια κάνουν το έργο αυτό εξαιρετικά ενδιαφέρον για
+κάθε εποχή. Η μετάφραση έγινε από τον Γ. Τσοκόπουλο.
+
+Ορέστης: Το πιο πολύπλοκο και νεωτεριστικό δράμα ίσως, του
+ Ευριπίδη. Ο Ορέστης καταδικάζεται σε θάνατο από τους Αργείους,
+ενώ ο θείος του Μενέλαος τον εγκαταλείπει, από δειλία.
+Εξαγριωμένος από τη στάση του Μενελάου ο Ορέστης θέλει να σκοτώση
+τη σύζυγο του και την κόρη του Ερμιόνη. Τελικά μεταπείθεται από
+τον από μηχανής θεό και παντρεύεται την Ερμιόνη. Η μετάφραση
+έγινε από την Ηλία Βουτιερίδη.
+
+Ρήσος: Ανήκει στα νεώτερα δράματα της Αττικής Τραγωδίας, κ’ είναι
+αβέβαιο αν ανήκη στον Ευριπίδη, μολονότι από τους αρχαίους ήδη
+χρόνους αποδιδόταν σ’ αυτόν. Φαίνεται ν’ ανήκη μάλλον στη σχολή
+του Φιλοκλέους. Ανάγεται στο ομηρικό επεισόδιο της αρπαγής της
+Ελένης από τον Πάρη. Η μετάφραση έγινε από τον Άριστο Καμπάνη.
+
+Ηρακλείδες: Το δράμα αναφέρεται στην περίθαλψη των Ηρακλειδών
+στην Αττική κι αποτελεί ύμνο στην ανδρεία των Αργείων και των
+Αθηναίων ηρώων. Το επεισόδιο, όπου η Μακαρία παραδίδεται με τη
+θέληση της στον θάνατο προς χάριν της κοινής σωτηρίας, εντείνει
+την τραγικότητα του δράματος. Η μετάφραση, σε στίχους Κ. Βάρναλη.
+
+Εκάβη: Συγκρατώντας την οδύνη της για τον θάνατο του γιου της
+Πολυδώρου, η βασίλισσα της Τροίας συμβάλλει στην καταστροφή του
+δολοφόνου. Στην τραγωδία τούτη, το πάθος της εκδίκησης στην
+Εκάβη, περιγράφεται με βαθύτατη ψυχολογία. Η μετάφραση του Ν.
+Ποριώτη
+
+Ελένη: Αντίθετα από την παράδοση, η Ελένη παρουσιάζεται εδώ σαν
+υπόδειγμα πιστής συζύγου, και βοηθημένη από τον σύζυγο της
+Μενέλαο, κατορθώνει να γλυτώση από τον γάμο με τον Αιγύπτιο
+βασιλέα. Η αδελφή του τελευταίου, η Θεονόη, που συμπονεί τους
+συζύγους, είναι από τους καλύτερα διαγραφόμενους χαρακτήρες του
+έργου. Μεταφραστής ο Άριστος Καμπάνης.
+
+Τρωάδες: Το συνταρακτικό τούτο δράμα αποτελεί εξεικόνιση των
+φρικαλεοτήτων της αλώσεως της Τροίας. Η σφαγή της Πολυξένης, ο
+φόνος του Αστυάνακτος, η όψη της πόλης, που πυρπολείται, δίδουν
+την πιο δραματική εικόνα πόλης που καταπατείται από τον εχθρό. Η
+μετάφραση οφείλεται στον Άριστο Καμπάνη.
+
+***
+
+ΣΟΦΟΚΛΗΣ
+
+Απαράμιλλοι σε δραματικό και πλαστικό κάλλος, οι τραγωδίες του
+Σοφοκλέους αποτελούν απλησίαστα πρότυπα της δραματικής τέχνης
+όλων των λαών κι όλων των εποχών. Αρμονικός υμνητής της φύσης,
+θαυμαστός ανατόμος του πάθους, φιλοσοφικός ερευνητής της
+ανθρωπίνης ψυχής και του ηθικού κόσμου, ο Σοφοκλής εξυψώνει,
+φωτίζει και γοητεύει, με σκέψη, λυρισμό, περιπάθεια και
+καλλιτεχνική αρτιότητα, το κοινό του.
+
+Αντιγόνη: Από τα πιο συγκλονιστικά δράματα του παγκοσμίου
+θεάτρου, το έργο αυτό παρουσιάζει αντίμαχα τον φυσικό νόμο - τη
+φωνή του αίματος - προς το νόμο τής Πολιτείας, που επικρατεί
+βέβαια και συντρίβει, αλλά δε μπορεί να ταπεινώση την ευγένεια
+του φυσικού νόμου της στοργής. Η θαυμάσια μετάφραση, οφείλεται
+στον Κ. Χρηστομάνο.
+
+Ηλέκτρα: Η αλλεπάλληλη διαδοχή τραγικών γεγονότων και η συχνή
+μετάπτωση των αισθημάτων και των παθών δίδουν στην τραγωδία τούτη
+τον νεωτεριστικώτερο τύπο. Ύστερα από την ανάγνωση των δύο
+αδελφών, του Ορέστη και της Ηλέκτρας, αποφασίζεται η εκδίκηση της
+πατρικής δολοφονίας: ο φόνος της Κλυταιμνήστρας και του Αιγίσθου.
+Η μετάφραση έγινε από τον Μ. Αυγέρη.
+
+Οιδίπους Τύραννος: Ο τραγικός θρύλος της ακουσίας πατροκτονίας
+του Οιδίποδος και του γάμου του με την μητέρα του δραματοποιείται
+στο έργο αυτό σαν αποκάλυψη που επέρχεται από τον θεό και που
+εξιλεώνεται με την αυτοκτονία της μητέρας, αιμομίκτριας εν αγνοία
+της, και της εκούσιας τύφλωσης του Οιδίποδος. Μεταφραστής ο
+Άριστος Καμπάνης.
+
+Τραχίνιαι Το δράμα αυτό περιστρέφεται γύρω από τον οικτρό θάνατο
+του Ηρακλή από ερωτικά φίλτρα της συζύγου του Δηιάνειρας, που
+είχε παρασυρθή στην πράξη της από υπερβολικό έρωτα. Η ακουσία
+δολοφόνος αυτοκτονεί και ο Ηρακλής, πριν πεθάνη, μαθαίνει πώς
+είναι αθώα. Η μετάφραση οφείλεται στον Άριστο Καμπάνη.
+
+Φιλοκτήτης: Ο Νεοπτόλεμος, για να πάρη στην κατοχή του τα πατρικά
+όπλα από τον Φιλοκτήτη, ύστερα από χρησμό, στην αρχή
+μεταχειρίζεται δόλο, όπως τον είχε συμβουλέψει ο Οδυσσέας.
+Συγκινημένος, όμως, από τη γενναιοψυχία του ήρωα, μετανοεί,
+φανερώνει την απάτη και παραιτείται από τα σχέδια του. Ο Ηρακλής
+που παρουσιάζεται σαν από μηχανής Θεός, συμβιβάζει τα πράγματα
+και δίδει τη γνωστή από τον Όμηρο λύση.
+
+Αίας: Αναφέρεται στον ομηρικό ήρωα, που παρεφρόνησε, κατά θείαν
+βουλήν, για την αλλαζονία του. Συνερχόμενος ο ήρωας και νιώθοντας
+ντροπή, αυτοκτονεί. Ύστερα από επέμβαση του αδελφού του Τεύκρου
+και του αντιπάλου του Οδυσσέα κηδεύεται με μεγάλη λαμπρότητα για
+τον ηρωισμό του και την άλλη του αγαθότητα. Η μετάφραση ανήκει
+στον Κ. Βάρναλη.
+
+Οιδίπους επί Κολωνώ: το τελευταίο από τα δράματα του Σοφοκλέους.
+Παρουσιάζει τις τελευταίες περιπέτειες του Οιδίποδος και κλείνει
+με τον θάνατο του στον Κολωνό. Η γενική έξαρση, ο λυρισμός, η
+εξύμνηση των Αθηνών, το μεγαλείο του ήρωα που πεθαίνει,
+αναδεικνύουν το δράμα αυτό ως ένα από τα αριστουργήματα του
+παγκοσμίου θεάτρου. Η μετάφραση του Ηλία Βουτιερίδη.
+
+ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ
+
+Ο μέγιστος κωμικός και σατυριστής των ανθρωπίνων ελατωμάτων, ο
+θαυμαστός ηθογράφος και δαιμόνιος επινοητής σκηνικής πλοκής. Με
+λιτή και γυμνή φράση, προσιτή σε ανθρώπους με ώριμη σκέψη, ο
+Αριστοφάνης είναι και παραμένει κυρίως ένας κατ’ εξοχήν
+ηθικολόγος, που δεν προδίδει ποτέ τον υψηλό ποιητή. Οι κωμωδίες
+του έχουν τόση γενικότητα και τόση ζωντάνια, που παραμένουν
+πάντοτε επίκαιρες.
+
+Οι Όρνιθες: Η κωμωδία αυτή αποτελεί σάτυρα της πολιτικής και
+κοινωνικής διαφθοράς και σκώμμα εναντίον των θεωριών για
+καινούργια πολιτεύματα. Ο μύθος πλέκεται γύρω από δύο αθηναίους
+πολίτες που πάνε στα πουλιά για να ιδρύσουν εκεί μια νέα
+πολιτεία. Μετάφραση ο Πολ. Δημητρακόπουλος.
+
+Οι Βάτραχοι: Κωμωδία φιλολογικού θέματος, όπου γελοιοποιούνται
+πολλοί από τους ποιητές και σατυρίζεται η κατάπτωση, που βλέπει ο
+Αριστοφάνης στην τέχνη της εποχής του. Ο Ευριπίδης και ο Αισχύλος
+παρουσιάζονται από σκηνής, κι ο δεύτερος ανακηρύσσεται ως ύπατος
+τραγικός. 0ι υπαινιγμοί για καταχρήσεις και διαφθορά δίδουν στην
+κωμωδία τεράστιο κοινωνικό ενδιαφέρον. Η μετάφραση έγινε από τον
+Πολ. Δημητρακόπουλο.
+
+Εκκλησιάζουσαι: Το έργο γελοιοποιεί την ιδεολογία για τις
+γυναικείες ελευθερίες και τη χειραφέτηση της γυναίκας, και
+σατυρίζει κυρίως τις τότε καινοφανείς θεωρίες περί κοινογαμίας
+και κοινοκτημοσύνης. Η μετάφραση οφείλεται στον Πολ.
+Δημητρακόπουλο.
+
+
+
+
+
+Νεφέλες: Στο έργο του αυτό ο Αριστοφάνης διακωμωδεί τους
+σοφιστές. Σαν σοφιστής παίρνεται κι ο Σωκράτης, γύρω από τον
+οποίο δρουν και κινούνται θαυμάσιοι κωμικοί τύποι. Η υπεραπολογία
+των αρχαίων ηθών και η επίθεση εναντίον της ανηθικότητας της
+εποχής αποτελούν τον κύριο χαρακτήρα της κωμωδίας. Μετέφρασεν ο
+Πολ. Δημητρακόπουλος.
+
+Λυσιστράτη: Εδώ ο Αριστοφάνης επικρίνει, σατυρίζοντας με τον
+τρόπο του, την πολεμομανία των Αθηναίων. Για να σταματήση ο
+καταστρεπτικός Πελοποννησιακός Πόλεμος, οι γυναίκες απέχουν όλων
+των συζυγικών καθηκόντων των, κι’ έτσι πλέκεται ένας κωμικώτατος
+και σατυρικώτατος μύθος. Η μετάφραση έγινε από τον
+Πολ. Δημητρακόπουλο.
+
+Θεσμοφοριάζουσες: Μια σάτυρα μ’ εξαιρετικά ευφυή πλοκή, που
+στρέφεται εναντίον του Ευριπίδου, τον οποίο παρουσιάζει, για να
+σωθή από τις γυναίκες ο πεθερός του, να καταφεύγη στη βοήθεια δύο
+γύναιων. Μεταφραστής Μ. Αυγέρης.
+
+Ειρήνη: Σατυρίζει την πολυπραγμοσύνη και τη φιλοπόλεμην τάση των
+Αθηναίων όσο και των άλλων Ελλήνων. Με κωμικώτατη και, κυρίως,
+συμβολική πλοκή, βγαίνει στο φως η θαμμένη από τους θεούς Ειρήνη,
+για να εξυμνηθούν αμέσως τα αγαθά της. Η μετάφραση έγινε από τον
+Μ. Αυγέρη.
+
+Σφήκες: Στην κωμωδία του αυτή ο Αριστοφάνης σατυρίζει τη μανία
+που είχαν οι Αθηναίοι για δικαστήρια και δίκες κ’ επί πλέον
+παρουσιάζουν τα ηθικά και κοινωνικά άτοπα της τότε δικαστικής
+καταστάσεως. Οι ίδιοι οι δικαστές, που παρουσιάζονται ως χορός
+Σφηκών, ενώ δήθεν υπερασπίζουν διακωμωδούν τους δικαστικούς
+θεσμούς. Η ζωντανή έμμετρος μετάφραση έγινε από τον Μ. Αυγέρη.
+
+Αχαρνής: Χορός, που τον αποτελούν Αχαρνείς χωριάτες, επικρίνει
+τους ρήτορες και τους πολιτικούς σαν αίτιους του Πελοποννησιακού
+πολέμου και την καταστρεπτική για την Αθήνα φιλόδοξη πολιτική. Τα
+επεισόδια του έργου είναι από τα ευφυέστερα της αρχαίας κωμωδίας
+και δίδουν μια ζωντανή εικόνα του τότε αστικού βίου. Μεταφραστής
+ο Μ. Αυγέρης.
+
+Ιππής: Στην κωμωδία τούτη καυτηριάζει δηκτικώτατα ο δημοκόπος
+Κλέων, πρώην βυρσοδέψης, και η στρατηγία του στην Πύλο. Ο χορός
+του έργου αποτελείται από μέλη της τάξεως των Ιππέων, γιατί η
+τάξη αύτη ακριβώς είχε καταδικάσει άλλοτε τον Κλέωνα για
+δωροδοκία. Αλλά το έργο σατυρίζει και πολλά άλλα από τότε
+πολιτικά και κοινωνικά ήθη των Αθηναίων. Η μετάφραση, έμμετρη,
+οφείλεται στον Μ. Αυγέρη.
+
+Πλούτος: Η, χωρίς αμφιβολία, παραστικώτερη κωμωδία τούτη του
+Αριστοφάνη, περιστρέφεται γύρω από ένα γενικώτερο θέμα. Ένας
+γέρος ενάρετος και φτωχός, συμμορφούμενος με χρησμό, συναντά τον
+Πλούτο, τυφλό. Θεραπεύοντας τον γίνεται πλούσιος, όπως και άλλοι
+ενάρετοι, γιατί είχε αποκατασταθή η πρέπουσα τάξη κι’ είχε
+σταματήσει η ανηθικότητα που κυριαρχούσε πριν, όταν ο Πλούτος
+ήταν τυφλός. Ολόκληρη η πλοκή διαπνέεται από καυστικώτατη σάτυρα.
+Μεταφραστής ο Μ. Αυγέρης.
+
+ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ
+
+Κομψός στο ύφος, πυρρωνιστής στην σκέψη, σκώπτης και χαριτολόγος,
+ο Λουκιανός συμπερίλαβε στις διηγήσεις του, στους διάλογους του,
+θεών, ανθρώπων και νεκρών, και στις ποικίλες άλλες μελέτες του
+ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο. Την αδρά και φιλολογικώς άρτια
+μετάφραση του Λουκιανού, εφάμιλλο στο ύφος και στην κομψότητα με
+το πρωτότυπο, την οφείλουμε στον Ιωάννη Κονδυλάκη. Έργο αυτόχρημα
+κλασικό, που δεν πρέπει να λείπη από καμιά βιβλιοθήκη, η
+μετάφραση τούτη του Κονδυλάκη αποτελεί, χωρίς αμφιβολία, μιαν από
+τις ωραιότερες προσφορές στην νεοελληνική λογοτεχνία και γλώσσα.
+
+***
+
+Άπαντα
+
+ΤΟΜΟΣ Α’. Όνειρο ή Λουκιανού βίος. -Προς εκείνον που είπε: είσαι
+Προμηθέας στα έργα σου. - Πλοίον ή ευχές, - Περί πένθους.- Τίμων
+ο μισάνθρωπος. - Εγκώμια μυίγας. - Θεών διάλογοι. - Κρίσεις Θεών.
+- Προς Νιγρίνον επιστολή. - Νιγρίνος ή περί φιλοσοφικού
+χαρακτήρας. - Δίκη φωνηέντων.
+
+Τόμος Β’ Διάλογοι θαλασσίων Θεών. - Αλκυών ή περί μεταμορφώσεως.
+Προμηθεύς ή Καύκασος. - Νεκρικοί διάλογοι. - Μένιππος ή
+νεκρομαντεία. - Φιλοψευδής ή απιστών. - Πώς πρέπει να γράφεται η
+Ιστορία.
+
+Τόμος Γ’ Αληθινή Ιστορία. - Τυραννοκτόνος. -  Αποκηρυττόμενος. -
+Φάλαρις λόγος. -  Αλέξανδρος ή ψευδομάντις. - Ο Ηρακλής. - Ο
+Διόνυσος. - Ψευδολογιστής.
+
+Τόμος Δ’ Δις κατηγορούμενος ή Δικαστήρια. -  Περί παρασίτου. -
+Ανάχαρσις. - Προς τον απαίδευτον και πολλά βιβλία αγοράζοντα. –
+Ότι δεν πρέπει να πιστεύωμεν εύκολα την διαβολήν. - Ζευς
+ελεγχόμενος. - Ρητόρων διδάσκαλοι. - Ικαρομένιππος ή Υπερνέφελος.
+
+Τόμος Ε’ Ιππίας ή περί του λουτρού. - Μακρόβιοι. - Ο θάνατος του
+Περεγρίνου. - Οι δραπέται. - Περί του ήλεκτρου ή των κύκνων. –
+Περί του οίκου. - Πατρίδος εγκώμιον. - Περί των διψάδων. - Περί
+ορχήσεως. - Ευνούχος. - Βίος Δημώνακτος. -  Διάλεξις με τον
+Ησίοδον. - Χάρων ή επισκοπούντες.
+
+Τόμος ΣΤ’ Εικόνες. - Υπέρ των εικόνων. - Εταιρικοί διάλογοι. -
+Όνειρος ή αλεκτρυών. - Συμπόσιον ή Λαπίθαι. - Θεών Εκκλησία, -
+Βίων πράσις. - Αλιεύς. - Ψευδοσοφιστής. - Περί Συρίης Θεού. -
+Ζευς τραγωδός.
+
+ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ
+
+Οι αντιλήψεις για τον κόσμο, για τον άνθρωπο, για την ηθική του
+περίφημου στωικού φιλοσόφου συγκεντρωμένες στο «Εγχειρίδιο» του,
+σε αριστοτεχνική μετάφραση του Άριστου Καμπάνη.
+
+ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ
+
+Χαρακτήρες: Το κατ’ εξοχήν ηθικογραφικό και ψυχολογικό τούτο έργο
+του συγγραφέα και φιλοσόφου, που παράμεινε πρότυπο στο είδος του,
+αποτελεί μια περιγραφή και, ταυτόχρονα, μια σάτυρα κοινωνικών και
+ατομικών κακιών και ελαττωμάτων. Η μετάφραση, πιστή στο πρωτότυπο
+και ζωντανή, του Μαρίνου Σιγούρου.
+
+ΘΕΟΚΡΙΤΟΣ
+
+Ειδύλλια: Ο κοντινώτερος και συγγενικώτερος μας από τους αρχαίους
+ποιητές, υμνητής του έρωτα και της φύσης, που το έργο του, στο
+σύνολο του, έχει πολλές ομοιότητες και αναλογίες με τη δημοτική
+μας ποίηση. Τα σωζόμενα ποιήματα του, βουκολικά, ερωτικά, μίμοι,
+επιγράμματα, διαπνέονται από ζωή κι ομορφιά, που μας προσφέρουν
+μια ζωντανή εικόνα του αρχαίου βίου με εκπληκτική
+νεωτεριστικότητα. Η μετάφραση έμμετρη, του Ιωάν. Πολέμη.
+
+ΗΡΟΔΟΤΟΣ
+
+Πατέρας της Ιστορίας ωνομάστηκε ο Ηρόδοτος, που η πιστοποιημένη
+κι από άλλες πηγές ακρίβεια των όσων εκθέτει αμιλλάται προς τη
+γοητεία του ύφους του.
+
+
+
+Μούσες: Στο θαυμάσιο έργο του, τις «Μούσες», μας ιστορεί τη ζωή
+των αρχαίων Ασιατικών εθνών, διαφόρων βαρβάρων λαών, της Αιγύπτου
+και της Ελλάδος μέχρι των Μηδικών Πολέμων. Οι εθνικοί και
+θρησκευτικοί μύθοι, που αναφέρει, οι περιγραφές των τόπων και των
+ηθών και εθίμων, καθώς και τα διάφορα επεισόδια που περεμβάλλει
+στις ιστορίες των λαών προσθέτουν άφθαστη ομορφιά στο βιβλίο, για
+αυτό οι αρχαίοι έδωσαν τα ονόματα των εννέα Μουσών στα εννέα
+κεφάλαια του. Η μετάφραση έγινε από τον Σκαλίδη και μ’ έλεγχο του
+Ι. Ζερβού, Τόμοι τέσσερις.
+
+ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ
+
+Πελοποννησιακός Πόλεμος: Η αμερόληπτη ακρίβεια, η βαθυστόχαστη
+κριτική, η συντομία και λιτότητα του λόγου και τ’ αδρά του
+νοήματα, ανάδειξαν τον Θουκυδίδη ως τον κορυφαίο ιστορικό του
+κόσμου όλων των εποχών. Στο μοναδικό έργο του μας εξιστορεί με
+θαυμάσιο τρόπο τον μακροχρόνιο εμφύλιο πόλεμο των Ελλήνων, που
+αποτέλεσμα του υπήρξε η ανεπανόρθωτη εξασθένιση της Ελλάδος.
+Ανατρέχοντας στα απώτατα αίτια, ο Θουκυδίδης εξηγεί τα σχετικά με
+την ανάπτυξη του Ελληνισμού από τους αρχαιότατους χρόνους,
+περιγράφει τη σύσταση και την ζωή των Πολιτειών - Κρατών,
+δίδοντας μας έτσι μιαν άρτια εικόνα της ζωής των Ελλήνων. Η
+μετάφραση έγινε από τον Ι. Ζερβά. Τόμοι τέσσερις.
+
+ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ
+
+Παράλληλοι Βίοι : Ο τελειότερος και σημαντικώτερος από τους
+τελευταίους Έλληνες κλασικούς, για το ύφος, το απέραντο της
+σοφίας του και των γνώσεων του και την αδρότητα της σκέψης του.
+Ιστορικός, ηθικολόγος και φιλόσοφος, στα έργο του συμπεριέλαβε
+αμύθητο πλούτο γνώσεων, δοξασιών και γεγονότων όλου του αρχαίου
+ελληνικού και ρωμαϊκού κόσμου μέχρι των χριστιανικών χρόνων.
+Στους «Παραλλήλους Βίους» του δεν βιογραφεί απλά, παρά κρίνει και
+συγκρίνει την ιστορία μεγάλων Ελλήνων και Ρωμαίων ανδρών,
+περιλαμβάνοντας ταυτόχρονα κι όλα τα σχετιζόμενα μ’ αυτούς και
+την εποχή τους γεγονότα, ολόκληρη σχεδόν την πολιτική και
+κοινωνική και, εν μέρει, την πνευματική ζωή της Ελλάδος και της
+Ρώμης. Έτσι, οι Παράλληλοι Βίοι» του αποτελούν μιαν αισθητικά
+δοσμένη φιλοσοφική εγκυκλοπαίδεια της ελληνικής και ρωμαϊκής
+ιστορίας. Η μετάφραση έγινε από τον Αλέξανδρο Ραγκαβή. Ολόκληρο
+το έργο θα κυκλοφορήση σε 10 τόμους.
+
+ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ
+
+Ο Δημοσθένης θεωρείται ως ο μεγαλύτερος ρήτορας του κόσμου κ’ οι
+λόγοι του είναι το τελειότερο υπόδειγμα ρητορικής τέχνης. Οι
+λόγοι τούτοι, δυνατοί και κυριολεκτούντες, ακαταμάχητοι στην
+επιχειρηματολογία τους, είναι αληθινά καλλιτεχνήματα στοχασμού κ’
+έκφρασης.
+
+Ο περί του στεφάνου λόγος : «Ο περί του στεφάνου λόγος» είναι
+απολογία του πολιτικού του βίου. Περιέχει τόσον μεγάλο πλούτο σ’
+έξαρση και ρητορικά σχήματα, που μπορεί ν’ αποτελέση πρότυπο για
+την διδασκαλία της ρητορικής τέχνης.
+
+
+
+Οι τρεις Ολυνθιακοί: Στους «Τρεις Ολυνθιακούς» του εκθέτει,
+αποκαλύπτοντας την έτσι στους Αθηναίους, την πολιτική και τους
+σκοπούς του Φιλίππου, του Βασιλιά της Μακεδονίας, επικρίνοντας
+τους ταυτόχρονα για την αδράνεια τους. 01 «Τρεις Ολυνθιακοί»
+κρίνονται σαν οι κατ εξοχήν πολιτικοί λόγοι του μεγάλου αθηναίου
+ρήτορα.
+
+
+
+Οι Τέσσαρες Φιλιππικοί: Αντίθετα, οι «Τέσσαρες Φιλιππικοί» του
+αποτελούν δριμύτατην επίθεση εναντίον του Φιλίππου και ταυτόχρονα
+πρόκληση σε άμεση εναντίον του ενέργεια των Αθηνών και των άλλων
+ελληνικών-Πολιτειών-Κρατών. Οι μεταφράσεις των λόγων του
+Δημοσθένους, ακριβείς, διατηρούν όλη τη δύναμη και τη ζωντάνια
+του πρωτοτύπου κι οφείλονται στον Ν, Γκινόπουλο. Τόμοι τρεις.
+
+ΟΜΗΡΟΣ
+
+
+
+Τα μέγιστα κι ανυπέρβλητα ποιητικά μνημεία της παγκοσμίου σκέψεως
+αποτελούν τα δύο αριστουργηματικά έπη, η «Ιλιάδα» και η
+«Οδύσσεια», του Όμηρου. Ό,τι δημιούργησαν οι αρχαίοι πολιτισμοί
+της Ανατολής σε γνώσεις, θρησκευτικές δοξασίες, μύθους και
+σύμβολα, σε ηθικές αντιλήψεις και σε τέχνη, πολλαπλασιασμένα από
+την πλούσια ελληνική διανόηση και διυλισμένα από την καθαρή και
+λεπτή ελληνικήν αισθητική, κατάληξαν στον Όμηρο, σαν απόσταγμα
+ποίησης, πλαστικότητας και κάλλους. Έτσι τα δύο ομηρικά έπη
+αποτελέσανε και παραμείναν έκτοτε δυο αστείρευτες πηγές κάθε
+τέχνης, ιδανικά κι άφθαστα πρότυπα για κάθε ποίηση.
+
+Ιλιάς: Το κυρίως ηρωικό έπος. Βασίζεται στη φιλονεικία μεταξύ
+Αγαμέμνονος και Αχιλλέως, περιγράφει όλα τ’ αποτελέσματα και τις
+επιπτώσεις που είχε στην τρωικήν εκστρατεία κι ανατρέχει,
+επεισοδιακά, σ’ όσα προηγήθηκαν της εκστρατείας και στην εν γένει
+ελληνική μυθολογία. Θεοί, ήρωες, παραδόσεις, περιπέτειες,
+περιγραφές, αποτελούν στην «Ιλιάδα» έναν κόσμο που κινείται και
+ζη μ’ όλη την ενάργεια της αλήθειας και μέσα στο άπλετο φως της
+πιο υψηλής ποίησης. Η μετάφραση ρυθμική, και πιστή, του Ι.
+Ζερβού. Τόμοι τέσσερις.
+
+Οδύσσεια: Το πολυσύνθετο και πολυμερές έπος αυτό του Όμηρου
+διηγείται την δεκάχρονη περιπλάνηση του Οδυσσέα, ύστερα από τον
+τρωικό πόλεμο, επιστρέφοντας στην Ιθάκη. Οι πολιτισμοί, οι
+θρησκείες, η Ιστορία, τα ήθη των τότε λαών, καθώς και των
+μυθολογουμένων, περιλαμβάνονται και συμπλέκονται στην
+αριστουργηματική, περιπετειώδη αφήγηση. Η έμμετρη μετάφραση, από
+τις κλασικές πια της νεοελληνικής γραμματολογίας, έγινε από τον
+Ιάκωβο Πολυλά. Το έργο θα κυκλοφορήση σε τέσσερις τόμους.
+
+ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
+
+Ο πολυσχιδέστερος κι έγκυκλοπαιδικώτερος από τους φιλοσόφους όλων
+των εποχών, που το έργο του υπήρξεν η βάση ολόκληρης της νεώτερης
+επιστήμης και φιλοσοφίας.
+
+***
+
+Ηθικά Νικομάχεια: Πρόκειται για το πιο νεωτεριστικό έργο του
+μεγάλου φιλοσόφου. Στα «Ηθικά Νικομάχεια» εξετάζονται, αναλύονται
+και διατυπώνονται από θεωρητικής και, ταυτόχρονα, πρακτικής
+απόψεως, οι αρχές της κοινωνικής και της ατομικής ηθικής. Η
+μετάφραση φιλολογική και σαφής, έγινε από τον Κ. Ζάμπα. Τόμοι
+δύο.
+
+Περί ψυχής:	Στο πολυφημισμένο τούτο έργο του ο Αριστοτέλης
+διατύπωσε τις μεταφυσικές θεωρίες του για την ψυχή, βασίζοντας
+τις στα δεδομένα του φυσικού κόσμου και του ορθού λόγου. Οι
+αντιλήψεις του υπήρξαν η αφετηρία των περισσοτέρων από τα νεώτερα
+μεταφυσικά συστήματα. Η μετάφραση οφείλεται στον Π. Γρατσιάτο.
+
+Μικρά φυσικά: τα πορίσματα των πριν απ’ αυτόν φυσικών και
+φιλοσόφων και κυρίως τα συμπεράσματα της κολοσσιαίας προσωπικής
+εργασίας του διατύπωσεν ο Αριστοτέλης στο έργο του αυτό. Έργο
+βαθύτατο και διαφωτιστικό των τότε φυσικών και βιολογικών
+γνώσεων. Η μετάφραση, με φιλολογική ακρίβεια και σαφήνεια,
+οφείλεται στον Π. Γρατσιάτο.
+
+Αθηναίων Πολιτεία : Ιστορία πολιτική και πολιτειακή των Αθηνών,
+το κυριώτερο από το μεγάλο περί πολιτευμάτων έργο του
+Αριστοτέλους. Στην Ιστορία τούτη θαυμάζεται ιδιαίτερα η λιτότητα
+και η οικονομία του έργου. Η μετάφραση έγινε από τον Ι. Ζερβό.
+
+ΞΕΝΟΦΩΝ
+
+Λαξευτής του λόγου, χαρακτηριζόμενος κυρίως για την σαφήνεια του,
+την λιτότητα και την περιγραφικότητα του, ο Ξενοφών αποτελεί
+υπόδειγμα της Αττικής καλλιέπειας κ’ είναι ένας από τους
+μεγαλύτερους ιστορικούς και ηθικολόγους της παγκοσμίου
+γραμματολογίας.
+
+***
+
+Απομνημονεύματα : τα «Απομνημονεύματα» του Ξενοφώντος είναι η
+περίληψη της διδασκαλίας του Σωκράτους, του οποίου επίσης υπήρξεν
+μαθητής, κι αναφέρονται κυρίως στις ηθικές αντιλήψεις του μεγάλου
+φιλοσόφου. Η μετάφραση έγινε από τον Κ. Βάρναλη.
+
+Κύρου Ανάβασις: Ιστορία της εκστρατείας του Κύρου του νεωτέρου
+και κυρίως η αφήγηση της επιστροφής των δέκα χιλιάδων Ελλήνων υπό
+την στρατηγία του Ξενοφώντος. Η περιγραφή των χωρών και των λαών
+της Ασίας επιτείνει την ζωηρότητα του ύφους και το ενδιαφέρον τής
+Ιστορικής αφήγησης. Μετάφραση Δ. Αναστασοπούλου του Αθηναίου.
+Τόμοι τρεις.
+
+ΠΛΑΤΩΝ
+
+Στους θαυμάσιους διάλογους του ο Πλάτων απέδωσε την διδασκαλία
+του Σωκράτους και διατύπωσε εξαιρετικής γενικότητας δικές του
+θεωρίες για τον κόσμο και για τον άνθρωπο, για την ψυχή και για
+τον νου, για την πολιτεία και για την ηθική, επηρεάζοντας
+
+βαθύτατα τον Χριστιανισμό και τις ηθικές και κοινωνικές
+αντιλήψεις των νεωτέρων χρόνων ως τις μέρες μας. Οι διάλογοι του
+αποτελούν άρτια εγκυκλοπαιδική διδασκαλία της αρχαίας σοφίας, κ’
+έχουν τόση φυσικότητα, περιγραφή και χάρη, που μπορούν να
+χαρακτηρισθούν κι ως φιλοσοφικά δράματα.
+
+***
+
+Φαίδων: Πρόκειται για υψηλή και βαθιά μελέτη περί ψυχής. Ο
+Σωκράτης, ανάμεσα στους μαθητές του, στις τελευταίες ώρες της
+ζωής του, διδάσκει με ηρεμία και γαλήνη τον θείο προορισμό του
+άνθρωπου και φέρνει δυνατά επιχειρήματα για την ύπαρξη ζωής.
+Ύστερ’ από τον θάνατο. Η λιτή δραματική αφήγηση του θανάτου του
+Σωκράτους, με κώνειο, είναι από τις ωραιότερες σελίδες της
+παγκοσμίου λογοτεχνίας. Η μετάφραση έγινε από τον Αρ. Χαροκόπο.
+
+Κρίτων : Ο μεγάλος φιλόσοφος, παρακινούμενος από τον Κρίτωνα να
+φύγη, για να μην υποστή την άδικη τιμωρία, αρνείται και εξηγώντας
+τους λόγους διδάσκει γιατί και πώς πρέπει ν’ αγαπούμε και να
+σεβώμαστε την πατρίδα και τους νόμους της. Μετάφραση Ν.
+Γκινοπούλου.
+
+Θεαίτητος: Από τα τελευταία έργα του Πλάτωνος. Σ’ αυτό ερευνώνται
+τα σχετικά με την ανθρώπινη γνώση και καθορίζεται το τι είναι
+επιστήμη. Η ενάργεια της σκέψης, η βαθύτητα του νοήματος και η
+ακρίβεια της φιλοσοφικής διατύπωσης κάνουν τον «θεαίτητον» έναν
+από τους εξοχώτερους πλατωνικούς διάλογους. Μετάφραση Κ. Ζάμπα.
+
+Κρατύλος: Με βαθύτατη παρατηριτικότητα κ’ εύληπτη ανάλυση στον
+διάλογο τούτο εξετάζεται το πώς δημιουργήθηκε η γλώσσα, για το
+πώς πρέπει ν’ αποβλέπομε στη μουσική ετυμολογία των λέξεων και
+ίσαμε ποιο σημείο είναι δυνατόν να χειραφετηθή η σκέψη από τις
+ατέλειες της γλώσσας. Μετάφραση Κ. Ζάμπα.
+
+Σοφιστής: Πρόκειται για εξαιρετικά τολμηρή φιλοσοφική έξαρση προς
+εξακρίβωση των ορίων της ανθρωπίνης νοήσεως, γι’ αυτό και
+θεωρείται ως η μεταφυσική του Πλάτωνος. Σ’ ό,τι αφορά στην λογική
+του, είναι ο πιο πολύτροπος και οξύς από τους πλατωνικούς
+διάλογους. Η μετάφραση έγινε από τον Κ. Ζάμπα.
+
+Πολιτικός : Στον διάλογο τούτο αναλύεται φιλοσοφικά η ανθρώπινη
+ενέργεια στην πράξη και τη θεωρία, κι ο συγγραφέας,
+χρησιμοποιώντας έναν μύθο, παρουσιάζει άλλο είδος, πολιτεύματος
+για να υποδείξη τις ατέλειες των υπαρχόντων πολιτευμάτων. Έτσι, ο
+διάλογος αυτός αποτελεί την κατ’ εξοχήν κοινωνιολογική μελέτη του
+Πλάτωνος. Μετάφραση Κ. Ζάμπα.
+
+Χαρμίδης: 0 «Χαρμίδης» αποτελεί επισκόπηση της ηθικής, κ’
+εξετάζει κυρίως το τι είναι σωφροσύνη, για να συμπεράνη ότι και
+αυτή, όπως τόσες άλλες ηθικές αξίες, είναι σχετική και επομένως
+απροσδιόριστος από πολλές απόψεις. Μετάφραση Άριστου Καμπάνη.
+
+Ιππίας μείζων και ελάσσων: Στον «Ιππία μείζονα», ο Σωκράτης
+φέρνει σε αντιφάσεις τον σοφιστή Ιππία, προκαλώντας τον να ορίση
+το Ωραίον. Ερευνάται αν Ωραίον είναι το πρέπον η το χρήσιμο η το
+ικανό ή, γενικώτερα ακόμη, αν το Ωραίον είναι το αίτιο του αγαθού
+ή, πιο θετικά, αυτό που ευχαριστεί την δράση και την ακοή. Όλους
+τους ορισμούς αυτούς, ο Σωκράτης τους ελέγχει ως αυτοτελείς,
+υποδεικνύοντας εντούτοις ως κάτι ευχάριστο κ’ επαρκή για τον νου
+μια τέτοια πολλαπλή και διαφορότροπη επισκόπηση των γενικών
+ζητημάτων. Σε παρόμοιο συμπέρασμα καταλήγει κι ο «Ιππίας
+ελάσσων», ερευνώντας όμως κάτι άλλο: αν και κατά πόσον η αλήθεια
+διαφέρει από το ψέμμα. Μετάφραση Κ. Ζάμπα.
+
+Φαίδρος: Περιμάχητος διάλογος, που από την αρχαιότητα κιόλας πότε
+προκαλούσε τον έπαινο και πότε την επίκριση για τις παράτολμες
+περί ηθικής ιδέες του, οι οποίες αναπτύσσονται τεχνικώτατα και με
+παραστατικό λυρισμό. Πραγματεύεται τον έρωτα, το κάλλος και όλα
+τ’ ανάλογα ψυχικά συναισθήματα, αντικρούοντας και συμπληρώνοντας
+έναν σχετικό λόγο του Λυσίου κι αποδείχνοντας, ταυτόχρονα, πώς η
+ρητορική μόνο με τη φιλοσοφία μπορεί ν’ αναχθή σε τέχνη. Μετάφρ.
+Κ. Γούναρη.
+
+Αλκιβιάδης Α’ Αλκιβιάδης Β’ : η αυτοεπίγνωση, το «γνώθι σαυτόν»,
+κι ακόμη βαθύτερα η θεώρηση του εσωτερικού κόσμου μας τίθεται
+στον Αλκιβιάδη σαν αφετηρία και βάση της εξύψωσης του άνθρωπου.
+Αφού διευκρινισθή πρακτικά, ότι χωρίς την αυτεπίγνωση δεν έχουμε
+ορθή αντίληψη του δικαίου και του οφελίμου, μετά γενικεύεται η
+ιδέα της αυτοεπίγνωσης και η ωφέλεια που έχουμε απ’ αυτήν
+παρουσιάζεται σαν εκείνο που κατ’ εξοχήν τελειοποιεί τον άνθρωπο
+και που τον εξυψώνει προς το θείο. Έτσι, οι αντιλήψεις του
+διαλόγου τούτου είναι ο πυρήνας, μπορεί να πη κανείς, της
+Νεοπλατωνικής Φιλοσοφίας. Ο συναπτόμενος διάλογος «Αλκιβιάδης Β’»
+ξεκινώντας από τ’ ότι οι άνθρωποι προσεύχονται για να ζητήσουν
+πολλές φορές επιβλαβή πράγματα, καταλήγει στ’ ότι αγνοούμε το τι
+είναι το ωφέλιμο και τι το αγαθό. Η μετάφραση του Ν. Καζαντζάκη.
+
+Ίππαρχος, Οι αντεραστές: στον πρώτο από τους δυο αυτούς
+διαλόγους, τον «Ίππαρχο», ερευνάται τι είναι η αγάπη του κέρδους
+και, πιο γενικά, η τάση του άνθρωπου να ωφεληθεί από τον διπλανό
+του και να επικρατήση, και κατά πόσο μια τέτοια τάση είναι
+βλαβερή και άδικη. Αφού αποδειχθή η σχετικότητα των παρόμοιων
+αντιλήψεων, συμπεραίνεται ότι η φιλοκέρδεια είναι μια φυσική
+ανθρώπινη ροπή. Στους «αντεραστές» εξετάζεται τι είναι φιλοσοφία
+και κατά πόσον και πώς ωφελεί, κατακρίνονται δε αυτοί που την
+απλή πολυμάθεια την παρουσιάζουνε σαν σοφία.
+
+Ερυξίας, Αξίοχος, Αλκυών : Στον πρώτο από τους τρεις αυτούς
+διαλόγους ερευνάται τι είναι πλούτος και κατά πόσον μπορεί να
+είναι ωφέλιμος στον άνθρωπο. Στον δεύτερο, τον «Αξίοχο», γίνεται
+επισκόπηση της εσώτερης πίστης που έχει ο άνθρωπος για την ψυχή
+και η πίστη τούτη προβάλλεται έμμεσα σαν εκμηδένιση του φόβου του
+θανάτου. Στην «Αλυόνα», ποιητικά και με κάποιον μυστικισμό,
+ερμηνεύεται η μεταμορφωτική δύναμη της ύλης της φύσεως. Η
+μετάφραση έγινε από τον Γ. Μάνεση.
+
+Παρμενίδης: Ο Παρμενίδης και ο Ζήνων ο Ελεάτης υποστηρίζουν
+δογματικά το ενιαίο του σύμπαντος, αποδείχνοντας με πλήθος
+μεταφυσικούς ισχυρισμούς το αδύνατο της πολλαπλότητας των όντων.
+Μα ο Σωκράτης, με αλλεπάλληλες ερωτήσεις τους φέρνει σε
+αντιφάσεις, για να προκύψη τελικά ως βαθύτερο συμπέρασμα του
+διαλόγου, η σχετικότητα των ανθρωπίνων γνώσεων και το σφαλερό
+κάθε δογματικής θεωρίας.
+
+Συμπόσιον: Σε συμπόσιο, όπου γιορτάζεται η νίκη του πλουσίου
+δραματικού ποιητού Αγάθωνος, οι συνδαιτυμόνες αποφασίζουν να
+εγκωμιάσουν, κάθε ένας χωριστά, τον έρωτα. Τελευταίος μιλεί ο
+Σωκράτης για να ορίση ότι ο έρωτας, όπως τον εννοούν όλοι, είναι
+η επιθυμία του άνθρωπου για την ομορφιά. Στην διήγηση του
+περιλαμβάνει τον μύθο της γένεσης του Έρωτα, γεμάτον βαθύ και
+υψηλόν μυστικισμό, και παρουσιάζει ιδεολογικά τον ερωτικό πόθο
+σαν φιλοσοφική έφεση, ως τάση προς ευδαιμονία και, μαζί,
+αθανασία. Ο ξαφνικός ερχομός του Αλκιβιάδη, μεθυσμένου, που
+πειράζει φιλικά τον Σωκράτη, επιβεβαιώνει παραστατικά τη
+σωκρατική ιδεολογία. Μεταφραστής ο Ν. Κουντουριώτης.
+
+Ευθύδημος : Ο διάλογος αυτός αποτελεί σφοδρήν επίθεση και
+επίκριση των αμφιγνωμιών, των σφαλερών συλλογισμών και της
+κενότητας της σκέψης και των γνώσεων των σοφιστών, όχι τόσο των
+επιφανών και φιλοσοφούντων, όσο των κοινών και ρητορευόντων.
+Ορισμένοι υπαινιγμοί αφορούν στον Αντισθένη και στον Ισοκράτη.
+Μεταφραστής ο Α. Χαροκόπος.
+
+Μένων : Από τους πιο λιτούς πλατωνικούς διάλογους, που δείχνει,
+εντούτοις, την ευρύτητα και την πολυμέρεια του μεγάλου φιλοσόφου.
+Εξετάζει και αναλύει την αρετή, αν και κατά πόσον είναι έμφυτη
+στον άνθρωπο. η μαθηματικά διατυπωμένη σκέψη, η αλληλουχία και η
+ακρίβεια των συλλογιστικών επιχειρημάτων καθώς και η οικονομία
+του, που περιορίζει αυστηρά το θέμα του, πλησιάζουν τον διάλογο
+αυτόν στην λεγομένη, κιόλας, θετική φιλοσοφία. Η μετάφραση έγινε
+από τον Χαρίλαο Παπαντωνίου.
+
+Θεάγης. Περί δικαίου. Περί αρετής : στον πρώτον από τους τρεις
+αυτούς διαλόγους, ο Πλάτων εξετάζει το τι είναι σοφία και αν
+μπορή να διδαχτή, και θέτει σαν βάση της μόρφωσης και της
+επίδοσης του ανθρώπου την εσωτερική φυσική κλίση του. Στον
+διάλογο τούτο γίνεται πολύς λόγος από τον Σωκράτη για το γνωστό
+δαιμόνιο του. Στον δεύτερο ερευνάται αν η αντίληψη του δικαίου
+είναι έμφυτη η επίκτητη, και στον τρίτο αν μπορή να διδαχτή ή όχι
+η αρετή, για να κατάληξη στο συμπέρασμα, ότι η αρετή είναι θείο
+δώρο. Μετάφραση του Σ. Λιμπεροπούλου.
+
+Φίληβος : Στην ερώτηση, που βασίζεται το αγαθό, ο Φίληβος άπαντα
+προβάλλοντας την ηδονή κι ο Σωκράτη αντιπαραβάλλει τη φρόνηση. Κι
+αφού δειχτή, ότι για τον άνθρωπο είναι σημαντικώτερη η φρόνηση,
+ως κάτι πεπερασμένο και αντιληπτό συμπεραίνεται ότι ο συνδυασμός
+φρονήσεως και αρετής οδηγεί στο αγαθό. Μετάφραση Κ. Ζάμπα.
+
+Πρωταγόρας : Ύστερα από ωραία και ειρωνική περιγραφή των
+επιδειχτικών και φαντασμένων τρόπων των σοφιστών, γίνεται
+συζήτηση, ανάμεσα στον Σωκράτη και τον Πρωταγόρα, περί αρετής.
+Επιδέξια φέρνοντας σε αδιέξοδο τον σοφιστή, ο Σωκράτης αποδείχνει
+πως η αρετή είναι αυτοδίδαχτη κ’ ύστερα, μεταστρέφοντας τους
+συλλογισμούς του την παρουσιάζει σαν αποτέλεσμα γνώσης. Μετάφραση
+Α. Χαροκόπου.
+
+Κριτίας : Αναφερόμενος στη μυθολογούμενη χώρα της Ατλαντίδος, της
+οποίας μας δίδεται ποιητική και εξαιρετικά παραστατική περιγραφή,
+ο Ελάτων διατυπώνει εδώ το ιδανικό, κατά την αντίληψη του
+πολιτικό και κοινωνικό σύστημα: έναν συνδυασμό μοναρχίας και
+ομοσπονδιακής οργάνωσης. Μετάφραση Α. Χαροκόπου.
+
+Λάχης: Ο διάλογος αυτός θέτει σαν βάση ανατροφής την ανδρεία, κι
+από ηθική κι από υλική άποψη. Εξετάζοντας το τι είναι η ανδρεία
+και μην καταλήγοντας σε κανέναν ορισμό, καταλήγει στο συμπέρασμα
+ότι οι αρετές δεν μπορούν να καθοριστούν θεωρητικά και απόλυτα.
+Μεταφραστής ο Άριστος Καμπάνης
+
+Λύσις : Διάλογος μεταξύ Σωκράτους και ωραίων εφήβων στην
+παλαίστρα, που ερευνά τα σχετικά με την φιλία που αρμόζει στους
+νέους απέναντι των μεγαλυτέρων τους και, πιο γενικά, την φιλία
+σαν ατομική και κοινωνικήν αρετή. Μεταφραστής ο Άριστος Καμπάνης.
+
+Απολογία Σωκράτους: Το δράμα της δίκης και της καταδίκης του
+Σωκράτους, και κυρίως η απλή και σοφή εξιστόριση της ζωής και της
+διδασκαλίας του, όπως μας δίδεται από τον ίδιο το Σωκράτη, ενώ
+απολογείται, σαν υπεράσπιση του εαυτού του κατά των κατηγόρων
+του. Η μετάφραση έγινε από τον Αλ. Μωραϊτίδη.
+
+Ευθύφρων: Στον διάλογο τούτο εξετάζεται και αναλύεται με βαθύτητα
+φιλοσοφική και φιλελευθερισμό το τι είναι οσιότης, δηλαδή
+ευσέβεια, αρετή και νομιμοφροσύνη. Επικρίνοντας την πρόληψη και
+την κατά τύπους μόνον και παράδοσιν ευσέβεια, θέτει σαν αφετηρία
+και γνώμονα της αληθινής ηθικής την έμφυτη και κατά συνείδησιν
+ηθικότητα. Μετάφραση Αλ. Μωραϊτίδη.
+
+Γοργίας: Συζήτηση του Σωκράτους με τον διάσημο σοφιστή της
+αρχαιότητος Γοργία, που δίδασκε πως η τυπική μόρφωση - η
+επιστημονική πολυμάθεια, όπως λέγεται σήμερα - αρκεί για ν’
+αναδειχτή ένας άνθρωπος. θέμα της συζητήσεως είναι, αν η ρητορική
+πετυχαίνει να δώση την υπεροχή, πράγμα που αποκρούει ο Σωκράτης,
+αποδείχνοντας πώς η αληθινή μόρφωση είναι αυτή που θεμελιώνεται
+πάνω στην φιλοσοφία. Μετάφραση Αλ. Φιλαδελφέως.
+
+Μενέξενος : Μοναδικός στο είδος του διάλογος, γιατί αποτελώντας
+τάχα εγκώμιο για Αθηναίους που έπεσαν στον πόλεμο, γραμμένο από
+την Ασπασία, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά λεπτή κ’ ειρωνική
+σάτυρα της φλύαρης ρητορείας και των ρητόρων της εποχής εκείνης,
+των οποίων μιμείται με θαυμαστή τέχνη το ύφος και την
+παραλογιζόμενη σοφιστεία. Η μετάφραση έγινε από τον Ι. Ζερβό.
+
+Τίμαιος : Αποτελεί σύστημα μεταφυσικής φιλοσοφίας περί γενέσεως
+του κόσμου και περί φύσεως του άνθρωπου, που παρουσιάζει πολλή
+συγγένεια με τις θεωρίες των Πυθαγορείων. Ο Τίμαιος αναπτύσσει
+βαθύτατες ιδέες για τον χαρακτήρα του κόσμου και ο Σωκράτης
+διευκρινίζει, συντελώντας στην ενάργεια και την παραστικότητα του
+πλατωνικού ύφους. Η μετάφραση έγινε από τον Π. Γρατσιάτο.
+
+Ίων. Μίνως. Δημόδοκος. Σίσυφος. Κλειτοφών: Ο πρώτος από τους
+διάλογους αυτούς ελέγχει την επιπόλαιη γνώση. Ο δεύτερος
+αναφέρεται στις περί του δικαίου και της αρετής γενικές και
+σχετικές αντιλήψεις. Ο «Δημόδοκος», ξεκινώντας από το ερώτημα, αν
+και από ποιους πρέπει να ζητούμε συμβουλές, ανάγεται, πιο γενικά,
+στην εξέταση του τρόπου και του ποιού της επίκτητης μόρφωσης. Ο
+«Σίσυφος» αναλύει τι είναι πρακτική και τι θεωρητική σκέψη και
+πόσον είναι ωφέλιμη. Ο «Κλειτοφών», τέλος επισκοπώντας τις περί
+ηθικής αντιλήψεις, αποδείχνει τη σχετικότητα τους. Μεταφραστής ο
+Ν. Καζαντζάκης.
+
+Πολιτεία: Το πρωτοτυπώτερο και πλαστικώτερο από τα πλατωνικά
+έργα, αποτελούμενο από δέκα βιβλία. Το πρώτο βιβλίο, που
+αναφέρεται στην δικαιοσύνη, γίνεται η αφετηρία για να διατυπωθή
+μετά η ιδέα του ιδανικού πολιτεύματος. Η οριζόμενη ισότητα
+δικαιωμάτων των πολιτών, ο διακανονισμός ίσης εργασίας, η
+κατανομή των πολιτών σε τρεις τάξεις, η εξίσωση ανδρών και
+γυναικών, η κοινογαμία κ’ η κοινοκτημοσύνη, ο αποκλεισμός των
+ποιητών, ο περιορισμός της αύξηση του πληθυσμού, οι πρωτόρρυθμες
+γενικές αρχές του κοινωνικού και αστικού δικαίου, συνδυαζόμενες
+σε οργανικό σύστημα στο έργο αυτό, αποτέλεσανε την αφετηρία
+πολλών φιλοσοφικών, κοινονιωλογικών και πολιτικών θεωριών. Έτσι,
+που και από την άποψη αυτή αποτελή ένα από τα σημαντικώτερα
+δημιουργήματα της ανθρώπινης σκέψης. Η μετάφραση οφείλεται στον
+Ιωάννη Γρυπάρη. Τόμοι τρεις.
+
+Νόμοι και Επινομίς : Το πιο ώριμο από τα έργα του Πλάτωνος, σε
+δώδεκα βιβλία. Ο διάλογος, στον οποίο δεν παρουσιάζεται πια,
+διδάσκοντας ή ελέγχοντας, ο Σωκράτης, μα κάποιος ανώνυμος
+Αθηναίος, δηλαδή ο Πλάτων, διεξάγεται κατά το διάστημα μιας
+πορείας από την Κνωσσό ως το άντρο του Διός: μιας ημέρας. Στον
+διάλογο παίρνουνε μέρος ο Λακεδαιμόνιος Μέγιλος, και ο Κρητικός
+Κλεινίας, που εκπροσωπούν τα δύο περιφημότερα αρχαία πολιτεύματα,
+το μινωικό και το σπαρτιατικό. Εδώ δε θα συναντήσουμε περιγραφές
+χαρακτήρων και επεισόδια. Κάθε συζητητής παρουσιάζεται απλά σαν
+εκπρόσωπος μιας ωρισμένης θεωρίας, για να διατυπωθή τελικά η
+ώριμη φιλοσοφική αντίληψη του Πλάτωνος σε πολιτικό σύστημα,
+επιδεχτικό εφαρμογής. Η «Έπινομίς», αποτελώντας συνέχεια των
+«Νόμων» είναι ταυτόχρονα και μια επεξήγηση τους συχνά.
+Μεταφραστής ο Κ. Ζάμπας. Τόμοι τέσσερις.
+
+Επιστολές και Όροι: Οι αποδιδόμενες, από την αρχαιότητα κιόλας,
+επιστολές στον Πλάτωνα, αναφέρονται στις φιλοσοφικές αντιλήψεις
+του και δίδουν πλείστες όσες λεπτομέρειες για την ζωή του μεγάλου
+φιλοσόφου. Με τις «Επιστολές» συνεκδίδονται και οι «‘Όροι», -
+ερμηνεία, δηλαδή, ειδικών λέξεων και φιλοσοφικών όρων που
+συναντούνται στα διάφορα έργα του Πλάτωνος.
+
+ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
+
+ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 36
+
+(ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ Ο.Τ.Ε.)
+
+
+
+
+
+Αίθουσα 1.000 τετραγωνικών μέτρων. Χιλιάδες είδη βιβλίων στις
+μισές τιμές και με μεγάλες ΕΥΚΟΛΙΕΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ
+
+
+
+
+ Γ. ΛΑΔΙΑΣ & ΣΙΑ Ε.Π.Ε
+
+Η Σειρά των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, των Εκδόσεων Φέξη,
+υπήρξεν ένας σταθμός στα ελληνικά χρονικά. Για πρώτη φορά
+προσφερόταν συστηματικά στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, η αρχαία
+ελληνική σκέψη (Ιστορία, φιλοσοφία, ποίηση, δράμα, δικανικός και
+πολιτικός λόγος) σε δημιουργικές μεταφορές της, από τους άριστους
+μεταφραστές του τόπου, στην πιο σύγχρονη μορφή που πήρε
+εξελισσόμενο το γλωσσικό της όργανο. Ο Όμηρος, οι Τραγικοί κι ο
+Αριστοφάνης, ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο Πλάτων, ο Ξενοφών, ο
+Αριστοτέλης, ο Θεόκριτος, ο Θεόφραστος, ο Επίκτητος, ο
+Πλούταρχος, ο Λουκιανός κλπ. προσφέρονται και σήμερα, στις
+κλασικές πια μεταφράσεις των Πολυλά, Ραγκαβή, Μωραϊτίδη,
+Κονδυλάκη, Ποριώτη, Γρυπάρη, Τανάγρα, Πολέμη, Καμπάνη,
+Καζαντζάκη, Βάρναλη, Αυγέρη, Βουτιερίδη, Ζερβού, Φιλαδελφέως,
+Τσοκόπουλου, Σιγούρου, Κ. Χρηστομάνου κλπ, σε μια σύγχρονη σειρά
+εκδόσεων βιβλίου τσέπης, πράγμα που επίσης γίνεται για πρώτη
+φορά, συστηματικά, στην Ελλάδα.
+Από τα πιο συγκλονιστικά δράματα του παγκοσμίου θεάτρου. το έργο
+αυτό παρουσιάζει αντίμαχο τον φυσικό νόμο -τη φωνή του αίματος-
+προς τον νόμο της Πολιτείας, που επικρατεί βέβαια και συντρίβει,
+αλλά δεν μπορεί να ταπεινώση την ευγένεια του φυσικού νόμου της
+στοργής. Η θαυμασία μετάφραση, οφείλεται στον Κων. Χρηστομάνο.
+
+Η «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ» ΑΝΑΤΥΠΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ
+ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ.
+ΑΘΗΝΑΙ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 36 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΤΣΙΜΙΣΚΗ 61
+
+ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
+
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Antigoni, by Sophocles
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ANTIGONI ***
+
+***** This file should be named 26731-0.txt or 26731-0.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        http://www.gutenberg.org/2/6/7/3/26731/
+
+Produced by Sophia Canoni. Book provided by Iason Konstantinides
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License (available with this file or online at
+http://gutenberg.org/license).
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
+http://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at
+809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
+business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
+information can be found at the Foundation's web site and official
+page at http://pglaf.org
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit http://pglaf.org
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including checks, online payments and credit card donations.
+To donate, please visit: http://pglaf.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     http://www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.