276 files changed, 17330 insertions, 0 deletions

diff --git a/.gitattributes b/.gitattributes
new file mode 100644
index 0000000..6833f05
--- /dev/null
+++ b/.gitattributes
@@ -0,0 +1,3 @@
+* text=auto
+*.txt text
+*.md text
diff --git a/26395-8.txt b/26395-8.txt
new file mode 100644
index 0000000..5975b71
--- /dev/null
+++ b/26395-8.txt
@@ -0,0 +1,8633 @@
+The Project Gutenberg EBook of Cesar Cascabel, Deel 2, by Jules Verne
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Cesar Cascabel, Deel 2
+       Over het IJs en door de Steppe
+
+Author: Jules Verne
+
+Release Date: August 23, 2008 [EBook #26395]
+
+Language: Dutch
+
+Character set encoding: ISO-8859-1
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK CESAR CASCABEL, DEEL 2 ***
+
+
+
+
+Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed
+Proofreading Team at https://www.pgdp.net/
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+                         WONDERREIZEN.
+
+                          JULES VERNE
+
+
+                         CESAR CASCABEL
+
+                 OVER HET IJS EN DOOR DE STEPPE
+
+
+
+                           AMSTERDAM
+                UITGEVERS-MAATSCHAPPY "ELSEVIER"
+
+
+
+
+
+
+INHOUD.
+
+
+
+    I.    In de Behringstraat
+    II.   Tusschen twee stroomen
+    III.  Drijvende
+    IV.   Van den 16den tot den 2den december
+    V.    De Liakhoff-eilanden
+    VI.   De overwintering
+    VII.  Een slimme streek van Cascabel
+    VIII. Het land der Jakoeten
+    IX.   Tot aan de Obi-rivier
+    X.    Van de Obi naar het Oeral-gebergte
+    XI.   Het Oeral-gebergte
+    XII.  Einde van de reis, maar niet van de geschiedenis
+    XIII. Een lange dag
+    XIV.  Een slot dat door iedereen wordt toegejuicht
+    XV.   Besluit
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+OVER HET IJS EN DOOR DE STEPPE.
+
+I.
+
+IN DE BEHRINGSTRAAT.
+
+
+De Behringstraat, door welke de Behringzee verbonden wordt met de
+Noordelijke IJszee, is een zeearm van betrekkelijk geringe breedte. Zij
+ligt in dezelfde richting en op gelijke wijze als het Nauw van Calais
+gelegen is tusschen het Engelsche Kanaal en de Noordzee, maar is
+driemaal zoo breed. Van kaap Gris-Nez op de fransche kust tot aan
+Zuid-Voorland op de engelsche is een afstand van niet meer dan zes
+of zeven mijlen. Numana in Siberië ligt ongeveer twintig mijlen van
+Port-Clarence in Alaska.
+
+De _Schoone Zwerfster_, na hare laatste halte op de amerikaansche kust
+verlaten te hebben, zette thans koers naar Numana; het naastbijgelegene
+punt van het aziatische strand.
+
+Zonder eenigen twijfel zou het voor Cascabel voordeeliger geweest
+zijn, indien hij de Behringzee in schuinsche richting had kunnen
+oversteken. Hij had zich dan niet op zulk eene hooge breedte
+behoeven te begeven en ware een heel eind beneden den poolcirkel
+gebleven. Zijn koers zou dan ten naasten bij zuidwest geweest zijn,
+met het eiland Sint Laurens tot eindpunt. Dit is een tamelijk groot
+eiland, bewoond door verschillende Eskimo-stammen, die even vreedzaam
+en vriendelijk zijn als de inboorlingen van Port-Clarence. Haren tocht
+vervolgens voortzettende, zou de karavaan de golf van Anadyr voorbij
+getrokken en aan kaap Navarino beland zijn, om van daar den rit door
+de uitgestrekte vlakten van zuidelijk Siberië te ondernemen. Maar
+dit zou eene veel langere reis over zee, of om juister te spreken
+over het ijsveld geweest zijn en daaraan konden groote gevaren en
+moeilijkheden verbonden zijn. Het is dus duidelijk dat zij de voorkeur
+moesten geven aan de richting welke hen het spoedigst weder op het
+vasteland bracht. Daarom werd er geene verandering meer gebracht in hun
+oorspronkelijk reisplan, hetgeen hierin bestond dat zij rechtstreeks
+op Numana aanhielden, met het voornemen om op het eiland Diomedes
+eenigen tijd rust te nemen. Dit eilandje, of liever dit rotsblok,
+ligt midden in de Behringstraat en is als het ware daar neergelegd
+om als rustpunt te dienen.
+
+Hadden zij een vaartuig tot hunne beschikking gehad waarop zij den
+reiswagen met toebehooren hadden kunnen zetten, dan zou Sergius
+hun wel eene andere richting aan de hand gedaan hebben. Uitgaande
+van Port-Clarence had hij den steven zuidwaarts gewend naar het
+Behring-eiland, eene geliefkoosde verblijfplaats voor robben en
+andere zeedieren. Van daar zou hij naar eene der havens op de kust
+van Kamschatka, misschien wel naar Petropavlovsk, de hoofdstad dier
+provincie, overgestoken zijn. Maar een vaartuig bezaten zij niet,
+en de kortste weg, die hen het spoedigst op den aziatischen wal zou
+doen aanlanden, was en bleef dus de beste.
+
+De zee heeft in de Behringstraat geen groote diepte. Het is gebleken
+dat de bodem zich, sedert het ijs-tijdperk, langzaam maar voortdurend
+heeft opgeheven, zoodat het niet tot de onmogelijkheden behoort
+dat in eene verre toekomst Azië en Amerika weder door eene strook
+land aaneengehecht zullen worden. Dat zou dan de brug wezen, die
+Cascabel wenschte dat er gemaakt zou worden, of liever een landtong,
+waarover men van het eene werelddeel naar het andere komen kon. Voor
+het reizigersverkeer zou dit wel nuttig wezen, maar de scheepvaart zou
+er slecht mede gediend zijn want de walvischvaarders zouden niet meer
+in de Noordelijke IJszee kunnen komen. Er zou dan weder een De Lesseps
+moeten komen om eenen doorgang in de landengte te graven. Maar dat
+zijn in elk geval dingen waar de achterkleinkinderen van onze verre
+achterneven zich eerst mede bezig zullen moeten houden.
+
+De hydrographische opnemingen en loodingen in verschillende deelen
+der Straat hebben aan het licht gebracht dat het vaarwater aan de
+aziatische kust, langs het Tchouktchi-schiereiland, het diepste
+is. Daar heeft men den koudwaterstroom die uit het Noorden komt,
+terwijl daarentegen de warmwaterstroom de amerikaansche kust bespoelt,
+waar het vaarwater het minst diep is.
+
+Dicht bij het Tchouktchi-schiereiland en het eiland Kolioutchine,
+in de golf van dien naam, is het schip van Nordenskjöld, de _Vega_,
+twaalf jaren na de gebeurtenissen die wij verhalen, in het ijs
+vastgeraakt. Het was behouden door de noordoostelijke passage
+heengekomen en heeft gedurende negen maanden, van den 26sten September
+1878 tot den 15den Juli 1879 op deze plek overwinterd.
+
+De Cascabels waren dus op den 21sten October onder vrij gunstige
+omstandigheden vertrokken. Het was droog, koud weder. De sneeuwstorm
+had opgehouden, de wind was gaan liggen en een weinig naar het
+Noorden gedraaid. De hemel vertoonde een eentonig vlak van grauwe
+wolken. Ternauwernood konden zij vermoeden waar de zon achter dit
+wolkendak gezocht moest worden; hare in zeer schuinsche richting
+vallende stralen schenen er nergens doorheen. Op den middag, als
+de zon het hoogst stond, kwam zij niet meer dan enkele graden boven
+den gezichteinder.
+
+Vóór dat zij van Port-Clarence vertrokken waren hadden zij eene zeer
+verstandige afspraak gemaakt, namelijk dat de tocht niet voortgezet
+zou worden zoodra het donker begon te worden. Het ijsveld was op vele
+plaatsen met scheuren doorsneden, welke zij niet konden vermijden
+wanneer zij ze niet zien konden, hetgeen licht aanleiding had kunnen
+geven tot een ernstig ongeval. Daarom hadden zij de bepaling gemaakt
+dat zoodra zij niet verder voor zich uit konden zien dan een honderdtal
+schreden, de rit gestaakt moest worden. Het was beter dat zij desnoods
+veertien dagen besteedden over de twintig mijlen die zij afteleggen
+hadden, dan dat zij op den tast verder gingen terwijl zij geen zicht
+meer hadden.
+
+Het had vierentwintig uren aan één stuk gesneeuwd, zoodat het ijsveld
+bedekt lag met een dik sneeuwtapijt, dat door de vorst vast en effen
+gemaakt was. Dit maakte het rijden minder bezwaarlijk, maar het was
+wenschelijk dat het nu, terwijl zij onderweg waren, niet meer zou
+gaan sneeuwen. Alles zou dan als van zelf gaan. De eenige hinderpalen
+welke zij konden ontmoeten, waren ijsschotsen, die op de plaatsen
+waar de koude en de warme stroom zich kruisen, op elkander gekruid
+konden wezen. Waar dit het geval was zouden zij eenen omweg hebben
+te maken, want over zulk een hobbelig en glibberig terrein konden
+zij de _Schoone Zwerfster_ niet heenkrijgen.
+
+Zooals reeds gezegd is, waren Cornelia, Kayette en Napoleona binnen
+in den reiswagen gegaan. Teneinde den last zoo licht mogelijk te
+maken, zouden al de reizigers van het mannelijke geslacht te voet er
+bij loopen.
+
+Zij hadden ook eene geregelde marsch-orde bepaald. Jan zou een
+eind vooruitloopen teneinde den weg te verkennen. Dit was hem goed
+toevertrouwd; hij had een kompas bij zich, en ofschoon er niet veel
+vaste punten waren waar hij zijne richting met zekerheid op bepalen
+kon, wist hij toch vrij nauwkeurig den koers naar het Westen te houden.
+
+Kruidnagel leidde de twee paarden, Vermout en Gladiator, bij den
+teugel teneinde ze staande te houden als zij soms struikelden;
+maar zij waren met scherpe hoeven beslagen en stonden dus tamelijk
+vast op hunne beenen. Bovendien waren er op het vlakke ijs niet veel
+oneffenheden waar zij tegen op konden tornen.
+
+Naast het rijtuig liepen Sergius en Cesar Cascabel, evenals de anderen
+in pelzen gewikkeld, met hunne sneeuwbrillen op. Zij kortten zich
+den weg met druk te praten.
+
+Wat Sander aangaat, dien kwajongen hadden zij geene vaste plaats kunnen
+aanwijzen, want hij zou er zich toch niet aan gehouden hebben. Hij liep
+heen en weer, nu voor dan achter, evenals de twee honden; ook speelde
+hij nu en dan glijbaantje. Maar zijn vader had niet willen hebben dat
+hij zijne Eskimo-sneeuwschoenen aandeed, wat hem niet weinig verdroot.
+
+--Met die schaatsen, zeide hij, zou ik in een uur of wat aan den
+overkant zijn.
+
+--Wat zoudt gij daaraan hebben? vroeg Cascabel, onze paarden kunnen
+toch niet schaatsen rijden.
+
+--Dat moet ik hen nog eens leeren, was het antwoord en de knaap
+duikelde, uit louter dartelheid, over zijn hoofd.
+
+Intusschen waren Cornelia, Kayette en Napoleona in de keuken bezig. Uit
+de kachelpijp steeg een kleine rookkolom op, die aanduidde dat
+het eten al stond te koken. In de goed gesloten vertrekjes van den
+wagen hadden zij geen hinder van de koude, maar zij moesten voor de
+voetgangers zorgen. Daarom stond er altijd thee op het vuur en een
+paar koppen daarvan, met een scheut russischen vodka-brandewijn er in,
+werden nu en dan naar buiten gestoken.
+
+Voor de paarden hadden zij het noodige voeder medegenomen, bestaande in
+gedroogd hooi dat zij van de Eskimo's te Port-Clarence gekocht hadden
+en waar de beesten gretig van aten. De honden, Wagram en Marengo,
+kregen elandenvleesch zooveel zij lustten.
+
+Bovendien is er op het ijsveld niet zoo'n volslagen gebrek aan wild
+als men misschien denken zou. Duizenden ptarmigans en wilde eenden
+werden af en toe door de honden opgejaagd en deze vogels, zoo goed
+mogelijk klaargemaakt en van hun traanachtigen bijsmaak ontdaan,
+waren redelijk goed te eten. Maar de provisiekamer van Cornelia was
+ruimschoots van het noodige voorzien en het werd dus, om geen noodeloos
+oponthoud te hebben, beter gevonden dat Sergius en Jan gedurende den
+overtocht hunne geweren met rust lieten.
+
+Andere dieren, zooals robben, die in deze streken in menigte worden
+aangetroffen, kwamen zij in de eerste uren volstrekt niet tegen.
+
+Zij waren met goeden moed op weg gegaan, maar het duurde niet lang
+of de reizigers raakten onder den naargeestigen indruk dien deze
+onafzienbare vlakte, waar niets te zien was dan witte sneeuw en grauwe
+lucht, op ieder maken moest. Omstreeks elf uur waren de rotspunten
+van Port-Clarence en ook het hooge land van kaap Prins van Wales in
+het geheel niet meer te onderscheiden. Verder dan eene halve mijl
+afstands konden zij niet voor zich uitzien en er zou dus heel wat
+tijd verloopen vóór dat zij de Oostkaap en de bergachtige kust van
+het Tchouktchi-schiereiland in het oog konden krijgen. Dit was jammer
+genoeg, want als zij deze vaste punten tot richtsnoer hadden kunnen
+nemen, ware het volgen van de goede richting veel minder bezwaarlijk
+geweest.
+
+Het eiland Diomedes, dat ongeveer halverwege in de straat gelegen is,
+bestaat uit eene vlakke rotsachtige massa en steekt in het geheel
+niet boven den waterspiegel uit. Het is bovendien met sneeuw bedekt
+en zij konden dus niet te weten komen of zij er op waren voor dat zij
+de wielen op den harden grond hoorden kraken. Jan had geen anderen
+gids dan zijn kompas, maar met behulp daarvan wist hij de _Schoone
+Zwerfster_, al ging het ook langzaam, toch vrij wel in de goede
+richting te houden.
+
+Al voortstappende, hadden Sergius en Cesar Cascabel het voortdurend
+over de omstandigheden waarin zij verkeerden. Hun tocht over den
+toegevroren zeearm, die hun vrij gemakkelijk had toegeschenen vóór
+dat zij er aan begonnen en die ook weinig beteekenen zou als zij hem
+eenmaal achter den rug hadden, bleek nu zij er mede bezig waren alles
+behalve zonder gevaar.
+
+--Het is toch geen kleinigheid wat wij ondernomen hebben, zeide
+Cascabel.
+
+--Dat zal wel waar zijn, antwoordde Sergius. De Behringstraat
+overtetrekken met zoo'n zwaren reiswagen, is iets waar niet ieder
+aan zou durven denken.
+
+--Wat zal ik u zeggen, mijnheer Sergius? Als iemand eenmaal het
+denkbeeld in zijn hoofd gekregen heeft om naar zijn land terug te
+willen, dan is het een knap man die hem tegenhoudt! Ware het alleen
+maar te doen om een honderd of wat mijlen af te leggen door het verre
+Westen of door Siberië, daar zou ik mijne hand niet voor omdraaien. Dan
+zou ik ten minste op vasten grond zijn en geen kans loopen om hier of
+daar in een gat of eene scheur weg te zinken. Maar twintig mijlen over
+een bevroren waterplas, met eenen wagen en alles wat er bij behoort,
+is heel wat anders. Ik zou drommels graag willen dat het al achter
+den rug was! Het bezwaarlijkste, of althans het gevaarlijkste gedeelte
+van onze reis waren wij dan voorbij.
+
+--Met dat vooruitzicht moet gij u maar troosten, mijn waarde
+Cascabel. Maar vooral moet gij uw best doen om met de _Schoone
+Zwerfster_, zoodra zij aan den overkant is, zoo spoedig mogelijk in
+de zuidelijke streken van Siberië te komen. Want de kust te volgen
+onder de felste winterkoude, zou uiterst gevaarlijk wezen. Te Numana
+moeten wij terstond in zuidwestelijke richting verder gaan en in het
+eene of andere bewoonde plaatsje trachten te overwinteren.
+
+--Dat is ook mijn plan, mijnheer Sergius. Maar gij moet wel goed
+bekend wezen in dit land?
+
+--Ik ken eigenlijk niets anders dan de streek tusschen Jakoutsk en
+Okhotsk, want die ben ik doorgetrokken nadat ik gevlucht was. Van
+het gedeelte tusschen de europeesche grens en Jakoutsk weet ik mij
+niets anders te herinneren dan de onbeschrijfelijke vermoeienissen
+waar de veroordeelde bannelingen op hunne reis dag en nacht mede te
+worstelen hebben. Dat is een lijden wat ik mijnen doodsvijand niet
+toe zou wenschen.
+
+--Maar mijnheer Sergius, hebt gij in het geheel geen hoop meer om in
+uw land terug te komen, als vrij man wel te verstaan? Zou de regeering
+dat nimmer toestaan?
+
+--Dat zou alleen dan gebeuren kunnen, was Sergius' antwoord, als
+de Czaar eene algemeene amnestie verleende, waarin zoowel graaf
+Narkine als al de andere politieke veroordeelden, die tegelijk met
+hem verbannen zijn, deelden. Of er omstandigheden zullen voorkomen
+waardoor dit waarschijnlijk gemaakt zal worden, kan niemand vooruit
+weten, mijn goede Cascabel.
+
+--Het moet toch treurig zijn, in ballingschap te moeten leven. Het
+is alsof men uit zijn huis gejaagd is.
+
+--Ja, en dan te moeten leven ver van alles wat men liefheeft; van
+mijn ouden vader dien ik zoo gaarne nog eens zou willen zien!
+
+--Gij zult hem terugzien, mijnheer Sergius! Vertrouw maar op het woord
+van een ouden kermisklant, die meer dan eens de toekomst geraden heeft,
+terwijl hij niets anders deed dan de lieden hun fortuin zeggen. Ik
+ben overtuigd dat gij met ons te Perm komen zult. Gij zijt immers
+nu een lid van den troep van Cascabel? Ik moet u noodzakelijk een
+goocheltoer of wat leeren; dat kan bij gelegenheid te pas komen,
+zonder nog den goocheltoer te rekenen dien wij de russische politie
+zullen leveren als wij u onder haar neus in uw land terugbrengen.
+
+Dit was een inval die Cesar deed schateren van lachen. Wat een
+idee! Graaf Narkine, een russische adellijke heer, zou net als hij
+met gewichten spelen, op flesschen balanceeren, aardigheden verkoopen
+tegen een clown en met het centenbakje rondgaan!
+
+Tegen drie uur des namiddags kon de _Schoone Zwerfster_ niet
+verder. Het was nog wel niet donker, maar het reeds zoo beperkte
+gezichtsveld werd door een dikken mist nog kleiner gemaakt. Jan keerde
+om, kwam bij de anderen terug en waarschuwde dat het beste was halt
+te houden dewijl het al te bezwaarlijk werd den tocht voort te zetten.
+
+Bovendien waren zij op eene plek gekomen waar de stroom, die uit
+het oostelijke vaarwater komt, zich voelen laat en zooals Sergius
+voorzien had, was de ijsvlakte hier veel meer ongelijk en hobbelig,
+hetgeen ondanks de sneeuwlaag duidelijk te merken viel. Het rijden
+ging met hevige schokken gepaard, de paarden struikelden bijna bij
+iederen tred en ofschoon ze nog pas een halven dag geloopen hadden,
+waren zij reeds erg vermoeid.
+
+De karavaan had op dit eerste gedeelte van haren tocht niet meer dan
+hoogstens twee mijlen afgelegd.
+
+Zoodra de wagen stilstond kwamen Cornelia en Napoleona te voorschijn,
+zorgvuldig van het hoofd tot de voeten in bont gewikkeld, want het was
+een plotselinge overgang van tien graden boven het vriespunt binnen,
+tot tien graden daar beneden buiten den wagen. Kayette, die aan de
+gure winters in Alaska gewend was, deed echter niet veel moeite om
+zich tegen de koude te dekken.
+
+--Gij moet u warmer aankleeden, Kayette, zeide Jan. Ge loopt anders
+gevaar koû te vatten.
+
+--Ik ben niet bang voor de koude, was haar antwoord. Bij ons, in de
+buurt van Youkon, worden wij daar wel tegen gehard.
+
+--Het is toch niet voorzichtig, Kayette.
+
+--Jan heeft gelijk, kwam nu Cascabel tusschenbeide. Gij moet iets
+warms om gaan doen, mijn kwakkeltje. Ik waarschuw je dat ik, als
+je verkouden wordt, zelf voor dokter spelen zal en dat zal je niet
+meevallen. Als het niet anders kan snijd ik je hoofd af om te maken
+dat je niet niezen kunt!
+
+Dat was iets om niet meê te spotten, en de Indiaansche begreep dat
+er niets ander opzat dan zich ook in het bont te steken.
+
+Het noodige werd vervolgens gedaan om op deze plek den nacht door te
+brengen, wat trouwens niet veel om het lijf had. Er was geen bosch
+in de buurt en dus geen hout te hakken, geen brandstof en dus geen
+vuur aanteleggen, geen gras en dus niets voor de paarden te snijden,
+alleen was er de _Schoone Zwerfster_ met al hare geriefelijkheid,
+hare gezellige vertrekken, hare warme slaapplaatsen en hare tafel
+die reeds gedekt stond.
+
+Evenwel moest er gezorgd worden dat Vermout en Gladiator het noodige
+voeder kregen uit den voorraad hooi dien zij uit Port-Clarence hadden
+medegenomen. Toen dat gedaan was werden de beide paarden geheel
+in warme dekens gewikkeld en konden zij tot den volgenden dag rust
+nemen. Ook werden de papegaai in zijne kooi en de aap in zijn hok
+niet vergeten, terwijl de twee honden zich te goed deden aan gedroogd
+elandenvleesch, dat hun best scheen te smaken.
+
+Toen de dieren verzorgd waren, gebruikten de reizigers hun
+avondmaaltijd, of om juister te spreken, want het was nog vroeg op
+den dag, hun middagmaal waarbij het weder aan eetlust niet ontbrak.
+
+--Ik houd het er voor, merkte Cascabel op, dat het wel voor het eerst
+zal wezen dat er door fransche reizigers zulk een goed maal midden
+in de Behringstraat gedaan wordt.
+
+--Dat is wel waarschijnlijk, antwoordde Sergius, maar vóór dat wij
+een dag of drie, vier verder zijn, hoop ik dat wij weder met elkaar
+aan tafel zullen zitten, maar dan op den vasten grond.
+
+--Te Numana? vroeg Cornelia.
+
+--Neen op het eilandje Diomedes, waar wij een paar dagen rust zullen
+houden. Wij komen met den wagen zoo langzaam vooruit, dat het op
+zijn minst eene week zal duren voor dat wij het aziatische strand
+kunnen bereiken.
+
+Toen de tafel afgenomen was, dacht niemand meer aan iets anders dan om
+naar bed te gaan, al was het ook nog pas vijf uur op den middag. Het
+was een aangenaam vooruitzicht na een vermoeienden marsch van eenige
+uren over een ijsveld, een langen nacht op een goed bed onder warme
+dekens te liggen. Cascabel vond het niet eens noodig eenige voorzorg
+te nemen voor de veiligheid gedurende den nacht, want er was in deze
+eenzaamheid geen gevaar voor kwaad volk. De honden waren waaksch
+genoeg om bij het minste teeken van onraad de slapers in de _Schoone
+Zwerfster_ wakker te maken.
+
+Intusschen stond Sergius toch nog een paar maal in den nacht op om
+zich te overtuigen dat er geen verandering in den toestand van het ijs
+kwam, hetgeen bij eene daling in de temperatuur licht het geval had
+kunnen zijn en waarover hij zich het meest ongerust maakte. Maar het
+weer bleef bestendig, de wind was noord-oost en niet bijzonder sterk.
+
+Den volgenden ochtend werd de tocht onder dezelfde omstandigheden
+voortgezet. Er gebeurde niets bijzonders en zij hadden eigenlijk
+van niets hinder als van de vermoeienis. Zij legden drie mijlen af,
+maakten toen weder halt en brachten den tweeden nacht door even als
+den eersten.
+
+Den daarop volgenden dag, dat was de 23ste October, konden zij niet
+vóór negenen op marsch gaan en toen was het nog maar nauwelijks
+licht genoeg.
+
+Sergius merkte op dat het minder koud was geworden. In het noordoosten
+pakten eenige wolken zich aan den gezichteinder samen. De thermometer
+ging een weinig naar boven en ook de drukking van de lucht werd,
+blijkens den barometer, iets minder.
+
+--Dat bevalt mij maar half Jan, zeide Sergius. Zoo lang wij op
+het ijsveld zijn, mogen wij niet klagen wanneer het kouder wordt,
+maar de wind begint te draaien en nu gaat ongelukkig de barometer
+ook naar beneden. Het ergste wat ons overkomen kan is dat het minder
+koud wordt. Let dus vooral goed op het ijs Jan, houd op alles het oog
+en denk er aan dat gij ons waarschuwen moet zoodra gij iets bespeurt
+dat niet in den haak is.
+
+--Wees maar gerust, mijnheer Sergius.
+
+Ware het eene maand later geweest, dan zou er vóór April weinig kans
+bestaan hebben op eene verandering als waar Sergius zich ongerust
+over maakte. De vorst zou dan voorgoed ingetreden zijn, maar dit jaar
+was het een late winter en zooals gewoonlijk bij de verandering der
+seizoenen, kon het gebeuren dat het nog eenigen tijd bij afwisseling
+ging dooien, waardoor op de eene of andere plaats het ijs weder
+los kon raken. Het ware veel beter geweest wanneer de thermometer,
+zoolang zij in de Straat waren, een vijf-en-twintig of dertig graden
+beneden het vriespunt gebleven was.
+
+Toen zij eindelijk op marsch gingen was het nog maar weinig
+licht. De laag staande zon was niet in staat de dikke nevellaag te
+doorboren. Bovendien kwamen er aan den horizont een menigte lange,
+smalle wolken opzetten, die door den zuidelijken wind langzamerhand
+naar het Noorden gejaagd werden.
+
+Jan liep vooruit, het oog onafgebroken gericht op de sneeuwlaag die
+sedert den vorigen dag een weinig weeker geworden was en waar hij
+met iederen stap een eindje in zakte. Zij kwamen dezen dag niet meer
+dan twee mijlen verder. De nacht ging voorbij zonder dat er iets
+bijzonders gebeurde.
+
+Den volgenden dag, den 24sten braken zij te tien uur op. Sergius
+begon zich nu werkelijk ongerust te maken, want hij had bevonden dat
+de temperatuur opnieuw hooger geworden was, hetgeen in dezen tijd
+van het jaar, op deze breedte, iets zeer ongewoons moest zijn.
+
+Cornelia, Napoleona en Kayette wilden, nu het minder koud was, ook
+liever te voet den wagen volgen. Met hare eskimo-laarsjes aan de
+voeten, hielden zij de anderen zonder moeite bij. Zij hadden allen
+hunne sneeuwbrillen opgezet en raakten spoedig gewend om door de nauwe
+spleet, die in deze oogkleppen aangebracht is, heen te zien. Sander
+vond het wel zoo pleizierig dat zij nu met hun allen wandelden; hij
+sprong en buitelde als een jonge reebok en het was alsof hij van geen
+vermoeienis wist.
+
+De wagen kwam echter niet dan uiterst langzaam vooruit. Diep zakten
+de wielen in de weeke sneeuw en het trekken werd hoe langer hoe
+bezwaarlijker. Telkens als de banden tegen de scherpe kanten der
+schotsen en tegen de bobbels op het ijs stootten, kwamen er hevige
+schokken die onmogelijk te vermijden waren. Ook werd de weg nu en dan
+versperd door hooge ijsblokken die op elkander gekruid waren. Om deze
+te ontwijken moesten zij dan telkens een grooten omweg maken. Dit
+maakte echter alleen den tocht wat langer en het was beter dan dat
+er kloven of hooge ijsruggen in den weg gekomen waren. De stevigheid
+van het ijsveld liet voor het oogenblik nog niets te wenschen over.
+
+Maar de thermometer bleef naar boven gaan en met dezelfde
+regelmatigheid daalde de barometer. Sergius kon zijne vrees niet
+langer verbergen. Kort vóór den middag waren de vrouwen genoodzaakt
+weder in den wagen te gaan, want het was hard gaan sneeuwen, met
+lichte doorschijnende vlokken, die er uitzagen alsof zij op het punt
+van smelten waren. Het had er veel van alsof er hoog in de lucht
+eene vlucht vogels zweefde, die onophoudelijk hunne lichte vederen
+kwijt raakten.
+
+Cesar vroeg aan Sergius of hij ook niet liever in de _Schoone
+Zwerfster_ wilde gaan, maar deze verkoos dit niet. Hij wilde zich
+niet onttrekken aan de ongemakken die zijne reisgenooten te verduren
+hadden. De half gesmolten sneeuw die in zulk eene dichte massa
+nederviel, gaf hem nieuwe reden tot ongerustheid want deze natte laag
+moest het ijs hoe langer hoe weeker maken. Het was te wenschen dat
+zij zoo spoedig mogelijk op het eiland Diomedes kwamen.
+
+Zij mochten echter niet dan met de uiterste behoedzaamheid
+voortrijden. Sergius besloot daarom zich bij Jan te voegen, die nog
+steeds een honderd passen vooruit liep, terwijl Cascabel en Kruidnagel
+samen de paarden bij den teugel leiden. Die dieren gleden onophoudelijk
+uit. Als er een ongeluk met den wagen gebeurde zouden zij dien op
+het ijsveld achter moeten laten, en wat er dan van hunzelven worden
+moest was niet te voorzien.
+
+Naast Jan loopende deed Sergius zijn best om met zijnen kijker zoo ver
+mogelijk voor zich uit te zien naar het Westen, maar het gezichtsveld
+was onder de sneeuwbuien uiterst begrensd. Zij gingen bijna op den tast
+verder en zeker zou Sergius reeds lang halt geroepen hebben indien
+hij niet gevreesd had dat het ijs misschien niet sterk genoeg zou
+blijken om den wagen langen tijd op een en hetzelfde punt te dragen.
+
+--Het moge gaan zooals het wil, zeide hij, maar wij moeten zien dat
+wij van daag nog op Diomedes komen en daar des noods afwachten dat
+het weder gaat vriezen.
+
+--Hoe ver rekent gij dat wij nog van het eiland af zijn? vroeg Jan.
+
+--Ik denk ongeveer anderhalve mijl. Het blijft nog een paar uren licht,
+ten minste helder genoeg om te zien dat wij in de goede richting
+gaan. Wij moeten dus het uiterste wagen om er te komen vóór dat het
+geheel donker wordt.
+
+--Zou het niet goed zijn, mijnheer Sergius, dat ik nog een eind
+verder vooruit liep om te zien of ik het eiland niet in het gezicht
+kan krijgen?
+
+--Neen Jan, dat niet! Ge zoudt gevaar loopen in dit stormweer te
+verdwalen en dan waren wij nog veel verder van den weg. Wij moeten
+zien dat wij op het kompas afgaan, want wanneer wij het eiland Diomedes
+aan den eenen of aan den anderen kant voorbijliepen, weet ik waarlijk
+niet wat er van ons terecht moest komen.
+
+--Hoort gij dat, mijnheer Sergius? riep Jan op eens, nadat hij eenige
+oogenblikken voorover gebukt had geloopen.
+
+Sergius bukte zich ook en luisterde. Hij hoorde duidelijk dat
+het ijs in alle richtingen kraakte, met een geluid als van glas
+dat barst. Kon dit een teeken zijn dat het losraakte, of op enkele
+plaatsen scheurde? Intusschen was er op de oppervlakte, zoo ver zij
+zien konden, nog geen enkele barst te ontdekken.
+
+Hun toestand werd nu hoogst bedenkelijk. Onder deze omstandigheden den
+nacht op het ijs doortebrengen, kon de ergste gevolgen hebben. Het
+eilandje Diomedes was hun eenige toevluchtsoord; daar hadden zij
+ten minste vasten grond onder hunne voeten; zij moesten er dus zien
+te komen al ging het met nog zooveel vermoeienis gepaard. Bitter
+berouwde het Sergius thans dat zij nog niet eenige dagen later van
+Port-Clarence waren opgebroken.
+
+Hij keerde met Jan naar den wagen terug en bracht Cascabel op de hoogte
+van den stand van zaken. Zij vonden het echter beter er de vrouwen
+vooreerst nog niets van te laten merken, want die zouden zich ongerust
+maken zonder dat het iets baten kon. Zij lieten haar dus rustig in den
+wagen zitten en begonnen met hun allen aan de wielen te duwen, teneinde
+de paarden, die bijna niet verder konden en wien het zweet onder de
+snerpende windvlagen langs de zijden gudste, het werk lichter te maken.
+
+Tegen twee uur werd de sneeuwjacht minder en vielen er nog maar losse
+vlokken die in den storm wild door elkaar dwarrelden. Het werd nu
+gemakkelijker de goede richting te houden en zoo hard zij konden
+duwden zij het rijtuig voort. Er was geen sprake meer van om halt
+te houden zoo lang de _Schoone Zwerfster_ niet veilig op het eiland
+Diomedes stond.
+
+Volgens hunne raming kon dit nu niet verder meer dan eene halve
+mijl wezen. Als zij hunne laatste krachten inspanden zouden zij er
+misschien over een uur kunnen komen.
+
+Ongelukkig werd het reeds zoo flauwe daglicht hoe langer hoe zwakker,
+zoodat het nu niet veel meer was dan eene schemering. Of zij werkelijk
+in de goede richting waren en veilig aldus konden voortgaan, konden
+zij onmogelijk bepalen.
+
+Op dit oogenblik begonnen de honden beide te gelijk hevig te
+blaffen. Bespeurden zij eenig onraad? zouden zij misschien de eene
+of andere bende Eskimo's of Tchouktchi's, op weg naar den overkant,
+tegenkomen? Mocht dit het geval zijn, dan wilde Sergius hunne hulp
+inroepen en in elk geval kon hij dan met zekerheid te weten komen
+waar het eiland lag.
+
+Intusschen werd er een raampje van den wagen opengemaakt. Cornelia
+vroeg wat er aan de hand was, daar zij Wagram en Marengo zoo te keer
+hoorde gaan.
+
+Het antwoord luidde dat niemand het wist, maar dat er geen reden was
+om zich ongerust te maken.
+
+--Moeten wij uit den wagen komen? vroeg zij.
+
+--Neen, Cornelia, zeide Cascabel. Gij en de meisjes moet blijven waar
+ge zijt. Ge hebt hier niets te maken.
+
+--Maar kunnen de honden geen beesten geroken hebben, geen beer
+misschien?
+
+--Welnu, als dat het geval mocht zijn dan zullen wij ze naar behooren
+ontvangen. Houd de geweren maar gereed. Maar vooral, blijf binnen!
+
+--Doe het raampje dicht, juffrouw Cascabel, zeide Sergius. Wij hebben
+geen oogenblik te verliezen. Wij moeten maken dat wij voortkomen.
+
+De wagen was stil blijven staan toen de honden waren begonnen te
+blaffen. De zware tocht werd voortgezet.
+
+Gedurende een half uur kwam de _Schoone Zwerfster_ een weinig
+gemakkelijker vooruit, want de oppervlakte van het ijs werd minder
+hobbelig. De paarden waren uitgeput, zij lieten hunne koppen hangen,
+hunne knieën knikten bij elken stap, maar zij trokken nog wat zij
+konden. Het was duidelijk dat zij hunne laatste krachten inspanden,
+maar als het nog eenigen tijd zoo voort moest gaan zouden zij er
+bij neervallen.
+
+Het was bijna duister geworden. Het weinige licht dat er nog was,
+scheen meer van de grauwe ijsvlakte beneden, dan van boven te komen.
+
+Nog altijd bleven de honden blaffen, zij renden heen en weder, den
+neus in den wind, de staarten rechtstandig en onbewegelijk.
+
+--Er moet iets bijzonders vóór ons uit zijn, zeide Cascabel.
+
+--Het is het eiland Diomedes! riep Jan op eens.
+
+Hij wees met de hand naar een verwarden hoop rotsen, die op een
+honderd of wat passen meer naar het westen zichtbaar begon te worden.
+
+Het scheen dat Jan gelijk had, want op de vale, met sneeuw bedekte
+verhevenheid vertoonden zich enkele zwarte stippen, die scherp tegen
+den witten achtergrond afstaken.
+
+--Dat moet werkelijk het eiland zijn, meende Sergius.
+
+--Maar het is alsof ik die zwarte punten heen en weer zie gaan,
+riep Cascabel.
+
+--Wat zegt gij daar?
+
+--Wel zeker!
+
+--Dat zijn misschien robben, die soms bij duizenden te gelijk op die
+eilanden te vinden zijn.
+
+--Bij duizenden te gelijk? vroeg Cascabel.
+
+--Wel patroon, riep Kruidnagel, dat zou een fortuintje zijn als wij
+er een stuk of wat machtig konden worden om die op de kermissen te
+laten kijken!
+
+--Ja, en dan moesten wij ze "papa!" leeren zeggen, voegde Sander
+er bij.
+
+De onbezorgde aard van dit kermisvolk verloochende zich toch geen
+oogenblik!
+
+
+
+
+
+II.
+
+TUSSCHEN TWEE STROOMEN.
+
+
+Eindelijk stond de _Schoone Zwerfster_ dus weder op vasten grond en
+was er geen gevaar meer dat het ijs onder haar weg zou zinken. Het
+is gemakkelijk te begrijpen hoe blijde onze reizigers waren, dat zij
+zich ten minste in dit opzicht in veiligheid bevonden.
+
+Het was nu geheel donker geworden, alles werd op dezelfde wijze
+ingericht als de vorige nachten en zij kozen hunne verblijfplaats
+op eenige honderd schreden van het strand. Eerst werden de beesten
+verzorgd en vervolgens de "denkende passagiers" zooals Cascabel gewoon
+was te zeggen.
+
+De koude was naar omstandigheden niet erg. De thermometer stond een
+graad of vier boven het vriespunt, maar dit kwam er thans minder op
+aan, want zoo lang zij zich op het eiland bevonden kon eene verdere
+daling der temperatuur hen niet deren. Zij wilden wachten tot het
+weer zou gaan vriezen en het ijs zijne vroegere stevigheid terug zou
+krijgen; zeker kon het niet heel lang duren of de winter zou zich in
+zijne volle strengheid doen voelen.
+
+Sergius besloot tot den volgenden dag te wachten om het eiland
+nauwkeuriger optenemen. Het kwam er voor het oogenblik het meest op
+aan dat de paarden goed bezorgd werden en stevig voêr kregen, want
+de dieren konden letterlijk geen stap meer doen. Toen daarin naar
+behooren voorzien was, werd de avondmaaltijd gebruikt en daarna kropen
+zij allen onder de dekens, wat hun na de geweldige vermoeienissen
+van dezen dag dubbel aangenaam was.
+
+In de _Schoone Zwerfster_ verkeerde alles dus spoedig in de diepste
+rust. Cornelia sliep als de anderen, zonder te droomen van scheuren in
+het ijs of van afgronden, waar hare rollende woning in weg kon zinken.
+
+Zoodra het den volgenden ochtend licht begon te worden, dat was dus
+op den 25sten October, gingen Cesar en zijne twee zonen met Sergius
+een onderzoekingstocht over het eiland maken.
+
+Het eerste wat hunne aandacht trok, was de letterlijk ontelbare
+menigte robben, die op dit eiland verblijf schenen te houden. Dit
+waren allen zoogenaamde pelsdragende robben, die om het kostbare bont,
+waarmede zij bedekt zijn, groote waarde bezitten. In dit gedeelte
+van de Behringzee, en zuidelijker tot ongeveer den vijftigsten graad
+noorderbreedte, worden deze dieren het meest, gewoonlijk in talrijke
+kudden, aangetroffen.
+
+Wanneer men het oog slaat op de kaart, zal men terstond opmerken
+dat de tegenover elkander liggende kusten van Amerika en van Azië
+in vele opzichten denzelfden vorm hebben. Aan weerskanten is het
+strand scherp geteekend en volgt het bijna dezelfde lijn: tegenover
+het Prins-van-Walesland ligt het Tchouktchi-schiereiland; tegenover
+de Norton-Sond bevindt zich de golf van Anadyr; de uiterste punt
+van Alaska beschrijft ongeveer dezelfde bocht als het schiereiland
+Kamschatka. Aan het einde dezer kustlijnen liggen de Aleoeten-eilanden
+in eene lange reeks uitgestrekt. Evenwel volgt daar volstrekt niet uit,
+zooals men misschien veronderstellen zou dat Amerika en Azië in een
+vroeger tijdperk der geologische formatie aan elkander vastgezeten
+hebben en dat de Behringstraat ontstaan zou kunnen zijn door eene
+scheuring der beide werelddeelen. Immers de uitstekende punten van
+de eene kust komen niet overeen met de inspringende hoeken aan den
+overkant.
+
+Eene menigte eilanden vertoont zich op de kaart. Vroeger hebben
+wij het eiland Sint Laurens reeds genoemd. Dan is er aan den kant
+van Amerika het eiland Nounivak en aan den kant van Azië het eiland
+Karaghniskii. Vervolgens het Behring-eiland, waar het Koper-eilandje
+vlak bij ligt en eindelijk, niet ver van de kust van Alaska, de
+Pribyloff-eilanden. Evenals het strand aan weerszijden dus dezelfde
+gedaante heeft, liggen de eilandengroepen nagenoeg in gelijke
+verhouding verspreid.
+
+Nu zijn het juist de Pribyloff-eilanden en het Behring-eiland waar
+de robben, die in deze zeeën rondzwemmen, het meest hare toevlucht
+zoeken. Niet bij duizenden, maar bij millioenen worden zij er
+aangetroffen. De jagers die deze dieren trachten te bemachtigen,
+vervolgen hen dan ook voornamelijk op en in de nabijheid van deze
+eilanden. Door de aanhoudende jacht die er op gemaakt wordt is onder
+anderen eene soort, welke in de vorige eeuw nog zeer talrijk was en
+onder den naam van zee-otters of bevers bekend stond, tegenwoordig
+zoo goed als geheel uitgestorven.
+
+Onder de eigenlijke robben worden een aantal soorten verstaan, die
+aangeduid worden met de namen van verschillende dieren met welke zij in
+hun uiterlijk eenige overeenkomst vertoonen. Zoo zijn er zee-leeuwen,
+zee-koeien, zee-beren en anderen. In ontelbare koloniën hoopen zij zich
+op de eilanden op en voorzoover men na kan gaan, bestaat er nog geene
+kans dat zij ooit uitgeroeid zullen worden. Maar de onverzadelijke
+gouddorst der menschen ontziet niets, en moeielijk is het te zeggen
+wat daar op den duur het gevolg van kan zijn.
+
+Zoo lang de vorst het niet geheel onmogelijk maakt, worden zij
+meedoogenloos opgejaagd en afgemaakt tot in hunne meest afgelegen
+schuilhoeken. In groote hoopen zijn zij daar bijeen, zoodat er eene
+ontzettende slachting onder wordt aangericht, waarbij voornamelijk
+de volwassen dieren het moeten ontgelden. Alleen door dat deze dieren
+zich zoo verbazend snel voortplanten en zoo onbegrijpelijk vruchtbaar
+zijn is het te verklaren dat zij niet geheel uitgeroeid worden.
+
+In het tijdsverloop tusschen de jaren 1867 en 1880 zijn er, alleen
+in hunne schuilhoeken nabij het Behring-eiland, driemaalhonderd
+achtentachtigduizend negenhonderd tweeënnegentig robben gevangen en
+gedood. In den tijd van eene eeuw rekent men dat de visschers van
+Alaska op de Pribyloff-eilanden meer dan drie en een half millioen
+robbenvellen meester zijn geworden. De jaarlijksche vangst wordt
+tegenwoordig op honderdduizend vellen geschat.
+
+Hoevele er op de andere eilanden in de Behringzee te vinden zijn,
+konden Sergius en Cascabel eenigszins opmaken uit hetgeen zij op het
+eiland Diomedes te zien kregen. De geheele bodem was bedekt met robben,
+in hoopen bij elkaar en als eene verwarde menigte dooreen krieuwende,
+zoodat er van het sneeuwtapijt waar zij rustig verblijf op hielden,
+bijna niets meer te zien was.
+
+Onze reizigers keken met nieuwsgierige blikken naar deze beesten,
+maar zij bleven zelven ook niet onopgemerkt. Het was vrij duidelijk
+merkbaar dat de robben het niet pleizierig vonden dat er vreemde
+bezoekers op hun toevluchtsoord waren aangeland. Zij gingen niet voor
+hen uit den weg en lieten telkens een langgerekt brullend geluid
+hooren, dat niet juist vriendschappelijk klonk. Dan richtten zij
+zich ook overeind en sloegen met eene soort van woede hunne pooten,
+of liever hunne waaiervormig uitgespreide zwemvliezen heen en weder.
+
+Hoe jammer voor Sander dat geen van deze beesten praten kon! Wat
+een lawaai zou het geweest zijn als zij "papa" hadden kunnen zeggen
+en als zij allen tegelijk dat woord over hunne met stijve knevels
+bezette lippen hadden doen komen!
+
+Het behoeft nauwelijks gezegd te worden dat Sergius noch Jan er over
+dacht om onder deze overweldigende menigte op de jacht te gaan. Het
+was wel waar, zooals Cesar Cascabel opmerkte, dat er hier een fortuin
+van "wandelend bont" op elkaar gestapeld was, maar ze op te jagen zou
+niet alleen nutteloos geweest zijn, want de jagers zouden hunnen buit
+toch niet mede hebben kunnen nemen, maar het zou ook hoogst gevaarlijk
+hebben kunnen worden. In zulk eene menigte bijeen, waren deze beesten
+alles behalve weerloos en zeker konden zij het verblijf van de _Schoone
+Zwerfster_ onmogelijk maken. Sergius waarschuwde dan ook dat er niets
+gebeuren mocht waar de robben van hadden kunnen schrikken.
+
+Intusschen was het de vraag of de aanwezigheid van zulk eene
+menigte zeebewoners op het eiland niet iets te beduiden had, waar
+onze reizigers rekening mede moesten houden. Wat kon de reden zijn
+dat deze dieren, op eene rots waar niets voor hen te halen viel,
+bij instinct eene toevlucht waren komen zoeken?
+
+Sergius, Cesar Cascabel en zijn oudste zoon hielden hierover een
+ernstig onderhoud, waartoe zij midden op het eiland, op eenigen
+afstand van den wagen, bij elkander kwamen, terwijl de vrouwen in
+de huishouding bezig waren en Kruidnagel met Sander voor de dieren
+gingen zorgen.
+
+Sergius leidde het gesprek in.
+
+--Waarde vrienden, zeide hij, wij moeten er eens over praten of
+het beter is het eiland te verlaten zoodra de paarden genoeg zijn
+uitgerust, dan wel of wij hier nog eenigen tijd moeten blijven.
+
+--Mijnheer Sergius, antwoordde Cesar Cascabel, het komt mij voor
+dat wij hier op deze rots niet de aardigheid moeten vertoonen om
+voor Robinsons te spelen. Ik wil niet ontkennen dat ik er hard naar
+verlang om den wal van Siberië onder mijne zolen te hebben.
+
+--Dat begrijp ik heel goed, vader, hernam Jan, maar het is toch ook
+raadzaam dat wij een weinig voorzichtiger te werk gaan dan wij gedaan
+hebben toen wij onzen tocht over het ijs hebben aangevangen. Ware dit
+eilandje er niet geweest, wat ware er dan van ons terecht gekomen? Wij
+zijn nog wel tien mijlen van Numana af.
+
+--Welnu Jan, als wij ons best doen, kunnen wij misschien in twee of
+drie dagreizen dat eind achter den rug hebben.
+
+--Dat zou moeielijk gaan, antwoordde Jan, zelfs al liet de toestand
+van het ijs niets te wenschen over.
+
+--Het komt mij voor dat Jan gelijk heeft, merkte Sergius op. Het
+spreekt van zelf dat wij allen evenveel haast hebben om de Straat
+over te zijn, maar met zulk eene buitengewoon lage temperatuur ben ik
+huiverig om den vasten wal te verlaten. Het is nu duidelijk dat wij
+te vroeg van Port-Clarence vertrokken zijn, laat ons oppassen dat wij
+van het eiland Diomedes weggaande dezelfde fout niet maken. Het lijkt
+mij eene uitgemaakte zaak dat de Straat nog niet over haar geheele
+breedte eene vaste ijsmassa geworden is.
+
+--Daar komt zeker dat kraken van daan dat wij gisteren nog in het
+ijs gehoord hebben, voegde Jan er bij. Daaruit kunnen wij opmaken,
+dat het nog niet geheel en al vastgevroren is.
+
+--Dat is zeker een bewijs, hernam Sergius, maar het blijkt nog uit
+iets anders.
+
+--Waaruit dan?,vroeg Jan.
+
+--Uit iets dat mij haast nog meer afdoende lijkt, namelijk uit de
+duizenden robben, die ongetwijfeld door hun instinct gedreven hier op
+dit eilandje eene toevlucht zijn komen zoeken. Hoogstwaarschijnlijk
+zijn zij uit volle zee komende, op weg gegaan naar het Behring-eiland
+of de Aleoeten-eilanden, maar hebben zij onderweg eene verandering
+voelen aankomen waardoor het voor hen niet geraden werd op het ijsveld
+te blijven. Dreigt het ijs los te raken onder den invloed der lagere
+temperatuur, of is er misschien eene of andere onderzeesche storing
+der aardkorst op handen, waardoor de ijslaag in stukken gebroken zal
+worden? Daar weet ik niets van, maar dit is zeker, dat even als wij
+haast hebben om op de Siberische kust te komen, deze beesten verlangend
+moeten zijn naar hunne schuilplaatsen op het Behring-eiland of de
+Aleoeten-eilanden, en dat zij niet hier op Diomedes zullen blijven
+hangen wanneer zij daarvoor niet zeer dringende redenen hebben.
+
+--Wat raadt gij ons dus aan, Mijnheer Sergius? vroeg Cesar Cascabel.
+
+--Ik zou denken dat wij hier moeten blijven zoo lang de robben niet
+uit zichzelf het eiland verlaten en ons daardoor als het ware te
+verstaan geven dat het gevaar voorbij is.
+
+--Drommels, dat is een tegenvaller!
+
+--Het is toch zoo heel erg niet vader, antwoordde Jan. Ik mag lijden
+dat wij op onze reis geen grooter teleurstellingen te wachten hebben.
+
+--Bovendien kan het niet lang meer duren, voegde Sergius er bij. Wel
+hebben wij dit jaar een bijzonder laten winter, maar het is nu toch al
+einde October en al staat de thermometer op het oogenblik nog pas op
+het vriespunt, hij kan in een enkelen dag een graad of twintig naar
+beneden gaan. Draait de wind naar het Noorden, dan wordt het ijs zoo
+stevig alsof wij op den vasten wal staan. Alles wel beschouwd houd ik
+het er dus stellig voor dat wij hier niet vandaan moeten gaan zoo lang
+er niets gebeurt waardoor het verblijf ons onmogelijk gemaakt wordt.
+
+Dat was minst genomen het voorzichtigst. Er werd dus besloten dat de
+_Schoone Zwerfster_ op het eiland Diomedes vertoeven zou, tot zoo lang
+de overtocht naar Siberië door de ingevallen vorst veilig ondernomen
+kon worden.
+
+In den loop van den dag namen Sergius en Jan den granietklomp, waarop
+zij eene toevlucht gevonden hadden, in bijzonderheden op. Het eiland is
+drie kilometer in omtrek. Ook des zomers is het niet mogelijk dat er
+iets hoegenaamd op groeit, want het is niets dan een opeengestapelde
+hoop rotsen. Het zou dus bij uitnemendheid geschikt zijn om den
+middenpijler van de brug te dragen, die moeder Cascabel zoo gaarne
+willen zou dat over de straat gelegd zou worden. Maar om daartoe te
+komen zouden de russische ingenieurs eerst op het denkbeeld moeten
+komen om de twee werelddeelen aan elkander vast te koppelen, hetgeen
+juist het tegenovergestelde is van het werk dat de heer De Lesseps
+het liefst verricht.
+
+De wandelaars droegen de meest mogelijke zorg om de robben niet op te
+jagen of te doen schrikken, maar het was duidelijk genoeg dat alleen de
+aanwezigheid van menschen oorzaak was dat de beesten niet op hun gemak
+en in eenen staat van buitengewone opgewondenheid waren. De grootste
+mannetjes lieten aanhoudend een schor gebrul hooren en deden al hun
+best om hunne talrijke jongen bij elkaar te houden. Dit ging niet heel
+gemakkelijk, want ieder mannetje houdt er verscheidene wijfjes op na,
+zoodat een veertig of vijftig jongen dikwijls met hun allen maar één
+vader hebben.
+
+De onvriendelijke houding der robben maakte Sergius eenigszins
+ongerust, vooral omdat hij meende optemerken dat zij in de nabijheid
+van den wagen in troepen bij elkaar begonnen te komen. Zoolang zij
+met niet meer dan een van die beesten te doen hadden, bestond er
+niet het minste gevaar, maar tegenover zulk eene menigte was dit
+het geval niet. Als de robben geen lust hadden om de vreemde gasten,
+die hun het rustige verblijf op het eiland kwamen betwisten, langer
+daarop te dulden, zouden zij dit zonder eenigen twijfel onmogelijk
+kunnen maken. Jan begon het ook in te zien en hij zoowel als Sergius
+vond daarin opnieuw eene reden om op hunne hoede te zijn.
+
+Gedurende den dag gebeurde er echter niets bijzonders, alleen wakkerde
+de wind, die uit het Zuidoosten woei, hand over hand aan. Het werd
+duidelijk dat er een zware storm in aantocht was, misschien een
+dier orkanen die nu en dan de poolstreken teisteren en dikwijls
+verscheidene dagen aanhouden. De barometer stond buitengewoon laag
+en was tot ongeveer 720' gedaald, hetgeen mede een geweldige storing
+in den dampkring scheen te voorspellen.
+
+De nacht liet niets goeds verwachten. Daarbij kwam dat zij, nadat
+allen in de _Schoone Zwerfster_ eene toevlucht gevonden hadden,
+daarbuiten een voortdurend gebrul hoorden dat zich met het gehuil
+van den storm vermengde en hen onheilspellend in de ooren klonk. De
+robben waren meer en meer in de nabijheid van den wagen gekomen en
+omsingelden dien bijna. De paarden hinnikten van angst, alsof zij bang
+waren dat zij aangevallen zouden worden, terwijl Wagram en Marengo
+voortdurend blaften zonder dat de robben zich daar iets hoegenaamd
+aan stoorden. De paarden moesten losgemaakt en dichter bij den wagen
+gebracht worden teneinde er gemakkelijker het oog op te houden. De
+geweren en revolvers werden geladen, maar Sergius waarschuwde om niet
+dan in den uitersten nood te schieten.
+
+Het was een stikdonkere nacht, zij konden niets meer onderscheiden en
+staken dus de lantarens op, maar ook dit baatte weinig. Het weinige
+licht dat zij verspreidden maakte alleen dat de robben beter te zien
+waren, die nu bij duizenden in rijen rondom de _Schoone Zwerfster_
+geschaard lagen. Het was maar al te duidelijk dat de beesten zoodra
+het licht werd van zins waren eenen aanval op den wagen te doen.
+
+--Als zij op ons afkomen, zeide Sergius, zijn wij ten eenenmale
+weerloos, wij hebben alle kans dat zij ons de baas zijn.
+
+--En wat moeten wij dan beginnen? vroeg Jan.
+
+--Wij moeten maken dat wij wegkomen.
+
+--Wanneer? vroeg Cascabel.
+
+--Zonder een oogenblik te verliezen!
+
+Er viel niet aan te twijfelen of dit was het eenige dat hier tegenover
+dit onverwachte gevaar te doen stond. Zij moesten van het eiland
+af, er viel niet aan te veranderen. Naar alle waarschijnlijkheid
+hadden de robben geen andere bedoeling dan de indringers uit hunne
+schuilplaats weg te jagen. Eenmaal op het ijsveld, zouden zij geen
+gevaar loopen verder door de beesten vervolgd te worden. Zich met
+geweld te verzetten zou erger dan onvoorzichtig geweest zijn. Wat
+konden zij, met enkele geweren en revolvers, uitrichten tegen een
+leger van zooveel duizenden robben?
+
+De paarden werden aangespannen, de vrouwelijke passagiers gingen
+weder naar binnen en de mannen, tot tegenweer gereed, vatten post aan
+weerszijden van den wagen die door de paarden in de richting van het
+Westen voortgetrokken werd.
+
+Het was zoo donker dat de lantarens ternauwernood een pas of twintig
+voor hen uit een weinig licht verspreidden. De harde wind was in
+een hevigen storm veranderd. Er viel geen sneeuw, wel dwarrelden er
+eenige vlokken door de lucht, maar die werden door den wind van het
+ijsveld opgejaagd.
+
+Dit alles zou nog zoo erg niet geweest zijn indien de ijsvlakte maar
+stevig geweest was, maar dit liet veel te wenschen over. Zij hoorden
+het ijs onophoudelijk kraken, het werd in groote brokken gescheurd,
+die ieder op zichzelf een klein ijsveld vormden, en overal kwamen
+barsten waar het zeewater met stralen doorheen spoot.
+
+Een uur lang reed de karavaan zoo voort, terwijl zij ieder oogenblik
+vreesden dat de bodem onder hunne voeten weg zou zinken. Het was niet
+mogelijk eene bepaalde richting te volgen, ofschoon Jan zijn uiterste
+best deed om op het kompas eenigermate koers te houden. Intusschen kwam
+dit er nu zooveel niet meer op aan als toen zij het kleine Diomedes
+zochten, dat zij in het Noorden of in het Zuiden gemakkelijk voorbij
+hadden kunnen rijden zonder het te zien. Zoolang zij ongeveer in
+Westelijke richting voorwaarts gingen konden zij de Siberische kust
+niet missen, want deze strekte zich over eene lengte van meer dan
+tien mijlen over het grootste gedeelte van den horizont uit.
+
+De vraag was alleen maar: zouden zij er ooit komen. Zou de _Schoone
+Zwerfster_ niet, lang vóór dat zij het zoo ver gebracht had, in de
+diepe wateren van de Behringstraat verdwenen zijn!
+
+Dit was een verschrikkelijk gevaar, maar het was nog niet het
+eenige. De wind kwam uit het zuidoosten recht tegen den wagen
+aangieren, zoodat er ieder oogenblik gevaar bestond dat het rijtuig
+onderste boven zou tuimelen. Reeds hadden zij Cornelia, Napoleona
+en Kayette naar buiten doen komen. Sergius met Cascabel, Jan,
+Sander en Kruidnagel klemden zich aan de wielen vast en spanden
+hunne uiterste krachten in om den wagen tegen den wind in overeind
+te houden. Natuurlijk kwamen de paarden bijna niet van hunne plaats,
+terwijl de grond als het ware van onder hunne voeten wegliep.
+
+Omstreeks halfzes des morgens van den 26sten October, te midden eener
+ondoordringbare duisternis, waren zij eindelijk genoodzaakt midden op
+het ijs de _Schoone Zwerfster_ te doen stilstaan. De paarden konden
+geen stap meer doen. Het ijsveld golfde onophoudelijk, in beweging
+gebracht door eene zware deining, die uit de Behringzee kwam en de
+Straat, ware zij niet met ijs bedekt geweest, in eene onstuimig door
+elkander woelende watervlakte veranderd zou hebben.
+
+--Wat zullen wij beginnen? vroeg Jan.
+
+--Wij moeten zien dat wij op het eiland terugkomen, riep Cornelia,
+die niet meer in staat was Napoleona tot bedaren te brengen.
+
+--Dat kan nu niet meer, zeide Sergius.
+
+--Waarom niet? vroeg Cascabel. Ik vecht nog liever tegen robben dan
+tegen dit stormweer.
+
+--Ik herhaal dat het niet mogelijk is, verzekerde Sergius op nieuw. Wij
+kunnen niet tegen den wind in, de wagen zou daar stellig niet tegen
+bestand zijn. Hij zou òf in stukken gaan òf door den storm achteruit
+gejaagd worden.
+
+--Als wij maar niet genoodzaakt worden de _Schoone Zwerfster_ aan
+haar lot over te laten! zeide Jan.
+
+--Wat, die hier op het ijs laten? hernam Cascabel. Wat moet er van
+ons worden als wij ons huis op wielen niet meer hebben?
+
+--Wij zullen het uiterste doen om het zoo ver niet te laten komen,
+antwoordde Sergius. De wagen is ons eenige behoud en wij moeten hem
+tot elken prijs zien te redden.
+
+--Er valt dus niet meer aan te denken om naar Diomedes
+terugtekeeren? vroeg Cascabel andermaal.
+
+--Onmogelijk, herhaalde Sergius. Wij moeten vooruit zien te komen. Laat
+ons moed vatten en bedaard trachten te blijven, dan zullen wij Numana
+nog wel halen.
+
+Deze woorden gaven allen weder eenige hoop. Het was maar al te
+duidelijk dat er geen sprake kon zijn van naar het eiland terug
+te keeren. De wind blies zoo fel uit het zuidoosten dat menschen
+noch paarden in staat waren daar tegen in te gaan. Evenmin kon de
+_Schoone Zwerfster_ op dezelfde plaats blijven, want alle pogingen
+om den wagen overeind te houden tegenover zulk eenen wind, konden op
+den duur niet beletten dat hij om zou slaan.
+
+Het was nu een uur of tien en dag geworden, als men ten minste eene
+grauwe nevelige schemering daglicht noemen mocht. Laaghangende wolken
+joegen in wilde vaart over de gure ijsvlakte. De wind deed niet alleen
+de losse sneeuw opstuiven, maar kleine stukjes ijs vlogen als scherpe
+hagelsteenen rond. In anderhalf uur tijds kwamen zij nauwelijks eene
+halve mijl vooruit; alles werkte tegen; ieder oogenblik stieten
+zij op waterplassen die zich te midden van het ijs gevormd hadden
+en op schotsen welke op elkander gekruid waren. De uit de open zee
+komende deining bracht het ijsveld aanhoudend in beweging, met harde
+schokken, zoodat het leek alsof zij zich op een slingerend schip in
+eene moeielijke zee bevonden.
+
+Te kwart vóór eenen ongeveer kwam er een schok, harder dan een van
+de vorigen. Rondom den wagen barstte het ijs in alle richtingen, tot
+een heel eind van hen af. Vlak vóór de voeten van de paarden opende
+zich eene scheur van wel dertig voet breedte.
+
+Sergius gaf een schreeuw. Eenige schreden van deze opening af bleven
+allen stilstaan.
+
+--Pas op voor de paarden! riep Jan. Vader, wij moeten de paarden zien
+te redden!
+
+Helaas, het was te laat! Het ijs brak af en de arme beesten verdwenen
+in de diepte. Gelukkig dat de trektouwen afbraken, anders ware de
+_Schoone Zwerfster_ op hetzelfde oogenblik in de scheur gestort.
+
+--Mijn arme paarden! riep Cascabel wanhopig uit.
+
+De trouwe dieren, die hen zoovele jaren overal heen vergezeld hadden,
+die hen zooveel diensten bewezen en al hunne lotswisselingen gedeeld
+hadden, waren door de zee verzwolgen! Niemand van het gezin kon zijne
+tranen bedwingen bij dit rampzalig verlies.
+
+--Achteruit, achteruit! riep Sergius.
+
+Met inspanning van alle krachten slaagden zij er in den wagen van
+den rand der scheur, die hoe langer hoe wijder werd door het op en
+neer gaan van het ijs, terug te trekken. Een pas of twintig meer naar
+achteren kwamen zij weder op eenigszins vasteren bodem.
+
+Daar waren zij voor het oogenblik betrekkelijk in veiligheid, maar wat
+nu te beginnen? De _Schoone Zwerfster_ midden op het ijs laten staan,
+naar Numana den tocht voortzetten en van daar met een span rendieren
+den wagen terug zien te krijgen? Er scheen niets anders op te zitten,
+maar het was bijna niet te doen!
+
+Op eens riep Jan verschrikt: Mijnheer Sergius, kijk toch eens! ....kijk
+eens, wij drijven af!
+
+--Drijven wij af, zegt ge?
+
+Het was maar al te waar!
+
+Er viel niet meer aan te twijfelen. Het ijs was overal in de Straat
+losgeraakt en tusschen de beide kusten aan het drijven. Tengevolge
+van de harde windstooten was het ijsveld, dat door de lage temperatuur
+week was geworden en nergens meer stevig aan elkander hield, in alle
+richtingen gescheurd en in stukken gebroken. In het Noorden waren
+groote open vakken gekomen, daar dreven de schotsen heen en stapelden
+ze zich op de eene plaats opeen, terwijl ze op de andere onder het
+ijs schoten. Hierdoor kreeg het stuk, waar de _Schoone Zwerfster_ op
+stond, ruimte en begon het, door den harden wind in beweging gebracht,
+te drijven. Aan eenige op eenen afstand staande ijsklompen, die nog
+niet in beweging waren, konden zij duidelijk zien dat zij van plaats
+veranderden.
+
+Hun toestand die reeds zoo moeielijk was, werd nu nog veel
+gevaarlijker. Al lieten zij den wagen in den steek, dan konden zij nog
+bij geen mogelijkheid te Numana komen. Er waren nu geen scheuren meer
+die zij om konden trekken, maar groote wakken, waar zij onmogelijk
+over konden en die onophoudelijk, tengevolge der zware deining,
+van richting veranderden. De groote schots, waar zij op stonden,
+werd aan alle kanten door de zee gebeukt en nu her- dan derwaarts
+voortgeschoven. Hoe lang zou het nog duren, dat dit brok in kleinere
+stukken gescheurd werd?
+
+Er scheen geen kans op redding meer. Zij konden niet vooruit, zoo
+min naar den kant van de Siberische kust als ergens anders heen. Het
+ijsveld zou blijven drijven zoo lang het nog heel was en misschien
+zou het pas tot staan komen wanneer het stuitte tegen de onverwrikbare
+ijsmassa, ver in het noorden, waar het poolijs nimmer loslaat of van
+plaats verandert.
+
+De mist werd hoe langer hoe dikker, het werd steeds duisterder en
+tegen twee uur 's middags konden zij nog slechts enkele schreden voor
+zich uitzien. Zij stonden allen tegen den wagen en deden hun best
+om zich zoo goed mogelijk voor den wind te beschutten, terwijl zij,
+zonder een woord te spreken, angstig naar het noorden blikten. Niemand
+durfde raad te geven, want niemand zag een uitweg. Cornelia, Kayette
+en Napoleona stonden, in pelzen gewikkeld, dicht tegen elkander
+aan. Sander was meer verbaasd dan bang; onwillekeurig floot hij
+een deuntje. Kruidnagel was in den wagen bezig met de voorwerpen,
+die door den schok van hunne plaats geraakt waren, weder terecht te
+zetten. Sergius en Jan hadden hunne bedaardheid teruggekregen, maar
+met Cascabel was dit niet het geval. Bitter verweet hij zich thans dat
+hij allen die hem dierbaar waren, aan zulke gevaren blootgesteld bad.
+
+Intusschen trachtten zij zich rekenschap te geven van hunnen
+toestand. Wij hebben reeds vroeger uiteengezet dat er twee
+stroomen in tegenovergestelde richting door de Behringstraat
+loopen, de een naar het Zuiden, de ander naar het Noorden. De
+eerste is naar het schiereiland Kamschatka, de tweede naar het
+Behring-eiland gericht. Kwam de schots, waarop zij ronddreven, in
+den zuidelijken stroom, dan kon het niet anders of zij moest dien
+kant op en bestond er kans dat zij op de kust van Siberië terecht
+kwamen. Geraakten zij echter in den stroom naar het Noorden, dan
+dreven zij hoogstwaarschijnlijk de IJszee in, waar geen vasteland of
+eilandengroep hunne vaart kon stuiten.
+
+De storm werd hoe langer hoe heviger en ongelukkig genoeg draaide
+hij meer en meer naar het Zuiden. De trechter, die door het land aan
+weerszijden gevormd wordt, trok de wind als het ware naar zich toe,
+zoodat het een ware orkaan werd die telkens van richting scheen
+te veranderen.
+
+Sergius en Jan deden echter hun best om de windrichting te bepalen,
+maar voor zoover hun dit gelukte kwamen zij tot de slotsom dat er
+weinig kans voor hen overbleef om door den stroom naar Kamschatka
+gezet te worden. Het kompas deed duidelijk genoeg zien dat hunne
+schots naar het Noorden dreef. Misschien kon zij nog terechtkomen
+op Prins-van-Wales-land, dat is op de kust van Alaska, niet ver
+van Port-Clarence, maar op zulk een gelukkigen afloop mochten zij
+nauwelijks rekenen. Tusschen de Oostkaap en kaap Prins-van-Wales is
+de opening van de straat zóó wijd, dat het bijna niet denkbaar was
+dat zij tegen de Amerikaansche kust zouden blijven vastzitten.
+
+Zij konden zich op hunne schots bijna niet meer staande houden; de
+wind blies zoo fel dat het een wonder was zoo er nog iets overeind
+bleef. Jan, die een weinig naar achteren gegaan was om te zien of het
+ijs onder het beuken der golven nog meer afbrokkelde, werd onderste
+boven geworpen en zou, als Sergius hem niet bijtijds gegrepen had,
+in zee gevallen zijn.
+
+Het was een vreeselijke nacht dien de ongelukkige zwervers
+doorbrachten. Zij konden nu met recht schipbreukelingen genoemd
+worden. Ieder oogenblik was er een nieuwe schrik. Er kwamen drijvende
+ijsbergen in den weg, die tegen hunne schots aanbonsden met een
+donderend gekraak en eene dreuning alsof het stuk ijs in splinters
+zou vliegen. Stortzeeën kwamen er overheen en overstelpten het, als
+moest het voorgoed in de diepte verdwijnen. Het zeewater vloog, door
+den wind opgejaagd, als stof door de lucht en maakte hen doornat; de
+koude drong door tot op hun gebeente. In den wagen was het droog, maar
+de stormvlagen deden het rijtuig trillen en waggelen, zoodat Sergius
+noch Cascabel het raadzaam vonden de vrouwen naar binnen te laten gaan.
+
+Langzaam kropen de uren voorbij. De open vakken werden hoe langer
+hoe grooter en zij dreven nu met minder schokken voort. Het kon zijn
+dat hunne schots reeds in het wijdste gedeelte van de Straat gekomen
+was, dat eenige mijlen verder in de opene IJszee overgaat. Misschien
+bevonden zij zich reeds noordelijker dan de poolcirkel. De stroom,
+die uit de straat loopt, had hen dan voorgoed beet, en die welke hen
+naar Kamschatka voeren kon, lag reeds buiten hun bereik. Werden zij
+niet gestuit door de Amerikaansche kust, wat bijna niet te denken was,
+dan konden zij nergens anders meer terecht komen dan op het vaste
+ijsveld in het verre Noorden.
+
+De dag scheen weinig goeds te kunnen brengen en toch verlangden zij
+allen naar het flauwe daglicht. Dan hoopten zij hunnen toestand een
+weinig duidelijker te kunnen overzien. De ongelukkige vrouwen stonden
+te bidden. Zij begrepen dat er geen andere hulp meer te wachten was
+dan van Gods goedheid.
+
+Eindelijk brak de dag aan. Het was de 27ste October. Maar de storm
+werd er niet minder op. Zelfs scheen het alsof de wind, nu de zon
+boven den horizont stond, nog heviger werd.
+
+Met het kompas in de hand keken Sergius en Jan naar alle richtingen
+uit, maar tevergeefs zagen zij naar het Oosten en naar het Westen,
+nergens was land te ontdekken.
+
+Het was maar al te duidelijk. Door den stroom uit de Behringstraat
+gejaagd, dreef de ijsschots recht naar het Noorden.
+
+Wij behoeven niet te zeggen dat de harde storm, welke in dezen tijd
+van het jaar iets ongewoons was, te Port-Clarence groote ongerustheid
+had doen ontstaan over het lot der reizigers. Maar de bewoners dezer
+plaats waren niet in staat hen te hulp te komen, want zij konden
+tengevolge van het losraken van het ijs hen niet genaken.
+
+Te Numana was dit ook het geval. De beide russische politiebeambten,
+die twee dagen vroeger den overtocht gemaakt hadden, hadden daar
+verteld dat de _Schoone Zwerfster_ in aantocht was. Deze twee maakten
+zich echter niet ongerust uit vriendschap voor onze zwervers. Zij
+stonden op den loer om zoodra graaf Narkine den voet op den Siberischen
+wal zette, hem gevangen te nemen. Zooals de zaken nu stonden, moesten
+zij het er echter voor houden dat hunne prooi hen ontsnapt en de
+balling tegelijk met de familie Cascabel omgekomen was.
+
+Drie dagen later scheen dit vermoeden bevestigd te worden toen er in
+een kleinen inham van de kust twee doode paarden kwamen aanspoelen. Dat
+waren Vermout en Gladiator, het tweespan van het kunstenmakersrijtuig.
+
+--Een geluk is het, zeide een van de politiemannen, dat wij een weinig
+vroeger dan onze man de Straat zijn overgestoken.
+
+--Een geluk bij een ongeluk, antwoordde de ander. Want het blijft
+jammer dat hij ons ontgaan is.
+
+
+
+
+
+III.
+
+DRIJVENDE.
+
+
+Men weet thans hoe op den ochtend van den 27ste October de toestand
+van onze schipbreukelingen was. Alle kans dat het nog goed met hen
+af kon loopen, scheen verloren; zij konden zich niet vleien met de
+flauwste hoop. Eenmaal aan het drijven in de Behringstraat, hadden
+zij alleen door den zuidelijken stroom naar binnen gezet en op de
+aziatische kust gevoerd kunnen worden. Maar de stroom naar het Noorden
+had hen in zijne ijzeren vuist en sleepte hen de Straat uit.
+
+Hoe moest het met het groote brok ijs, waarop zij zich bevonden,
+in de IJszee gaan? Het kon smelten en in stukken breken; het kon ook
+heel blijven. Zou het in dat geval aan het eene of andere strand in de
+Poolzee terecht komen? De wind was nu naar het Oosten gedraaid. Zou
+die hen nog eenige honderden mijlen verder doen drijven, om hen ten
+laatste misschien te doen stranden op de klippen die Spitsbergen of
+Nova-Zembla omringen? Gebeurde dit, welke ontzettende vermoeienissen
+stonden hen dan niet te wachten, en bestond er wel eenige kans om
+weder van die eilanden af en op den vasten wal te komen?
+
+Over al deze gebeurlijkheden peinsde Sergius, en terwijl hij
+onafgebroken den blik gevestigd hield op den in nevelen gehulden
+gezichteinder, praatte hij er over met Cascabel en Jan.
+
+--Wij mogen ons niet ontveinzen, zeide hij, dat wij van gevaren
+omringd zijn. Ieder oogenblik kan deze schots in stukken breken,
+en gelegenheid om er af te komen hebben wij niet.
+
+--Is dat het ergste wat ons op het oogenblik gebeuren kan? vroeg
+Cascabel.
+
+--Voor zoover ik er over oordeelen kan, ja, antwoordde Sergius. Begint
+het eenmaal weder te vriezen, dan wordt het gevaar minder en kan
+het eindelijk geheel verdwijnen. In dezen tijd van het jaar en op de
+breedte waar wij ons bevinden, is het ondenkbaar dat het zachte weder,
+wat wij nu hebben, langer dan enkele dagen aanhoudt.
+
+--Dat houd ik er ook voor, mijnheer Sergius, zeide Jan. Aangenomen
+echter dat de ijsschots heel blijft, waar drijven wij dan heen?
+
+--Het zou mij verwonderen als dat heel ver was en als wij niet
+betrekkelijk spoedig aan een grooter ijsveld vastgevroren raakten. Ligt
+de zee eenmaal weder voorgoed dicht, dan moeten wij beproeven naar
+het vasteland terug te keeren en onze voorgenomen reis hervatten.
+
+--Maar hoe moeten wij dat aanleggen, nu wij geen paarden meer
+hebben? riep Cascabel uit. Mijne arme beesten, dat ik die zoo moest
+kwijt raken! Mijnheer Sergius, die brave dieren waren vrienden van
+ons en nu zijn ze door mijne schuld......
+
+Cascabel kon niet verder spreken; de smart overmande hem. Hij verweet
+zich dat hij deze ramp op zijn geweten had. Wat was dat ook voor een
+onzinnig plan, met een wagen en een span paarden een stuk zee over
+te steken! Het verdriet over zijn verlies maakte dat hij niet eens
+dacht aan al de zwarigheid, welke er het gevolg van wezen kon.
+
+--Het is zeker een onherstelbare ramp, dat ons dit onder deze
+omstandigheden overkomen is, stemde Sergius toe. Wij mannen kunnen
+misschien de vermoeienissen en ontberingen, welke ons te wachten staan,
+nog uithouden, maar de vrouwen die wij bij ons hebben, moeder Cascabel,
+Kayette, Napoleona, kinderen als zij zijn, wat moeten wij met haar
+beginnen als wij de _Schoone Zwerfster_ in den steek laten.....
+
+--Wat zegt ge? In den steek laten?
+
+--Dat zal wel moeten, vader, zeide Jan.
+
+--Helaas, zuchtte Cascabel, terwijl hij wanhopig zijne handen ten
+hemel hief, ik zie nu hoe roekeloos ik geweest ben met deze reis te
+ondernemen! Dit was zeker de manier niet om naar Europa terugtekeeren.
+
+--Toch moet gij den moed niet verliezen, mijn vriend, trachtte Sergius
+hem te troosten. Het gevaar onder de oogen te zien zonder er ons
+vrees door aan te laten jagen, is de beste weg om er aan te ontkomen.
+
+--Komaan vader, hernam Jan, gedane zaken nemen geen keer, wat wij
+gedaan hebben is met ons aller goedvinden geschied. Geef uzelven dus
+de schuld niet dat gij meer gewaagd hebt dan gij wagen mocht en toon
+dat gij nog dezelfde man zijt als vroeger.
+
+Maar al deze redenen baatten niets. Cascabel was door het ongeluk
+overmand. Zijn zelfvertrouwen, de wijsgeerige kalmte waarmede hij
+gewoon was de wereldsche dingen optenemen, het was alles verdwenen.
+
+Intusschen deed Sergius zijn best om te weten te komen in welke
+richting de stroom hen voortdreef. Alle middelen die hij tot zijne
+beschikking had, gebruikte hij; met behulp van het kompas trachtte
+hij, door sommige vaste punten, die hij meende te onderscheiden,
+hunne vaart te bepalen. De weinige uren dat het een weinig licht was,
+besteedde hij met deze waarnemingen.
+
+Gemakkelijk ging dit niet, want alles wat hij als een vast punt
+gebruiken wilde, veranderde onophoudelijk van plaats. Buiten de
+Behringstraat scheen de zee over eene groote uitgestrektheid open te
+liggen. Het bleek nu duidelijk dat bij de ongewoon lage temperatuur het
+ijsveld nog in het geheel niet over zijne volle breedte vastgevroren
+was geweest. Het had alleen gedurende eenige dagen zoo geschenen,
+toen de menigte losse stukken ijs, die door de twee tegen elkander
+inloopende stroomen uit het Noorden en uit het Zuiden in de nauwe
+zeeëngte gedreven waren, tegen elkaar geklemd en vastgeraakt waren.
+
+Na een aantal waarnemingen gedaan en de eene met de andere vergeleken
+te hebben, meende Sergius tot de gevolgtrekking te moeten komen dat hun
+koers sterk naar het noordwesten was afgeweken. Dit was zeker gekomen
+door dat de stroom in de Behringstraat eerst naar de Siberische kust
+geloopen was, dáár den stroom, die van Kamschatka kwam, teruggedrongen
+en vervolgens uit de Straat komende eene groote bocht gemaakt had,
+waarvan de Poolcirkel ongeveer het einde moest wezen.
+
+Ook bleek nu dat de wind, die nog altijd de kracht van eenen storm
+had, geheel naar het zuidoosten gedraaid was. Een tijdlang was hij
+Zuid geweest, maar dat was gekomen doordien de kust hem van richting
+had doen veranderen. In volle zee was hij weder naar den vorigen
+hoek teruggeloopen.
+
+Zoodra Sergius zich hiervan overtuigd had, bracht hij Cascabel op de
+hoogte en hij voegde er bij dat dit, onder de omstandigheden waarin
+zij verkeerden, het gelukkigste was wat hun overkomen kon. Dit goede
+nieuws monterde den terneergeslagen man weder wat op.
+
+--Ja, zeide hij, het is zeker het beste dat wij den kant uitdrijven
+waar wij toch heen willen. Maar wat een omweg, goede hemel, wat
+een omweg!
+
+De schipbreukelingen gingen nu aan het werk om alles zoo goed mogelijk
+interichten voor het geval dat zij nog eenigen tijd op hun drijvend
+eiland moesten doorbrengen. Het eerste waar zij het over eens waren,
+was dat zij weder eene schuilplaats moesten zoeken in de _Schoone
+Zwerfster_ die, nu zij voor den storm wegdreef, minder gevaar liep
+van omver te slaan.
+
+Cornelia, Kayette en Napoleona konden zich dus weder met het fornuis
+bezig houden, waar in een etmaal hoegenaamd geen gelegenheid voor
+geweest was. Het duurde niet lang of het eten was gereed, allen
+gingen aan tafel, en al vlotte het gesprek zoo goed niet als anders,
+toch waren zij dankbaar dat zij weder eene hartsterking kregen. Sedert
+zij het eiland Diomedes verlaten hadden, had dit heel wat te wenschen
+overgelaten.
+
+Zoodoende liep de dag weder ten einde. De windvlagen kwamen nog telkens
+aangieren met onbeschrijfelijke felheid. Talrijke vluchten vogels,
+petrels, ptarmigans en andere, die met recht den naam van stormvogels
+dragen, vlogen over hunne hoofden.
+
+De eerstvolgende vier dagen, de 28ste, 29ste, 30ste, en 31ste October,
+kwam er geen verandering. De wind bleef Oost en in de temperatuur
+was geen daling of rijzing merkbaar.
+
+Sergius had nauwkeurig den vorm en de grootte van hunne ijsschots
+bepaald. Deze had de gedaante van een onregelmatig trapezium, lang
+vierhonderd voet op het breedste en driehonderdvijftig op het smalste
+gedeelte en breed ongeveer honderd voeten. Aan de kanten werd dit
+ijsveld merkbaar dunner en in het midden liep het eenigszins op. Er was
+geen enkele scheur aan de oppervlakte te zien, maar een dof gekraak
+liet zich nu en dan over zijne geheele uitgestrektheid hooren. De
+golven die er op beukten en de windvlagen die er tegen aan botsten,
+hadden er, voor zoover dit op het oogenblik waartenemen viel, nog
+geen belangrijke schade aan toegebracht.
+
+Met de uiterste inspanning was het hun gelukt de _Schoone Zwerfster_
+naar het midden van het ijsveld te sleepen en haar daar te bevestigen
+aan de touwen en palen die anders bij de kermisvertooningen gebruikt
+werden. Nu stond zij zoo stevig, dat er geen gevaar van omslaan meer
+te vreezen was.
+
+Een andere kwade kans leverde echter de aanraking met voorbijdrijvende
+ijsbergen op. Met ongelijke snelheid, naarmate zij door den stroom
+werden voortgejaagd of eene ronddraaiende beweging aannamen, kwamen die
+op hunne schots af, of dreef die ze voorbij. Sommige van die ijsklompen
+waren vijftien of twintig voet hoog en als zij die zoo zagen aankomen,
+was het alsof het schepen waren, die hen kwamen enteren. Van verre
+zagen zij ze al naderen en er was niets aan te doen, of ze tegen
+hunne ijsschots aanbotsen of er langs glijden zouden. Soms buitelden
+die ijsmassa's plotseling onderste boven, als door de eene of andere
+onbekende oorzaak haar zwaartepunt verplaatst werd.
+
+Gebeurde dit, dan kwamen onze zwervers meest met den schrik vrij,
+maar telkens als het tot eene botsing kwam, hadden zij het ergste te
+vreezen. Dan kreeg hun ijsveld dikwijls zulk een schok, dat het een
+geluk was wanneer alles wat breekbaar was en los stond in den wagen,
+niet verbrijzeld werd. De kans dat hunne drijvende verblijfplaats
+zich in een aantal stukken zou oplossen, hing hun dus steeds boven
+het hoofd. Telkens als er zoo'n groote ijsklomp in het zicht kwam
+zochten zij allen eene schuilplaats rondom de _Schoone Zwerfster_ en
+klemden zij zich aan den wagen vast, waarbij Jan steeds de nabijheid
+van Kayette zocht. Het verschrikkelijkste wat hen overkomen kon,
+was dat hun ijsveld in verschillende stukken brak en sommigen van hen
+naar onderscheidene kanten werden voortgesleurd. Bovendien was het ijs
+minder stevig aan de randen dan in het midden, waar het verscheidene
+voeten dikker was.
+
+Gedurende den nacht hielden Cascabel, Sergius, Jan en Kruidnagel om
+beurten de wacht. Zij keken scherp uit in de dikke duisternis, te
+midden waarvan zij de witte reuzengevaarten als spoken voorbij zagen,
+glijden. Ook werd het uitzicht belemmerd door dichte nevels, die als
+wolkensluiers door den wind voortgezweept en door de maan, die even
+boven den horizont verscheen, met een grauw en geheimzinnig licht
+overgoten werden. Zoodra de man, die op wacht stond, onraad meende
+te bespeuren, maakte hij alarm en vlogen zij allen op om aftewachten
+wat er komen zou. Niet zelden ging de naderende ijsberg plotseling
+een anderen kant op en gleed hij voorbij, maar soms bonsde hij ook
+tegen hun ijsveld aan zoodat de touwen van de _Schoone Zwerfster_
+afknapten en de palen uit het ijs gerukt werden. Zij mochten van
+geluk spreken dat er niets ergers gebeurde en dat de kille bodem,
+waar hun wagen opstond, niet in een aantal stukken gescheurd werd.
+
+Intusschen kwam er nog maar geen verandering in de ongewone
+weersgesteldheid, vroor de zee nog maar niet dicht, niettegenstaande
+het nu reeds in de eerste week van November was, en bleef zij hier,
+op enkele graden slechts beneden den poolcirkel, bevaarbaar. Zoo
+iets was inderdaad bijna zonder voorbeeld. Het had een geluk
+voor hen kunnen wezen indien de eene of andere walvischvaarder,
+die verhinderd was geweest de thuisreis bij tijds te aanvaarden,
+hen voorbij was gekomen. Dan zouden zij door fakkels, of door
+geweerschoten getracht hebben de aandacht der bemanning te trekken,
+zij hadden op het schip eene toevlucht kunnen vinden en dit zou hen
+in een der Amerikaansche havens, te Victoria, te San Francisco, te
+San Diego, of op de Siberische kust, te Petropavlovsk of te Okhotsk
+aan land hebben kunnen zetten. Maar er kwam geen schip te zien. Zoo
+ver het oog reikte, niets dan her- en derwaarts drijvende ijsbergen,
+niets dan de oneindige, ledige zee, wier grens alleen de onbewegelijke
+ijsrand in het verre Noorden zijn kon!
+
+Eén geluk hadden zij, namelijk dat indien de lage temperatuur
+niet langer duurde dan bij mogelijkheid te veronderstellen was,
+en al moesten zij ook eenige weken achtereen drijvende blijven,
+zij geen gevaar liepen gebrek aan levensmiddelen te krijgen. In het
+vooruitzicht van een langen tocht te moeten maken door de onbewoonde
+vlakten van Siberië, waar geen gelegenheid bestond om voedsel te
+koopen, hadden zij een ruimen voorraad ingelegd vleesch, meel, rijst,
+vet en andere levensbehoeften medegenomen. Voor het voederen van de
+paarden behoefden zij zich, ongelukkig genoeg, niet ongerust meer te
+maken. Zelfs zou het de vraag geweest zijn, nu dit dooiweder tegen
+alle waarschijnlijkheid was ingetreden, of zij Vermout en Gladiator
+in het leven hadden kunnen houden, indien die arme beesten hun graf
+niet in de golven gevonden hadden.
+
+Van den 2den tot den 6den November kwam er nog geene verandering,
+alleen ging de wind een weinig liggen en draaide hij gaandeweg
+naar het Noorden. Het was niet langer dan een paar uren op den dag
+licht, daarna werd het weder duister en dit maakte hunnen toestand
+nog vreeselijker. Sergius poogde voortdurend de richting te bepalen
+waarin zij zich bewogen, maar dit gelukte hem slechts ten deele en
+dewijl zij den weg, dien zij aflegden, dus niet op de kaart konden
+afzetten, wisten zij ook volstrekt niet meer waar zij zich bevonden.
+
+Eindelijk kregen zij den 7den een vast punt in het oog, waar zij ten
+naasten bij aan zien konden op welke plek zij waren.
+
+Des ochtends te elf uren, toen de bleeke zonnestralen den omtrek
+een weinig verlichtten, waren Sergius en Jan met Kayette naar het
+voorste gedeelte van hun ijsveld gegaan. Onder hunne bagage bevond
+zich een vrij goede verrekijker, waar Kruidnagel gewoon was aan de
+kermisgasten de Evennachtslijn in te vertoonen. Hiertoe was er over
+het groote glas een draad gespannen. Dan liet hij ook de menschen
+op de maan kijken, door middel van kleine vliegjes, die hij in de
+buis van den kijker liet zakken. Dien verrekijker had Jan zorgvuldig
+schoongemaakt en hij gebruikte hem nu om te zien of er in de verte
+niet iets te onderscheiden viel.
+
+Bij deze gelegenheid nam hij nauwkeurig den gezichteinder op, doch
+hij zag niets. Op eens wees Kayette naar het Noorden en zeide:
+
+--Kijk eens mijnheer Sergius, daar ginds meen ik iets te zien. Kan
+dat geen berg zijn?
+
+--Een berg? vroeg Jan. Dat geloof ik niet. Het zal wel weder een
+ijsberg wezen.
+
+Hij richtte zijnen verrekijker naar het punt waar het Indiaansche
+meisje heen wees.
+
+--Ik geloof waarlijk dat Kayette gelijk heeft, zeide hij na een
+oogenblik gekeken te hebben.
+
+Hij reikte den kijker aan Sergius over, die hem voor zijn oog plaatste.
+
+--Het is zoo, bevestigde deze. Het is een tamelijk hooge berg. Kayette
+heeft scherper oogen dan wij.
+
+Zij keken andermaal en kwamen tot de slotsom dat er op eenen afstand
+van vijf of zes mijlen in het Noorden land moest liggen.
+
+--Een stuk land, waar zulk een hooge berg op staat, moet nog al eenige
+uitgestrektheid hebben, meende Jan.
+
+--Dat houd ik er ook voor Jan, antwoordde Sergius. Wij moeten ons
+best doen om op de kaart te vinden wat het voor een land zijn kan,
+en zoo doende kunnen wij te weten komen waar wij ons bevinden.
+
+--Als ik mij niet vergis, hernam Kayette, zie ik een rookkolom uit
+den berg opstijgen.
+
+--Dan zou het een vuurspuwende berg moeten wezen, zeide Sergius.
+
+--Ja zeker, bevestigde Jan, na opnieuw door den kijker gezien te
+hebben. Ik kan duidelijk den rook onderscheiden.
+
+Het begon intusschen reeds duister te worden, zoodat zij zelfs door
+den kijker nauwelijks de omtrekken van den berg meer zien konden.
+
+Een uur later, toen het daglicht nagenoeg geheel verdwenen was,
+zagen zij echter duidelijk een vurig schijnsel in dezelfde richting,
+die zij terstond aangeteekend hadden door eene streep, welke zij op
+de sneeuw getrokken hadden.
+
+--Laat ons gaan zien of wij op de kaart iets wijzer kunnen worden,
+zeide Sergius.
+
+Zij keerden met hun drieën naar de _Schoone Zwerfster_ terug, Jan
+haalde zijn atlas te voorschijn, sloeg de kaart op waar het gedeelte
+van de ijszee ten Noorden van de Behringstraat op stond, en nu kwamen
+zij spoedig te weten wat zij zochten.
+
+Het was Sergius reeds gebleken dat de stroom, uit de Straat komende,
+eerst noordwaarts liep, en een vijftig mijlen meer naar buiten,
+noordwestelijk. Ook hadden zij bevonden dat hunne ijsschots eenige
+dagen lang in dezelfde richting als de stroom was voortgedreven. Zij
+moesten dus zoeken welk land er in het Noordwesten liggen kon. Een
+mijl of twintig van het vasteland stond er op de kaart een groot
+eiland geteekend, dat de aardrijkskundigen Wrangel-eiland noemen,
+doch waarvan de gedaante niet dan zeer onvolledig bekend is. Naar alle
+waarschijnlijkheid zou hunne ijsschots daar echter niet aanlanden,
+want de stroom sleepte hen voort in den breeden zeearm, die tusschen
+het eiland en de Siberische kust doorloopt.
+
+Sergius hield zich stellig overtuigd dat het land, dat zij zagen,
+Wrangel-eiland moest zijn. Van de zuidkust van dit eiland steken twee
+punten uit, kaap Hawan en kaap Thomas, en een vuurspuwende berg, die
+altijd in werking is en op de nieuwste kaarten aangeteekend staat,
+verheft zich midden op het eiland. Dit moest de vulkaan wezen die
+Kayette het eerst in het oog gekregen had en waarvan zij in de
+duisternis het vurige schijnsel onderscheidden.
+
+Nu zij dit wisten, viel het hun niet moeilijk den weg te bepalen
+dien de ijsschots, na de Behringstraat uitgedreven te zijn,
+had afgelegd. Eerst waren zij de kust rond en kaap Serdtse-Kamen
+rondgevoerd, vervolgens voorbij Kolioutchine-baai, het voorgebergte
+Wankarem en de Noordkaap, en eindelijk waren zij de Long-straat
+ingestevend, die Wrangel-eiland en de kust van het Tchouktchi-land
+van elkaar scheidt.
+
+Welken kant hun ijsveld op zou gaan nadat het door den stroom de
+Longstraat weder uitgedreven was, konden zij bij geen mogelijkheid
+vooruit weten. Sergius wist, en het maakte hem niet weinig ongerust,
+dat er in het Noorden geen ander land meer op de kaart vermeld staat
+en dat de grens der ijszee gevormd wordt door het onmetelijke ijsveld,
+dat nimmer losraakt en te midden waarvan de Noordpool gelegen is.
+
+De eenige kans op redding die hun scheen overteblijven, was als het
+veel kouder werd en de geheele zee dientengevolge dichtvroor. Het
+kon niet lang meer duren of dit moest gebeuren, want in gewone
+omstandigheden zou het reeds sedert ettelijke weken geschied zijn. Vóór
+dat zij aan den rand van het vaste ijsveld gekomen waren zou hunne
+schots dan tot stilstand komen, en over de achter hen gevormde
+ijsvlakte zouden zij in zuidelijke richting moeten trachten het
+vasteland weder te bereiken. Dit zou echter niet anders te doen zijn
+dan door de _Schoone Zwerfster_ in den steek te laten, en het was
+bijna iets onmogelijks, zonder eenig onderkomen, dien langen tocht
+over het ijs afteleggen.
+
+De wind bleef immer Oost, maar ofschoon het geen storm meer was,
+woei het nog hard. Door de windvlagen opgezweept, kwamen aanhoudend
+de woeste golven op hun ijsveld breken, zoodat de buitenste rand
+voortdurend een weinig afbrokkelde. Dit had echter niet veel te
+beteekenen, maar het zeewater, stuitende op het ijs, vloog er overheen
+en overdekte het, even als de golven over het dek van een lenzend
+schip vliegen. Dit ging met zulke schokken gepaard dat het ijsveld
+tot op het dikste gedeelte er van dreunde en kraakte, en het telkens
+scheen alsof het in stukken zou breken. Die stortzeeën kwamen tot
+in de onmiddellijke nabijheid van de _Schoone Zwerfster_ en dreigden
+den wagen, met alles wat er zich in of bij bevond, voort te sleuren.
+
+Om dit te voorkomen moesten er weder voorzorgen genomen worden. Sergius
+gaf het denkbeeld aan de hand om de sneeuw, die sedert het begin
+van November in groote massa's gevallen was, op te hoopen tot eene
+soort van dijk aan den achterkant van het ijsveld, waar de golven
+het meest van daan kwamen. Allen togen aan het werk om dit tot stand
+te brengen. De sneeuw werd stevig aangestampt en opgestapeld tot eene
+hoogte van een voet of vier vijf. Zoodoende maakten zij eenen muur van
+eenige voeten dikte, die eene borstwering vormde waar de golven niet
+overheen konden, zoodat alleen het opspattende schuim nog nu en dan
+den wagen overdekte. Op dezelfde manier wordt aan den achtersteven
+van een lenzend schip dikwijls eene nood-verschansing gemaakt om de
+stortzeeën af te weren.
+
+Terwijl zij aan dit werk bezig waren, gooiden Sander en Napoleona
+elkander dikwijls met sneeuwballen, waarbij zij Kruidnagel's rug nog
+al eens tot mikpunt kozen. Voor zulk een kinderspel was het eigenlijk
+nu geen geschikte gelegenheid, maar Cascabel liet hen begaan, tot
+op zekeren dag toen een sneeuwbal, die niet goed gemikt werd, bij
+ongeluk op Sergius' hoed terechtkwam.
+
+--Wie is de stommerik die dat doet? riep Cesar.
+
+--Ik heb het gedaan vader, antwoordde Napoleona heelemaal ontdaan
+over hare onhandigheid.
+
+--Nu, dan ben jij de stommerik, zeide Cascabel. Mijnheer Sergius,
+gij moet het die ondeugende meid niet kwalijk nemen.
+
+--Wel, het komt er niets op aan, antwoordde Sergius. Laat zij het
+maar komen afzoenen, dan is het alsof er niets gebeurd is.
+
+Zoo geschiedde het en daarmede was het uit.
+
+Zij hadden nu eenen dijk aan den achterkant van het ijsveld opgeworpen,
+maar voltooiden dien vervolgens in alle richtingen, zoodat de _Schoone
+Zwerfster_ omgeven werd met eene soort van ijsdam, waardoor de wagen
+van alle kanten beschut stond. De wielen waren tot aan de assen in de
+sneeuw bedolven en voor omvallen bestond dus geen gevaar meer. Tusschen
+de borstwering en den wagen lieten zij een nauwe gang open, zoodat er
+eene kleine ruimte vrij bleef om te loopen. Het leek nu een schip,
+dat te midden van ijsbergen overwintert en waarvan de buitenkant
+door eene dikke sneeuwlaag tegen de koude en de stormvlagen beschut
+wordt. Zoo lang de ijsschots zelve niet begon te zinken, liepen de
+schipbreukelingen dus geen gevaar meer om door de golven weggesleurd te
+worden, en dank zij deze voorzorgen konden zij het tijdstip afwachten
+dat de vorst weder zou intreden, hetgeen in de poolstreken toch altijd
+eenmaal, en dan voor geruimen tijd, gebeurt.
+
+Maar als dit oogenblik aanbrak, dan zouden zij hunne schuilplaats
+verlaten moeten om het land weder optezoeken. Het huis op wielen,
+dat zijnen bewoners in alle gewesten van de Nieuwe Wereld eene
+veilige woonstede geweest was, zouden zij, tusschen het ijs en de
+sneeuw bekneld, moeten achterlaten. Als de zomer weer aanbrak en
+het ijs in de poolzee begon te smelten, zou de _Schoone Zwerfster_
+dieper en dieper in de weeke massa bedolven raken om eindelijk door
+de golven verzwolgen te worden!
+
+Als Cascabel hieraan begon te denken, hoe geneigd hij ook anders was
+om van alle dingen den goeden kant te zien, rukte hij zich de haren
+van wanhoop uit het hoofd en verwenschte hij het ongeluk dat hem
+vervolgde. Hij gaf er zichzelven de schuld van en vergat dat alles
+alleen het gevolg was van de schurkenstreek waardoor hij in den bergpas
+der Sierra Nevada van zijne spaarpenningen beroofd was. De schavuiten
+die dat gedaan hadden, waren verantwoordelijk voor al het kwaad dat
+uit hunne schelmerij voortvloeide.
+
+Het baatte niet of de moedige Cornelia haar best deed om haren
+man optebeuren, eerst door vriendelijke woorden en later door hem
+hard toetespreken, in de hoop dat hij, door zich driftig te maken,
+zijne oude geestkracht terug zou krijgen. Het hielp niet of zijne
+kinderen en zelfs Kruidnagel hem zeiden dat zij even goed als hij
+verantwoordelijk waren voor hetgeen zij gezamenlijk besloten en
+gedaan hadden. De reis was immers, zeiden zij, ondernomen, met aller
+goedvinden. Ook Sergius en Kayette, het "kwakkeltje" zooals Cascabel
+haar bleef noemen, voegden zich bij de anderen om hem moed in te
+spreken. Hij wilde naar geen rede luisteren.
+
+--Zijt ge dan geen man meer? vroeg Cornelia hem op zekeren dag,
+waarbij zij hem bij den arm greep en terdege heen en weer schudde.
+
+--Zeker ben ik niet zooveel mans als jij, antwoordde Cesar mismoedig
+en schoof weer in zijnen hoek, waar deze ontboezeming zijner wederhelft
+hem uit te voorschijn gehaald had.
+
+De waarheid was echter dat moeder Cascabel even weinig op haar
+gemak was als haar man; maar zij begreep beter dan iemand anders hoe
+noodzakelijk het was het hoofd van het gezin, die altijd zoo blijmoedig
+den tegenspoed weerstaan had, uit zijne neerslachtigheid optewekken.
+
+Sergius begon zich langzamerhand ook ongerust te maken over het
+proviand. Zij moesten niet alleen te eten hebben tot op het oogenblik
+dat zij hunnen tocht over de ijsvlakte zouden aanvangen, maar ook tot
+op den dag dat de karavaan op de Siberische kust kon aanlanden. Op
+de jacht viel in het geheel niet te rekenen, want de zeevogels, die
+te midden der ondoordringbare nevels nog over hunne hoofden vlogen,
+werden hoe langer hoe zeldzamer. Het werd dus noodzakelijk geacht
+allen op rantsoen te stellen, teneinde op den langdurigen tocht,
+dien zij nog te doen konden hebben, voorbereid te wezen.
+
+Onder deze omstandigheden kwam de ijsschots, waarop zij dreven,
+altijd door den stroom voortgesleept wordende, op de hoogte van de
+Ayo-eilanden, die tegenover de noordkust van Azië gelegen zijn.
+
+
+
+
+
+IV.
+
+VAN DEN 16DEN NOVEMBER TOT DEN 2DEN DECEMBER.
+
+
+Alleen op grond van eene gissing, geloofde Sergius deze eilandengroep
+te onderkennen. In verband met zijne waarnemingen, had hij zijn best
+gedaan om te berekenen hoeveel zij afdreven, hetgeen gemiddeld ongeveer
+vijftien mijlen in het etmaal wezen kon.
+
+De Ayo-archipel, dien zij echter niet in het gezicht kregen, ligt
+volgens de kaart op 150° lengte en 75° breedte en derhalve op ongeveer
+honderd mijlen afstands van de kust.
+
+Sergius vergiste zich in zijne berekening niet. Den 16den November
+kwam het ijsveld zuidelijk van deze eilandengroep, maar op welk
+eenen afstand wist hij niet te bepalen. Al had hij de instrumenten
+tot zijne beschikking gehad die op zee gebruikt worden om de vaart
+van schepen op de kaart af te zetten, had hij daarmede toch nog niets
+kunnen aanvangen, want de zon vertoonde zich slechts gedurende enkele
+minuten tusschen de nevelen die de kim bedekten. Daarop kon dus geene
+lengte- of breedtebepaling gedaan worden. Zij waren nu voorgoed in
+den nimmer eindigenden nacht der poollanden gekomen.
+
+Het weder bleef even onaangenaam, al begon het ook langzamerhand
+kouder te worden. Het kwik in de thermometerbuis schommelde een weinig
+boven het vriespunt op en neer. Dit was nog lang niet voldoende om
+de ijsklompen, die op den zeespiegel drijvende waren, aan elkander
+te doen vriezen. Nog altijd ontmoette hunne ijsschots dus nog geen
+hinderpaal op haren zwerftocht over den oceaan.
+
+Alleen vertoonden er zich tusschen de inkepingen aan den rand der
+schots van die ijsvliezen, welke baai-ijs genoemd worden door de
+strandbewoners, die daarin een voorteeken zien van de in aantocht
+zijnde harde vorst. Sergius en Jan gaven nauwkeurig acht op dit
+verschijnsel, dat binnen korter of langer tijd de geheele oppervlakte
+der zee met eene dunne ijslaag overdekken moest. Kwam het zoo ver,
+dan zou het ijs-seizoen voorgoed zijn ingetreden en kwam er ook, als
+men het zoo noemen wil, eene verandering "ten goede" in den toestand
+onzer schipbreukelingen. Zij verlangden er ten minste naar.
+
+In de tweede helft van November sneeuwde het bijna aanhoudend en
+met dichte vlokken, die door den wind bijna evenwijdig met de zee
+voortgedreven, in dichte hoopen zich opstapelden tegen en op den
+rondom de _Schoone Zwerfster_ opgeworpen muur. Deze werd dientengevolge
+aanmerkelijk hooger.
+
+Dit leverde echter geen bezwaar op en zelfs gaf het eene betere
+beschutting voor de koude, wat een niet te versmaden voorrecht
+was. Cornelia kon nu zuiniger met hare brandstoffen omgaan en die
+alleen gebruiken om te koken. Zij had hier al meermalen ernstig
+over nagedacht, want wat zouden zij moeten beginnen als hun voorraad
+opraakte?
+
+Gelukkig ondervonden zij binnen den reiswagen nog weinig last van
+koude, want de thermometer bleef daar een graad of drie, vier boven
+het vriespunt. Naarmate de _Schoone Zwerfster_ meer onder de sneeuw
+bedolven raakte, werd het binnen zelfs warmer. Wat zij dus nu te
+vreezen hadden was niet de koude, maar veeleer gebrek aan lucht,
+wanneer alle openingen verstopt mochten raken.
+
+Teneinde dit te voorkomen, moest de sneeuw gedeeltelijk weggeruimd
+worden en van dezen vermoeienden arbeid kregen zij allen weder
+hunne portie.
+
+Zij begonnen met de gang vrij te maken die binnen de borstwering rondom
+den wagen opengehouden was, vervolgens maakten zij eenen uitgang
+door den muur naar buiten, waarbij zorg gedragen werd dat deze naar
+het Westen zich opende zoodat de sneeuw, die met den oostenwind werd
+aangevoerd, het gat niet weder dicht kon maken.
+
+Indien zij echter meenden dit gevaar te boven te zijn, rekenden zij
+buiten den waard. Dit zou spoedig daarna blijken.
+
+De schipbreukelingen verlieten nu evenmin gedurende den dag als
+bij nacht de kamertjes in den wagen, waar zij veilig beschut zaten
+tegen den wind zoowel als tegen de koude, die buiten langzamerhand
+vinniger begon te worden, Sergius en Jan deden hunne waarnemingen op
+de weinige oogenblikken waarin de zwakke zonnestralen de omgeving
+eenigszins verhelderden. Tot het tijdstip van den zonnestilstand,
+op den 21sten December, zou de zon nog steeds lager boven de kim
+zich verheffen. Voortdurend zagen zij te vergeefs uit naar den een of
+anderen walvischvaarder, die zij hoopten dat hier mocht overwinteren,
+of die in de nabijheid van de Behringstraat eene schuilplaats kwam
+zoeken. Iederen dag vonden zij zich opnieuw teleurgesteld in de hoop
+dat hunne ijsschots eindelijk vast zou raken aan een grooter ijsveld,
+waarover zij den vasten wal van Siberië konden bereiken. Mistroostig
+gingen zij, als hunne waarnemingen afgeloopen waren, naar binnen en
+poogden zij op de kaart de richting aftezetten waarheen zij gevoerd
+waren.
+
+Wij hebben reeds opgemerkt dat Sergius en Jan op de jacht geen enkel
+stuk eetbaar wild meester hadden kunnen worden, van het oogenblik af
+dat zij Port-Clarence verlaten hadden. Cornelia zou niets hebben kunnen
+aanvangen met zeevogels, die door hun traanachtigen smaak oneetbaar
+zijn en door geene kookkunst smakelijk zijn te maken. Ptarmigans
+en petrels zijn geen schot kruit waard en Jan begreep wijselijk dat
+hij zijnen voorraad beter kon gebruiken dan het op deze onsmakelijke
+beesten te verschieten.
+
+Zoo dikwijls hij echter buiten den wagen noodig had, nam hij, uit
+gewoonte, zijn geweer mede. Op den middag van den 26sten November
+vond hij werkelijk gelegenheid het te gebruiken. Buiten den wagen
+hoorden zij een schot vallen en bijna op hetzelfde oogenblik riep
+Jan met luider stem om hulp.
+
+Dit was iets heel ongewoons en zelfs eene reden tot
+ongerustheid. Zonder dralen snelden Cascabel, Sander, Kruidnagel en
+Sergius, door de honden gevolgd, naar buiten.
+
+--Hierheen, hierheen! riep Jan.
+
+Al roepende liep hij heen en weder, als of hij wilde beletten dat
+zijne prooi hem ontsnapte.
+
+--Wat is er gaande? vroeg Cascabel.
+
+--Ik heb een rob aangeschoten en als wij niet oppassen ontsnapt hij
+ons en zwemt weg.
+
+Het was een groot dier, dat Jan in de borst getroffen had. Het bloed
+stroomde uit de wonde over de sneeuw. Als Sergius en de anderen niet
+waren komen opdagen, zou de rob zeker ontglipt zijn. Kruidnagel ging
+het beest dapper te lijf, dat met eenen slag van zijn staart Sander
+reeds onderste boven had doen tuimelen. Niet zonder moeite hielden zij
+het in bedwang en Jan verbrijzelde het met eenen kolfslag de hersenpan.
+
+Voor de algemeene tafel in de _Schoone Zwerfster_ had dit gerecht niet
+veel waarde, maar Wagram en Marengo konden zich geruimen tijd aan het
+vleesch te goed doen. Hadden de twee honden kunnen spreken, dan zouden
+zij Jan zeker bedankt hebben voor de tractatie die hij hen bezorgde.
+
+--Hoe of het eigenlijk komt dat beesten niet praten kunnen? vroeg
+Cascabel bij deze gelegenheid, toen zij allen weder bij het
+keukenfornuis gezeten waren.
+
+--Dat komt eenvoudig hier vandaan, antwoordde Sergius, dat zij geen
+verstand genoeg hebben om te spreken.
+
+--Gelooft gij dan, zeide Jan, dat de gave van te kunnen spreken het
+gevolg is van eene zekere hoeveelheid verstand?
+
+--Zonder eenigen twijfel, althans bij de hoogere dieren. Een hond,
+bij voorbeeld, heeft eene keel die juist zoo gevormd is als de keel
+van een mensch en hij zou even goed kunnen praten als deze. Dat hij
+het niet doet is alleen het gevolg hiervan, dat zijn denkvermogen
+niet genoeg ontwikkeld is om zijne gedachten in woorden uittedrukken.
+
+Deze bewering van Sergius is niet boven twijfel verheven, maar er
+zijn toch geleerden die hetzelfde volhouden.
+
+Wij mogen niet onvermeld laten dat Cascabel langzamerhand tot
+andere gedachten begon te komen. Wel bleef hij zich nog altijd
+verantwoordelijk voelen over den toestand waarin zij geraakt
+waren, maar zijne aangeboren kloekmoedigheid kreeg toch weder de
+overhand. Hij was zoo gewoon geraakt zich door alle moeilijkheden heen
+te slaan, dat hij aan geen onherstelbaren tegenspoed meer gelooven
+kon; zijn geluksster, meende hij, was slechts voor een korten tijd
+ondergegaan. Hier kwam bij dat geen der leden van zijn gezin tot dusver
+van de doorgestane ontberingen en vermoeienissen eenig lichamelijk
+letsel ondervonden had. Het grootste gevaar was hierin gelegen, dat
+als er niet spoedig verbetering kwam, hunne opgewektheid en hun moed
+misschien verloren zouden gaan.
+
+Teneinde dit te voorkomen, deed Sergius alles wat hij kon om zijne
+reisgenooten bezig te houden. Gedurende de vele uren waarin zij niets
+te doen hadden en bij het lamplicht rond de tafel gezeten waren,
+vertelde hij hen zijne reisavonturen op zijne tochten in Europa en
+Amerika. Jan en Kayette luisterden altijd met de meeste aandacht en
+leerden veel van hem, want Sergius wist op elke vraag een leerzaam
+antwoord te geven. Door de vele ervaring welke hij had opgedaan,
+kwam hij altijd tot deze slotsom:
+
+--Gij ziet dus mijne vrienden, dat wij geene reden hebben om den moed
+op te geven. Het stuk ijs waar wij ons op bevinden is stevig genoeg en
+nu het weer gaat vriezen, bestaat er geen gevaar meer dat het stuk zal
+gaan. Bovendien is het een geluk dat wij juist den kant opdrijven waar
+wij heen moeten en wij leggen dus dit gedeelte van onzen tocht afzonder
+ons te vermoeien, even alsof wij op een schip waren. Wij moeten maar
+geduld hebben; ten laatste komen wij zeker in eene goede haven terecht.
+
+--Wel, ik geloof dat niemand van ons daar aan twijfelt, antwoordde
+Cascabel, die zijne goede luim geheel terug gekregen had. Ik zou hier
+wel eens iemand willen zien die den moed opgeeft. Wie dat durft te
+doen zonder dat ik er het voorbeeld van geef, zet ik op water en brood.
+
+--Wij hebben niet eens brood, merkte Sander op.
+
+--Nu, dan op scheepsbeschuit en water. Bovendien krijgt hij geen
+uitgangkaartje als hij uit den wagen gaat.
+
+--Mooi praten! zeide Kruidnagel. Wij kunnen er niet uit.
+
+--Mond gehouden! Het is zooals ik gezegd heb.
+
+In de laatste week van November sneeuwde het vervaarlijk. Er vielen
+zulke pakken sneeuw en deze stapelden zich zoodanig op, dat niemand
+meer buiten kon komen en dit was oorzaak dat er bijna een groot
+ongeluk gebeurd was.
+
+Des ochtends van den 30sten November bespeurde Kruidnagel, toen hij
+wakker werd, dat het hem groote moeite kostte om adem te halen. Het
+was alsof er geen lucht meer in den wagen te krijgen was.
+
+De anderen lagen nog in hunne bedden in een diepen en benauwden
+slaap. Het was zoo bedompt in de vertrekjes dat Kruidnagel een gevoel
+had alsof hij stikken zou.
+
+Hij poogde de buitendeur open te maken om versche lucht te scheppen,
+maar zag er geen kans toe.
+
+--Heidaar, mijnheer Cascabel! riep hij zoo hard dat al de slapers in
+de _Schoone Zwerfster_ opschrikten.
+
+Sergius, Cascabel en de twee jongens sprongen op. Het eerste wat Jan
+zeide, was:
+
+--Maak de deur toch open! Ik stik hier.
+
+--Ik kan de deur niet open krijgen, antwoordde Kruidnagel.
+
+--Dan de raampjes.
+
+Dit ging evenmin, want de raampjes sloegen naar buiten op en het was
+niet mogelijk ze los te krijgen.
+
+In een oogenblik hadden zij met hun allen de deur uit hare hengels
+gelicht. Toen bleek het hoe het kwam dat zij niet open kon.
+
+De gang die zij rondom de _Schoone Zwerfster_ vrijgelaten hadden,
+was geheel verstopt geraakt door de sneeuw die er zich gedurende den
+nacht in opgehoopt had. Maar niet alleen de gang, ook de opening
+welke in den muur gemaakt was om naar buiten te kunnen komen, was
+door de sneeuw niet meer te vinden.
+
+--Zou de wind gedraaid zijn? vroeg Cascabel.
+
+--Dat denk ik niet, antwoordde Sergius. Als de wind West was, zou er
+zulk eene massa sneeuw niet gevallen zijn.
+
+--Dan moet ons ijsveld zelf omgedraaid zijn, meende Jan.
+
+--Dat houd ik voor het meest waarschijnlijk, bevestigde Sergius. Maar
+dat zullen wij later onderzoeken. Op het oogenblik is het zaak te
+zorgen dat wij niet stikken door gebrek aan lucht.
+
+Zonder langer te praten gingen Jan en Kruidnagel met eene schop en
+een houweel aan het werk om de gang weder open te krijgen. Dit was
+eene zware karrewei, want de harde en vaste sneeuw was tot boven de
+_Schoone Zwerfster_ opgestapeld, zoodat er bijna niets van den wagen
+meer te zien was.
+
+Zij moesten elkaar bij het werk dan ook spoedig aflossen. Er was geen
+ruimte om de sneeuw naar buiten te werpen en zij waren dus genoodzaakt
+die in het voorste vertrekje te storten, waar zij echter, tengevolge
+van de warmte die daar heerschte, spoedig smolt en als water weder
+naar buiten stroomde.
+
+Na een uur arbeids waren zij nog niet door de vaste sneeuwmassa
+heen. Zij kwamen dus nog niet in aanraking met de buitenlucht, konden
+in den wagen de lucht niet ververschen en het werd daar met iedere
+minuut benauwder, want de zuurstof werd hoe langer hoe minder en het
+koolzuur hoe langer hoe meer.
+
+Zij hijgden allen naar adem en snakten naar lucht in dezen bedorven
+dampkring. Kayette en Napoleona konden het nauwelijks meer uithouden,
+maar Cornelia had het duidelijk het ergst te kwaad. Kayette
+vergat zichzelve om moeder Cascabel zooveel zij kon verlichting te
+geven. Hadden zij maar een enkel raampje open kunnen krijgen, dan ware
+het voldoende geweest om een stroom van lucht binnen te laten komen,
+maar wij hebben reeds verteld dat dit niet kon.
+
+--Moed gehouden! riep Sergius. Wij hebben al zes voet in de sneeuw
+uitgegraven en heel dik kan de laag nu niet meer zijn.
+
+Dit moest inderdaad het geval wezen indien er geen sneeuw meer
+bij kwam. Maar zij wisten niet of het nog niet aanhoudend bleef
+voortsneeuwen.
+
+Cascabel kwam toen op het denkbeeld om niet langer recht vooruit, maar
+naar boven te graven, in welke richting de sneeuwlaag waarschijnlijk
+minder dik en dus ook minder vast moest wezen.
+
+Dit bleek werkelijk het geval te zijn. Het graven ging nu
+gemakkelijker. Zij maakten eene soort van koker en na nog een half uur
+arbeid, waren zij er door heen. De buitenlucht stroomde naar binnen.
+
+Het was hoog tijd. Zij hadden het niet lang meer kunnen uithouden.
+
+--Wat is dat heerlijk! riep Napoleona, terwijl zij diep ademhaalde.
+
+--Dat is nog lekkerder dan een taartje, zeide Sander likkebaardende.
+
+Het duurde echter nog eenigen tijd vóór dat Cornelia bijkwam uit de
+verdooving waarin zij door de benauwdheid geraakt was. Zij was bijna
+flauw gevallen.
+
+De opening werd nu wijder gemaakt en de mannen kropen er doorheen
+tot boven op den ijsmuur. Zoover het oog reikte was alles wit. De
+_Schoone Zwerfster_ lag onder deze dikke laag geheel bedolven en was
+alleen nog te onderscheiden als eene vormelooze ophooging van het
+drijvende sneeuwveld.
+
+Met het kompas overtuigde Sergius zich dat de wind nog altijd Oost was,
+maar dat hunne ijsschots zich ten halve had omgekeerd, waardoor hare
+uiteinden in tegenovergestelde richting waren komen te liggen. Hierdoor
+was het gekomen dat zoowel de gang als de opening in de borstwering
+door de sneeuw verstopt waren geraakt.
+
+De thermometer in de buitenlucht wees niet meer dan zes graden onder
+het vriespunt. De zee was geheel open, voor zoover zij er in de
+bijna volslagen duisternis over konden oordeelen. Men moet echter
+wel in het oog houden dat het ijsveld, waarschijnlijk door dat het
+een oogenblik in eene draaikolk gekomen was, zich omgedraaid had,
+maar dat het in dezelfde richting naar het Westen was blijven drijven.
+
+Na hetgeen er gebeurd was, wat zulke noodlottige gevolgen had
+kunnen hebben, begrepen zij dat er nieuwe voorzorgen genomen moesten
+worden. Sergius stelde voor om recht tegenover de bestaande opening
+in de borstwering er eene tweede te maken en ze beide dagelijks open
+te houden. Op die manier zou de buitenlucht altijd toegang hebben,
+onverschillig hoe de ligging van het ijsveld was.
+
+--Ik vind het best, antwoordde Cascabel. Maar dit moet ik toch zeggen
+dat ik nooit zoo'n gemeen land gezien heb als dit. Het is nauwelijks
+goed genoeg voor een walvisch. Dan is het beter in mijn Normandië.
+
+--Ik zal het niet tegenspreken, zeide Sergius. Maar wij moeten het
+nemen zooals het nu eenmaal is.
+
+--Jawel, mijnheer Sergius, zoo neem ik het ook, maar ik wou dat ik
+het alweer kwijt was!
+
+Wel mocht onze brave Cascabel er over klagen! Dit was zeker niet zoo'n
+goed land als Normandië, maar ook niet als Zweden, als Noorwegen,
+als Finland zelfs, al zijn de winters daar ook nog zoo streng. Het
+was het onherbergzame Poolland, met zijnen nacht van vier maanden,
+zijne razende stormen, zijne wilde en verblindende sneeuwvlagen,
+zijne nimmer doorbrekende nevels, die de kim geen oogenblik vrij laten.
+
+Toch was dit alles nog maar een deel der onheilen die hen boven
+het hoofd konden hangen. Hield het ijsveld eenmaal op met drijven,
+doordat de geheele zee eene vaste vlakte geworden was, wat zou hen dan
+te doen staan? De _Schoone Zwerfster_ aan haar lot overlaten, zonder
+toevluchtsoord de honderden mijlen afleggen die hen scheidden van de
+Siberische kust, dat was waarlijk iets waar zij nauwelijks aan denken
+konden. Dikwijls vroeg Sergius zich af of het nog niet beter zou zijn
+den winter door te brengen op dezelfde plek waar hunne ijsschots zou
+blijven liggen, en tot de zomer weder aanbrak eene schuilplaats te
+vinden onder het beschermende dak van dit huis op wielen, waarvan de
+wielen misschien nimmer meer zouden draaien. Als het niet anders kon,
+zou het zeker doenlijk geweest zijn om op deze manier den tijd der
+ergste koude door te komen. Maar vóór dat de temperatuur weder zachter
+werd, vóór dat de Poolzee begon te ontdooien, moesten zij toch de plek
+waar zij overwinterden verlaten en de lange ijswoestijn doortrekken,
+die anders weder in eene onbegaanbare zee veranderen zou.
+
+Op het oogenblik behoefde dit echter nog niet beslist te worden en
+onze schipbreukelingen konden gerust het laatste gedeelte van den
+winter afwachten. Zij moesten ook alvorens den tocht te aanvaarden, te
+weten zien te komen op welken afstand zij zich van het land bevonden,
+altijd aangenomen dat dit te berekenen was. Sergius hoopte dat het
+niet bijzonder ver zou zijn, want het ijsveld was onveranderlijk
+naar het Westen gedreven en aldus de kapen Kekournyi, Cheliagskyi en
+Baranof voorbij, en straat Long alsmede de Kolyma-baai doorgestevend.
+
+Jammer genoeg dat zij in de laatstgenoemde baai niet aangeland waren,
+want vandaar zou het hun betrekkelijk weinig moeite gekost hebben
+in het land der Joukaghirs te komen, en hier liggen Kabatchkova,
+Nyne-Kolymsk en andere bewoonde plaatsjes waar zij den winter hadden
+kunnen doorbrengen. Met een span rendieren hadden zij terug kunnen
+keeren naar de plek waar zij de _Schoone Zwerfster_ achterlieten,
+teneinde die in veilige haven te brengen. Maar het viel gemakkelijk
+te berekenen dat zij die baai reeds achter zich moesten hebben,
+in aanmerking genomen de snelheid van den stroom, en met de
+riviermondingen van de Tchoukotchia en de Alazeia moest hetzelfde
+het geval zijn. Niets kon hen nu meer tegenhouden, of het moest een
+van de eilanden zijn die tot den Anjou-Archipel, de Liakhoff- of de
+Long-groep behooren. De meeste van die eilanden zijn echter onbewoond
+en er zouden dus geen middelen te vinden zijn om de karavaan, met al
+haar toebehooren, op het vaste land terug te brengen. Toch was het
+aanlanden op zoo'n eiland nog te verkiezen boven het altijd verder
+drijven, tot waar het poolijs aan hunnen zwerftocht een einde maakte.
+
+November was nu voorbijgegaan. Negenendertig dagen was het geleden dat
+de familie Cascabel van Port-Clarence vertrokken was en zich op het
+ijs der Behringstraat gewaagd had. Ware de ijsvlakte niet losgegaan,
+dan zouden zij reeds vijf weken geleden te Numana den voet op vasten
+wal gezet hebben en dan hadden zij op dit oogenblik de winterkwartieren
+betrokken in een of ander dorp in zuidelijk Siberië, waar zij van
+den barren poolwinter niet veel hinder gehad zouden hebben.
+
+Intusschen moest het einde van hunnen zwerftocht nu weldra ophanden
+zijn. Het werd hoe langer hoe kouder, bestendig ging de thermometer
+naar beneden. Zorgvuldig achtgevende op den toestand van hun ijsveld,
+bevond Sergius dat dit voortdurend grooter werd door dat er zich los
+geraakte stukken van ijsbergen aan hechtten, waartusschen het zich
+eenen weg baande. Het had reeds een derde meer oppervlakte, en in
+den nacht van den 30sten November op den 1sten December kwam er een
+geweldig groot brok aan den achterkant tegenaan zitten. Dit stuk ijs
+lag tot op vrij groote diepte beneden den zeespiegel; de stroom had
+er dus meer vat op en deed het sneller voortdrijven dan hun ijsveld,
+waarvan het gevolg was dat dit laatste zich andermaal omdraaide en
+met den grooteren klomp ging mededrijven, even alsof het daardoor op
+sleeptouw genomen werd.
+
+Met het drogere en koudere weder was nu de lucht volkomen helder
+geworden. De wind was naar het noordoosten geloopen, hetgeen niet in
+hun nadeel was, want zij dreven zoodoende naar de kust toe. De lange
+nachten werden opgehelderd door den schitterenden sterrenhemel van
+de poolstreken en niet zelden werd de geheele omtrek verlicht door
+de vonkelende stralen van het noorderlicht dat zich waaiervormig
+aan de kim uitstrekte. Niets belemmerde dan het uitzicht, dan heel
+in de verte de buitenste punten van het vastzittende ijs. Op den
+minder donkeren achtergrond verhief deze blanke massa zich met hare
+spitse toppen, hare ronde heuvelruggen, hare naalden en torens,
+bijeengeschaard als een woud. Het was een verbazend schoon gezicht,
+zóoals er in deze door de natuur zoo misdeelde streken meer voorkomen
+en dat onze schipbreukelingen meer dan eens hun kommervollen toestand
+vergeten deed.
+
+Nu de wind veranderd was, jaagde deze het ijs niet sneller meer
+voort en zij werden alleen nog medegesleept door de kracht van den
+stroom. Waarschijnlijk zou het ijsveld dus niet veel verder meer naar
+het Westen drijven, want tusschen de ijsbergen begon het zeewater
+zich reeds vast te zetten. Deze versche ijslaag brak echter bij den
+minsten schok. De ijsklompen bleven ongeregeld door elkander drijven,
+waarbij slechts nauwe doortochten open bleven, zoodat hunne schots
+dikwijls tegen grootere stukken aanbotste. Dan zaten zij eenige uren
+onbewegelijk, maar daarna raakten zij weder los en dreven op eigen
+gelegenheid verder. Maar zij konden zich er op voorbereiden dat hunne
+overwintering op eene en dezelfde plek spoedig eenen aanvang nemen zou.
+
+Den 3den December omstreeks den middag waren Sergius en Jan naar
+het voorste gedeelte van het ijsveld gegaan, gevolgd door Sander,
+Kayette en Napoleona, allen zorgvuldig in pelzen gewikkeld, want
+het was nu terdege koud. Aan de Zuiderkim vertoonde zich een weinig
+licht, het eenige teeken dat de zon zich boven den gezichteinder
+bevond. Voor het overige was alles in eene flauwe schemering gehuld,
+het laatste schijnsel van het noorderlicht, dat zeker op eene andere
+plek te zien was.
+
+Zij stonden eenigen tijd met aandacht naar de in beweging zijnde
+ijsbergen te kijken, die allerlei zonderlinge vormen vertoonden, ook
+nu en dan tegen elkander kwamen of onderste boven tuimelden wanneer
+zij, aan den onderkant door de zee afgeknaagd, hun evenwicht verloren.
+
+Op eens begon ook de ijsklomp, die kort te voren aan hunne schots
+vastgeraakt was, te waggelen en stortte omver, waarbij een stuk van
+hunne schots werd medegerukt en de zee een eind ver over het ijsveld
+stroomde.
+
+Allen waren zoo hard zij konden weggeloopen, maar op hetzelfde
+oogenblik hoorden zij angstkreten:
+
+--Help.... help.... Jan!
+
+Het hulpgeschrei kwam van Kayette. De plek waar zij stond was door
+den schok losgescheurd en dreef met haar weg.
+
+--Kayette!.... Kayette! riep Jan.
+
+Maar het afgebroken stuk ijs was reeds door den stroom gegrepen en
+gleed langs den rand van het ijsveld, dat zelf in eene wieling geraakt
+was en eenigen tijd op dezelfde plaats bleef ronddraaien. Nog eenige
+oogenblikken en zij zouden Kayette te midden der drijvende ijsbergen
+uit het oog verliezen.
+
+--Kayette!.... Kayette! herhaalde Jan.
+
+--Jan!... Jan! antwoordde de Indiaansche voor het laatst. Op het
+hooren van deze angstkreten waren ook Cornelia en Cascabel komen
+aanloopen. Zij stonden verstijfd van schrik evenals Sergius, die geen
+middel wist te bedenken om het arme meisje te hulp te komen.
+
+Op dit oogenblik was het stuk ijs, al drijvende, iets naderbij gekomen,
+zoodat nog maar eene strook water van een voet of zes hen van Kayette
+scheidde. Op eens, vóór dat iemand hem kon tegenhouden, nam Jan eenen
+sprong, die hem naast het meisje te land deed komen.
+
+--Mijn zoon... mijn zoon! gilde Cornelia.
+
+Zij waren nu geen van beiden te naderen. Door den sprong had Jan het
+stuk ijs, waar Kayette op stond, een eind ver doen terug deinzen;
+het werd spoedig tusschen de andere ijsklompen medegesleept en hun
+hulpgeroep verloor zich in de ruimte.
+
+Nog twee uren bleven de anderen wachten, maar toen werd het geheel
+duister en waren zij verplicht naar hunne schuilplaats terug te
+keeren. De ongelukkigen brachten den nacht slapeloos door, terwijl
+zij in den omtrek van de _Schoone Zwerfster_ bleven dwalen. De
+honden huilden jammerlijk. Wat moest er van Jan en Kayette worden,
+zonder onderkomen, zonder voedsel en alleen in den duisteren
+nacht! Het eene uur ging na het andere voorbij, onder jammeren en
+schreien. Cascabel was door dit ongeluk als verpletterd, hij liet
+niets dan onsamenhangende woorden hooren, waarin hij andermaal zichzelf
+de schuld gaf van al den jammer dien hij door zijne lichtzinnigheid,
+zooals hij zeide, over zijn gezin gebracht had. Sergius was niet in
+staat hem troost te bieden; hij had zelf al zijne geestkracht noodig
+om zich niet aan de wanhoop over te geven.
+
+Den volgenden ochtend tegen acht uur--dat was op den 4den
+December--raakte hun ijsveld weder drijvende, na den geheelen nacht te
+midden der elkander kruisende stroomingen niet van plaats veranderd
+te zijn. Het ging nu weder den kant op waar zij Jan en Kayette uit
+zicht verloren hadden, maar deze waren achttien uren vóór en er was
+dus geene hoop hen achterop te komen of terug te vinden. Zij waren
+trouwens aan alle kanten van gevaren omringd; de koude was te fel om
+er langen tijd in te kunnen leven; zij hadden geen eten bij zich en
+dreven voort, omringd van ijsbergen, waarvan de kleinste groot genoeg
+was om hunne schots als een stuk glas te verbrijzelen.
+
+Wij beproeven niet de droefheid der familie Cascabel te
+beschrijven. Ondanks de nijpende koude waren zij geen van allen naar
+binnen gegaan; zij bleven steeds om Kayette en Jan roepen, ofschoon
+zij wisten dat die veel te ver waren om hen te kunnen hooren.
+
+De dag liep ten einde zonder dat er eenige verandering kwam. Het werd
+weder nacht en nu drong Sergius toch bij allen aan dat zij zich in
+de _Schoone Zwerfster_ moesten begeven. Maar aan slapen kon niemand
+hunner een oogenblik denken.
+
+Plotseling, te drie uur in den ochtend, kreeg de wagen een geweldigen
+schok, zóó hard dat hij bijna omver viel. Wat was er nu weder
+gebeurd? Zou er misschien een groote ijsberg tegen hun ijsveld
+aangekomen zijn en dit in stukken gebroken hebben?
+
+Sergius snelde naar buiten.
+
+De laatste stralen van het noorderlicht maakten het mogelijk op
+eenen afstand van eene halve mijl in de rondte alle voorwerpen te
+onderscheiden.
+
+In alle richtingen liet Sergius zijne blikken gaan. Maar van Jan of
+Kayette was niets te bespeuren.
+
+De schok, dien zij gevoeld hadden, was teweeggebracht doordat hunne
+schots tegen een groot ijsveld aangekomen was. De temperatuur was
+nu gedaald tot twintig graden beneden het vriespunt; de geheele zee
+was ééne ijsvlakte geworden en waar den avond te voren alles nog in
+beweging was, zag men nu niets dan eene roerlooze ijswoestijn. Zij
+waren voorgoed tot stilstand gekomen.
+
+Sergius ging naar binnen en verhaalde aan de anderen wat er gebeurd
+was.
+
+--Dus ligt de geheele zee vóór ons nu vastgevroren? vroeg Cascabel.
+
+--Vóór ons, achter ons en in alle richtingen, antwoordde Sergius.
+
+--Welnu, dan moeten wij gaan zien of wij Jan en Kayette niet terug
+kunnen vinden. Laat ons geen oogenblik wachten.
+
+--Op weg dan maar! hernam Sergius.
+
+Cornelia en Napoleona wilden evenmin in de _Schoone Zwerfster_
+achterblijven. Die werd dus aan de hoede van Kruidnagel toevertrouwd
+en de anderen gingen op marsch, voorafgegaan door de twee honden die
+over het ijs liepen te snuffelen.
+
+Het ijs was zoo hard als graniet. Zij sloegen den kant van het Westen
+in. Indien Wagram en Marengo het spoor van Jan wisten te vinden,
+dan zouden zij het ook wel volgen. Na een half uur loopens hadden
+zij echter nog niets ontdekt en moesten zij stil houden, want in
+deze koude, waar zelfs de lucht als bevroren is, raakt men spoedig
+buiten adem.
+
+Naar het Noorden, Zuiden en Oosten strekte het ijs zich als eene
+effene vlakte uit, maar in het Westen vertoonden zich eenige hoogten,
+die niet den gewonen vorm der ijsbergen hadden. Misschien konden dit
+heuvels zijn, op een eiland of op het vasteland gelegen.
+
+Op dit oogenblik begonnen de honden hard te blaffen en snelden zij
+naar eene besneeuwde verhevenheid toe, waarop zich eenige zwarte
+stippen vertoonden.
+
+De tocht werd hervat en nu bemerkte Sander spoedig dat twee van die
+stippen teekenen schenen te geven.
+
+--Jan,.... Kayette! riep hij en snelde er op af, door Wagram en
+Marengo gevolgd.
+
+Het waren inderdaad Kayette en Jan, beide springlevend.
+
+Maar zij waren niet alleen. Een troep inboorlingen stond rondom hen
+geschaard en dit waren bewoners van de Liakhoff-eilanden.
+
+
+
+
+
+V.
+
+DE LIAKHOFF-EILANDEN.
+
+
+In dit gedeelte van de noordelijke IJszee liggen drie groepen eilanden,
+te zamen bekend onder den naam van Nieuw-Siberië en onderscheiden als
+de Long-, de Anjou- en de Liakhoff-eilanden. Deze laatsten liggen
+het dichtst bij de Siberische kust, tusschen de 73 en 75 graden
+noorderbreedte en de 135 en 140 graden oosterlengte, en beslaan eene
+uitgestrektheid van negen en veertig vierkante kilometers. De grootste
+zijn bekend als de eilanden Kotelnyi, Blinyi, Malyi en Belkoff.
+
+Het zijn niets dan naakte rotsvlakten, zonder boom of struik,
+zonder anderen plantengroei dan alleen, in het midden van den
+zomer, enkele gewassen van lagere orde. De grond ligt vol walvisch-
+en mammouth-beenderen, die sedert de vorming dezer eilanden daar
+opgehoopt zijn, evenals er versteende voorwereldlijke boomstammen
+in groote hoeveelheid gevonden worden. Dit is alles wat er van de
+Liakhoff-eilanden te beschrijven valt.
+
+Zij zijn ontdekt in het begin der achttiende eeuw.
+
+Kotelnyi, het zuidelijkste en grootste van de groep, op ongeveer
+vierhonderd kilometer van het vasteland gelegen, was het eiland waar
+de schipbreukelingen van de _Schoone Zwerfster_ voet aan land zetten,
+nadat zij veertig dagen drijvende geweest waren en eenen afstand
+van zes of zevenhonderd mijlen afgelegd hadden. Zuidoostelijk van
+het eiland, op de Siberische kust, ligt de groote zeeboezem van de
+Lena, een groote inham waar de wateren van de Lena-rivier, een van
+de aanzienlijkste stroomen van noordelijk Azië, in de IJszee eenen
+uitweg vinden.
+
+Deze Liakhoff-archipel is dus met recht het _ultima Thule_, het verst
+bekende land der poolstreken op dezen lengtegraad. Daar voorbij, tot
+aan den rand van het nimmer smeltende poolijs, heeft geen zeevaarder
+meer eenig land gevonden. Nog vijftien graden noordelijker, en men
+is aan de pool.
+
+Onze schipbreukelingen bevonden zich dus op de uiterste grens der
+aarde, al ligt ook Spitsbergen en het noordelijkste uiteinde van
+Amerika op nog hoogere breedte.
+
+Intusschen, ofschoon de Cascabels nu meer in het Noorden terecht
+gekomen waren dan hun voornemen was geweest, zij waren toch steeds
+de richting gevolgd welke zij op wilden, die namelijk van Europeesch
+Rusland. Zij hadden van Port-Clarence af, eenige honderden mijlen
+afgelegd, wel onder dreigende gevaren, maar zonder zich sterk te
+vermoeien. Al drijvende, hadden zij een heel eind weegs afgelegd,
+dat zij anders hadden moeten doortrekken in een land dat gedurende den
+winter nauwelijks toegankelijk is. Misschien mochten zij dus nog van
+geluk spreken, indien zij het nu maar niet al te slecht troffen nu zij
+in handen gevallen waren van inboorlingen der Liakhoff-eilanden. Want
+het stond te bezien of deze lieden hen vrij zouden laten trekken, of
+wel, indien zij hen verkozen gevangen te houden, of het dan mogelijk
+zou zijn aan hunne handen te ontkomen. Het een zoowel als het ander was
+mogelijk. In elk geval zouden zij spoedig bemerken wat de inboorlingen
+met hen voor hadden, en eenmaal daarvan op de hoogte, zouden zij,
+naarmate van de omstandigheden, hunne maatregelen dienen te nemen.
+
+Het eiland Kotelnyi wordt bewoond door eenen volksstam van Finsche
+afkomst, welke uit ongeveer tweehonderd vijftig of driehonderd
+personen, mannen, vrouwen en kinderen bij elkaar gerekend,
+bestaat. Deze inboorlingen zijn van een terugstootend uiterlijk en
+staan nog verre in beschaving ten achter bij de andere strandbewoners
+dezer streken, de Tchouktchis, de Joukaghirs en de Samojeden. Zij
+zijn afgodendienaars in de meest strikte beteekenis van het woord,
+ondanks de moeite welke de Moravische broeders zich gegeven hebben
+om het bijgeloof onder de bevolking van Nieuw-Siberië tegen te
+gaan. Dit is even onmogelijk gebleken als hen terug te brengen van
+hunne aangeboren neigingen om te stelen en zeeroof te plegen.
+
+Teneinde in hun levensonderhoud te voorzien, houden de bewoners
+van den Liakhoff-archipel zich bezig met de walvischvangst, welke
+in dit gedeelte van de noordelijke IJszee veel oplevert, en met de
+robbenjacht die des zomers bijna even zooveel kans op buit biedt als
+op Behring-eiland.
+
+Op deze hooge noordelijke breedte is de winter strenger dan in eenig
+ander bekend gedeelte der aarde. De inboorlingen wonen onder den
+grond, dat wil zeggen zij graven zich holen, die verscholen liggen
+onder de dikke sneeuwlaag. Die holen bestaan uit onderscheidene
+vertrekken, waarin zonder veel moeite eene voldoende warmte onderhouden
+wordt. Voor brandstof wordt het voorwereldlijke hout gebruikt, dat
+veel van steenkool heeft en in groote hoeveelheden op deze eilanden
+aangetroffen wordt, zonder nog de walvischbeenderen te rekenen, die
+mede voor hetzelfde doel dienstig zijn. Eene opening in het "dak"
+dezer holwoningen geeft aan den rook hunner zeer ruw ingerichte
+stookplaatsen gelegenheid om te ontsnappen. Dit maakt dat het op het
+eerste gezicht lijkt alsof de bodem der eilanden bezaaid is met van
+die krateropeningen, welke men solfatara's noemt, waardoor de gassen
+van in werking zijnde vulkanen zich eenen uitweg banen.
+
+Rendierenvleesch is het voornaamste voedsel der eilanders. Talrijke
+kudden van deze herkauwende dieren leven hier te zamen. Ook worden
+er elanden buit gemaakt en tegen het aanbreken van den winter groote
+voorraden visch gedroogd en gerookt. Voor hongersnood bestaat er dus
+onder de Nieuw-Siberiërs, dank zij deze onderscheidene hulpbronnen,
+geen gevaar.
+
+Het gezag over de Liakhoff-eilanden werd op dat tijdstip gevoerd door
+een inlandsch hoofd, Tchou-Tchouk genaamd, wiens macht bijna onbeperkt
+mocht heeten. Dit vormt een kenmerkend onderscheid tusschen dezen
+volksstam en de Eskimo's van het uiterste Noorden in Amerika, onder
+wie eene republikeinsche gelijkheid regel is. Nog grooter is echter het
+verschil in uiterlijke welvaart, in zeden en in gastvrijheid. Over het
+gemis van dat alles onder de Nieuw-Siberiërs hebben de walvischvaarders
+menigmaal te klagen en ook onze schipbreukelingen zouden nog meer
+dan eens hunne goede vrienden, de ingezetenen van Port-Clarence,
+terug wenschen.
+
+Het viel niet tegen te spreken dat de familie Cascabel het moeilijk
+ongelukkiger had kunnen treffen. Na het ongeluk dat hun in de
+Behringstraat overkomen was, konden zij het niet anders dan aan eene
+buitengewone ongunst van het noodlot toeschrijven, dat zij hier op
+de Liakhoff-eilanden moesten aanlanden en in de handen vallen van
+eenen zóó barbaarschen en ongastvrijen volksstam.
+
+Cascabel was dan ook niet in staat zijne teleurstelling te verbergen,
+toen hij zich omringd zag door een honderdtal-wanstaltige wilden,
+die met woeste gebaren en geluiden de zwervelingen, die het toeval
+op hunne kust geworpen had, schenen te bedreigen.
+
+--Wat willen die apen van ons? riep hij uit, nadat hij degenen,
+die het dichtst bij hem waren, een weinig had doen terugdeinzen.
+
+--Stellig niet veel goeds, vader, antwoordde Jan.
+
+--'t Is een mooie manier om eenen reiziger te ontvangen! zouden zij
+bij geval lust hebben om ons opteëten.
+
+--Dat niet, maar zij zullen ons waarschijnlijk op hun eiland gevangen
+willen houden.
+
+--Gevangen houden, zegt ge?
+
+--Ja, want dat hebben zij ook gedaan met twee matrozen, die vóór ons
+hier aangeland zijn.
+
+Jan had geen tijd om verder te vertellen, want een twaalftal
+inboorlingen hadden Sergius, Cascabel en de anderen reeds
+aangegrepen. Zij zagen zich dus genoodzaakt goed- of kwaadschiks hen
+naar het dorp Tourkef, de voornaamste bewoonde plaats op den archipel,
+te vergezellen.
+
+Een twintigtal andere inlanders begaven zich tegelijk op weg naar de
+_Schoone Zwerfster_, wier aanwezigheid door een licht rookwolkje in
+het Oosten nog even verraden werd.
+
+In een kwartier tijds werden de gevangenen naar Tourkef gebracht en
+daar in eene vrij groote ruimte, die onder den grond gegraven was,
+gelaten.
+
+--Dat moet zeker het huis van arrest en bewaring verbeelden, merkte
+Cascabel op, nadat zij zich rondom het brandende vuur geschaard hadden
+en door hunne geleiders alleen gelaten waren.
+
+Het eerste waar nu echter aan gedacht werd, was hoe het met Jan en
+Kayette gegaan was. Zij vertelden dat het stuk ijs, waar zij samen
+op stonden, tusschen de andere klompen aan het drijven geraakt en
+in westelijke richting voortgejaagd was. Jan hield het Indiaansche
+meisje in zijne armen teneinde te voorkomen dat zij door de bewegingen
+van de ijsschots vallen zou. Zij hadden niets om te eten bij zich en
+waren zonder eenige schuilplaats, maar zij bevonden zich tenminste bij
+elkaar. Zij stonden dicht tegen elkander aan en deden hun best om den
+honger en de koude niet te voelen. Het werd duister, zij konden elkaar
+niet meer zien, alleen nog maar hooren. Onder aanhoudende angsten,
+telkens met het vooruitzicht van in de diepte te zullen worden gestort,
+ging het eene uur na het andere voorbij. Op hetzelfde oogenblik dat
+de eerste schemering van den dag zich vertoonde, bonsde hunne schots
+tegen het groote, vastzittende ijsveld aan. Zonder te aarzelen sprongen
+zij daarop over. Na geruimen tijd geloopen te hebben kwamen zij aan
+het eiland Kotelnyi, waar de inboorlingen hen spoedig bespeurden en
+zich van hen meester maakten.
+
+--En gij meent, Jan, vroeg Sergius, dat er zich reeds andere
+schipbreukelingen hier op het eiland bevinden?
+
+--Ja, antwoordde Jan.
+
+--Hebt gij die reeds gezien?
+
+--Neen, mijnheer Sergius, zeide Kayette, maar ik heb de inlanders,
+die russisch spreken, onder elkander hooren praten over twee matrozen
+die zij in het dorp gevangen houden.
+
+De taal der volksstammen in het hooge Noorden van Rusland heeft
+inderdaad veel overeenkomst met het russisch, zoodat ook Sergius zich
+aan de bewoners der Liakhoff-eilanden verstaanbaar maken kon. Maar wat
+zou dit baten tegenover deze roofzuchtige wilden, die oorspronkelijk
+afkomstig zijn uit den omtrek der groote riviermondingen, doch naar
+Nieuw Siberië uitgeweken zijn, waar de russische politie, die elders
+op het vasteland de orde handhaaft, hen niet bereiken kan?
+
+Voor Cascabel was het intusschen niet uittehouden dat hij niet vrij
+was om zich te bewegen en te gaan waarheen hij goedvond. Niet zonder
+reden vreesde hij dat zijne _Schoone Zwerfster_ door het dievengespuis
+ontdekt, leeggeroofd en misschien vernield zou worden. Het was waarlijk
+nog al de moeite waard, door zooveel gevaren heen den wagen uit de
+Behringstraat behouden herwaarts gebracht te hebben, om hem nu in de
+handen van deze "pool-bandieten" te zien vallen!
+
+--Komaan, Cesar, poogde Cornelia hem te troosten, schep moed! Het
+baat immers niets of gij u driftig maakt. Bedenk liever dat het nog
+veel erger met ons had kunnen afloopen.
+
+--Wat had er dan wel kunnen gebeuren, Cornelia?
+
+--Bijvoorbeeld, als wij Jan en Kayette eens niet teruggevonden
+hadden. Dat zou dan toch veel erger geweest zijn! Bovendien, zijn wij
+niet allen behouden en levend hier? Hoeveel gevaren zijn wij niet te
+boven gekomen, Cesar; het is bijna niet om er aan te gelooven. Ik
+voor mij vind dat wij geen recht hebben om te klagen, maar liever
+dankbaar moeten zijn aan de Voorzienigheid....
+
+--Nu, ik ben haar ook dankbaar Cornelia, van ganscher harte zelfs! Maar
+ik mag toch wel mijn hart luchten tegen den duivel, die ons stellig
+aan dit diefachtige vee heeft overgeleverd. Kijk maar, zij lijken
+meer op beesten dan op menschelijke wezens!
+
+Daarin had Cascabel geen ongelijk, maar het was toch ook waar wat
+Cornelia zeide: geen van de passagiers der _Schoone Zwerfster_
+ontbrak op het appèl. Zooals zij Port-Clarence verlaten hadden,
+zoo stonden zij ook met hun allen in het dorp Tourkef.
+
+--Jawel, in een mollengat of een bunsinghol, bromde Cascabel. Een
+eenigszins gelikte beer zou in zoo'n spelonk zijn nest niet willen
+hebben.
+
+--Maar wat of er van Kruidnagel geworden zou zijn? riep Sander op eens.
+
+Dat was waar ook. Hem zouden zij bijna vergeten hebben. Zou de
+brave kerel, achtergelaten om op de _Schoone Zwerfster_ te passen,
+misschien met gevaar van zijn leven haar verdedigd hebben? Bevond
+hij zich thans ook als een gevangene onder de wilden?
+
+Met de gedachte aan Kruidnagel, kwam ook die aan de andere levende
+reisgenooten weder boven.
+
+--En onze Jako? zuchtte Cornelia.
+
+--En John Bull? klaagde Napoleona.
+
+--En onze honden? dacht Jan overluid.
+
+Het spreekt vanzelf dat zij allen in de eerste plaats over Kruidnagel
+bezorgd waren, maar toch onmiddellijk na hem kwamen de papegaai,
+de aap, en Wagram met Marengo.
+
+Op dit oogenblik vernamen zij een luid rumoer buiten het hol, een
+vloed van scheldwoorden, vermengd met hondengeblaf. Het duurde niet
+lang of de deur werd opengerukt en de twee honden stormden naar binnen,
+op hunne hielen gevolgd door Kruidnagel.
+
+--Daar ben ik, patroon, riep de arme drommel,.... tenminste als ik
+het werkelijk ben, want ik weet heusch niet hoe ik het heb!
+
+--Het is met jou precies gesteld als met ons allemaal, antwoordde
+Cascabel terwijl hij hem de hand drukte.
+
+--En onze _Schoone Zwerfster_? vroeg Cornelia haastig.
+
+--Onze _Schoone Zwerfster_? was Kruidnagel's wedervraag. Wel, die
+hebben deze heeren onder de sneeuw weten te vinden, zij hebben er
+zichzelve voorgespannen als trek-ossen en haar naar hun dorp gesleept.
+
+--En Jako? vroeg Cornelia weder.
+
+--Jako ook.
+
+--En John Bull? zeide Napoleona.
+
+--John Bull even als de rest.
+
+Nu het heele gezin te Tourkef opgesloten zat, was het nog het beste dat
+hun huis er zich ook bevond, al liep dit dan ook gevaar leeggestolen
+te worden.
+
+Intusschen begonnen zij allen honger te krijgen, maar het scheen wel
+alsof de inboorlingen er zich niet om bekommerden of hunne gevangenen
+iets te eten kregen. Gelukkig had de bedachtzame Kruidnagel het een
+en ander in zijne zakken gestoken. Hij had eenige blikken ingemaakt
+vleesch medegenomen en dat was voldoende om althans eenigen tijd den
+honger te stillen. Daarna wikkelden zij zich in hunne pelsjassen
+en trachtten zij den slaap te vatten te midden van een benauwden
+dampkring, die door het rookende vuur nog ondragelijker gemaakt werd.
+
+Den volgenden ochtend, dat was den 4den December, werd het geheele
+gezelschap uit het hol te voorschijn geroepen. Ofschoon het vinnig
+koud was, deed de buitenlucht hen toch onuitsprekelijk aangenaam aan.
+
+Zij werden nu voor Tchou-Tchouk gebracht.
+
+Dit was een kerel met een sluw gezicht, doch weinig vriendelijk of
+innemend. Zijne onderaardsche woning was ruimer en ook een weinig
+geriefelijker dan de armzalige verblijven zijner onderdanen. Zij was
+uitgegraven aan den voet van een steenachtigen, met sneeuw bedekten
+heuvel, waarvan de kruin veel op een berenkop geleek.
+
+Tchou-Tchouk kon een jaar of vijftig oud zijn. In zijn baardeloos
+gezicht schitterden een paar kleine, glurende, vurige oogen;
+de uitdrukking van het gelaat had iets beestachtigs door een paar
+scherpe hoektanden, die onder zijne lippen te voorschijn kwamen. Hij
+zat op eenen hoop pelterijen, was in rendiervellen gewikkeld, droeg
+laarzen van zeehondenleer en had een pelsmuts op. Hij knikte nu en
+dan met het hoofd, zonder veel te zeggen.
+
+--Een echte boeventronie, of ik heb het mis! bromde Cascabel.
+
+Een paar van de voornaamsten van den stam bevonden zich bij hem. Buiten
+stonden een vijftigtal inlanders, nagenoeg eveneens gekleed als hun
+opperhoofd en wier geslacht men niet onderscheiden kon, want mannen
+en vrouwen dragen in Nieuw Siberië dezelfde kleederen.
+
+Tchou-Tchouk richtte het eerst het woord tot Sergius, wiens landaard
+hij waarschijnlijk vermoedde. In zeer verstaanbaar russisch zeide
+hij tegen hem:
+
+--Wie zijt gij?
+
+--Ik ben een onderdaan van den Czaar, antwoordde Sergius, denkende
+dat dit eenigen indruk op den eilandenkoning maken zou.
+
+--En die anderen? vervolgde Tchou-Tchouk, terwijl hij op Cascabel en
+de leden van zijn gezin wees.
+
+--Dat zijn franschen, zeide Sergius.
+
+--Franschen? herhaalde het inlandsche opperhoofd.
+
+Het was alsof hij van een volk, of van eenen volkstam met dezen naam
+nooit gehoord had.
+
+--Wis en zeker, franschen!... franschen!... Uit Frankrijk... hondsvot!
+riep Cascabel.
+
+Dit zeide hij echter in zijne eigen taal, met al de vrijmoedigheid
+van iemand die weet dat hij toch niet verstaan wordt.
+
+Maar wie is dat? hernam Tchou-Tchouk, met den vinger naar Kayette
+wijzende, want het ontging hem niet dat dit meisje tot een ander ras
+behoorde dan de overigen.
+
+--Het is eene Indiaansche, verzekerde Sergius.
+
+Er werd nu een vrij levendig gesprek aangeknoopt tusschen Tchou-Tchouk
+en Sergius, waarvan deze laatste den voornaamsten inhoud aan zijne
+reisgenooten vertolkte.
+
+Het einde van dit onderhoud was dat de schipbreukelingen zich als
+gevangenen hadden te beschouwen en genoodzaakt waren op het eiland
+Kotelnyi te blijven, zoo lang zij niet in staat waren in russische
+klinkende munt eenen losprijs van drieduizend roebels te betalen.
+
+--Waar wil hij dat wij die van daan halen, de schobbejak? vroeg
+Cascabel. Die roovers hebben stellig alles wat er nog over was van
+uw geld, mijnheer Sergius, al ingepalmd.
+
+Op een teeken van Tchou-Tchouk werden de gevangenen weder naar buiten
+geleid. Het werd hun vergund in het dorp rond te loopen, op voorwaarde
+dat zij zich niet zouden verwijderen en het bleek hun reeds den eersten
+dag dat zij zorgvuldig in het oog gehouden werden. Het zou hun trouwens
+niet mogelijk geweest zijn in dit jaargetijde, midden in den winter,
+op de vlucht te gaan teneinde zich naar het vasteland te begeven.
+
+Sergius en zijne reisgenooten gingen dus terstond naar de _Schoone
+Zwerfster_. Zij vonden er een aantal inboorlingen in stomme verbazing
+over John Bull, die zijne leelijkste gezichten tegen hen trok. De
+wilden hadden nooit eenen aap gezien en dachten zeker dat dit
+vierhandige, roodbehaarde schepsel een hunner natuurgenooten was.
+
+--Zij zelven zijn ook wel menschen! merkte Cornelia op.
+
+--Ja.... maar dat is geen eer voor ons, zeide Cascabel.
+
+Na een oogenblik voegde hij er bij:
+
+--Wel beschouwd, had ik zelfs niet mogen zeggen dat die wilden apen
+zijn. Die staan in alle opzichten boven hen en ik vraag mijnen vriend
+John Bull verschooning voor de vergelijking.
+
+John Bull antwoordde met over zijn kop te duikelen. Maar toen een
+inboorling de hand naar hem uitstak, beet hij daarin zoo dat het
+bloed te voorschijn kwam.
+
+--Flink zoo, John! riep Sander. Bijt ze maar! Bijt er op los, zoo
+hard je kunt!
+
+Dit had echter slecht voor den aap kunnen afloopen en hij had misschien
+den beet duur moeten betalen indien de aandacht der inboorlingen
+niet afgeleid was geworden door de verschijning van Jako, wiens kooi
+opengezet was en die nu te voorschijn kwam, waggelende op zijne pooten.
+
+Op de eilanden van Nieuw Siberië waren apen zoo min als papegaaien
+ooit te zien geweest. Geen der inboorlingen had in zijn leven zulk
+eenen vogel onder de oogen gehad, met zulke kleurige vederen, zulke
+ronde oogen alsof het brilleglazen waren en met zulk een haakvormig
+gebogen snavel.
+
+Men kan zich echter niet voorstellen welk eenen indruk het maakte
+toen Jako eenige duidelijk uitgesproken woorden uit dien snavel
+komen liet. Alles wat de praatzuchtige vogel te vertellen wist,
+liet hij achtereenvolgens hooren, tot niet geringe verbazing der
+inboorlingen. Bijgeloovig als zij waren, dachten zij niet anders of
+er was eene bovenaardsche macht in het spel. Zij geloofden dat hunne
+afgoden er mede gemoeid waren en sommigen wierpen zich, geheel ontdaan,
+voor den vogel op de knieën. Cascabel had daar niet weinig schik in
+en moedigde den papegaai op alle manieren aan.
+
+--Goed zoo, Jako, riep hij. Gêneer je niet, Jako, zeg aan die
+uilskuikens dat ze barsten kunnen.
+
+Jako gehoorzaamde. Barst! klonk het uit zijn snavel. Het was een van
+de woorden die hij het duidelijkst uitsprak, en het klonk ditmaal
+zoo hard en barsch dat de inlanders het niet langer uit konden
+houden, maar onder teekenen van de grootste ontsteltenis op de vlucht
+sloegen. Dat gaf een gelach onder de familie Cascabel! Zoo groot was
+hunne bezorgdheid niet, of zij vergaten die op dit oogenblik.
+
+--Kom aan, kom aan, zeide Cesar, die bij de minste kleinigheid zijnen
+moed weer terugkreeg, de drommel moge mij halen als wij die idioten
+de baas niet zijn!
+
+De gevangenen bleven nu aan hun lot overgelaten en aangezien
+Tchou-Tchouk er niets tegen scheen te hebben dat zij weder van de
+_Schoone Zwerfster_ bezit namen, besloten zij daarin een onderkomen te
+zoeken. Zonder eenigen twijfel gaven de Nieuw-Siberiërs aan hunne
+onderaardsche woningen verre de voorkeur boven het verblijf in
+den wagen.
+
+Toen alles werd nagezien bleek het dat er alleen eenige zaken van
+weinig waarde uit de _Schoone Zwerfster_ gestolen waren. Daaronder
+behoorde echter ook het geld van Sergius, en Cesar Cascabel was niet
+gezind om dit, zelfs in den vorm van eenen losprijs, in den steek
+te laten. Intusschen was het eene groote verbetering dat zij de
+geriefelijke slaapplaatsen en vertrekken in den wagen weder mochten
+betrekken in plaats van een stinkend onderaardsch hol. Alles werd
+op zijne plaats gevonden. Beddegoed, keukengereedschap, ingemaakte
+levensmiddelen, niets daarvan scheen in den smaak te zijn gevallen
+van de inlandsche heeren en dames. Moesten zij de wintermaanden hier
+doorbrengen, in afwachting van eene gelegenheid om naar het vasteland
+te komen, dan konden zij van hunne gewone verblijfplaats gebruik maken.
+
+Nu zij hunne vrijheid teruggekregen hadden om te komen en te gaan
+zooals zij goedvonden, besloot Sergius ook kennis aan te knoopen met
+de twee matrozen die ongetwijfeld, even als zij zelven, door weer
+en wind op dezen onherbergzamen archipel beland waren. Het was zaak
+te beproeven of deze vreemdelingen hen misschien behulpzaam konden
+zijn om gezamenlijk de waakzaamheid van Tchou-Tchouk te verschalken
+en eene gelegenheid tot vluchten op te sporen.
+
+Het overige van den dag werd gebruikt om het inwendige van de
+_Schoone Zwerfster_ weder in orde te brengen. Daar viel heel wat
+schoon te maken en Cornelia, die eene ordelijke huishoudster was,
+begon met alles uit te halen en te reinigen. Kayette, Napoleona en
+Kruidnagel waren, onder haar opperbevel, den heelen dag daarmede bezig.
+
+In het voorbijgaan moeten wij nog vertellen dat Cesar Cascabel, van het
+oogenblik af dat hij zich weder vleide met de hoop van zijne majesteit
+Tchou-Tchouk op de eene of andere manier een kool te kunnen stoven,
+zijne opgeruimdheid, die slechts een oogenblik schuil was gegaan,
+heelemaal teruggekregen had.
+
+Den volgenden dag ging hij met Sergius op weg om de twee gevangene
+matrozen optezoeken. Vermoedelijk genoten die even veel vrijheid als
+hun zelve gelaten werd. Het bleek dat zij niet achter slot gehouden
+werden, maar in een hol aan het andere einde van het dorp verblijf
+hielden. De inboorlingen verzetten er zich volstrekt niet tegen dat
+Sergius en Cascabel hen daar kwamen toespreken.
+
+De twee matrozen bleken russen te zijn, de een van vijfendertig,
+de ander van veertigjarigen leeftijd. Zij zagen er ellendig uit,
+vermoeid, hongerig en armoedig. Hun matrozenpak bestond uit niet veel
+meer dan lompen, door eenige lappen bont ternauwernood voor de koude
+een weinig beschut. Koude en ontbering stonden op hun gelaat te lezen;
+hunne ongekamde en wild dooreengegroeide haren en hun verwarde baard
+maakten het bijna onmogelijk hunne trekken te onderscheiden. Het
+waren echter een paar stevige volwassen mannen wier hulp, als het
+er op aankwam, niet te versmaden was. Maar het was alsof zij op de
+kennismaking met de andere schipbreukelingen, wier komst op het eiland
+hun reeds bekend was, niet bijzonder gesteld waren. Toch scheen de
+overeenstemming van hunnen toestand en hun gemeenschappelijk belang
+om zoo spoedig mogelijk uit hunne gevangenschap te geraken, hen naar
+eene aanraking met deze lotgenooten te moeten doen verlangen.
+
+Sergius knoopte een gesprek met hen aan in het russisch. Het bleek
+dat de oudste Ortik en de jongste Kirschef heette. Zij toonden eerst
+eenige aarzeling, doch kwamen er toch langzamerhand toe om te vertellen
+wat er met hen gebeurd was.
+
+--Wij zijn beide matrozen en afkomstig uit Riga, verhaalde Ortik. Een
+jaar geleden hebben wij ons aan doen monsteren aan boord van den
+walvischvaarder _Seraski_ bestemd voor eene reis in de Noordelijke
+IJszee. Ongelukkig heeft ons schip bij het naderen van den winter
+niet bijtijds de Behringstraat kunnen bereiken en is het tusschen
+het ijs vastgeklemd geraakt. Niet ver van de Liakhoff-eilanden, een
+weinig noordelijk daarvan, is het eindelijk gebarsten en gezonken,
+waarbij de geheele bemanning omkwam, met uitzondering alleen van
+Kirschef en ik. Wij waren zoo gelukkig eene der booten te bereiken
+en zijn daarmede weggedreven naar de kust van Nieuw-Siberië, waar
+wij in handen der inboorlingen gevallen zijn.
+
+--Hoe lang is dat geleden? vroeg Sergius.
+
+--Twee maanden ongeveer.
+
+--Hoe hebben zij u ontvangen?
+
+--Even als u, veronderstel ik, antwoordde Ortik. Tchou-Tchouk houdt ons
+gevangen en wil ons niet loslaten vóórdat wij eenen losprijs betalen.
+
+--Waar moeten wij dien van daan halen? viel Kirschef hem in de rede.
+
+Op eenigszins ruwen toon liet Ortik nog volgen:
+
+--Of het moest zijn dat gij geld genoeg bij u hebt voor uzelven zoowel
+als voor ons..... want ik veronderstel dat wij landslieden zijn?
+
+--Dat is zoo, gaf Sergius ten antwoord; maar het geld dat wij
+medegenomen hebben is door de inboorlingen buit gemaakt, zoodat wij
+geen cent rijker zijn dan gij.
+
+--Zooveel te erger, hernam Ortik.
+
+Beiden deelden nog eenige bijzonderheden mede over hunne wijze van
+leven. Zij woonden in een onderaardsch verblijf, waar het niet licht
+en niet ruim was; overigens werd hun eenige vrijheid gelaten, doch
+zij werden niet uit het oog verloren. Hunne kleederen waren geheel
+versleten, zij hadden niets anders te eten dan den gewonen mondkost
+der inboorlingen en deze was nauwelijks voldoende om hunnen honger te
+stillen. Tegen het einde van den winter, als het open water en dus
+de gelegenheid om weg te komen gunstiger werd, waren zij er echter
+op voorbereid dat zij zorgvuldiger bewaakt en misschien achter slot
+gehouden zouden worden.
+
+--Met eene visschersschuit zouden wij in staat zijn den vasten
+wal te bereiken, maar de wilden zullen ons dan zeker niet zooveel
+vrijheid laten als thans. Zij zullen wel maatregelen nemen om ons
+dat te beletten.
+
+--Maar het duurt op zijn minst vier of vijf maanden vóór het open water
+wordt, zeide Sergius. Zóo lang hier gevangen te blijven, gaat niet.
+
+--Weet gij een middel om weg te komen? vroeg Ortik nieuwsgierig.
+
+--Voor het oogenblik niet, antwoordde Sergius. Intusschen ligt het
+natuurlijk op onzen weg dat wij elkander trachten te helpen. Gij moet
+veel uitgestaan hebben mijne vrienden, en indien wij u met iets van
+dienst kunnen zijn....
+
+De twee matrozen betuigden hiervoor hunnen dank, maar toonden zich toch
+niet bijzonder toeschietelijk. Wanneer men hun nu en dan een weinig
+beter eten bezorgen kon, dat zouden zij wel gaarne willen hebben.
+
+Meer vroegen zij niet, of het moest zijn dat de anderen nog eenige
+dekens missen konden. Met hen samenwonen wilden zij echter niet. Zij
+bleven liever waar zij waren, doch beloofden hunne lotgenooten te
+zullen komen opzoeken.
+
+Sergius en Cascabel, die het gevoerde gesprek gedeeltelijk verstaan
+had, namen na deze belofte afscheid van de twee vreemdelingen. Het
+uiterlijk dezer mannen boezemde weinig vertrouwen in, doch dit
+mocht geene reden zijn om hun geene hulp aan te bieden. De eene
+schipbreukeling is immers den ander bijstand schuldig. Er werd dus
+besloten dat hun lot zooveel als mogelijk was verzacht zou worden,
+en deed zich eene gelegenheid voor om te vluchten, dan was Sergius
+niet van zins hen in den steek te laten. Voor hem waren het niet
+alleen medemenschen, maar bovendien landgenooten.
+
+Er gingen twee weken voorbij, in welken tijd zij hun best deden
+om zich in den veranderden toestand te schikken. Iederen ochtend
+waren zij verplicht voor het inlandsche opperhoofd te verschijnen
+en opnieuw te luisteren naar zijne aanmaningen om te zorgen dat het
+losgeld er kwam. Hij maakte zich dikwijls driftig, dreigde en riep
+zijne afgodsbeelden tot getuigen dat het niet voor hem, maar voor
+hunnen dienst was dat hij geld wilde hebben.
+
+--Oude schurk, bromde Cascabel, begin met het geld terug te geven
+dat ge reeds gestolen hebt. Daarna zullen wij zien.
+
+De toekomst liet zich intusschen alles behalve geruststellend
+aanzien. Niemand kon weten of de inlandsche dwingeland niet op een
+of ander oogenblik van dreigen tot doen zou overgaan. In plaats van
+Tchou-Tchouk had Cascabel hem in de wandeling den bijnaam Sjoe-Sjoe
+gegeven, ofschoon, zeide hij, "die lieve bijnaam den schoelje even
+goed past als een herderinnehoedje op den kop van een roodharigen
+engelschman!"
+
+Onophoudelijk dacht Cascabel over een middel om den wilde in de luren
+te leggen. Maar welk? Hij peinsde en overlegde, maar vond niets. Hij
+begon al bang te worden dat hij heelemaal "op" was, en daarmede
+bedoelde hij dat zijne hersenkast leeg begon te worden. Een man als
+hij, die op het stoute maar betreurenswaardige denkbeeld gekomen was
+om over Azië uit Amerika naar Europa terugtekeeren, zulk een man scheen
+nu zichzelf te moeten bekennen, dat hij niet slimmer was dan een ezel!
+
+Dat maakte hem zoo mismoedig, dat Cornelia het niet aan kon zien.
+
+--Hoe komt ge er aan, Cesar, om dat te denken? vroeg zij. Ge zult
+wel iets weten te vinden; op het oogenblik dat ge er het minst op
+bedacht zijt, zal het u te binnen schieten.
+
+--Gelooft ge dat werkelijk?
+
+--Ik durf er op te zweren.
+
+Was het niet aandoenlijk dat Cornelia zulk een vertrouwen in de
+schranderheid van haar man bleef stellen, ondanks den treurigen keer
+dien zijn reisplan genomen had?
+
+Van zijnen kant deed Sergius wat hij kon om hem op te beuren, maar al
+de moeite welke hij aanwendde om Tchou-Tchouk tot andere gedachten te
+brengen en hem van zijnen eisch te doen afzien, bleef vruchteloos. Er
+was evenwel nog geene reden om het geduld te verliezen. Al had het
+inlandsche opperhoofd er in toegestemd hen in vrede te laten trekken,
+dan nog hadden zij er niet aan kunnen denken om in het hart van den
+winter, onder eene koude van dertig tot veertig graden beneden het
+vriespunt, het eiland Kotelnyi te verlaten.
+
+De 25ste December was aangebroken en Cornelia had bepaald dat het
+Kerstfeest gevierd zou worden met zooveel luister als de omstandigheden
+toelieten. Dit kon alleen daarin bestaan dat het middagmaal wat
+overvloediger zou wezen dan gewoonlijk. Ingelegd vleesch en groenten
+waren de hoofdschotels; maar gelukkig was er in de provisiekast ook
+nog geen gebrek aan meel, aan rijst en aan suiker, zoodat de ijverige
+keukenprinses in de gelegenheid was een grooten koek te bakken,
+die er prachtig uitzag en met gejubel begroet werd.
+
+De twee russische matrozen werden dien dag mede te gast gevraagd en
+namen de uitnoodiging aan. Dit was de eerste keer dat zij eenen voet
+in de _Schoone Zwerfster_ zouden zetten.
+
+Bij het eerste woord dat een van de twee--Kirschef namelijk--sprak,
+was het Kayette, alsof zij die stem meer gehoord had. Maar waar of
+wanneer zij den vreemde ontmoet kon hebben en had hooren spreken,
+dit was zij niet in staat zich te herinneren.
+
+Voor het overige voelde noch Cornelia, noch Napoleona, noch zelfs
+Kruidnagel zich tot de twee mannen aangetrokken, die bovendien in
+gezelschap van anderen zich weinig op hun gemak schenen te voelen.
+
+Toen het maal ongeveer afgeloopen was verhaalde Sergius hun, op verzoek
+van Ortik, wat hem en de Cascabels overkomen was in de provincie
+Alaska. Hij beschreef hoe hij bijna stervende door hen gevonden was
+nadat hij bijna het slachtoffer geweest was van eenen moordaanslag,
+door twee roovers van de bende van Karkof op hem gepleegd.
+
+Indien de twee vreemden meer in het licht gezeten hadden, had Sergius
+of een van de anderen zeker gezien welk een zonderlingen blik zij
+met elkander wisselden terwijl hun dit verhaal gedaan werd. Niemand
+had daar echter erg in. Na een goed stuk van den koek gekregen en
+dat met een stevig glas vodka-brandewijn doorgespoeld te hebben,
+namen de twee russen afscheid van onze reizigers.
+
+Zoodra zij op eenigen afstand waren, zeide de een:
+
+--Dat is een mooie ontmoeting! Die rus is de man dien wij op de grens
+van Alaska overvallen hebben en dien wij hadden willen plunderen als
+die Indiaansche meid ons niet gestoord had.
+
+--Dat zou een buitenkansje geweest zijn.
+
+--Ja, de duizend of wat roebels, die nu in het bezit zijn van
+Tchou-Tchouk, waren dan in onze handen gevallen!
+
+De twee voorgewende matrozen waren dus een paar straatroovers,
+medeplichtigen van de bende van Karkof, die in het geheele Westen
+van Amerika berucht was. Nadat hun aanslag op Sergius mislukt was,
+hadden zij in de duisternis hunnen weg niet terug kunnen vinden,
+maar waren na veel omzwervens te Port-Clarence terecht gekomen. Daar
+hadden zij eene schuit gestolen en hadden beproefd de Behringstraat
+over te steken; maar zij waren door den stroom voortgesleept en hadden
+duizende gevaren doorgestaan. Eindelijk waren zij op het grootste
+eiland van den Liakhoff-archipel aangeland en daar in handen der
+inboorlingen gevallen.
+
+
+
+
+
+VI.
+
+DE OVERWINTERING.
+
+
+Zoo was het dus gesteld met Sergius en zijne reisgenooten op den 1sten
+Januari 1868. Hun toestand, die op zichzelf reeds zorgwekkend was
+dewijl zij door de inboorlingen van den Liakhoff-archipel gevangen
+gehouden werden, werd nog ingewikkelder door de aanwezigheid van
+Ortik en Kirschef. Want het was best mogelijk dat die schelmen van
+deze onverwachte ontmoeting partij zouden willen trekken. Gelukkig was
+het hun niet bekend dat de reiziger, dien zij op de Alaskische grens
+hadden willen overvallen, een staatkundige veroordeelde was die uit de
+vesting Jakoutsk ontvlucht was; dat hij graaf Narkine heette en nu,
+onder den schijn van deel uit te maken van eenen kermistroep, naar
+Rusland poogde terug te keeren. Hadden zij dit geweten, dan zouden zij
+zeker geen oogenblik geaarzeld hebben om het geheim te verklappen; zij
+zouden het gebruikt hebben als een middel om graaf Narkine geld af te
+zetten, of zij zouden beproefd hebben hem aan de russische politie over
+te leveren, op voorwaarde dat zijzelve gratie voor hunne misdrijven en
+eene belooning in geld kregen. Maar al wisten zij dit niet, bestond
+er geen gevaar dat het geheim, waar alleen Cascabel en zijne vrouw
+mede bekend waren, op de eene of andere manier hun ter oore zou komen?
+
+Voor het oogenblik hielden Ortik en Kirschef zich op eenen afstand,
+ofschoon zij vast besloten waren, indien de gelegenheid zich voordeed,
+te zamen met Sergius en de anderen eene poging te doen om hunne
+vrijheid terug te krijgen.
+
+Zoo lang de winter aanhield, was het echter maar al te duidelijk
+dat er niets viel aan te vangen. Het was nu zoo fel koud dat de
+ademhaling, met de lucht in aanraking komende, terstond in eene
+lichte sneeuwwolk overging. De thermometer daalde somtijds beneden
+de veertig graden onder het nulpunt der honderddeelige schaal. Ook
+al kwam er geen wind bij, dan nog was het niet mogelijk in zulk eene
+koude te vertoeven. Cornelia en Napoleona durfden niet meer buiten de
+_Schoone Zwerfster_ te komen, wat trouwens de inboorlingen haar ook
+niet toestonden. Ieder kan zich voorstellen hoe lang deze eindelooze
+dagen, of liever die nachten welke bijna een heel etmaal duurden,
+haar vielen.
+
+Kayette, die aan de noord-amerikaansche winters gewend was, kon de
+koude buitenlucht beter doorstaan, evenals de inlandsche vrouwen
+van het eiland. In warme kleederen gewikkeld, zag men ze hare gewone
+werkzaamheden verrichten. Zij droegen een japon van gevoerd rendiervel,
+waren bovendien in eenen pelsmantel gewikkeld, hadden bonten kousen
+en mocassins van robben vel aan hare voeten en mutsen van hondenvel
+op. Van hare gezichten was niets te zien, zelfs niet het puntje van
+haar neus,--maar daar verloor niemand iets aan.
+
+Iederen dag maakten Sergius en Cascabel, vergezeld van Jan, Sander en
+Kruidnagel, hunne verplichte opwachting bij Tchou-Tchouk. Zij wikkelden
+zich daartoe in hunne pelzen evenals de twee russische matrozen, die
+hetzelfde bezoek moesten afleggen en aan wie uit den voorraad van de
+_Schoone Zwerfster_ eenige kleedingstukken en dekens verstrekt waren.
+
+De inboorlingen stoorden zich weinig aan weer of wind. Zij gingen
+onbeschroomd op de jacht, waartoe de door de vorst geharde vlakten
+goede gelegenheid opleverden. Zij gebruikten lichte sleden, vervaardigd
+van kinnebaksbeenderen, ribben en baarden van walvisschen, en voorzien
+van glijstukken, die vóór dat de tocht aanvangt met water begoten
+worden, dat terstond bevriest en den onderkant zoo glad als ijs
+maakt. De sleden worden door rendieren getrokken, die voor dit werk
+uitstekend geschikt zijn. Bovendien hebben zij honden van Samoyeedsch
+ras, zoo groot en bijna even wild als wolven; sterk behaard, en
+geelbruin of zwart en wit van kleur.
+
+Als de Nieuw-Siberiërs eene voetreis ondernemen bedienen zij zich
+van lange sneeuwschoenen of schaatsen, _ski_ genaamd, waarmede zij
+in korten tijd groote afstanden afleggen langs de zeearmen, die zich
+tusschen de eilanden in vele takken splitsen en over de natuurlijke
+wegen, _tindra's_ geheeten, die door de vorst droog en hard gehouden
+worden.
+
+In het vervaardigen hunner wapenen staan de inboorlingen
+van de Liakhoff-eilanden verre ten achter bij de Eskimo's in
+Noord-Amerika. Pijl en boog zijn hunne eenige middelen van aanval
+en verdediging. Hun vischtuig bestaat uit harpoenen waarmede zij de
+walvisschen achtervolgen, en uit netten die zij laten zakken tot
+op het diepe of grond-ijs, _grundi_ genaamd, waar de robben zich
+veeltijds laten verschalken. Ook maken zij tegen sommige der grootste
+robbensoorten, zooals de zeekoe of de zee-olifant, gebruik van messen
+en pieken, waarmede zij niet zelden hevige gevechten hebben te leveren.
+
+De witte beer is echter hun gevaarlijkste vijand. Gedurende de felste
+winterkoude, wanneer er volstrekt geen voedsel meer op de sneeuw-
+en ijsvlakten te vinden is, zoeken de uitgehongerde beren dikwijls
+hunne prooi in de nabijheid der dorpen op de eilanden. Bij zulke
+ontmoetingen toonen de inboorlingen hunne dapperheid; onversaagd gaan
+zij het sterke en bloeddorstige dier te lijf, met niets dan hun mes
+gewapend en in de meeste gevallen delft de beer het onderspit.
+
+Meer dan eens waren de Cascabels getuigen van zulk een gevecht, waarin
+de beer, na dikwijls verscheidene zijner aanvallers verwond te hebben,
+ten slotte voor de overmacht bezweek. Het geheele dorp liep dan uit om
+den verslagen vijand te bekijken. Het berenvleesch was eene lekkernij
+voor de magen der Nieuw-Siberiërs, maar de beste stukken kwamen veelal
+terecht op de tafel, of om juister te spreken, in den eetbak van
+Tchou-Tchouk, en zijne gedweeë onderdanen kregen alleen de brokken,
+die hij voor hen geliefde over te laten. Dit belette echter niet,
+dat er een feestmaal van gehouden werd, dat gewoonlijk eindigde met
+eene algemeene dronkemanspartij. De sterke drank der eilandbewoners
+bestaat uit het gegiste aftreksel van verschillende planten, zooals
+het jonge loof van eenige wilgen- en rhodiolasoorten, het sap van de
+roode mirtenbezie en van eene gele moerasbes. Gedurende de enkele
+weken dat de zomer duurt, worden deze planten en vruchten ijverig
+ingezameld en tegen den winter aan 't gisten gemaakt.
+
+Aangezien de beren zich echter slechts bij uitzondering vertoonen en
+de jacht op dit verscheurende dier altijd een gevaarlijk werk blijft,
+valt er op geen berenvleesch te rekenen en is het rendierenvleesch
+de hoofdschotel der inlandsche keuken. De Nieuw-Siberische vrouwen
+koken daar eene soep van, waar de Cascabels echter geen smaak in
+konden vinden.
+
+Vraagt men nu hoe de rendieren des winters aan voedsel komen, dan
+is het antwoord, dat deze beesten zelfs onder de dikste sneeuwlaag
+nog het schrale plantenvoedsel weten te vinden, dat zij voor hun
+onderhoud noodig hebben. Er worden bovendien, vóór dat de vorst invalt,
+ontzaglijke voorraden voeder ingezameld en opgestapeld, en het een
+met het ander is voldoende om de rendierenkudde op Nieuw-Siberië,
+die uit vele duizende beesten bestaat, in het leven te houden.
+
+--Zooveel duizende rendieren, zuchtte Cascabel, die altijd peinsde
+over de middelen om weg te komen, en met een twintigtal voor onzen
+wagen zouden wij zoo goed geholpen zijn!
+
+Wij moeten nog vertellen dat de inboorlingen van den Liakhoff-archipel
+niet alleen afgodendienaars, maar zóó bijgeloovig zijn als men zich
+ternauwernood voor kan stellen. De monsters, die zij met eigen hand
+vervaardigen, vereeren zij vurig en de bevelen, die naar het heet
+van de afgodsbeelden uitgaan, worden blindelings gehoorzaamd. Hun
+opperhoofd Tchou-Tchouk gaf hun daarvan het voorbeeld; wat zijne
+dweepzucht en zijn bijgeloof hem ingaven, was eene wet voor zijne
+onderdanen.
+
+Iederen dag begaf Tchou-Tchouk zich naar eene soort van tempel,
+juister gezegd eene gewijde plaats, _Vorspük_ genaamd, dat wil zeggen
+"de grot der gebeden." In eene uitholling van den rotswand stonden daar
+de houten, met vele kleuren beschilderde palen, die als afgodsbeelden
+dienst deden, en de geloovigen kwamen geregeld daar hunne knieën voor
+buigen. Onverdraagzaam waren zij daarbij niet; zij hadden er niets
+tegen dat de vreemdelingen in hun heiligdom kwamen en moedigden
+hen zelfs daartoe aan. Hierdoor waren onze schipbreukelingen in
+de gelegenheid de voorwerpen, die de Nieuw-Siberiërs vereerden,
+nauwkeurig op te nemen.
+
+Het uiteinde van elken paal werd gevormd door een afschuwelijken
+vogelkop, met ronde, roode oogen, een wijd openstaande bek, en een
+hooge kam, die als een hoorn omgebogen was. Kruipende naderden de
+inboorlingen deze monsters, zij hielden hunne ooren tegen den paal
+onder het prevelen van lange gebeden, en ofschoon de godheid natuurlijk
+nooit antwoordde, verbeeldden zij zich toch wel degelijk haren wil
+te vernemen, die trouwens in den regel overeenstemde met hetgeen
+de vrager zich te voren daarvan voorgesteld had. Als Tchou-Tchouk
+zijne onderdanen de eene of andere nieuwe belasting wilde opleggen,
+bleef de oude schavuit nooit in gebreke eene stem uit den hooge te
+vernemen, die daarop hare goedkeuring verleende, en bij niet een
+zijner volgelingen kwam het op, daaraan te twijfelen.
+
+Eenmaal in de week had er eene buitengewone godsdienstoefening plaats,
+waar alle bewoners van het dorp deel aan namen. Het deed er niet toe
+hoe koud het was en of de sneeuwstorm de vlakte geeselde, zoodat het
+een gevoel was alsof men met messen in het gezicht gesneden werd; de
+heele bevolking volgde Tchou-Tchouk op de hielen, naar de _Vorspük_. En
+niemand raadt waar de mannen en vrouwen zich mede opschikten sedert
+de _Schoone Zwerfster_ in hun midden was. Met alles wat zij uit
+den wagen gestolen hadden, met de kermispakken van Cascabel en de
+jongens en met de rokken van Cornelia, die zij over hunne kleederen
+heen droegen! Een had den helm met de pluim van Kruidnagel op. Ook
+blies er een op den hoorn, zóó dat de oogen hem uit het hoofd puilden;
+een ander haalde de onmogelijkste geluiden uit de schuiftrompet en een
+paar beukten er op de groote- en de roffeltrom. Dit maakte een lawaai,
+waar het schreeuwen en tieren der kerkgangers zich mede vermengden.
+
+Telkens als Cesar Cascabel dat moest aanzien vloekte hij in éénen
+adem door tegen het dievengespuis, dat zijne kleederen droeg en de
+muziekinstrumenten misschien voor altijd onbruikbaar maken zou.
+
+--Bandieten! Hondsvotten! schold hij, en zelfs Sergius zag geen kans
+hem tot bedaren te brengen.
+
+Daar kwam nog bij dat de toestand op den duur ondragelijk begon te
+worden. De dagen en weken kropen voort alsof er nimmer een einde
+aan komen zou. Er scheen geen uitredding te wachten. De tijd ging
+niet alleen werkeloos maar tot schade van iedereen voorbij, want tot
+het maken van kunsten bestond geen gelegenheid en Cascabel was niet
+weinig bevreesd, dat als zij ooit nog op de kermis te Perm aankwamen,
+hunne ledematen en gewrichten heelemaal vastgeroest zouden zijn. Het
+eenige middel om te voorkomen dat zij geheel en al den moed verloren,
+was dat Sergius onvermoeid in de weer bleef om hen door verhalen en
+onderwijzen leerzaam bezig te houden. Zoodoende was de gedwongen rust
+ten minste voor iets nuttig.
+
+Van zijnen kant leerde Cascabel aan Sergius allerlei goocheltoeren
+en handigheden, zooals hij zeide tot tijdverdrijf, maar het kon
+te pas komen als Sergius misschien nog eens onder de oogen der
+russische politieagenten het beroep van kunstenmaker zou moeten
+uitoefenen. Jan hield zich voortdurend bezig met het geven van les in
+lezen en schrijven aan Kayette en deze volgde vlijtig het onderricht
+van haren meester. Men beschuldige de twee jongelieden niet te spoedig
+van zelfzucht, wanneer wij er bijvoegen dat zij zich het best van allen
+in den toestand schikten, dewijl beider gemoed geheel werd ingenomen
+door een gevoel, dat machtiger is dan alle andere aandoeningen. Niet
+zonder deelneming sloeg Sergius de wassende vertrouwelijkheid tusschen
+zijne aangenomen dochter en Jan gade. Kayette was vlug van begrip
+en Jan voelde zich zichtbaar gelukkig als hij haar, van hetgeen hij
+geleerd had, iets mee kon deelen. Hoe jammer zou het toch wezen als
+zulk een flinke jongen, met zulk een gelukkigen aanleg en zoo vlijtig
+van aard, nimmer iets anders worden kon dan een arme kunstenmaker,
+en als er voor hem geen betere maatschappelijke loopbaan te vinden
+ware. Maar dit behoorde onder de raadselen der toekomst, en wie kon
+zeggen of er in het geheel nog sprake zijn kon van eene toekomst
+voor een gezin, dat op de uiterste grens der bewoonde wereld door
+een barbaarschen volksstam gevangen gehouden werd?
+
+Tchou-Tchouk toonde zich nog maar niet geneigd om iets van zijne
+eischen te laten vallen. Zonder losgeld verkoos hij de gevangenen hunne
+vrijheid niet te schenken, en van elders scheen er voor hen geen kans
+op redding te bestaan. Welk middel viel er dus te bedenken om aan het
+geld te komen, dat het inhalige opperhoofd hen trachtte af te persen?
+
+Toch bezaten de Cascabels nog eenen schat, maar daar wisten zij niets
+van. Onze lezers zullen zich herinneren, dat Sander steeds in het bezit
+was van zijn kostbaren klomp goud;--ten minste hij zelf twijfelde geen
+oogenblik aan de waarde van den steen. Als niemand hem gadesloeg,
+haalde hij het ding uit den hoek waar hij het verborgen hield. Dan
+wreef en poetste hij het zoo lang tot het blonk. Geen oogenblik zou hij
+geaarzeld hebben om het af te geven indien Tchou-Tchouk zich daarmede
+tevreden had willen stellen. Maar de "sjoe-sjoe", zooals Cascabel
+hem bleef noemen, zou zeker het brok goud, dat er uitzag alsof het
+maar een gewone keisteen was, niet in de plaats van klinkende munt
+hebben willen aannemen. Sander bleef zich dus maar vleien met het
+vooruitzicht, van eenmaal in Europa teruggekeerd, het stuk steen in
+gouden kopstukken te kunnen omwisselen, ter vervanging van de dollars
+die aan zijne ouders in Amerika ontstolen waren.
+
+Dit zou alles terecht komen zoodra zij hunnen tocht naar Europa konden
+voortzetten, maar of zij ooit daartoe zouden komen, werd iederen dag
+meer twijfelachtig. De twee russische booswichten, die het noodlot
+ook nog op den weg der Cascabels gevoerd had, dachten er even zoo over.
+
+Op een goeden dag, den 23sten Januari, kwam Ortik een bezoek in de
+_Schoone Zwerfster_ brengen, zoo het heette om met Cascabel, Sergius
+en Jan te praten over hunne kansen om weg te komen, maar inderdaad
+om te weten te komen wat de anderen voornemens waren te doen, indien
+Tchou-Tchouk hun verlof mocht geven om hunne reis voort te zetten.
+
+Hij begon met deze vraag:
+
+--Mijnheer Sergius, waart gij van plan den winter in Siberië
+doortebrengen toen gij van Port-Clarence vertrokken zijt?
+
+--Ja, antwoordde Sergius, wij hadden ons voorgesteld eene of
+andere bewoonde plaats op te zoeken en daar het zachtere weder
+aftewachten. Waarom vraagt gij dat Ortik?
+
+--Omdat ik wilde weten of gij bij dat plan blijft, in geval die
+verwenschte kerels hier op het eiland u los mochten laten.
+
+--Neen, hernam Sergius, daardoor zouden wij onze reis, die al zoo
+lang duurt, noodeloos langer maken. Het komt mij voor dat het nu
+beter zou zijn op de russische grens aan te houden en te trachten
+een der passen van het Oeral-gebergte over te komen.
+
+--In het noordelijke gedeelte van het gebergte dus?
+
+--Natuurlijk, dat is de kortste weg dien wij door de steppen, heen
+kunnen volgen.
+
+--Maar zoudt gij dan uwen reiswagen hier laten, mijnheer Sergius? vroeg
+Ortik verder.
+
+Die vraag had Cascabel blijkbaar verstaan, want hij antwoordde haastig:
+
+--Wat, de _Schoone Zwerfster_ in den steek laten! In geen geval als
+ik maar een span rendieren machtig kan worden, en het zal niet lang
+duren denk ik....
+
+--Weet gij dan een middel om weg te komen? vroeg Sergius.
+
+--Ik heb er zelfs geen flauw vermoeden van; maar Cornelia blijft
+volhouden dat ik er een vinden zal en Cornelia heeft zich nog nooit
+vergist. Dat is eene vrouw, mijnheer Sergius, zooals er geen tweede
+bestaat, en zij kent mij!
+
+Het vertrouwen van Cascabel op zijn goed gesternte was niet
+uitteroeien. Dat vier franschen en drie russen met hun allen niet in
+staat zouden wezen een Sjoe-Sjoe eene kool te stoven, wilde er niet
+bij hem in.
+
+Sergius had aan Ortik overgebracht hoe Cascabel over het achterlaten
+van de _Schoone Zwerfster_ dacht:
+
+--Maar om uwen wagen medetenemen, hervatte de matroos, die hier
+bijzonder veel aan scheen te hechten, moet gij een stel rendieren
+hebben.
+
+--Ongetwijfeld.
+
+--Denkt gij dat Tchou-Tchouk u daaraan helpen zal?
+
+--Ik denk dat mijnheer Cascabel een middel zal vinden om er hem toe
+te dwingen.
+
+--En vervolgens wilt gij over het ijsveld heen de reis naar de
+siberische kust ondernemen?
+
+--Natuurlijk.
+
+--Daartoe zal het noodig zijn, mijnheer Sergius, dat gij opbreekt
+vóór dat het begint te dooien, dat is binnen drie maanden.
+
+--Dat kan niet anders.
+
+--Maar gij zult niet kunnen.
+
+--Misschien zullen de inboorlingen vóór dien tijd ons vergunnen heen
+te gaan.
+
+--Dat is toch niet waarschijnlijk, mijnheer Sergius, want het losgeld
+betalen kunt gij niet.
+
+Cascabel had zich dit antwoord van Ortik doen vertolken, en antwoordde
+terstond.
+
+--Misschien kunnen die verwenschte kerels toch wel genoodzaakt worden
+ons te laten gaan.
+
+--Genoodzaakt? Door wie? vroeg Jan.
+
+--Door omstandigheden.
+
+--Welke omstandigheden, vader?
+
+--Ja, als wij dat wisten! antwoordde Cascabel. Een samenloop van
+omstandigheden, maar welke?
+
+Hij krabde zich het hoofd alsof hij er een plan uit wilde trekken,
+maar er kwam niets voor den dag.
+
+--Welnu, hernam Sergius, het beste is dat wij beginnen met te
+veronderstellen dat de inboorlingen ons niet verkiezen los te
+laten. Kunnen wij in dat geval niet wegkomen zonder dat zij het
+goed vinden?
+
+--Het is te probeeren, meende Jan. Maar in dat geval zullen wij zeker
+de _Schoone Zwerfster_ hier moeten laten.
+
+--Praat daar niet van, riep Cascabel. Daar valt niet aan te denken Jan,
+ik wil er niet van hooren!
+
+--Maar er is niets aan te doen, vader.
+
+--Neen, zeg ik. De _Schoone Zwerfster_ is ons huis, dat overal met
+ons medegaat. Onder haar dak hadt gij geboren kunnen worden, Jan. Wij
+laten haar niet in handen van die zee-varkens, van die robben in
+menschengedaante die hier wonen.
+
+--Mijn waarde Cascabel, hernam Sergius, alles wat wij in staat zijn te
+doen zullen wij beproeven om de toestemming der inboorlingen tot ons
+vertrek te krijgen, maar er zijn tien kansen tegen een dat dit niet
+gelukken zal en in dat geval moeten wij trachten te vluchten. Welnu,
+als wij aan Tchou-Tchouk willen ontsnappen, kan het niet anders dan
+met achterlating.....
+
+--Van de woning der Cascabels! riep Cesar uit, met eene verbittering
+welke raden liet hoeveel moeite het hem kosten zou daarin toetestemmen.
+
+--Misschien, hervatte Jan, zou er toch nog iets anders te bedenken
+zijn, waardoor alles terecht kon komen.
+
+--Wat zou dat wezen?
+
+--Zou één van ons niet kunnen trachten wegtekomen, het vasteland te
+bereiken en de russische politie kennis te geven van den toestand
+waarin wij verkeeren? Mijnheer Sergius, ik ben bereid het te beproeven.
+
+--Dat nooit! antwoordde Cascabel terstond.
+
+--Neen, dat in geen geval, zeide Ortik even beslist, nadat Sergius
+hem had medegedeeld wat Jan wilde.
+
+Cascabel en de rus waren het in dit opzicht eens; maar de eerste
+dacht alleen aan het gevaar dat graaf Narkine loopen kon wanneer hij
+in aanraking kwam met de russische politie, en Ortik was voor zijn
+persoon niet op eene ontmoeting met het openbaar gezag gesteld.
+
+Ook Sergius had tegen het denkbeeld van Jan bezwaar, maar op andere
+gronden.
+
+--Het is braaf van u, Jan, zeide hij, dat gij u voor ons wilt
+opofferen, maar wij zouden door uwe edelmoedigheid niet geholpen
+worden. Er is geen denken aan om midden in den winter dien tocht over
+het ijsveld te ondernemen en de honderd mijlen afstands tusschen
+het eiland Kotelnyi en den vasten wal te willen afleggen. Gij
+zoudt onderweg omkomen, mijn vriend. Neen, wij moeten onder alle
+omstandigheden bij elkander blijven en indien wij hier van daan komen,
+dan moet het zijn met ons allen.
+
+--Daar valt niets tegen in te brengen, zeide Cascabel, en ik sta er
+op dat Jan mij belooft zonder mijne toestemming niets te beginnen.
+
+--Ik geef er u mijn woord op, vader.
+
+--Wanneer ik zeg dat wij samen zullen gaan, vervolgde Sergius
+tegen Ortik, dan bedoel ik daarmede dat gij en Kirschef ook met ons
+medetrekt. Wij laten u niet in de handen dezer wilden.
+
+--Ik ben u daar dankbaar voor, mijnheer Sergius, antwoordde Ortik, en
+Kirschef en ik, wij zullen u op uwe reis door Siberië misschien ook
+van dienst kunnen zijn. Op dit oogenblik valt er niets te beginnen,
+maar zoodra de ergste koude voorbij is en vóór dat het gaat dooien
+moeten wij ons gereed houden voor de vlucht.
+
+Na dit gezegd te hebben, nam Ortik afscheid.
+
+--Ja, herhaalde Sergius, wij zullen ons gereed moeten houden.
+
+--Daar zal wel niet aan ontbreken, zeide Cascabel, maar hoe komen
+wij weg? De drommel moge mij halen als ik het weet.
+
+Dit bleef de vraag van den dag, het onderwerp waar allen over bleven
+denken, op welke manier zij met of zonder goedvinden van Tchou-Tchouk
+uit zijne handen zouden geraken. De waakzaamheid der inlanders te
+verschalken, scheen uiterst moeilijk. Tchou-Tchouk tot andere gedachten
+te brengen, daarop bestond nog minder kans. Er bleef maar één middel
+over, dat was "hem er in te laten loopen," zooals Cascabel misschien
+twintig maal daags herhaalde.
+
+Hij dacht aan niets anders. Maar ofschoon hij er over "prakkezeerde"
+zoodat zijne hersens er van zweetten, zeide hij, de heele maand
+Januari ging voorbij zonder dat hij iets wist te bedenken.
+
+
+
+
+
+VII.
+
+EEN SLIMME STREEK VAN CASCABEL.
+
+
+Er kwamen kwade dagen in het begin van Februari. De koude was zóó
+fel, dat het kwik in den thermometer er door bevriezen zou. Er is
+nog eene fellere koude te bedenken: in de hoogste hemelstreken, in de
+ruimte tusschen de sterren, moet volgens de berekeningen eene koude
+heerschen van tweehonderd dertien graden beneden het vriespunt, welke
+alle moleculen der lichamen doet verstijven en alles in eenen staat van
+volstrekte onbewegelijkheid doet overgaan. Toch was het ook hier op
+het eiland alsof de kleinste luchtdeeltjes zich niet meer bewogen en
+de dampkringslucht vast geworden was. Zij hadden bij het inademen een
+brandend gevoel, en de koude nijpte zoo hevig dat niemand er meer aan
+denken kon om buiten de _Schoone Zwerfster_ te komen. Het uitspansel
+was klaar als kristal; de sterrenbeelden blonken met eene helderheid,
+die nergens overtroffen kan worden; het was alsof de oogen tot in
+de afgelegenste diepte der hemelruimte doordrongen. Het daglicht was
+daarentegen op den vollen middag niet meer dan eene grauwe schemering.
+
+De inboorlingen gaven hunne gewoonte nog niet op om zelfs in deze
+koude buiten te komen, maar zij namen alle mogelijke voorzorgen om
+te beletten dat hunne handen en voeten, hun neus of hunne ooren
+op eenmaal bevroren zouden raken. Zij wikkelden zich geheel in
+rendierenvellen en trokken bovendien nog een kap over hun hoofd,
+zoodat er niets van hen te zien overbleef. Het waren wandelende
+pakken bont. Dat zij zich echter nog buiten hunne woningen waagden,
+geschiedde op bevel van Tchou-Tchouk, die zelfs onder deze koude,
+welke elk denkbeeld van ontsnapping belachelijk maakte, zich wilde
+overtuigen van de aanwezigheid zijner gevangenen, die hem nu niet
+meer hunne dagelijksche opwachting konden komen maken.
+
+--Frisschen morgen, vischvreters! riep Cascabel hun soms toe, als
+hij hen door een van de vensters, die aan den binnenkant van het
+ijs ontdaan konden worden, zag aankomen. Die kerels hebben stellig
+robbenbloed in hun lichaam. Een fatsoenlijk mensch zou hier binnen
+vijf minuten in een klomp ijs veranderen, maar zij weten er niets van!
+
+In de vertrekjes van de _Schoone Zwerfster_, welke bijna luchtdicht
+gesloten werden gehouden, bleef de koude dragelijk. Het keukenfornuis,
+dat met het voorwereldlijke hout gestookt werd, waardoor zij hunne
+andere brandstof konden bewaren, verspreidde zulk eene warmte dat
+het zelfs nu en dan noodig was te luchten. Maar nauwelijks stond
+de buitendeur open of alle vloeibare stoffen in den wagen stolden
+onmiddellijk. Tusschen de temperatuur binnen en buiten was een verschil
+van veertig graden, hetgeen zij hadden kunnen waarnemen indien hunne
+thermometers niet door de inlanders gestolen waren geweest.
+
+Tegen het einde der tweede week van Februari was het echter alsof het
+weder een weinig zachter zou gaan worden. De wind liep naar het Zuiden
+en er woeien nu sneeuwstormen, van wier geweld men zich geen denkbeeld
+maken kan en die zeker de _Schoone Zwerfster_ onderste boven geworpen
+zouden hebben indien zij niet stevig beschut had gestaan. Maar de
+wielen waren tot halver hoogte onder de sneeuw bedolven, zoodat er
+van dien kant niet het minste gevaar bestond.
+
+Nu en dan werd het weer op eens, met ruwe overgangen, veel kouder;
+maar in het algemeen bleef de gemiddelde thermometerstand omstreeks
+het midden der maand op een twintigtal graden beneden het vriespunt
+van de honderddeelige schaal.
+
+Cascabel en Sergius, Jan, Sander en Kruidnagel maakten hiervan
+dadelijk gebruik om weder buiten te komen, maar niet zonder de grootste
+voorzorgen om den overgang geleidelijk te doen zijn. Indien zij dit
+verzuimd hadden, zouden zij zich aan levensgevaar blootgesteld hebben.
+
+In den omtrek van den wagen lag alles onder een effen sneeuwtapijt
+bedolven. Geen enkele verhevenheid van den grond was meer te
+onderscheiden. Dit was nu niet langer het gevolg van de duisternis,
+want gedurende een paar uur liet zich thans aan den zuidelijken
+gezichteinder een grauw schijnsel zien, eene weerkaatsing van
+lichtstralen zonder warmte, die naarmate de voorjaars dag- en
+nachtevening naderkwam, duidelijker worden zou. Er bestond dus weder
+gelegenheid om een eind te loopen en op uitdrukkelijk bevel van
+Tchou-Tchoûk, was hun eerste gang naar zijn verblijf.
+
+Er was nog geen verandering in de zienswijze van het opperhoofd der
+wilden gekomen en de gevangenen kregen opnieuw last binnen den kortst
+mogelijken tijd voor een losgeld van drieduizend roebels te zorgen,
+wanneer zij niet wilden dat Tchou-Tchoûk tot andere maatregelen
+zou overgaan.
+
+--Hoor nu zoo'n schoelje eens aan, zeide Cascabel in zuiver fransch,
+waar hij overtuigd was dat de ander geen woord van verstond. Zoo'n
+driedubbele ezelskop! Zoo'n koning over uilskuikens!
+
+Zoo hartelijk gemeend en zoo volkomen toepasselijk als deze
+liefelijkheden ook mochten zijn, de toestand werd er niet beter
+door. Het begon er zelfs bedenkelijk uittezien, nu de vorst van den
+Liakhoff-archipel met dwangmiddelen begon te dreigen.
+
+Het was op dat oogenblik, onder dien invloed van verbeten en
+machtelooze woede, dat Cesar Cascabel op eenen inval kwam, zooals
+alleen het genie ze soms kan hebben. Van eenen man, die zich al door
+zooveel moeielijkheden heen had geslagen, viel trouwens niets minder
+te verwachten.
+
+--Alle robben en walvisschen mogen mij opslikken, riep hij den
+volgenden ochtend op eens uit, als dàt mij niet gelukt! Met die
+domkoppen durf ik het te wagen!
+
+Maar wat het was dat hem tot dezen triomfantelijken uitroep aanleiding
+gaf, verkoos Cascabel niet te zeggen. Hij openbaarde zijn geheim aan
+niemand, zelfs niet aan Cornelia of Sergius.
+
+Het scheen een onmisbaar vereischte voor zijn plan te wezen dat hij
+zich duidelijk verstaanbaar in het russisch wist uittedrukken, welke
+taal door alle volksstammen in het Noorden van Siberië gesproken
+wordt. Het gevolg daarvan was, dat terwijl Kayette voortging zich
+in het fransch te oefenen onder de leiding van Jan, diens vader van
+zijnen vriend Sergius les wilde gaan nemen in het russisch. Een beter
+onderwijzer had hij zeker niet kunnen vinden.
+
+Den 15den Februari dus, op eene wandeling in den omtrek der _Schoone
+Zwerfster_, kwam hij met zijn verlangen om grondiger russisch te
+leeren voor den dag.
+
+--Ziet gij, zeide hij tegen Sergius, wij zijn nu op weg naar Rusland,
+en het zal mij dus goed te pas komen als ik de taal van het land
+kan spreken, zoodat ik te Perm en te Nisjni niet met mijnen mond vol
+tanden behoef te staan.
+
+--Dat is zeker, mijn waarde Cascabel, antwoordde Sergius. Maar gij
+verstaat reeds zooveel van onze taal, dat ge al bijna in staat zijt
+uzelf te helpen.
+
+--Neen mijnheer Sergius, toch niet! Wel versta ik ten naasten bij wat
+er gezegd wordt, maar zelf ben ik nog niet in staat mij verstaanbaar
+uit te drukken. Zóó ver zou ik het willen brengen.
+
+--Nu, als gij het wilt ben ik tot uwen dienst.
+
+--Bovendien, al had het geen ander nut, is het altijd een goed
+tijdverdrijf.
+
+Het verlangen van Cascabel was volkomen verklaarbaar en niemand toonde
+er zich dan ook verbaasd over.
+
+Hij ging dus terstond met Sergius aan het werk en nam bij dezen een
+uur of drie per dag les, niet zoozeer om de taalregels als om de
+uitspraak ter dege machtig te worden. Dit was blijkbaar iets waar
+hij het meest aan hechtte.
+
+Nu is het eene bekende zaak dat russen zeer gemakkelijk fransch leeren
+en het bijna zonder eenigen tongval uitspreken, maar het omgekeerde is
+het geval niet en voor franschen is het russisch in het geheel niet
+gemakkelijk. Het vorderde dus heel wat inspanning en oplettendheid
+van Cascabel, en de _Schoone Zwerfster_ weerklonk den ganschen dag van
+de stem- en spraakoefeningen waarmede hij zich onvermoeid bezig hield.
+
+Hij had echter een natuurlijken aanleg om talen te leeren en bracht
+het er spoedig ver in, tot niet geringe bewondering van zijne omgeving.
+
+Telkens nadat de les was afgeloopen begaf hij zich naar het strand,
+waar hij stellig wist dat niemand hem beluisteren kon, en daar, in
+de eenzaamheid, herhaalde hij een zeker aantal volzinnen, telkens
+op een anderen toon en met grooter nadruk, waarbij hij vooral de
+r's liet rollen, zóó dat geen rus het hem had kunnen verbeteren. Dit
+viel hem trouwens niet moeielijk, want als kunstenmaker had hij zijn
+leven doorgebracht met in zijne moedertaal soortgelijke proeven van
+welsprekendheid af te leggen.
+
+Soms ontmoette hij Ortik en Kirschef, die geen woord fransch
+verstonden. Dit was dan weder eene gewenschte gelegenheid om zich
+te oefenen en hij kreeg spoedig de zekerheid dat hij zich heel goed
+verstaanbaar wist te maken.
+
+De twee matrozen kwamen nu meer dan vroeger in de _Schoone Zwerfster_,
+maar Kayette was nog altijd niet in staat zich te herinneren waar
+zij de stem van Kirschef, die haar bekend bleef voorkomen, vroeger
+had kunnen hooren.
+
+Tusschen Ortik en Sergius werd voortdurend veel gesproken over de
+kansen om weg te komen. Cascabel nam nu meestal aan het gesprek deel,
+maar er werd niets voorgesteld dat bruikbaar was.
+
+--Er zou toch misschien eene manier wezen waarover wij nog niet
+gedacht hebben, zeide Ortik op zekeren dag.
+
+--Hoe dan? vroeg Sergius.
+
+--Wanneer het open water is, antwoordde de ander, gebeurt het niet
+zelden dat er walvischvaarders langs de Liakhoff-eilanden komen
+varen. Zouden wij in dat geval geen sein kunnen geven, zóó dat zulk
+een schip hierheen kwam?
+
+--De bemanning zou dan gevaar loopen evenals wij in handen van
+Tchou-Tchoûk te vallen en onze gevangenschap te moeten deelen zonder
+dat wij er iets bij wonnen, antwoordde Sergius. Die schepen zijn
+niet sterk genoeg bemand om met geweld iets tegen de inboorlingen te
+kunnen uitrichten.
+
+--Bovendien, voegde Cascabel er bij, het duurt nog drie of vier maanden
+voór dat het open water kan zijn en zóó lang heb ik geen geduld meer.
+
+Hij dacht een oogenblik na en vervolgde toen:
+
+--Al slaagden wij er ook in aan boord van eenen walvischvaarder te
+komen, zelfs indien de brave Sjoe-Sjoe dat goedvond, dan zouden wij
+nog de _Schoone Zwerfster_ in den steek moeten laten.
+
+--Ja, dat zou in dit geval niet anders kunnen, stemde Sergius toe.
+
+--Niet anders kunnen! riep Cascabel uit. Ik zag nog liever...
+
+--Weet gij dan misschien wat beters?
+
+--Zoo vraagt men de boeren de kunst af!
+
+Meer verkoos Cascabel niet te zeggen. Maar er flikkerde iets in zijne
+oogen en er speelde een glimlach om zijnen mond, die meer zeide dan
+duizend woorden.
+
+Toen Cornelia dan ook vernam wat haar man geantwoord had, kon zij
+niet nalaten er het hare van te zeggen:
+
+--Ge kunt er op aan dat Cesar iets in zijn hoofd heeft. Wat het
+zijn kan, weet ik niet. Maar van een man als hij, kunnen wij het
+onmogelijkste verwachten!
+
+--Vader is zeker slimmer als mijnheer Tchou-Tchoûk, zeide Napoleona.
+
+--Hebt ge wel opgemerkt, zeide Sander, dat hij hem sedert eenigen
+tijd een "beste kerel" noemt? Hij begint van hem te houden!
+
+--Tenminste, als hij er niet juist het tegendeel mede bedoelt, bracht
+Kruidnagel in het midden.
+
+Ondertusschen bracht Cascabel, in dit opzicht gelijk aan Demosthenes,
+die zich in de welsprekendheid oefende aan het strand der Helleensche
+zee, nog menig uur door met op geweldigen toon in het russisch het
+geraas der baren te overschreeuwen.
+
+In de tweede helft van Februari werd het langzamerhand minder koud. Met
+de zuidelijke winden kwam er een zachtere luchtstroom over de eilanden
+strijken.
+
+Er was dus nu geen tijd meer te verliezen. In de Behringstraat
+waren zij, tengevolge van het late invallen van den winter, door het
+dooiweder aan het drijven geraakt; zij moesten nu hun best doen om niet
+weder, als het eens vroeg zomer mocht worden, hetzelfde te ondervinden.
+
+Indien Cascabel's plan gelukte en hij Tchou-Tchoûk wist te bewegen hem
+met alles wat hij bij zich had te laten trekken, dan moest de tocht
+ook aangevangen worden op het tijdstip dat het ijsveld tusschen de
+Liakhoff-eilanden en de Siberische kust nog volkomen vast en veilig
+te berijden was. Wisten zij dan aan een goed stel rendieren te komen,
+dan kon dit gedeelte van de reis met de _Schoone Zwerfster_ onder
+vrij gunstige omstandigheden afgelegd worden, zonder dat zij gevaar
+liepen door het losraken van het ijs aan nieuwe teleurstellingen
+blootgesteld te worden.
+
+--Zeg eens, mijn waarde Cascabel, vroeg Sergius op zekeren dag,
+denkt gij dat die oude schurk van een Tchou-Tchoûk u aan de noodige
+rendieren helpen zal, die gij niet kunt missen wanneer gij uwen wagen
+naar den overwal wilt brengen?
+
+--Mijnheer Sergius, antwoordde Cascabel deftig, Sjoe Sjoe is in het
+geheel geen oude schurk. Het is een beste, brave man, daar sta ik
+voor in. Als hij er dus in toestemt dat wij heengaan, dan zal hij
+ook goedvinden dat wij de _Schoone Zwerfster_ medenemen, en als hij
+dat goedvindt, dan kan hij niet anders dan een twintigtal rendieren
+tot onze beschikking stellen Wat zeg ik, twintig? Vijftig, honderd,
+duizend, als ik ze hebben wil!
+
+--Ge hebt hem dus in uwe macht?
+
+--Of ik Sjoe Sjoe in mijne macht heb? Zoo goed alsof ik de punt van
+zijn neus tusschen mijne vingers heb, mijnheer Sergius. En wat ik
+eenmaal beet heb, dat laat ik niet los!
+
+Hij scheen volkomen zeker van zijne zaak en altijd vertoonde zich
+dezelfde raadselachtige glimlach op zijn gelaat. Dien dag bracht hij
+zelfs met een innemend gebaar zijne hand aan zijnen mond en maakte
+hij een denkbeeldig compliment aan Zijne inlandsche Majesteit. Maar
+Sergius, begrijpende dat Cascabel over zijn denkbeeld niet in
+bijzonderheden verkoos te treden, was bescheiden genoeg daar niet
+verder naar te vragen.
+
+De tijd was nu gekomen dat de eilandbewoners van het zachtere weder
+gebruik begonnen te maken om hunne gewone bezigheden te hervatten,
+zooals de jacht op vogels en de robbenvangst, waartoe op het ijsveld
+gelegenheid genoeg bestond. Ook werden de godsdienstige plechtigheden,
+die gedurende den tijd der felste koude gestaakt hadden moeten worden,
+weder aangevangen.
+
+Des Vrijdags van iedere week stroomden de geloovigen naar de grot
+der gebeden, ter algemeene bijeenkomst. Vrijdag, moet men weten,
+is zooveel als de Zondag der Nieuw-Siberiërs. Maar op Vrijdag den
+29sten Februari--het jaar 1868 was een schrikkeljaar--zou er eene
+buitengewone groote processie gehouden worden.
+
+Den avond te voren zeide Cascabel op een heel gewonen toon, vóór dat
+zij naar bed gingen:
+
+--Morgen moeten wij ons gereed houden voor de plechtigheid in de
+_Vorspük_, waar wij met onzen vriend Sjoe-Sjoe heengaan.
+
+--Wat zegt ge Cesar? Wilt ge dat doen? vroeg Cornelia.
+
+--Ik wil het.
+
+Wat dit stellige bevel te beteekenen had, kon niemand gissen. Zou
+Cascabel het inlandsche opperhoofd willen verteederen door deel te
+nemen aan zijne kerkelijke vertooningen? Het viel niet te ontkennen
+dat Tchou-Tchoûk gaarne zag dat ook zijne gevangenen eerbied toonden
+voor zijne afgodsbeelden. Maar voor die monsters de knieën te buigen
+en het bijgeloof der inlanders te omhelzen, dat was toch heel iets
+anders en het leek niet waarschijnlijk dat Cascabel, ter wille van
+Zijne nieuw-Siberische Majesteit, zijn geloof zou afzweren. Wel foei!
+
+Dit zou echter later wel aan het licht komen. Den volgenden ochtend
+vroeg was het geheele dorp in beweging. Het was mooi weer, dat wil
+zeggen dat het niet meer dan een graad of tien vroor. Ook was het
+nu weder iederen dag gedurende een uur of vier eenigszins helder en
+vertoonde de weerkaatsing der zonnestralen zich duidelijker aan de kim,
+in afwachting van het tijdstip dat zij zich daarboven zouden verheffen.
+
+Alle dorpsbewoners waren uit hunne onderaardsche woningen te
+voorschijn gekomen. Groot en klein, mannen, vrouwen en kinderen
+hadden hun mooiste kleederen aan, jassen en rokken van robben vel,
+mantels van rendierenhuiden, met het haar naar buiten. Overal eene
+uitstalling van wit of zwart bont, van mutsen met valsche parelsnoeren,
+van veelkleurige borstlappen, van riemen die zij als sieraden om
+het voorhoofd gebonden droegen, van oorringen, armbanden en andere
+kleinoodiën, uit robbenbeenderen vervaardigd, die in hun neusbeentje
+bevestigd werden.
+
+Dit alles was echter nog niet mooi genoeg voor deze buitengewone
+gelegenheid. De voornaamsten van het dorp hadden andere sieraden
+noodig geacht, en de verschillende voorwerpen, die zij uit de _Schoone
+Zwerfster_ geroofd hadden, moesten daarvoor dienst doen.
+
+Er waren er die een volledig kunstenmakerspak met linten en strikken
+aangehangen hadden. Sommigen droegen een van de mutsen of helmen van
+Kruidnagel. Anderen hadden zich opgeschikt met een bandelier of koord,
+waar de ringen aan bengelden die voor de gymnastische toeren gebruikt
+werden. Een paar droegen aan hunnen gordel de bollen en halters;
+maar het prachtigste sieraad van allen was dat van Tchou-Tchoûk,
+die een aneroïde-barometer, als het grootkruis eener Nieuw-Siberische
+ridderorde, op zijne borst liet slingeren.
+
+Tevens werd er uit alle macht spektakel gemaakt met de
+muziekinstrumenten van den troep. De klephoorn trachtte de
+schuiftrompet te overschreeuwen en de roffeltrom deed zijn best om
+nog meer lawaai te maken dan de turksche.
+
+Cornelia kon evenmin als hare kinderen hare ergernis bedwingen over
+dit oorverscheurende geraas en als zij gedurfd hadden, zouden zij de
+inlandsche toonkunstenaars terdege uitgefloten hebben, want, zeide
+Kruidnagel "ze blazen als walvisschen."
+
+Niemand zou het echter willen gelooven, maar het was toch zoo:
+Cesar Cascabel gaf de duidelijkste blijken van ingenomenheid met dit
+concert. Hij klapte in zijne handen, riep hoera en bravo en zeide
+met overtuiging:
+
+--Ik sta werkelijk verbaasd over deze lieden! Zij hebben blijkbaar
+aanleg voor muziek en als zij een engagement bij onzen troep willen
+aannemen, dan sta ik er voor in dat zij een schitterend figuur op de
+kermis te Perm, en misschien later op die te Saint-Cloud zullen maken.
+
+Begeleid door dit tumult, trok de stoet het geheele dorp door en
+begaven zij zich naar de gewijde plaats waar de afgodsbeelden gereed
+stonden om de hulde der geloovigen te ontvangen. Tchou-Tchoûk ging
+vooraan. Onmiddellijk achter hem volgden Cascabel, Sergius en de andere
+leden van hun gezelschap; daarna de twee russische matrozen. De geheele
+bevolking van Tourkef vormde het talrijkste gedeelte van den optocht.
+
+Na eenigen tijd bleven zij allen stilstaan vóór de holte van de rots,
+waarbinnen de afgodsbeelden geschaard stonden, behangen met kostbare
+pelterijen en voor deze gelegenheid met frissche kleuren beschilderd.
+
+Tchou-Tchoûk trad met opgeheven handen de _Vorspük_ binnen. Driemaal
+boog hij het hoofd ter aarde; daarna legde hij zich plat voorover op
+een tapijt van rendierenvellen, dat op den grond was uitgespreid. Dat
+was, naar 's lands gebruik, de manier van knielen.
+
+Cascabel en allen die hem vergezelden volgden het voorbeeld van
+het opperhoofd. De geheele vergadering lag als door een tooverslag
+ter aarde.
+
+Toen er een plechtig stilzwijgen heerschte, begon Tchou-Tchoûk,
+op half brommenden half zingenden toon, het woord te richten tot de
+drie voornaamste afgodsbeelden, die in statige onbewegelijkheid op
+de menigte schenen neer te zien.
+
+Maar wat is dat? Daar antwoordt hem eene stem, een machtig,
+doordringend geluid, dat van achteren uit de diepte der grot schijnt
+te komen.
+
+Welk een wonder! De stem komt uit den muil van het aan den rechterkant
+staande afgodsbeeld. In duidelijk verstaanbaar russisch laat zij deze
+woorden hooren:
+
+_"Ani sviati, éti innostrantzi Katori ote zapada prichli! Zatchéme
+ti ikhe podirjaïche?"_
+
+Hetgeen beteekent:
+
+"Die vreemdelingen, welke uit het Westen gekomen zijn, zijn
+heilig! Waarom houdt gij hen gevangen?"
+
+
+
+Bij het hooren dezer woorden, die alle inboorlingen duidelijk
+verstonden, maakte eene algemeene verbazing zich van hen meester.
+
+Het was de eerste maal dat de goden van Nieuw-Siberië zich
+verwaardigden het woord tot de geloovigen te richten.
+
+En andermaal liet eene stem zich hooren, ditmaal op bevelenden toon,
+komenden uit den muil van het grootste afgodsbeeld ter linkerzijde,
+en zeggende:
+
+_"Ja tibié prikajou étote arrestantof otpoustite. Tvoïe narode doljne
+dlia ikhe same balchoïe vajestvo imiète i nime addate vcié vieschtchi
+katori ou ikhe bouili vziati. Ja tabié prikajou ou siberskoïé beregou
+ikhe lioksché vosvratitcia."_
+
+Drie volzinnen, welke aldus te vertalen zijn en die door Tchou-Tchoûk
+in het geheel niet misverstaan konden worden:
+
+"Wij bevelen u deze gevangenen in vrijheid te stellen!
+
+"Wij bevelen uw volk hen met den grootsten eerbied te behandelen en
+hun alles terug te geven wat hun ontnomen is!
+
+"Wij bevelen u allen hen de reis naar het vasteland van Siberië zoo
+gemakkelijk mogelijk te maken!"
+
+
+
+Thans was het geene verbazing meer, maar ontzetting die de stem
+teweegbracht. Tchou-Tchoûk had zich op zijne knikkende knieën ten
+halve opgericht, met starende oogen en opengespalkten mond, de handen
+trillende naar boven geheven, een beeld van stommen schrik. Ook de
+andere inboorlingen waren opgerezen, niet wetende of zij opnieuw ter
+aarde zouden vallen of de vlucht nemen.
+
+Daar nam ook het derde afgodsbeeld, dat in het midden stond,
+het woord. Zijne stem klonk hol en dreigend, vol onmiskenbaren
+toorn. Iedere lettergreep had een dreunenden naklank en de r's die
+er in voorkwamen, ratelden als het geknetter van donderslagen.
+
+Ziehier wat deze stem verkondigde, en ieder woord kwam als met het
+gewicht van eenen moker op de neergebogen hersenpan van Tchou-Tchoûk:
+
+"_Jesle ti take niè sdièlèle élote toje same diène, kakda èti sviati
+tchéloviéki boudoute jelaïte tchórte s'tvoïé oblacte!_"
+
+Hetgeen wil zeggen:
+
+"Indien deze heilige mannen niet losgelaten worden, den dag waarop
+zij zulks verlangen zullen, zal onze toorn u en uwen stam treffen!"
+
+
+
+Op dit oogenblik lag het opperhoofd met zijne onderdanen, verstijfd
+van schrik en rillende in al hunne ledematen, languit op den grond,
+terwijl Cesar Cascabel was opgerezen en zijne handen dankbaar naar
+de afgodsbeelden ophief als om hen te zegenen voor hunne genadige
+bescherming.
+
+Intusschen hadden zijne reisgenooten werk om niet in eenen schaterlach
+uittebarsten en aldus de geheele vertooning te doen mislukken.
+
+Het was eene eenvoudige buiksprekerskunst die deze bewonderenswaardige
+man, wiens gelijke men niet licht onder kunstenmakers vinden zal,
+bedacht had om Sjoe-Sjoe, dien besten, braven kerel, knollen voor
+citroenen te verkoopen.
+
+Er was inderdaad niets meer noodig om de bijgeloovige inlanders
+beet te nemen. "Die mannen uit het Westen"--hoe kwam Cascabel aan
+deze vernuftige betiteling?--"die mannen uit het Westen zijn heilig;
+waarom houdt Tchou-Tchoûk hen gevangen?"
+
+Welnu, Tchou-Tchoûk dacht er niet aan hen langer gevangen te
+houden! Zoo spoedig zij maar wilden zou hij hen laten trekken, en
+hij met zijne onderdanen zouden hun al de hulpvaardigheid bewijzen,
+verschuldigd aan vreemdelingen die zoo zichtbaar door hoogere machten
+beschermd werden!
+
+Ortik en Kirschef, die niet vermoedden welk een meester Cascabel in
+het buikspreken was, konden hunne verbazing niet ontveinzen. Maar
+Kruidnagel riep vol geestdrift uit:
+
+--Patroon, patroon, wat een genie!... Wat een slimmert!... Welk een
+man.... ten minste....
+
+--Ten minste als het geen godheid is! voegde Cornelia er bij en zij
+boog zich voor haar man als ware hij inderdaad een afgodsbeeld.
+
+De poets was gebakken. Het was gelukt, dank zij de onbegrijpelijke
+bijgeloovigheid dezer Noordsche eilandbewoners, welke alles overtreft
+wat iemand zich voor kan stellen. Die karaktertrek had Cascabel
+terdege opgemerkt en daardoor was hij op het denkbeeld gekomen om zijn
+buiksprekerstalent ten dienste van het algemeene belang aan te wenden.
+
+Het spreekt van zelf dat Cascabel en zijne reisgenooten met al
+de eerbewijzingen, verschuldigd aan personen die onder de hooge
+bescherming der goden stonden, huiswaarts werden geleid. Tchou-Tchoûk
+was onuitputtelijk in betuigingen van eerbied, waarmede eene goede
+hoeveelheid angst gemengd was. Het scheelde niet veel of hij zou voor
+ieder lid der familie Cascabel op zijne knieën gevallen zijn, zoo goed
+als voor het machtigste afgodsbeeld. Hoe hadden trouwens de onwetende
+bewoners van Tourkef kunnen vermoeden dat zij beetgenomen werden door
+eenen grappenmaker? Zij konden niet twijfelen, het moesten wel de
+goden in de _Vorspük_ wezen, die hunne dreigende stemmen hadden doen
+hooren. Het was wel ter dege hun tot dusver stom gebleven snavel die
+deze bevelen, in goed verstaanbaar russisch, had afgekondigd. Bovendien
+waren zij er in zeker opzicht op voorbereid. Jako, de papegaai in de
+_Schoone Zwerfster_, praatte immers ook? Dat had toch ook niemand ooit
+gehoord, dat een vogel spreken kon. Even goed als dat vreemd-gevederde
+gedierte moesten hunne afgodsbeelden, die immers ook vogelenkoppen
+hadden, zich verstaanbaar kunnen maken.
+
+Van dat oogenblik af konden Sergius, Cascabel en de anderen, de beide
+russische matrozen er onder begrepen, die door hen werden opgeeischt,
+zich als in vrijheid beschouwen. De winter was bijna voorbij en
+het weder begon dragelijk te worden, zoodat onze schipbreukelingen
+besloten hun vertrek van de Liakhoff-eilanden niet lang meer uit
+te stellen. Niet dat zij eene verandering in de gezindheid der
+inboorlingen te duchten hadden: daarvoor waren deze veel te goed
+"ingepakt." Sjoe-Sjoe was nu de vertrouwdste vriend van Cascabel
+geworden; hij zou zijne schoenen gepoetst hebben als dat van hem
+verlangd was geworden. Natuurlijk had de brave man zich gehaast alles,
+wat uit de _Schoone Zwerfster_ geroofd was, terug te doen geven en
+hijzelf kwam, eerbiedig de knieën buigende, Cascabel den barometer
+aanbieden dien hij nog altijd als een kommandeurskruis om zijnen hals
+droeg. Cascabel had zich toen verwaardigd hem de hand toe te steken
+en Tchou-Tchoûk had die onderdanig gekust, als eene hand die in staat
+was den bliksem te slingeren en den storm los te laten.
+
+Kortom, op den 8sten Maart was alles voor het vertrek gereed. Cascabel
+had een twintigtal rendieren aangevraagd om zijnen wagen te trekken
+en zijn vorstelijke vriend had hem er terstond honderd aangeboden,
+maar Cascabel bedankte daarvoor en hield zich aan het eerstgenoemde
+cijfer. Alleen vroeg hij nog om het noodige voeder voor de beesten
+gedurende den tocht over het ijsveld.
+
+Des morgens van den genoemden dag namen dus Sergius, de familie
+Cascabel en de twee russische matrozen van de bewoners van Tourkef
+afscheid. Het geheele dorp was uitgeloopen om hen te zien vertrekken
+en hun goede reis te wenschen.
+
+De "brave Sjoe-Sjoe" stond vooraan in het eerste gelid, heelemaal
+ontroerd en aangedaan. Cascabel ging naar hem toe, klopte hem
+vriendschappelijk op den buik en voegde hem in het fransch deze
+welwillende woorden toe:
+
+--Goeden dag, oude stommeling!
+
+Die vertrouwelijke afscheidsgroet deed het opperhoofd nog weder rijzen
+in het ontzag zijner onderdanen.
+
+Tien dagen daarna, den 18den Maart, had de _Schoone Zwerfster_, zonder
+gevaren ontmoet en zonder groote vermoeienissen doorgestaan te hebben,
+de ijsvlakte tusschen den Liakhoff-Archipel en de Siberische kust
+achter den rug en kwam zij vóór de monding van de Lena-rivier op het
+vasteland aan.
+
+Na zoovele ontmoetingen en gevaren doorgestaan, na zulke
+lotswisselingen doorleefd te hebben sedert hun vertrek uit
+Port-Clarence, hadden onze zwervers eindelijk het Aziatische strand
+bereikt.
+
+
+
+
+
+VIII.
+
+HET LAND DER JAKOETEN.
+
+
+Het oorspronkelijke reisplan, zooals het vastgesteld was om van de
+Behringstraat naar de europeesche grens te komen, had natuurlijk eene
+wijziging moeten ondergaan tengevolge eerst van het afdrijven onzer
+karavaan en daarna van hare overwintering op Nieuw-Siberië. Er viel
+thans niet meer te denken aan eene reis door de zuidelijke streken
+van Siberië. Er bestond bovendien alle kans op goed weder, zoodat er
+ook geene aanleiding meer was om zich in de eene of andere bewoonde
+plaats een tijd lang op te houden. Alles wat er in den laatsten tijd
+gebeurd was had ten slotte tot eene even onverwachte als gunstige
+uitkomst geleid.
+
+Hetgeen thans in de eerste plaats bepaald moest worden, was de richting
+die zij moesten volgen om langs den kortsten weg het Oeralgebergte
+te bereiken, dat de grens vormt tusschen Aziatisch en Europeesch
+Rusland. Om hierover na te denken wilde Sergius den tijd besteden die
+er nog verloopen moest vóór dat zij de legerplaats verlaten zouden
+welke zij voorloopig op het strand hadden uitgekozen.
+
+Het was stil en helder weder. De dagen duurden, in dezen tijd der dag-
+en nachtevening, langer dan elf uren en werden nog verlengd door de
+ochtend- en de avondschemering, welke op deze breedte van zeventig
+graden bijzonder lang aanhouden.
+
+De karavaan bestond nu uit tien personen, want ook Kirschef en
+Ortik waren er bij opgenomen. Wel voelde niemand zich bijzonder tot
+de beide russen aangetrokken, maar zij maakten niettemin deel uit
+van het reisgezelschap der _Schoone Zwerfster_, zij zaten mede aan
+tafel en sliepen zelfs in den wagen zoo lang het nog te koud was om
+de nachten onder den blooten hemel door te brengen.
+
+De thermometerstand bleef gemiddeld enkele graden beneden het
+vriespunt, hetgeen thans weder gemakkelijk waar te nemen viel nu
+de vriendelijke Tchou-Tchoûk het instrument aan zijn rechtmatigen
+eigenaar teruggegeven had. De grond lag zoover het gezicht reikte
+bedekt met sneeuw, welke echter binnen korten tijd onder de stralen
+der Aprilzon zou gaan smelten. De sneeuwkorst was vlak en hard als
+de met gras begroeide bodem der steppen, en de kudde rendieren had
+weinig moeite om den zwaren wagen voort te trekken.
+
+Om de beesten te voederen was de voorraad hooi, dien de inboorlingen
+medegegeven hadden, voldoende geweest sedert hun vertrek van
+Kotelnyi tot aan de Lena-baai. Van hier af zouden de rendieren
+zelven hun voedsel weder kunnen vinden, want zij weten het mos en de
+heesterbladen, waar de grond van Siberië bijna overal mede bedekt is,
+zeer goed onder de sneeuw van daan op te snuffelen. Ook valt hierbij
+nog te vermelden dat dit trekvee zich gedurende den overtocht zeer
+gewillig had getoond, zoodat Kruidnagel niet de minste moeite had
+gehad om de beesten voort te krijgen.
+
+Ook voor de reizigers was leeftocht genoeg voorhanden, want de voorraad
+ingemaakte spijzen, meel, vet, thee, buskruit en brandewijn, dien de
+_Schoone Zwerfster_ had medegenomen, was nog niet uitgeput. Ook had
+Cornelia bovendien eene zekere hoeveelheid opgedaan van eene soort
+van boter, die de inboorlingen weten te bereiden, in berkenhouten
+doosjes, welke hun vriend Tchou-Tchoûk hun had medegegeven. Zoodra
+zij er gelegenheid toe vonden moesten zij echter in de eene of
+andere bewoonde plaats hunnen voorraad petroleum aanvullen. Voor het
+overige kon de jacht hen weder spoedig van versch wild voorzien en
+de bedrevenheid van Sergius en Jan zou, even als te voren, voor de
+keuken menigmaal veel waard kunnen wezen.
+
+De twee russische matrozen stelden zich beschikbaar voor allerlei
+nuttige diensten. Zij verzekerden dat zij in een gedeelte van
+noordelijk Siberië goed bekend waren en boden aan als gidsen de
+karavaan te vergezellen.
+
+Hierover werd denzelfden dag eene algemeene beraadslaging gehouden.
+
+--Aangezien gij reeds vroeger in dit land gereisd hebt, zeide Sergius
+tegen Ortik, kunt gij er ons den weg wijzen.
+
+--Dat is wel het minste wat wij voor u doen kunnen, antwoordde Ortik,
+nu wij onze vrijheid aan mijnheer Cascabel te danken hebben.
+
+--Aan mij? vroeg Cascabel. In het geheel niet. Alleen mijn buik,
+die van de natuur de kunst van praten gekregen heeft, zijt gij dank
+schuldig.
+
+--Welke richting zoudt gij ons aanraden te volgen Ortik, vroeg Sergius
+weder, wanneer wij hier uit de Lena-baai opbreken?
+
+--De kortste weg is de beste, mijnheer Sergius, als gij dat
+goedvindt. Deze heeft wel het nadeel dat wij de voornaamste
+steden van dit land, die meer zuidelijk gelegen zijn, laten
+liggen, maar daarentegen brengt hij ons het spoedigst naar het
+Oeral-gebergte. Bovendien zijn er dorpen genoeg in deze richting,
+waar wij het noodige aanschaffen en ook verblijf houden kunnen,
+indien dit gewenscht mocht wezen.
+
+--Waartoe zou dat dienen? viel Cascabel hem in de rede. Wij hebben in
+geen dorpen te maken. De hoofdzaak is dat wij geen tijd verliezen en
+met spoed vooruitkomen. De streek waar wij doorheenkomen, is immers
+niet onveilig?
+
+--In het minst niet, antwoordde Ortik.
+
+--Bovendien zijn wij met ons allen heel wat mans en indien er bandieten
+mochten zijn die iets tegen de _Schoone Zwerfster_ wilden ondernemen,
+kunnen zij op eene meer dan hartelijke ontvangst staat maken.
+
+--Stel u gerust mijnheer Cascabel, gij hebt niets te vreezen,
+verzekerde Kirschef.
+
+Onze lezers zullen reeds opgemerkt hebben dat die Kirschef slechts
+zelden een woord sprak. Hij toonde zich weinig gezellig, somber en
+stilzwijgend en liet zijn kameraad meest het woord voeren. Ortik was
+blijkbaar veel schranderder dan hij. Deze toonde in vele zaken een
+goed oordeel, hetgeen Sergius reeds lang had opgemerkt.
+
+Ook de richting die Ortik thans op wilde gaan, was zeer
+aanbevelenswaardig. De groote steden te mijden, waar zij kans hadden
+militaire bezetting te ontmoeten, scheen voor graaf Narkine het meest
+wenschelijk, terwijl het tegelijkertijd in den geest viel van de beide
+zoogenaamde matrozen. Naarmate zij echter dichter bij de grens kwamen,
+zou het moeilijker worden de steden van eenige beteekenis te laten
+liggen en voor dat geval zouden zij dan ook eenige voorzorgen dienen
+te nemen. Zoo ver waren zij echter vooreerst nog niet en in de dorpen
+op de steppen liepen zij weinig of geen gevaar.
+
+Toen zij het over de richting van hunnen tocht eens waren, moesten
+zij alleen nog hunnen weg bepalen door de provinciën heen, welke zij
+van de Lena-rivier tot het Oeral-gebergte dwars moesten doorsnijden.
+
+Jan haalde dus uit zijnen atlas de kaarten van noordelijk Siberië
+voor den dag en Sergius nam dit terrein terdege op, waar de Siberische
+groote rivieren, in stede van eene reis uit het Oosten naar het Westen
+gemakkelijker te maken, daarentegen groote hinderpalen in hunnen weg
+konden leggen. Na overleg, werd er tot het volgende besloten:
+
+1o. Het Jakoeten-land, waar slechts weinige dorpen gevonden worden,
+in zuidwestelijke richting doortrekken.
+
+2o. In deze richting eerst het gebied van de Lena-rivier doorsnijden,
+daarna dat van de Anabara-rivier, vervolgens dat van de Khatanga,
+de Jenisei- en de Obi-rivier, te zamen eenen afstand van ongeveer
+zevenhonderdvijftig mijlen.
+
+3o. Van het Obi-gebied naar het Oeral-gebergte trekken, zijnde
+honderdvijfentwintig mijlen tot aan de europeesche grens.
+
+4o. Eindelijk van het Oeral-gebergte tot Perm, dat is weder een
+honderdtal mijlen, altijd naar het zuidwesten.
+
+Te zamen dus ten naasten bij duizend mijlen.
+
+Indien zij geen oponthoud op deze reis ondervonden, indien er geen
+noodzakelijkheid bestond om op de eene of andere bewoonde plaats te
+vertoeven, kon de geheele afstand in minder dan vier maanden tijds
+afgelegd worden. Daarbij werd dan gerekend op zeven of acht mijlen per
+dag, hetgeen van de rendieren niet te veel gevergd was en zij zouden
+naar deze berekening met de _Schoone Zwerfster_ in den loop der maand
+Juli eerst te Perm en vervolgens te Nisjni aankomen, op het tijdstip
+dat de beroemde kermissen dier plaatsen in vollen gang zouden zijn.
+
+--Gaat gij tot Perm met ons mede? vroeg Sergius aan Ortik.
+
+--Dat denk ik niet, antwoordde deze. Zoodra wij de grens achter den
+rug hebben, zijn wij voornemens onzen weg naar St. Petersburg te
+nemen om van daar naar Riga terug te keeren.
+
+--Dit is van later zorg, meende Cascabel. Eerst moeten wij maken dat
+wij over de grens komen.
+
+Zij hadden afgesproken dat er vierentwintig uren rust gehouden zou
+worden, zoodra zij zich op het vasteland bevonden. Na hun voorspoedigen
+tocht over het ijsveld was dit oponthoud noodzakelijk. Dien dag gingen
+zij dus niet verder.
+
+De Lena-rivier stort zich in de golf van dien naam, na een net van
+vertakkingen en armen te hebben doorloopen. De geheele lengte van
+deze prachtige rivier, die een aantal kleinere stroomen in haren
+loop opneemt, bedraagt vijftienhonderd mijlen, van haren oorsprong
+tot waar zij hare wateren met die der IJszee vermengt. Het gebied dat
+zij besproeit, wordt gerekend niet minder dan honderdvijf millioenen
+hectaren te bedragen.
+
+Na eene grondige studie van de kaart gemaakt te hebben, kwam Sergius
+tot de slotsom dat het best zou zijn de kustlijn der baai vooreerst te
+volgen, teneinde niet in de vele vertakkingen van de Lena verward te
+raken. Wel lag het water nog toegevroren, maar het zou desniettemin
+een waagstuk geweest zijn, zich te midden van dit net van waterwegen
+te begeven, want de ijsschotsen lagen op vele plaatsen tot eene
+aanmerkelijke hoogte op elkaar gekruid en vormden ware ijsbergen,
+zeer schilderachtig om te zien, maar hoogst moeilijk om er over heen
+te komen.
+
+Aan de andere zijde der baai nam de uitgestrekte steppenvlakte eenen
+aanvang, waar slechts hier en daar eenige heuvels zich verhieven en
+waar de tocht geene moeilijkheden kon opleveren.
+
+Het was duidelijk dat Ortik en Kirschef aan het reizen in dit klimaat
+gewend waren. De anderen hadden dit reeds opgemerkt bij den tocht over
+het ijsveld van den Liakhoff-archipel naar de kust van Siberië. De
+twee matrozen hadden er slag van om eene legerplaats te vinden en
+desnoods eene stevige hut in het ijs te maken, ook kenden zij het
+kunstje van de visschers langs de kust, die nat geworden kleederen
+droog weten te krijgen door ze onder de sneeuw te stoppen, waar al
+de vochtigheid uit het goed in opgezogen wordt. Een blok bevroren
+rivierwater wisten zij op het eerste gezicht te onderscheiden van het
+ijs uit zeewater gevormd. De verschillende manieren waarop de karavanen
+in het Noorden hare tochten door de ijs- en sneeuwwoestijn afleggen,
+waren hun ook goed bekend.
+
+Dien avond, nadat de avondmaaltijd afgeloopen was, liep het gesprek
+over de aardrijkskundige gesteldheid van noordelijk Siberië en bij
+deze gelegenheid vertelde Ortik hoe het gekomen was dat hij en Kirschef
+reeds vroeger in dit land gereisd hadden.
+
+Sergius deed hun namelijk deze vraag:
+
+--Wat was toch de oorzaak dat een paar zeelieden, zooals gij beiden,
+zulk eene groote reis over land moesten maken?
+
+--Dat zal ik u zeggen, mijnheer Sergius, was het antwoord. Twee
+jaar geleden zijn Kirschef en ik met nog een tiental andere
+matrozen te Archangel geweest, waar wij op walvischvaarders wilden
+aanmonsteren. Daar werden wij aangezocht om naar een schip te gaan,
+dat in eene der mondingen van de Lena tusschen het ijs beklemd
+zat. Op die reis van Archangel naar de Lena-baai hebben wij het
+noordelijke gedeelte van Siberië doorgereisd. Nadat wij aan boord
+van de _Seraski_--zoo heette het schip--gekomen waren, hebben wij het
+vlot gebracht en zijn wij er mede op de walvischvangst gegaan. Maar
+zooals ik u reeds vroeger verhaald heb, de _Seraski_ is met man
+en muis vergaan en alleen Kirschef en ik zijn van de bemanning
+overgebleven. Door stormweer zijn wij toen naar de Liakhoff-eilanden
+afgedreven en daar hebben wij u allen ontmoet.
+
+--Zijt gij dan nooit in Alaska geweest? vroeg Kayette, die zooals
+men weet russisch sprak en verstond.
+
+--Alaska? vroeg Ortik. Is dat niet ergens in Amerika?
+
+--Ja, antwoordde Sergius. Alaska ligt in het Noordoostelijkste gedeelte
+van Noord-Amerika en het is het geboorteland van Kayette. Zijt gij
+op uwe omzwervingen daar nooit geweest?
+
+--Wij hebben van dat land nooit hooren spreken, zeide Ortik op den
+natuurlijksten toon van de wereld.
+
+--Wij zijn ook nooit verder dan de Behringstraat geweest, voegde
+Kirschef er bij.
+
+Ook nu maakte de stem van dezen op Kayette denzelfden indruk als
+anders, zonder dat zij zich echter wist te herinneren waar zij die
+vroeger gehoord kon hebben. Het kon niet anders zijn dan in een
+van de districten van Alaska, want zij zelve was nooit buiten haar
+vaderland geweest.
+
+Na de stellige ontkentenis van Ortik en Kirschef, deed Kayette,
+met de bescheidenheid die aan de lieden van haren stam meestal eigen
+is, dan ook geen verdere vragen meer. Maar zij kon toch eene zekere
+verwondering niet van zich zetten, die tegenover de twee matrozen
+onwillekeurig een karakter van wantrouwen aannam.
+
+Gedurende het oponthoud van een etmaal hadden de rendieren de noodige
+rust kunnen nemen. Hunne voorpooten waren met touwen vastgebonden,
+doch niet zóó nauw dat hun dit belette in den omtrek der legerplaats
+te zwerven en het struikgewas afteknagen of het mos, dat onder de
+sneeuw bedolven lag, op te snuffelen.
+
+Den 20ste Maart ging de karavaan te acht uur des morgens op
+weg. Het was droog, helder weder, met eene frissche koelte uit het
+noord-oosten. De steppe strekte zich uit zoo ver het oog reikte,
+als een blank sneeuwveld dat nog hard genoeg was om er met gemak
+op te rijden. De twintig rendieren werden bij vieren aangespannen,
+op vijf rijen dus, met behulp van een goed ingericht stel leidsels,
+die aan den eenen kant door Ortik en aan den anderen door Kruidnagel
+in de hand gehouden werden.
+
+Gedurende zes dagen werd de reis op deze manier voortgezet zonder dat
+er iets voorviel dat verteld verdient te worden. Sergius en Cascabel
+met Jan en Sander gingen meestal te voet tot dat het nachtkwartier
+betrokken werd, en Cornelia met Napoleona en Kayette hielden hen
+gezelschap zoo dikwijls de huishoudelijke werkzaamheden haar niet
+bezig hielden.
+
+Iederen voormiddag legde de _Schoone Zwerfster_ ongeveer een _Koes_ af,
+dat is een russische lengtemaat, gelijk staande met twintig wersten
+of twee en een halve mijl. In den namiddag werd dezelfde afstand nog
+eens gemaakt, altijd in westelijke richting, zoodat zij elken dag
+ruim vijf mijlen vooruit kwamen.
+
+Den 29sten Maart trokken zij het riviertje Olenek over, dat nog
+toegevroren lag en denzelfden dag kwamen Cascabel en zijne reisgenooten
+in het vlek Maksimova, twee en veertig mijlen zuidoostelijk van het
+strand der Lena-baai.
+
+Er bestond niet het minste bezwaar tegen dat Sergius een etmaal
+in dit plaatsje vertoefde, dat in het noordelijkste uiteinde der
+steppe als verloren ligt. Er bevond zich geen gezaghebber of geen
+kozakken-garnizoen, die op de gedachte hadden kunnen komen om graaf
+Narkine met vragen lastig te vallen.
+
+Zij waren hier midden in het land der Jakoeten en de familie Cascabel
+werd door de bewoners van Maksimova gastvrij ontvangen.
+
+Het oostelijke en zuidelijke gedeelte van dit gewest is berg- en
+boschachtig, maar in het noorden worden niets dan effen vlakten
+aangetroffen, welke hier en daar met groepen boomen bezet zijn,
+die nu, onder den invloed van den naderenden zomer, spoedig zouden
+uitloopen. Er is een overvloed van wild, hetgeen veroorzaakt wordt
+door dat het klimaat in noordelijk Siberië, van eene felle koude in
+den winter, tot eene gloeiende hitte in de zomermaanden afwisselt.
+
+De Jakoeten-bevolking telt ongeveer honderdduizend zielen, allen
+belijders van den griekschen godsdienst. Het zijn godvreezende en
+gastvrije lieden; hunne zeden zijn zuiver en zij zijn even dankbaar
+voor de weldaden der Voorzienigheid als gelaten te midden der harde
+ontberingen die hen door het barre klimaat soms worden opgelegd.
+
+Op de reis van den mond der Lena naar dit plaatsje hadden zij ook
+eenige Siberiërs ontmoet die tot een nomadenstam behoorden. Het waren
+stevig gebouwde lieden, middelmatig van lengte, met platte gezichten,
+zwarte oogen, weligen haartooi en zonder baard of knevel. Te Maksimova
+zagen de inwoners er even zoo uit; het zijn vriendelijke arbeidzame,
+schrandere en bedaarde menschen, die zich niet gemakkelijk iets wijs
+laten maken.
+
+De Jakoeten die een zwervend leven leiden, zitten bijna altijd te
+paard en zijn nooit ongewapend; zij zijn eigenaars van kudden die in
+grooten getale over de steppen rondzwerven. Die welke in huizen in
+de dorpen of stadjes bijeenwonen, houden zich voornamelijk bezig met
+de vischvangst, welke in de menigte beken en waterloopen, die zich
+in de groote rivier uitstorten, overvloedigen buit oplevert.
+
+De Jakoeten hebben dus vele maatschappelijke en huiselijke deugden;
+alleen zijn zij hartstochtelijke tabakrookers en bovendien--wat
+erger is--aan het misbruik van brandewijn en andere sterke dranken
+veeltijds verslaafd.
+
+--Tot zekere hoogte is dit hun echter niet kwalijk te nemen, merkte
+Jan op. Drie maanden van het jaar hebben zij niets dan water om te
+drinken en pijnboomschors om op te knabbelen.
+
+--Wat zegt gij, hebben ze dan niet eens brood? vroeg Kruidnagel,
+die zich zoo iets niet kon voorstellen.
+
+--Neen, niets dan de bast van denneboomen. Na zulk eenen tijd van
+ontbering is het hun bijna te vergeven dat zij zich soms te buiten
+gaan.
+
+De nomadische Jakoeten wonen in _yourten_, dat zijn kegelvormige
+tenten van witte stof. De huizen der anderen zijn gewoonlijk van hout
+gebouwd en verschillend van vorm en inrichting naarmate van ieders
+smaak. Deze huizen worden zorgvuldig onderhouden en hebben steile,
+puntige daken, zoodat de smeltende sneeuw in April, als de zonnestralen
+kracht krijgen, er gemakkelijk afvalt. Het stadje Maksimova ziet
+er dan ook vriendelijk uit. De mannen hebben een gunstig voorkomen,
+openhartig, met eene oprechte uitdrukking in de oogen, gepaard met
+zekere fierheid. De vrouwen zien er niet onaardig uit, sommige zijn
+zelfs mooi, al is haar gelaat getatoueerd, zij zijn zeer ingetogen
+en streng van zeden; zij vertoonen zich nooit blootshoofds of zonder
+schoenen aan hare voeten.
+
+Onze reizigers werden door de Jakoeten-hoofden voorkomend
+ontvangen. Deze mannen worden _kïnoes_ genaamd, terwijl de oudsten,
+of de aanzienlijksten van het dorp _Starsynas_ geheeten worden. De
+gastvrije lieden betwistten elkander het voorrecht van de vreemdelingen
+te herbergen en te onthalen, maar Cornelia wilde niets aannemen
+zonder betaling. Op deze voorwaarde sloeg zij ook een goeden voorraad
+petroleum in, die tevens als brandstof voor het keukenfornuis gebruikt
+kon worden.
+
+De _Schoone Zwerfster_ maakte ook hier weder, evenals gewoonlijk,
+veel opzien, want nog nooit te voren was er een kunstenmakerswagen in
+dit land gezien. Een aantal Jakoeten van beiderlei geslacht kwamen
+het wonder aanschouwen en er gebeurde niets dat reden had kunnen
+geven om daar spijt van te hebben. Diefstallen worden in dit land
+zelden bedreven, zelfs niet ten nadeele van reizigers, maar wanneer
+ze voorkomen, volgt de straf in den regel op het misdrijf. Wordt
+de schuld van den dader bewezen, dan wordt hij in het openbaar met
+roeden gegeeseld en op die lichamelijke kastijding volgt nog eene
+zedelijke straf, want hij is voor zijn leven geschandvlekt, wordt
+van zijne burgerlijke rechten vervallen verklaard en krijgt nimmer
+den naam van een eerlijk man terug.
+
+Den 3de April kwam onze karavaan aan den oever van de Oden, eene kleine
+rivier, die na eenen afstand van vijftig mijlen te hebben afgelegd,
+in den zeeboezem van Anabara uitloopt.
+
+Het weder was tot dusver zeer gunstig geweest, doch er kwam nu
+eenige verandering; het begon spoedig zwaar te regenen en het eerste
+gevolg daarvan was het smelten van de sneeuw. Dat duurde een dag of
+acht. Gedurende dien tijd raakte de wagen herhaaldelijk in den modder
+vast en zonk ettelijke malen zoo diep weg, dat de toestand, als de
+weg over een moerassig terrein liep, niet zonder gevaar genoemd kon
+worden. Dit waren de voorboden van de lente, welke op deze hooge
+breedte eene temperatuur medebrengt van een graad of drie boven
+het vriespunt.
+
+Dit eind weegs was hoogst vermoeiend. De hulp van de twee russische
+matrozen, wier gedienstigheid en ijver inderdaad niets te wenschen
+overlieten, kwam hier dikwijls goed te pas.
+
+Den 8sten April had de _Schoone Zwerfster_ nagenoeg veertig mijlen
+sedert Maksimova afgelegd en kwam zij op den rechteroever van de
+Anabara-rivier.
+
+Er bestond nog mogelijkheid om over het ijs de overzijde te bereiken,
+maar meer benedenstrooms was de dooi reeds begonnen. De ijsblokken,
+die met vaart naar de monding der rivier dreven, stortten met groot
+geweld op en over elkander. Waren zij eene week later gekomen, dan
+zouden zij eene doorwaadbare plaats hebben moeten zoeken, hetgeen niet
+gemakkelijk ware geweest, want met het smelten der sneeuw stegen de
+rivieren binnen korten tijd aanmerkelijk.
+
+De steppe begon reeds een groenachtig waas te vertoonen door het
+ontspruiten der jonge grasplantjes, die voor de rendieren eene ware
+lekkernij waren. Aan de heesters vertoonden zich knoppen; nog een
+dag of wat en de eerste blaadjes zouden zich aan de takken beginnen
+te ontplooien. Het ontwakende leven gaf aan de magere geraamten der
+boomen, die door de winterkoude een aanzien gekregen hadden alsof
+zij dood waren, een heel ander uiterlijk.
+
+Hier en daar stonden berke- en lorkeboomen in groepjes bij elkaar,
+die onder de voorjaarskoelte heen en weder wiegelden. De geheele
+Noordsche natuur, zoo bar en doodsch, kreeg nieuw leven onder den
+bezielenden adem der zon.
+
+De streken van Siberië welke het verst van de kust verwijderd liggen,
+zijn het dichtst bevolkt. Enkele malen ontmoetten onze reizigers
+eenen ontvanger, die van dorp tot dorp trok om de belastingen op te
+halen. Dan werd er eenige oogenblikken halt gemaakt ten einde met dien
+ambtenaar een praatje te houden; hij nam zonder plichtplegingen het
+hem aangeboden glas _vodka_ aan, en vervolgens werd van weerskanten
+de reis hervat.
+
+Op zekeren dag kruiste de weg, dien de _Schoone Zwerfster_ volgde,
+dien van eenen troep gevangenen. Deze ongelukkigen waren bestemd
+naar de zoutpannen op de oostelijkste grenzen van Siberië; een
+detachement kozakken begeleidde hen, en aan mishandelingen lieten
+deze ruwe geleiders het niet ontbreken. Natuurlijk had de aanvoerder
+van het geleide geen enkele aanleiding om Sergius met vragen lastig
+te vallen; maar Kayette, die nog niet van haar wantrouwen tegenover
+de russische matrozen genezen was, meende op te merken dat deze hun
+best deden om buiten het gezicht der Kozakken te blijven.
+
+Den 19den April had de _Schoone Zwerfster_ vijf en zeventig mijlen
+afgelegd en hield zij halt op den rechteroever der Khatanga, welke
+rivier zich in de golf van dien naam ontlast. Ditmaal was er geen
+ijsbrug te vinden, die dienst kon doen om den wagen naar den overkant
+te doen komen. Eenige afdrijvende ijsschotsen gaven blijk dat de dooi
+bijna haar werk volbracht had. Zij waren nu verplicht den stroom te
+doorwaden, hetgeen een heel oponthoud had kunnen veroorzaken indien
+Ortik er niet geweest was om eene goede plaats te wijzen. Hij vond
+die eene halve werst hooger op, doch de overtocht ging met vrij
+wat moeielijkheid gepaard, want de wagen ging tot aan de assen der
+wielen door het water. Aan den overkant gekomen, werd de reis terstond
+voortgezet, en vijf en twintig mijlen verderop sloegen de reizigers
+hun leger op aan den oever van het Jege-meer.
+
+Welk eene tegenstelling leverde dit op met den eentonigen aanblik
+der steppe! Het was als eene oase te midden der zandwoestijn van
+Sahara. Men stelle zich een helderen waterspiegel voor, omringd door
+het altijddurende groen van pijn- en denneboomen, door verschillende
+heesters prijkende met hun versch loof, door mirtenbeziën met purpere
+vruchten, zwarte en roodachtige aalbessenboompjes en wilde rozelaars,
+die ook reeds onder den zachten invloed der lente met bloemen getooid
+begonnen te worden.
+
+Ten Oosten en ten Westen strekten tamelijk uitgestrekte wouden zich
+uit, te midden waarvan Wagram en Marengo zonder twijfel het een of
+andere wild konden opjagen indien het hun vergund werd daarin een
+paar uren te gaan snuffelen.
+
+Ook op het water vertoonden zich troepen ganzen, eenden en wilde
+zwanen, terwijl vluchten kraanvogels en ooievaars, die uit de
+streken van Midden-Azië kwamen, met lange vleugelslagen de lucht
+doorkliefden. Onze reizigers hadden volgaarne door handgeklap hunne
+vreugde over dit ongewone schouwspel aan den dag gelegd.
+
+Op voorstel van Sergius werd er besloten hier twee etmalen rust te
+houden. Aan het uiteinde van het meer, in het lommer van hooge dennen,
+werd de legerplaats gekozen en in orde gebracht.
+
+De jagers van het gezelschap voorzagen zich nu van hunne geweren
+en gingen er op uit, van Wagram vergezeld, nadat zij beloofd hadden
+niet te ver af te dwalen. Het duurde geen kwartier of hunne schoten
+knalden door de lucht.
+
+Dien tijd besloten Cascabel, Sander, Ortik en Kirschef te gebruiken
+om hun geluk met den hengel te beproeven. Zij hadden niets dan eenen
+voorraad kunst-aas, dien zij van de bewoners van Port-Clarence hadden
+gekocht, doch met deze gebrekkige hulpmiddelen kan een geoefend
+visscher, die deze groote kunst verstaat en de manier weet om in
+slimheid met eenen visch te wedijveren, als hij geduld genoeg heeft om
+te wachten tot het dier zich verwaardigt te bijten, buit genoeg opdoen.
+
+Geduld hadden zij echter bij deze gelegenheid niet veel noodig, want
+de hengelsnoeren waren ternauwernood tot op de vereischte diepte
+gezonken of het water werd door de bijtlustige visschen in beweging
+gebracht. Er was zulk een overvloed dat zij in een halven dag genoeg
+hadden kunnen vangen om er een paar weken van te leven. Dat was
+juist een kolfje naar Sander's hand en toen Napoleona, zijn zusje,
+kwam vragen om ook den hengel eens te mogen houden, verkoos hij dit
+niet toetelaten, zoodat zij samen twist kregen en Cornelia tusschen
+beide komen moest. Deze vond echter dat er visch genoeg gevangen
+was, waarom zij haren man en de kinderen gelastte het vischtuig
+optebergen. Als moeder Cascabel het een of ander bepaald verkoos,
+dan dacht niemand er aan zich te verzetten.
+
+Twee uren later kwamen ook Sergius en Jan terug, op eenigen afstand
+gevolgd door Wagram, wien de jacht veel te vroeg eindigde, want
+dolgraag had hij nog in deze wildrijke bosschen eene poos huis
+gehouden.
+
+De jagers waren even gelukkig geweest als de visschers, zoodat de
+dagelijksche disch een tijdlang vol afwisseling en altijd smakelijk
+beloofde te zijn. De visschen uit het meer Jege lieten zich best
+gebruiken, maar het wild, dat in deze noordelijke streken van Siberië
+bijzonder uitmunt, spande toch de kroon.
+
+De fijnste soorten die de jagers onder het lood gekregen hadden,
+waren eenige troepjes "karallys", die in vluchten bij elkaar vliegen,
+alsmede een koppel of wat "dikouta's" een dom soort van vogels,
+kleiner dan korhoenders, maar bijzonder smakelijk van vleesch.
+
+Ieder kan zich voorstellen welk een feestmaal er dien dag werd
+aangericht. De tafel was onder de boomen gedekt en niemand der
+aanzittenden voelde er iets van dat het voor een festijn in de open
+lucht wel wat koud was. Cornelia had zichzelve overtroffen in het
+bakken van de visch en het braden van het gevogelte. In het vorige dorp
+was de voorraad meel aangevuld en hadden zij opnieuw Jakoeten-boter
+aangeschaft, zoodat al het noodige aanwezig was voor het bakken
+van eene goudgele taart, met knappende korst, die op het dessert te
+voorschijn kwam. Eenige teugen brandewijn spoelden deze traktatie
+door, waartoe de winkels te Maksimova het noodige geleverd hadden,
+en het einde van dezen vreugdevollen dag liet niets te wenschen over.
+
+Het scheen waarlijk alsof de tijd der beproevingen voorbij was en
+alsof de familie Cascabel hare avontuurlijke reis voordeelig en
+voorspoedig ten einde zou brengen.
+
+Ook den volgenden dag werd er rust gehouden en de rendieren maakten
+daar gebruik van om op hunne manier zich te goed te doen.
+
+Den 21sten April ging de _Schoone Zwerfster_ des ochtends te zes uur
+op reis. Vier dagen daarna bereikte zij de westelijke grens van het
+land der Jakoeten.
+
+
+
+
+
+IX.
+
+TOT AAN DE OBI-RIVIER.
+
+
+Wij moeten nog eens terugkomen op de twee russen, die het noodlot
+met de familie Cascabel in aanraking had gebracht.
+
+Het ware niets meer dan natuurlijk geweest indien zij, uit dankbaarheid
+voor de manier waarop zij ontvangen en behandeld werden, alle
+booze plannen hadden laten varen; maar dit was helaas niet het
+geval. Ortik en Kirschef, die als straatroovers met de bende van
+Karnof reeds zooveel op hun geweten hadden, dachten alweder aan nieuwe
+euveldaden. De _Schoone Zwerfster_ en vooral het geld, dat Tchou-Tchouk
+aan Sergius teruggegeven had, wekten hunne hebzucht op. Zij hoopten
+onder eene vermomming als kunstenmakers naar Rusland terug te keeren en
+daar hun rooversbedrijf weder optevatten. Teneinde dit plan te kunnen
+volvoeren, moesten zij zich eerst van hunne reisgenooten ontdoen
+en deze brave lieden, wien zij hunne vrijheid verschuldigd waren,
+met snooden ondank beloonen. Maar daar zagen zij niet tegen op.
+
+Met hun beiden zagen zij echter geen kans om iets uitterichten. Daarom
+wezen zij de karavaan den weg naar eenen pas over het Oeral gebergte,
+die door kwaad volk onveilig gemaakt werd. Daar dachten zij helpers
+te zullen vinden, en zooveel roovers als zij noodig hadden te kunnen
+overhalen om gezamenlijk eenen aanval op de _Schoone Zwerfster_
+te doen.
+
+Niemand kon op de gedachte komen dat zij iets kwaads in den zin
+hadden. Zij toonden zich behulpzaam en gaven niet de minste aanleiding
+om hen te wantrouwen. De anderen voelden zich tot hen niet bijzonder
+aangetrokken, maar hadden geen reden om over hen te klagen; alleen
+Kayette koesterde eene achterdocht waar zij zich geen rekenschap van
+wist te geven. Een oogenblik had zij zich verbeeld dat het de stem van
+Kirschef geweest was, die zij in den nacht toen Sergius door roovers
+op de Alaskische grens overvallen werd, gehoord had. Maar het scheen
+immers niet mogelijk dat die moordenaars en de twee schipbreukelingen,
+die zij op de Liakhoff-eilanden hadden aangetroffen, dezelfde personen
+waren? Daarom liet Kayette, al hield zij de twee vreemdelingen in
+het oog, zich geen woord over hare ongegronde vermoedens ontvallen.
+
+Van den anderen kant koesterden Ortik en Kirschef, die zonder het
+te weten bij het Indiaansche meisje in een kwaad blaadje stonden,
+achterdocht ten opzichte van Sergius. Zij wisten dat hij op de
+Alaskische grens gevaarlijk gewond was, dat de familie Cascabel
+hem gevonden en verpleegd en naar Sitka gebracht had. Dit liet zich
+zeer goed hooren. Maar waarom was hij, eenmaal genezen, niet te Sitka
+gebleven? Waarom was hij met den kunstenmakerstroep naar Port-Clarence
+getrokken? Waarom maakte hij nu met hen den heelen tocht door Siberië
+mede? Het was minst genomen vreemd, dat een rus onder een franschen
+kermistroep verzeild geraakt was.
+
+Hierover pratende, zeide Ortik op een goeden dag tegen Kirschef:
+
+--Zou het niet kunnen zijn dat die mijnheer Sergius zijn best doet om
+naar Rusland terugtekeeren zonder dat iemand acht op hem slaat? Daar
+moeten wij achter zien te komen, want er is misschien voor ons een
+voordeeltje uit te halen.
+
+Zonder dat hij er iets van vermoedde, werd Sergius dus door de beide
+russen bespied, in de hoop dat hij zich op de eene of andere manier
+zijn geheim zou laten ontvallen.
+
+Den 23sten April kwamen zij over de grens van het land der Jakoeten
+en in dat der Ostiakken. Dit is een van de armoedigste en minst
+beschaafde Siberische stammen, ofschoon er in dit gedeelte des lands
+ook welvarende streken worden aangetroffen, waartoe vooral de omtrek
+van Bérezow behoort.
+
+Zoodra de _Schoone Zwerfster_ een der Ostiakken-dorpen doortrok,
+hadden onze reizigers gelegenheid het onderscheid op te merken
+tusschen deze plaats en de schilderachtige, nette woonplaatsen der
+Jakoeten. De woningen waren ellendige hutten, nauwelijks goed genoeg
+voor beesten en waaruit zulk een verpestende walm naar buiten kwam,
+dat het haast niet mogelijk scheen er adem in te halen.
+
+Ook de bewoners zagen er terugstootend uit. Niet ten onrechte werd er
+in een aardrijkskundig werk, dat Jan onder zijn kleinen boekenschat
+bezat, van hen gezegd:
+
+--De Ostiakken in noordelijk Siberië beveiligen zich tegen de koude
+door eene bijzondere soort van kleeding, namelijk eene dikke laag
+vuil en vet op hunne huid en daarover heen een rendierenvel!
+
+Hun voedsel bestaat bijna uitsluitend uit visch, die zij halfgaar,
+en uit vleesch dat zij in het geheel niet koken of braden.
+
+Dit alles is intusschen alleen van toepassing op de nomadische
+Ostiakken, die in de steppen rondzwerven, maar niet op degenen
+die in de grootere plaatsen hun vast verblijf hebben. In het
+stadje Starokhantaskii vonden onze reizigers eene bevolking die er
+tamelijk welvarend en beschaafd uitzag, ofschoon zij zich tegenover
+vreemdelingen weinig vriendelijk of gastvrij toonde.
+
+De vrouwen waren met blauwe inkt getatoueerd. Hare kleeding bestond uit
+eene _vakocham_, eene soort van rooden sluier met blauwe strepen; uit
+een veelkleurige rok en een lijfje van lichtere kleur, dat meestal
+slecht paste en daardoor hare figuur leelijk maakte, en uit een
+breeden gordel met belletjes opgeschikt, welke bij iedere beweging
+rinkelden even als het bellentuig van een spaanschen muilezel.
+
+De mannen hadden in den winter--en ook in dezen tijd van het jaar was
+dit met sommigen nog het geval--veel van beesten, want zij waren in
+huiden gehuld met het haar naar buiten. Hun hoofd was bedekt met eene
+kap van _maltza_- of _parba-_vel met spleten er in voor de oogen,
+den mond en de ooren. Het was niet mogelijk iets van hun gelaat te
+onderscheiden, maar dit was waarschijnlijk voor niemand een groot
+ongeluk.
+
+Op haren weg kwam de _Schoone Zwerfster_ meermalen verscheidene sleden,
+_narkos_ genaamd, tegen. Deze voertuigen worden getrokken door drie
+rendieren, met een eenvoudigen riem die onder hunne buik doorgaat en
+met een leidsel dat aan hunne horens bevestigd is. Aldus bespannen,
+kunnen de _narkos_ eenen afstand van zeven of acht mijlen afleggen
+zonder dat de rendieren rust noodig hebben.
+
+De rendieren welke den reiswagen trokken, waren tot zulk eene
+krachtsinspanning niet in staat, maar er viel toch niet over ze te
+klagen, want de dieren waren gewillig en mak.
+
+Sergius maakte bij zekere gelegenheid de opmerking dat het zaak zou
+zijn de rendieren door paarden te vervangen, zoodra zij zich die
+konden aanschaffen.
+
+--Waarom, als ik vragen mag? antwoordde Cascabel. Waartoe zou die
+uitgaaf dienen? Zoudt gij denken dat onze rendieren niet sterk genoeg
+zijn om ons naar Rusland te brengen?
+
+--Indien wij naar het Noorden van Rusland op weg waren, antwoordde
+Sergius, zou ik er geen zorg over hebben, maar nu wij naar
+Midden-Rusland moeten, is het een ander geval. Rendieren zijn niet
+tegen warmte bestand; zij zijn dan spoedig moede en eindelijk in
+het geheel niet meer tot werken in staat. Tegen het einde van April
+trekken zij dan ook in groote troepen naar het Noorden of naar de hooge
+vlakten van het Oeral-gebergte, die altijd met sneeuw bedekt liggen.
+
+--Welnu, mijnheer Sergius, als wij op de grens zijn zullen wij
+zien wat ons te doen staat. Het zou mij werkelijk spijten als wij
+ons rendierenspan moesten laten schieten, want het zou een prachtig
+effect maken als ik op de kermis te Perm kon komen met eene kudde
+van twintig rendieren vóór den reiswagen der familie Cascabel!
+
+--Zoo iets zou zeker nooit vertoond wezen, antwoordde Sergius lachende.
+
+--Een zegetocht zou het zijn. Een zegetocht, zeg ik u! Maar nu
+wij daarover spreken, denk ik aan iets anders. Het is immers goed
+afgesproken dat graaf Narkine deel uitmaakt van mijnen troep, en dat
+hij als het er op aan mocht komen, het niet beneden zich zal achten
+om voor het publiek op te treden?
+
+--Dat is eene afgedane zaak.
+
+--Dan moet gij ook uwe oefeningen in de goochelkunst niet verzuimen,
+mijnheer Sergius. De kinderen en die twee russische matrozen denken
+dat gij het voor uw pleizier doet, en om hen hebben wij ons dus niet te
+bekommeren. Maar weet gij wel dat ge reeds aardig begint aan te leeren?
+
+--Dat kan haast niet anders, vriend Cascabel, met zulk eenen meester
+als gij!
+
+--Gij zijt al te vriendelijk, mijnheer Sergius, maar ik verzeker
+u dat gij van de natuur een schoonen aanleg voor de kunst gekregen
+hebt. Met een weinig oefening zoudt gij een kunstenmaker kunnen worden
+van meer dan gewone bedrevenheid, en gij zoudt niet voor niemendal
+met het bakje behoeven rond te gaan.
+
+Den 6den Mei kwam de _Schoone Zwerfster_ aan den oever van de
+Jeniseï-rivier, ongeveer honderd mijlen van het Jege-meer.
+
+Dit is eene van de hoofdrivieren door welke Siberië besproeid
+wordt. Hare monding is gelegen in den zeeboezem die denzelfden naam
+draagt, op den zeventigsten breedtegraad in de Noordelijke IJszee.
+
+Op de geheele oppervlakte der breede rivier was nu geen ijs meer te
+zien. Tusschen de beide oevers ging een groote veerpont voor personen
+en rijtuigen heen en weer. Op deze werd ook de reiswagen met al zijn
+toebehooren overgezet, maar het veergeld was tamelijk hoog.
+
+Aan den overkant strekte de steppe met haar oneindigen gezichteinder
+zich weder uit. Herhaaldelijk zagen zij zwervende Ostiakken, die in
+het open veld hunne godsdienstplichten vervulden. Deze lieden zijn voor
+het grootste gedeelte gedoopt, maar de leer van het Christendom is nog
+niet diep bij hen ingedrongen en de heidensche Shaïtan-afgodsbeelden
+worden nog altijd door hen vereerd. Dat zijn zware stukken hout met
+menschen-gezichten er in uitgehouwen. In ieder huis, groot of klein,
+vindt men zulk een voorwerp in het klein, met een koperen kruis
+er boven.
+
+Het schijnt dat de priesters der Ostiakken, die _Schaman_ genoemd
+worden, uit deze dubbele godsvereering vrij wat voordeel trekken,
+terwijl zij ook op het bijgeloovige volk, dat de denkbeelden der
+christenen met die der heidenen op zonderlinge wijze door elkander
+wart, een grooten invloed hebben. Men moet het gezien hebben om te
+weten met welken eerbied zij hunne houten afgodsbeelden naderen,
+en met welke stuiptrekkingen en verdraaiingen van het lichaam hunne
+gebeden gepaard gaan.
+
+De eerste keer dat zij een zestal van zulke biddende Ostiakken
+tegenkwamen, kreeg die kwajongen van een Sander het in zijn hoofd hen
+na te doen, door op zijne handen te loopen, achter- en voorover te
+duikelen, allerlei bokkesprongen te maken en te eindigen met eenen
+luchtsprong als een karper op het droge.
+
+Zijn vader maakte zich daar in het geheel niet boos over.
+
+--Ik zie, mijn jongen, zeide hij, dat ge van uwe lenigheid niets
+verloren hebt. Dat doet mij heel veel pleizier. Maar wij moeten ons
+nu ook blijven oefenen en aan de kermis te Perm denken. De eer van
+de familie Cascabel is er mede gemoeid!
+
+De geheele reis, van de monding van de Lena af, was zonder veel
+vermoeienis afgelegd kunnen worden. Nu en dan moest de _Schoone
+Zwerfster_ dichte wouden van denne- en berkeboomen omtrekken, dewijl
+daar dwars doorheen geen weg te vinden was. Dit brak een weinig de
+eentonigheid van den tocht door de vlakte.
+
+Over het algemeen was het land weinig bevolkt. Soms legden zij
+mijlen af zonder een gehucht of een huis te zien. In verhouding
+tot de oppervlakte des lands is de bevolking zeer dun gezaaid,
+en zelfs de afdeeling Bérézow, die het meest welvarend is, heeft
+maar vijftienduizend inwoners op eene oppervlakte van drieduizend
+kilometers. Daarentegen, en misschien door diezelfde oorzaak, is er
+verbazend veel wild op de vlakten.
+
+Sergius en Jan konden dus naar hartelust hunne liefhebberij voor de
+jacht bevredigen en de provisiekamer van moeder Cascabel voer daar wèl
+bij. Niet zelden ging Ortik met hen mede en hij toonde ook bij zulke
+gelegenheden dat hij een man was van meer dan gewone handigheid. Bij
+duizenden zagen zij de hazen soms over de steppe loopen en het
+gevederde wild vloog in zwermen door de lucht. Ook zagen zij elanden,
+wilde rendieren en zelfs groote wilde zwijnen. Dit zijn gevaarlijke
+beesten en onze jagers waren wel zoo voorzichtig ze niet op te jagen.
+
+De vogels waren meest eenden, duikelaars, ganzen, lijsters,
+korhoenders, ooievaars, witte patrijzen en enkele soorten die zij
+niet kenden. Zij hadden ze dus voor het kiezen. Wanneer het eens
+gebeurde dat zij het een of ander geschoten hadden dat niet goed
+klaar te maken was, dan liet Cornelia het maar aan de honden over,
+die er zich aan vergastten.
+
+Bij zulk eenen overvloed van wildbraad leidden zij natuurlijk een
+goed leven, veel te goed zelfs naar Cascabel's oordeel. Hij hield
+hun dan ook den plicht van ieder kunstenaar voor, om matig te zijn
+in eten en drinken.
+
+--Past op, kinderen, zeide hij, dat ge niet vet wordt. Het vet,
+ziet ge, maakt de geledingen stroef. Het is de ergste vijand van
+een acrobaat. Jullie eet veel te veel. Je moet matig zijn, voor den
+drommel. Ik geloof waarachtig Sander, dat je al een buik begint te
+krijgen! En dat op jou leeftijd! Foei! Schaamt ge je niet?
+
+--Maar vader, ik verzeker u....
+
+--Je hebt mij niets te verzekeren. Ik heb grooten lust om je elken
+avond te meten en als ik merk dat er iets naar buiten puilt, dan duw ik
+het weer naar binnen. Die Kruidnagel wordt ook al met den dag dikker!
+
+--Ik patroon?
+
+--Ja jij, en het komt volstrekt niet te pas dat een paljas er een
+buik op nahoudt, vooral niet als hij Kruidnagel heet. Het einde zal
+nog zijn dat je zoo rond wordt als een bierton!
+
+--Ten minste wanneer ik op mijn ouden dag niet meer krijg van een
+boonenstaak, was de wijsgeerige opmerking van Kruidnagel, terwijl
+hij zijn broek wat nauwer toeknoopte.
+
+Niet lang daarna trok de _Schoone Zwerfster_ de Taz-rivier over. Deze
+komt uit in de Jeniseï-baai. De overtocht geschiedde nagenoeg ter
+plaatse waar hun weg den noordpoolcirkel sneed. Van dat oogenblik
+af waren zij dus in de gematigde luchtstreek. Hieruit blijkt dat
+zij sedert hun vertrek van de Liakhoff-eilanden in sterk schuinsche
+richting naar het Zuidwesten waren getrokken.
+
+Van deze gelegenheid maakte Sergius, naar wien zij altijd gaarne
+luisterden, gebruik om aan zijne reisgenooten uit te leggen wat de
+poolcirkel is en hoe het komt dat de zon binnen de ruimte, besloten
+door die kromme lijn, des zomers nooit hooger rijst dan drieëntwintig
+graden boven den gezichteinder.
+
+Jan, die reeds het een en ander van de beweging der aarde en der
+hemellichamen wist, kon de beschrijving van Sergius zonder veel
+moeite volgen, maar Cascabel spande te vergeefs alles in wat hem aan
+hersenen gegeven was; het gelukte hem niet zich eene voorstelling
+van den poolcirkel te maken.
+
+--Op het punt van cirkels, zeide hij, ken ik niets anders dan de
+hoepels waar de rijdsters in een paardenspel doorheen springen. Maar
+dat is geen reden om dien cirkel, waar wij nu overheen zijn, niet
+met een glas te herdenken.
+
+Er werd dus eene flesch brandewijn opengetrokken ter eere van den
+poolcirkel, even als de zeelieden gewoon zijn het passeeren van de
+evennachtslijn feestelijk te vieren.
+
+De overtocht van de Taz ging niet heel gemakkelijk. Er voer geene
+veerpont tusschen de oevers dezer smalle rivier, zoodat zij eene
+doorwaadbare plaats moesten zoeken, hetgeen hen verscheidene uren
+ophield. De twee Russen toonden bij deze gelegenheid weder veel
+ijver. Meer dan eens moesten zij tot hun midden door het water waden
+ten einde de wielen van den wagen uit het zand, waarin ze gezakt waren,
+te trekken.
+
+Den 16den Mei kwamen zij aan de Pour-rivier. Het overtrekken daarvan
+ging minder bezwaarlijk, want deze rivier is niet alleen smal, maar
+veel minder diep en de stroom is lang zoo snel niet als op de Taz.
+
+In de eerste dagen van Juni werd de warmte bijna ondragelijk, iets
+dat altijd onbegrijpelijk schijnt wanneer er sprake is van zulke
+noordelijke landen. Gedurende de tweede helft van de maand rees de
+thermometer tot vijfentwintig en dertig graden van de honderddeelige
+schaal, en aangezien er in de steppe niet de minste schaduw te vinden
+is, hadden onze reizigers grooten hinder van deze ongewone hitte. Ook
+de nachten brachten weinig verademing, want in dezen tijd van het jaar
+zinkt de zon slechts gedurende weinige oogenblikken achter den effen
+gezichteinder der grenzenlooze vlakte weg. De witgloeiende schijf
+verdwijnt slechts even in het Noorden en begint bijna terstond weder
+te rijzen.
+
+--Die zon verveelt mij, klaagde Cornelia, terwijl zij haar bezweet
+gelaat afveegde. Het lijkt wel een oven. Was het nu nog maar winter.
+
+--Als de zon in den winter scheen, antwoordde Sergius gekscherende,
+zou het geen winter zijn, maar zomer.
+
+--Precies, merkte Cascabel op. Maar één ding vind ik verkeerd
+ingericht, namelijk dat wij nu geen enkel stukje ijs hebben om ons
+op te frisschen, terwijl wij maanden achtereen meer ijs gehad hebben
+dan ons lief was.
+
+--Maar vriend Cascabel, als wij nu ijs hadden, dan hadden wij ook
+weer last van koude en in dat geval....
+
+--Zouden wij het ook niet warm hebben, dat klopt.
+
+--Ten minste, als het niet tusschen beide, half warm en half koud was,
+meende Kruidnagel te moeten zeggen.
+
+--Dat klopt ook weer, stemde Cascabel toe. Maar met dat al is het nu
+onbehoorlijk heet!
+
+De jagers lieten zich intusschen door de warmte niet afschrikken,
+alleen gingen zij in de vroege morgenuren op weg en niet zelden
+maakten zij een mooien buit. Op een goeden dag deed Jan zelfs een
+buitengewoon gelukkig schot op zulk een groot dier, dat het heel wat
+moeite kostte om het naar de _Schoone Zwerfster_ te krijgen. Het had
+korte, roodachtige haren van voren, die in den winter grijs waren
+geweest. Over zijn rug liep een geelachtige streep, even als over den
+rug van een muildier. Het had lange horens, die in een sierlijken boog
+boven den kop bijeen kwamen, waaruit volgde dat het een mannetje was.
+
+--Wat een mooi rendier! riep San der.
+
+--Hoe zijt ge er toe kunnen komen om zulk een lief beest te schieten,
+zeide Napoleona verwijtend tegen haar oudsten broeder.
+
+--Wel, om het op te eten, zusje.
+
+--Ik houd zooveel van rendieren.
+
+--Nu als ge zooveel van ze houdt, hernam Sander, dan zult ge uw hart
+kunnen ophalen, want ieder zal er eene goede portie van kunnen krijgen.
+
+--Heb maar geen spijt, kindlief, troostte Sergius haar. Het is geen
+rendier.
+
+--Wat voor een beest is het dan? vroeg Napoleona.
+
+--Het is een argali.
+
+Dit zijn dieren die des winters op de bergen verblijf houden en in den
+zomer naar de vlakte afdalen. Eigenlijk is het eene soort van schapen,
+maar verbazend groot. Sergius had het dadelijk herkend.
+
+--Welnu Cornelia, zeide Cascabel, als het dan een schaap is, kunt
+gij ons op geroosterde schapenkarbonade tracteeren.
+
+Dit gebeurde ook inderdaad en aangezien het argali-vleesch bijzonder
+smakelijk is, vreezen wij dat bij deze gelegenheid de buik van
+Cesar Cascabel zelven meer in omvang toenam dan met zijn beroep in
+overeenstemming was.
+
+Van hier af hadden zij een heel eind door eene dorre en onvruchtbare
+streek lands te trekken vóór dat zij aan de Obi-rivier kwamen. De
+Ostiakken-dorpen werden hoe langer hoe zeldzamer, ternauwernood kwamen
+zij enkele groepen zwervende inboorlingen tegen, die op weg waren
+naar de in het Zuiden gelegen bewoonde plaatsen. Niet zonder opzet
+trok Sergius bij voorkeur door het minst bevolkte deel des lands en
+vooral wilde hij Berezow vermijden, eene stad van eenige beteekenis die
+een klein eind aan gene zijde van de Obi gelegen is. Zij wordt omringd
+door prachtige cederbosschen en is tegen een steilen heuvel aangebouwd,
+waar de torenspitsen der beide kerken tegen afsteken. De Sosva-rivier
+stroomt langs de stad en wordt aanhoudend door booten en vaartuigen
+bevaren, want het is hier een middelpunt van het handelsverkeer,
+dat uit alle deelen van noordelijk Siberië naar deze plek stroomt.
+
+De _Schoone Zwerfster_ zou, indien zij haren weg over Berezow genomen
+had, de algemeene opmerkzaamheid daar getrokken hebben en de politie
+had wel eens lust kunnen krijgen om de familie Cascabel wat meer van
+nabij optenemen. Daarom was het veiliger niet alleen de stad, maar ook
+het geheele district Berezow te vermijden. Een politieman is nu eenmaal
+wantrouwend van aard en wanneer het bovendien kozakken zijn, kan men
+niet beter doen dan in het geheel niet met hen in aanraking te komen.
+
+Bij deze gelegenheid merkten Ortik en Kirschef evenwel duidelijk dat
+Sergius niet veel lust had om zich te Berezow te vertoonen en dit
+versterkte hen in hun vermoeden dat deze rus er op uit was om zonder
+dat iemand hem in de gaten kreeg in Rusland te komen.
+
+In de tweede week van Juni wijzigden zij hunne richting dus zooveel als
+noodig was om ten Noorden van de afdeeling Berezow om te trekken. Dit
+vorderde trouwens slechts eenen omweg van niet meer dan eene mijl
+of tien. Den 16den Juni kwam de karavaan aan eene groote rivier,
+die zij eenen tijd lang volgden en aan den rechteroever waarvan zij
+des avonds hun leger opsloegen.
+
+Dit was de Obi-rivier.
+
+De _Schoone Zwerfster_ had nu weder vierhonderd mijlen achter den rug
+sedert zij de Pour overgetrokken was. Slechts een honderdtal mijlen
+scheidden haar nog van de grens van Europa. Het Oeralgebergte, dat
+den scheidsmuur tusschen de beide werelddeelen vormt, zou met zijne
+hooge toppen spoedig aan den gezichteinder verrijzen.
+
+
+
+
+
+X.
+
+VAN DE OBI NAAR HET OERAL-GEBERGTE.
+
+
+De Obi-rivier wordt gevoed door de wateren die van het Oeralgebergte
+afstroomen en heeft in het Oosten een aantal zijarmen. Hare lengte
+is vierduizend vijfhonderd kilometer en de uitgestrektheid van haar
+stroomgebied is niet minder dan driehonderd-dertig millioen hectaren.
+
+Deze groote rivier zou de natuurlijke aardrijkskundige grens tusschen
+Azië en Europa kunnen wezen, indien de Oeral-bergen niet een weinig
+meer naar het Oosten eene scheiding maakten. Van den zestigsten
+breedtegraad af loopt de rivier bijna evenwijdig met het gebergte. De
+Obi neemt haren weg naar den grooten zeeboezem die denzelfden naam
+draagt, en de laatste vertakkingen van het Oeralgebergte verdwijnen
+in de diepte der Kara-zee.
+
+Sergius en zijne reisgenooten hadden op den rechteroever halt gemaakt
+en overzagen van daar den breeden waterspiegel, die als bezaaid ligt
+met eene menigte eilanden, waar wilgeboomen welig op tieren. Tegen
+de oevers dier eilanden stonden waterplanten met scherpe, smalle
+armen, waar frissche bloemen aan ontloken waren. Zoowel boven-
+als benedenstrooms gleden eene menigte vaartuigen over het heldere,
+frissche water, dat nog zuiver is van alle smetten, zooals het is
+komen afstroomen uit de hooge bergen waar het ontstaan is.
+
+Er was een geregelde overzetdienst op de Obi, zoodat de _Schoone
+Zwerfster_ zonder oponthoud den linkeroever bereikte, waar het stadje
+Mouji gelegen is.
+
+Dit stadje is eigenlijk maar een dorp. Er bevond zich geen militaire
+bezetting, zoodat graaf Narkine ook hier niet het minste gevaar kon
+loopen. Intusschen was het noodig dat zij de plaatselijke autoriteiten
+niet voorbijgingen want zij stonden nu op het punt van de Oeral-passen
+in te trekken en de russische politie laat niemand op de grenzen
+door, die niet in staat is zijne behoorlijk afgeteekende papieren
+te vertoonen. Daarom besloot Cascabel zijne paspoorten door den
+burgemeester van Mouji te laten waarmerken. Was dat eenmaal geschied,
+dan was Sergius officieel erkend als tot zijnen troep te behooren
+en kon hij zich verder in dezelfde hoedanigheid overal heen begeven
+zonder de russische politie reden tot eenige aanmerking te geven.
+
+Jammer genoeg dat dit geheele, zoo voortreffelijk beraamde plan,
+door een ongelukkig toeval gevaar liep te mislukken. Dat die Ortik
+en Kirschef er ook moesten zijn om alles in de war te brengen! Hun
+duivelsche toeleg was het, de _Schoone Zwerfster_ door een van de
+gevaarlijkste passen van het Oeral-gebergte te voeren, waar het
+niet lang duren zou of zij moest de prooi van de eene of andere
+rooverbende worden.
+
+Cascabel kon dit echter evenmin vermoeden als hij in staat zou geweest
+zijn er iets tegen te doen. Hij wenschte zichzelf dan ook reeds geluk
+met den voorspoedigen afloop zijner avontuurlijke onderneming. Het
+geheele Westen van Amerika en het geheele Noorden van Azië was
+hij doorgetrokken, en hij bevond zich nu op geen grooter afstand
+meer dan een honderdtal mijlen van Europa. Hij noch zijne vrouw of
+hunne kinderen hadden eenig nadeel van deze lange gevaarvolle reis
+ondervonden; allen waren zoo gezond als visschen. Een oogenblik
+slechts was aan Cascabel de moed ontzonken; dat was toen hun in de
+Behringstraat de groote ramp overkomen was en zij in de Noordelijke
+IJszee aan het drijven waren geraakt. Maar zij waren ten minste niet
+alleen aan de wilden van den Liakhoff-archipel ontkomen, maar deze
+hadden hun zelfs de middelen verschaft om met de _Schoone Zwerfster_
+den tocht naar Europa voorttezetten.
+
+--Wat God doet, is in den regel wèlgedaan, merkte Cascabel op als
+slotsom van zijne overdenkingen.
+
+Zij hadden besloten een etmaal in het dorp Mouji doortebrengen en
+werden in dat voornemen versterkt door de vriendelijke en voorkomende
+wijze waarop de inwoners hen ontvingen.
+
+De burgemeester van het dorp, de _gorodintschy_, rekende zich verplicht
+de vreemde bezoekers te komen opnemen, en aangezien hij ten opzichte
+van buitenlanders een weinig wantrouwend was, vroeg hij Cascabel
+naar zijne papieren. Deze waren in orde en onder het personeel van
+den troep stond ook Sergius vermeld.
+
+Dit vond de dorps-magistraat wel wat zonderling, dat er een landgenoot
+van hem zich bevond bij een gezelschap fransche kunstenmakers. Hij
+gaf zijne verwondering hiervoor te kennen.
+
+Cascabel maakte hem echter opmerkzaam dat er wel is waar een rus
+bij hem was, maar ook een amerikaan namelijk Kruidnagel, en eene
+indiaansche, namelijk Kayette. Hij vroeg alleen of de personen,
+die zich bij hem aansluiten wilden, eenig talent hadden, maar
+nooit uit welk land zij kwamen. Hij voegde er vervolgens bij dat
+hij en zijne mede-kunstenaars zich gelukkig zouden rekenen indien
+"mijnheer de burgemeester"--het woord _gorodintschy_ was voor
+Cesar niet uittespreken--hun de eer wilde aandoen om hen in zijne
+tegenwoordigheid te willen zien werken.
+
+Dit nam het hoofd van het plaatselijke bestuur met groote
+welwillendheid aan en hij beloofde na de voorstelling Cascabel's
+papieren te zullen afteekenen.
+
+Over Ortik en Kirschef, die voorgesteld werden als twee russische
+matrozen, die schipbreuk geleden hadden en naar hunne woonplaats op
+weg waren, werd niet het minste bezwaar gemaakt.
+
+Dienzelfden avond begaf het geheele gezelschap zich dus naar de woning
+van den _gorodintschy_.
+
+Dit was een vrij groot huis, heelemaal lichtgeel geverfd, welke kleur
+wijlen keizer Alexander I bijzonder gaarne zag. Aan den wand in de
+pronkkamer hing eene afbeelding van de heilige maagd, omringd van
+eenige russische heiligen, die zeer vreedzaam uit schilderijlijsten van
+zilverkleurige stof de wereld inkeken. Banken en stoelen waren gereed
+gezet voor den burgemeester, voor zijne vrouw en hunne drie dochters,
+en een half dozijn van de voornaamste inwoners van Mouji waren
+uitgenoodigd om het feest bijtewonen. Wat de gewone burgerij aangaat,
+deze stond vóór het huis op eenen hoop en deed haar best om door de
+vensters heen iets te zien te krijgen van hetgeen er binnen voorviel.
+
+De troep van Cascabel werd door de toeschouwers zeer welwillend
+ontvangen. De vertooning begon dadelijk en het bleek dat zij in den
+tijd, gedurende welken zij zich niet hadden kunnen oefenen, niet
+veel achteruitgegaan waren. Sander's gymnastische toeren werden zeer
+toegejuicht en de kleine Napoleona, die, aangezien er geen koord
+gespannen kon worden, eene danspas op den gewonen vloer uitvoerde,
+bekoorde ieder door hare bevalligheid. De behendigheid van Jan in
+het balanceeren met flesschen, borden, ringen en ballen wekte ieders
+verbazing. Cascabel zelf toonde zich, door de gehardheid en de kracht
+zijner spieren, de waardige echtgenoot van de sterke Cornelia, die
+op hare uitgestrekte armen twee deftige burgers door de kamer droeg
+en hiermede luiden bijval inoogstte.
+
+Wat Sergius betreft, deze voerde met vrij veel behendigheid eenige
+goocheltoeren uit, die hij van zijn waardigen leermeester had
+afgezien. De lessen droegen dus reeds goede vruchten, want de
+burgemeester kon nu niet de minste achterdocht koesteren over de
+aanwezigheid van den rus in een franschen kermistroep.
+
+Gedurende de voorstelling werden er confituren, koeken met rozijnen
+en uitmuntende thee rondgediend. Nadat alles afgeloopen was maakte de
+_gorodintschy_ geen bezwaar meer om Cascabel's papieren afteteekenen,
+zoodat de _Schoone Zwerfster_ nu zonder moeilijkheid door alle
+russische autoriteiten doorgelaten kon worden.
+
+Wij moeten hier nog bijvoegen dat de burgemeester, die er naar het
+scheen warmpjes inzat, Cascabel eene belooning van twintig roebels
+aanbood, als prijs voor de vertooning.
+
+Cascabel had eerst lust om hiervoor te bedanken, maar hij bedacht
+bijtijds dat zulk eene weigering, van een reizenden kunstenmakerstroep,
+misschien achterdocht had kunnen wekken.
+
+--Twintig roebels, zeide hij bij zichzelf, zijn toch altijd de moeite
+waard om aantenemen.
+
+Hij stak dus het geld in zijn zak onder eenen stortvloed van
+welsprekende dankbetuigingen.
+
+Den volgenden dag werd er rust gehouden. Zij hadden het een en ander
+aan te koopen, zooals meel, rijst, boter en verschillende dranken,
+die Cornelia tegen matige prijzen aanschafte. Vleesch in bussen was
+er in dit dorp niet te krijgen, maar er zou gedurende de reis van de
+Obi tot het Oeral-gebergte wel weder overvloed van wild te vinden zijn.
+
+Al deze inkoopen werden in den voormiddag gedaan. Aan het middagmaal
+was ieder vroolijk gestemd, ofschoon Jan en Kayette niet zonder
+beklemming het einde der reis zagen naderen. Kwamen zij op de plaats
+hunner bestemming, dan was immers ook het oogenblik van scheiden
+daar. Het was nu voor niemand een geheim meer hoeveel zij van elkander
+hielden, en ieder begreep dus ook dat zij liefst niet meer van elkander
+af zouden gaan.
+
+De vraag was echter wat Sergius doen zou nadat hij zijnen vader,
+prins Narkine, had opgezocht. In Rusland kon hij niet blijven. Zou
+hij dus weder naar Amerika gaan, of zou hij er de voorkeur aan geven
+om in Europa te blijven? Zooals wel te begrijpen is, dacht Cascabel
+hier dikwijls over na. Dienzelfden avond stelde hij dus aan Sergius
+voor om samen eene wandeling buiten het dorp te gaan maken, en deze,
+die wel begreep dat Cascabel hem alleen wenschte te spreken, stemde
+terstond daarin toe.
+
+De twee russische matrozen namen voor dien avond afscheid van de
+familie en gingen in eene herberg te Mouji den nacht doorbrengen.
+
+Sergius en Cascabel verlieten dus samen de _Schoone Zwerfster_,
+maakten eene wandeling en gingen toen op den rand van een boschje,
+niet ver van het dorp, op een omgevallen boomstam zitten.
+
+--Mijnheer Sergius, begon Cascabel, ik heb u gevraagd om met mij mede
+te gaan dewijl ik eens vertrouwelijk met u praten wilde. Ik wenschte
+met u over uwe verdere plannen te spreken.
+
+--Wat bedoelt gij daarmede, mijn vriend?
+
+--Ik wil daarmede zeggen, over hetgeen gij voornemens zijt te beginnen
+wanneer wij in Rusland aangekomen zullen zijn.
+
+--Maar wij zijn zoo ver nog niet.
+
+--Neen, maar ik geloof mij niet te vergissen wanneer ik zeg dat wij
+over een dag of tien het Oeral-gebergte over zullen zijn en dat wij
+vervolgens nog maar eene goede week noodig hebben om te Perm te komen.
+
+--Als er niets tusschen beide komt, antwoordde Sergius, dan zal dit
+wel zoo wezen.
+
+--Iets tusschen beide komen? vroeg Cascabel. Wat zou er tusschen beide
+kunnen komen? Gij kunt nu zonder eenig bezwaar de grens passeeren;
+onze papieren zijn in orde; gij maakt deel uit van mijnen troep en
+geen mensch ter wereld kan denken dat er zich een graaf Narkine bij
+ons bevindt.
+
+--Dat is zoo mijn vriend, want gij en uwe vrouw zijn de eenigen die
+mijn geheim kennen en het is getrouw door u bewaard.
+
+--Het is bij ons beiden zoo veilig alsof wij het met ons in het graf
+genomen hadden, antwoordde Cascabel met veel waardigheid. Maar nu,
+mijnheer Sergius, hoop ik dat gij mij niet onbescheiden zult vinden
+wanneer ik wensch te weten wat gij voornemens zijt, na uwe aankomst
+te Perm aantevangen.
+
+--Mijn eerste gang zal zijn naar het kasteel Walska teneinde mijnen
+vader optezoeken, antwoordde Sergius. Dat zal voor hem eene groote en
+onverwachte vreugde wezen, want sedert dertien maanden heb ik geen
+gelegenheid gehad om hem te schrijven, noch om tijding van hem te
+ontvangen. Hij zal niet weten wat hij er van denken moet.
+
+--Hebt gij plan om eenigen tijd bij uwen vader op het kasteel te
+vertoeven?
+
+--Dat zal van omstandigheden afhangen die ik niet vooruit kan
+weten. Krijgt er iemand de lucht van mijne aanwezigheid, dan zal ik
+wel genoodzaakt zijn mijnen vader weder alleen te laten. Toch zie ik
+daar tegen op, op zijnen leeftijd!
+
+--Mijnheer Sergius, hernam Cascabel, het is niet aan mij om u raad te
+geven, want gij weet beter dan iemand anders wat u te doen staat. Maar
+ik moet u toch doen opmerken dat gij, door in Rusland te blijven,
+u aan een groot gevaar blootstelt. Als gij ontdekt wordt, staat uw
+leven op het spel.
+
+--Dat weet ik mijn vriend, en ook ben ik overtuigd dat gij en allen
+die gij bij u hebt in groote moeilijkheid zoudt kunnen raken wanneer
+het bekend werd dat gij mijnen terugkeer op russisch grondgebied
+mogelijk hebt gemaakt.
+
+--O, wat ons betreft, daar denk ik niet aan!
+
+--Maar ik, mijn waarde Cascabel, zal nooit vergeten wat gij allen
+voor mij gedaan hebt.
+
+--Jawel, jawel, mijnheer Sergius, maar wij zitten hier niet om mooie
+praatjes tegen elkaar te verkoopen. Ik wilde met u overleggen wat
+het beste voor u zal zijn nadat wij ons te Perm zullen bevinden.
+
+--Niets eenvoudiger dan dat, antwoordde Sergius. Ik maak deel uit van
+uwen troep en zal dus bij u blijven. Op die manier kan ik niemands
+achterdocht wekken.
+
+--Maar hoe dan met uwen vader?
+
+--Zijn kasteel ligt slechts zes wersten buiten de stad, zoodat ik
+iederen avond, na afloop der voorstelling, gemakkelijk daarheen kan
+wandelen. Onze dienstboden zijn trouw: zij zouden liever sterven dan
+mij te verraden of aan gevaar bloot te stellen. Ik kan dus iederen
+dag eenige uren thuis doorbrengen en vóór het licht wordt weder te
+Perm terug zijn.
+
+--Dat klinkt uitstekend, mijnheer Sergius, en zoo lang wij te Perm
+vertoeven schikt zich alles van zelf, daar twijfel ik niet aan. Maar
+na afloop van de kermis trek ik met de _Schoone Zwerfster_ naar Nisjni,
+en vervolgens naar Frankrijk....
+
+Dat was inderdaad het moeilijke van het geval. Wanneer de troep van
+Cascabel de reis voortzette, wat moest graaf Narkine dan beginnen? Zou
+hij te Perm blijven en zich op het kasteel Walska verbergen? Zou hij
+het gevaar trotseeren om in Rusland opnieuw in handen der politie te
+vallen? Dit waren vragen waar Cascabel een antwoord op verlangde.
+
+--Mijn vriend, begon Sergius weder, ik heb mij reeds herhaalde malen
+afgevraagd wat ik beginnen zal, maar ik kan u niets anders zeggen
+dan dat ik het niet weet; alles zal van de omstandigheden afhangen.
+
+--Welnu, hervatte Cascabel, laat ons eens aannemen dat gij op het
+kasteel Walska op den duur niet blijven kunt; dat gij ook genoodzaakt
+zijt Rusland te verlaten, waar uwe vrijheid en zelfs uw leven niet
+veilig zijn, dan stel ik de vraag, mijnheer Sergius, of gij plan hebt
+weder naar Amerika te trekken?
+
+--Ik heb mijne gedachten daar nog niet over laten gaan, antwoordde
+graaf Narkine.
+
+--Mijnheer Sergius, houd mij ten goede als ik u nog niet loslaat;
+maar waarom zoudt gij niet met ons mede trekken naar Frankrijk? Als
+gij bij onzen troep blijft, kunt gij veilig heel Rusland door komen
+tot aan de grens toe. Zou dat niet het beste wezen wat gij doen
+kunt? Wij zouden dan nog eene poos het genoegen hebben van u bij ons
+te houden, en met u, die lieve Kayette ook. Wees niet bang dat wij
+u haar af zullen troggelen; zij is en blijft uwe aangenomen dochter
+en dat is zeker beter voor haar dan dat zij de zuster wordt van Jan,
+van Sander en Napoleona, die niets zijn dan kunstenmakerskinderen.
+
+--Mijn vriend, antwoordde Sergius, laat ons de toekomst nog een weinig
+laten rusten; wie weet of die niet al onze wenschen bevredigen zal? Van
+meer belang is het, thans onze reis voort te zetten. Alles wat ik u
+zeggen kan--maar gij moet daar nog met niemand over spreken--is dat
+ik, indien ik niet in Rusland mocht kunnen blijven, het liefst in
+Frankrijk eene toevlucht zoeken zou, in afwachting dat eene wending in
+de staatkundige gebeurtenissen mij den terugkeer in mijn vaderland
+mogelijk mocht maken. En aangezien gij uwe reis naar Frankrijk
+vervolgen wilt....
+
+--Bravo! Dan gaan wij er samen heen! riep Cascabel tevreden uit.
+
+Hij vatte Sergius bij de hand en drukte die zoo stevig alsof hij haar
+aan de zijne wilde vastklinken.
+
+Hierna keerden beide naar de _Schoone Zwerfster_ terug, waar de twee
+russische matrozen zich eerst den volgenden ochtend lieten zien.
+
+Bij het aanbreken van den dag werden de rendieren weder voorgespannen
+en ging de wagen den weg naar het Westen op.
+
+Gedurende de eerstvolgende dagen hadden zij andermaal veel hinder
+van de warmte. De eerste golvingen van het Oeral-gebergte begonnen
+zich reeds te vertoonen en het was voor de rendieren een zwaar werk,
+den wagen over dezen ongelijken grond voort te krijgen. De hitte
+was voor deze beesten niet uit te houden en het zou misschien beter
+geweest zijn ze door paarden te vervangen; maar Cascabel hechtte nu
+eenmaal aan zijn denkbeeld om te Perm een schitterenden intocht te
+houden in eenen wagen bespannen met twintig rendieren.
+
+Den 28sten Juni, nadat zij van de Obi af zeventig mijlen had afgelegd,
+kwam de _Schoone Zwerfster_ in het stadje Verniky. Daar moesten
+de papieren weder nagezien worden, hetgeen zonder eenige op- of
+aanmerking plaats had. Vervolgens ging de tocht verder, recht op het
+Oeral-gebergte af, waarvan de toppen van de Telpoes en de Nintchour
+zich in de verte tot eene hoogte van twaalf en zestien honderd meter
+verhieven. Zij kwamen niet snel vooruit en toch was er geen tijd meer
+te verliezen indien het gezelschap nog te Perm wilde aankomen op het
+tijdstip dat de kermis daarin vollen gang was.
+
+Met het oog op de voorstellingen die hij voornemens was te geven, stond
+Cascabel er thans op dat zij allen zich geregeld weder oefenden. De
+goede naam aller fransche koorddansers, turners, equilibristen, clowns
+en kunstenmakers in het algemeen, en die der familie Cascabel in het
+bijzonder mocht niet op het spel gezet worden. Daarom hield hij er
+de hand aan, dat ieder lid van den troep elken avond, zoodra er niet
+verder gereisd werd, eene flinke repetitie hield van alles wat hij te
+vertoonen had. Ook Sergius verzuimde dit niet en werkte ijverig om een
+meester te worden in de kunsten met de kaart en andere goochelarijen,
+waar hij inderdaad aanleg voor toonde.
+
+--Wat een kunstenmaker steekt er in u! zeide zijn leermeester, bij
+iedere gelegenheid dat hij iets nieuws geleerd had.
+
+Den 3den Juli maakte de _Schoone Zwerfster_ voor den nacht halt op
+eene open plek in een bosch van berke-, denne en lorkeboomen, waar
+de hooge toppen van het Oeral-gebergte zich boven verhieven.
+
+Den volgenden dag zou, naar de aanwijzingen van Ortik en Kirschef, de
+tocht aangevangen worden door een der passen van het gebergte. Er waren
+dus, zoo al geen onoverkomelijke bezwaren, toch eenige vermoeiende
+dagreizen te voorzien, zoo lang zij het hoogste punt van den pas niet
+overgetrokken waren.
+
+Dit gedeelte van de grens stond bekend als druk bezocht door
+smokkelaars en landloopers; het was er dus niet bijzonder veilig
+en er moesten bijzondere maatregelen van voorzorg tegen mogelijke
+onaangename ontmoetingen genomen worden.
+
+Gedurende den avond werd er over dit een en ander beraadslaagd. Ortik
+verzekerde dat de weg, dien hij voorstelde te volgen, dat was over
+den Petchora-pas, een van de best begaanbare in het gebergte was. Hij
+was er bekend omdat hij er reeds eenmaal doorheen getrokken was, toen
+hij en Kirschef de reis gemaakt hadden van Archangel naar de IJszee,
+waar zij hun schip, de _Seraski_ gingen opzoeken.
+
+Terwijl Sergius en Ortik hierover van gedachten wisselden, werd de
+avond-maaltijd door Cornelia, Napoleona en Kayette gereed gemaakt. Een
+flink stuk hertenvleesch hing boven een vuur tusschen de boomen te
+roosteren terwijl er een rijsttaart op eene pan boven de gloeiende
+kolen stond te bakken. Een appetijtelijke geur verspreidde zich buiten
+deze tijdelijke kookplaats, zoodat zij er allen trek van kregen.
+
+--Ik denk dat er van avond niemand met een leege maag naar bed zal
+gaan, merkte Cornelia op met den tevreden glimlach van eene goede
+keukenprinses.
+
+--Ten minste, als het vleesch en de taart niet aanbranden, meende
+Kruidnagel natuurlijk te moeten zeggen.
+
+--Waarom zouden zij aanbranden, meester Kruidnagel, gaf Cornelia tot
+bescheid, wanneer je maar niet verzuimt om het spit op zijn tijd te
+draaien en de braadpan niet aan haar lot overlaat?
+
+Dien wenk nam Kruidnagel behoorlijk ter harte en hij ging terstond op
+zijn post om op pan en gebraad het oog te houden. Wagram en Marengo
+bleven in de nabijheid van het vuur en John Bull, de aap, likkebaarde
+reeds in het vooruitzicht van de dingen die komen zouden.
+
+Toen alles gereed was werd de tafel gedekt, waar allen zich omheen
+schaarden. Cornelia en haar keukenpersoneel werden naar behooren
+geprezen over het maal, dat niets te wenschen overliet.
+
+Toen het oogenblik van te gaan slapen aangebroken was, besloten de
+mannen, Sergius en Cascabel met de twee knapen en de beide matrozen,
+in de open lucht onder de boomen hun nachtkwartier opteslaan. Het
+was een warme nacht en buiten den wagen konden zij bovendien op alles
+beter het oog houden.
+
+Cornelia, Kayette en Napoleona zouden dus alleen in den wagen den
+nacht doorbrengen.
+
+De avondschemering duurt in de maand Juli, op de breedte van
+zesenzestig graden waar zij zich bevonden, niet kort, zoodat het over
+elven was eer het geheel duister was geworden. Het was een sterrenlooze
+nacht en het uitzicht werd door de nevels, die van het gebergte naar
+beneden daalden, bijna geheel weggenomen.
+
+De mannen lagen in het gras, ieder in een deken gewikkeld en begonnen
+juist intedommelen, toen de twee honden plotseling teekenen van
+ongerustheid begonnen te geven. Met gespitste ooren en den neus in
+den wind, lieten zij telkens een dof gebrom hooren. Het was duidelijk
+dat zij in het geheel niet op hun gemak waren.
+
+De eerste die zich oprichtte en een blik om zich heen wierp, was Jan.
+
+Het vuur was bijna uitgedoofd. Onder de zwarte schaduw der boomen
+was het volkomen donker.
+
+Terwijl hij met inspanning om zich heen zag, meende Jan een aantal
+blinkende punten te zien, die als vuurkolen fonkelden. De honden
+blaften nu uit al hunne macht.
+
+--Er is onraad! riep Jan opspringende uit.
+
+In een oogenblik waren al de slapers op de been.
+
+--Wat is er gaande? vroeg Cascabel.
+
+--Kijk eens vader! antwoordde Jan, terwijl hij op de lichte punten
+wees, die thans onbewegelijk in het kreupelhout schenen te staan.
+
+--Wat is er dan?
+
+--Dat zijn oogen van wolven!
+
+--Waarachtig, het zijn wolven! bevestigde Ortik.
+
+--En een heele bende ook! voegde Sergius er bij.
+
+--Duivels! bromde Cascabel.
+
+Het was inderdaad een "duivelsch" avontuur, want er viel niet mede te
+spotten. Het kon zijn dat er in den omtrek van de open plek in het
+bosch eenige honderden wolven bijeen waren, en als die schrokkige
+dieren in een grooten hoop bij elkaar zijn, zijn ze tot alles in staat.
+
+Op dit oogenblik vertoonden Cornelia, Kayette en Napoleona zich in
+de deur van de _Schoone Zwerfster_.
+
+--Wat is er vader! vroeg het kind.
+
+--Niets bijzonders, antwoordde Cascabel. Het zijn maar een stuk of
+wat wolven, die eene avondwandeling maken. Blijf binnen en geef ons
+de wapens, dan zullen wij ze wegjagen.
+
+De geweren en revolvers werden spoedig voor den dag gehaald en al de
+mannen wapenden zich.
+
+--Roep de honden hier, zeide Sergius.
+
+Wagram en Marengo werden door Jan van tusschen de boomen
+teruggeroepen. De honden waren bijna niet te houden van woede en
+opgewondenheid.
+
+Allen schoten ongeveer te gelijk hunne vuurwapens af in de richting
+van de blinkende punten. Een doordringend gehuil deed zich hooren:
+het was duidelijk dat verscheidene van de schoten raak waren geweest.
+
+Maar de menigte was veel te talrijk. Er kwamen weer nieuwe vurige
+oogen voor den dag en wel een vijftigtal wolven vertoonden zich in
+de lichte plekken tusschen de boomen.
+
+--Wij moeten in den wagen gaan, zeide Sergius. Zij zullen ons zeker
+aanvallen en hier op den open grond kunnen wij ons niet verweren.
+
+--Maar onze rendieren? vroeg Jan.
+
+--Die moeten wij in den steek laten. Wij kunnen niets voor hen doen.
+
+Daarvoor was het werkelijk reeds te laat. Eenige van de trekbeesten
+waren door de wolven afgemaakt; de anderen hadden zich losgerukt en
+de vlucht in het bosch genomen.
+
+Zoo spoedig zij konden en door de honden gevolgd, gingen zij dus
+allen in den wagen. De deur werd dichtgemaakt.
+
+Het was hoog tijd dat zij wegkwamen, want bijna op hetzelfde oogenblik
+waren de wolven bij de _Schoone Zwerfster_, waar zij tegen op sprongen
+tot op de hoogte van de vensters.
+
+--Wat zullen wij zonder trekdieren beginnen? kon Cornelia niet nalaten
+te vragen.
+
+--Wij moeten eerst zien dat wij van die wolven afkomen, antwoordde
+Sergius.
+
+--Wij zullen ze wel de baas zijn! zeide Cascabel.
+
+--Jawel, als er maar niet al te veel zijn, meende Ortik.
+
+--En als wij kruit en lood genoeg in voorraad hebben, voegde Kirschef
+er bij.
+
+--Niet langer gepraat! Vuur! riep Sergius.
+
+Door de half geopende vensters heen, werd het werk der vernieling met
+de geweren en revolvers opnieuw begonnen. Bij het licht der schoten,
+die aan alle kanten van den wagen tegelijk vielen, zagen zij spoedig
+een twintigtal wolven op den grond liggen, doodelijk getroffen of
+zóódanig gewond dat zij zich niet verroeren konden.
+
+De hongerige beesten lieten zich echter niet afschrikken en het was
+alsof de troep niets kleiner werd. Verscheidene honderden waren er
+thans bij elkaar; de opene plek in het woud was vol levende gedaanten.
+
+Er waren er die onder het rijtuig kropen en met hunne klauwen de houten
+vloer trachtten op te breken. Anderen sprongen op het voor-balkon
+en deden hun best om de deur open te duwen, die op allerlei manieren
+versperd moest worden. Sommigen klommen zelfs boven op den wagen en
+bukten zich voorover tot voor de vensters, waar zij niet van daan te
+krijgen waren zoo lang ze niet door eenen kogel geraakt werden.
+
+Napoleona schreeuwde het uit van angst. Het was duidelijk aan haar te
+zien hoe diep de vrees voor "den wolf" er bij kinderen in zit. Kayette,
+die hare bedaardheid niet verloor, deed al wat in haar vermogen was
+om de kleine meid gerust te stellen. Moeder Cascabel zelve was echter
+alles behalve op haar gemak hoe het af zou loopen.
+
+Hield het gevecht nog lang aan, dan kon hun toestand hoogst gevaarlijk
+worden, want tegen zulk eene menigte wolven konden zij de _Schoone
+Zwerfster_ op den duur onmogelijk verdedigen. Werd de wagen onderste
+boven geworpen, dan moesten allen, die er in gevlucht waren, hun
+leven er bij inschieten.
+
+Het gevecht was ongeveer een half uur aan den gang, toen Kirschef
+waarschuwde:
+
+--Er is geen kruit en lood meer!
+
+Zij hadden niets meer dan een twintigtal patronen over voor al de
+revolvers en geweren.
+
+--Er mag geen schot meer gedaan worden of het moet raak zijn,
+zeide Cascabel.
+
+Dat baatte echter niet. Het was bijna niet mogelijk mis te schieten,
+zooveel wolven waren er; maar er kwamen aanhoudend andere opzetten
+en de vuurwapens zouden spoedig tot zwijgen gebracht worden. Wat dan
+te beginnen? Wachten tot de dag aanbrak? Maar het was volstrekt niet
+zeker dat de wolven, als het licht werd, de wijk zouden nemen.
+
+Op dat oogenblik zwaaide Cascabel zijne revolver, die hem niet langer
+van dienst kon zijn, boven zijn hoofd en riep:
+
+--Daar heb ik een plan!
+
+--Wat voor een plan? zeide Sergius.
+
+--Een mooi plan ook! Wij hebben niets anders te doen dan een paar
+van die rakkers te vangen.
+
+--Hoe wilt ge dat aanleggen? vroeg Cornelia.
+
+--Wij moeten voorzichtig de deur even opendoen en de eerste twee,
+die naar binnen pogen te dringen, bij de ooren pakken....
+
+--Maar dat kan immers niet Cascabel?
+
+--Wat wagen wij er mede, mijnheer Sergius? Misschien zullen ze ons
+een paar knauwen geven, maar ik word nog liever gebeten dan opgegeten.
+
+--Welnu, laat het dan spoedig gebeuren, antwoordde Sergius, zonder
+te weten wat Cascabel eigenlijk voorhad.
+
+Met Ortik, Kruidnagel en Kirschef vatte Cascabel post in het voorste
+vertrekje, terwijl Jan en Sander in het andere bleven en de honden
+vasthielden, en de vrouwen bij elkaar achter in den wagen stonden.
+
+De voorwerpen waarmede de deur versperd was, werden weggenomen en
+Cascabel hield die even op een kier, zóó dat hij de opening terstond
+weer toe kon maken.
+
+Op dit oogenblik hingen er misschien een dozijn wolven aan den wagen
+en vochten met elkaar om het eerst bij het trapje te komen.
+
+Nauwelijks ging de deur even open of een van de wolven drong naar
+binnen, waarna Kirschef de opening terstond weder sloot. Door Ortik
+geholpen, maakte Cascabel zich van het dier meester en wierp het een
+lap zeildoek over den kop, dat hij stevig rond zijn nek vastbond.
+
+Andermaal werd de deur opengemaakt; een tweede wolf werkte zich er
+door en werd even als de eerste weerloos gemaakt. Niet zonder moeite
+slaagden Kruidnagel, Ortik en Kirschef er in, de sterke en woedende
+beesten in bedwang te houden.
+
+--Maakt ze vooral niet dood, gelastte Cascabel en houdt ze terdege
+vast!
+
+Ze niet dood maken? Wat wilde hij er dan mede uitvoeren? Toch niet
+ze naar Perm medenemen om ze op de kermis te laten kijken?
+
+Het duurde niet lang of de anderen kwamen er achter wat hij met de
+twee beesten voorhad.
+
+Op eens werd het vertrekje door eene felle vlam verlicht en een
+oor verscheurend gehuil liet zich hooren. Toen werd de deur open
+gestooten en onmiddellijk weder gesloten, nadat de twee wolven naar
+buiten geduwd waren.
+
+De uitwerking, toen de twee te midden van de anderen kwamen, was
+ontzettend. Uit den wagen konden zij dit duidelijk waarnemen, want
+de geheele omtrek werd door de vlammen verlicht.
+
+Cascabel had de twee wolven eerst met petroleum begoten en ze toen
+in brand gestoken. In lichterlaaie liepen ze nu onder de anderen rond.
+
+Het was inderdaad een verbazend denkbeeld van Cascabel, even als alles
+wat in de hersenen van dien vernuftigen man opkwam. De verschrikte
+wolven gingen voor de twee die in brand stonden op den loop. Hun
+gehuil was vreeselijk om aan te hooren, veel erger nog dan toen zij
+op den wagen kwamen aanvallen. Door hunne zeildoeksche kappen buiten
+staat om rondom zich te zien, deden de twee slachtoffers te vergeefs
+moeite om hun brandende haren uit te blusschen. Zij rolden als dol
+over den grond en sprongen dan weder tusschen de anderen, maar het
+baatte niets, zij bleven branden!
+
+Het einde was dat de geheele bende door een panischen schrik bevangen
+werd, het op een loopen zette en spoedig in het woud uit zicht raakte.
+
+Het gehuil werd zwakker en zwakker; eindelijk was alles in den omtrek
+van de _Schoone Zwerfster_ weder stil.
+
+Voorzichtigheidshalve werd er besloten te wachten tot de dag aanbrak,
+vóór dat zij zich buiten den wagen van den stand van zaken gingen
+overtuigen. Maar zij hadden nu geen aanval van den vijand meer te
+duchten. De schrik zat er bij de wolven in en zij liepen wat zij
+loopen konden.
+
+--Cesar! Cesar! riep Cornelia verrukt en sloot haren man in hare armen.
+
+--Wij hebben u veel te danken, mijn vriend, zeide Sergius.
+
+--Hoe gelukkig zijn wij daar afgekomen, vader, riepen de kinderen.
+
+--Patroon, patroon! zeide Kruidnagel, die geen woorden vinden kon om
+zijne bewondering lucht te geven.
+
+--Wel is dat nu zooveel bijzonders? vroeg Cesar dood bedaard. Ik weet
+niet wat u allen overkomt. Als wij niet slimmer waren dan de beesten,
+dan was het waarlijk de moeite niet waard een mensch te zijn!
+
+
+
+
+
+XI.
+
+HET OERAL-GEBERGTE
+
+
+Het Oeral-gebergte is voor reizigers op zijn minst even belangwekkend
+als de Pyreneën of de Alpen. Het woord Oeral beteekent in het
+tartaarsch "gordel" en inderdaad is het een gordel die zich uitstrekt
+van de Kaspische tot de Noordelijke IJszee, over eene lengte van
+tweeduizend negenhonderd mijlen, een gordel met edelgesteenten ingelegd
+en met kostbare metalen, zooals goud, zilver en platina opgesierd. Deze
+gordel maakt de scheiding uit tusschen de twee werelddeelen Azië en
+Europa. Het is een uitgestrekt bergland, waarvan de wateren, welke bij
+het smelten der sneeuw op de hooge toppen ontstaan, in de rivieren
+de Oeral, de Kara, de Petchora, de Kama en nog een aantal kleinere
+stroomen wegvloeien. Het is een geweldige muur van graniet en basalt,
+die zijne punten en naalden opheft tot eene hoogte van tweeduizend
+driehonderd meters boven den zeespiegel.
+
+--Dat zijn nu de echte "russische bergen", merkte Cascabel gekscherende
+op. Maar men glijdt er niet van zelf af, even als van de _montagnes
+russes_, die ze op de kermissen en elders vertoonen.
+
+Neen waarlijk niet, ze zouden er niet van zelf afglijden!
+
+Een eerste bezwaar bij het trekken door het gebergte, was dat zij de
+stadjes en dorpjes, _zavodijs_ genaamd, niet zouden kunnen mijden,
+die er in grooten getale tusschen verspreid liggen en welke er ontstaan
+zijn door de vestiging, in vroeger jaren, van mijnwerkers die bij het
+ontginnen der mijnen gebruikt werden. Cascabel koesterde echter nu
+niet zooveel vrees meer voor eene ontmoeting met politie- of militaire
+posten, want zijne papieren waren in orde. Daarom zou er dan ook geen
+bezwaar bestaan hebben om het Oeral-gebergte meer op het midden over
+te trekken, waar zij den fraaien straatweg van Jekaterinburg hadden
+kunnen volgen, welke een der drukst bezochte bergpaden is, en die hen
+in het gouvernement Jekaterinburg zou hebben doen aankomen. Maar Ortik
+had hen meer naar het Noorden geleid en nu konden zij niet beter doen
+dan den Petchora-pas volgen en van daar naar Perm zuidwaarts trekken.
+
+Hier zouden zij den volgenden dag eenen aanvang mede maken.
+
+Bij het aanbreken van den ochtend konden zij eerst terdege zien
+welk een ontzaglijk aantal wolven er geweest waren. Waren die in de
+_Schoone Zwerfster_ binnengedrongen, geen twijfel of allen die zich
+daar bevonden zouden door de vraatlustige dieren zijn omgebracht.
+
+Een vijftigtal wolven lagen ontzield op den grond. Ze behoorden tot
+de grootste soort, de gevaarlijkste vijanden der reizigers in de
+steppe. De anderen waren spoorloos verdwenen en hadden het op een
+loopen gezet alsof ze met een vlammend zwaard waren weggejaagd--eene
+vergelijking welke op dit geval volkomen van toepassing was. De twee
+in brand gestoken wolven werden op een honderdtal schreden buiten de
+open plek in het bosch gevonden.
+
+Nu was er echter eene andere moeielijkheid. Hier aan den ingang van den
+Petchora-pas, was de _Schoone Zwerfster_ op grooten afstand van eenig
+bewoond oord, want op de oostelijke helling van het Oeral-gebergte
+worden geen dorpen aangetroffen.
+
+--Wat moeten wij aanvangen, zeide Jan, nu onze trekdieren op den loop
+gegaan zijn?
+
+--Waren zij alleen maar op den loop, antwoordde Cascabel, dan zouden
+wij ze misschien kunnen terugvinden. Maar naar alle waarschijnlijkheid
+zijn onze rendieren door de wolven verslonden.
+
+--Arme beesten, zeide Napoleona, ik hield al evenveel van ze als van
+Vermout en Gladiator.
+
+--Die zouden stellig ook door de wolven opgevreten zijn, als ze
+daarginder niet verdronken waren, voegde Sander er bij.
+
+--Helaas ja, dat zou zeker gebeurd zijn, stemde Cascabel met een diepen
+zucht toe. Maar hoe komen wij nu aan een ander middel van vervoer?
+
+--Ik zal mij naar het naastbij gelegen dorp begeven waar ik mij tot
+elken prijs paarden zal verschaffen, zeide Sergius. Als Ortik mede
+wil gaan om mij den weg te wijzen.....
+
+--Ik ben tot uwen dienst zoodra gij op weg wilt gaan, antwoordde Ortik.
+
+--Ik geloof ook dat dit het beste is wat wij doen kunnen, hernam
+Cascabel.
+
+Dat zou dan ook dienzelfden dag gebeurd zijn, maar tot aller verbazing
+zagen zij tegen een uur of acht twee van de rendieren uit het bosch
+weder te voorschijn komen.
+
+Sander kreeg ze het eerst in het oog.
+
+--Vader! vader! riep hij. Daar zijn ze! Ze komen terug!
+
+--Levend en wel?
+
+--Die twee zien er ten minste niet uit alsof ze opgegeten zijn,
+want ze loopen hierheen.
+
+--Ten minste, merkte Kruidnagel op, als ze niet straks weer neervallen.
+
+--O die lieve beesten, riep Napoleona, ik ga ze dadelijk goeden
+morgen zeggen.
+
+De kleine meid sloeg hare armen om den hals van een der dieren en
+gaf het een zoen.
+
+Twee rendieren zouden echter niet bij machte geweest zijn de
+_Schoone Zwerfster_ tegen den berg op te trekken. Gelukkig kwamen
+er langzamerhand nog andere opdagen en binnen een uur waren er, van
+de twintig welke zij van de Liakhoff-eilanden medegenomen hadden,
+weer veertien bijeen.
+
+--Hoera voor de rendieren! schreeuwde Sander opgewonden, maar de
+goede beesten trokken zich van zijne verrukking niet veel aan.
+
+Er waren dus maar zes van de kudde verloren gegaan, die door de wolven
+overvallen waren voordat ze tijd gehad hadden zich los te rukken. De
+veertien anderen hadden het dadelijk op een loopen gezet, de wolven
+hadden ze niet kunnen inhalen en toen het gevaar voorbij was, waren
+de vluchtelingen bij instinct naar hun nachtkwartier teruggekeerd.
+
+Men kan zich licht voorstellen welk eene blijdschap dit
+teweegbracht. Veertien rendieren waren genoeg om den tocht door den
+bergpas voort te zetten. Voor zoover hunne krachten te kort schoten
+op de steile hellingen, konden de mannen den wagen helpen voortduwen
+en de kans op een triomfantelijken intocht te Perm was dus nog niet
+geheel verkeken.
+
+Het eenige wat Cascabel speet, was dat de _Schoone Zwerfster_ er
+niet meer zoo schitterend als vroeger uitzag. De wanden en paneelen
+van den wagen waren door de tanden en de klauwen der wolven vol
+krassen en scheuren gekomen, en reeds vóór dien tijd had hij door
+weer en wind, en ten gevolge van allerlei ongevallen op de lange
+en avontuurlijke reis, zijnen glans bijna geheel verloren. Het
+mooie naambord der Cascabels was onder de sneeuwstormen zoo goed
+als onleesbaar geworden. Er zou heel wat geschilderd en gevernist
+moeten worden om de _Schoone Zwerfster_ haren naam weer waardig te
+maken en al het boenen en schrobben van Cornelia en Kruidnagel was
+niet in staat dit te verhelpen.
+
+Te tien uur werden de rendieren voorgespannen en hervatten zij hunnen
+tocht. Het ging dadelijk vrij steil bergopwaarts en de mannen wandelden
+dus naast den wagen.
+
+Het was mooi weder en hier in het bergland was ook de warmte niet
+hinderlijk. Telkens moest echter de wagen met kracht van schouders
+en armen voortgeholpen, of moesten de wielen, als die tot aan hunne
+assen in eene scheur gezakt waren, opgebeurd worden. Bij iederen
+scherpen hoek dien de weg maakte, moesten zij bij de hand zijn om te
+voorkomen dat de _Schoone Zwerfster_ aan den voor- of achterkant met
+de rotsen aan weerszijden in aanraking kwam.
+
+De passen door het Oeral-gebergte zijn niet door menschenhand
+gemaakt, maar gebaand door de natuur zelve, ten einde aan het water,
+dat met vele bochten van de hoogte komt stroomen, eenen uitweg
+te verschaffen. Een riviertje, dat zich later in de Sosva stort,
+stroomt langs den pas, en laat op sommige plaatsen slechts een smal
+pad vrij, dat zigzagsgewijs naar boven gaat. Loodrecht rijst op die
+plekken de bergwand omhoog, die bekleed is met een gordijn van mos- en
+klimplanten, tusschen welke het grauwe gesteente zich echter duidelijk
+zien laat. Waar de wanden minder steil zijn, komen kleine vlakten voor,
+begroeid met pijn- en denneboomen, met berken en lorken, en met andere
+gewassen die in de noordelijke streken inheemsch zijn. In de verte,
+half verscholen te midden der wolken, vertoonen zich de besneeuwde
+bergtoppen, van waar het water afvloeit dat de beken en riviertjes
+doet ontstaan.
+
+Op dezen eersten dag kwam de karavaan geen mensch tegen. De bergpas
+werd blijkbaar weinig bereisd, maar Ortik en Kirschef schenen er vrij
+goed bekend te wezen. Een paar keeren, op plaatsen waar verscheidene
+kloven samenliepen en de weg zich dus in verschillende richtingen
+splitste, schenen zij te aarzelen. Zij lieten den wagen dan een
+oogenblik stil houden en overlegden samen op fluisterenden toon,
+hetgeen niemands achterdocht kon wekken want er bestond niet de
+geringste reden om hen niet te vertrouwen.
+
+Kayette alleen kon niet nalaten het oog op hen te houden, waar de
+twee russen echter niets van merkten. Zij bespeurde wel dat beiden
+nu en dan ter sluiks met elkander praatten of elkaar geheimzinnige
+blikken toewierpen. Dit alles versterkte haar in het wantrouwen
+dat zij onwillekeurig koesterde, maar de booswichten vermoedden dit
+volstrekt niet.
+
+Tegen den avond was er aan den oever van het riviertje halt gemaakt en
+nadat de avondmaaltijd afgeloopen was, belastten Cascabel, Kruidnagel
+en Kirschef zich met de taak om gedurende den nacht de wacht te
+houden. Dit was noodzakelijk, maar het kostte hun toch moeite,
+na zulk een vermoeienden dag en na den slapeloozen nacht dien zij
+doorgebracht hadden, opnieuw wakker te blijven.
+
+Den volgenden ochtend werd de tocht voortgezet door den steeds steiler
+en nauwer wordenden bergpas. Het was dezelfde vermoeiende arbeid
+als den vorigen dag, en zij vorderden op dezen dagmarsch niet meer
+dan twee of drie mijlen. Dit viel hun echter niet bijzonder tegen,
+want zij hadden op eenig oponthoud gedurende hunnen tocht door het
+gebergte gerekend.
+
+Verscheidene malen kwam het voor dat Sergius en Jan gelegenheid hadden
+een prachtig stuk wild, in de valleien en kloven welke in den pas
+uitkwamen, onder schot te krijgen. Dikwijls zagen zij de elanden,
+de herten en de hazen bij troepen voorbijrennen en Cornelia zou met
+een stuk versch gebraad niet weinig in haar schik geweest zijn; maar
+helaas, al het kruit en lood was op de wolven verschoten en vóor dat
+zij aan eene bewoonde plaats kwamen, was er geene gelegenheid om den
+voorraad aan te vullen. Er kon dus geen schot gedaan worden en het was
+grappig om te zien hoe verbaasd Wagram telkens zijnen baas aankeek,
+als wilde hij vragen:
+
+--Hoe is het, wordt er in het geheel niet meer gejaagd?
+
+Bij eene andere gelegenheid zouden zij hunne wapens nog beter hebben
+kunnen gebruiken.
+
+Dat was tegen drie uur des middags, terwijl de _Schoone Zwerfster_
+tegen de steenachtige helling langzaam vooruitkwam. Aan den anderen
+kant van het riviertje liet zich op eens een groote beer zien, die
+door de honden met een woedend geblaf begroet werd. Het beest stond
+op zijne achterpooten overeind en schudde met zijn grooten kop,
+als dacht hij er over na wat dat voor eene vreemde vertooning was
+die hem in zijne eenzaamheid kwam storen.
+
+Had hij kwade bedoelingen? Was het alleen uit nieuwsgierigheid,
+of kwam er schrokkigheid bij, dat hij de karavaan zoo nauwkeurig
+stond optenemen?
+
+Jan had de honden tot zwijgen gebracht en hield ze vast, want het
+was geen zaak zulk een geduchten vijand, ongewapend als zij waren,
+noodeloos in het harnas te jagen. Het riviertje had hij gemakkelijk
+kunnen overkomen, en het was veiliger hem geen aanleiding te geven
+om de plek te verlaten waar hij zich bevond.
+
+De twee partijen keken elkaar dus rustig aan doch lieten elkander
+ongemoeid, even als twee reizigers wier pad zich kruist. Echter kon
+Cascabel niet nalaten te zeggen:
+
+--Hoe jammer dat wij dezen bruinen vriend uit het Oeral-gebergte niet
+mêe kunnen nemen! Wat zou hij een prachtig figuur bij den troep maken!
+
+Er was echter geen gelegenheid om den beer een engagement in den
+troep aantebieden. Het beest gaf trouwens blijkbaar aan zijn zwervend
+bestaan in de bosschen de voorkeur boven het reizen op kermissen. Hij
+schudde nog een paar keer zijn grooten kop en verdween toen op een
+drafje tusschen de boomen.
+
+Sander kon hem zóó niet laten gaan en nam onderdanig zijn hoed voor
+hem af, maar Jan zou hem vrij wat liever een geweerkogel achterna
+gestuurd hebben.
+
+Tegen zes uur 's avonds werd er ongeveer onder dezelfde omstandigheden
+als den vorigen avond halt gehouden. Den volgenden ochtend werd de
+bezwaarlijke tocht te vijf uur hervat. Het ging op dezelfde manier
+voort: veel vermoeienis maar geen ongelukken.
+
+Zij hadden nu echter het ergste achter den rug, want zij waren met de
+_Schoone Zwerfster_ op het hoogste punt gekomen, daar waar de pas den
+bergketen snijdt. Van hier af ging het bijna voortdurend naar beneden,
+altijd in westelijke richting, tot dat zij aan den kant van Europa
+in de vlakte zouden aanlanden.
+
+Dit was op den avond van den 6den Juli. De trekbeesten waren dood-af
+en konden niet verder. Er werd halt gehouden aan den ingang eener
+bochtige kloof, die ter rechterzijde door een dicht woud begrensd werd.
+
+Het was den geheelen dag drukkend warm geweest. In het Oosten hing eene
+dikke wolkenmassa, aan den benedenkant als met een mes afgesneden,
+wier donkere tint scherp afstak tegen eene lichtgrijze streep aan
+den gezichteinder.
+
+--Het ziet er uit alsof wij onweder zullen krijgen, merkte Jan op.
+
+--Dat is onpleizierig genoeg, antwoordde Ortik, want hier in het
+Oeral-gebergte valt er met de onweders niet te spotten.
+
+--Welnu, dan moeten wij ergens zien te schuilen, zeide Cascabel. Ik
+ben minder bang voor een onweder dan voor wolven.
+
+--Kayette, vroeg Napoleona aan het Indiaansche meisje, zijt ge bang
+voor den donder?
+
+--Wel neen, meidlief, antwoordde Kayette.
+
+--Daar heeft Kayette groot gelijk in, zeide Jan. Het is dwaas, daar
+bang voor te zijn.
+
+--Je hebt goed praten, hernam Napoleona terwijl zij hare schouders
+ophaalde. Wat zal men er aan doen als men bang is?
+
+--Kijk zoo'n bange meid eens! riep Sander. Maar uilskuiken, er is
+niets geen verschil tusschen het rollen van den donder en dat van de
+ballen bij het kegelen.
+
+--Jawel, maar het lijken wel ballen van vuur, die u naar het hoofd
+geslingerd worden, zeide het kind en kneep hare oogen toe voor een
+fellen bliksemstraal.
+
+Zoo haastig mogelijk werd alles voor den nacht in gereedheid
+gebracht, zoodat zij vóór dat het begon te stortregenen allen onder
+dak waren. Toen de avondmaaltijd afgeloopen was, werd er afgesproken
+dat de mannen, evenals in de voorafgaande nachten, om beurten de
+wacht zouden houden.
+
+Sergius wilde de eerste wacht doen, maar Ortik kwam hem voor door
+te vragen:
+
+--Vindt gij het goed dat wij samen, Kirschef en ik, dezen nacht
+beginnen?
+
+--Zooals gij wilt, antwoordde Sergius. Te middernacht zullen Jan en
+ik u komen aflossen.
+
+--Dat is dus afgesproken, mijnheer Sergius, zeide Ortik.
+
+Hier scheen niets achter te kunnen steken, maar toch vertrouwde
+Kayette de zaak niet. Zonder zich van haar vermoeden rekenschap te
+kunnen geven, was het haar alsof de twee matrozen iets kwaads in den
+zin hadden.
+
+Het onweder was nu in volle hevigheid losgebarsten. Tusschen het
+bladerendak der boomen lichtte ieder oogenblik de bliksem; hoog
+boven hunne hoofden ratelde de donder, die door de bergwanden in alle
+richtingen honderdvoudig herhaald werd.
+
+Napoleona was reeds in haar bed gekropen en stopte hare oogen en
+ooren onder de lakens. Ieder volgde spoedig haar voorbeeld en tegen
+negen uur verkeerde alles in de _Schoone Zwerfster_ in diepe rust,
+ondanks het geraas der donderslagen en het gehuil van den storm.
+
+Kayette kon echter den slaap niet vatten. Zij had zich niet uitgekleed
+en ofschoon zij zeer moede was, bleef zij wakker liggen. De gedachte
+dat hun aller veiligheid was toevertrouwd aan die twee russen, liet
+haar geen oogenblik met rust. Na zich een uur lang slapeloos op haar
+bed te hebben rondgewenteld, besloot zij zich te overtuigen wat die
+twee uitvoerden. Zij lichtte het gordijntje van het raampje boven hare
+slaapplaats op en keek bij het licht der bliksemstralen naar buiten.
+
+Zij zag dat Ortik en Kirschef samen stonden te praten. Op eens hielden
+zij echter stil en deden een pas of wat in de richting van de kloof,
+waar op dit oogenblik een man zich tusschen de boomen vertoonde.
+
+Ortik gaf door een teeken den onbekende te verstaan dat hij niet
+dichter bij moest komen om de honden niet wakker te maken. Dat Wagram
+en Marengo niet reeds aangeslagen hadden, kwam door dat zij binnen
+de _Schoone Zwerfster_ voor het noodweder waren komen schuilen.
+
+Ortik en Kirschef gingen den vreemdeling tegemoet en wisselden eenige
+woorden met hem. Toen zag Kayette dat zij met hun drieën onder de
+boomen verder gingen.
+
+Wat kon dat voor een kerel zijn? Wat hadden de twee matrozen met hem
+te bepraten? Tot elken prijs wilde Kayette daar achter komen.
+
+Het meisje liet zich uit hare slaapplaats glijden, zachtkens, zoodat
+niemand er wakker van werd. Op het oogenblik toen zij voorbij Jan kwam,
+hoorde zij hem haren naam noemen.
+
+Zou hij haar gezien hebben?
+
+Neen, hij droomde.... hij droomde van Kayette!
+
+Zij sloop naar de deur, opende die en sloot haar zachtkens achter
+zich toe, steeds zorg dragende dat zij geen leven maakte.
+
+Eenmaal buiten zijnde scheen zij te aarzelen, maar het duurde slechts
+een oogenblik.
+
+--Komaan! zeide zij halfluid.
+
+Hare vrees had niet langer dan eene sekonde geduurd. Zij wist dat
+zij haar leven op het spel zette, dat de twee booswichten haar niet
+zouden sparen indien zij bespeurden dat zij bespied werden. Maar zij
+was moedig en vastberaden.
+
+Kayette sloop voort tusschen de boomen, waaronder het donker was zoo
+lang een bliksemstraal niet alles met een rossen gloed overgoot. Zij
+liep gebukt voort onder het kreupelhout en tusschen het hooge gras,
+totdat zij achter den stam van een zwaren lorkeboom bleef staan. Een
+twintigtal schreden van zich af hoorde zij eenige mannen praten.
+
+Zij waren met hun zevenen. Ortik en Kirschef voegden zich juist bij
+hen. Zij stonden in een troepje bij elkaar onder de boomen.
+
+Het gesprek werd in het russisch gevoerd. Kayette had dus geen moeite
+om alles wat zij zeiden te verstaan.
+
+--Het doet mij pleizier, begon Ortik, dat ik den Petchora-pas de
+voorkeur gegeven heb. Ik dacht wel dat ik hier kennissen vinden
+zou. Niet waar Rostof?
+
+Rostof was de kerel, dien Kayette het eerst in de nabijheid van den
+wagen gezien had.
+
+--Sedert twee dagen volgen wij den wagen, antwoordde Rostof, maar wij
+passen op dat niemand ons in het oog krijgt. Wij hebben u en Kirschef
+terstond herkend en dachten dus wel dat er een goede slag te slaan
+zou zijn.
+
+--Eén zeker, zeide Ortik, en misschien wel twee.
+
+--Maar waar komt gij van daan? vroeg Rostof.
+
+--Uit het hartje van Amerika, waar wij een heelen tijd bij de bende
+van Karnof geweest zijn.
+
+--Wat zijn dat voor lieden daar gij nu bij zijt?
+
+--Dat zijn fransche kunstenmakers, eene zekere familie Cascabel die
+op reis is naar Europa. Wij zullen u later wel alles vertellen wat
+wij ondervonden hebben. Thans is er geen tijd om veel te praten.
+
+--Is er geld in den wagen? vroeg een van de andere roovers.
+
+--Nog twee- of drieduizend roebels ongeveer.
+
+--Waarom hebt gij nog geen hartelijk afscheid van die brave menschen
+genomen? vroeg Rostof op spottenden toon.
+
+--Daar hadden wij goede redenen voor, want er valt nog vrij wat meer
+te verdienen dan dit armzalige sommetje. Maar om dàt te kunnen doen,
+hebben wij hulp noodig.
+
+--Wat is dat voor een buitenkansje?
+
+--Dat zal ik u zeggen, vrienden, hernam Ortik. Dat Kirschef en ik
+zonder bezwaar door Siberië heengetrokken en hier op de russische
+grens gekomen zijn, hebben wij aan die Cascabels te danken. Maar
+er is nog iemand in het gezelschap die hetzelfde gedaan heeft,
+wel wetende dat geen sterveling hem onder eenen troep koorddansers
+zou zoeken. Dat is een rus, wien het evenmin als ons vergund is
+in zijn land terug te komen, maar om andere redenen, want het is
+een staatkundige veroordeelde van voorname familie, een schatrijk
+heer. Cascabel en zijne vrouw zijn de eenigen die weten wie hij is,
+maar wij tweeën zijn er ook achter gekomen.
+
+--Hoe hebt gij dat ontdekt?
+
+--Op eenen avond te Mouji, waar wij een gesprek tusschen Cascabel en
+den rus hebben afgeluisterd.
+
+--Wie is het dan eigenlijk?
+
+--Mijnheer Sergius wordt hij door ieder genoemd, maar hij heet graaf
+Narkine. Wordt hij op russisch grondgebied ontdekt, dan kan het hem
+zijn leven kosten.
+
+--Wacht even, zeide Rostof. Die graaf Narkine, kan dat niet een zoon
+zijn van Prins Narkine, die een jaar of wat geleden naar Siberië
+verbannen en van daar ontvlucht is? Dat geval heeft destijds een
+heele opschudding gemaakt.
+
+--Diezelfde is het, bevestigde Ortik. Welnu, die graaf Narkine heeft,
+behalve zijn leven, heel wat millioenen voor het verliezen en hij
+zal er ons wel één van willen afstaan als dat het eenige middel is
+om niet aan de politie verklapt te worden.
+
+--Dat is niet kwaad bedacht, Ortik. Maar waartoe hebt gij onze hulp
+noodig om dat plan ten uitvoer te brengen?
+
+--Omdat het noodzakelijk is, dat Kirschef en ik ons niet in die
+geschiedenis van Sergius mengen, wanneer wij, indien dit plan
+mislukken mocht, nog eenige kans willen overhouden om den anderen
+slag te slaan. Teneinde ons van het geld en van den reiswagen der
+Cascabel's, met alles wat daar in is, te kunnen meester maken, moeten
+zij niet beter weten of wij zijn twee russische schipbreukelingen,
+die aan hen hunne redding te danken hebben. Wij willen dus den heelen
+troep naar de andere wereld helpen. Daarna kunnen wij veilig overal
+heentrekken waar wij willen, zonder dat de politie vermoeden kan dat
+wij iets anders zijn dan reizende kunstenmakers.
+
+--Vindt gij het goed, Ortik, dat wij nog dezen nacht den wagen
+overvallen en ons van graaf Narkine meester maken om hem te doen weten
+op welke voorwaarden wij hem hier in Rusland met rust willen laten?
+
+--Geduld wat! antwoordde Ortik, Graaf Narkine is van plan naar Perm te
+gaan om zijn ouden vader op te zoeken. Laat hem dus eerst dáár wezen,
+en eenmaal te Perm zullen wij hem eene boodschap doen toekomen, een
+klein briefje, waarin hij wegens dringende redenen verzocht wordt ons
+een onderhoud toe te staan. Op die manier zult ge daar het voorrecht
+hebben van kennis met hem te maken.
+
+--Dus valt er op het oogenblik niets te doen?
+
+--Volstrekt niets, zeide Ortik. Zorgt gij maar dat ge een weinig vóór
+ons te Perm komt, zóó dat ge ons daar af kunt wachten.
+
+--Dat blijft afgesproken, antwoordde Rostof.
+
+De booswichten gingen hierna uiteen zonder dat iemand van hen vermoedde
+dat hun gesprek was afgeluisterd.
+
+Eenige oogenblikken nadat Kayette weder in den wagen was gegaan,
+kwamen ook Ortik en Kirschef daar terug. Zij hadden er niets van
+bemerkt dat iemand hen bespied had.
+
+Kayette kende dus nu het plan der onverlaten, en tegelijk was zij te
+weten gekomen dat Sergius, haar beschermer, graaf Narkine heette en
+dat zijn leven, evenals dat van al zijne reisgenooten, van de twee
+booswichten afhing. Stond hij niet een deel van zijn vermogen aan de
+roovers af, dan zouden zij hem verraden.
+
+Geheel van haar stuk gebracht door alles wat zij vernomen had, moest
+Kayette eenigen tijd nadenken vóór dat zij tot een vast plan komen
+kon. Zij was besloten Ortik's voornemen te verijdelen, maar moest een
+middel bedenken om daarin te slagen. Zij bracht een slapeloozen nacht
+door met het beramen van allerlei plannen en twijfelde dikwijls nog
+of alles wat haar door het hoofd ging werkelijkheid en niet maar een
+benauwde droom was.
+
+Het was echter maar al te waar en zij behoefde daar niet langer
+aan te twijfelen, toen zij den volgenden ochtend, nadat het ontbijt
+afgeloopen was, Ortik tegen Cascabel hoorde zeggen:
+
+--Gij weet dat Kirschef en ik voornemens zijn geweest, zoodra wij het
+Oeral-gebergte overgetrokken waren, onzen eigen weg te gaan en ons
+rechtstreeks naar Riga te begeven. Maar bij nader inzien lijkt het
+ons beter dat wij ook naar Perm gaan en den gouverneur daar verzoeken
+ons de middelen te verschaffen om naar onze woonplaats terug te
+keeren. Hebt gij er niet tegen dat wij de reis met u voortzetten?
+
+--Met alle genoegen, mijne vrienden, was Cascabel's antwoord. Als men
+zoo'n eind samen gereisd heeft, moet men niet vóór dat het noodig is
+uit elkander gaan, want het oogenblik van scheiden komt altijd nog
+te vroeg.
+
+
+
+
+
+XII.
+
+EINDE VAN DE REIS, MAAR NIET VAN DE GESCHIEDENIS.
+
+
+Op hetzelfde oogenblik dus, dat graaf Narkine en de familie Cascabel
+hun lange en gevaarvolle reis achter den rug hadden, en zij van de
+doorgestane ontberingen en vermoeienissen dachten uit te rusten,
+dreigde een verraderlijk komplot hen met grooter gevaren dan ooit
+te voren. Nog een paar dagen en zij zouden het Oeral-gebergte over
+zijn. Dan nog een honderdtal mijlen in zuidwestelijke richting door
+eene vlakke streek, en de _Schoone Zwerfster_ zou te Perm aankomen.
+
+Wij weten dat Cascabel voornemens was in die stad eenige dagen te
+vertoeven, teneinde het Sergius gemakkelijk te maken om iederen nacht
+naar het slot Walska te gaan, zonder dat hij gevaar liep door iemand
+herkend te worden. Naarmate van de omstandigheden, kon hij dan bij
+prins Narkine blijven of met de _Schoone Zwerfster_ verder gaan naar
+Nisjni, of misschien heelemaal naar Frankrijk.
+
+Besloot hij echter te Perm te blijven, dan zou het oogenblik daar
+zijn om afscheid te nemen van Kayette, want die zou hij zeker niet
+van zich laten gaan.
+
+Deze gedachte vervolgde Jan en zij maakte hem iederen dag meer bedroefd
+en terneergeslagen. Zijne ouders, zijn broeder en zijn zusje bemerkten
+zijn verdriet en deelden het van harte. Niemand hunner kon er aan
+denken dat zij Kayette zouden moeten achterlaten.
+
+Dien ochtend was Jan mismoediger dan ooit. Hij zocht het Indiaansche
+meisje op en vond dat zij er slecht uitzag, een natuurlijk gevolg
+van den slapeloozen nacht dien zij doorgebracht had.
+
+--Scheelt er iets aan Kayette? vroeg hij.
+
+--Neen Jan, antwoordde zij, ik ben heel wel.
+
+--Dat is zeker niet waar. Ge ziet er uit of ge niet geslapen hebt. Of
+hebt ge geschreid, Kayette-lief?
+
+--Och dat komt van dat onweder van gisteren. Ik heb werkelijk van
+nacht niet best geslapen.
+
+--Onze lange reis valt u misschien te zwaar?
+
+--Mij Jan? Wel neen, ik ben immers sterk genoeg en aan allerlei
+ontberingen van mijne jeugd af gewend. Het zal wel weer overgaan.
+
+--Er is toch iets niet goed met u Kayette, dat zie ik wel! Ik bid u,
+zeg mij wat het is?
+
+--Ik mankeer niets, Jan.
+
+Jan meende nu niet verder aan te mogen dringen.
+
+Toen zij zag hoe ongerust de arme jongen zich maakte, was Kayette
+op het punt hem alles te zeggen. Zij kon het bijna niet uitstaan
+dat zij iets voor hem geheim moest houden. Maar hij was driftig
+en onverschrokken van aard, zoodat het niet zeker was dat hij zich
+in tegenwoordigheid van Ortik en Kirschef zou kunnen inhouden. De
+minste onvoorzichtigheid kon voor graaf Narkine een groot gevaar doen
+ontstaan, zoodat Kayette het beter vond alles voor zich te houden.
+
+Na over alles goed nagedacht te hebben, besloot zij Cesar Cascabel
+zelven te vertellen wat zij vernomen had. Hiertoe was het echter
+noodig dat zij hem alleen te spreken kon krijgen en zoolang zij nog
+niet uit den bergpas waren, ging dit niet gemakkelijk want de twee
+russen mochten er niets van merken.
+
+Oogenblikkelijke haast bestond er trouwens niet, want de booswichten
+waren niet van plan iets te beginnen vóór dat onze reizigers te Perm
+waren aangekomen. Zoo lang Cascabel en de andere reisgenooten hen op
+denzelfden voet bleven behandelen, konden zij niet vermoeden dat er
+iemand iets van hunne plannen wist. Toen Sergius vernam dat Ortik en
+Kirschef voornemens waren den tocht tot Perm mede te maken, had hij
+hun niet onduidelijk te kennen gegeven dat hem dit genoegen deed.
+
+Te zes uur 's morgens van den 7den juli stelde de _Schoone Zwerfster_
+zich weer in beweging. Een uur daarna kwamen zij aan de bronnen uit
+welke de Petchora ontspringt, naar welke rivier deze bergpas haren naam
+draagt. Zoodra zij buiten het gebergte treedt, zwelt zij gaandeweg
+tot eene van de aanzienlijkste rivieren in noordelijk Rusland. Na
+eenen loop van dertienhonderd vijftig kilometer, stort zij zich in
+de Noordelijke IJszee.
+
+Op de hoogte waar zij zich bevonden was de Petchora echter nog maar een
+wilde bergstroom, die door een rotsachtig bed, langs denne-, berke- en
+lorkebosschen, zich den weg naar beneden baant. Zij hadden slechts den
+linkeroever te houden om van zelf het einde van den pas te bereiken,
+en wanneer zij een weinig voorzichtigheid gebruikten op de steilste
+hellingen, kon het dalen geen bijzondere moeielijkheid meer opleveren.
+
+Dien dag kon Kayette geen gelegenheid vinden om Cascabel onder vier
+oogen te spreken. Zooveel zij na kon gaan hielden de twee russen
+thans geen afzonderlijke gesprekken meer en verwijderden zij zich
+niet meer onder een of ander voorwendsel wanneer er rust gehouden
+werd. Het was duidelijk dat zij niets meer af te spreken hadden,
+dat hunne medeplichtigen reeds vooruit waren en zij er op rekenden
+elkander te Perm weder te zullen ontmoeten.
+
+Den volgenden dag maakten zij een flinken marsch. De weg werd
+gaandeweg breeder en gemakkelijker te berijden. Tusschen de steile
+oevers hoorden zij de Petchora in de diepte over hare steenen bedding
+bruischen. De bergpas werd minder wild en minder verlaten; zij kwamen
+enkele marskramers tegen, op reis naar Siberië, met hunne koopwaar op
+den rug en eenen met ijzer beslagen stok in de hand. Zij ontmoetten
+ook troepjes mijnwerkers, die uit de mijnen kwamen of er heen gingen,
+en wisselden eenen groet met deze lieden. Aan het einde eener vallei
+zagen zij hier en daar eene boerenwoning of een gehucht van enkele
+huizen. De hooge toppen van de Denejkin- en de Kontchakov-bergen
+vertoonden zich in het Zuiden.
+
+Na een rustigen nacht kwam de _Schoone Zwerfster_ tegen den middag
+aan het uiteinde van den Petchora-pas. Eindelijk had dus onze karavaan
+het doel van haren tocht bereikt en bevond zij zich in Europa.
+
+Nog driehonderdvijftig wersten, niet meer dan een honderdtal mijlen,
+en de stad Perm zou--zooals Cascabel zeide--"een huis en een gezin
+méér binnen hare muren bevatten".
+
+--Oef! voegde hij er met een zucht van verlichting bij, ik ben toch
+blij dat wij dat reisje achter den rug hebben! Heb ik nu geen gelijk
+gehad? Wij zien alweder dat alle wegen naar Rome leiden. Wij zijn
+aan den verkeerden kant in Europa gekomen, dat is al. Maar wat komt
+het er op aan? Nog eene korte poos en wij zijn in Frankrijk!
+
+Het scheelde niet veel of de levenslustige man had staande gehouden
+dat hij de Normandische lucht al inademde en hij aan den voet van
+het Oeral-gebergte, de zeelucht reeds begon te ruiken.
+
+Aan het einde van den bergpas stond een dorpje van een vijftigtal
+huizen en een honderd of wat inwoners.
+
+Zij besloten hier tot den volgenden dag te blijven en er hunnen
+voorraad meel, vet, thee en suiker aan te vullen.
+
+Sergius en Jan maakten ook terstond van de gelegenheid gebruik om kruit
+en lood en andere benoodigdheden voor de vuurwapens aanteschaffen.
+
+Zoodra zij hierin geslaagd waren, gingen zij op weg.
+
+--Vooruit vriend Jan! riep Sergius. Er zal hier wel iets te jagen
+vallen en wij zullen niet platzak thuis komen.
+
+--Zooals gij wilt, antwoordde Jan, meer omdat het hem gevraagd werd
+dan uit eigen liefhebberij.
+
+De arme jongen had geene gedachte voor iets anders dan voor de op
+handen zijnde scheiding. Hij had nergens lust in.
+
+--Gaat gij met ons mede, Ortik? vroeg Sergius.
+
+--Gaarne, antwoordde de matroos.
+
+--Als gij uw best doet om wat goeds medetebrengen, riep moeder Cascabel
+hen na, dan zal ik voor een lekker maal zorgen.
+
+Het was pas twee uren en de jagers hadden dus nog een goeden dag vóór
+zich. Het gehucht lag omringd van wouden en uitgestrekte vlakten,
+en het zou wel een wonder zijn als er hier niet een goed jachtveld
+te vinden was.
+
+Sergius, Jan en Ortik verwijderden zich. Kirschef en Kruidnagel waren
+met de rendieren bezig. De beesten moesten in een weiland onder de
+boomen gebracht worden, waar zij konden grazen en uitrusten.
+
+Cornelia was intusschen in den wagen gegaan, waar altijd het een of
+ander schoontemaken viel. De anderen hoorden haar roepen:
+
+--Napoleona, waar zit ge?
+
+--Hier ben ik, moeder.
+
+--Is Kayette daar ook?
+
+--Ik zal dadelijk komen, juffrouw Cascabel.
+
+Dat was echter eene gelegenheid die zij niet voorbij wilde laten gaan
+om met Cascabel ongestoord te kunnen praten.
+
+--Mijnheer Cascabel, begon zij.....
+
+--Wat is er Kwakkeltje?
+
+--Ik zou u gaarne eens willen spreken.
+
+--Wel zoo. Nu spreek maar op!
+
+--Ja maar, heel in vertrouwen......
+
+--Zoo, is het zulk een geheim?
+
+--Wat zou het Kwakkeltje willen? dacht Cesar bij zich zelf, Zou zij
+mij misschien iets te zeggen hebben over mijn armen Jan?
+
+Zij gingen samen een klein eind buiten het dorp, terwijl Cornelia in
+den wagen aan het werk toog.
+
+--Welnu meisjelief, begon Cascabel weder, wat hebt gij mij te vertellen
+en wat is er voor een verschrikkelijk geheim?
+
+--Mijnheer Cascabel, antwoordde Kayette, sedert drie dagen wilde ik
+een gesprek met u hebben, maar niemand mocht ons kunnen beluisteren
+of zelfs er iets van merken.
+
+--Het is dus iets heel gewichtigs dat gij mij hebt medetedeelen?
+
+--Mijnheer Cascabel, ik weet dat mijnheer Sergius eigenlijk graaf
+Narkine heet.
+
+--Wat zegt ge daar? Graaf Narkine? Wel zoo, en hoe zijt ge daar
+achter gekomen?
+
+--Ik heb het gehoord van lieden die u beluisterd hebben toen ge met
+mijnheer Sergius te Mouji op eenen avond in gesprek waart.
+
+--Is het mogelijk!
+
+--Die lieden heb ik op mijne beurt beluisterd terwijl zij samen over
+graaf Narkine aan 't praten waren. Maar zij weten daar niets van.
+
+--Wie waren dat dan?
+
+--Ortik en Kirschef.
+
+--Zoo! Weten die het dus ook?
+
+--Ja mijnheer Cascabel, zij zijn van alles op de hoogte. Zij weten dat
+mijnheer Sergius een staatkundig veroordeelde is, die in het geheim
+naar Rusland terugkeert om zijnen vader, prins Narkine optezoeken.
+
+Cascabel stond, vreemd te kijken over hetgeen Kayette hem vertelde. Een
+tijdlang bleef hij sprakeloos, maar na eene poos nagedacht te hebben,
+hernam hij:
+
+--Het spijt mij wel dat Ortik en Kirschef dit geheim ontdekt hebben,
+maar nu zij er bij toeval achter gekomen zijn, zullen zij het zeker
+niet verklappen.
+
+--Zij zijn het niet bij toeval te weten gekomen, antwoordde Kayette,
+en zijn stellig voornemens het te verklappen.
+
+--Dat geloof ik niet. Het zijn een paar brave zeelui!
+
+--Mijnheer Cascabel, begon het meisje weder, graaf Narkine bevindt
+zich in het grootste gevaar.
+
+--Wat zegt ge daar?
+
+--Ortik en Kirschef zijn twee boosdoeners, die bij de rooversbende
+van Karnof in Amerika geweest zijn. Zij beiden hebben graaf Narkine
+op de Alaskische grens reeds naar het leven gestaan. Toen dit mislukt
+was, zijn zij te Port-Clarence scheep gegaan om naar de Siberische
+kust overtesteken, maar op de Liakhoff-eilanden terecht gekomen,
+waar wij hen aangetroffen hebben. Zij weten dat graaf Narkine zijn
+leven op het spel zet door in Rusland terug te komen; zij willen
+hem dus een gedeelte van zijn fortuin afpersen, en als hij weigert,
+verraden zij hem. Gebeurt dat, dan is mijnheer Sergius verloren en
+gij zelf misschien ook!
+
+Cascabel was niet in staat een woord uittebrengen. Kayette vertelde
+hem nu uitvoerig hoe het kwam dat zij de twee matrozen van den
+aanvang af niet goed vertrouwd had. Zij had de stem van Kirschef wel
+degelijk méér gehoord; thans herinnerde zij het zich, het was dien
+nacht op de grens van Alaska, toen de twee roovers graaf Narkine
+en zijnen bediende overvielen, zonder toen nog te weten dat hij
+een russisch edelman was, die in Amerika eene schuilplaats gezocht
+had. Nu echter, een nacht of wat geleden, had Kayette hen beide,
+terwijl zij samen de wacht hielden bij den wagen, met een vreemden
+man zien heengaan. Zij was hen nageloopen en had het gesprek, dat
+zij met zeven hunner vroegere makkers voerden, afgeluisterd. Zij
+was nu op de hoogte van alles wat Ortik in zijn schild voerde. Hij
+had met opzet de _Schoone Zwerfster_ door den Petchora-pas geleid
+omdat hij overtuigd was daar andere bandieten te zullen aantreffen,
+en hij zou er niet tegen opgezien hebben mijnheer Sergius en de
+geheele familie Cascabel te vermoorden. Maar sedert hij vernomen
+had dat mijnheer Sergius niemand anders was dan graaf Narkine, had
+hij begrepen dat het voordeeliger zou zijn hem te dwingen om eene
+groote som gelds te betalen, teneinde niet aan de russische politie
+te worden verraden. Daarmede wilde Ortik echter wachten tot zij te
+Perm zouden zijn; hij noch Kirschef zouden zich met de zaak bemoeien
+teneinde hunne handen geheel vrij te hebben indien dit plan mislukken
+mocht. De andere roovers zouden mijnheer Sergius schriftelijk doen
+weten dat zij hem voor dringende zaken noodzakelijk spreken moesten.
+
+Het kostte Cascabel niet weinig moeite zijne verontwaardiging te
+bedwingen terwijl Kayette dit verhaal deed. Zulke schavuiten, die
+hij op allerlei manieren geholpen, die hij uit de handen der wilden
+verlost, te eten gegeven en in hun land gebracht had! Nu, dat was
+een mooi paar onderdanen dat hij zijne majesteit den Czaar terug kwam
+brengen! Waren het nog engelschen geweest! Een paar gauwdieven meer of
+minder kwamen er voor Engeland niet op aan. Zulke ellendelingen! zulke
+gemeene bedriegers!
+
+--Maar wat denkt gij nu te beginnen, mijnheer Cascabel? vroeg Kayette.
+
+--Wat ik beginnen ga, Kwakkeltje? Wel, dat is heel eenvoudig. Bij de
+eerste kozakkenpost de beste die wij tegenkomen, vertel ik wie Ortik
+en Kirschef zijn, en dan worden ze allebei opgehangen.
+
+--Gij zult u nog wel eens bedenken, mijnheer Cascabel, hernam het
+meisje. Dat zult gij zeker niet doen.
+
+--En waarom niet?
+
+--Omdat Ortik en Kirschef dan dadelijk graaf Narkine zullen verraden,
+en meteen degenen die hem behulpzaam zijn geweest om naar Rusland
+terugtekeeren, aan de politie zullen overleveren.
+
+--Wat ons aangaat, wat kan mij dat schelen? riep Cascabel uit. Als
+het ons alleen betrof! Maar met mijnheer Sergius is het een ander
+geval. Gij hebt gelijk Kayette, wij moeten iets anders bedenken.
+
+Hij was zeer opgewonden en blijkbaar niet dadelijk in staat zijn
+gedachten te verzamelen. Hij liep eenige oogenblikken op en neder
+en sloeg zich voor het hoofd om er een plan uit te halen. Toen bleef
+hij weder voor Kayette staan.
+
+--Hebt gij mij niet gezegd, vroeg hij, dat het Ortik's plan was
+te wachten tot wij te Perm zijn en daar met die andere schurken
+te handelen?
+
+--Ja mijnheer Cascabel, hij heeft hun uitdrukkelijk aanbevolen,
+vóór dien tijd niets te ondernemen.
+
+--Dat is een hard geval, barstte Cascabel uit, een heel hard
+geval! Met zulke schavuiten samen te moeten reizen tot Perm toe,
+met hen te moeten praten en een vriendelijk gezicht tegen hen te
+moeten zetten! De duivel mag mij halen als ik geen lust heb hen bij
+den kraag te pakken en hen te pletter te slaan... zoo!... zoo!
+
+En met zijne krachtige handen zwaaide hij en sloeg die op elkaar,
+alsof hij Ortik en Kirschef te pakken had en hen tegen elkaar sloeg,
+als de bekkens op eene turksche trom.
+
+--Gij moet toch doen alsof gij er niets van weet, mijnheer Cascabel,
+hernam Kayette, en hen niets laten merken.
+
+--Zeker, zeker meisje.
+
+--Alleen zou ik willen weten of gij het raadzaam acht, mijnheer
+Sergius op de hoogte te brengen?
+
+--Dat geloof ik niet, antwoordde Cascabel. Het lijkt mij verstandiger
+als wij alles vóór ons houden, want wat zou mijnheer Sergius er aan
+kunnen doen? Het is mijn plicht voor zijne veiligheid te waken en
+dat zal ik doen ook. Bovendien weet ik vooruit waar hij het eerst
+op bedacht zou zijn. Uit vrees van ons aan grooter gevaren bloot
+te stellen, zou hij in staat wezen terstond zijn eigen weg te gaan
+en ons alleen te laten trekken. In dat geval ware hij naar alle
+waarschijnlijkheid verloren en wij moeten er hem dus in het geheel
+niet over spreken.
+
+--Maar zult gij Jan er ook niets van zeggen?
+
+--Waar denkt gij aan Kayette? Jan is veel te driftig, hij zou zich
+in tegenwoordigheid van die twee gemeene schurken geen oogenblik in
+kunnen houden. Hij is niet zoo'n bedaarde man als zijn vader en hij
+zou bij de eerste gelegenheid de beste laten merken dat hij alles
+wist. Neen, Jan mag er evenmin iets van weten als mijnheer Sergius.
+
+--En juffrouw Cascabel? Moet die ook niet op de hoogte gebracht
+worden? vroeg Kayette weder.
+
+--Cornelia? Ja, dat is heel iets anders. Dat is eene heel bijzondere
+vrouw: die is altijd in staat om een goeden raad te geven en als het
+er op aankomt, ook een stevige hand uit te steken. Voor haar heb ik
+nog nooit iets geheim gehouden en bovendien weet zij even goed als
+ik dat mijnheer Sergius eigenlijk graaf Narkine heet.
+
+--Juffrouw Cascabel moet het dus weten?
+
+--Ja, met haar zal ik alles overleggen. Aan eene vrouw als zij kan
+men het gewichtigste staatsgeheim toevertrouwen. Zij zou het niet
+verklappen al dreigden zij haar hare tong aftesnijden en dat is toch
+wel het ergste wat eene vrouw kan overkomen! Zeker, zeker, ik zal er
+met haar over praten.
+
+--Laat ons dan nu naar de _Schoone Zwerfster_ terugkeeren, hernam
+Kayette. Niemand mag er iets van merken dat wij samen gesproken hebben.
+
+--Ge hebt volkomen gelijk, Kwakkeltje, ge hebt gelijk, zooals altijd.
+
+--Maar mijnheer Cascabel, pas vooral op dat ge aan Ortik en aan
+Kirschef niets merken laat....
+
+--Dat zal niet gemakkelijk gaan, maar wees maar niet ongerust,
+ik zal hen honing om den mond smeren. Zulke bandieten! Het is toch
+wat te zeggen, dat wij nog zoo'n tijd met hen in aanraking moeten
+blijven! Dat is dus de reden waarom zij mij verteld hebben dat zij
+ons de eer zullen aandoen van met ons mede te reizen tot Perm, en
+dat zij eerst van daar den tocht naar Riga zullen aanvangen. Zulke
+smeerlappen! De ergste schavuiten die er ooit geweest zijn, konden
+zich niet gemeener aanstellen!
+
+Deze gedachte maakte Cascabel zóó woedend, dat hij al de boosdoeners,
+die hij in zijn leven ooit had hooren noemen, begon op te tellen:
+Papavoine, Lacenaire, Tropmann......
+
+--Maar mijnheer Cascabel, viel Kayette hem in de rede, als dàt nu de
+manier is om u in bedwang te houden.....
+
+--Neen, neen, Kwakkeltje, wees maar niet bang. Dat heeft mij lucht
+gegeven, want ik zou er anders in gestikt zijn. Ik had een gevoel alsof
+ik gewurgd werd, maar nu zal ik kalm worden. Ik ben al bedaard. Laat
+ons nu naar de _Schoone Zwerfster_ teruggaan. Zulke hondsvotten!
+
+Zij keerden samen naar het dorp terug, maar praatten verder over
+niets. Er was dan ook stof genoeg om eene poos over na te denken. Dat
+zulk eene wonderbaarlijke reis als zij gedaan hadden, nu die zoo goed
+als afgeloopen was, nog mislukken moest door zulk eene onvoorziene
+teleurstelling!
+
+Zij waren al in de nabijheid van den wagen, toen Cascabel staan bleef.
+
+--Zeg eens, Kayette, begon hij.
+
+--Wat is er, mijnheer Cascabel.
+
+--Alles wel beschouwd, zal ik Cornelia toch ook niets vertellen.
+
+--Waarom niet?
+
+--Ja, hoe zal ik u dat uitleggen? Ziet ge, ik heb in het algemeen
+opgemerkt dat eene vrouw het best in staat is een geheim voor zich
+te houden als zij er in het geheel niets van weet. Daarom moet alles
+maar tusschen ons tweeën blijven.
+
+Kayette begaf zich naar binnen om moeder Cascabel in het huishouden
+te helpen. Zij kwamen Kirschef voorbij en Cesar knikte hem
+vriendschappelijk toe, maar bij zichzelf dacht hij:
+
+--Wat heeft die kerel een schelmengezicht!
+
+Twee uren later kwamen de jagers terug en nu was de beurt aan Ortik,
+die met een prachtig hert op zijne schouders kwam aandragen, om in
+de hartelijkste bewoordingen door Cascabel welkom geheeten te worden.
+
+Sergius en Jan hadden bovendien nog twee hazen en eenige koppels
+patrijzen geschoten, zoodat Cornelia in staat was een waar feestmaal
+aan te richten, waar haar echtgenoot zich terdege aan te goed deed. Die
+man was inderdaad ondoorgrondelijk. Hij liet niets merken van hetgeen
+er in hem omging en het was hem in het geheel niet aan te zien dat hij
+wist dat er twee moordenaars met hem aan tafel zaten, twee spitsboeven
+die niets minder in hun schild voerden dan hem en zijn geheele gezin
+te vermoorden. Hij was zelfs opgeruimder dan anders en wilde dat al de
+anderen in zijne vroolijke stemming zouden deelen; hij liet Kruidnagel
+eene fijne flesch opentrekken en hij dronk op hunne behouden terugkomst
+in Europa en op hunne spoedige aankomst in Frankrijk.
+
+Den volgenden ochtend, den 10den Juli, werd de reis naar Perm
+voortgezet. Toen zij den bergpas uit waren, liet het zich aanzien
+dat de tocht verder zonder moeilijkheden en zonder buitengewone
+avonturen volbracht zou worden. De _Schoone Zwerfster_ hield den
+rechteroever van de Vischera, welke rivier langs den voet van het
+Oeral-gebergte stroomt. Den geheelen weg langs vonden zij stadjes,
+dorpen en alleenstaande boerenplaatsen, met vriendelijke menschen die
+hen goed ontvingen. Er was wild in overvloed en het weder, hoewel
+het zeer warm was, werd door een koelen wind uit het noordoosten
+opgefrischt. De rendieren stapten wakker voort, maar Sergius had
+bovendien in het laatste dorp een span paarden gekocht, die nu hielpen
+trekken, zoodat er bijna tien mijlen daags werden afgelegd.
+
+Het was waarlijk een feestelijke intocht dien de karavaan op het
+grondgebied van het oude Europa deed, en er zou geen wolkje aan den
+hemel van Cascabel's geluk te zien geweest zijn indien hij geen twee
+struikroovers bij zich gehad had.
+
+--En dan volgt die andere rooverbende ons nog op de hielen als
+jakhalzen achter eene karavaan, dacht hij bij zichzelf. Komaan Cesar
+Cascabel, gij moet weer eens toonen wat gij kunt en die schelmen er
+in laten loopen!
+
+Het was intusschen maar jammer dat het zoo voortreffelijk
+uitgevoerde reisplan op deze manier weder geheel bedorven dreigde te
+worden. Cascabel's papieren waren nu volkomen in orde, Sergius maakte
+deel van den troep uit en de russische politiebeambten lieten hem
+zonder aanmerkingen door. Eenmaal te Perm aangekomen, zou hij alle
+gelegenheid hebben om, zoo dikwijls hij verkoos, naar het kasteel
+Walska te gaan, vervolgens zou hij, na zijnen vader weergezien en
+eenige dagen bij hem doorgebracht te hebben, zonder eenig bezwaar als
+kunstenmaker heel Rusland kunnen doortrekken en zich naar Frankrijk
+begeven, waar hij volkomen veilig zou wezen. Dan was er dus geen
+sprake van afscheid nemen en Kayette zoowel als hij konden bij de
+Cascabels blijven. Wie weet of er dan ook niet een middel te vinden
+ware geweest om den armen Jan gelukkig te maken. Waarlijk, de galg was
+nog te goed voor de booswichten die dit wel overlegde plan in duigen
+deden vallen! Als Cascabel daaraan dacht, dan gaf hij somtijds zijn
+gemoed lucht in verwenschingen, waar niemand, die niet in het geheim
+was, iets van begreep.
+
+Cornelia vroeg hem dan ook eens:
+
+--Wat scheelt er toch aan, Cesar, dat gij zoo te keer gaat?
+
+--Mij scheelt niets, was zijn antwoord.
+
+--Maar gij stelt u aan als een dolleman.....
+
+--Ik stel mij aan als een dolleman, Cornelia, omdat ik anders werkelijk
+dol zou worden.
+
+De wakkere vrouw wist niet wat zij van haren man denken moest.
+
+Er gingen weder vier dagen voorbij. De _Schoone Zwerfster_ had een
+zestigtal mijlen achter den rug sedert zij het Oeral-gebergte verlaten
+hadden, en maakte nu in het stadje Solikamsk halt.
+
+De rooverbende, waar Ortik zijne afspraak mede gemaakt had, was hier
+zeker reeds vóór de karavaan aangekomen, maar hij en Kirschef deden
+geene moeite om met de anderen in aanraking te komen.
+
+Intusschen bevonden Rostof en zijne maats zich werkelijk in de
+stad. Zij waren voornemens dienzelfden nacht verder te gaan. Perm lag
+nog een mijl of zestig meer naar het Westen. Eenmaal daar aangekomen,
+konden zij hun misdadigen toeleg uitvoeren.
+
+Den volgenden ochtend vroeg verlieten de Cascabels het stadje Solikamsk
+en den 17den Juli trokken zij de Koswa-rivier in de veerpont over. Over
+drie dagen rekenden zij, als er niets tusschen beide kwam, te Perm
+te zullen aankomen en daar hunne voorstellingen aantevangen, teneinde
+die op de kermis te Nisjni later voort te zetten. Dit behoorde tot het
+programma der merkwaardige "kunstreis," die zij bezig waren te doen.
+
+Sergius verblijdde zich mede in het vooruitzicht dat hij spoedig
+het kasteel Walska, de plek zijner geboorte, terug zou zien, maar
+eene verklaarbare ongerustheid vermengde zich met zijne blijdschap
+en wanneer hij met Cascabel over de toekomst sprak, maakte hij van
+zijne bezorgdheid geen geheim. Sedert vele jaren had hij niet dan
+ongeregeld bericht van zijnen vader ontvangen en nu sedert dertien
+maanden, zoolang zijne avontuurlijke reis van de grens van Alaska naar
+Europa geduurd had, had hij niets meer van hem vernomen. Hoogbejaard
+als de prins was, bestond er maar al te veel kans dat zijn zoon hem
+misschien niet meer terug zou zien.
+
+Daar wilde Cesar Cascabel echter niet van hooren.
+
+--Komaan, mijnheer Sergius, zeide hij, maak u daar nu niet ongerust
+over. Prins Narkine is zoo gezond als gij en ik, daar sta ik voor
+in! Gij weet dat ik best voor waarzegger zou kunnen spelen, want de
+toekomst is evenmin voor mij verborgen als het verleden. Uw vader is
+in blakenden welstand en over weinige dagen zult gij hem terugzien.
+
+Cascabel was hiervan zoo vast overtuigd dat hij er op had durven
+zweren, indien de plannen van Ortik en die andere booswichten hem
+niet in den weg gezeten hadden.
+
+Daarom bromde hij bij zichzelf:
+
+--Ik ben niet valsch van natuur, maar als ik dien schavuit tusschen
+mijne tanden kon stuk scheuren, zou ik het doen, en ik zou ook nog
+mijn best doen dat het niet te spoedig afgeloopen was!
+
+Naarmate de _Schoone Zwerfster_ dichter bij Perm kwam, werd intusschen
+de ongerustheid van Kayette grooter. Wat zou Cascabel beginnen? Hoe
+zou het hem mogelijk wezen Ortik's plannen te verijdelen zonder de
+veiligheid van Sergius in de waagschaal te stellen? Zij wist geen
+antwoord op die vragen te bedenken en kon hare bezorgdheid niet
+voor de anderen verborgen houden, zoodat Jan, die wel bespeurde hoe
+angstig en gejaagd zij was, maar er de reden niet van doorgrondde,
+er heelemaal door van streek raakte.
+
+In den ochtend van den 20sten juli trokken zij de Kama-rivier over
+en omstreeks vijf uren in den namiddag hielden zij hunnen intocht op
+de groote markt te Perm. Daar werden alle beschikkingen gemaakt om
+er verscheidene dagen te vertoeven.
+
+Ortik haastte zich zijne maats kennis te geven van hunne aankomst. Een
+uur later had hij eenen brief van Rostof in handen, waarin Sergius
+verzocht werd wegens dringende aangelegenheden in eene afgelegen
+herberg te komen. Die brief moest zoo spoedig mogelijk overhandigd
+worden. Mislukte dit middel, dan zouden zij het op eene andere manier
+aanleggen.
+
+Tegen het vallen van den avond echter, toen de brief aan de _Schoone
+Zwerfster_ bezorgd werd, bevond Sergius zich reeds op weg naar het
+kasteel Walska. Cascabel nam de boodschap aan en hield zich alsof
+hij er zeer verwonderd over was. Hij beloofde dat hij den brief aan
+Sergius zou overhandigen en sprak er verder met niemand over.
+
+Het beviel Ortik maar half dat Sergius niet meer in den wagen was,
+want hij had zijne poging om hem in den strik te laten loopen liever
+gedaan vóór dat de banneling zijnen vader terug gezien had. Maar hij
+liet niets van zijne teleurstelling merken en toen hij met de anderen
+aan den avondmaaltijd plaats nam, vroeg hij alleen:
+
+--Is mijnheer Sergius niet thuis?
+
+--Neen, antwoordde Cascabel. Hij is de stad ingegaan om het noodige
+af te spreken met de stedelijke beambten voor de voorstellingen die
+wij hier willen geven.
+
+--Zoo, en wanneer zou hij terug komen?
+
+--In den loop van den avond, denk ik.
+
+
+
+
+
+XIII.
+
+EEN LANGE DAG.
+
+
+Het gouvernement Perm strekt zich uit aan beide kanten van het
+Oeral-gebergte: het staat met eenen voet als het ware in Azië en
+met den anderen in Europa. Het wordt begrensd door het gouvernement
+Vologdia in het Noord-Westen, door het gouvernement Tobolsk in
+het Oosten, door het gouvernement Viatka in het Westen en door het
+gouvernement Orenburg in het Zuiden. Tengevolge dezer ligging vertoont
+de bevolking een zonderling mengsel van aziatische en europeesche
+volkenrassen.
+
+Perm, de hoofdstad, met eene bevolking van zes duizend inwoners,
+ligt aan de Kama en is eene belangrijke handelsplaats, in metalen
+vooral. Tot korten tijd vóór het begin der 18e eeuw was het een
+onbeduidend gehucht, maar in 1723 werd er eene kopermijn in de
+nabijheid ontdekt, die eene bron van welvaart werd, en in 1781 werd
+het dorp tot eene stad verheven.
+
+Intusschen verdient de plaats nog nauwelijks dien naam. Men vindt er
+geen gebouwen van eenige beteekenis, de straten zijn meerendeels nauw
+en smerig; de huizen zijn over het algemeen ongeriefelijk en wat de
+logementen aangaat, heeft nog nooit een reiziger in dat opzicht den
+lof van Perm gezongen.
+
+Hoe de stad er uitzag, was echter de familie Cascabel tamelijk
+onverschillig. Zij had immers haar huis op wielen, dat haar beter
+aanstond dan het prachtigste logement en dat zij niet had willen
+verruilen voor het hotel St. Nikolas te New York of voor het Hotel
+Continental te Parijs.
+
+--Denk eens aan, blufte Cesar Cascabel. Onze _Schoone Zwerfster_ is
+heelemaal van Sacramento naar Perm gekomen. Dat is geen kleinigheid,
+zou ik denken? Welk hotel in Parijs, in Londen, in Weenen of in New
+York is ooit daartoe in staat geweest?
+
+Dat was een argument, waar geen mensch ter wereld iets tegen had
+kunnen inbrengen.
+
+Dien dag was de stad Perm dus een "huis" rijker geworden, dat eene
+plaats op de groote markt had ingenomen, met toestemming van den
+burgerlijken gouverneur, wiens waardigheid overeenkomt met die van
+hoofd eener provincie of van een departement in andere landen. Deze
+hooggeplaatste beambte had de papieren van de familie Cascabel
+nagezien, en er niets verdachts aan opgemerkt.
+
+De _Schoone Zwerfster_ had terstond bij hare aankomst niet weinig de
+nieuwsgierigheid gaande gemaakt. Een reiswagen, bespannen met eene
+kudde rendieren, komende uit het hart van Amerika en met eenen troep
+fransche kunstenmakers er in, zoo iets had nog nooit iemand beleefd. De
+slimme directeur begreep terstond dat hij van deze omstandigheden
+een voordeelig gebruik moest maken.
+
+De kermis te Perm was juist in vollen gang en zou nog verscheidene
+dagen duren. Zonder eenigen twijfel viel er dus geld te verdienen. Maar
+dat was ook noodzakelijk, want hier te Perm en later te Nisjni
+moesten zij het vereischte geld zien bijeen te krijgen om de reis
+naar Frankrijk voort te zetten. Daar eenmaal aangekomen, zouden zij
+hun verdere lot maar weder aan Gods goedheid toevertrouwen, die hen
+trouwens nog nooit bedrogen had doen uitkomen.
+
+Den volgenden dag, bij het krieken van den ochtend, toog ieder
+dus aan het werk. Jan, Sander, Kruidnagel en de twee matrozen
+hielden zich ijverig bezig met de toebereidselen voor de groote
+voorstelling. Sergius was nog niet terug, niettegenstaande hij beloofd
+had spoedig te komen, hetgeen Ortik alles behalve aanstond en waarover
+ook Cascabel zich eenigszins ongerust begon te maken.
+
+Zoodra zij aangekomen waren was de voorstelling aangekondigd door
+middel van een aanplakbiljet, dat Sergius opgesteld had en waarop
+met groote, sierlijke letters het volgende te lezen stond:
+
+
+
+                          DE FAMILIE CASCABEL.
+
+           FRANSCHE KUNSTENAARS. PAS AANGEKOMEN UIT AMERIKA.
+
+     Gymnastiek, groote toeren op de gespannen en de slappe koord,
+            equilibristen, athleten, dansers en danseressen.
+
+            De heer CASCABEL, eerste athleet in alle vakken.
+
+       Mevrouw CASCABEL, de vrouwelijke Hercules, eerste prijs op
+             den internationalen worstelstrijd te Chicago.
+
+                De heer JAN, equilibrist in alle vakken.
+
+         De heer SANDER, gymnastische toeren van allerlei aard.
+
+      De jongejuffrouw NAPOLEONA, eerste danseres in alle vakken.
+
+           De heer KRUIDNAGEL, eerste paljas in alle vakken.
+
+                    JAKO, papegaai, in alle vakken.
+
+                    JOHN BULL, aap, in alle vakken.
+
+          WAGRAM en MARENGO, geleerde honden, in alle vakken.
+
+
+                         HET WONDER DER KUNST:
+
+                    DE ROOVERS VAN HET ZWARTE WOUD,
+
+
+  _pantomime met bruiloft en huwelijk, verrassing en ontknooping. Met
+ uitbundigen bijval drieduizend zeventig maal opgevoerd in alle steden
+                  van Europa en andere werelddeelen_.
+
+  MEN GELIEVE WEL ACHT TE GEVEN dat aangezien er in deze pantomime in
+   het geheel niet gesproken, en het gesproken woord vervangen wordt
+  door duidelijk verstaanbare gebaren, dit meesterstuk van dramatische
+  kunst door iedereen genoten kan worden, zelfs door personen die aan
+                     ongeneeslijke doofheid lijden.
+
+ Teneinde het publiek niet lastig te vallen kan ieder zonder te betalen
+   binnenkomen en zal het entreegeld voor elke plaats eerst opgehaald
+              worden nadat alle toeschouwers gezeten zijn.
+
+            _Prijs op alle rangen_: 40 _Kopeken de persoon_.
+
+
+
+In gewone omstandigheden gaf Cascabel zijne voorstellingen in de open
+lucht, waartoe er vóór de _Schoone Zwerfster_ een zeil gespannen werd
+dat eene cirkelvormige ruimte omsloot. Toevallig echter stond er op de
+groote markt te Perm een houten circus, waar anders paardrijders hunne
+vertooningen gaven. In bijzonder gaven staat bevond dit getimmerte zich
+niet, het had van weer en wind geleden en het dak boven de zitplaatsen
+was niet waterdicht; maar het zat nog stevig in elkaar en kon een
+paar honderd of misschien tweehonderd vijftig personen bevatten.
+
+Zooals het was vond Cascabel dit gebouw beter voor zijne vertooning
+geschikt dan zijne zeildoeksche tent; hij vroeg dus den burgemeester
+verlof om er gedurende zijn verblijf te Perm gebruik van te maken en
+dit verzoek werd met groote welwillendheid toegestaan.
+
+Om deze en andere redenen vond Cascabel de russen in het algemeen
+lieden waarmede hij heel goed om kon gaan, al maakten dan ook Ortik
+en andere bandieten van zijn slag deel van deze natie uit. Onder welk
+volk treft men geen gemeene sujetten aan? Wat het circus betreft,
+zeker zou dit door eene voorstelling van den troep van Cascabel niet
+onteerd worden; ook was er maar één ding dat den directeur van den
+troep speet, namelijk dat zijne Majesteit Czaar Alexander II zich
+niet bij toeval in de stad bevond want deze potentaat zou stellig niet
+verzuimd hebben voor de eerste representatie eenige plaatsen te nemen.
+
+Ook in een ander opzicht was Cesar niet volkomen op zijn gemak:
+hij vreesde namelijk dat zijn personeel in het dansen, duikelen,
+balanceeren en andere kunstverrichtingen een weinig achteruit gegaan
+zou zijn. Van het oogenblik af dat zij den tocht over het Oeralgebergte
+aangevangen hadden, waren er geen oefeningen meer gehouden, want ook
+nadat zij den bergpas door waren, was er niet van gekomen. Maar hij
+stelde zich gerust met de gedachte dat kunstenaars van den echten
+stempel, zooals de zijne, ieder oogenblik klaar moeten staan om het
+beste te geven wat zij kunnen.
+
+Eene repetitie van de pantomime was volkomen overbodig. Zij hadden
+die reeds ontelbare malen gespeeld zonder dat er een souffleur bij
+te pas kwam, en ieder wist wat hij te doen had.
+
+Intusschen liet Ortik niet onduidelijk merken hoe weinig het hem
+aanstond dat Sergius zooveel langer uitbleef dan hij gedacht had. Reeds
+den vorigen avond had de ontmoeting, waarbij de bandieten Sergius in
+den valstrik hadden willen laten loopen, plaats moeten hebben; daar
+was echter niets van kunnen komen en Ortik had aan de anderen doen
+weten dat de uitvoering van het plan vierentwintig uren uitgesteld
+moest worden. Hij begreep niet hoe het kwam dat Sergius nog niet terug
+was, niettegenstaande Cascabel hem reeds denzelfden avond verwacht
+had. Zou hij op het kasteel Walska gebleven zijn? Dit was het meest
+waarschijnlijk, want het stond vast dat hij er heengegaan was. Ortik
+had zijn ongeduld niet zoo moeten laten blijken, maar de ongerustheid
+werd hem te sterk en hij vroeg aan Cascabel of deze niet eenig bericht
+ontvangen had.
+
+--Niet het minste, antwoordde Cesar.
+
+--Maar ik dacht dat gij mijnheer Sergius gisteravond reeds terug
+had gewacht.
+
+--Dat deed ik ook en ik kan niet anders denken dan dat hij de eene
+of andere verhindering gekregen heeft. Het zou erg jammer zijn indien
+hij onze eerste voorstelling niet bij kon wonen, want gij zult zien,
+Ortik, dat die prachtig wezen zal.
+
+Cascabel hield zich alsof hij zich in het geheel niet ongerust maakte,
+maar in den grond van zijn hart was dit alles behalve het geval.
+
+Den vorigen avond, vóór dat Sergius naar het kasteel van zijnen vader
+vertrok, had hij hem beloofd dienzelfden nacht terug te komen. De
+afstand was maar zes wersten heen en even zooveel terug: dat had
+dus niets te beteekenen. Nu hij niet teruggekeerd was, bestonden
+er drie mogelijkheden: Sergius kon aangehouden zijn vóór dat hij op
+het kasteel kwam; hij kon er gebleven zijn omdat hij zijnen vader in
+zulk eenen staat gevonden had dat hij hem niet weder verlaten kon;
+of hij was weder vertrokken en op den terugweg in handen der politie
+gevallen. Te veronderstellen dat de medeplichtigen van Ortik hem in
+eene hinderlaag gelokt hadden, was niet aantenemen, want, antwoordde
+Cascabel, toen Kayette hem vroeg of dit niet het geval kon zijn:
+
+--Die schavuit van een Ortik zou niet zoo blijkbaar ongerust geweest
+zijn indien er zoo iets gebeurd was. Waarom zou hij mij naar mijnheer
+Sergius gevraagd hebben indien zijne maats hem in hunne macht gehad
+hadden? O die schurk! Zoo lang ik hem niet met zijnen vriend Kirschef
+aan eene galg heb zien bengelen, zal er iets aan mijn geluk op deze
+wereld blijven ontbreken.
+
+Cascabel had dus moeite om de anderen niets van zijne bezorgdheid te
+laten merken, zoodat Cornelia, die ook niet over het uitblijven van
+Sergius op haar gemak was, het noodig vond tegen hem te zeggen:
+
+--Komaan Cesar, maak nu toch zoo'n opschudding niet! Gij moet toonen
+dat ge een verstandig man zijt.
+
+--Iemand is niet verstandiger dan hij zijn kan Cornelia, en ieder
+redeneert naarmate hij eene zaak inziet. Eén ding is zeker: mijnheer
+Sergius had reeds lang weder hier kunnen zijn, en wij kijken nog
+altijd naar hem uit.
+
+--Nu ja Cesar, maar niemand vermoedt immers dat hij graaf Narkine is.
+
+--Neen, dat is zoo... ten minste...
+
+--Wat wilt ge zeggen met uw ten minste? Gaat ge nu praten evenals
+Kruidnagel? Wat bedoelt ge daarmeê? Er is niemand anders dan gij en
+ik die weten wie mijnheer Sergius is. Denkt ge soms dat ik dat aan
+iemand verteld heb?
+
+--De hemel beware mij Cornelia! En ik evenmin.
+
+--Welnu, wat kan er dan gebeurd zijn?
+
+--Er kan gebeurd zijn dat er zich te Perm lieden bevinden die graaf
+Narkine vroeger gekend hebben en hem nu herkennen. Zij zullen het
+immers al iets ongewoons vinden dat er een rus bij onzen troep
+is. Kortom Cornelia, het is mogelijk dat ik mij de dingen erger
+voorstel dan ze zijn, maar ik houd zooveel van mijnheer Sergius dat
+ik niet kan nalaten mij ongerust over hem te maken. Daarom kan ik
+ook niet kalm blijven zitten en ben ik voortdurend in beweging.
+
+--Pas dan maar op, Cesar, dat gij zelf geen aanleiding geeft tot kwade
+vermoedens, waarschuwde Cornelia zeer terecht. Maak geen slapende
+honden wakker en loop niet met onvoorzichtige vragen bij allerlei
+menschen rond. Ik vind het ook onaangenaam dat mijnheer Sergius
+niet terugkomt en wilde wel dat hij reeds hier was, maar ik denk
+niet aanstonds het ergste en houd het er eerder voor dat hij op het
+kasteel Walska bij zijnen vader, prins Narkine, gebleven zal zijn. Op
+klaarlichten dag durft hij niet terug te komen, dat is dood natuurlijk;
+maar van avond of van nacht zullen wij hem wel zien opdagen. Doe dus
+geen domme streken Cesar; maar houd u bedaard en denk er liever om
+dat ge weer spoedig zult moeten optreden in de rol van Fracassar,
+waarmede gij zoo dikwijls zulk eenen schat van lauweren ingeoogst hebt.
+
+Het gezonde verstand van deze kloeke vrouw bleek weder duidelijk uit
+die woorden, en het was bijna onbegrijpelijk dat haar man haar niet
+van alles op de hoogte bracht; maar toch was het misschien beter dat
+hij zijn mond bleef houden. Cornelia was, bij al haar kloekheid, toch
+kort aangebonden, en indien zij geweten had wat Ortik en Kirschef in
+hun schild voerden en op het punt stonden uit te voeren, wie weet of
+zij zich dan wel bedaard had kunnen houden.
+
+Cascabel trad dus niet in verdere uitleggingen en ging naar het circus
+om een oog te laten gaan over de toebereidselen die daar gemaakt
+werden. Ook Cornelia had druk werk met de kostuums, de pruiken en
+baarden en alles wat verder bij de voorstelling te pas kwam in orde
+te brengen, waarbij Kayette en Napoleona haar trouw hielpen.
+
+Al dien tijd brachten de twee russen door, zooals zij zeiden, met
+de politie de noodige inlichtingen te geven over de schipbreuk
+die zij geleden hadden en over hetgeen zij nu voornemens waren
+te doen. Hiervoor moesten zij herhaaldelijk allerlei boodschappen
+verrichten.
+
+Terwijl Cascabel met Kruidnagel druk bezig was de stoffige banken
+van het circus schoon te maken en de manége, waar de kunsten vertoond
+moesten worden, aantevegen, versjouwden Jan en Sander alles wat bij
+de vertooning noodig was, muziekinstrumenten, werktuigen, enz., uit
+den wagen naar het gebouw. Toen dit afgeloopen was gingen zij allen
+aan het werk om datgene wat in hunne kermistaal "de schitterende,
+geheel nieuwe decoratiën" genoemd werd, gereed te zetten teneinde
+eene waardige omlijsting te vormen bij "de luisterrijke opvoering
+van het beroemde drama-pantomime _De Roovers van het Zwarte Woud_."
+
+Jan was en bleef droevig gestemd. Hij wist nog niet dat Sergius graaf
+Narkine heette en dat deze een staatkundig veroordeelde was, die
+onmogelijk in zijn vaderland kon blijven; hij hield hem voor een rijk
+grondbezitter, die weder op zijne goederen teruggekomen was en daar
+blijven wilde, met zijne aangenomen dochter bij zich. Zeker zou hij
+veel minder verdriet gehad hebben, indien het hem bekend was geweest
+dat Sergius niet in het Russische rijk mocht blijven; dat zijn eenige
+doel was prins Narkine, zijnen vader, een bezoek te brengen; dat hij
+voornemens was daarna weder te vertrekken en bij voorkeur in Frankrijk
+eene schuilplaats te gaan zoeken, en dat hij Kayette daarheen mede
+wilde nemen. Er moesten dus nog ettelijke weken verloopen eer er van
+eene scheiding sprake behoefde te zijn, en wat zijn ettelijke weken
+niet een lang vooruitzicht voor twee jongelieden die elkaar liefhebben!
+
+--Helaas neen! zeide Jan aanhoudend bij zichzelven, mijnheer Sergius
+zal hier te Perm blijven en Kayette bij zich houden. Nog slechts
+weinige dagen en wij gaan van hier, en dan zal ik haar nimmer
+terugzien. Mijne lieve Kayette zal zeker gelukkig wezen in het huis
+van mijnheer Sergius... en toch... wie weet...
+
+Als de arme jongen aan dit alles dacht, kostte het hem moeite zich
+voor de anderen nog eenigszins goed te houden.
+
+Te negen uur was Sergius nog niet in de _Schoone Zwerfster_
+terug. Cornelia had wel voorspeld dat hij niet vóór den nacht of in
+elk geval laat in den avond zich op straat zou wagen, als niemand
+hem herkennen kon; maar het was toch alweer laat genoeg om aan zijne
+komst te gaan twijfelen.
+
+--Hij zal dus niet eens onze eerste voorstelling met zijne
+tegenwoordigheid opluisteren, zeide Cascabel bij zichzelf. Nu, voor
+mijn part laat hij wegblijven... ik heb er geen spijt van. Het zal
+wat moois zijn, die langverwachte debuut-voorstelling van de familie
+Cascabel op de kermis te Perm. Met alles wat ik in mijn hoofd heb,
+zal er van mijne rol niets terecht komen, en die prachtige figuur
+van Fracassar, die zoo dikwijls mijn grootste triomf geweest is,
+zal nu niets dan een groot _fiasco_ wezen. En dan Cornelia, die zich
+wel groot houdt, maar toch ook onder een hoedje te vangen is! En Jan,
+die aan niets denkt dan aan zijne Kayette! En Sander en Napoleona,
+wier gezicht meer naar schreien dan naar lachen staat, als zij aan het
+afscheid denken! Wat moet er, met al die narigheid, van ons terecht
+komen? Per slot van rekening is Kruidnagel de eenige die de eer van
+den troep moet ophouden!
+
+Cascabel was niet in staat ergens rust te vinden en ging dus de stad
+in om te zien of hij niets te weten komen kon. Perm was zoo groot
+niet of als er iets bijzonders voorviel, moest het spoedig bekend
+wezen. De familie Narkine was algemeen geacht, indien dus Sergius in
+handen van de politie gevallen was, zou ieder daar den mond vol van
+hebben. De een of de ander zou wel weten te vertellen of de gevangene
+reeds in het fort opgesloten of ergens anders heengebracht was.
+
+Hij liet dus aan Kruidnagel de zorg over om het circus verder geheel in
+orde te brengen en ging zelf eene wandeling in de stad doen, langs de
+Kama-rivier, waar de schuitenvoerders aan hunne gewone werkzaamheden
+bezig waren. Ook in de boven- en de benedenstad viel niets bijzonders
+optemerken. Cesar maakte op onderscheidene plaatsen een praatje en
+luisterde of hij nergens iets op kon vangen, maar wat er ook gepraat
+en verteld werd, over graaf Narkine geen woord.
+
+Dit stelde hem echter nog niet gerust. Hij wandelde den weg van
+Perm naar het dorp Walska op, waarlangs Sergius teruggebracht moest
+worden als de politie de hand op hem gelegd had. Telkens als hij in
+de verte een troepje voorbijgangers zag aankomen, verbeeldde hij zich
+dat hij den gevangene reeds, door eene kozakkenpatrouille begeleid,
+in het oog kreeg.
+
+Er was maar één ding waar Cascabel op het oogenblik aan dacht. Over
+zichzelf, over zijne vrouw en kinderen, die aan het grootste gevaar
+blootgesteld konden wezen indien graaf Narkine ontdekt was, bekommerde
+hij zich in het minst niet. Toch kon het niet anders of de politie
+moest er spoedig achter komen op welke manier Sergius op russisch
+grondgebied teruggekeerd was en wie hem daarbij behulpzaam geweest
+waren. Kwam zij dat te weten, dan kon de familie Cascabel er leelijk
+afkomen.
+
+Met al dat heen en weer dwalen van Cascabel en met zijn voortdurend
+uitkijken op den straatweg naar Walska, was het den volgenden ochtend
+tien uur geworden en bevond hij zich niet in het circus toen daar
+een man naar hem kwam vragen.
+
+Kruidnagel was er op dat oogenblik alleen, nog druk bezig te midden
+van de stofwolken die hij boven zijn hoofd deed opgaan. Hij kwam
+daaruit te voorschijn om den man te woord te staan, die eenvoudig
+een _moujik_ bleek te zijn. Nu verstond Kruidnagel evenmin de taal
+van den _moujik_ als de _moujik_ de taal van Kruidnagel verstond,
+zoodat zij volstrekt niets van elkaar begrepen. Kruidnagel bleef hem
+dus met open mond aanstaren, terwijl de ander hem aan het verstand
+trachtte te brengen dat hij zijnen patroon wenschte te spreken, en
+dat hij dien in het circus kwam opzoeken dewijl hij begrepen had dat
+hij in de _Schoone Zwerfster_ niet te vinden zou zijn. Daarna eerst
+deed de _moujik_ datgene, waarmede hij eigenlijk had moeten beginnen
+en overhandigde hij eenen brief aan het adres van mijnheer Cascabel.
+
+Ditmaal begreep Kruidnagel er alles van. Een brief met den
+doorluchtigen naam van Cascabel er op, kon voor niemand anders bestemd
+wezen dan voor het hoofd van het gezin... ten minste als hij niet
+aan juffrouw Cornelia, aan den jongeheer Jan, den jongeheer Sander
+of de jongejuffrouw Napoleona gericht was.
+
+Hij nam dus den brief aan en gaf door teekenen te verstaan dat hij
+dien aan den patroon zou bezorgen, Vervolgens nam hij met veel zwier
+van den _moujik_ afscheid, zonder er iets van begrepen te hebben waar
+deze van daan kwam of wie hem zond.
+
+Een kwartier uur later, toen Kruidnagel op het punt stond zich naar
+de _Schoone Zwerfster_ te begeven, vertoonde Cascabel zich aan de
+deur van het circus, altijd nog uit zijn humeur en ongerust.
+
+--Patroon, patroon! begon Kruidnagel met een gewichtig gezicht.
+
+--Nu, wat is er?
+
+--Ik heb een brief gekregen.
+
+--Wat voor een brief?
+
+--Ja, een brief die hier bezorgd is.
+
+--Voor mij?
+
+--Ja, voor u.
+
+--Wie heeft hem gebracht?
+
+--Een _moujik_.
+
+--Wat weet jij van een _moujik_?
+
+--Ten minste, als het niet iemand anders dan een _moujik_ was.
+
+Cascabel greep naar den brief dien Kruidnagel hem toereikte, en toen
+hij op het adres de hand van Sergius herkende, werd hij plotseling
+zoo bleek, dat zijn trouwe dienaar uitriep:
+
+--Mijnheer Cascabel, wat scheelt er aan?
+
+--Niemendal scheelt er aan!
+
+Niemendal? Maar het had er veel van alsof de krachtige man in
+Kruidnagel's armen in zwijm zou vallen.
+
+--Wat kon Sergius hem medetedeelen hebben? Waarom schreef hij? Het
+kon niet anders zijn dan om hem de oorzaak te melden die hem belet had
+den vorigen dag en nacht te Perm terug te komen.... Zou hij misschien
+toch in de gevangenis zitten?
+
+Cascabel scheurde den brief open, veegde eerst zijn rechter- en daarna
+zijn linkeroog uit en overzag toen met eenen oogopslag wat er in te
+lezen stond.
+
+De schreeuw, dien hij toen gaf, was een geluid, zooals alleen uit
+eene half toegeknepen keel kan komen. Met verwrongen gelaatstrekken,
+starende oogen en heelemaal buiten zichzelven, trachtte hij iets te
+zeggen, maar was niet in staat een woord uittebrengen.
+
+Kruidnagel begon bang te worden dat zijn patroon stikken zou en maakte
+zijne das los.
+
+Maar Cascabel sprong op van den stoel waarop hij neergevallen was en
+gaf dien een schop, zoodat hij tusschen de voorste banken van het
+circus terecht kwam. Als een dolle begon hij daarna in het rond te
+loopen en plotseling, in de nabijheid van Kruidnagel komende, gaf hij
+dezen een trap tegen zijn achterste, zooals hij bij de voorstellingen
+gewoon was te krijgen, doch die, dewijl hij er ditmaal volstrekt niet
+op rekende, behoorlijk in het vleesch terecht kwam....
+
+Was de patroon misschien gek geworden?
+
+--Heidaar, mijnheer Cascabel, riep de paljas, het is geen
+parade-voorstelling.
+
+--Wat? Geen parade-voorstelling? schreeuwde Cesar. Of het! Een
+parade-voorstelling zooals er nog nooit eene geweest is, op geen van
+onze grrrroote rrrrreprrrresentatiën!
+
+Dit was een antwoord, waar Kruidnagel niets op wist te zeggen. Hij
+berustte er dus in, maar voelde nog naar de plek waar de trap
+aangekomen was, want het was terdege een parade-trap geweest!
+
+Nu echter had Cascabel zijne bedaardheid teruggekregen en op
+geheimzinnigen toon fluisterde hij hem in het oor:
+
+--Kruidnagel, kan ik je iets toevertrouwen?
+
+--Stellig patroon. Ik heb nog nooit een geheim, dat iemand mij gezegd
+had, verraden.... ten minste....
+
+--Houd je mond! Zie je dezen brief?
+
+--Den brief van den _moujik_?
+
+--Denzelfde. Als het je overkomt dat je aan iemand ter wereld vertelt
+dat ik dien gekregen heb...
+
+--Nu, wat dan?
+
+--Aan Jan, aan Sander, of aan Napoleona...
+
+--Jawel, wat dan?
+
+--Of vooral aan mijne vrouw Cornelia, dan zweer ik dat ik je laat
+opzetten...
+
+--Levend en wel?
+
+--Levend en wel, anders doet het geen pijn, ezel!
+
+Dit was een dreigement, dat Kruidnagel eene rilling deed gaan door
+al zijne leden.
+
+Toen legde Cascabel de hand op zijnen schouder en fluisterde hem in,
+op den toon van een fat van de ergste soort:
+
+--Je moet weten, dat Cornelia erg jaloersch is. En zie je,
+Kruidnagel, iemand is een knap man, of hij is het niet. Er is hier
+eene betooverende vrouw, eene echte russische prinses.... Nu begrijp
+je er alles van. Die brief is van haar; zij vraagt mij om bij haar
+te komen.... Zoo iets zal jou nooit overkomen, met zoo'n neus als
+jij er op na houdt.
+
+--Ten minste... dat wil zeggen... begon Kruidnagel; maar wat hij
+daarmede eigenlijk zeggen wilde, begreep hijzelf niet en iemand anders
+nog veel minder.
+
+
+
+
+
+XIV.
+
+EEN SLOT DAT DOOR IEDEREEN WORDT TOEGEJUICHT.
+
+
+Het tooneelstuk dat den even nieuwen als aantrekkelijken titel voerde
+van _De Roovers van het Zwarte woud,_ was een alles behalve alledaagsch
+stuk. Het was gemaakt naar de klassieke regelen der dramatische kunst,
+met inachtneming der eenheid van plaats, van handeling en van tijd. In
+de inleiding werden de personen duidelijk geteekend; de knoop werd
+vervolgens kunstig gelegd; tenslotte had de ontknooping op verrassende
+wijze plaats, en ofschoon ieder voorzag hoe het af moest loopen,
+miste de oplossing niettemin hare machtige werking niet. Er ontbrak
+niets aan, ook niet datgene wat de strengste kunstrechters verlangen,
+want het heele stuk zat goed in elkaar.
+
+Cesar Cascabel was er trouwens de man niet naar om te offeren
+aan den wansmaak van den dag, en allerlei bijzonderheden uit het
+familieleven, de meest kiesche niet uitgezonderd, op de planken te
+brengen, of stukken te vertoonen waarin òf de misdaad zegeviert,
+òf voor het minst, de deugd niet naar verdienste beloond wordt. In
+geenen deele. In het slot-tafereel van _De Roovers van het Zwarte
+woud_ zag men de onschuld zoo schitterend bekroond, dat niemand er
+over in twijfel verkeeren kon, en de schuld gestraft op eene manier
+die indruk maken moest. Op het oogenblik dat alles verkeerd scheen
+te loopen kwamen de gendarmes, en als zij den verrader bij de kraag
+pakten en "in de wacht" sleepten, daverde het gebouw van toejuichingen.
+
+Geen twijfel of dit drama zou ook in een krachtigen, eenvoudigen,
+taalkundig zuiveren stijl geschreven zijn, zonder bijmengsel van
+onverstaanbare uitdrukkingen en duistere wendingen, aan allerlei
+wetenschap ontleend, zooals de jongere tooneelschrijvers ze gaarne
+te pas brengen,--indien het namelijk een geschreven stuk was
+geweest. Maar het bestond niet in handschrift, want het was eene
+pantomime en als zoodanig kon het gespeeld worden op elk theater, in
+iedere plaats der oude en der nieuwe wereld. Dat is een groot gemak
+van zulke vertooningen in gebarentaal, waarbij nog komt dat het op die
+manier niet mogelijk is, eene enkele fout tegen de regelen der taal-
+of stijlleer te maken.
+
+Ook hierop was van toepassing wat wij zooeven gezegd hebben:
+Cesar Cascabel was er de man niet naar om zulke fouten toetelaten,
+want niemand anders dan hij was de maker van het meesterstuk. Een
+meesterstuk mocht het wel genoemd worden. In de onderscheidene
+werelddeelen had het reeds drieduizend eenhonderdzeventig
+opvoeringen achter den rug. Er bestaat maar één stuk, _De Beer en de
+Schildwacht_, van het circus-Franconi, dat een hooger cijfer behaald
+heeft. Dit is dan ook het hoogste getal dat van eenige dramatische
+schepping geboekstaafd is, maar in letterkundige waarde staat dit
+paardenspeldrama buiten eenigen twijfel ver beneden _De Roovers van
+het Zwarte woud_.
+
+Dit stuk was bovendien bepaaldelijk gemaakt om de onderscheidene
+talenten van den troep van Cascabel te doen uitkomen, en die talenten
+waren zoo degelijk en zoo veelzijdig, dat er geen tweede voorbeeld te
+vinden zou zijn van een dergelijk samenspel van zulke kunstenaars,
+door welken impresario ook, in vaste of in blijvende theaters aan
+het publiek voorgesteld.
+
+De leermeesters der dramatische kunst gaan zeer terecht van dit
+beginsel uit: Laat de toeschouwers lachen of schreien, indien gij niet
+wilt dat zij gapen. Indien dit de grondslag is van alle tooneelpoëzie,
+dan verdient _De Roovers van het Zwarte woud_ ook in dit opzicht
+ten volle den naam van meesterstuk. Er worden tranen in gelachen
+en er wordt in geschreid--ook al met heete tranen. Er komt niet één
+tafereel, niet één stukje van een tafereel in voor, waarin de stugste
+toekijker een oogenblik behoefte krijgt om zijnen mond open te doen
+en te geeuwen. Of in het bijna ondenkbare geval dat hij daar lust in
+mocht hebben, als gevolg misschien van eene slechte spijsvertering,
+zou zijn geeuw aanstonds overgaan in eenen snik van ontroering of in
+eenen lach van pleizier.
+
+De handeling was, even als in ieder welgebouwd stuk het geval is,
+duidelijk; er zat gang in: het was eenvoudig gedacht en geleidelijk
+uitgewerkt. Alles volgde logisch op elkander, zoo natuurlijk en
+geregeld, dat ieder denken moest dat het "waar gebeurd" was.
+
+Om dit te doen beseffen, laten wij hier een overzicht volgen, dat
+alle verslaggevers wèl zullen doen zich tot voorbeeld te stellen.
+
+Het behelsde de zeer treffende lotgevallen van twee jongelieden
+die smoorlijk op elkaar verliefd waren. Teneinde beter verstaan te
+worden, merken wij op dat Napoleona voor het meisje en Sander voor
+den verliefden jongeling speelde. Ongelukkig is Sander arm, en de
+moeder van Napoleona, de hoovaardige Cornelia, wil van hun huwelijk
+niets weten.
+
+Er komt iets bij, dat nog nooit in eenig stuk vertoond is geworden,
+namelijk dat de liefde van deze twee gedwarsboomd wordt door
+een grooten lummel, Kruidnagel, rijk aan goed, maar arm naar den
+geest. Deze brandt van liefde voor Napoleona en wil haar trouwen. En
+de moeder--is dit niet vernuftig bedacht?--die geducht op de duiten is,
+verlangt niets liever dan den lummel de hand van hare dochter te geven.
+
+Het is niet mogelijk eene verwikkeling op kunstiger manier inteleiden,
+noch haar belangwekkender te maken. Onnoodig te zeggen dat het
+uilskuiken van een Kruidnagel den mond niet open kan doen zonder iets
+zots te zeggen. Hij ziet er bespottelijk uit, opgeschikt als een gek,
+met een ellenlangen neus dien hij overal in steekt waar hij niet in
+noodig heeft. Als hij met zijne bruiloftsgeschenken aan komt dragen,
+waarbij John Bull, de aap, hem aangrijnst en Jako, de papegaai--de
+eenige persoon in het stuk die praat--hem uitscheldt, dan houdt ieder
+zijn buik vast van het lachen.
+
+Maar dit lachen verstomt als men de diepe smart ziet van de twee
+jongelieden, die elkaar niet anders ontmoeten kunnen dan ter sluiks,
+met andere woorden: bij nacht en ontijden.
+
+Juist is de dag aangebroken waarop het huwelijk voltrokken staat
+te worden, waar Cornelia haar kind gedwongen heeft in toe te
+stemmen. Napoleona heeft hare fraaiste kleederen aangetrokken, maar
+met een bloedend hart, de wanhoop in het gemoed. Is het niet iets
+verschrikkelijks, dit mooie meisje de prooi te zien worden van zoo'n
+hatelijken vogelverschrikker?
+
+Al het hier verhaalde wordt vertoond vóór de deur der dorpskerk. De
+klok luidt, de deuren staan open, ieder kan binnen komen. Maar Sander
+is neergeknield op de trappen van het kerkportaal. Slechts over zijn
+lichaam heen zal de stoet het altaar kunnen bereiken. De toeschouwers
+snikken van aandoening.
+
+Op eens--en ziehier weder eene wending, waarvan de wedergade in de
+dramatische letterkunde te vergeefs gezocht wordt--op eens verschijnt
+er een jong krijgsman, wiens stap het achterdoek doet sidderen. Dat is
+Jan, de vleeschelijke broeder van de jonge bruid. Hij komt terug van
+den oorlog, waarin hij de vijanden verslagen heeft, welke vijanden
+verschillend van landaard kunnen zijn naar gelang van het land waar
+de vertooning gegeven wordt. Het kunnen in Amerika engelschen, in
+Duitschland franschen, in Turkije russen zijn, enz. enz.
+
+De dappere en ridderlijke Jan is op het juiste oogenblik gekomen. Wat
+hij wil zal geschieden, en niets anders. Hij heeft vernomen dat Sander
+Napoleona liefheeft en dat Napoleona Sander bemint. Met zijn geweldigen
+arm stoot hij eerst Kruidnagel van het altaar af en vervolgens daagt
+hij hem uit, waar die bloodaard zoo doodelijk van verschrikt dat hij
+op staanden voet van het huwelijk afziet.
+
+Ieder moet erkennen dat dit drama vernuftig bedacht is en dat alles
+sluit als een bus. Maar het is nog niet uit.
+
+Terwijl zij bezig zijn Cornelia te zoeken, aan wie Kruidnagel haar
+woord terug wil geven, komt er iets heel onverwachts. Cornelia is
+nergens te vinden. Allen loopen door elkaar, maar zij laat zich niet
+meer zien!
+
+Daar hoort men op eens een hulpgeschrei weerklinken in de diepte van
+het nabijgelegen woud. Sander herkent de stem van moeder Cascabel,
+en al is het ook maar zijne toekomstige schoonmama, toch aarzelt hij
+geen oogenblik, maar vliegt haar te hulp. Er is geen twijfel aan: de
+heerschzuchtige dame is geschaakt door de rooverbende van Fracassar,
+misschien wel door Fracassar in eigen persoon, den beruchtsten bandiet
+die ooit het Zwarte Woud onveilig maakte.
+
+Dit is ook werkelijk het geval. Terwijl Jan bij zijne zuster blijft
+om deze tegen mogelijk gevaar te beschermen, luidt Kruidnagel de
+alarmklok en roept om hulp. Daar valt een schot.... Het publiek hijgt
+van spanning. Geweldiger ontroering kan door eene vertooning op het
+tooneel onmogelijk teweeg worden gebracht.
+
+Op dat oogenblik vertoont zich Cascabel, in het kostuum van een
+Calabreeschen struikroover, als de vreeselijke Fracassar, met zijne
+bende, in wier midden Cornelia, ondanks haren tegenstand, wordt
+voortgesleept. Maar nu komt de dappere verliefde held weer op de
+proppen, vergezeld van eenen troep marechaussées, met laarzen aan die
+hun tot het middel reiken. Hij bevrijdt zijne dierbare schoonmoeder,
+de roovers worden gevangen genomen en de edelmoedige Sander trouwt
+met Napoleona, zijne teedere bruid.
+
+Wij moeten hierbij nog opmerken, dat aangezien het personeel van den
+troep niet talrijk genoeg is, zoo min de roovers als de marechaussées
+zich op het tooneel vertoonen. De taak om achter de schermen hun
+geschreeuw en andere geluiden te doen hooren, even alsof ze er
+werkelijk zijn, is aan Kruidnagel opgedragen, en deze kwijt zich
+voortreffelijk daarvan. Daar er echter niemand anders meer over is,
+moet Cascabel de moeite nemen om zichzelf, als Fracassar, de handboeien
+aan te doen. Doch wij kunnen niet genoeg herhalen dat de ontknooping,
+door deze eenvoudige en duidelijke hulpmiddelen voorgesteld, een
+machtigen indruk teweeg brengt.
+
+Dit is het getrouwe verslag van het tooneelgewrocht, uit Cascabel's
+hersenen voortgekomen, dat in het circus te Perm vertoond stond te
+worden. Er behoefde niet aan getwijfeld te worden of het stuk zou
+denzelfden bijval vinden als anders, indien de vertooners slechts op
+de hoogte van hunne taak waren.
+
+Dit liet in den regel niets te wenschen over. Cascabel was erg woest,
+Cornelia toonde zich heel ijdel op hare geboorte en rijkdommen; Jan
+verscheen als een ridder zonder vrees of blaam; Sander als een jonge
+verliefde met wien ieder te doen had en Napoleona's ongelukken persten
+tranen uit de ongevoeligste oogen. Het was in dit stuk zooals meer
+voorkomt: de rollen hieven de spelers omhoog. Maar het viel niet te
+ontkennen dat het gezelschap voor de thans op handen zijnde vertooning
+niet best gestemd was. Allen hadden treurige gedachten in hun hoofd, en
+was het oogenblik van optreden eenmaal dáár, dan zouden zij zeker niet
+op hun dreef zijn. De uitdrukking hunner gelaatstrekken, waar in eene
+pantomime zooveel op aankomt, zou minder duidelijk zijn dan anders; de
+gebaren zouden niet met de noodige juistheid op elkaar slaan. Alleen
+daar waar er tranen gestort moesten worden zouden zij goed in hunne
+rol wezen, want allen stond het schreien nader dan het lachen. Maar
+de vroolijke tafereelen, die zouden stellig in het water vallen.
+
+Toen allen tegen het middaguur aan tafel plaats namen, maar de plaats
+van Sergius ledig bleef, hetgeen als het ware een voorteeken was
+van de op handen zijnde scheiding, werd de algemeene treurigheid nog
+grooter. Niemand had trek in eten, niemand had lust in drinken. Het
+was akelig om te zien.
+
+Dat verdroot den directeur van het gezelschap en hij besloot er een
+stokje voor te steken. Wat hemzelf betreft, hij at voor vier. En toen
+hij zijne portie op had, nam hij de dischgenooten onder handen.
+
+--Hoe heb ik het? vroeg hij. Is dat gezeur haast uit? Ik zie allemaal
+gezichten van eene el lang, te beginnen met Cornelia, als de oudste,
+en te eindigen met Napoleona, de jongste. Kruidnagel is waarachtig
+de eenige die er ten naastenbij toonbaar uitziet. Voor den drommel
+kinderen, dat staat mij in het geheel niet aan. Ik zeg u allen dat
+wij vroolijk moeten zijn, dat er met een vroolijk hart gespeeld moet
+worden en dat ieder zijn beste beentje voor moet zetten, zóó dat
+het publiek op de banken pleizier heeft in hetgeen er in de manége
+vertoond wordt. Zoo moet het zijn en zoo zal het wezen, of je zult
+me zoo nijdig zien als een razende spin.
+
+Dit was eene uitdrukking die Cascabel slechts in den uitersten nood
+gebruikte, maar als hij dit onwaarschijnlijke beeld van zichzelf had
+opgehangen, dan wist ook ieder dat hij gehoorzaamd wilde worden--en
+gehoorzaamd werd hij.
+
+Buitendien was er in zijn vernuftig brein alweder een gansch
+buitengewoon plan opgekomen, wat trouwens bij hem het geval was in
+alle ernstige omstandigheden van zijn leven. Hij had besloten eene
+nieuwe en verbeterde uitgaaf van zijn drama optevoeren, of om juister
+te spreken, er meer handelende personen in te doen optreden. Wij
+zullen dadelijk vertellen hoe hij dat aan wilde leggen.
+
+Wij hebben reeds gezegd, dat uithoofde van het niet aanwezig zijn
+van de noodige figuranten, er nog nooit struikroovers of gendarmes
+op het tooneel verschenen waren. Nu vertegenwoordigde Cesar wel in
+eigen persoon den heelen bandietentroep, maar hij zag toch heel goed
+in dat het eene veel grooter uitwerking hebben zou wanneer er bij de
+ontknooping eene wezenlijke rooverbende present was.
+
+Daarom was hij op het denkbeeld gekomen om voor deze voorstelling
+eenige helpers te huren. Dit lag te eerder voor de hand dewijl hij
+Ortik en Kirschef reeds tot zijne beschikking had, want die twee
+brave zeelui zouden zeker niet weigeren hem te helpen.
+
+Toen het middagmaal afgeloopen was, bracht Cascabel Ortik dan ook op
+de hoogte van den toestand, waarna hij hem vroeg:
+
+--Zoudt gij mij het genoegen willen doen als figuranten bij de
+voorstelling mede te werken? Gij zoudt mij daarmede een grooten dienst
+bewijzen, als goede vrienden.
+
+--Wel zeker, antwoordde Ortik. Kirschef zoowel als ik, wij verlangen
+niets liever dan u van dienst te kunnen zijn.
+
+Beider belang bracht mede dat zij op den besten voet met de familie
+Cascabel bleven, zoodat het wel te begrijpen was dat zij het voorstel
+bereidwillig aannamen.
+
+--Uitstekend, mijne vrienden. Alles wat gij te doen hebt, is dat gij te
+gelijk met mij op het tooneel verschijnt, dat is dus tegen het einde
+van het stuk. Alles wat ik doe, moet gij nadoen, gij moet evenals ik,
+uwe oogen laten rollen, dezelfde gebaren maken en schuimbekken van
+woede, zooals ik ook doe. Gij zult zien dat het niets moeielijk is
+en ik sta er voor in dat gij beiden warm toegejuicht zult worden.
+
+Hij dacht eenige oogenblikken na en ging toen voort:
+
+--Maar nu ik er aan denk, maakt gij met u tweeën toch maar één paar
+roovers. Dat is toch eigenlijk nog niet genoeg. Fracassar heeft een
+heele rooverbende onder zijne benden, en als ik nog een stuk of zes
+mannen behalve u krijgen kon, zou het nog veel mooier zijn. Zoudt
+gij hier in de stad niet een half dozijn heeren kunnen vinden, die
+op het oogenblik niets anders om handen hebben en met eene flesch
+vodka en een halven roebel gediend zouden wezen? Na eenen blik met
+Kirschef gewisseld te hebben, antwoordde Ortik:
+
+--Dat treft bijzonder goed, mijnheer Cascabel. Wij hebben gisteren
+in de herberg juist kennis gemaakt met een stuk of zes flinke kerels...
+
+--Zooveel moeten wij er net hebben, Ortik. Breng hen van middag hier
+en dan sta ik er voor in dat alles goed afloopt.
+
+--Dat is dus afgesproken, mijnheer Cascabel.
+
+--Uitstekend. Wat zullen wij een prachtig slot hebben en wat zal het
+publiek staan kijken.
+
+Maar nadat de twee matrozen heengegaan waren, kreeg Cascabel zulk een
+vervaarlijke lachbui, dat zijn gordel op zijn buik hing te schudden,
+zoodat Cornelia bang begon te worden dat hij een toeval zou krijgen.
+
+--Pas op Cesar, zeide zij, het is gevaarlijk zoo te lachen met een
+volle maag, terwijl ge pas ontbeten hebt.
+
+--Denkt ge soms dat ik pret heb, vrouw? Het heeft er nog al wat
+van! Ik doe maar alsof ik lach, maar ik meen er niets van. In den
+grond van mijn hart ben ik erg bedroefd, want het is nu al één uur
+en onze goede vriend, mijnheer Sergius, is nog niet eens hier. Hij
+zal dus niet voor het eerst als goochelaar voor het publiek zijne
+kunsten kunnen vertoonen. Wat is dat jammer!
+
+Cornelia ging weer aan den arbeid om de kostuums klaar te maken en
+hijzelf wandelde de stad in om eenige noodzakelijke boodschappen te
+doen, zooals hij zeide.
+
+De voorstelling zou te vier uur beginnen, zoodat er geene verlichting
+noodig was, want die liet in het circus te Perm veel te wenschen
+over. Trouwens de blozende Napoleona zag er frisch genoeg uit en
+ook de welgedane Cornelia was knap genoeg van persoon om zich in het
+volle daglicht te laten kijken.
+
+Het aanplakbiljet van Cesar Cascabel had heel wat bekijks in de stad
+gehad, en bovendien liep Kruidnagel sedert een uur overal rond, op de
+trom roffelende uit al zijne macht. De slaperigste en onverschilligste
+rus was wakker geworden van dat lawaai.
+
+Het gevolg daarvan was dat er tegen het bepaalde uur een groote
+toeloop van menschen in den omtrek van het circus was. Men zag er den
+gouverneur van Perm met vrouw en kinderen, verscheidene ambtenaren en
+officieren, eenige gezeten burgerlui en een aantal reizende kooplieden
+die voor hunne zaken de kermis kwamen bezoeken, en eindelijk de
+gewone menigte nieuwsgierigen die bij zulke gelegenheden, als er wat
+bijzonders te zien is, er op afkomen.
+
+Voor de deur stond het orkest opgesteld, bestaande uit Sander,
+Napoleona en Kruidnagel, met den klephoorn, de schuiftrompet en de
+trom, benevens Cornelia in vleeschkleurig tricot gekleed, met rose
+rokken, die met hare krachtige handen op de turksche trom beukte. Dat
+alles maakte een geweld van de andere wereld, waar al de _moujiks_
+versteld van stonden.
+
+Cascabel stond er naast en riep met eene stentorstem in het russisch,
+zoodat ieder hem verstond:
+
+--Komt binnen maar! Komt binnen maar, mijneheeren en dames, iedere
+plaats kost niet meer dan veertig kopeken op alle rangen. Laat je
+niet nooden, dames en heeren!
+
+Het liep spoedig vol en zoodra de heeren en dames op de banken van
+het circus plaats hadden genomen, ging het orkest naar binnen, ten
+einde met de voorstelling te kunnen beginnen.
+
+Het eerste gedeelte van het programma liep voortreffelijk van
+stapel. Napoleona danste op het gespannen koord. Sander vertoonde
+zijne mooiste gymnastische toeren. John Bull, de aap, Jako, de
+papegaai en de gedresseerde honden traden beurt om beurt op; vader en
+moeder Cascabel lieten hunne spierkracht en behendigheid bewonderen
+en allen werden om het zeerst toegejuicht. Ook Jan, die gewoonlijk
+niet de minste onder al deze kunstenaars van den eersten rang was,
+vond bijval, niettegenstaande zijne handen wel eens trilden en zijne
+kunsten als equilibrist misschien niet zoo netjes gedaan werden als
+anders. Hij dacht aan heel andere dingen, maar het publiek bemerkte
+daar niet veel van en alleen het oog van een kenner had kunnen zien
+dat er soms iets aan haperde.
+
+De menschen-pyramide, het slotstuk vóór de groote pauze, werd op
+algemeen verlangen der toeschouwers nog eens overgedaan.
+
+Wat Cesar Cascabel persoonlijk aangaat, nog nooit was deze buitengewone
+man zoo goed op zijn dreef geweest als bij deze gelegenheid. Wat hij al
+voor grappen en aardigheden bedacht en uithaalde, telkens wanneer hij
+een zijner artisten binnenleidde en aan het publiek voorstelde! Wie
+geweten had wat er bij hem omging, had zijne zelfbeheersching moeten
+bewonderen. Aan hem in de eerste plaats was het te danken dat de naam
+der Cascabels met eer uit deze beproeving te voorschijn trad en dat
+alle russen, zoolang de herinnering aan deze kermis te Perm bewaard
+blijft, met bewondering over hen zullen spreken.
+
+Met belangstelling was dus het eerste gedeelte van het
+programma gezien, maar dit beteekende nog niets vergeleken met de
+nieuwsgierigheid, waarmede het tweede verwacht werd. Gedurende de
+pauze spraken de bezoekers over niets anders.
+
+De pauze duurde tien minuten. Ieder ging een luchtje scheppen,
+maar spoedig stroomde het weder naar binnen zoodat er geene plaats
+onbezet bleef.
+
+Een uur geleden waren Ortik en Kirschef reeds van hunne boodschap
+teruggekomen, vergezeld van een half dozijn vrienden. Wij behoeven
+niet te zeggen dat dit dezelfde kerels waren met wie zij in den bergpas
+hunne afspraak gemaakt hadden en die hen naar Perm gevolgd waren.
+
+Cascabel nam dezen figurantentroep van het hoofd tot de voeten op.
+
+--Knappe kerels! zeide hij goedkeurend. Mooie koppen en ferme
+lijven! Zij zien er misschien een beetje te fatsoenlijk uit om
+struikroovers voortestellen, maar met een groote pruik en een
+geweldigen baard is er van hen wel wat goeds te maken.
+
+Cascabel zelf behoefde eerst tegen het einde van de pantomime op te
+treden en had dus tijd om zijne figuranten de noodige aanwijzingen
+te geven, en hen zoo toe te takelen dat zij behoorlijk als bandieten
+voor den dag konden komen.
+
+Intusschen had Kruidnagel de gebruikelijke drie slagen op de trom
+doen hooren.
+
+In eenen goed ingerichten schouwburg ware dit het sein geweest dat
+het orkest op moest houden met spelen en het gordijn omhoog ging. Hier
+ging er niets omhoog, om de eenvoudige reden dat er in de manége van
+een paardenspel geen gordijn te vinden is, ook niet wanneer die voor
+tooneel dienst doet.
+
+Hier moet nu echter niemand uit afleiden dat er geen decoraties waren,
+of ten minste niet het een en ander dat daarvoor dienst deed. Links zag
+men eene kast, waar een kruis op geschilderd was, hetgeen eene kerk,
+of liever eene kapel moest voorstellen, waarvan de klok achter de
+schermen geluid werd. De ruimte van de manége, netjes aangeveegd, was
+zooveel als het kerkplein. Aan de rechterzijde stonden eenige planten
+en heesters in potten, welke met zooveel overleg daar neergezet waren,
+dat het heel veel van het Zwarte Woud had.
+
+Onder diepe stilte nam de vertooning eenen aanvang. Napoleona zag
+er allerliefst uit, al waren hare gestreepte rokjes op de reis ook
+een weinig verschoten; met een aardig mutsje op hare blonde lokken,
+maar vooral met haar vriendelijk en onschuldig gezichtje. Sander,
+de jeugdige minnaar, in een oranjekleurig riddergewaad dat op de
+naden ook al min of meer verkleurd was, toonde zijne liefde met
+zulke hartstochtelijke gebaren, dat hij zich met woorden onmogelijk
+meer verstaanbaar had kunnen uitdrukken. Kruidnagel maakte een
+allerpotsierlijksten indruk toen hij optrad, met een geweldige
+peenkleurige pruik boven zijn domme gezicht, met zijne spillebeenen
+waarmede hij stapte als een ooievaar, met een ontzaglijke bril op zijn
+neus, terwijl de aap hem in den weg liep en tegen hem grijnsde, en de
+papegaai hem uitjouwde. Zoo'n potsenmaker zou bij ieder kermispubliek
+opgeld doen.
+
+Daar verschijnt Cornelia, eene geweldige vrouw, die nog veel geweldiger
+belooft te zijn als zij eenmaal tot schoonmoeder bevorderd zal
+wezen. Zij verkiest aan Sander de hand van Napoleona niet te geven,
+en geen mensch twijfelt er aan of deze middeleeuwsche burchtvrouw is
+iemand, met wie niet te spotten valt.
+
+Met toejuichingen wordt ook Jan begroet, gekleed als een Italiaansche
+karabinier. Hij is bleek en melancholiek; hij zou wel zoo lief de
+rol van Sander in de werkelijkheid spelen; hij zou Kayette naar
+het bruidsaltaar willen leiden en voor altijd met haar vereenigd
+zijn. Dat hij hier zijnen tijd verbeuzelen moet met deze pantomime,
+terwijl zij nog maar zoo kort bij elkaar kunnen zijn!
+
+Maar de dramatische spanning was zóó sterk dat zij den acteur tegen
+wil en dank medesleepte. In eene rol als deze kan het niet anders
+of iemand moet talent hebben. Denk eens aan, een broeder die uit den
+oorlog komt en een karabinierspak draagt, en die de partij van zijne
+zuster opneemt tegen de tirannie eener hoovaardige moeder en tegen
+het bespottelijke aanzoek van een zot!
+
+De twist tusschen Jan en Kruidnagel ging dan ook alles behalve
+goedmoedig toe. Kruidnagel sidderde van angst, zijne tanden klapperden,
+wild draaiden zijne oogen in hunne kassen, hoe langer hoe spitser
+werd zijn neus, alsof het de punt van eene dolk was, die door zijn
+hersenpan heen, midden in zijn gezicht naar buiten stak.
+
+Daar klinken kreten achter de schermen, die al weer iets anders
+aanduiden. Sander, de minnaar, met ontembaren moed, misschien wel met
+het plan om zich dood te vechten dewijl het leven hem toch tot een last
+is, verdwijnt in de diepte van het woud, te midden der potplanten. Er
+wordt zeker verschrikkelijk gevochten, er valt een schot ...
+
+Nog een oogenblik van spanning en Fracassar, het hoofd der bandieten,
+treedt te voorschijn. Hij ziet er uit om bang van te worden, in een
+tricot-pak dat bijna wit en met een baard die bijna rood is. Heel een
+schelmentroep vergezelt hem, met groote drukte. Ortik en Kirschef,
+door een pruik en een rooverspak onkenbaar, bevinden zich te midden
+der anderen. Cornelia, belaagd in hare eer, wordt door het rooverhoofd
+om haar middel gegrepen. Sander snelt toe om haar te verdedigen,
+maar het leek wel alsof ditmaal de ontknooping, waarmede anders het
+stuk eindigde, niet zou kunnen plaats hebben, want de toestand was
+heelemaal anders geworden.
+
+Bij gewone voorstellingen toch, vertegenwoordigde Cesar Cascabel alleen
+de geheele rooverbende van het Zwarte Woud, zoodat Jan met Sander,
+hunne moeder, hunne zuster en Kruidnagel met hun allen mans genoeg
+waren om den bandiet zoo lang als noodig was in bedwang te houden
+totdat de gendarmes, wier nadering achter het tooneel aangekondigd
+werd, konden aanrukken. Thans echter stond daar Fracassar aan het hoofd
+van acht heuselijke struikroovers, kerels van vleesch en bloed, die
+zich niet als lammeren zouden laten wegvoeren. Hoe moest dit afloopen
+zonder dat het voor de toeschouwers al te onwaarschijnlijk werd?
+
+Maar zie! daar verschijnt plotseling een detachement kozakken in de
+manége. Op zoo iets was geen mensch voorbereid.
+
+Cascabel had niets achterwege gelaten om aan deze voorstelling een
+buitengewonen luister bij te zetten. Zijn figurantentroep was kompleet
+en schitterend. Dat er geen gendarmes maar kozakken waren, deed er
+niets toe. In een oogwenk werden Ortik en Kirschef met de andere zes
+spitsboeven aangepakt, op den grond geworpen en gekneveld, hetgeen
+zooveel te gemakkelijker ging dewijl zij niet beter wisten of het kwam
+zoo in hunne rol te pas, zoodat zij zich in het geheel niet verweerden.
+
+Te midden dezer vertooning, wordt er op eens iets anders geroepen.
+
+--Ik niet, mijn brave kozakken! Met die anderen moogt ge doen wat ge
+wilt. Ik doe maar voor de grap meê.
+
+Wie is het die dit zegt? Niemand anders dan Fracassar, of liever Cesar
+Cascabel. Ongedeerd, als een vrij man, heeft hij zich opgericht,
+terwijl de figuranten, terdege gekneveld, door de kozakken worden
+vastgehouden.
+
+Dat was dus het groote plan, door Cascabel bedacht! Eerst had hij
+Ortik en de andere schavuiten gevraagd om voor bandieten te spelen,
+en vervolgens had hij de politie te Perm gewaarschuwd dat zij in
+de gelegenheid was een mooien slag te slaan. Dientengevolge was het
+peloton kozakken juist ter rechter tijd, bij de ontknooping van het
+stuk, opgedaagd.
+
+De list was gelukt, meesterlijk gelukt. Ortik en zijne maats waren
+door de politiemannen "geknipt".
+
+Intusschen was Ortik een weinig van den eersten schrik bekomen. Hij
+wees met den vinger op Cascabel en zeide tegen den aanvoerder der
+kozakken:
+
+--Dien man moet gij ook gevangen nemen. Hij heeft een staatkundigen
+veroordeelde in Rusland teruggebracht. Vervloekte koorddanser, nu
+gij mij verklapt hebt, verklap ik u op mijne beurt!
+
+--Klap maar toe, goede vriend, antwoordde Cascabel op goedmoedigen
+toon.
+
+--En die staatkundige veroordeelde, dien hij hierheen gebracht heeft,
+is graaf Narkine, indertijd uit de vesting Jakoetsk ontvlucht.
+
+--Dat spreek ik volstrekt niet tegen, Ortik.
+
+Cornelia en hare kinderen, evenals Kayette die aan was komen snellen,
+stonden verstomd van verbazing.
+
+Op de banken der toeschouwers was iemand opgestaan. Dit was graaf
+Narkine in eigen persoon.
+
+--Daar is hij! riep Ortik.
+
+--Ja, ik ben graaf Narkine, bevestigde Sergius bedaard.
+
+--Maar graaf Narkine, die amnestie gekregen heeft en wien niemand iets
+maken kan, riep Cascabel, terwijl hij in eenen schaterlach uitbarstte.
+
+Welk eene uitwerking dit alles op de toeschouwers teweegbracht, is
+niet gemakkelijk te beschrijven. De slimsten onder het publiek waren
+niet in staat wijs te worden uit deze verwarring van werkelijke met
+verzonnen gebeurtenissen. Niet weinigen bleven het er voor houden dat
+het zóó in het drama _De Roovers van het Zwarte Woud_ te pas kwam en
+dat het zoo en niet anders af moest loopen.
+
+Voor onze lezers zal eene korte opheldering voldoende wezen.
+
+Sedert het oogenblik waarop graaf Narkine op de grens van Alaska
+door de familie Cascabel opgenomen was, waren er dertien maanden
+verloopen, waarin hij volstrekt geen bericht uit Rusland gekregen
+had. Zoo min bij de Youkon-Indianen als bij de inboorlingen van
+den Liakhoff-archipel worden er dagbladen uitgegeven of telegrammen
+overgebracht. Hij had er dus niets van vernomen dat er, nu zes maanden
+geleden, door Czaar Alexander II eene ukaze was uitgevaardigd, waarin
+aan alle staatkundige veroordeelden, die in dezelfde omstandigheden
+verkeerden als graaf Narkine, amnestie verleend werd. Zijn vader,
+de prins, had naar Amerika geschreven om zijnen zoon te doen weten
+dat hij terug kon komen en hij hem met ongeduld verwachtte; maar de
+graaf was toen reeds op reis en de brief was, als onbestelbaar, op het
+kasteel Walska terug bezorgd. Ieder kan begrijpen hoe ongerust prins
+Narkine zich begon te maken toen de eene maand na de andere voorbij
+ging zonder dat hij iets van zijnen zoon vernam. Hij dacht niet anders
+of hij was in ballingschap gestorven. De gezondheid van den grijsaard
+was niet tegen dit verdriet bestand, en hij was zeer lijdende toen
+Sergius eindelijk op het kasteel terugkwam. Zooveel te grooter was
+nu de vreugde van prins Narkine, die niet had durven hopen dat hij
+hem ooit terug zou zien. Nu was zijn zoon bovendien vrij; nu had hij
+van de russische politie niet het minste meer te vreezen. Sergius
+kon dan ook niet besluiten zijnen vader, in den toestand waarin deze
+verkeerde, weder te verlaten; hij wilde hem ook niet, weinige uren
+nadat hij hem teruggezien had, eene poos alleen laten; daarom had
+hij Cascabel dien brief geschreven, waarin hij dezen van alles op de
+hoogte bracht. Hij gaf hem bovendien kennis dat hij hem in het circus
+te Perm, tegen het einde der voorstelling, zou komen opzoeken.
+
+Na dit bericht ontvangen te hebben, was Cesar op den slimmen inval
+gekomen dien wij reeds kennen, en had hij zijne maatregelen genomen
+om Ortik en Kirschef, en met hen hunne heele bende, in handen van de
+politie over te leveren.
+
+Toen het publiek te weten kwam hoe de vork in den steel zat, was de
+verrukking onbeschrijfelijk. Van alle kanten klonken daverende hoera's,
+terwijl de kozakken de booswichten medevoerden, die zoo langen tijd
+in werkelijkheid de rol van struikroovers gespeeld hadden en daar nu
+ten laatste hunne gerechte straf voor zouden bekomen.
+
+Ook Sergius werd van alles op de hoogte gebracht; op welke manier
+Kayette achter het tegen hem gesmede komplot gekomen was; hoe zij haar
+leven gewaagd had door des nachts van den 6den Juli de twee russische
+matrozen in het woud na te sluipen; hoe zij alles aan Cascabel verteld
+had; hoe deze er niemand iets van had willen zeggen, aan graaf Narkine
+niet, aan zijne vrouw niet....
+
+--Schaamt gij u niet Cesar, dat gij iets voor mij geheim gehouden
+hebt? vroeg moeder Cascabel op verwijtenden toon.
+
+--Het was mijn eerste geheim Cornelia, en het zal het laatste wezen!
+
+Cornelia was al niet boos meer. Zij kon zich echter niet inhouden,
+maar riep buiten zichzelve van opgewondenheid:
+
+--Mijnheer Sergius, ik moet u aan mijn hart drukken! Maar terstond
+daarna liet zij er verlegen op volgen:
+
+--Neem mij niet kwalijk, mijnheer de graaf, wil ik zeggen....
+
+--Neen mijne vrienden, voor u allen ben en blijf ik Sergius. En ook
+voor u mijne dochter, voegde hij er bij, terwijl hij Kayette in zijne
+armen sloot.
+
+
+
+
+
+BESLUIT.
+
+
+Zij is dus volbracht, de reis van Cesar Cascabel, en goed ten
+einde gebracht ook. Alleen Rusland en Duitschland heeft de _Schoone
+Zwerfster_ nog doortetrekken om op fransch grondgebied te komen,
+en van het Noorden van Frankrijk tot Normandië gaat de weg over den
+vaderlandschen grond. Het is nog wel een heel eind, maar vergeleken
+met de tweeduizend achthonderd mijlen die zij achter den rug heeft,
+is het toch maar eene kleinigheid, een "wandelritje" zooals Cesar zegt.
+
+Het is beter afgeloopen dan iemand durfde hopen, onder zooveel
+lotswisselingen als de karavaan ondervonden heeft. Nooit heeft
+eene geschiedenis zulk een gelukkig einde gehad, zelfs niet dat
+bewonderenswaardige tooneelstuk _De Roovers van het Zwarte Woud_,
+waar toch zoowel het publiek als de toeschouwers zoo eenparig over
+in verrukking waren--altijd uitgezonderd Ortik en Kirschef. Die
+twee booswichten werden eenige weken later opgehangen, en hunne
+medeplichtigen werden tot levenslange verbanning naar Siberië
+veroordeeld.
+
+Thans echter was het oogenblik daar waarop de scheiding, met alles wat
+daar het gevolg van zou zijn, plaats moest hebben. Hoe moest dit gaan?
+
+Het ging op de eenvoudigste manier ter wereld.
+
+Dienzelfden avond, toen allen in de _Schoone Zwerfster_ bij elkaar
+zaten, nam graaf Narkine het woord.
+
+--Mijne vrienden, zeide hij, ik voel diep hoeveel ik u verschuldigd
+ben en het zou schandelijke ondankbaarheid zijn indien ik dat ooit
+vergat. Mijn hart bloedt als ik er aan denk dat wij van elkander moeten
+scheiden. Is daar niets aan te doen? Zoudt gij geen lust hebben u in
+Rusland te vestigen, en op de goederen mijns vaders u eene woonplaats
+te kiezen?
+
+Cascabel was op die vraag in het geheel niet voorbereid. Na eenige
+oogenblikken nagedacht te hebben, begon hij:
+
+--Mijnheer de graaf....
+
+--Neen, viel de graaf hem in de rede, gij moet mij Sergius blijven
+noemen. Daar zult ge mij genoegen mede doen.
+
+--Nu dan, mijnheer Sergius, ik en mijne vrouw en kinderen, wij zijn
+heel erkentelijk voor uw aanbod, dat ons bewijst hoe genegen gij
+ons zijt. Wij bedanken u er dan ook wel voor... maar ziet gij, daar
+ginder... daar is ons vaderland.....
+
+--Dat begrijp ik, hernam de graaf. Ik voel er alles van. Maar als
+gij dan nu naar Frankrijk, naar uw dierbaar Normandië terug wilt,
+zou ik het eene gelukkige gedachte vinden indien gij daar gevestigd
+waart in een geriefelijk huis op het land, met eene boerderij en
+eenige vruchtbare akkers er bij. Daar zoudt gij uit kunnen rusten
+van uwe langdurige omzwervingen.
+
+--Maar gij moet niet denken dat wij ons moede voelen, mijnheer Sergius,
+riep Cascabel uit.
+
+--Nu ja, mijn vriend, maar laat ons eens openhartig met elkaar
+spreken. Zijt gij bijzonder op uw beroep gesteld?
+
+--Wel, het is onze broodwinning.
+
+--Gij houdt u alsof ge mij niet begrijpt, zeide de graaf, en dat doet
+mij leed. Gunt ge mij het genoegen niet dat ik iets voor u doen kan?
+
+--Vergeet ons niet, mijnheer Sergius, zeide Cornelia, dat is alles
+wat wij van u verlangen, want wij, wij zullen altijd aan u blijven
+denken, aan u.... en aan Kayette....
+
+--Moeder! riep het meisje uit.
+
+--Uwe moeder kan ik niet zijn, kindlief.
+
+--Waarom niet, juffrouw Cascabel? vroeg Sergius.
+
+--Hoe zou dat kunnen?
+
+--Wel, als gij haar met uwen zoon laat trouwen!
+
+De uitwerking die deze woorden van graaf Narkine hadden, was
+verbazender dan alles wat de toeren van Cesar Cascabel, gedurende
+zijne lange kunstenaarsloopbaan, ooit op het publiek uitgewerkt hadden.
+
+Jan was als waanzinnig van blijdschap. Hij kuste de handen van Sergius
+en drukte Kayette aan zijn hart. Zij zou dus de vrouw van Jan worden
+en toch de aangenomen dochter van den graaf blijven, en deze zou hen
+beiden bij zich houden want hij was voornemens Jan eene betrekking op
+zijne goederen te geven. Zulk eene toekomst hadden vader en moeder
+Cascabel voor hun oudsten zoon nooit durven droomen. Maar van den
+graaf nu bovendien nog eene andere belooning aan te nemen dan de
+verzekering dat hij hun vriend zou blijven, dat wilden zij geen van
+beiden. Zij hadden eene goede kostwinning en wilden die voortzetten.
+
+Op dit oogenblik trad Sander naar voren en zeide, met eene stem die
+een weinig beefde, maar met oogen, fonkelend van guitigheid;
+
+--Dat is immers niet noodig, vader. Wij zijn rijk genoeg om niet meer
+te moeten werken voor ons brood.
+
+Met deze woorden haalde hij het stuk steen uit zijn zak, dat hij in
+het woud van Caribou gevonden had, en hield dat triomfantelijk boven
+zijn hoofd.
+
+--Waar haalt ge dat van daan? riep Cascabel uit, terwijl hij het
+glinsterende brok steen bekeek.
+
+Sander vertelde nu wat er gebeurd was.
+
+--En daar hebt ge ons nooit iets van gezegd? vroeg Cornelia. Al dien
+tijd hebt ge dat stil gehouden?
+
+--Moederlief, het heeft mij moeite genoeg gekost, maar ik wilde er
+u mede verrassen en u er niet achter laten komen dat wij zoo rijk
+waren vóór onze komst in Frankrijk.
+
+--Kijk nu zoo'n jongen eens aan! riep Cascabel. Mijnheer Sergius, wat
+zegt ge daarvan? Dat fortuintje komt nu eens goed te pas. Zie eens,
+het is een mooi stuk echt goud, zou ik denken, en wij hebben er maar
+mede naar eenen wisselaar te gaan om er geld voor te ontvangen.
+
+Graaf Narkine had den keisteen in zijne hand genomen en bekeek dien met
+aandacht, terwijl hij, als om er de waarde van te schatten, voelde hoe
+zwaar hij woog en de blinkende stippen aan den buitenkant er van opnam.
+
+--Ja, zeide hij toen, het is echt goud en weegt wel een pond of tien.
+
+--Hoeveel is het dus waard? vroeg Cascabel.
+
+--Twintigduizend roebels!
+
+--Zooveel?
+
+--Ja, maar alleen indien het op ditzelfde oogenblik in geld omgewisseld
+wordt.... kijk, op deze manier!
+
+En met eene handbeweging zoo vlug, dat zijn leermeester in het
+goochelen het hem niet had kunnen verbeteren, moffelde Sergius het
+kostbare brok steen weg en stelde hij er eene kleine portefeuille voor
+in de plaats, die hij in Sander's handen terecht wist te doen komen.
+
+--Wat een prachtige toer! riep Cascabel uit. Heb ik niet altijd gezegd
+dat gij verbazend veel aanleg voor het vak had?
+
+--Wat zit er in die portefeuille? vroeg Cornelia.
+
+--Precies de waarde van den klomp goud; geen cent meer, maar ook geen
+cent minder, antwoordde Sergius.
+
+Er zat werkelijk een wissel in van twintigduizend roebels op het huis
+Rothschild te Parijs.
+
+Was de klomp inderdaad zooveel waard? Was het een gemeene keisteen of
+een brok goud, wat Sander met zulk eene zorg uit het hartje van het
+Californische goudland medegebracht had? Ziedaar een paar vragen die
+nimmer tot klaarheid gebracht zijn kunnen worden. Dit mocht echter
+zijn zooals het wilde, Cascabel was verplicht graaf Narkine op zijn
+woord te gelooven en vertrouwen te stellen in de waarheidsliefde van
+zijnen vriend Sergius, die voor hem een grooter waarborg was dan de
+schatkist van zijne keizerlijke majesteit den Czaar aller Russen.
+
+Eene maand lang vertoefde de familie Cascabel in Rusland, maar van de
+kermis te Perm of te Nisjni werd nu niet meer gerept. Vader en moeder,
+broeder en zuster konden immers niet nalaten getuigen te zijn bij het
+trouwen van Jan en Kayette, wier huwelijk met grooten luister op het
+kasteel Walska voltrokken werd. Er ontbrak niets aan de plechtigheid
+en zelden waren twee gelukkige jonggehuwden omringd door zulk eenen
+kring van tevreden bloedverwanten.
+
+--Wat een bof, Cesar! zeide Cornelia op het oogenblik toen zij de
+slotkapel uitkwamen.
+
+--Precies hetzelfde wat ik dacht, antwoordde haar echtgenoot.
+
+Acht dagen naderhand namen vader en moeder Cascabel, Sander, Napoleona
+en Kruidnagel--dien wij niet mogen vergeten, want hij was werkelijk
+zoo goed als een lid van de familie--van graaf Narkine afscheid. Zij
+gingen nu rechtstreeks op reis naar Frankrijk, wel te verstaan per
+spoorweg, met de _Schoone Zwerfster_ achter zich, die liefst als
+passagiersgoed in den personentrein met hen medereisde!
+
+Cascabel's terugkeer in Normandië was een heele gebeurtenis. Hij
+en Cornelia zetten zich als grondbezitters op het platteland neer
+en kregen mettertijd een aardig fortuin bij elkaar, waar Sander en
+Napoleona, als zij trouwden, een mooie huwelijksgift uit mee konden
+krijgen. Ieder jaar kwam graaf Narkine, met Jan dien hij als zijn
+secretaris bij zich in dienst genomen had, en met Kayette die eene
+gelukkig getrouwde vrouw geworden was, hen opzoeken. Dan waren
+zij allen letterlijk dronken van vreugde, want niemand wist van
+uitgelatenheid wat hij bij zoo'n gelegenheid beginnen zou.
+
+Hiermede is het geschiedverhaal afgeloopen van deze reis, die zeker
+onder de merkwaardigste van alle door ons beschreven _Wonderreizen_
+medegeteld mag worden. Einde goed al goed, kan men er van zeggen;
+maar zulke brave lieden als de familie Cascabel zouden ook niet
+verdienen dat het slecht met hen afliep.
+
+
+
+
+                             EINDE.
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+Van JULES VERNE zijn vroeger de navolgende werken verschenen:
+
+
+DE REIS om de WERELD in 80 DAGEN. Met 50 houtgravuren   f 1.50
+DE REIS naar de MAAN in 28 DAGEN en 12 UREN. Met 60 houtgravuren
+f 1.50
+DE KINDEREN van KAPITEIN GRANT. Zuid-Amerika. Met 60 houtgravuren
+f 1.50
+DE KINDEREN van KAPITEIN GRANT. Australië. Met 50 houtgrav. f 1.50
+DE KINDEREN van KAPITEIN GRANT. Stille-Zuidzee. Met 52 houtgravuren
+f 1.50
+20,000 MIJLEN ONDER ZEE. Oost. Halfrond. Met 50 houtgravuren   f 1.50
+20,000 MIJLEN ONDER ZEE. West. Halfrond. Met 60 houtgravuren   f 1.50
+VIJF WEKEN in een LUCHTBALLON. Ontdekkingsreis in de Binnenlanden
+van Afrika. Met 75 houtgravuren   f 1.50
+HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De Luchtschipbreukelingen. Met 54
+houtgravuren   f 1.50
+HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De verlatene. Met 54 houtgrav.   f 1.50
+NAAR het MIDDELPUNT der AARDE. Met 53 houtgravuren   f 1.50
+MICHAEL STROGOFF. De Koerier van den Czaar. Met 60 houtgrav.   f 1.50
+HET ZWARTE GOUD. Met 55 houtgravuren   f 1.50
+HEKTOR SERVADAC. De Vulkaanbewoners. Met 51 houtgravuren.   f 1.50
+HEKTOR SERVADAC. De Terugtocht naar de aarde. Met 74 houtgrav.   f 1.50
+AVONTUREN van DRIE RUSSEN en DRIE ENGELSCHEN. Gevolgd door "De
+Blokkadebrekers". Met 64 houtgravuren   f 1.50
+EEN KAPITEIN van 15 JAAR. De Walvischjagers. Met 51 houtgrav.   f 1.50
+EEN KAPITEIN van 15 JAAR. In slavernij. Gevolgd door "Een overwintering
+in het ijs." Met 56 houtgravuren   f 1.50
+DE SCHIPBREUK van de CHANCELLOR. Gevolgd door "Martin Paz". Met 56
+houtgravuren   f 1.50
+WONDERLIJKE AVONTUREN van een CHINEES. Gevolgd door "Muiterij aan
+boord der Bounty." Met 54 houtgravuren   f 1.50
+ELDORADO en het MONSTERKANON van STAALSTAD. Gevolgd door "Meester
+Zacharias." Met 51 houtgravuren   f 1.50
+HET LAND der BUITENSTE DUISTERNIS. De Pelterijhandel. Met 56
+houtgravuren   f 1.50
+HET LAND der BUITENSTE DUISTERNIS. Het drijvende Eiland. Gevolgd door
+"Een treurspel in de Wolken." Met 56 houtgravuren   f 1.50
+HET STOOMHUIS. De ijzeren Reus. Met 57 houtgravuren   f 1.50
+HET STOOMHUIS. De Waanzinnige der Nerbudda. Gevolgd door "Dokter
+Ox". Met 56 houtgravuren   f 1.50
+REIZEN EN LOTGEVALLEN VAN KAPITEIN HATTERAS. De Engelschen aan de
+Noordpool. Met 128 houtgravuren   f 1.50
+REIZEN EN LOTGEVALLEN VAN KAPITEIN HATTERAS. De IJswoestijn. Met 127
+houtgravuren   f 1.50
+EENE VLOTREIS. Achthonderd mijlen op de Amazone. Met 56 houtgravuren
+f 1.50
+EENE VLOTREIS. Het Raadselschrift. Gevolgd door "Een Drijvende
+Stad." Met 53 houtgravuren   f 1.50
+EEN LEERSCHOOL VOOR ROBINSONS. Gevolgd door "Van Rotterdam naar
+Kopenhagen". Met 69 houtgravuren   f 1.50
+DE WONDERSTRAAL. Gevolgd door "Tien uren op jacht." Met 91 houtgravuren
+f 1.50
+KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Een Hollander in de klem. Met 48 houtgravuren
+f 1.50
+KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Schipbreuk en redding. Met 51 houtgravuren
+f 1.50
+DE ZUIDSTER. Het Land der Diamanten. Met 60 houtgravuren   f 1.50
+DE ARCHIPEL IN VUUR EN VLAM. Met 46 houtgravuren   f 1.50
+DE VONDELING VAN HET FREGAT CYNTHIA. Met 25 houtgrav. f 1.50
+MATHIAS SANDORF. Een verijdelde samenzwering. Met 39 houtgrav. f 1.50
+MATHIAS SANDORF. De middellandsche Zee. Met 35 houtgravuren. f 1.50
+MATHIAS SANDORF. Een Model-Volkplanting. Met 33 houtgrav. f 1.50
+HET LOTERIJBRIEFJE. Met 36 houtgravuren   f 1.50
+ROBUR, DE VEROVERAAR. Met 37 houtgravuren   f 1.50
+DE STRIJD TUSSCHEN NOORD EN ZUID. Overrompeling eener plantage. Met
+41 houtgravuren   f 1.50
+DE STRIJD TUSSCHEN NOORD EN ZUID. De Zwarte Kreek van Texas. Met 43
+houtgravuren   f 1.50
+1792. OP WEG NAAR FRANKRIJK. Gevolgd door Gil Braltar    f 1.50
+TWEE JAAR VACANTIE. De mislukte pleiziertocht. Met 46 houtgrav. f 1.50
+TWEE JAAR VACANTIE. Een knapenkolonie. Met 45 houtgravuren. f 1.50
+DE FAMILIE ZONDER NAAM. Het verraad van Simon Morgaz. Met 45
+houtgravuren   f 1.50
+DE FAMILIE ZONDER NAAM. De opstand van 1837. Met 37 houtgravuren
+f 1.50
+EEN SCHOT IN DE LUCHT   f 1.50
+
+
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Cesar Cascabel, Deel 2, by Jules Verne
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK CESAR CASCABEL, DEEL 2 ***
+
+***** This file should be named 26395-8.txt or 26395-8.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        https://www.gutenberg.org/2/6/3/9/26395/
+
+Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed
+Proofreading Team at https://www.pgdp.net/
+
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License (available with this file or online at
+https://gutenberg.org/license).
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH F3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation web page at https://www.pglaf.org.
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
+https://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at
+809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
+business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
+information can be found at the Foundation's web site and official
+page at https://pglaf.org
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit https://pglaf.org
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including including checks, online payments and credit card
+donations.  To donate, please visit: https://pglaf.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart was the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     https://www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
diff --git a/26395-8.zip b/26395-8.zip
new file mode 100644
index 0000000..8814b0e
--- /dev/null
+++ b/26395-8.zip
diff --git a/26395-h.zip b/26395-h.zip
new file mode 100644
index 0000000..e99a4b3
--- /dev/null
+++ b/26395-h.zip
diff --git a/26395-h/26395-h.htm b/26395-h/26395-h.htm
new file mode 100644
index 0000000..6445af1
--- /dev/null
+++ b/26395-h/26395-h.htm
@@ -0,0 +1,8681 @@
+
+<!DOCTYPE html
+PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd">
+
+<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source, using XSLT. If you find any mistakes, please edit the XML source. -->
+<html lang="nl-1900">
+<head>
+<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=ISO-8859-1">
+
+<title>Cesar Cascabel: Over het IJs en door de Steppe</title>
+<link rel="schema.DC" href="http://dublincore.org/documents/1998/09/dces/">
+<meta name="author" content="Jules Verne">
+<meta name="DC.Creator" content="Jules Verne">
+<meta name="DC.Title" content="Cesar Cascabel: Over het IJs en door de Steppe">
+<meta name="DC.Date" content="#####">
+<meta name="DC.Language" content="nl-1900"><style type="text/css">
+/* Standard CSS stylesheet */
+
+
+
+body
+{
+font: 100%/1.2em "Times New Roman", Times, serif;
+margin: 1.58em 16%;
+text-align: left;
+}
+
+.titlePage
+{
+border: #DDDDDD 2px solid;
+margin: 3em 0% 7em 0%;
+padding: 5em 10% 6em 10%;
+}
+
+h1.docTitle
+{
+font-size:1.6em;
+line-height:2em;
+}
+
+h2.byline
+{
+font-size:1.1em;
+font-weight:normal;
+line-height:1.44em;
+}
+
+span.docAuthor
+{
+font-size:1.2em;
+font-weight:bold;
+}
+
+h2.docImprint
+{
+font-size:1.2em;
+font-weight:normal;
+}
+
+.transcribernote
+{
+background-color:#DDE;
+border:black 1px dotted;
+color:#000;
+font-family:sans-serif;
+font-size:80%;
+margin:2em 5%;
+padding:1em;
+}
+
+.div0
+{
+padding-top: 5.6em;
+}
+
+.div1
+{
+padding-top: 4.8em;
+}
+
+.index
+{
+font-size: 80%;
+}
+
+.div2
+{
+padding-top: 3.6em;
+}
+
+.div3, .div4, .div5
+{
+padding-top: 2.4em;
+}
+
+.footnotes .body,
+.footnotes .div1
+{
+padding: 0;
+}
+
+h1, h2, h3, h4, h5, h6, .pseudoh1, .pseudoh2, .pseudoh3, pseudoh4
+{
+clear: both;
+font-style: normal;
+text-transform: none;
+}
+
+h3, .pseudoh3
+{
+font-size:1.2em;
+line-height:1.2em;
+}
+
+h3.label
+{
+font-size:1em;
+line-height:1.2em;
+margin-bottom:0;
+}
+
+h4, pseudoh4
+{
+font-size:1em;
+line-height:1.2em;
+}
+
+h4.lghead
+{
+margin-left:10%;
+margin-right:10%;
+
+}
+
+.alignleft
+{
+text-align:left;
+}
+
+.alignright
+{
+text-align:right;
+}
+
+.alignblock
+{
+text-align:justify;
+}
+
+p.tb, hr.tb
+{
+margin-top: 1.6em;
+margin-bottom: 1.6em;
+margin-left: auto;
+margin-right: auto;
+text-align: center;
+}
+
+p.poetry
+{
+margin:0 10% 1.58em;
+}
+
+span.hemistich /* invisible text to achieve visual effect of hemistich indentation. */
+{
+color: white;
+}
+
+p.line
+{
+margin:0 10%;
+}
+
+p.argument, p.note, p.tocArgument
+{
+font-size:0.9em;
+line-height:1.2em;
+text-indent:0;
+}
+
+p.argument, p.tocArgument
+{
+margin:1.58em 10%;
+}
+
+p.tocChapter
+{
+margin:1.58em 0%;
+}
+
+p.tocSection
+{
+margin:0.7em 5%;
+}
+
+
+div.epigraph
+{
+font-size:0.9em;
+line-height:1.2em;
+width: 60%;
+margin-left: auto;
+}
+
+.epigraph .bibl
+{
+text-align: right;
+}
+
+.epigraph .poem
+{
+margin-left: 0;
+}
+
+.epigraph .line
+{
+margin-left: 0;
+text-indent: 0;
+}
+
+.trailer
+{
+clear: both;
+padding-top: 2.4em;
+padding-bottom: 1.6em;
+}
+
+.floatLeft
+{
+float:left;
+margin:10px 10px 10px 0;
+}
+
+.floatRight
+{
+float:right;
+margin:10px 0 10px 10px;
+}
+
+p.figureHead
+{
+font-size:100%;
+text-align:center;
+}
+
+.figure p
+{
+font-size:80%;
+margin-top:0;
+text-align:center;
+}
+
+p.smallprint,li.smallprint
+{
+color:#666666;
+font-size:80%;
+}
+
+span.parnum
+{
+font-weight: bold;
+}
+
+.leftnote
+{
+font-size:0.8em;
+height:0;
+left:1%;
+line-height:1.2em;
+position:absolute;
+text-indent:0;
+width:14%;
+}
+
+.pagenum
+{
+display:inline;
+font-size:70%;
+font-style:normal;
+margin:0;
+padding:0;
+position:absolute;
+right:1%;
+text-align:right;
+}
+
+a.noteref
+{
+font-size: 80%;
+text-decoration: none;
+vertical-align: 0.25em;
+}
+
+
+.red
+{
+color: red;
+}
+
+.displayfootnote
+{
+display: none;
+}
+
+div.footnotes
+{
+margin-top: 1em;
+padding: 0;
+}
+
+hr.fnsep
+{
+margin-left: 0;
+margin-right: 0;
+text-align: left;
+width: 25%;
+}
+
+p.footnote
+{
+font-size: 80%;
+margin-bottom: 0.5em;
+margin-top: 0.5em;
+}
+
+p.footnote .label
+{
+float: left;
+text-align:left;
+width:2em;
+}
+
+.footnotes td, .footnotes th, .footnotes .tablecaption
+{
+font-size: 80%;
+}
+
+.centertable
+{
+/* center the table */
+margin: 0px auto;
+}
+
+.poem
+{
+margin-left:5%;
+position:relative;
+text-align:left;
+width:90%;
+}
+
+.poem h4
+{
+font-weight:normal;
+margin-left:5em;
+}
+
+.poem .linenum
+{
+color:#777;
+font-size:90%;
+left:-2.5em;
+margin:0;
+position:absolute;
+text-align:center;
+text-indent:0;
+top:auto;
+width:1.75em;
+}
+
+.versenum
+{
+font-weight:bold;
+}
+
+/* right aligned page number in table of contents */
+.tocPagenum, .flushright
+{
+position: absolute;
+right: 16%;
+top: auto;
+}
+
+.footnotes .line
+{
+font-size:80%;
+margin:0 5%;
+}
+
+.poem .i0
+{
+display:block;
+margin-left:2em;
+}
+
+.poem .i1
+{
+display:block;
+margin-left:3em;
+}
+
+.poem .i2
+{
+display:block;
+margin-left:4em;
+}
+
+.poem .i3
+{
+display:block;
+margin-left:5em;
+}
+
+.poem .i4
+{
+display:block;
+margin-left:6em;
+}
+
+.poem .i5
+{
+display:block;
+margin-left:7em;
+}
+
+.poem .i6
+{
+display:block;
+margin-left:8em;
+}
+
+.poem .i7
+{
+display:block;
+margin-left:9em;
+}
+
+.poem .i8
+{
+display:block;
+margin-left:10em;
+}
+
+.poem .i9
+{
+display:block;
+margin-left:11em;
+}
+
+span.corr
+{
+border-bottom:1px dotted red;
+}
+
+span.abbr
+{
+border-bottom:1px dotted gray;
+}
+
+span.measure
+{
+border-bottom:1px dotted green;
+}
+
+.letterspaced
+{
+letter-spacing:0.2em;
+}
+
+.smallcaps
+{
+font-variant:small-caps;
+}
+
+
+.caps
+{
+text-transform:uppercase;
+}
+
+.fraktur
+{
+font-family: 'Walbaum-Fraktur';
+}
+
+hr
+{
+clear:both;
+height:1px;
+margin-left:auto;
+margin-right:auto;
+margin-top:1em;
+text-align:center;
+width:45%;
+}
+
+h2.docImprint,h1.docTitle,h2.byline,h2.docTitle,.aligncenter,div.figure
+{
+text-align:center;
+}
+
+h1,h2
+{
+font-size:1.44em;
+line-height:1.5em;
+}
+
+h1.label,h2.label
+{
+font-size:1.2em;
+line-height:1.2em;
+margin-bottom:0;
+}
+
+h5,h6
+{
+font-size:1em;
+font-style:italic;
+line-height:1em;
+}
+
+p,p.initial
+{
+text-indent:0;
+}
+
+p.firstlinecaps:first-line
+{
+text-transform: uppercase;
+}
+
+p.dropcap:first-letter
+{
+float: left;
+clear: left;
+margin: 0em 0.05em 0 0;
+padding: 0px;
+line-height: 0.8em;
+font-size: 420%;
+vertical-align:super;
+}
+
+.poem
+{
+padding: .5em 0% .5em 0%;
+}
+
+p.quote,div.blockquote,div.argument
+{
+font-size:0.9em;
+line-height:1.2em;
+margin:1.58em 5%;
+}
+
+.pagenum a, a.noteref:hover, a.hidden:hover, a.hidden
+{
+text-decoration:none;
+}
+
+
+ul { list-style-type: disc; }
+ol { list-style-type: decimal; }
+ol.AL { list-style-type: lower-alpha; }
+ol.AU { list-style-type: upper-alpha; }
+ol.RU { list-style-type: upper-roman; }
+ol.RL { list-style-type: lower-roman; }
+.lsoff { list-style-type: none; }
+
+.castlist, .castitem { list-style-type: none; }
+
+
+
+
+
+/* Supplement CSS stylesheet "style/arctic.css.xml
+" */
+
+
+
+body
+{
+background: #FFFFFF;
+font-family: "Times New Roman", Times, serif;
+}
+
+body, a.hidden
+{
+color: black;
+}
+
+h1, h2, h3, h4, h5, h6, .pseudoh1, .pseudoh2, .pseudoh3, .pseudoh4
+{
+color: #001FA4;
+font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;
+}
+
+p.byline
+{
+font-style: italic;
+margin-bottom: 2em;
+}
+
+.figureHead, .noteref, span.leftnote, p.legend, .versenum, .stage
+{
+color: #001FA4;
+}
+
+.rightnote, .pagenum, .linenum, .pagenum a
+{
+color: #AAAAAA;
+}
+
+a.hidden:hover, a.noteref:hover
+{
+color: red;
+}
+
+p.dropcap:first-letter
+{
+color: #001FA4;
+font-weight: bold;
+}
+
+
+
+</style></head>
+<body>
+
+
+<pre>
+
+The Project Gutenberg EBook of Cesar Cascabel, Deel 2, by Jules Verne
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Cesar Cascabel, Deel 2
+       Over het IJs en door de Steppe
+
+Author: Jules Verne
+
+Release Date: August 23, 2008 [EBook #26395]
+
+Language: Dutch
+
+Character set encoding: ISO-8859-1
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK CESAR CASCABEL, DEEL 2 ***
+
+
+
+
+Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed
+Proofreading Team at https://www.pgdp.net/
+
+
+
+
+
+
+</pre>
+
+
+<div class="front">
+<div class="transcribernote">
+<p>Dit is deel twee van Cesar Cascabel. Deel &eacute;&eacute;n, <i>Cesar Cascabel: &#8220;De Schoone Zwerfster&#8221;</i>, is beschikbaar in Project Gutenberg als eboek nummer <a href="https://www.gutenberg.org/etext/26143">26143</a>.
+
+
+</p>
+</div>
+<div class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><p class="aligncenter">Cesar Cascabel.
+
+
+</p>
+</div>
+<div class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/titlepage.gif" alt="Oorspronkelijke titelpagina." width="469" height="720"></div><p>
+
+</p>
+</div>
+<div class="titlePage">
+<h1 class="docTitle">Wonderreizen.</h1>
+<h2 class="byline"><span class="docAuthor">Jules Verne</span></h2>
+<h1 class="docTitle">Cesar Cascabel</h1>
+<h2 class="docTitle">Over het IJs en door de Steppe</h2>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/logo.gif" alt="Uitgeverslogo." width="193" height="215"></div>
+<h2 class="docImprint">Amsterdam<br>
+Uitgevers-Maatschappy &#8220;Elsevier&#8221;
+</h2>
+</div><div id="toc" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="normal">Inhoud.</h2>
+<ol class="lsoff">
+<li>&nbsp; <span class="tocPagenum">Bladz.</span>
+
+
+</li>
+<li>I. <a href="#ch1">In de Behringstraat</a> <span class="tocPagenum">1</span>
+
+</li>
+<li>II. <a href="#ch2">Tusschen twee stroomen</a> <span class="tocPagenum">17</span>
+
+</li>
+<li>III. <a href="#ch3">Drijvende</a> <span class="tocPagenum">35</span>
+
+</li>
+<li>IV. <a href="#ch4">Van den 16<sup>den</sup> tot den 2<sup>den</sup> december</a> <span class="tocPagenum">48</span>
+
+</li>
+<li>V. <a href="#ch5">De Liakhoff-eilanden</a> <span class="tocPagenum">64</span>
+
+</li>
+<li>VI. <a href="#ch6">De overwintering</a> <span class="tocPagenum">81</span>
+
+</li>
+<li>VII. <a href="#ch7">Een slimme streek van Cascabel</a> <span class="tocPagenum">94</span>
+
+</li>
+<li>VIII. <a href="#ch8">Het land der Jakoeten</a> <span class="tocPagenum">109</span>
+
+</li>
+<li>IX. <a href="#ch9">Tot aan de Obi-rivier</a> <span class="tocPagenum">124</span>
+
+</li>
+<li>X. <a href="#ch10">Van de Obi naar het Oeral-gebergte</a> <span class="tocPagenum">135</span>
+
+</li>
+<li>XI. <a href="#ch11">Het Oeral-gebergte</a> <span class="tocPagenum">153</span>
+
+</li>
+<li>XII. <a href="#ch12">Einde van de reis, maar niet van de geschiedenis</a> <span class="tocPagenum">167</span>
+
+</li>
+<li>XIII. <a href="#ch13">Een lange dag</a> <span class="tocPagenum">182</span>
+
+</li>
+<li><span class="corr" id="xd0e246" title="Bron: III">XIV</span>. <a href="#ch14">Een slot dat door iedereen wordt toegejuicht</a> <span class="tocPagenum">196</span>
+
+</li>
+<li><span class="corr" id="xd0e256" title="Bron: XIV">XV</span>. <a href="#ch15">Besluit</a> <span class="tocPagenum">212</span></li>
+</ol>
+</div>
+</div>
+<div class="body"><span class="pagenum">[<a id="pb1" href="#pb1">1</a>]</span><div id="ch1" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="super">Over het IJs en door de Steppe.</h2>
+<h2 class="label">I.</h2>
+<h2 class="normal">In de Behringstraat.</h2>
+<p>De Behringstraat, door welke de Behringzee verbonden wordt met de Noordelijke IJszee, is een zeearm van betrekkelijk geringe
+breedte. Zij ligt in dezelfde richting en op gelijke wijze als het Nauw van Calais gelegen is tusschen het Engelsche Kanaal
+en de Noordzee, maar is driemaal zoo breed. Van kaap Gris-Nez op de fransche kust tot aan Zuid-Voorland op de engelsche is
+een afstand van niet meer dan zes of zeven mijlen. Numana in Siberi&euml; ligt ongeveer twintig mijlen van <span class="corr" id="xd0e275" title="Bron: Port Clarence">Port-Clarence</span> in Alaska.
+
+</p>
+<p>De <i>Schoone Zwerfster</i>, na hare laatste halte op de amerikaansche kust verlaten te hebben, zette thans koers naar Numana; het naastbijgelegene punt
+van het aziatische strand.
+
+</p>
+<p>Zonder eenigen twijfel zou het voor Cascabel voordeeliger geweest zijn, indien hij de Behringzee in schuinsche richting had
+kunnen oversteken. Hij had zich dan niet op zulk eene hooge breedte behoeven te begeven en ware een heel eind beneden den
+poolcirkel gebleven. Zijn koers zou dan ten naasten bij zuidwest geweest zijn, met het eiland Sint Laurens tot eindpunt. Dit
+is een tamelijk groot eiland, bewoond door verschillende Eskimo-stammen, die even vreedzaam en vriendelijk zijn als de inboorlingen
+van Port-Clarence. Haren tocht vervolgens voortzettende, zou de karavaan de golf van Anadyr voorbij getrokken en aan kaap
+Navarino beland zijn, om van daar den rit door de uitgestrekte vlakten van <span class="pagenum">[<a id="pb2" href="#pb2">2</a>]</span>zuidelijk Siberi&euml; te ondernemen. Maar dit zou eene veel langere reis over zee, of om juister te spreken over het ijsveld geweest
+zijn en daaraan konden groote gevaren en moeilijkheden verbonden zijn. Het is dus duidelijk dat zij de voorkeur moesten geven
+aan de richting welke hen het spoedigst weder op het vasteland bracht. Daarom werd er geene verandering meer gebracht in hun
+oorspronkelijk reisplan, hetgeen hierin bestond dat zij rechtstreeks op Numana aanhielden, met het voornemen om op het eiland
+Diomedes eenigen tijd rust te nemen. Dit eilandje, of liever dit rotsblok, ligt midden in de Behringstraat en is als het ware
+daar neergelegd om als rustpunt te dienen.
+
+</p>
+<p>Hadden zij een vaartuig tot hunne beschikking gehad waarop zij den reiswagen met toebehooren hadden kunnen zetten, dan zou
+Sergius hun wel eene andere richting aan de hand gedaan hebben. Uitgaande van <span class="corr" id="xd0e289" title="Bron: Port Clarence">Port-Clarence</span> had hij den steven zuidwaarts gewend naar het Behring-eiland, eene geliefkoosde verblijfplaats voor robben en andere zeedieren.
+Van daar zou hij naar eene der havens op de kust van Kamschatka, misschien wel naar <span class="corr" id="xd0e292" title="Bron: Petropaulovsk">Petropavlovsk</span>, de hoofdstad dier provincie, overgestoken zijn. Maar een vaartuig bezaten zij niet, en de kortste weg, die hen het spoedigst
+op den aziatischen wal zou doen aanlanden, was en bleef dus de beste.
+
+</p>
+<p>De zee heeft in de Behringstraat geen groote diepte. Het is gebleken dat de bodem zich, sedert het ijs-tijdperk, langzaam
+maar voortdurend heeft opgeheven, zoodat het niet tot de onmogelijkheden behoort dat in eene verre toekomst Azi&euml; en Amerika
+weder door eene strook land aaneengehecht zullen worden. Dat zou dan de brug wezen, die Cascabel wenschte dat er gemaakt zou
+worden, of liever een landtong, waarover men van het eene werelddeel naar het andere komen kon. Voor het reizigersverkeer
+zou dit wel nuttig wezen, maar de scheepvaart zou er slecht mede gediend zijn want de walvischvaarders zouden niet meer in
+de Noordelijke IJszee kunnen komen. Er zou dan weder een De Lesseps moeten komen om eenen doorgang in de landengte te graven.
+Maar dat zijn in elk geval dingen waar de achterkleinkinderen van onze verre achterneven zich eerst mede bezig zullen moeten
+houden.
+
+</p>
+<p>De hydrographische opnemingen en loodingen in verschillende deelen der Straat hebben aan het licht gebracht dat het vaarwater
+aan de aziatische kust, langs het Tchouktchi-schiereiland, het diepste is. Daar heeft men den koudwaterstroom die uit het
+Noorden komt, terwijl daarentegen de warmwaterstroom de amerikaansche kust bespoelt, waar het vaarwater het minst diep is.
+
+</p>
+<p>Dicht bij het <span class="corr" id="xd0e301" title="Bron: Tcho&uuml;ktchi-schiereiland">Tchouktchi-schiereiland</span> en het eiland Kolioutchine, <span class="pagenum">[<a id="pb3" href="#pb3">3</a>]</span>in de golf van dien naam, is het schip van Nordenskj&ouml;ld, de <i>Vega</i>, twaalf jaren na de gebeurtenissen die wij verhalen, in het ijs vastgeraakt. Het was behouden door de noordoostelijke passage
+heengekomen en heeft gedurende negen maanden, van den 26<sup>sten</sup> September 1878 tot den 15<sup>den</sup> Juli 1879 op deze plek overwinterd.
+
+</p>
+<p>De Cascabels waren dus op den 21<sup>sten</sup> October onder vrij gunstige omstandigheden vertrokken. Het was droog, koud weder. De sneeuwstorm had opgehouden, de wind
+was gaan liggen en een weinig naar het Noorden gedraaid. De hemel vertoonde een eentonig vlak van grauwe wolken. Ternauwernood
+konden zij vermoeden waar de zon achter dit wolkendak gezocht moest worden; hare in zeer schuinsche richting vallende stralen
+schenen er nergens doorheen. Op den middag, als de zon het hoogst stond, kwam zij niet meer dan enkele graden boven den gezichteinder.
+
+</p>
+<p>V&oacute;&oacute;r dat zij van <span class="corr" id="xd0e322" title="Bron: Port Clarence">Port-Clarence</span> vertrokken waren hadden zij eene zeer verstandige afspraak gemaakt, namelijk dat de tocht niet voortgezet zou worden zoodra
+het donker begon te worden. Het ijsveld was op vele plaatsen met scheuren doorsneden, welke zij niet konden vermijden wanneer
+zij ze niet zien konden, hetgeen licht aanleiding had kunnen geven tot een ernstig ongeval. Daarom hadden zij de bepaling
+gemaakt dat zoodra zij niet verder voor zich uit konden zien dan een honderdtal schreden, de rit gestaakt moest worden. Het
+was beter dat zij desnoods veertien dagen besteedden over de twintig mijlen die zij afteleggen hadden, dan dat zij op den
+tast verder gingen terwijl zij geen zicht meer hadden.
+
+</p>
+<p>Het had vierentwintig uren aan &eacute;&eacute;n stuk gesneeuwd, zoodat het ijsveld bedekt lag met een dik sneeuwtapijt, dat door de vorst
+vast en effen gemaakt was. Dit maakte het rijden minder bezwaarlijk, maar het was wenschelijk dat het nu, terwijl zij onderweg
+waren, niet meer zou gaan sneeuwen. Alles zou dan als van zelf gaan. De eenige hinderpalen welke zij konden ontmoeten, waren
+ijsschotsen, die op de plaatsen waar de koude en de warme stroom zich kruisen, op elkander gekruid konden wezen. Waar dit
+het geval was zouden zij eenen omweg hebben te maken, want over zulk een hobbelig en glibberig terrein konden zij de <i>Schoone Zwerfster</i> niet heenkrijgen.
+
+</p>
+<p>Zooals reeds gezegd is, waren Cornelia, Kayette en Napoleona binnen in den reiswagen gegaan. Teneinde den last zoo licht mogelijk
+te maken, zouden al de reizigers van het mannelijke geslacht te voet er bij loopen.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p004.jpg" alt="Het ijsveld was op vele plaatsen met scheuren doorsneden. (Zie bladz. 3.)" width="504" height="720"><p class="figureHead">Het ijsveld was op vele plaatsen met scheuren doorsneden. (Zie bladz. <a href="#pb3" class="pageref">3</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Zij hadden ook eene geregelde marsch-orde bepaald. Jan zou een eind vooruitloopen teneinde den weg te verkennen. Dit was hem
+<span class="pagenum">[<a id="pb5" href="#pb5">5</a>]</span>goed toevertrouwd; hij had een kompas bij zich, en ofschoon er niet veel vaste punten waren waar hij zijne richting met zekerheid
+op bepalen kon, wist hij toch vrij nauwkeurig den koers naar het Westen te houden.
+
+</p>
+<p>Kruidnagel leidde de twee paarden, Vermout en Gladiator, bij den teugel teneinde ze staande te houden als zij soms struikelden;
+maar zij waren met scherpe hoeven beslagen en stonden dus tamelijk vast op hunne beenen. Bovendien waren er op het vlakke
+ijs niet veel oneffenheden waar zij tegen op konden tornen.
+
+</p>
+<p>Naast het rijtuig liepen Sergius en Cesar Cascabel, evenals de anderen in pelzen gewikkeld, met hunne sneeuwbrillen op. Zij
+kortten zich den weg met druk te praten.
+
+</p>
+<p>Wat Sander aangaat, dien kwajongen hadden zij geene vaste plaats kunnen aanwijzen, want hij zou er zich toch niet aan gehouden
+hebben. Hij liep heen en weer, nu voor dan achter, evenals de twee honden; ook speelde hij nu en dan glijbaantje. Maar zijn
+vader had niet willen hebben dat hij zijne Eskimo-sneeuwschoenen aandeed, wat hem niet weinig verdroot.
+
+</p>
+<p>&#8212;Met die schaatsen, zeide hij, zou ik in een uur of wat aan den overkant zijn.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zoudt gij daaraan hebben? vroeg Cascabel, onze paarden kunnen toch niet schaatsen rijden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat moet ik hen nog eens leeren, was het antwoord en de knaap duikelde, uit louter dartelheid, over zijn hoofd.
+
+</p>
+<p>Intusschen waren Cornelia, Kayette en Napoleona in de keuken bezig. Uit de kachelpijp steeg een kleine rookkolom op, die aanduidde
+dat het eten al stond te koken. In de goed gesloten vertrekjes van den wagen hadden zij geen hinder van de koude, maar zij
+moesten voor de voetgangers zorgen. Daarom stond er altijd thee op het vuur en een paar koppen daarvan, met een scheut russischen
+vodka-brandewijn er in, werden nu en dan naar buiten gestoken.
+
+</p>
+<p>Voor de paarden hadden zij het noodige voeder medegenomen, bestaande in gedroogd hooi dat zij van de Eskimo&#8217;s te Port-Clarence
+gekocht hadden en waar de beesten gretig van aten. De honden, Wagram en Marengo, kregen elandenvleesch zooveel zij lustten.
+
+</p>
+<p>Bovendien is er op het ijsveld niet zoo&#8217;n volslagen gebrek aan wild als men misschien denken zou. Duizenden ptarmigans en
+wilde eenden werden af en toe door de honden opgejaagd en deze vogels, zoo goed mogelijk klaargemaakt en van hun traanachtigen
+bijsmaak ontdaan, waren redelijk goed te eten. Maar de provisiekamer van Cornelia was ruimschoots van het noodige voorzien
+en <span class="pagenum">[<a id="pb7" href="#pb7">7</a>]</span>het werd dus, om geen noodeloos oponthoud te hebben, beter gevonden dat Sergius en Jan gedurende den overtocht hunne geweren
+met rust lieten.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p006.jpg" alt="Duizenden vogels werden door de honden opgejaagd. (Zie bladz. 5.)" width="501" height="720"><p class="figureHead">Duizenden vogels werden door de honden opgejaagd. (Zie bladz. <a href="#pb5" class="pageref">5</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Andere dieren, zooals robben, die in deze streken in menigte worden aangetroffen, kwamen zij in de eerste uren volstrekt niet
+tegen.
+
+</p>
+<p>Zij waren met goeden moed op weg gegaan, maar het duurde niet lang of de reizigers raakten onder den naargeestigen indruk
+dien deze onafzienbare vlakte, waar niets te zien was dan witte sneeuw en grauwe lucht, op ieder maken moest. Omstreeks elf
+uur waren de rotspunten van <span class="corr" id="xd0e376" title="Bron: Port Clarence">Port-Clarence</span> en ook het hooge land van kaap Prins van Wales in het geheel niet meer te onderscheiden. Verder dan eene halve mijl afstands
+konden zij niet voor zich uitzien en er zou dus heel wat tijd verloopen v&oacute;&oacute;r dat zij de Oostkaap en de bergachtige kust van
+het Tchouktchi-schiereiland in het oog konden krijgen. Dit was jammer genoeg, want als zij deze vaste punten tot richtsnoer
+hadden kunnen nemen, ware het volgen van de goede richting veel minder bezwaarlijk geweest.
+
+</p>
+<p>Het eiland Diomedes, dat ongeveer halverwege in de straat gelegen is, bestaat uit eene vlakke rotsachtige massa en steekt
+in het geheel niet boven den waterspiegel uit. Het is bovendien met sneeuw bedekt en zij konden dus niet te weten komen of
+zij er op waren voor dat zij de wielen op den harden grond hoorden kraken. Jan had geen anderen gids dan zijn kompas, maar
+met behulp daarvan wist hij de <i>Schoone Zwerfster</i>, al ging het ook langzaam, toch vrij wel in de goede richting te houden.
+
+</p>
+<p>Al voortstappende, hadden Sergius en Cesar Cascabel het voortdurend over de omstandigheden waarin zij verkeerden. Hun tocht
+over den toegevroren zeearm, die hun vrij gemakkelijk had toegeschenen v&oacute;&oacute;r dat zij er aan begonnen en die ook weinig beteekenen
+zou als zij hem eenmaal achter den rug hadden, bleek nu zij er mede bezig waren alles behalve zonder gevaar.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het is toch geen kleinigheid wat wij ondernomen hebben, zeide Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat zal wel waar zijn, antwoordde Sergius. De Behringstraat overtetrekken met zoo&#8217;n zwaren reiswagen, is iets waar niet ieder
+aan zou durven denken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zal ik u zeggen, mijnheer Sergius? Als iemand eenmaal het denkbeeld in zijn hoofd gekregen heeft om naar zijn land terug
+te willen, dan is het een knap man die hem tegenhoudt! Ware het alleen maar te doen om een honderd of wat mijlen af te leggen
+door het verre Westen of door Siberi&euml;, daar zou ik mijne hand <span class="pagenum">[<a id="pb8" href="#pb8">8</a>]</span>niet voor omdraaien. Dan zou ik ten minste op vasten grond zijn en geen kans loopen om hier of daar in een gat of eene scheur
+weg te zinken. Maar twintig mijlen over een bevroren waterplas, met eenen wagen en alles wat er bij behoort, is heel wat anders.
+Ik zou drommels graag willen dat het al achter den rug was! Het bezwaarlijkste, of althans het gevaarlijkste gedeelte van
+onze reis waren wij dan voorbij.
+
+</p>
+<p>&#8212;Met dat vooruitzicht moet gij u maar troosten, mijn waarde Cascabel. Maar vooral moet gij uw best doen om met de <i>Schoone Zwerfster</i>, zoodra zij aan den overkant is, zoo spoedig mogelijk in de zuidelijke streken van Siberi&euml; te komen. Want de kust te volgen
+onder de felste winterkoude, zou uiterst gevaarlijk wezen. Te Numana moeten wij terstond in zuidwestelijke richting verder
+gaan en in het eene of andere bewoonde plaatsje trachten te overwinteren.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is ook mijn plan, mijnheer Sergius. Maar gij moet wel goed bekend wezen in dit land?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik ken eigenlijk niets anders dan de streek tusschen Jakoutsk en Okhotsk, want die ben ik doorgetrokken nadat ik gevlucht
+was. Van het gedeelte tusschen de europeesche grens en Jakoutsk weet ik mij niets anders te herinneren dan de onbeschrijfelijke
+vermoeienissen waar de veroordeelde bannelingen op hunne reis dag en nacht mede te worstelen hebben. Dat is een lijden wat
+ik mijnen doodsvijand niet toe zou wenschen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar mijnheer Sergius, hebt gij in het geheel geen hoop meer om in uw land terug te komen, als vrij man wel te verstaan?
+Zou de regeering dat nimmer toestaan?
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat zou alleen dan gebeuren kunnen, was Sergius&#8217; antwoord, als de Czaar eene algemeene amnestie verleende, waarin zoowel
+graaf Narkine als al de andere politieke veroordeelden, die tegelijk met hem verbannen zijn, deelden. Of er omstandigheden
+zullen voorkomen waardoor dit waarschijnlijk gemaakt zal worden, kan niemand vooruit weten, mijn goede Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het moet toch treurig zijn, in ballingschap te moeten leven. Het is alsof men uit zijn huis gejaagd is.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, en dan te moeten leven ver van alles wat men liefheeft; van mijn ouden vader dien ik zoo gaarne nog eens zou willen zien!
+
+</p>
+<p>&#8212;Gij zult hem terugzien, mijnheer Sergius! Vertrouw maar op het woord van een ouden kermisklant, die meer dan eens de toekomst
+geraden heeft, terwijl hij niets anders deed dan de lieden hun fortuin zeggen. Ik ben overtuigd dat gij met ons te Perm komen
+zult. Gij zijt immers nu een lid van den troep van Cascabel? Ik <span class="pagenum">[<a id="pb9" href="#pb9">9</a>]</span>moet u noodzakelijk een goocheltoer of wat leeren; dat kan bij gelegenheid te pas komen, zonder nog den goocheltoer te rekenen
+dien wij de russische politie zullen leveren als wij u onder haar neus in uw land terugbrengen.
+
+</p>
+<p>Dit was een inval die Cesar deed schateren van lachen. Wat een idee! Graaf Narkine, een russische adellijke heer, zou net
+als hij met gewichten spelen, op flesschen balanceeren, aardigheden verkoopen tegen een clown en met het centenbakje rondgaan!
+
+</p>
+<p>Tegen drie uur des namiddags kon de <i>Schoone Zwerfster</i> niet verder. Het was nog wel niet donker, maar het reeds zoo beperkte gezichtsveld werd door een dikken mist nog kleiner
+gemaakt. Jan keerde om, kwam bij de anderen terug en waarschuwde dat het beste was halt te houden dewijl het al te bezwaarlijk
+werd den tocht voort te zetten.
+
+</p>
+<p>Bovendien waren zij op eene plek gekomen waar de stroom, die uit het oostelijke vaarwater komt, zich voelen laat en zooals
+Sergius voorzien had, was de ijsvlakte hier veel meer ongelijk en hobbelig, hetgeen ondanks de sneeuwlaag duidelijk te merken
+viel. Het rijden ging met hevige schokken gepaard, de paarden struikelden bijna bij iederen tred en ofschoon ze nog pas een
+halven dag geloopen hadden, waren zij reeds erg vermoeid.
+
+</p>
+<p>De karavaan had op dit eerste gedeelte van haren tocht niet meer dan hoogstens twee mijlen afgelegd.
+
+</p>
+<p>Zoodra de wagen stilstond kwamen Cornelia en Napoleona te voorschijn, zorgvuldig van het hoofd tot de voeten in bont gewikkeld,
+want het was een plotselinge overgang van tien graden boven het vriespunt binnen, tot tien graden daar beneden buiten den
+wagen. Kayette, die aan de gure winters in Alaska gewend was, deed echter niet veel moeite om zich tegen de koude te dekken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Gij moet u warmer aankleeden, Kayette, zeide Jan. Ge loopt anders gevaar ko&ucirc; te vatten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik ben niet bang voor de koude, was haar antwoord. Bij ons, in de buurt van Youkon, worden wij daar wel tegen gehard.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het is toch niet voorzichtig, Kayette.
+
+</p>
+<p>&#8212;Jan heeft gelijk, kwam nu Cascabel tusschenbeide. Gij moet iets warms om gaan doen, mijn kwakkeltje. Ik waarschuw je dat
+ik, als je verkouden wordt, zelf voor dokter spelen zal en dat zal je niet meevallen. Als het niet anders kan snijd ik je
+hoofd af om te maken dat je niet niezen kunt!
+
+</p>
+<p>Dat was iets om niet me&ecirc; te spotten, en de Indiaansche begreep dat er niets ander opzat dan zich ook in het bont te steken.
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb10" href="#pb10">10</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p010.jpg" alt="Het noodige werd gedaan om op deze plek den nacht door te brengen. (Zie bladz. 11.)" width="488" height="720"><p class="figureHead">Het noodige werd gedaan om op deze plek den nacht door te brengen. (Zie bladz. <a href="#pb11" class="pageref">11</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb11" href="#pb11">11</a>]</span></p>
+<p>Het noodige werd vervolgens gedaan om op deze plek den nacht door te brengen, wat trouwens niet veel om het lijf had. Er was
+geen bosch in de buurt en dus geen hout te hakken, geen brandstof en dus geen vuur aanteleggen, geen gras en dus niets voor
+de paarden te snijden, alleen was er de <i>Schoone Zwerfster</i> met al hare geriefelijkheid, hare gezellige vertrekken, hare warme slaapplaatsen en hare tafel die reeds gedekt stond.
+
+</p>
+<p>Evenwel moest er gezorgd worden dat Vermout en Gladiator het noodige voeder kregen uit den voorraad hooi dien zij uit Port-Clarence
+hadden medegenomen. Toen dat gedaan was werden de beide paarden geheel in warme dekens gewikkeld en konden zij tot den volgenden
+dag rust nemen. Ook werden de papegaai in zijne kooi en de aap in zijn hok niet vergeten, terwijl de twee honden zich te goed
+deden aan gedroogd elandenvleesch, dat hun best scheen te smaken.
+
+</p>
+<p>Toen de dieren verzorgd waren, gebruikten de reizigers hun avondmaaltijd, of om juister te spreken, want het was nog vroeg
+op den dag, hun middagmaal waarbij het weder aan eetlust niet ontbrak.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik houd het er voor, merkte Cascabel op, dat het wel voor het eerst zal wezen dat er door fransche reizigers zulk een goed
+maal midden in de Behringstraat gedaan wordt.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is wel waarschijnlijk, antwoordde Sergius, maar v&oacute;&oacute;r dat wij een dag of drie, vier verder zijn, hoop ik dat wij weder
+met elkaar aan tafel zullen zitten, maar dan op den vasten grond.
+
+</p>
+<p>&#8212;Te Numana? vroeg Cornelia.
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen op het eilandje Diomedes, waar wij een paar dagen rust zullen houden. Wij komen met den wagen zoo langzaam vooruit,
+dat het op zijn minst eene week zal duren voor dat wij het aziatische strand kunnen bereiken.
+
+</p>
+<p>Toen de tafel afgenomen was, dacht niemand meer aan iets anders dan om naar bed te gaan, al was het ook nog pas vijf uur op
+den middag. Het was een aangenaam vooruitzicht na een vermoeienden marsch van eenige uren over een ijsveld, een langen nacht
+op een goed bed onder warme dekens te liggen. Cascabel vond het niet eens noodig eenige voorzorg te nemen voor de veiligheid
+gedurende den nacht, want er was in deze eenzaamheid geen gevaar voor kwaad volk. De honden waren waaksch genoeg om bij het
+minste teeken van onraad de slapers in de <i>Schoone Zwerfster</i> wakker te maken.
+
+</p>
+<p>Intusschen stond Sergius toch nog een paar maal in den nacht op om zich te overtuigen dat er geen verandering in den toestand
+<span class="pagenum">[<a id="pb12" href="#pb12">12</a>]</span>van het ijs kwam, hetgeen bij eene daling in de temperatuur licht het geval had kunnen zijn en waarover hij zich het meest
+ongerust maakte. Maar het weer bleef bestendig, de wind was noord-oost en niet bijzonder sterk.
+
+</p>
+<p>Den volgenden ochtend werd de tocht onder dezelfde omstandigheden voortgezet. Er gebeurde niets bijzonders en zij hadden eigenlijk
+van niets hinder als van de vermoeienis. Zij legden drie mijlen af, maakten toen weder halt en brachten den tweeden nacht
+door even als den eersten.
+
+</p>
+<p>Den daarop volgenden dag, dat was de 23<sup>ste</sup> October, konden zij niet v&oacute;&oacute;r negenen op marsch gaan en toen was het nog maar nauwelijks licht genoeg.
+
+</p>
+<p>Sergius merkte op dat het minder koud was geworden. In het noordoosten pakten eenige wolken zich aan den gezichteinder samen.
+De thermometer ging een weinig naar boven en ook de drukking van de lucht werd, blijkens den barometer, iets minder.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat bevalt mij maar half Jan, zeide Sergius. Zoo lang wij op het ijsveld zijn, mogen wij niet klagen wanneer het kouder wordt,
+maar de wind begint te draaien en nu gaat ongelukkig de barometer ook naar beneden. Het ergste wat ons overkomen kan is dat
+het minder koud wordt. Let dus vooral goed op het ijs Jan, houd op alles het oog en denk er aan dat gij ons waarschuwen moet
+zoodra gij iets bespeurt dat niet in den haak is.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wees maar gerust, mijnheer Sergius.
+
+</p>
+<p>Ware het eene maand later geweest, dan zou er v&oacute;&oacute;r April weinig kans bestaan hebben op eene verandering als waar Sergius zich
+ongerust over maakte. De vorst zou dan voorgoed ingetreden zijn, maar dit jaar was het een late winter en zooals gewoonlijk
+bij de verandering der seizoenen, kon het gebeuren dat het nog eenigen tijd bij afwisseling ging dooien, waardoor op de eene
+of andere plaats het ijs weder los kon raken. Het ware veel beter geweest wanneer de thermometer, zoolang zij in de Straat
+waren, een vijf-en-twintig of dertig graden beneden het vriespunt gebleven was.
+
+</p>
+<p>Toen zij eindelijk op marsch gingen was het nog maar weinig licht. De laag staande zon was niet in staat de dikke nevellaag
+te doorboren. Bovendien kwamen er aan den horizont een menigte lange, smalle wolken opzetten, die door den zuidelijken wind
+langzamerhand naar het Noorden gejaagd werden.
+
+</p>
+<p>Jan liep vooruit, het oog onafgebroken gericht op de sneeuwlaag die sedert den vorigen dag een weinig weeker geworden was
+en waar hij met iederen stap een eindje in zakte. Zij kwamen dezen <span class="pagenum">[<a id="pb13" href="#pb13">13</a>]</span>dag niet meer dan twee mijlen verder. De nacht ging voorbij zonder dat er iets bijzonders gebeurde.
+
+</p>
+<p>Den volgenden dag, den 24<sup>sten</sup> braken zij te tien uur op. Sergius begon zich nu werkelijk ongerust te maken, want hij had bevonden dat de temperatuur opnieuw
+hooger geworden was, hetgeen in dezen tijd van het jaar, op deze breedte, iets zeer ongewoons moest zijn.
+
+</p>
+<p>Cornelia, Napoleona en Kayette wilden, nu het minder koud was, ook liever te voet den wagen volgen. Met hare eskimo-laarsjes
+aan de voeten, hielden zij de anderen zonder moeite bij. Zij hadden allen hunne sneeuwbrillen opgezet en raakten spoedig gewend
+om door de nauwe spleet, die in deze oogkleppen aangebracht is, heen te zien. Sander vond het wel zoo pleizierig dat zij nu
+met hun allen wandelden; hij sprong en buitelde als een jonge reebok en het was alsof hij van geen vermoeienis wist.
+
+</p>
+<p>De wagen kwam echter niet dan uiterst langzaam vooruit. Diep zakten de wielen in de weeke sneeuw en het trekken werd hoe langer
+hoe bezwaarlijker. Telkens als de banden tegen de scherpe kanten der schotsen en tegen de bobbels op het ijs stootten, kwamen
+er hevige schokken die onmogelijk te vermijden waren. Ook werd de weg nu en dan versperd door hooge ijsblokken die op elkander
+gekruid waren. Om deze te ontwijken moesten zij dan telkens een grooten omweg maken. Dit maakte echter alleen den tocht wat
+langer en het was beter dan dat er kloven of hooge ijsruggen in den weg gekomen waren. De stevigheid van het ijsveld liet
+voor het oogenblik nog niets te wenschen over.
+
+</p>
+<p>Maar de thermometer bleef naar boven gaan en met dezelfde regelmatigheid daalde de barometer. Sergius kon zijne vrees niet
+langer verbergen. Kort v&oacute;&oacute;r den middag waren de vrouwen genoodzaakt weder in den wagen te gaan, want het was hard gaan sneeuwen,
+met lichte doorschijnende vlokken, die er uitzagen alsof zij op het punt van smelten waren. Het had er veel van alsof er hoog
+in de lucht eene vlucht vogels zweefde, die onophoudelijk hunne lichte vederen kwijt raakten.
+
+</p>
+<p>Cesar vroeg aan Sergius of hij ook niet liever in de <i>Schoone Zwerfster</i> wilde gaan, maar deze verkoos dit niet. Hij wilde zich niet onttrekken aan de ongemakken die zijne reisgenooten te verduren
+hadden. De half gesmolten sneeuw die in zulk eene dichte massa nederviel, gaf hem nieuwe reden tot ongerustheid want deze
+natte laag moest het ijs hoe langer hoe weeker maken. Het was te wenschen dat zij zoo spoedig mogelijk op het eiland Diomedes
+kwamen.
+
+</p>
+<p>Zij mochten echter niet dan met de uiterste behoedzaamheid <span class="pagenum">[<a id="pb14" href="#pb14">14</a>]</span>voortrijden. Sergius besloot daarom zich bij Jan te voegen, die nog steeds een honderd passen vooruit liep, terwijl Cascabel
+en Kruidnagel samen de paarden bij den teugel leiden. Die dieren gleden onophoudelijk uit. Als er een ongeluk met den wagen
+gebeurde zouden zij dien op het ijsveld achter moeten laten, en wat er dan van hunzelven worden moest was niet te voorzien.
+
+</p>
+<p>Naast Jan loopende deed Sergius zijn best om met zijnen kijker zoo ver mogelijk voor zich uit te zien naar het Westen, maar
+het gezichtsveld was onder de sneeuwbuien uiterst begrensd. Zij gingen bijna op den tast verder en zeker zou Sergius reeds
+lang halt geroepen hebben indien hij niet gevreesd had dat het ijs misschien niet sterk genoeg zou blijken om den wagen langen
+tijd op een en hetzelfde punt te dragen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het moge gaan zooals het wil, zeide hij, maar wij moeten zien dat wij van daag nog op Diomedes komen en daar des noods afwachten
+dat het weder gaat vriezen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe ver rekent gij dat wij nog van het eiland af zijn? vroeg Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik denk ongeveer anderhalve mijl. Het blijft nog een paar uren licht, ten minste helder genoeg om te zien dat wij in de goede
+richting gaan. Wij moeten dus het uiterste wagen om er te komen v&oacute;&oacute;r dat het geheel donker wordt.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zou het niet goed zijn, mijnheer Sergius, dat ik nog een eind verder vooruit liep om te zien of ik het eiland niet in het
+gezicht kan krijgen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen Jan, dat niet! Ge zoudt gevaar loopen in dit stormweer te verdwalen en dan waren wij nog veel verder van den weg. Wij
+moeten zien dat wij op het kompas afgaan, want wanneer wij het eiland Diomedes aan den eenen of aan den anderen kant voorbijliepen,
+weet ik waarlijk niet wat er van ons terecht moest komen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoort gij dat, mijnheer Sergius? riep Jan op eens, nadat hij eenige oogenblikken voorover gebukt had geloopen.
+
+</p>
+<p>Sergius bukte zich ook en luisterde. Hij hoorde duidelijk dat het ijs in alle richtingen kraakte, met een geluid als van glas
+dat barst. Kon dit een teeken zijn dat het losraakte, of op enkele plaatsen scheurde? Intusschen was er op de oppervlakte,
+zoo ver zij zien konden, nog geen enkele barst te ontdekken.
+
+</p>
+<p>Hun toestand werd nu hoogst bedenkelijk. Onder deze omstandigheden den nacht op het ijs doortebrengen, kon de ergste gevolgen
+hebben. Het eilandje Diomedes was hun eenige toevluchtsoord; daar hadden zij ten minste vasten grond onder hunne voeten; zij
+moesten er dus zien te komen al ging het met nog zooveel vermoeienis <span class="pagenum">[<a id="pb15" href="#pb15">15</a>]</span>gepaard. Bitter berouwde het Sergius thans dat zij nog niet eenige dagen later van <span class="corr" id="xd0e535" title="Bron: Port Clarence">Port-Clarence</span> waren opgebroken.
+
+</p>
+<p>Hij keerde met Jan naar den wagen terug en bracht Cascabel op de hoogte van den stand van zaken. Zij vonden het echter beter
+er de vrouwen vooreerst nog niets van te laten merken, want die zouden zich ongerust maken zonder dat het iets baten kon.
+Zij lieten haar dus rustig in den wagen zitten en begonnen met hun allen aan de wielen te duwen, teneinde de paarden, die
+bijna niet verder konden en wien het zweet onder de snerpende windvlagen langs de zijden gudste, het werk lichter te maken.
+
+</p>
+<p>Tegen twee uur werd de sneeuwjacht minder en vielen er nog maar losse vlokken die in den storm wild door elkaar dwarrelden.
+Het werd nu gemakkelijker de goede richting te houden en zoo hard zij konden duwden zij het rijtuig voort. Er was geen sprake
+meer van om halt te houden zoo lang de <i>Schoone Zwerfster</i> niet veilig op het eiland Diomedes stond.
+
+</p>
+<p>Volgens hunne raming kon dit nu niet verder meer dan eene halve mijl wezen. Als zij hunne laatste krachten inspanden zouden
+zij er misschien over een uur kunnen komen.
+
+</p>
+<p>Ongelukkig werd het reeds zoo flauwe daglicht hoe langer hoe zwakker, zoodat het nu niet veel meer was dan eene schemering.
+Of zij werkelijk in de goede richting waren en veilig aldus konden voortgaan, konden zij onmogelijk bepalen.
+
+</p>
+<p>Op dit oogenblik begonnen de honden beide te gelijk hevig te blaffen. Bespeurden zij eenig onraad? zouden zij misschien de
+eene of andere bende Eskimo&#8217;s of Tchouktchi&#8217;s, op weg naar den overkant, tegenkomen? Mocht dit het geval zijn, dan wilde Sergius
+hunne hulp inroepen en in elk geval kon hij dan met zekerheid te weten komen waar het eiland lag.
+
+</p>
+<p>Intusschen werd er een raampje van den wagen opengemaakt. Cornelia vroeg wat er aan de hand was, daar zij Wagram en Marengo
+zoo te keer hoorde gaan.
+
+</p>
+<p>Het antwoord luidde dat niemand het wist, maar dat er geen reden was om zich ongerust te maken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Moeten wij uit den wagen komen? vroeg zij.
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen, Cornelia, zeide Cascabel. Gij en de meisjes moet blijven waar ge zijt. Ge hebt hier niets te maken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar kunnen de honden geen beesten geroken hebben, geen beer misschien?
+
+</p>
+<p>&#8212;Welnu, als dat het geval mocht zijn dan zullen wij ze naar behooren ontvangen. Houd de geweren maar gereed. Maar vooral,
+blijf binnen!
+<span class="pagenum">[<a id="pb16" href="#pb16">16</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Doe het raampje dicht, juffrouw Cascabel, zeide Sergius. Wij hebben geen oogenblik te verliezen. Wij moeten maken dat wij
+voortkomen.
+
+</p>
+<p>De wagen was stil blijven staan toen de honden waren begonnen te blaffen. De zware tocht werd voortgezet.
+
+</p>
+<p>Gedurende een half uur kwam de <i>Schoone Zwerfster</i> een weinig gemakkelijker vooruit, want de oppervlakte van het ijs werd minder hobbelig. De paarden waren uitgeput, zij lieten
+hunne koppen hangen, hunne knie&euml;n knikten bij elken stap, maar zij trokken nog wat zij konden. Het was duidelijk dat zij hunne
+laatste krachten inspanden, maar als het nog eenigen tijd zoo voort moest gaan zouden zij er bij neervallen.
+
+</p>
+<p>Het was bijna duister geworden. Het weinige licht dat er nog was, scheen meer van de grauwe ijsvlakte beneden, dan van boven
+te komen.
+
+</p>
+<p>Nog altijd bleven de honden blaffen, zij renden heen en weder, den neus in den wind, de staarten rechtstandig en onbewegelijk.
+
+</p>
+<p>&#8212;Er moet iets bijzonders v&oacute;&oacute;r ons uit zijn, zeide Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het is het eiland Diomedes! riep Jan op eens.
+
+</p>
+<p>Hij wees met de hand naar een verwarden hoop rotsen, die op een honderd of wat passen meer naar het westen zichtbaar begon
+te worden.
+
+</p>
+<p>Het scheen dat Jan gelijk had, want op de vale, met sneeuw bedekte verhevenheid vertoonden zich enkele zwarte stippen, die
+scherp tegen den witten achtergrond afstaken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat moet werkelijk het eiland zijn, meende Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar het is alsof ik die zwarte punten heen en weer zie gaan, riep Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zegt gij daar?
+
+</p>
+<p>&#8212;Wel zeker!
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat zijn misschien robben, die soms bij duizenden te gelijk op die eilanden te vinden zijn.
+
+</p>
+<p>&#8212;Bij duizenden te gelijk? vroeg Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wel patroon, riep Kruidnagel, dat zou een fortuintje zijn als wij er een stuk of wat machtig konden worden om die op de kermissen
+te laten kijken!
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, en dan moesten wij ze &#8220;papa!&#8221; leeren zeggen, voegde Sander er bij.
+
+</p>
+<p>De onbezorgde aard van dit kermisvolk verloochende zich toch geen oogenblik!
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb17" href="#pb17">17</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch2" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">II.</h2>
+<h2 class="normal">Tusschen twee stroomen.</h2>
+<p>Eindelijk stond de <i>Schoone Zwerfster</i> dus weder op vasten grond en was er geen gevaar meer dat het ijs onder haar weg zou zinken. Het is gemakkelijk te begrijpen
+hoe blijde onze reizigers waren, dat zij zich ten minste in dit opzicht in veiligheid bevonden.
+
+</p>
+<p>Het was nu geheel donker geworden, alles werd op dezelfde wijze ingericht als de vorige nachten en zij kozen hunne verblijfplaats
+op eenige honderd schreden van het strand. Eerst werden de beesten verzorgd en vervolgens de &#8220;denkende passagiers&#8221; zooals
+Cascabel gewoon was te zeggen.
+
+</p>
+<p>De koude was naar omstandigheden niet erg. De thermometer stond een graad of vier boven het vriespunt, maar dit kwam er thans
+minder op aan, want zoo lang zij zich op het eiland bevonden kon eene verdere daling der temperatuur hen niet deren. Zij wilden
+wachten tot het weer zou gaan vriezen en het ijs zijne vroegere stevigheid terug zou krijgen; zeker kon het niet heel lang
+duren of de winter zou zich in zijne volle strengheid doen voelen.
+
+</p>
+<p>Sergius besloot tot den volgenden dag te wachten om het eiland nauwkeuriger optenemen. Het kwam er voor het oogenblik het
+meest op aan dat de paarden goed bezorgd werden en stevig vo&ecirc;r kregen, want de dieren konden letterlijk geen stap meer doen.
+Toen daarin naar behooren voorzien was, werd de avondmaaltijd gebruikt en daarna kropen zij allen onder de dekens, wat hun
+na de geweldige vermoeienissen van dezen dag dubbel aangenaam was.
+<span class="pagenum">[<a id="pb18" href="#pb18">18</a>]</span></p>
+<p>In de <i>Schoone Zwerfster</i> verkeerde alles dus spoedig in de diepste rust. Cornelia sliep als de anderen, zonder te droomen van scheuren in het ijs
+of van afgronden, waar hare rollende woning in weg kon zinken.
+
+</p>
+<p>Zoodra het den volgenden ochtend licht begon te worden, dat was dus op den 25<sup>sten</sup> October, gingen Cesar en zijne twee zonen met Sergius een onderzoekingstocht over het eiland maken.
+
+</p>
+<p>Het eerste wat hunne aandacht trok, was de letterlijk ontelbare menigte robben, die op dit eiland verblijf schenen te houden.
+Dit waren allen zoogenaamde pelsdragende robben, die om het kostbare bont, waarmede zij bedekt zijn, groote waarde bezitten.
+In dit gedeelte van de Behringzee, en zuidelijker tot ongeveer den vijftigsten graad noorderbreedte, worden deze dieren het
+meest, gewoonlijk in talrijke kudden, aangetroffen.
+
+</p>
+<p>Wanneer men het oog slaat op de kaart, zal men terstond opmerken dat de tegenover elkander liggende kusten van Amerika en
+van Azi&euml; in vele opzichten denzelfden vorm hebben. Aan weerskanten is het strand scherp geteekend en volgt het bijna dezelfde
+lijn: tegenover het Prins-van-Walesland ligt het Tchouktchi-schiereiland; tegenover de Norton-Sond bevindt zich de golf van
+Anadyr; de uiterste punt van Alaska beschrijft ongeveer dezelfde bocht als het schiereiland Kamschatka. Aan het einde dezer
+kustlijnen liggen de Aleoeten-eilanden in eene lange reeks uitgestrekt. Evenwel volgt daar volstrekt niet uit, zooals men
+misschien veronderstellen zou dat Amerika en Azi&euml; in een vroeger tijdperk der geologische formatie aan elkander vastgezeten
+hebben en dat de Behringstraat ontstaan zou kunnen zijn door eene scheuring der beide werelddeelen. Immers de uitstekende
+punten van de eene kust komen niet overeen met de inspringende hoeken aan den overkant.
+
+</p>
+<p>Eene menigte eilanden vertoont zich op de kaart. Vroeger hebben wij het eiland Sint Laurens reeds genoemd. Dan is er aan den
+kant van Amerika het eiland Nounivak en aan den kant van Azi&euml; het eiland Karaghniskii. Vervolgens het Behring-eiland, waar
+het Koper-eilandje vlak bij ligt en eindelijk, niet ver van de kust van Alaska, de Pribyloff-eilanden. Evenals het strand
+aan weerszijden dus dezelfde gedaante heeft, liggen de eilandengroepen nagenoeg in gelijke verhouding verspreid.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p019.jpg" alt="De ontelbare menigte robben op het eiland. (Zie bladz. 18.)" width="499" height="720"><p class="figureHead">De ontelbare menigte robben op het eiland. (Zie bladz. <a href="#pb18" class="pageref">18</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Nu zijn het juist de Pribyloff-eilanden en het Behring-eiland waar de robben, die in deze zee&euml;n rondzwemmen, het meest hare
+toevlucht zoeken. Niet bij duizenden, maar bij millioenen worden zij er aangetroffen. De jagers die deze dieren trachten te
+bemachtigen, vervolgen hen dan ook voornamelijk op en in de nabijheid van deze eilanden. Door de aanhoudende jacht die er
+op gemaakt <span class="pagenum">[<a id="pb20" href="#pb20">20</a>]</span>wordt is onder anderen eene soort, welke in de vorige eeuw nog zeer talrijk was en onder den naam van zee-otters of bevers
+bekend stond, tegenwoordig zoo goed als geheel uitgestorven.
+
+</p>
+<p>Onder de eigenlijke robben worden een aantal soorten verstaan, die aangeduid worden met de namen van verschillende dieren
+met welke zij in hun uiterlijk eenige overeenkomst vertoonen. Zoo zijn er zee-leeuwen, zee-koeien, zee-beren en anderen. In
+ontelbare koloni&euml;n hoopen zij zich op de eilanden op en voorzoover men na kan gaan, bestaat er nog geene kans dat zij ooit
+uitgeroeid zullen worden. Maar de onverzadelijke gouddorst der menschen ontziet niets, en moeielijk is het te zeggen wat daar
+op den duur het gevolg van kan zijn.
+
+</p>
+<p>Zoo lang de vorst het niet geheel onmogelijk maakt, worden zij meedoogenloos opgejaagd en afgemaakt tot in hunne meest afgelegen
+schuilhoeken. In groote hoopen zijn zij daar bijeen, zoodat er eene ontzettende slachting onder wordt aangericht, waarbij
+voornamelijk de volwassen dieren het moeten ontgelden. Alleen door dat deze dieren zich zoo verbazend snel voortplanten en
+zoo onbegrijpelijk vruchtbaar zijn is het te verklaren dat zij niet geheel uitgeroeid worden.
+
+</p>
+<p>In het tijdsverloop tusschen de jaren 1867 en 1880 zijn er, alleen in hunne schuilhoeken nabij het Behring-eiland, driemaalhonderd
+achtentachtigduizend negenhonderd twee&euml;nnegentig robben gevangen en gedood. In den tijd van eene eeuw rekent men dat de visschers
+van Alaska op de Pribyloff-eilanden meer dan drie en een half millioen robbenvellen meester zijn geworden. De jaarlijksche
+vangst wordt tegenwoordig op honderdduizend vellen geschat.
+
+</p>
+<p>Hoevele er op de andere eilanden in de Behringzee te vinden zijn, konden Sergius en Cascabel eenigszins opmaken uit hetgeen
+zij op het eiland Diomedes te zien kregen. De geheele bodem was bedekt met robben, in hoopen bij elkaar en als eene verwarde
+menigte dooreen krieuwende, zoodat er van het sneeuwtapijt waar zij rustig verblijf op hielden, bijna niets meer te zien was.
+
+</p>
+<p>Onze reizigers keken met nieuwsgierige blikken naar deze beesten, maar zij bleven zelven ook niet onopgemerkt. Het was vrij
+duidelijk merkbaar dat de robben het niet pleizierig vonden dat er vreemde bezoekers op hun toevluchtsoord waren aangeland.
+Zij gingen niet voor hen uit den weg en lieten telkens een langgerekt brullend geluid hooren, dat niet juist vriendschappelijk
+klonk. Dan richtten zij zich ook overeind en sloegen met eene soort van woede hunne pooten, of liever hunne waaiervormig uitgespreide
+zwemvliezen heen en weder.
+<span class="pagenum">[<a id="pb21" href="#pb21">21</a>]</span></p>
+<p>Hoe jammer voor Sander dat geen van deze beesten praten kon! Wat een lawaai zou het geweest zijn als zij &#8220;papa&#8221; hadden kunnen
+zeggen en als zij allen tegelijk dat woord over hunne met stijve knevels bezette lippen hadden doen komen!
+
+</p>
+<p>Het behoeft nauwelijks gezegd te worden dat Sergius noch Jan er over dacht om onder deze overweldigende menigte op de jacht
+te gaan. Het was wel waar, zooals Cesar Cascabel opmerkte, dat er hier een fortuin van &#8220;wandelend bont&#8221; op elkaar gestapeld
+was, maar ze op te jagen zou niet alleen nutteloos geweest zijn, want de jagers zouden hunnen buit toch niet mede hebben kunnen
+nemen, maar het zou ook hoogst gevaarlijk hebben kunnen worden. In zulk eene menigte bijeen, waren deze beesten alles behalve
+weerloos en zeker konden zij het verblijf van de <i>Schoone Zwerfster</i> onmogelijk maken. Sergius waarschuwde dan ook dat er niets gebeuren mocht waar de robben van hadden kunnen schrikken.
+
+</p>
+<p>Intusschen was het de vraag of de aanwezigheid van zulk eene menigte zeebewoners op het eiland niet iets te beduiden had,
+waar onze reizigers rekening mede moesten houden. Wat kon de reden zijn dat deze dieren, op eene rots waar niets voor hen
+te halen viel, bij instinct eene toevlucht waren komen zoeken?
+
+</p>
+<p>Sergius, Cesar Cascabel en zijn oudste zoon hielden hierover een ernstig onderhoud, waartoe zij midden op het eiland, op eenigen
+afstand van den wagen, bij elkander kwamen, terwijl de vrouwen in de huishouding bezig waren en Kruidnagel met Sander voor
+de dieren gingen zorgen.
+
+</p>
+<p>Sergius leidde het gesprek in.
+
+</p>
+<p>&#8212;Waarde vrienden, zeide hij, wij moeten er eens over praten of het beter is het eiland te verlaten zoodra de paarden genoeg
+zijn uitgerust, dan wel of wij hier nog eenigen tijd moeten blijven.
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer Sergius, antwoordde Cesar Cascabel, het komt mij voor dat wij hier op deze rots niet de aardigheid moeten vertoonen
+om voor Robinsons te spelen. Ik wil niet ontkennen dat ik er hard naar verlang om den wal van Siberi&euml; onder mijne zolen te
+hebben.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat begrijp ik heel goed, vader, hernam Jan, maar het is toch ook raadzaam dat wij een weinig voorzichtiger te werk gaan
+dan wij gedaan hebben toen wij onzen tocht over het ijs hebben aangevangen. Ware dit eilandje er niet geweest, wat ware er
+dan van ons terecht gekomen? Wij zijn nog wel tien mijlen van Numana af.
+
+</p>
+<p>&#8212;Welnu Jan, als wij ons best doen, kunnen wij misschien in twee of drie dagreizen dat eind achter den rug hebben.
+<span class="pagenum">[<a id="pb22" href="#pb22">22</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Dat zou moeielijk gaan, antwoordde Jan, zelfs al liet de toestand van het ijs niets te wenschen over.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het komt mij voor dat Jan gelijk heeft, merkte Sergius op. Het spreekt van zelf dat wij allen evenveel haast hebben om de
+Straat over te zijn, maar met zulk eene buitengewoon lage temperatuur ben ik huiverig om den vasten wal te verlaten. Het is
+nu duidelijk dat wij te vroeg van <span class="corr" id="xd0e686" title="Bron: Port Clarence">Port-Clarence</span> vertrokken zijn, laat ons oppassen dat wij van het eiland Diomedes weggaande dezelfde fout niet maken. Het lijkt mij eene
+uitgemaakte zaak dat de Straat nog niet over haar geheele breedte eene vaste ijsmassa geworden is.
+
+</p>
+<p>&#8212;Daar komt zeker dat kraken van daan dat wij gisteren nog in het ijs gehoord hebben, voegde Jan er bij. Daaruit kunnen wij
+opmaken, dat het nog niet geheel en al vastgevroren is.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is zeker een bewijs, hernam Sergius, maar het blijkt nog uit iets anders.
+
+</p>
+<p>&#8212;Waaruit dan?,vroeg Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Uit iets dat mij haast nog meer afdoende lijkt, namelijk uit de duizenden robben, die ongetwijfeld door hun instinct gedreven
+hier op dit eilandje eene toevlucht zijn komen zoeken. Hoogstwaarschijnlijk zijn zij uit volle zee komende, op weg gegaan
+naar het Behring-eiland of de Aleoeten-eilanden, maar hebben zij onderweg eene verandering voelen aankomen waardoor het voor
+hen niet geraden werd op het ijsveld te blijven. Dreigt het ijs los te raken onder den invloed der lagere temperatuur, of
+is er misschien eene of andere onderzeesche storing der aardkorst op handen, waardoor de ijslaag in stukken gebroken zal worden?
+Daar weet ik niets van, maar dit is zeker, dat even als wij haast hebben om op de Siberische kust te komen, deze beesten verlangend
+moeten zijn naar hunne schuilplaatsen op het Behring-eiland of de Aleoeten-eilanden, en dat zij niet hier op Diomedes zullen
+blijven hangen wanneer zij daarvoor niet zeer dringende redenen hebben.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat raadt gij ons dus aan, Mijnheer Sergius? vroeg Cesar Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik zou denken dat wij hier moeten blijven zoo lang de robben niet uit zichzelf het eiland verlaten en ons daardoor als het
+ware te verstaan geven dat het gevaar voorbij is.
+
+</p>
+<p>&#8212;Drommels, dat is een tegenvaller!
+
+</p>
+<p>&#8212;Het is toch zoo heel erg niet vader, antwoordde Jan. Ik mag lijden dat wij op onze reis geen grooter teleurstellingen te
+wachten hebben.
+
+</p>
+<p>&#8212;Bovendien kan het niet lang meer duren, voegde Sergius er bij. Wel hebben wij dit jaar een bijzonder laten winter, maar het
+<span class="pagenum">[<a id="pb23" href="#pb23">23</a>]</span>is nu toch al einde October en al staat de thermometer op het oogenblik nog pas op het vriespunt, hij kan in een enkelen dag
+een graad of twintig naar beneden gaan. Draait de wind naar het Noorden, dan wordt het ijs zoo stevig alsof wij op den vasten
+wal staan. Alles wel beschouwd houd ik het er dus stellig voor dat wij hier niet vandaan moeten gaan zoo lang er niets gebeurt
+waardoor het verblijf ons onmogelijk gemaakt wordt.
+
+</p>
+<p>Dat was minst genomen het voorzichtigst. Er werd dus besloten dat de <i>Schoone Zwerfster</i> op het eiland Diomedes vertoeven zou, tot zoo lang de overtocht naar Siberi&euml; door de ingevallen vorst veilig ondernomen kon
+worden.
+
+</p>
+<p>In den loop van den dag namen Sergius en Jan den granietklomp, waarop zij eene toevlucht gevonden hadden, in bijzonderheden
+op. Het eiland is drie kilometer in omtrek. Ook des zomers is het niet mogelijk dat er iets hoegenaamd op groeit, want het
+is niets dan een opeengestapelde hoop rotsen. Het zou dus bij uitnemendheid geschikt zijn om den middenpijler van de brug
+te dragen, die moeder Cascabel zoo gaarne willen zou dat over de straat gelegd zou worden. Maar om daartoe te komen zouden
+de russische ingenieurs eerst op het denkbeeld moeten komen om de twee werelddeelen aan elkander vast te koppelen, hetgeen
+juist het tegenovergestelde is van het werk dat de heer De Lesseps het liefst verricht.
+
+</p>
+<p>De wandelaars droegen de meest mogelijke zorg om de robben niet op te jagen of te doen schrikken, maar het was duidelijk genoeg
+dat alleen de aanwezigheid van menschen oorzaak was dat de beesten niet op hun gemak en in eenen staat van buitengewone opgewondenheid
+waren. De grootste mannetjes lieten aanhoudend een schor gebrul hooren en deden al hun best om hunne talrijke jongen bij elkaar
+te houden. Dit ging niet heel gemakkelijk, want ieder mannetje houdt er verscheidene wijfjes op na, zoodat een veertig of
+vijftig jongen dikwijls met hun allen maar &eacute;&eacute;n vader hebben.
+
+</p>
+<p>De onvriendelijke houding der robben maakte Sergius eenigszins ongerust, vooral omdat hij meende optemerken dat zij in de
+nabijheid van den wagen in troepen bij elkaar begonnen te komen. Zoolang zij met niet meer dan een van die beesten te doen
+hadden, bestond er niet het minste gevaar, maar tegenover zulk eene menigte was dit het geval niet. Als de robben geen lust
+hadden om de vreemde gasten, die hun het rustige verblijf op het eiland kwamen betwisten, langer daarop te dulden, zouden
+zij dit zonder eenigen twijfel onmogelijk kunnen maken. Jan begon het ook in te zien <span class="pagenum">[<a id="pb24" href="#pb24">24</a>]</span>en hij zoowel als Sergius vond daarin opnieuw eene reden om op hunne hoede te zijn.
+
+</p>
+<p>Gedurende den dag gebeurde er echter niets bijzonders, alleen wakkerde de wind, die uit het Zuidoosten woei, hand over hand
+aan. Het werd duidelijk dat er een zware storm in aantocht was, misschien een dier orkanen die nu en dan de poolstreken teisteren
+en dikwijls verscheidene dagen aanhouden. De barometer stond buitengewoon laag en was tot ongeveer 720&#8242; gedaald, hetgeen mede
+een geweldige storing in den dampkring scheen te voorspellen.
+
+</p>
+<p>De nacht liet niets goeds verwachten. Daarbij kwam dat zij, nadat allen in de <i>Schoone Zwerfster</i> eene toevlucht gevonden hadden, daarbuiten een voortdurend gebrul hoorden dat zich met het gehuil van den storm vermengde
+en hen onheilspellend in de ooren klonk. De robben waren meer en meer in de nabijheid van den wagen gekomen en omsingelden
+dien bijna. De paarden hinnikten van angst, alsof zij bang waren dat zij aangevallen zouden worden, terwijl Wagram en Marengo
+voortdurend blaften zonder dat de robben zich daar iets hoegenaamd aan stoorden. De paarden moesten losgemaakt en dichter
+bij den wagen gebracht worden teneinde er gemakkelijker het oog op te houden. De geweren en revolvers werden geladen, maar
+Sergius waarschuwde om niet dan in den uitersten nood te schieten.
+
+</p>
+<p>Het was een stikdonkere nacht, zij konden niets meer onderscheiden en staken dus de lantarens op, maar ook dit baatte weinig.
+Het weinige licht dat zij verspreidden maakte alleen dat de robben beter te zien waren, die nu bij duizenden in rijen rondom
+de <i>Schoone Zwerfster</i> geschaard lagen. Het was maar al te duidelijk dat de beesten zoodra het licht werd van zins waren eenen aanval op den wagen
+te doen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Als zij op ons afkomen, zeide Sergius, zijn wij ten eenenmale weerloos, wij hebben alle kans dat zij ons de baas zijn.
+
+</p>
+<p>&#8212;En wat moeten wij dan beginnen? vroeg Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wij moeten maken dat wij wegkomen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wanneer? vroeg Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zonder een oogenblik te verliezen!
+
+</p>
+<p>Er viel niet aan te twijfelen of dit was het eenige dat hier tegenover dit onverwachte gevaar te doen stond. Zij moesten van
+het eiland af, er viel niet aan te veranderen. Naar alle waarschijnlijkheid hadden de robben geen andere bedoeling dan de
+indringers uit hunne schuilplaats weg te jagen. Eenmaal op het ijsveld, zouden zij geen gevaar loopen verder door de beesten
+vervolgd te worden. Zich met geweld te verzetten zou erger dan onvoorzichtig geweest <span class="pagenum">[<a id="pb26" href="#pb26">26</a>]</span>zijn. Wat konden zij, met enkele geweren en revolvers, uitrichten tegen een leger van zooveel duizenden robben?
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p025.jpg" alt="Als zij op ons afkomen, zijn wij ten eenenmale weerloos. (Zie bladz. 24.)" width="501" height="720"><p class="figureHead">Als zij op ons afkomen, zijn wij ten eenenmale weerloos<span class="corr" id="xd0e752" title="Niet in bron">.</span> (Zie bladz. <a href="#pb24" class="pageref">24</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>De paarden werden aangespannen, de vrouwelijke passagiers gingen weder naar binnen en de mannen, tot tegenweer gereed, vatten
+post aan weerszijden van den wagen die door de paarden in de richting van het Westen voortgetrokken werd.
+
+</p>
+<p>Het was zoo donker dat de lantarens ternauwernood een pas of twintig voor hen uit een weinig licht verspreidden. De harde
+wind was in een hevigen storm veranderd. Er viel geen sneeuw, wel dwarrelden er eenige vlokken door de lucht, maar die werden
+door den wind van het ijsveld opgejaagd.
+
+</p>
+<p>Dit alles zou nog zoo erg niet geweest zijn indien de ijsvlakte maar stevig geweest was, maar dit liet veel te wenschen over.
+Zij hoorden het ijs onophoudelijk kraken, het werd in groote brokken gescheurd, die ieder op zichzelf een klein ijsveld vormden,
+en overal kwamen barsten waar het zeewater met stralen doorheen spoot.
+
+</p>
+<p>Een uur lang reed de karavaan zoo voort, terwijl zij ieder oogenblik vreesden dat de bodem onder hunne voeten weg zou zinken.
+Het was niet mogelijk eene bepaalde richting te volgen, ofschoon Jan zijn uiterste best deed om op het kompas eenigermate
+koers te houden. Intusschen kwam dit er nu zooveel niet meer op aan als toen zij het kleine Diomedes zochten, dat zij in het
+Noorden of in het Zuiden gemakkelijk voorbij hadden kunnen rijden zonder het te zien. Zoolang zij ongeveer in Westelijke richting
+voorwaarts gingen konden zij de Siberische kust niet missen, want deze strekte zich over eene lengte van meer dan tien mijlen
+over het grootste gedeelte van den horizont uit.
+
+</p>
+<p>De vraag was alleen maar: zouden zij er ooit komen. Zou de <i>Schoone Zwerfster</i> niet, lang v&oacute;&oacute;r dat zij het zoo ver gebracht had, in de diepe wateren van de Behringstraat verdwenen zijn!
+
+</p>
+<p>Dit was een verschrikkelijk gevaar, maar het was nog niet het eenige. De wind kwam uit het zuidoosten recht tegen den wagen
+aangieren, zoodat er ieder oogenblik gevaar bestond dat het rijtuig onderste boven zou tuimelen. Reeds hadden zij Cornelia,
+Napoleona en Kayette naar buiten doen komen. Sergius met Cascabel, Jan, Sander en Kruidnagel klemden zich aan de wielen vast
+en spanden hunne uiterste krachten in om den wagen tegen den wind in overeind te houden. Natuurlijk kwamen de paarden bijna
+niet van hunne plaats, terwijl de grond als het ware van onder hunne voeten wegliep.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p027.jpg" alt="De harde wind was in een hevigen storm veranderd. (Zie bladz. 26.)" width="500" height="720"><p class="figureHead">De harde wind was in een hevigen storm veranderd. (Zie bladz. <a href="#pb26" class="pageref">26</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Omstreeks halfzes des morgens van den 26<sup>sten</sup> October, te midden eener ondoordringbare duisternis, waren zij eindelijk genoodzaakt <span class="pagenum">[<a id="pb28" href="#pb28">28</a>]</span>midden op het ijs de <i>Schoone Zwerfster</i> te doen stilstaan. De paarden konden geen stap meer doen. Het ijsveld golfde onophoudelijk, in beweging gebracht door eene
+zware deining, die uit de Behringzee kwam en de Straat, ware zij niet met ijs bedekt geweest, in eene onstuimig door elkander
+woelende watervlakte veranderd zou hebben.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zullen wij beginnen? vroeg Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wij moeten zien dat wij op het eiland terugkomen, riep Cornelia, die niet meer in staat was Napoleona tot bedaren te brengen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat kan nu niet meer, zeide Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;Waarom niet? vroeg Cascabel. Ik vecht nog liever tegen robben dan tegen dit stormweer.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik herhaal dat het niet mogelijk is, verzekerde Sergius op nieuw. Wij kunnen niet tegen den wind in, de wagen zou daar stellig
+niet tegen bestand zijn. Hij zou &ograve;f in stukken gaan &ograve;f door den storm achteruit gejaagd worden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Als wij maar niet genoodzaakt worden de <i>Schoone Zwerfster</i> aan haar lot over te laten! zeide Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat, die hier op het ijs laten? hernam Cascabel. Wat moet er van ons worden als wij ons huis op wielen niet meer hebben?
+
+</p>
+<p>&#8212;Wij zullen het uiterste doen om het zoo ver niet te laten komen, antwoordde Sergius. De wagen is ons eenige behoud en wij
+moeten hem tot elken prijs zien te redden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Er valt dus niet meer aan te denken om naar Diomedes terugtekeeren? vroeg Cascabel andermaal.
+
+</p>
+<p>&#8212;Onmogelijk, herhaalde Sergius. Wij moeten vooruit zien te komen. Laat ons moed vatten en bedaard trachten te blijven, dan
+zullen wij Numana nog wel halen.
+
+</p>
+<p>Deze woorden gaven allen weder eenige hoop. Het was maar al te duidelijk dat er geen sprake kon zijn van naar het eiland terug
+te keeren. De wind blies zoo fel uit het zuidoosten dat menschen noch paarden in staat waren daar tegen in te gaan. Evenmin
+kon de <i>Schoone Zwerfster</i> op dezelfde plaats blijven, want alle pogingen om den wagen overeind te houden tegenover zulk eenen wind, konden op den duur
+niet beletten dat hij om zou slaan.
+
+</p>
+<p>Het was nu een uur of tien en dag geworden, als men ten minste eene grauwe nevelige schemering daglicht noemen mocht. Laaghangende
+wolken joegen in wilde vaart over de gure ijsvlakte. De wind deed niet alleen de losse sneeuw opstuiven, maar kleine stukjes
+ijs vlogen als scherpe hagelsteenen rond. In anderhalf uur tijds kwamen zij nauwelijks eene halve mijl vooruit; alles werkte
+tegen; ieder oogenblik stieten zij op waterplassen die zich te midden van <span class="pagenum">[<a id="pb29" href="#pb29">29</a>]</span>het ijs gevormd hadden en op schotsen welke op elkander gekruid waren. De uit de open zee komende deining bracht het ijsveld
+aanhoudend in beweging, met harde schokken, zoodat het leek alsof zij zich op een slingerend schip in eene moeielijke zee
+bevonden.
+
+</p>
+<p>Te kwart v&oacute;&oacute;r eenen ongeveer kwam er een schok, harder dan een van de vorigen. Rondom den wagen barstte het ijs in alle richtingen,
+tot een heel eind van hen af. Vlak v&oacute;&oacute;r de voeten van de paarden opende zich eene scheur van wel dertig voet breedte.
+
+</p>
+<p>Sergius gaf een schreeuw. Eenige schreden van deze opening af bleven allen stilstaan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Pas op voor de paarden! riep Jan. Vader, wij moeten de paarden zien te redden!
+
+</p>
+<p>Helaas, het was te laat! Het ijs brak af en de arme beesten verdwenen in de diepte. Gelukkig dat de trektouwen afbraken, anders
+ware de <i>Schoone Zwerfster</i> op hetzelfde oogenblik in de scheur gestort.
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijn arme paarden! riep Cascabel wanhopig uit.
+
+</p>
+<p>De trouwe dieren, die hen zoovele jaren overal heen vergezeld hadden, die hen zooveel diensten bewezen en al hunne lotswisselingen
+gedeeld hadden, waren door de zee verzwolgen! Niemand van het gezin kon zijne tranen bedwingen bij dit rampzalig verlies.
+
+</p>
+<p>&#8212;Achteruit, achteruit! riep Sergius.
+
+</p>
+<p>Met inspanning van alle krachten slaagden zij er in den wagen van den rand der scheur, die hoe langer hoe wijder werd door
+het op en neer gaan van het ijs, terug te trekken. Een pas of twintig meer naar achteren kwamen zij weder op eenigszins vasteren
+bodem.
+
+</p>
+<p>Daar waren zij voor het oogenblik betrekkelijk in veiligheid, maar wat nu te beginnen? De <i>Schoone Zwerfster</i> midden op het ijs laten staan, naar Numana den tocht voortzetten en van daar met een span rendieren den wagen terug zien
+te krijgen? Er scheen niets anders op te zitten, maar het was bijna niet te doen!
+
+</p>
+<p>Op eens riep Jan verschrikt: Mijnheer Sergius, kijk toch eens! ....kijk eens, wij drijven af!
+
+</p>
+<p>&#8212;Drijven wij af, zegt ge?
+
+</p>
+<p>Het was maar al te waar!
+
+</p>
+<p>Er viel niet meer aan te twijfelen. Het ijs was overal in de Straat losgeraakt en tusschen de beide kusten aan het drijven.
+Tengevolge van de harde windstooten was het ijsveld, dat door de lage temperatuur week was geworden en nergens meer stevig
+aan elkander hield, in alle richtingen gescheurd en in stukken gebroken. In het Noorden waren groote open vakken gekomen,
+daar dreven de schotsen heen en stapelden ze zich op de eene plaats opeen, terwijl ze <span class="pagenum">[<a id="pb31" href="#pb31">31</a>]</span>op de andere onder het ijs schoten. Hierdoor kreeg het stuk, waar de <i>Schoone Zwerfster</i> op stond, ruimte en begon het, door den harden wind in beweging gebracht, te drijven. Aan eenige op eenen afstand staande
+ijsklompen, die nog niet in beweging waren, konden zij duidelijk zien dat zij van plaats veranderden.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p030.jpg" alt="De arme beesten verdwenen in de diepte. (Zie bladz. 29.)" width="506" height="720"><p class="figureHead">De arme beesten verdwenen in de diepte. (Zie bladz. <a href="#pb29" class="pageref">29</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Hun toestand die reeds zoo moeielijk was, werd nu nog veel gevaarlijker. Al lieten zij den wagen in den steek, dan konden
+zij nog bij geen mogelijkheid te Numana komen. Er waren nu geen scheuren meer die zij om konden trekken, maar groote wakken,
+waar zij onmogelijk over konden en die onophoudelijk, tengevolge der zware deining, van richting veranderden. De groote schots,
+waar zij op stonden, werd aan alle kanten door de zee gebeukt en nu her- dan derwaarts voortgeschoven. Hoe lang zou het nog
+duren, dat dit brok in kleinere stukken gescheurd werd?
+
+</p>
+<p>Er scheen geen kans op redding meer. Zij konden niet vooruit, zoo min naar den kant van de Siberische kust als ergens anders
+heen. Het ijsveld zou blijven drijven zoo lang het nog heel was en misschien zou het pas tot staan komen wanneer het stuitte
+tegen de onverwrikbare ijsmassa, ver in het noorden, waar het poolijs nimmer loslaat of van plaats verandert.
+
+</p>
+<p>De mist werd hoe langer hoe dikker, het werd steeds duisterder en tegen twee uur &#8217;s middags konden zij nog slechts enkele
+schreden voor zich uitzien. Zij stonden allen tegen den wagen en deden hun best om zich zoo goed mogelijk voor den wind te
+beschutten, terwijl zij, zonder een woord te spreken, angstig naar het noorden blikten. Niemand durfde raad te geven, want
+niemand zag een uitweg. Cornelia, Kayette en Napoleona stonden, in pelzen gewikkeld, dicht tegen elkander aan. Sander was
+meer verbaasd dan bang; onwillekeurig floot hij een deuntje. Kruidnagel was in den wagen bezig met de voorwerpen, die door
+den schok van hunne plaats geraakt waren, weder terecht te zetten. Sergius en Jan hadden hunne bedaardheid teruggekregen,
+maar met Cascabel was dit niet het geval. Bitter verweet hij zich thans dat hij allen die hem dierbaar waren, aan zulke gevaren
+blootgesteld bad.
+
+</p>
+<p>Intusschen trachtten zij zich rekenschap te geven van hunnen toestand. Wij hebben reeds vroeger uiteengezet dat er twee stroomen
+in tegenovergestelde richting door de Behringstraat loopen, de een naar het Zuiden, de ander naar het Noorden. De eerste is
+naar het schiereiland Kamschatka, de tweede naar het Behring-eiland gericht. Kwam de schots, waarop zij ronddreven, in den
+zuidelijken stroom, dan kon het niet anders of zij moest dien kant op en bestond er kans dat zij op de kust van Siberi&euml; terecht
+kwamen. Geraakten <span class="pagenum">[<a id="pb32" href="#pb32">32</a>]</span>zij echter in den stroom naar het Noorden, dan dreven zij hoogstwaarschijnlijk de IJszee in, waar geen vasteland of eilandengroep
+hunne vaart kon stuiten.
+
+</p>
+<p>De storm werd hoe langer hoe heviger en ongelukkig genoeg draaide hij meer en meer naar het Zuiden. De trechter, die door
+het land aan weerszijden gevormd wordt, trok de wind als het ware naar zich toe, zoodat het een ware orkaan werd die telkens
+van richting scheen te veranderen.
+
+</p>
+<p>Sergius en Jan deden echter hun best om de windrichting te bepalen, maar voor zoover hun dit gelukte kwamen zij tot de slotsom
+dat er weinig kans voor hen overbleef om door den stroom naar Kamschatka gezet te worden. Het kompas deed duidelijk genoeg
+zien dat hunne schots naar het Noorden dreef. Misschien kon zij nog terechtkomen op Prins-van-Wales-land, dat is op de kust
+van Alaska, niet ver van Port-Clarence, maar op zulk een gelukkigen afloop mochten zij nauwelijks rekenen. Tusschen de Oostkaap
+en kaap Prins-van-Wales is de opening van de straat z&oacute;&oacute; wijd, dat het bijna niet denkbaar was dat zij tegen de Amerikaansche
+kust zouden blijven vastzitten.
+
+</p>
+<p>Zij konden zich op hunne schots bijna niet meer staande houden; de wind blies zoo fel dat het een wonder was zoo er nog iets
+overeind bleef. Jan, die een weinig naar achteren gegaan was om te zien of het ijs onder het beuken der golven nog meer afbrokkelde,
+werd onderste boven geworpen en zou, als Sergius hem niet bijtijds gegrepen had, in zee gevallen zijn.
+
+</p>
+<p>Het was een vreeselijke nacht dien de ongelukkige zwervers doorbrachten. Zij konden nu met recht schipbreukelingen genoemd
+worden. Ieder oogenblik was er een nieuwe schrik. Er kwamen drijvende ijsbergen in den weg, die tegen hunne schots aanbonsden
+met een donderend gekraak en eene dreuning alsof het stuk ijs in splinters zou vliegen. Stortzee&euml;n kwamen er overheen en overstelpten
+het, als moest het voorgoed in de diepte verdwijnen. Het zeewater vloog, door den wind opgejaagd, als stof door de lucht en
+maakte hen doornat; de koude drong door tot op hun gebeente. In den wagen was het droog, maar de stormvlagen deden het rijtuig
+trillen en waggelen, zoodat Sergius noch Cascabel het raadzaam vonden de vrouwen naar binnen te laten gaan.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p033.jpg" alt="Langzaam kropen de uren voorbij. (Zie bladz. 32.)" width="502" height="720"><p class="figureHead">Langzaam kropen de uren voorbij. (Zie bladz. <a href="#pb32" class="pageref">32</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Langzaam kropen de uren voorbij. De open vakken werden hoe langer hoe grooter en zij dreven nu met minder schokken voort.
+Het kon zijn dat hunne schots reeds in het wijdste gedeelte van de Straat gekomen was, dat eenige mijlen verder in de opene
+IJszee overgaat. Misschien bevonden zij zich reeds noordelijker dan <span class="pagenum">[<a id="pb34" href="#pb34">34</a>]</span>de poolcirkel. De stroom, die uit de straat loopt, had hen dan voorgoed beet, en die welke hen naar Kamschatka voeren kon,
+lag reeds buiten hun bereik. Werden zij niet gestuit door de Amerikaansche kust, wat bijna niet te denken was, dan konden
+zij nergens anders meer terecht komen dan op het vaste ijsveld in het verre Noorden.
+
+</p>
+<p>De dag scheen weinig goeds te kunnen brengen en toch verlangden zij allen naar het flauwe daglicht. Dan hoopten zij hunnen
+toestand een weinig duidelijker te kunnen overzien. De ongelukkige vrouwen stonden te bidden. Zij begrepen dat er geen andere
+hulp meer te wachten was dan van Gods goedheid.
+
+</p>
+<p>Eindelijk brak de dag aan. Het was de 27<sup>ste</sup> October. Maar de storm werd er niet minder op. Zelfs scheen het alsof de wind, nu de zon boven den horizont stond, nog heviger
+werd.
+
+</p>
+<p>Met het kompas in de hand keken Sergius en Jan naar alle richtingen uit, maar tevergeefs zagen zij naar het Oosten en naar
+het Westen, nergens was land te ontdekken.
+
+</p>
+<p>Het was maar al te duidelijk. Door den stroom uit de Behringstraat gejaagd, dreef de ijsschots recht naar het Noorden.
+
+</p>
+<p>Wij behoeven niet te zeggen dat de harde storm, welke in dezen tijd van het jaar iets ongewoons was, te Port-Clarence groote
+ongerustheid had doen ontstaan over het lot der reizigers. Maar de bewoners dezer plaats waren niet in staat hen te hulp te
+komen, want zij konden tengevolge van het losraken van het ijs hen niet genaken.
+
+</p>
+<p>Te Numana was dit ook het geval. De beide russische politiebeambten, die twee dagen vroeger den overtocht gemaakt hadden,
+hadden daar verteld dat de <i>Schoone Zwerfster</i> in aantocht was. Deze twee maakten zich echter niet ongerust uit vriendschap voor onze zwervers. Zij stonden op den loer
+om zoodra graaf Narkine den voet op den Siberischen wal zette, hem gevangen te nemen. Zooals de zaken nu stonden, moesten
+zij het er echter voor houden dat hunne prooi hen ontsnapt en de balling tegelijk met de familie Cascabel omgekomen was.
+
+</p>
+<p>Drie dagen later scheen dit vermoeden bevestigd te worden toen er in een kleinen inham van de kust twee doode paarden kwamen
+aanspoelen. Dat waren Vermout en Gladiator, het tweespan van het kunstenmakersrijtuig.
+
+</p>
+<p>&#8212;Een geluk is het, zeide een van de politiemannen, dat wij een weinig vroeger dan onze man de Straat zijn overgestoken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Een geluk bij een ongeluk, antwoordde de ander. Want het blijft jammer dat hij ons ontgaan is.
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb35" href="#pb35">35</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch3" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label"><span class="corr" id="xd0e926" title="Bron: II">III</span>.
+
+</h2>
+<h2 class="normal">Drijvende.</h2>
+<p>Men weet thans hoe op den ochtend van den 27<sup>ste</sup> October de toestand van onze schipbreukelingen was. Alle kans dat het nog goed met hen af kon loopen, scheen verloren; zij
+konden zich niet vleien met de flauwste hoop. Eenmaal aan het drijven in de Behringstraat, hadden zij alleen door den zuidelijken
+stroom naar binnen gezet en op de aziatische kust gevoerd kunnen worden. Maar de stroom naar het Noorden had hen in zijne
+ijzeren vuist en sleepte hen de Straat uit.
+
+</p>
+<p>Hoe moest het met het groote brok ijs, waarop zij zich bevonden, in de IJszee gaan? Het kon smelten en in stukken breken;
+het kon ook heel blijven. Zou het in dat geval aan het eene of andere strand in de Poolzee terecht komen? De wind was nu naar
+het Oosten gedraaid. Zou die hen nog eenige honderden mijlen verder doen drijven, om hen ten laatste misschien te doen stranden
+op de klippen die Spitsbergen of Nova-Zembla omringen? Gebeurde dit, welke ontzettende vermoeienissen stonden hen dan niet
+te wachten, en bestond er wel eenige kans om weder van die eilanden af en op den vasten wal te komen?
+
+</p>
+<p>Over al deze gebeurlijkheden peinsde Sergius, en terwijl hij onafgebroken den blik gevestigd hield op den in nevelen gehulden
+gezichteinder, praatte hij er over met Cascabel en Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wij mogen ons niet ontveinzen, zeide hij, dat wij van gevaren <span class="pagenum">[<a id="pb36" href="#pb36">36</a>]</span>omringd zijn. Ieder oogenblik kan deze schots in stukken breken, en gelegenheid om er af te komen hebben wij niet.
+
+</p>
+<p>&#8212;Is dat het ergste wat ons op het oogenblik gebeuren kan? vroeg Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Voor zoover ik er over oordeelen kan, ja, antwoordde Sergius. Begint het eenmaal weder te vriezen, dan wordt het gevaar minder
+en kan het eindelijk geheel verdwijnen. In dezen tijd van het jaar en op de breedte waar wij ons bevinden, is het ondenkbaar
+dat het zachte weder, wat wij nu hebben, langer dan enkele dagen aanhoudt.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat houd ik er ook voor, mijnheer Sergius, zeide Jan. Aangenomen echter dat de ijsschots heel blijft, waar drijven wij dan
+heen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Het zou mij verwonderen als dat heel ver was en als wij niet betrekkelijk spoedig aan een grooter ijsveld vastgevroren raakten.
+Ligt de zee eenmaal weder voorgoed dicht, dan moeten wij beproeven naar het vasteland terug te keeren en onze voorgenomen
+reis hervatten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar hoe moeten wij dat aanleggen, nu wij geen paarden meer hebben? riep Cascabel uit. Mijne arme beesten, dat ik die zoo
+moest kwijt raken! Mijnheer Sergius, die brave dieren waren vrienden van ons en nu zijn ze door mijne schuld......
+
+</p>
+<p>Cascabel kon niet verder spreken; de smart overmande hem. Hij verweet zich dat hij deze ramp op zijn geweten had. Wat was
+dat ook voor een onzinnig plan, met een wagen en een span paarden een stuk zee over te steken! Het verdriet over zijn verlies
+maakte dat hij niet eens dacht aan al de zwarigheid, welke er het gevolg van wezen kon.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het is zeker een onherstelbare ramp, dat ons dit onder deze omstandigheden overkomen is, stemde Sergius toe. Wij mannen kunnen
+misschien de vermoeienissen en ontberingen, welke ons te wachten staan, nog uithouden, maar de vrouwen die wij bij ons hebben,
+moeder Cascabel, Kayette, Napoleona, kinderen als zij zijn, wat moeten wij met haar beginnen als wij de <i>Schoone Zwerfster</i> in den steek laten.....
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zegt ge? In den steek laten?
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat zal wel moeten, vader, zeide Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Helaas, zuchtte Cascabel, terwijl hij wanhopig zijne handen ten hemel hief, ik zie nu hoe roekeloos ik geweest ben met deze
+reis te ondernemen! Dit was zeker de manier niet om naar Europa terugtekeeren.
+
+</p>
+<p>&#8212;Toch moet gij den moed niet verliezen, mijn vriend, trachtte <span class="pagenum">[<a id="pb37" href="#pb37">37</a>]</span>Sergius hem te troosten. Het gevaar onder de oogen te zien zonder er ons vrees door aan te laten jagen, is de beste weg om
+er aan te ontkomen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Komaan vader, hernam Jan, gedane zaken nemen geen keer, wat wij gedaan hebben is met ons aller goedvinden geschied. Geef
+uzelven dus de schuld niet dat gij meer gewaagd hebt dan gij wagen mocht en toon dat gij nog dezelfde man zijt als vroeger.
+
+</p>
+<p>Maar al deze redenen baatten niets. Cascabel was door het ongeluk overmand. Zijn zelfvertrouwen, de wijsgeerige kalmte waarmede
+hij gewoon was de wereldsche dingen optenemen, het was alles verdwenen.
+
+</p>
+<p>Intusschen deed Sergius zijn best om te weten te komen in welke richting de stroom hen voortdreef. Alle middelen die hij tot
+zijne beschikking had, gebruikte hij; met behulp van het kompas trachtte hij, door sommige vaste punten, die hij meende te
+onderscheiden, hunne vaart te bepalen. De weinige uren dat het een weinig licht was, besteedde hij met deze waarnemingen.
+
+</p>
+<p>Gemakkelijk ging dit niet, want alles wat hij als een vast punt gebruiken wilde, veranderde onophoudelijk van plaats. Buiten
+de Behringstraat scheen de zee over eene groote uitgestrektheid open te liggen. Het bleek nu duidelijk dat bij de ongewoon
+lage temperatuur het ijsveld nog in het geheel niet over zijne volle breedte vastgevroren was geweest. Het had alleen gedurende
+eenige dagen zoo geschenen, toen de menigte losse stukken ijs, die door de twee tegen elkander inloopende stroomen uit het
+Noorden en uit het Zuiden in de nauwe zee&euml;ngte gedreven waren, tegen elkaar geklemd en vastgeraakt waren.
+
+</p>
+<p>Na een aantal waarnemingen gedaan en de eene met de andere vergeleken te hebben, meende Sergius tot de gevolgtrekking te moeten
+komen dat hun koers sterk naar het noordwesten was afgeweken. Dit was zeker gekomen door dat de stroom in de Behringstraat
+eerst naar de Siberische kust geloopen was, d&aacute;&aacute;r den stroom, die van Kamschatka kwam, teruggedrongen en vervolgens uit de
+Straat komende eene groote bocht gemaakt had, waarvan de Poolcirkel ongeveer het einde moest wezen.
+
+</p>
+<p>Ook bleek nu dat de wind, die nog altijd de kracht van eenen storm had, geheel naar het zuidoosten gedraaid was. Een tijdlang
+was hij Zuid geweest, maar dat was gekomen doordien de kust hem van richting had doen veranderen. In volle zee was hij weder
+naar den vorigen hoek teruggeloopen.
+
+</p>
+<p>Zoodra Sergius zich hiervan overtuigd had, bracht hij Cascabel op de hoogte en hij voegde er bij dat dit, onder de omstandigheden
+<span class="pagenum">[<a id="pb38" href="#pb38">38</a>]</span>waarin zij verkeerden, het gelukkigste was wat hun overkomen kon. Dit goede nieuws monterde den terneergeslagen man weder
+wat op.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, zeide hij, het is zeker het beste dat wij den kant uitdrijven waar wij toch heen willen. Maar wat een omweg, goede hemel,
+wat een omweg!
+
+</p>
+<p>De schipbreukelingen gingen nu aan het werk om alles zoo goed mogelijk interichten voor het geval dat zij nog eenigen tijd
+op hun drijvend eiland moesten doorbrengen. Het eerste waar zij het over eens waren, was dat zij weder eene schuilplaats moesten
+zoeken in de <i>Schoone Zwerfster</i> die, nu zij voor den storm wegdreef, minder gevaar liep van omver te slaan.
+
+</p>
+<p>Cornelia, Kayette en Napoleona konden zich dus weder met het fornuis bezig houden, waar in een etmaal hoegenaamd geen gelegenheid
+voor geweest was. Het duurde niet lang of het eten was gereed, allen gingen aan <span class="corr" id="xd0e996" title="Bron: tatel">tafel</span>, en al vlotte het gesprek zoo goed niet als anders, toch waren zij dankbaar dat zij weder eene hartsterking kregen. Sedert
+zij het eiland Diomedes verlaten hadden, had dit heel wat te wenschen overgelaten.
+
+</p>
+<p>Zoodoende liep de dag weder ten einde. De windvlagen kwamen nog telkens aangieren met onbeschrijfelijke felheid. Talrijke
+vluchten vogels, petrels, ptarmigans en andere, die met recht den naam van stormvogels dragen, vlogen over hunne hoofden.
+
+</p>
+<p>De eerstvolgende vier dagen, de 28<sup>ste</sup>, 29<sup>ste</sup>, 30<sup>ste</sup>, en 31<sup>ste</sup> October, kwam er geen verandering. De wind bleef Oost en in de temperatuur was geen daling of rijzing merkbaar.
+
+</p>
+<p>Sergius had nauwkeurig den vorm en de grootte van hunne ijsschots bepaald. Deze had de gedaante van een onregelmatig trapezium,
+lang vierhonderd voet op het breedste en driehonderdvijftig op het smalste gedeelte en breed ongeveer honderd voeten. Aan
+de kanten werd dit ijsveld merkbaar dunner en in het midden liep het eenigszins op. Er was geen enkele scheur aan de oppervlakte
+te zien, maar een dof gekraak liet zich nu en dan over zijne geheele uitgestrektheid hooren. De golven die er op beukten en
+de windvlagen die er tegen aan botsten, hadden er, voor zoover dit op het oogenblik waartenemen viel, nog geen belangrijke
+schade aan toegebracht.
+
+</p>
+<p>Met de uiterste inspanning was het hun gelukt de <i>Schoone Zwerfster</i> naar het midden van het ijsveld te sleepen en haar daar te bevestigen aan de touwen en palen die anders bij de kermisvertooningen
+gebruikt werden. Nu stond zij zoo stevig, dat er geen gevaar van omslaan meer te vreezen was.
+<span class="pagenum">[<a id="pb39" href="#pb39">39</a>]</span></p>
+<p>Een andere kwade kans leverde echter de aanraking met voorbijdrijvende ijsbergen op. Met ongelijke snelheid, naarmate zij
+door den stroom werden voortgejaagd of eene ronddraaiende beweging aannamen, kwamen die op hunne schots af, of dreef die ze
+voorbij. Sommige van die ijsklompen waren vijftien of twintig voet hoog en als zij die zoo zagen aankomen, was het alsof het
+schepen waren, die hen kwamen enteren. Van verre zagen zij ze al naderen en er was niets aan te doen, of ze tegen hunne ijsschots
+aanbotsen of er langs glijden zouden. Soms buitelden die ijsmassa&#8217;s plotseling onderste boven, als door de eene of andere
+onbekende oorzaak haar zwaartepunt verplaatst werd.
+
+</p>
+<p>Gebeurde dit, dan kwamen onze zwervers meest met den schrik vrij, maar telkens als het tot eene botsing kwam, hadden zij het
+ergste te vreezen. Dan kreeg hun ijsveld dikwijls zulk een schok, dat het een geluk was wanneer alles wat breekbaar was en
+los stond in den wagen, niet verbrijzeld werd. De kans dat hunne drijvende verblijfplaats zich in een aantal stukken zou oplossen,
+hing hun dus steeds boven het hoofd. Telkens als er zoo&#8217;n groote ijsklomp in het zicht kwam zochten zij allen eene schuilplaats
+rondom de <i>Schoone Zwerfster</i> en klemden zij zich aan den wagen vast, waarbij Jan steeds de nabijheid van Kayette zocht. Het verschrikkelijkste wat hen
+overkomen kon, was dat hun ijsveld in verschillende stukken brak en sommigen van hen naar onderscheidene kanten werden voortgesleurd.
+Bovendien was het ijs minder stevig aan de randen dan in het midden, waar het verscheidene voeten dikker was.
+
+</p>
+<p>Gedurende den nacht hielden Cascabel, Sergius, Jan en Kruidnagel om beurten de wacht. Zij keken scherp uit in de dikke duisternis,
+te midden waarvan zij de witte reuzengevaarten als spoken voorbij zagen, glijden. Ook werd het uitzicht belemmerd door dichte
+nevels, die als wolkensluiers door den wind voortgezweept en door de maan, die even boven den horizont verscheen, met een
+grauw en geheimzinnig licht overgoten werden. Zoodra de man, die op wacht stond, onraad meende te bespeuren, maakte hij alarm
+en vlogen zij allen op om aftewachten wat er komen zou. Niet zelden ging de naderende ijsberg plotseling een anderen kant
+op en gleed hij voorbij, maar soms bonsde hij ook tegen hun ijsveld aan zoodat de touwen van de <i>Schoone Zwerfster</i> afknapten en de palen uit het ijs gerukt werden. Zij mochten van geluk spreken dat er niets ergers gebeurde en dat de kille
+bodem, waar hun wagen opstond, niet in een aantal stukken gescheurd werd.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p040.jpg" alt="Zoodra er onraad bespeurd werd, maakten zij alarm. (Zie bladz. 39.)" width="504" height="720"><p class="figureHead">Zoodra er onraad bespeurd werd, maakten zij alarm. (Zie bladz. <a href="#pb39" class="pageref">39</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Intusschen kwam er nog maar geen verandering in de ongewone <span class="pagenum">[<a id="pb41" href="#pb41">41</a>]</span>weersgesteldheid, vroor de zee nog maar niet dicht, niettegenstaande het nu reeds in de eerste week van November was, en bleef
+zij hier, op enkele graden slechts beneden den poolcirkel, bevaarbaar. Zoo iets was inderdaad bijna zonder voorbeeld. Het
+had een geluk voor hen kunnen wezen indien de eene of andere walvischvaarder, die verhinderd was geweest de thuisreis bij
+tijds te aanvaarden, hen voorbij was gekomen. Dan zouden zij door fakkels, of door geweerschoten getracht hebben de aandacht
+der bemanning te trekken, zij hadden op het schip eene toevlucht kunnen vinden en dit zou hen in een der Amerikaansche havens,
+te Victoria, te San Francisco, te San Diego, of op de Siberische kust, te <span class="corr" id="xd0e1047" title="Bron: Petropaulovsk">Petropavlovsk</span> of te Okhotsk aan land hebben kunnen zetten. Maar er kwam geen schip te zien. Zoo ver het oog reikte, niets dan her- en derwaarts
+drijvende ijsbergen, niets dan de oneindige, ledige zee, wier grens alleen de onbewegelijke ijsrand in het verre Noorden zijn
+kon!
+
+</p>
+<p>E&eacute;n geluk hadden zij, namelijk dat indien de lage temperatuur niet langer duurde dan bij mogelijkheid te veronderstellen was,
+en al moesten zij ook eenige weken achtereen drijvende blijven, zij geen gevaar liepen gebrek aan levensmiddelen te krijgen.
+In het vooruitzicht van een langen tocht te moeten maken door de onbewoonde vlakten van Siberi&euml;, waar geen gelegenheid bestond
+om voedsel te koopen, hadden zij een ruimen voorraad ingelegd vleesch, meel, rijst, vet en andere levensbehoeften medegenomen.
+Voor het voederen van de paarden behoefden zij zich, ongelukkig genoeg, niet ongerust meer te maken. Zelfs zou het de vraag
+geweest zijn, nu dit dooiweder tegen alle waarschijnlijkheid was ingetreden, of zij Vermout en Gladiator in het leven hadden
+kunnen houden, indien die arme beesten hun graf niet in de golven gevonden hadden.
+
+</p>
+<p>Van den 2<sup>den</sup> tot den 6<sup>den</sup> November kwam er nog geene verandering, alleen ging de wind een weinig liggen en draaide hij gaandeweg naar het Noorden.
+Het was niet langer dan een paar uren op den dag licht, daarna werd het weder duister en dit maakte hunnen toestand nog vreeselijker.
+Sergius poogde voortdurend de richting te bepalen waarin zij zich bewogen, maar dit gelukte hem slechts ten deele en dewijl
+zij den weg, dien zij aflegden, dus niet op de kaart konden afzetten, wisten zij ook volstrekt niet meer waar zij zich bevonden.
+
+</p>
+<p>Eindelijk kregen zij den 7<sup>den</sup> een vast punt in het oog, waar zij ten naasten bij aan zien konden op welke plek zij waren.
+
+</p>
+<p>Des ochtends te elf uren, toen de bleeke zonnestralen den omtrek een weinig verlichtten, waren Sergius en Jan met Kayette
+naar het voorste gedeelte van hun ijsveld gegaan. Onder hunne bagage bevond <span class="pagenum">[<a id="pb42" href="#pb42">42</a>]</span>zich een vrij goede verrekijker, waar Kruidnagel gewoon was aan de kermisgasten de Evennachtslijn in te vertoonen. Hiertoe
+was er over het groote glas een draad gespannen. Dan liet hij ook de menschen op de maan kijken, door middel van kleine vliegjes,
+die hij in de buis van den kijker liet zakken. Dien verrekijker had Jan zorgvuldig schoongemaakt en hij gebruikte hem nu om
+te zien of er in de verte niet iets te onderscheiden viel.
+
+</p>
+<p>Bij deze gelegenheid nam hij nauwkeurig den gezichteinder op, doch hij zag niets. Op eens wees Kayette naar het Noorden en
+zeide:
+
+</p>
+<p>&#8212;Kijk eens mijnheer Sergius, daar ginds meen ik iets te zien. Kan dat geen berg zijn?
+
+</p>
+<p>&#8212;Een berg? vroeg Jan. Dat geloof ik niet. Het zal wel weder een ijsberg wezen.
+
+</p>
+<p>Hij richtte zijnen verrekijker naar het punt waar het Indiaansche meisje heen wees.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik geloof waarlijk dat Kayette gelijk heeft, zeide hij na een oogenblik gekeken te hebben.
+
+</p>
+<p>Hij reikte den kijker aan Sergius over, die hem voor zijn oog plaatste.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het is zoo, bevestigde deze. Het is een tamelijk hooge berg. Kayette heeft scherper oogen dan wij.
+
+</p>
+<p>Zij keken andermaal en kwamen tot de slotsom dat er op eenen afstand van vijf of zes mijlen in het Noorden land moest liggen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Een stuk land, waar zulk een hooge berg op staat, moet nog al eenige uitgestrektheid hebben, meende Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat houd ik er ook voor Jan, antwoordde Sergius. Wij moeten ons best doen om op de kaart te vinden wat het voor een land
+zijn kan, en zoo doende kunnen wij te weten komen waar wij ons bevinden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Als ik mij niet vergis, hernam Kayette, zie ik een rookkolom uit den berg opstijgen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dan zou het een vuurspuwende berg moeten wezen, zeide Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja zeker, bevestigde Jan, na opnieuw door den kijker gezien te hebben. Ik kan duidelijk den rook onderscheiden.
+
+</p>
+<p>Het begon intusschen reeds duister te worden, zoodat zij zelfs door den kijker nauwelijks de omtrekken van den berg meer zien
+konden.
+
+</p>
+<p>Een uur later, toen het daglicht nagenoeg geheel verdwenen was, zagen zij echter duidelijk een vurig schijnsel in dezelfde
+richting, die zij terstond aangeteekend hadden door eene streep, welke zij op de sneeuw getrokken hadden.
+<span class="pagenum">[<a id="pb43" href="#pb43">43</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Laat ons gaan zien of wij op de kaart iets wijzer kunnen worden, zeide Sergius.
+
+</p>
+<p>Zij keerden met hun drie&euml;n naar de <i>Schoone Zwerfster</i> terug, Jan haalde zijn atlas te voorschijn, sloeg de kaart op waar het gedeelte van de ijszee ten Noorden van de Behringstraat
+op stond, en nu kwamen zij spoedig te weten wat zij zochten.
+
+</p>
+<p>Het was Sergius reeds gebleken dat de stroom, uit de Straat komende, eerst noordwaarts liep, en een vijftig mijlen meer naar
+buiten, noordwestelijk. Ook hadden zij bevonden dat hunne ijsschots eenige dagen lang in dezelfde richting als de stroom was
+voortgedreven. Zij moesten dus zoeken welk land er in het Noordwesten liggen kon. Een mijl of twintig van het vasteland stond
+er op de kaart een groot eiland geteekend, dat de aardrijkskundigen Wrangel-eiland noemen, doch waarvan de gedaante niet dan
+zeer onvolledig bekend is. Naar alle waarschijnlijkheid zou hunne ijsschots daar echter niet aanlanden, want de stroom sleepte
+hen voort in den breeden zeearm, die tusschen het eiland en de Siberische kust doorloopt.
+
+</p>
+<p>Sergius hield zich stellig overtuigd dat het land, dat zij zagen, Wrangel-eiland moest zijn. Van de zuidkust van dit eiland
+steken twee punten uit, kaap Hawan en kaap Thomas, en een vuurspuwende berg, die altijd in werking is en op de nieuwste kaarten
+aangeteekend staat, verheft zich midden op het eiland. Dit moest de vulkaan wezen die Kayette het eerst in het oog gekregen
+had en waarvan zij in de duisternis het vurige schijnsel onderscheidden.
+
+</p>
+<p>Nu zij dit wisten, viel het hun niet moeilijk den weg te bepalen dien de ijsschots, na de Behringstraat uitgedreven te zijn,
+had afgelegd. Eerst waren zij de kust rond en kaap Serdtse-Kamen rondgevoerd, vervolgens voorbij Kolioutchine-baai, het voorgebergte
+Wankarem en de Noordkaap, en eindelijk waren zij de Long-straat ingestevend, die Wrangel-eiland en de kust van het Tchouktchi-land
+van elkaar scheidt.
+
+</p>
+<p>Welken kant hun ijsveld op zou gaan nadat het door den stroom de Longstraat weder uitgedreven was, konden zij bij geen mogelijkheid
+vooruit weten. Sergius wist, en het maakte hem niet weinig ongerust, dat er in het Noorden geen ander land meer op de kaart
+vermeld staat en dat de grens der ijszee gevormd wordt door het onmetelijke ijsveld, dat nimmer losraakt en te midden waarvan
+de Noordpool gelegen is.
+
+</p>
+<p>De eenige kans op redding die hun scheen overteblijven, was als het veel kouder werd en de geheele zee dientengevolge dichtvroor.
+Het kon niet lang meer duren of dit moest gebeuren, want in gewone <span class="pagenum">[<a id="pb44" href="#pb44">44</a>]</span>omstandigheden zou het reeds sedert ettelijke weken geschied zijn. V&oacute;&oacute;r dat zij aan den rand van het vaste ijsveld gekomen
+waren zou hunne schots dan tot stilstand komen, en over de achter hen gevormde ijsvlakte zouden zij in zuidelijke richting
+moeten trachten het vasteland weder te bereiken. Dit zou echter niet anders te doen zijn dan door de <i>Schoone Zwerfster</i> in den steek te laten, en het was bijna iets onmogelijks, zonder eenig onderkomen, dien langen tocht over het ijs afteleggen.
+
+</p>
+<p>De wind bleef immer Oost, maar ofschoon het geen storm meer was, woei het nog hard. Door de windvlagen opgezweept, kwamen
+aanhoudend de woeste golven op hun ijsveld breken, zoodat de buitenste rand voortdurend een weinig afbrokkelde. Dit had echter
+niet veel te beteekenen, maar het zeewater, stuitende op het ijs, vloog er overheen en overdekte het, even als de golven over
+het dek van een lenzend schip vliegen. Dit ging met zulke schokken gepaard dat het ijsveld tot op het dikste gedeelte er van
+dreunde en kraakte, en het telkens scheen alsof het in stukken zou breken. Die stortzee&euml;n kwamen tot in de onmiddellijke nabijheid
+van de <i>Schoone Zwerfster</i> en dreigden den wagen, met alles wat er zich in of bij bevond, voort te sleuren.
+
+</p>
+<p>Om dit te voorkomen moesten er weder voorzorgen genomen worden. Sergius gaf het denkbeeld aan de hand om de sneeuw, die sedert
+het begin van November in groote massa&#8217;s gevallen was, op te hoopen tot eene soort van dijk aan den achterkant van het ijsveld,
+waar de golven het meest van daan kwamen. Allen togen aan het werk om dit tot stand te brengen. De sneeuw werd stevig aangestampt
+en opgestapeld tot eene hoogte van een voet of vier vijf. Zoodoende maakten zij eenen muur van eenige voeten dikte, die eene
+borstwering vormde waar de golven niet overheen konden, zoodat alleen het opspattende schuim nog nu en dan den wagen overdekte.
+Op dezelfde manier wordt aan den achtersteven van een lenzend schip dikwijls eene nood-verschansing gemaakt om de stortzee&euml;n
+af te weren.
+
+</p>
+<p>Terwijl zij aan dit werk bezig waren, gooiden Sander en Napoleona elkander dikwijls met sneeuwballen, waarbij zij Kruidnagel&#8217;s
+rug nog al eens tot mikpunt kozen. Voor zulk een kinderspel was het eigenlijk nu geen geschikte gelegenheid, maar Cascabel
+liet hen begaan, tot op zekeren dag toen een sneeuwbal, die niet goed gemikt werd, bij ongeluk op Sergius&#8217; hoed terechtkwam.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wie is de stommerik die dat doet? riep Cesar.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik heb het gedaan vader, antwoordde Napoleona heelemaal ontdaan over hare onhandigheid.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p045.jpg" alt="Zij maakten eene borstwering, waar de golven niet overheen konden. (Zie bladz. 44.)" width="507" height="720"><p class="figureHead">Zij maakten eene borstwering, waar de golven niet overheen konden. (Zie bladz. <a href="#pb44" class="pageref">44</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8212;Nu, dan ben jij de stommerik, zeide Cascabel. Mijnheer <span class="pagenum">[<a id="pb46" href="#pb46">46</a>]</span>Sergius, gij moet het die ondeugende meid niet kwalijk nemen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wel, het komt er niets op aan, antwoordde Sergius. Laat zij het maar komen afzoenen, dan is het alsof er niets gebeurd is.
+
+</p>
+<p>Zoo geschiedde het en daarmede was het uit.
+
+</p>
+<p>Zij hadden nu eenen dijk aan den achterkant van het ijsveld opgeworpen, maar voltooiden dien vervolgens in alle richtingen,
+zoodat de <i>Schoone Zwerfster</i> omgeven werd met eene soort van ijsdam, waardoor de wagen van alle kanten beschut stond. De wielen waren tot aan de assen
+in de sneeuw bedolven en voor omvallen bestond dus geen gevaar meer. Tusschen de borstwering en den wagen lieten zij een nauwe
+gang open, zoodat er eene kleine ruimte vrij bleef om te loopen. Het leek nu een schip, dat te midden van ijsbergen overwintert
+en waarvan de buitenkant door eene dikke sneeuwlaag tegen de koude en de stormvlagen beschut wordt. Zoo lang de ijsschots
+zelve niet begon te zinken, liepen de schipbreukelingen dus geen gevaar meer om door de golven weggesleurd te worden, en dank
+zij deze voorzorgen konden zij het tijdstip afwachten dat de vorst weder zou intreden, hetgeen in de poolstreken toch altijd
+eenmaal, en dan voor geruimen tijd, gebeurt.
+
+</p>
+<p>Maar als dit oogenblik aanbrak, dan zouden zij hunne schuilplaats verlaten moeten om het land weder optezoeken. Het huis op
+wielen, dat zijnen bewoners in alle gewesten van de Nieuwe Wereld eene veilige woonstede geweest was, zouden zij, tusschen
+het ijs en de sneeuw bekneld, moeten achterlaten. Als de zomer weer aanbrak en het ijs in de poolzee begon te smelten, zou
+de <i>Schoone Zwerfster</i> dieper en dieper in de weeke massa bedolven raken om eindelijk door de golven verzwolgen te worden!
+
+</p>
+<p>Als Cascabel hieraan begon te denken, hoe geneigd hij ook anders was om van alle dingen den goeden kant te zien, rukte hij
+zich de haren van wanhoop uit het hoofd en verwenschte hij het ongeluk dat hem vervolgde. Hij gaf er zichzelven de schuld
+van en vergat dat alles alleen het gevolg was van de schurkenstreek waardoor hij in den bergpas der Sierra Nevada van zijne
+spaarpenningen beroofd was. De schavuiten die dat gedaan hadden, waren verantwoordelijk voor al het kwaad dat uit hunne schelmerij
+voortvloeide.
+
+</p>
+<p>Het baatte niet of de moedige Cornelia haar best deed om haren man optebeuren, eerst door vriendelijke woorden en later door
+hem hard toetespreken, in de hoop dat hij, door zich driftig te maken, zijne oude geestkracht terug zou krijgen. Het hielp
+niet of zijne kinderen en zelfs Kruidnagel hem zeiden dat zij even goed als hij verantwoordelijk waren voor hetgeen zij gezamenlijk
+besloten en <span class="pagenum">[<a id="pb47" href="#pb47">47</a>]</span>gedaan hadden. De reis was immers, zeiden zij, ondernomen, met aller goedvinden. Ook Sergius en Kayette, het &#8220;kwakkeltje&#8221;
+zooals Cascabel haar bleef noemen, voegden zich bij de anderen om hem moed in te spreken. Hij wilde naar geen rede luisteren.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zijt ge dan geen man meer? vroeg Cornelia hem op zekeren dag, waarbij zij hem bij den arm greep en terdege heen en weer schudde.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zeker ben ik niet zooveel mans als jij, antwoordde Cesar mismoedig en schoof weer in zijnen hoek, waar deze ontboezeming
+zijner wederhelft hem uit te voorschijn gehaald had.
+
+</p>
+<p>De waarheid was echter dat moeder Cascabel even weinig op haar gemak was als haar man; maar zij begreep beter dan iemand anders
+hoe noodzakelijk het was het hoofd van het gezin, die altijd zoo blijmoedig den tegenspoed weerstaan had, uit zijne neerslachtigheid
+optewekken.
+
+</p>
+<p>Sergius begon zich langzamerhand ook ongerust te maken over het proviand. Zij moesten niet alleen te eten hebben tot op het
+oogenblik dat zij hunnen tocht over de ijsvlakte zouden aanvangen, maar ook tot op den dag dat de karavaan op de Siberische
+kust kon aanlanden. Op de jacht viel in het geheel niet te rekenen, want de zeevogels, die te midden der ondoordringbare nevels
+nog over hunne hoofden vlogen, werden hoe langer hoe zeldzamer. Het werd dus noodzakelijk geacht allen op rantsoen te stellen,
+teneinde op den langdurigen tocht, dien zij nog te doen konden hebben, voorbereid te wezen.
+
+</p>
+<p>Onder deze omstandigheden kwam de ijsschots, waarop zij dreven, altijd door den stroom voortgesleept wordende, op de hoogte
+van de Ayo-eilanden, die tegenover de noordkust van Azi&euml; gelegen zijn.
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb48" href="#pb48">48</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch4" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">IV.</h2>
+<h2 class="normal">Van den 16<sup>den</sup> november tot den 2<sup>den</sup> december.
+</h2>
+<p>Alleen op grond van eene gissing, geloofde Sergius deze eilandengroep te onderkennen. In verband met zijne waarnemingen, had
+hij zijn best gedaan om te berekenen hoeveel zij afdreven, hetgeen gemiddeld ongeveer vijftien mijlen in het etmaal wezen
+kon.
+
+</p>
+<p>De Ayo-archipel, dien zij echter niet in het gezicht kregen, ligt volgens de kaart op 150&deg; lengte en 75&deg; breedte en derhalve
+op ongeveer honderd mijlen afstands van de kust.
+
+</p>
+<p>Sergius vergiste zich in zijne berekening niet. Den 16<sup>den</sup> November kwam het ijsveld zuidelijk van deze eilandengroep, maar op welk eenen afstand wist hij niet te bepalen. Al had hij
+de instrumenten tot zijne beschikking gehad die op zee gebruikt worden om de vaart van schepen op de kaart af te zetten, had
+hij daarmede toch nog niets kunnen aanvangen, want de zon vertoonde zich slechts gedurende enkele minuten tusschen de nevelen
+die de kim bedekten. Daarop kon dus geene lengte- of breedtebepaling gedaan worden. Zij waren nu voorgoed in den nimmer eindigenden
+nacht der poollanden gekomen.
+
+</p>
+<p>Het weder bleef even onaangenaam, al begon het ook langzamerhand kouder te worden. Het kwik in de thermometerbuis schommelde
+een weinig boven het vriespunt op en neer. Dit was nog lang niet voldoende om de ijsklompen, die op den zeespiegel drijvende
+waren, aan elkander te doen vriezen. Nog altijd ontmoette <span class="pagenum">[<a id="pb49" href="#pb49">49</a>]</span>hunne ijsschots dus nog geen hinderpaal op haren zwerftocht over den oceaan.
+
+</p>
+<p>Alleen vertoonden er zich tusschen de inkepingen aan den rand der schots van die ijsvliezen, welke baai-ijs genoemd worden
+door de strandbewoners, die daarin een voorteeken zien van de in aantocht zijnde harde vorst. Sergius en Jan gaven nauwkeurig
+acht op dit verschijnsel, dat binnen korter of langer tijd de geheele oppervlakte der zee met eene dunne ijslaag overdekken
+moest. Kwam het zoo ver, dan zou het ijs-seizoen voorgoed zijn ingetreden en kwam er ook, als men het zoo noemen wil, eene
+verandering &#8220;ten goede&#8221; in den toestand onzer schipbreukelingen. Zij verlangden er ten minste naar.
+
+</p>
+<p>In de tweede helft van November sneeuwde het bijna aanhoudend en met dichte vlokken, die door den wind bijna evenwijdig met
+de zee voortgedreven, in dichte hoopen zich opstapelden tegen en op den rondom de <i>Schoone Zwerfster</i> opgeworpen muur. Deze werd dientengevolge aanmerkelijk hooger.
+
+</p>
+<p>Dit leverde echter geen bezwaar op en zelfs gaf het eene betere beschutting voor de koude, wat een niet te versmaden voorrecht
+was. Cornelia kon nu zuiniger met hare brandstoffen omgaan en die alleen gebruiken om te koken. Zij had hier al meermalen
+ernstig over nagedacht, want wat zouden zij moeten beginnen als hun voorraad opraakte?
+
+</p>
+<p>Gelukkig ondervonden zij binnen den reiswagen nog weinig last van koude, want de thermometer bleef daar een graad of drie,
+vier boven het vriespunt. Naarmate de <i>Schoone Zwerfster</i> meer onder de sneeuw bedolven raakte, werd het binnen zelfs warmer. Wat zij dus nu te vreezen hadden was niet de koude, maar
+veeleer gebrek aan lucht, wanneer alle openingen verstopt mochten raken.
+
+</p>
+<p>Teneinde dit te voorkomen, moest de sneeuw gedeeltelijk weggeruimd worden en van dezen vermoeienden arbeid kregen zij allen
+weder hunne portie.
+
+</p>
+<p>Zij begonnen met de gang vrij te maken die binnen de borstwering rondom den wagen opengehouden was, vervolgens maakten zij
+eenen uitgang door den muur naar buiten, waarbij zorg gedragen werd dat deze naar het Westen zich opende zoodat de sneeuw,
+die met den oostenwind werd aangevoerd, het gat niet weder dicht kon maken.
+
+</p>
+<p>Indien zij echter meenden dit gevaar te boven te zijn, rekenden zij buiten den waard. Dit zou spoedig daarna blijken.
+
+</p>
+<p>De schipbreukelingen verlieten nu evenmin gedurende den dag als bij nacht de kamertjes in den wagen, waar zij veilig beschut
+zaten tegen den wind zoowel als tegen de koude, die buiten langzamerhand <span class="pagenum">[<a id="pb50" href="#pb50">50</a>]</span>vinniger begon te worden, Sergius en Jan deden hunne waarnemingen op de weinige oogenblikken waarin de zwakke zonnestralen
+de omgeving eenigszins verhelderden. Tot het tijdstip van den zonnestilstand, op den 21<sup><span class="corr" id="xd0e1227" title="Bron: n">sten</span></sup> December, zou de zon nog steeds lager boven de kim zich verheffen. Voortdurend zagen zij te vergeefs uit naar den een of
+anderen walvischvaarder, die zij hoopten dat hier mocht overwinteren, of die in de nabijheid van de Behringstraat eene schuilplaats
+kwam zoeken. Iederen dag vonden zij zich opnieuw teleurgesteld in de hoop dat hunne ijsschots eindelijk vast zou raken aan
+een grooter ijsveld, waarover zij den vasten wal van Siberi&euml; konden bereiken. Mistroostig gingen zij, als hunne waarnemingen
+afgeloopen waren, naar binnen en poogden zij op de kaart de richting aftezetten waarheen zij gevoerd waren.
+
+</p>
+<p>Wij hebben reeds opgemerkt dat Sergius en Jan op de jacht geen enkel stuk eetbaar wild meester hadden kunnen worden, van het
+oogenblik af dat zij Port-Clarence verlaten hadden. Cornelia zou niets hebben kunnen aanvangen met zeevogels, die door hun
+traanachtigen smaak oneetbaar zijn en door geene kookkunst smakelijk zijn te maken. Ptarmigans en petrels zijn geen schot
+kruit waard en Jan begreep wijselijk dat hij zijnen voorraad beter kon gebruiken dan het op deze onsmakelijke beesten te verschieten.
+
+</p>
+<p>Zoo dikwijls hij echter buiten den wagen noodig had, nam hij, uit gewoonte, zijn geweer mede. Op den middag van den 26<sup>sten</sup> November vond hij werkelijk gelegenheid het te gebruiken. Buiten den wagen hoorden zij een schot vallen en bijna op hetzelfde
+oogenblik riep Jan met luider stem om hulp.
+
+</p>
+<p>Dit was iets heel ongewoons en zelfs eene reden tot ongerustheid. Zonder dralen snelden Cascabel, Sander, Kruidnagel en Sergius,
+door de honden gevolgd, naar buiten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hierheen, hierheen! riep Jan.
+
+</p>
+<p>Al roepende liep hij heen en weder, als of hij wilde beletten dat zijne prooi hem ontsnapte.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat is er gaande? vroeg Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik heb een rob aangeschoten en als wij niet oppassen ontsnapt hij ons en zwemt weg.
+
+</p>
+<p>Het was een groot dier, dat Jan in de borst getroffen had. Het bloed stroomde uit de wonde over de sneeuw. Als Sergius en
+de anderen niet waren komen opdagen, zou de rob zeker ontglipt zijn. Kruidnagel ging het beest dapper te lijf, dat met eenen
+slag van zijn staart Sander reeds onderste boven had doen tuimelen. Niet zonder moeite hielden zij het in bedwang en Jan verbrijzelde
+het met eenen kolfslag de hersenpan.
+<span class="pagenum">[<a id="pb51" href="#pb51">51</a>]</span></p>
+<p>Voor de algemeene tafel in de <i>Schoone Zwerfster</i> had dit gerecht niet veel waarde, maar Wagram en Marengo konden zich geruimen tijd aan het vleesch te goed doen. Hadden de
+twee honden kunnen spreken, dan zouden zij Jan zeker bedankt hebben voor de tractatie die hij hen bezorgde.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe of het eigenlijk komt dat beesten niet praten kunnen? vroeg Cascabel bij deze gelegenheid, toen zij allen weder bij het
+keukenfornuis gezeten waren.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat komt eenvoudig hier vandaan, antwoordde Sergius, dat zij geen verstand genoeg hebben om te spreken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Gelooft gij dan, zeide Jan, dat de gave van te kunnen spreken het gevolg is van eene zekere hoeveelheid verstand?
+
+</p>
+<p>&#8212;Zonder eenigen twijfel, althans bij de hoogere dieren. Een hond, bij voorbeeld, heeft eene keel die juist zoo gevormd is
+als de keel van een mensch en hij zou even goed kunnen praten als deze. Dat hij het niet doet is alleen het gevolg hiervan,
+dat zijn denkvermogen niet genoeg ontwikkeld is om zijne gedachten in woorden uittedrukken.
+
+</p>
+<p>Deze bewering van Sergius is niet boven twijfel verheven, maar er zijn toch geleerden die hetzelfde volhouden.
+
+</p>
+<p>Wij mogen niet onvermeld laten dat Cascabel langzamerhand tot andere gedachten begon te komen. Wel bleef hij zich nog altijd
+verantwoordelijk voelen over den toestand waarin zij geraakt waren, maar zijne aangeboren kloekmoedigheid kreeg toch weder
+de overhand. Hij was zoo gewoon geraakt zich door alle moeilijkheden heen te slaan, dat hij aan geen onherstelbaren tegenspoed
+meer gelooven kon; zijn geluksster, meende hij, was slechts voor een korten tijd ondergegaan. Hier kwam bij dat geen der leden
+van zijn gezin tot dusver van de doorgestane ontberingen en vermoeienissen eenig lichamelijk letsel ondervonden had. Het grootste
+gevaar was hierin gelegen, dat als er niet spoedig verbetering kwam, hunne opgewektheid en hun moed misschien verloren zouden
+gaan.
+
+</p>
+<p>Teneinde dit te voorkomen, deed Sergius alles wat hij kon om zijne reisgenooten bezig te houden. Gedurende de vele uren waarin
+zij niets te doen hadden en bij het lamplicht rond de tafel gezeten waren, vertelde hij hen zijne reisavonturen op zijne tochten
+in Europa en Amerika. Jan en Kayette luisterden altijd met de meeste aandacht en leerden veel van hem, want Sergius wist op
+elke vraag een leerzaam antwoord te geven. Door de vele ervaring welke hij had opgedaan, kwam hij altijd tot deze slotsom:
+
+</p>
+<p>&#8212;Gij ziet dus mijne vrienden, dat wij geene reden hebben om den moed op te geven. Het stuk ijs waar wij ons op bevinden is
+<span class="pagenum">[<a id="pb52" href="#pb52">52</a>]</span>stevig genoeg en nu het weer gaat vriezen, bestaat er geen gevaar meer dat het stuk zal gaan. Bovendien is het een geluk dat
+wij juist den kant opdrijven waar wij heen moeten en wij leggen dus dit gedeelte van onzen tocht afzonder ons te vermoeien,
+even alsof wij op een schip waren. Wij moeten maar geduld hebben; ten laatste komen wij zeker in eene goede haven terecht.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wel, ik geloof dat niemand van ons daar aan twijfelt, antwoordde Cascabel, die zijne goede luim geheel terug gekregen had.
+Ik zou hier wel eens iemand willen zien die den moed opgeeft. Wie dat durft te doen zonder dat ik er het voorbeeld van geef,
+zet ik op water en brood.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wij hebben niet eens brood, merkte Sander op.
+
+</p>
+<p>&#8212;Nu, dan op scheepsbeschuit en water. Bovendien krijgt hij geen uitgangkaartje als hij uit den wagen gaat.
+
+</p>
+<p>&#8212;Mooi praten! zeide Kruidnagel. Wij kunnen er niet uit.
+
+</p>
+<p>&#8212;Mond gehouden! Het is zooals ik gezegd heb.
+
+</p>
+<p>In de laatste week van November sneeuwde het vervaarlijk. Er vielen zulke pakken sneeuw en deze stapelden zich zoodanig op,
+dat niemand meer buiten kon komen en dit was oorzaak dat er bijna een groot ongeluk gebeurd was.
+
+</p>
+<p>Des ochtends van den 30<sup>sten</sup> November bespeurde Kruidnagel, toen hij wakker werd, dat het hem groote moeite kostte om adem te halen. Het was alsof er
+geen lucht meer in den wagen te krijgen was.
+
+</p>
+<p>De anderen lagen nog in hunne bedden in een diepen en benauwden slaap. Het was zoo bedompt in de vertrekjes dat Kruidnagel
+een gevoel had alsof hij stikken zou.
+
+</p>
+<p>Hij poogde de buitendeur open te maken om versche lucht te scheppen, maar zag er geen kans toe.
+
+</p>
+<p>&#8212;Heidaar, mijnheer Cascabel! riep hij zoo hard dat al de slapers in de <i>Schoone Zwerfster</i> opschrikten.
+
+</p>
+<p>Sergius, Cascabel en de twee jongens sprongen op. Het eerste wat Jan zeide, was:
+
+</p>
+<p>&#8212;Maak de deur toch open! Ik stik hier.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik kan de deur niet open krijgen, antwoordde Kruidnagel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dan de raampjes.
+
+</p>
+<p>Dit ging evenmin, want de raampjes sloegen naar buiten op en het was niet mogelijk ze los te krijgen.
+
+</p>
+<p>In een oogenblik hadden zij met hun allen de deur uit hare hengels gelicht. Toen bleek het hoe het kwam dat zij niet open
+kon.
+
+</p>
+<p>De gang die zij rondom de <i>Schoone Zwerfster</i> vrijgelaten hadden, was geheel verstopt geraakt door de sneeuw die er zich gedurende <span class="pagenum">[<a id="pb53" href="#pb53">53</a>]</span>den nacht in opgehoopt had. Maar niet alleen de gang, ook de opening welke in den muur gemaakt was om naar buiten te kunnen
+komen, was door de sneeuw niet meer te vinden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zou de wind gedraaid zijn? vroeg Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat denk ik niet, antwoordde Sergius. Als de wind West was, zou er zulk eene massa sneeuw niet gevallen zijn.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dan moet ons ijsveld zelf omgedraaid zijn, meende Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat houd ik voor het meest waarschijnlijk, bevestigde Sergius. Maar dat zullen wij later onderzoeken. Op het oogenblik is
+het zaak te zorgen dat wij niet stikken door gebrek aan lucht.
+
+</p>
+<p>Zonder langer te praten gingen Jan en Kruidnagel met eene schop en een houweel aan het werk om de gang weder open te krijgen.
+Dit was eene zware karrewei, want de harde en vaste sneeuw was tot boven de <i>Schoone Zwerfster</i> opgestapeld, zoodat er bijna niets van den wagen meer te zien was.
+
+</p>
+<p>Zij moesten elkaar bij het werk dan ook spoedig aflossen. Er was geen ruimte om de sneeuw naar buiten te werpen en zij waren
+dus genoodzaakt die in het voorste vertrekje te storten, waar zij echter, tengevolge van de warmte die daar heerschte, spoedig
+smolt en als water weder naar buiten stroomde.
+
+</p>
+<p>Na een uur arbeids waren zij nog niet door de vaste sneeuwmassa heen. Zij kwamen dus nog niet in aanraking met de buitenlucht,
+konden in den wagen de lucht niet ververschen en het werd daar met iedere minuut benauwder, want de zuurstof werd hoe langer
+hoe minder en het koolzuur hoe langer hoe meer.
+
+</p>
+<p>Zij hijgden allen naar adem en snakten naar lucht in dezen bedorven dampkring. Kayette en Napoleona konden het nauwelijks
+meer uithouden, maar Cornelia had het duidelijk het ergst te kwaad. Kayette vergat zichzelve om moeder Cascabel zooveel zij
+kon verlichting te geven. Hadden zij maar een enkel raampje open kunnen krijgen, dan ware het voldoende geweest om een stroom
+van lucht binnen te laten komen, maar wij hebben reeds verteld dat dit niet kon.
+
+</p>
+<p>&#8212;Moed gehouden! riep Sergius. Wij hebben al zes voet in de sneeuw uitgegraven en heel dik kan de laag nu niet meer zijn.
+
+</p>
+<p>Dit moest inderdaad het geval wezen indien er geen sneeuw meer bij kwam. Maar zij wisten niet of het nog niet aanhoudend bleef
+voortsneeuwen.
+
+</p>
+<p>Cascabel kwam toen op het denkbeeld om niet langer recht vooruit, maar naar boven te graven, in welke richting de sneeuwlaag
+waarschijnlijk minder dik en dus ook minder vast moest wezen.
+
+</p>
+<p>Dit bleek werkelijk het geval te zijn. Het graven ging nu gemakkelijker. <span class="pagenum">[<a id="pb54" href="#pb54">54</a>]</span>Zij maakten eene soort van koker en na nog een half uur arbeid, waren zij er door heen. De buitenlucht stroomde naar binnen.
+
+</p>
+<p>Het was hoog tijd. Zij hadden het niet lang meer kunnen uithouden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat is dat heerlijk! riep Napoleona, terwijl zij diep ademhaalde.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is nog lekkerder dan een taartje, zeide Sander likkebaardende.
+
+</p>
+<p>Het duurde echter nog eenigen tijd v&oacute;&oacute;r dat Cornelia bijkwam uit de verdooving waarin zij door de benauwdheid geraakt was.
+Zij was bijna flauw gevallen.
+
+</p>
+<p>De opening werd nu wijder gemaakt en de mannen kropen er doorheen tot boven op den ijsmuur. Zoover het oog reikte was alles
+wit. De <i>Schoone Zwerfster</i> lag onder deze dikke laag geheel bedolven en was alleen nog te onderscheiden als eene vormelooze ophooging van het drijvende
+sneeuwveld.
+
+</p>
+<p>Met het kompas overtuigde Sergius zich dat de wind nog altijd Oost was, maar dat hunne ijsschots zich ten halve had omgekeerd,
+waardoor hare uiteinden in tegenovergestelde richting <span class="corr" id="xd0e1362" title="Bron: warenkomen">waren komen</span> te liggen. Hierdoor was het gekomen dat zoowel de gang als de opening in de borstwering door de sneeuw verstopt waren geraakt.
+
+</p>
+<p>De thermometer in de buitenlucht wees niet meer dan zes graden onder het vriespunt. De zee was geheel open, voor zoover zij
+er in de bijna volslagen duisternis over konden oordeelen. Men moet echter wel in het oog houden dat het ijsveld, waarschijnlijk
+door dat het een oogenblik in eene draaikolk gekomen was, zich omgedraaid had, maar dat het in dezelfde richting naar het
+Westen was blijven drijven.
+
+</p>
+<p>Na hetgeen er gebeurd was, wat zulke noodlottige gevolgen had kunnen hebben, begrepen zij dat er nieuwe voorzorgen genomen
+moesten worden. Sergius stelde voor om recht tegenover de bestaande opening in de borstwering er eene tweede te maken en ze
+beide dagelijks open te houden. Op die manier zou de buitenlucht altijd toegang hebben, onverschillig hoe de ligging van het
+ijsveld was.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik vind het best, antwoordde Cascabel. Maar dit moet ik toch zeggen dat ik nooit zoo&#8217;n gemeen land gezien heb als dit. Het
+is nauwelijks goed genoeg voor een walvisch. Dan is het beter in mijn Normandi&euml;.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik zal het niet tegenspreken, zeide Sergius. Maar wij moeten het nemen zooals het nu eenmaal is.
+
+</p>
+<p>&#8212;Jawel, mijnheer Sergius, zoo neem ik het ook, maar ik wou dat ik het alweer kwijt was!
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb55" href="#pb55">55</a>]</span>
+</p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p055.jpg" alt="Zij maakten eene tweede opening in de borstwering. (Zie bladz. 54.)" width="504" height="720"><p class="figureHead">Zij maakten eene tweede opening in de borstwering. (Zie bladz. <a href="#pb54" class="pageref">54</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb56" href="#pb56">56</a>]</span></p>
+<p>Wel mocht onze brave Cascabel er over klagen! Dit was zeker niet zoo&#8217;n goed land als Normandi&euml;, maar ook niet als Zweden,
+als Noorwegen, als Finland zelfs, al zijn de winters daar ook nog zoo streng. Het was het onherbergzame Poolland, met zijnen
+nacht van vier maanden, zijne razende stormen, zijne wilde en verblindende sneeuwvlagen, zijne nimmer doorbrekende nevels,
+die de kim geen oogenblik vrij laten.
+
+</p>
+<p>Toch was dit alles nog maar een deel der onheilen die hen boven het hoofd konden hangen. Hield het ijsveld eenmaal op met
+drijven, doordat de geheele zee eene vaste vlakte geworden was, wat zou hen dan te doen staan? De <i>Schoone Zwerfster</i> aan haar lot overlaten, zonder toevluchtsoord de honderden mijlen afleggen die hen scheidden van de Siberische kust, dat
+was waarlijk iets waar zij nauwelijks aan denken konden. Dikwijls vroeg Sergius zich af of het nog niet beter zou zijn den
+winter door te brengen op dezelfde plek waar hunne ijsschots zou blijven liggen, en tot de zomer weder aanbrak eene schuilplaats
+te vinden onder het beschermende dak van dit huis op wielen, waarvan de wielen misschien nimmer meer zouden draaien. Als het
+niet anders kon, zou het zeker doenlijk geweest zijn om op deze manier den tijd der ergste koude door te komen. Maar v&oacute;&oacute;r
+dat de temperatuur weder zachter werd, v&oacute;&oacute;r dat de Poolzee begon te ontdooien, moesten zij toch de plek waar zij overwinterden
+verlaten en de lange ijswoestijn doortrekken, die anders weder in eene onbegaanbare zee veranderen zou.
+
+</p>
+<p>Op het oogenblik behoefde dit echter nog niet beslist te worden en onze schipbreukelingen konden gerust het laatste gedeelte
+van den winter afwachten. Zij moesten ook alvorens den tocht te aanvaarden, te weten zien te komen op welken afstand zij zich
+van het land bevonden, altijd aangenomen dat dit te berekenen was. Sergius hoopte dat het niet bijzonder ver zou zijn, want
+het ijsveld was onveranderlijk naar het Westen gedreven en aldus de kapen Kekournyi, Cheliagskyi en Baranof voorbij, en straat
+Long alsmede de Kolyma-baai doorgestevend.
+
+</p>
+<p>Jammer genoeg dat zij in de laatstgenoemde baai niet aangeland waren, want vandaar zou het hun betrekkelijk weinig moeite
+gekost hebben in het land der Joukaghirs te komen, en hier liggen Kabatchkova, Nyne-Kolymsk en andere bewoonde plaatsjes waar
+zij den winter hadden kunnen doorbrengen. Met een span rendieren hadden zij terug kunnen keeren naar de plek waar zij de <i>Schoone Zwerfster</i> achterlieten, teneinde die in veilige haven te brengen. Maar het viel gemakkelijk te berekenen dat zij die baai reeds <span class="pagenum">[<a id="pb57" href="#pb57">57</a>]</span>achter zich moesten hebben, in aanmerking genomen de snelheid van den stroom, en met de riviermondingen van de Tchoukotchia
+en de Alazeia moest hetzelfde het geval zijn. Niets kon hen nu meer tegenhouden, of het moest een van de eilanden zijn die
+tot den Anjou-Archipel, de Liakhoff- of de Long-groep behooren. De meeste van die eilanden zijn echter onbewoond en er zouden
+dus geen middelen te vinden zijn om de karavaan, met al haar toebehooren, op het vaste land terug te brengen. Toch was het
+aanlanden op zoo&#8217;n eiland nog te verkiezen boven het altijd verder drijven, tot waar het poolijs aan hunnen zwerftocht een
+einde maakte.
+
+</p>
+<p>November was nu voorbijgegaan. Negenendertig dagen was het geleden dat de familie Cascabel van Port-Clarence vertrokken was
+en zich op het ijs der Behringstraat gewaagd had. Ware de ijsvlakte niet losgegaan, dan zouden zij reeds vijf weken geleden
+te Numana den voet op vasten wal gezet hebben en dan hadden zij op dit oogenblik de winterkwartieren betrokken in een of ander
+dorp in zuidelijk Siberi&euml;, waar zij van den barren poolwinter niet veel hinder gehad zouden hebben.
+
+</p>
+<p>Intusschen moest het einde van hunnen zwerftocht nu weldra ophanden zijn. Het werd hoe langer hoe kouder, bestendig ging de
+thermometer naar beneden. Zorgvuldig achtgevende op den toestand van hun ijsveld, bevond Sergius dat dit voortdurend grooter
+werd door dat er zich los geraakte stukken van ijsbergen aan hechtten, waartusschen het zich eenen weg baande. Het had reeds
+een derde meer oppervlakte, en in den nacht van den 30<sup>sten</sup> November op den 1<sup>sten</sup> December kwam er een geweldig groot brok aan den achterkant tegenaan zitten. Dit stuk ijs lag tot op vrij groote diepte beneden
+den zeespiegel; de stroom had er dus meer vat op en deed het sneller voortdrijven dan hun ijsveld, waarvan het gevolg was
+dat dit laatste zich andermaal omdraaide en met den grooteren klomp ging mededrijven, even alsof het daardoor op sleeptouw
+genomen werd.
+
+</p>
+<p>Met het drogere en koudere weder was nu de lucht volkomen helder geworden. De wind was naar het noordoosten geloopen, hetgeen
+niet in hun nadeel was, want zij dreven zoodoende naar de kust toe. De lange nachten werden opgehelderd door den schitterenden
+sterrenhemel van de poolstreken en niet zelden werd de geheele omtrek verlicht door de vonkelende stralen van het noorderlicht
+dat zich waaiervormig aan de kim uitstrekte. Niets belemmerde dan het uitzicht, dan heel in de verte de buitenste punten van
+het vastzittende ijs. Op den minder donkeren achtergrond verhief deze blanke massa zich met hare spitse toppen, hare ronde
+<span class="pagenum">[<a id="pb59" href="#pb59">59</a>]</span>heuvelruggen, hare naalden en torens, bijeengeschaard als een woud. Het was een verbazend schoon gezicht, z&oacute;oals er in deze
+door de natuur zoo misdeelde streken meer voorkomen en dat onze schipbreukelingen meer dan eens hun kommervollen toestand
+vergeten deed.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p058.jpg" alt="Het was een verbazend schoon gezicht. (Zie bladz. 59.)" width="500" height="720"><p class="figureHead">Het was een verbazend schoon gezicht. (Zie bladz. <a href="#pb59" class="pageref">59</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Nu de wind veranderd was, jaagde deze het ijs niet sneller meer voort en zij werden alleen nog medegesleept door de kracht
+van den stroom. Waarschijnlijk zou het ijsveld dus niet veel verder meer naar het Westen drijven, want tusschen de ijsbergen
+begon het zeewater zich reeds vast te zetten. Deze versche ijslaag brak echter bij den minsten schok. De ijsklompen bleven
+ongeregeld door elkander drijven, waarbij slechts nauwe doortochten open bleven, zoodat hunne schots dikwijls tegen grootere
+stukken aanbotste. Dan zaten zij eenige uren onbewegelijk, maar daarna raakten zij weder los en dreven op eigen gelegenheid
+verder. Maar zij konden zich er op voorbereiden dat hunne overwintering op eene en dezelfde plek spoedig eenen aanvang nemen
+zou.
+
+</p>
+<p>Den 3<sup>den</sup> December omstreeks den middag waren Sergius en Jan naar het voorste gedeelte van het ijsveld gegaan, gevolgd door Sander,
+Kayette en Napoleona, allen zorgvuldig in pelzen gewikkeld, want het was nu terdege koud. Aan de Zuiderkim vertoonde zich
+een weinig licht, het eenige teeken dat de zon zich boven den gezichteinder bevond. Voor het overige was alles in eene flauwe
+schemering gehuld, het laatste schijnsel van het noorderlicht, dat zeker op eene andere plek te zien was.
+
+</p>
+<p>Zij stonden eenigen tijd met aandacht naar de in beweging zijnde ijsbergen te kijken, die allerlei zonderlinge vormen vertoonden,
+ook nu en dan tegen elkander kwamen of onderste boven tuimelden wanneer zij, aan den onderkant door de zee afgeknaagd, hun
+evenwicht verloren.
+
+</p>
+<p>Op eens begon ook de ijsklomp, die kort te voren aan hunne schots vastgeraakt was, te waggelen en stortte omver, waarbij een
+stuk van hunne schots werd medegerukt en de zee een eind ver over het ijsveld stroomde.
+
+</p>
+<p>Allen waren zoo hard zij konden weggeloopen, maar op hetzelfde oogenblik hoorden zij angstkreten:
+
+</p>
+<p>&#8212;Help.... help.... Jan!
+
+</p>
+<p>Het hulpgeschrei kwam van Kayette. De plek waar zij stond was door den schok losgescheurd en dreef met haar weg.
+
+</p>
+<p>&#8212;Kayette!.... Kayette! riep Jan.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p060.jpg" alt="Help!.... Help.... Jan! (Zie bladz. 59.)" width="506" height="720"><p class="figureHead">Help!.... Help.... Jan! (Zie bladz. <a href="#pb59" class="pageref">59</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Maar het afgebroken stuk ijs was reeds door den stroom gegrepen en gleed langs den rand van het ijsveld, dat zelf in eene
+wieling <span class="pagenum">[<a id="pb61" href="#pb61">61</a>]</span>geraakt was en eenigen tijd op dezelfde plaats bleef ronddraaien. Nog eenige oogenblikken en zij zouden Kayette te midden
+der drijvende ijsbergen uit het oog verliezen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Kayette!.... Kayette! herhaalde Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Jan!... Jan! antwoordde de Indiaansche voor het laatst. Op het hooren van deze angstkreten waren ook Cornelia en Cascabel
+komen aanloopen. Zij stonden verstijfd van schrik evenals Sergius, die geen middel wist te bedenken om het arme meisje te
+hulp te komen.
+
+</p>
+<p>Op dit oogenblik was het stuk ijs, al drijvende, iets naderbij gekomen, zoodat nog maar eene strook water van een voet of
+zes hen van Kayette scheidde. Op eens, v&oacute;&oacute;r dat iemand hem kon tegenhouden, nam Jan eenen sprong, die hem naast het meisje
+te land deed komen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijn zoon... mijn zoon! gilde Cornelia.
+
+</p>
+<p>Zij waren nu geen van beiden te naderen. Door den sprong had Jan het stuk ijs, waar Kayette op stond, een eind ver doen terug
+deinzen; het werd spoedig tusschen de andere ijsklompen medegesleept en hun hulpgeroep verloor zich in de ruimte.
+
+</p>
+<p>Nog twee uren bleven de anderen wachten, maar toen werd het geheel duister en waren zij verplicht naar hunne schuilplaats
+terug te keeren. De ongelukkigen brachten den nacht slapeloos door, terwijl zij in den omtrek van de <i>Schoone Zwerfster</i> bleven dwalen. De honden huilden jammerlijk. Wat moest er van Jan en Kayette worden, zonder onderkomen, zonder voedsel en
+alleen in den duisteren nacht! Het eene uur ging na het andere voorbij, onder jammeren en schreien. Cascabel was door dit
+ongeluk als verpletterd, hij liet niets dan onsamenhangende woorden hooren, waarin hij andermaal zichzelf de schuld gaf van
+al den jammer dien hij door zijne lichtzinnigheid, zooals hij zeide, over zijn gezin gebracht had. Sergius was niet in staat
+hem troost te bieden; hij had zelf al zijne geestkracht noodig om zich niet aan de wanhoop over te geven.
+
+</p>
+<p>Den volgenden ochtend tegen acht uur&#8212;dat was op den 4<sup>den</sup> December&#8212;raakte hun ijsveld weder drijvende, na den geheelen nacht te midden der elkander kruisende stroomingen niet van
+plaats veranderd te zijn. Het ging nu weder den kant op waar zij Jan en Kayette uit zicht verloren hadden, maar deze waren
+achttien uren v&oacute;&oacute;r en er was dus geene hoop hen achterop te komen of terug te vinden. Zij waren trouwens aan alle kanten van
+gevaren omringd; de koude was te fel om er langen tijd in te kunnen leven; zij hadden geen eten bij zich en dreven voort,
+omringd van ijsbergen, <span class="pagenum">[<a id="pb62" href="#pb62">62</a>]</span>waarvan de kleinste groot genoeg was om hunne schots als een stuk glas te verbrijzelen.
+
+</p>
+<p>Wij beproeven niet de droefheid der familie Cascabel te beschrijven. Ondanks de nijpende koude waren zij geen van allen naar
+binnen gegaan; zij bleven steeds om Kayette en Jan roepen, ofschoon zij wisten dat die veel te ver waren om hen te kunnen
+hooren.
+
+</p>
+<p>De dag liep ten einde zonder dat er eenige verandering kwam. Het werd weder nacht en nu drong Sergius toch bij allen aan dat
+zij zich in de <i>Schoone Zwerfster</i> moesten begeven. Maar aan slapen kon niemand hunner een oogenblik denken.
+
+</p>
+<p>Plotseling, te drie uur in den ochtend, kreeg de wagen een geweldigen schok, z&oacute;&oacute; hard dat hij bijna omver viel. Wat was er
+nu weder gebeurd? Zou er misschien een groote ijsberg tegen hun ijsveld aangekomen zijn en dit in stukken gebroken hebben?
+
+</p>
+<p>Sergius snelde naar buiten.
+
+</p>
+<p>De laatste stralen van het noorderlicht maakten het mogelijk op eenen afstand van eene halve mijl in de rondte alle voorwerpen
+te onderscheiden.
+
+</p>
+<p>In alle richtingen liet Sergius zijne blikken gaan. Maar van Jan of Kayette was niets te bespeuren.
+
+</p>
+<p>De schok, dien zij gevoeld hadden, was teweeggebracht doordat hunne schots tegen een groot ijsveld aangekomen was. De temperatuur
+was nu gedaald tot twintig graden beneden het vriespunt; de geheele zee was &eacute;&eacute;ne ijsvlakte geworden en waar den avond te voren
+alles nog in beweging was, zag men nu niets dan eene roerlooze ijswoestijn. Zij waren voorgoed tot stilstand gekomen.
+
+</p>
+<p>Sergius ging naar binnen en verhaalde aan de anderen wat er gebeurd was.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dus ligt de geheele zee v&oacute;&oacute;r ons nu vastgevroren? vroeg Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;V&oacute;&oacute;r ons, achter ons en in alle richtingen, antwoordde Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;Welnu, dan moeten wij gaan zien of wij Jan en Kayette niet terug kunnen vinden. Laat ons geen oogenblik wachten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Op weg dan maar! hernam Sergius.
+
+</p>
+<p>Cornelia en Napoleona wilden evenmin in de <i>Schoone Zwerfster</i> achterblijven. Die werd dus aan de hoede van Kruidnagel toevertrouwd en de anderen gingen op marsch, voorafgegaan door de
+twee honden die over het ijs liepen te snuffelen.
+
+</p>
+<p>Het ijs was zoo hard als graniet. Zij sloegen den kant van het Westen in. Indien Wagram en Marengo het spoor van Jan wisten
+te vinden, dan zouden zij het ook wel volgen. Na een half uur <span class="pagenum">[<a id="pb63" href="#pb63">63</a>]</span>loopens hadden zij echter nog niets ontdekt en moesten zij stil houden, want in deze koude, waar zelfs de lucht als bevroren
+is, raakt men spoedig buiten adem.
+
+</p>
+<p>Naar het Noorden, Zuiden en Oosten strekte het ijs zich als eene effene vlakte uit, maar in het Westen vertoonden zich eenige
+hoogten, die niet den gewonen vorm der ijsbergen hadden. Misschien konden dit heuvels zijn, op een eiland of op het vasteland
+gelegen.
+
+</p>
+<p>Op dit oogenblik begonnen de honden hard te blaffen en snelden zij naar eene besneeuwde verhevenheid toe, waarop zich eenige
+zwarte stippen vertoonden.
+
+</p>
+<p>De tocht werd hervat en nu bemerkte Sander spoedig dat twee van die stippen teekenen schenen te geven.
+
+</p>
+<p>&#8212;Jan,.... Kayette! riep hij en snelde er op af, door Wagram en Marengo gevolgd.
+
+</p>
+<p>Het waren inderdaad Kayette en Jan, beide springlevend.
+
+</p>
+<p>Maar zij waren niet alleen. Een troep inboorlingen stond rondom hen geschaard en dit waren bewoners van de Liakhoff-eilanden.
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb64" href="#pb64">64</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch5" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">V.</h2>
+<h2 class="normal">De Liakhoff-eilanden.</h2>
+<p>In dit gedeelte van de noordelijke IJszee liggen drie groepen eilanden, te zamen bekend onder den naam van Nieuw-Siberi&euml; en
+onderscheiden als de Long-, de Anjou- en de Liakhoff-eilanden. Deze laatsten liggen het dichtst bij de Siberische kust, tusschen
+de 73 en 75 graden noorderbreedte en de 135 en 140 graden oosterlengte, en beslaan eene uitgestrektheid van negen en veertig
+vierkante kilometers. De grootste zijn bekend als de eilanden Kotelnyi, Blinyi, Malyi en Belkoff.
+
+</p>
+<p>Het zijn niets dan naakte rotsvlakten, zonder boom of struik, zonder anderen plantengroei dan alleen, in het midden van den
+zomer, enkele gewassen van lagere orde. De grond ligt vol walvisch- en mammouth-beenderen, die sedert de vorming dezer eilanden
+daar opgehoopt zijn, evenals er versteende voorwereldlijke boomstammen in groote hoeveelheid gevonden worden. Dit is alles
+wat er van de Liakhoff-eilanden te beschrijven valt.
+
+</p>
+<p>Zij zijn ontdekt in het begin der achttiende eeuw.
+
+</p>
+<p>Kotelnyi, het zuidelijkste en grootste van de groep, op ongeveer vierhonderd kilometer van het vasteland gelegen, was het
+eiland waar de schipbreukelingen van de <i>Schoone Zwerfster</i> voet aan land zetten, nadat zij veertig dagen drijvende geweest waren en eenen afstand van zes of zevenhonderd mijlen afgelegd
+hadden. Zuidoostelijk van het eiland, op de Siberische kust, ligt de groote zeeboezem van de Lena, een groote inham waar de
+wateren van de Lena-rivier, <span class="pagenum">[<a id="pb65" href="#pb65">65</a>]</span>een van de aanzienlijkste stroomen van noordelijk Azi&euml;, in de IJszee eenen uitweg vinden.
+
+</p>
+<p>Deze Liakhoff-archipel is dus met recht het <i>ultima Thule</i>, het verst bekende land der poolstreken op dezen lengtegraad. Daar voorbij, tot aan den rand van het nimmer smeltende poolijs,
+heeft geen zeevaarder meer eenig land gevonden. Nog vijftien graden noordelijker, en men is aan de pool.
+
+</p>
+<p>Onze schipbreukelingen bevonden zich dus op de uiterste grens der aarde, al ligt ook Spitsbergen en het noordelijkste uiteinde
+van Amerika op nog hoogere breedte.
+
+</p>
+<p>Intusschen, ofschoon de Cascabels nu meer in het Noorden terecht gekomen waren dan hun voornemen was geweest, zij waren toch
+steeds de richting gevolgd welke zij op wilden, die namelijk van Europeesch Rusland. Zij hadden van Port-Clarence af, eenige
+honderden mijlen afgelegd, wel onder dreigende gevaren, maar zonder zich sterk te vermoeien. Al drijvende, hadden zij een
+heel eind weegs afgelegd, dat zij anders hadden moeten doortrekken in een land dat gedurende den winter nauwelijks toegankelijk
+is. Misschien mochten zij dus nog van geluk spreken, indien zij het nu maar niet al te slecht troffen nu zij in handen gevallen
+waren van inboorlingen der Liakhoff-eilanden. Want het stond te bezien of deze lieden hen vrij zouden laten trekken, of wel,
+indien zij hen verkozen gevangen te houden, of het dan mogelijk zou zijn aan hunne handen te ontkomen. Het een zoowel als
+het ander was mogelijk. In elk geval zouden zij spoedig bemerken wat de inboorlingen met hen voor hadden, en eenmaal daarvan
+op de hoogte, zouden zij, naarmate van de omstandigheden, hunne maatregelen dienen te nemen.
+
+</p>
+<p>Het eiland Kotelnyi wordt bewoond door eenen volksstam van Finsche afkomst, welke uit ongeveer tweehonderd vijftig of driehonderd
+personen, mannen, vrouwen en kinderen bij elkaar gerekend, bestaat. Deze inboorlingen zijn van een terugstootend uiterlijk
+en staan nog verre in beschaving ten achter bij de andere strandbewoners dezer streken, de Tchouktchis, de <span class="corr" id="xd0e1554" title="Bron: Ioukaghirs">Joukaghirs</span> en de Samojeden. Zij zijn afgodendienaars in de meest strikte beteekenis van het woord, ondanks de moeite welke de Moravische
+broeders zich gegeven hebben om het bijgeloof onder de bevolking van Nieuw-Siberi&euml; tegen te gaan. Dit is even onmogelijk gebleken
+als hen terug te brengen van hunne aangeboren neigingen om te stelen en zeeroof te plegen.
+
+</p>
+<p>Teneinde in hun levensonderhoud te voorzien, houden de bewoners van den Liakhoff-archipel zich bezig met de walvischvangst,
+welke <span class="pagenum">[<a id="pb66" href="#pb66">66</a>]</span>in dit gedeelte van de noordelijke IJszee veel oplevert, en met de robbenjacht die des zomers bijna even zooveel kans op buit
+biedt als op Behring-eiland.
+
+</p>
+<p>Op deze hooge noordelijke breedte is de winter strenger dan in eenig ander bekend gedeelte der aarde. De inboorlingen wonen
+onder den grond, dat wil zeggen zij graven zich holen, die verscholen liggen onder de dikke sneeuwlaag. Die holen bestaan
+uit onderscheidene vertrekken, waarin zonder veel moeite eene voldoende warmte onderhouden wordt. Voor brandstof wordt het
+voorwereldlijke hout gebruikt, dat veel van steenkool heeft en in groote hoeveelheden op deze eilanden aangetroffen wordt,
+zonder nog de walvischbeenderen te rekenen, die mede voor hetzelfde doel dienstig zijn. Eene opening in het &#8220;dak&#8221; dezer holwoningen
+geeft aan den rook hunner zeer ruw ingerichte stookplaatsen gelegenheid om te ontsnappen. Dit maakt dat het op het eerste
+gezicht lijkt alsof de bodem der eilanden bezaaid is met van die krateropeningen, welke men solfatara&#8217;s noemt, waardoor de
+gassen van in werking zijnde vulkanen zich eenen uitweg banen.
+
+</p>
+<p>Rendierenvleesch is het voornaamste voedsel der eilanders. Talrijke kudden van deze herkauwende dieren leven hier te zamen.
+Ook worden er elanden buit gemaakt en tegen het aanbreken van den winter groote voorraden visch gedroogd en gerookt. Voor
+hongersnood bestaat er dus onder de Nieuw-Siberi&euml;rs, dank zij deze onderscheidene hulpbronnen, geen gevaar.
+
+</p>
+<p>Het gezag over de Liakhoff-eilanden werd op dat tijdstip gevoerd door een inlandsch hoofd, Tchou-Tchouk genaamd, wiens macht
+bijna onbeperkt mocht heeten. Dit vormt een kenmerkend onderscheid tusschen dezen volksstam en de Eskimo&#8217;s van het uiterste
+Noorden in Amerika, onder wie eene republikeinsche gelijkheid regel is. Nog grooter is echter het verschil in uiterlijke welvaart,
+in zeden en in gastvrijheid. Over het gemis van dat alles onder de Nieuw-Siberi&euml;rs hebben de walvischvaarders menigmaal te
+klagen en ook onze schipbreukelingen zouden nog meer dan eens hunne goede vrienden, de ingezetenen van Port-Clarence, terug
+wenschen.
+
+</p>
+<p>Het viel niet tegen te spreken dat de familie Cascabel het moeilijk ongelukkiger had kunnen treffen. Na het ongeluk dat hun
+in de Behringstraat overkomen was, konden zij het niet anders dan aan eene buitengewone ongunst van het noodlot toeschrijven,
+dat zij hier op de Liakhoff-eilanden moesten aanlanden en in de handen vallen van eenen z&oacute;&oacute; barbaarschen en ongastvrijen volksstam.
+
+</p>
+<p>Cascabel was dan ook niet in staat zijne teleurstelling te verbergen, <span class="pagenum">[<a id="pb67" href="#pb67">67</a>]</span>toen hij zich omringd zag door een honderdtal-wanstaltige wilden, die met woeste gebaren en geluiden de zwervelingen, die
+het toeval op hunne kust geworpen had, schenen te bedreigen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat willen die apen van ons? riep hij uit, nadat hij degenen, die het dichtst bij hem waren, een weinig had doen terugdeinzen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Stellig niet veel goeds, vader, antwoordde Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;&#8217;t Is een mooie manier om eenen reiziger te ontvangen! zouden zij bij geval lust hebben om ons opte&euml;ten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat niet, maar zij zullen ons waarschijnlijk op hun eiland gevangen willen houden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Gevangen houden, zegt ge?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, want dat hebben zij ook gedaan met twee matrozen, die v&oacute;&oacute;r ons hier aangeland zijn.
+
+</p>
+<p>Jan had geen tijd om verder te vertellen, want een twaalftal inboorlingen hadden Sergius, Cascabel en de anderen reeds aangegrepen.
+Zij zagen zich dus genoodzaakt goed- of kwaadschiks hen naar het dorp Tourkef, de voornaamste bewoonde plaats op den archipel,
+te vergezellen.
+
+</p>
+<p>Een twintigtal andere inlanders begaven zich tegelijk op weg naar de <i>Schoone Zwerfster</i>, wier aanwezigheid door een licht rookwolkje in het Oosten nog even verraden werd.
+
+</p>
+<p>In een kwartier tijds werden de gevangenen naar Tourkef gebracht en daar in eene vrij groote ruimte, die onder den grond gegraven
+was, gelaten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat moet zeker het huis van arrest en bewaring verbeelden, merkte Cascabel op, nadat zij zich rondom het brandende vuur geschaard
+hadden en door hunne geleiders alleen gelaten waren.
+
+</p>
+<p>Het eerste waar nu echter aan gedacht werd, was hoe het met Jan en Kayette gegaan was. Zij vertelden dat het stuk ijs, waar
+zij samen op stonden, tusschen de andere klompen aan het drijven geraakt en in westelijke richting voortgejaagd was. Jan hield
+het Indiaansche meisje in zijne armen teneinde te voorkomen dat zij door de bewegingen van de ijsschots vallen zou. Zij hadden
+niets om te eten bij zich en waren zonder eenige schuilplaats, maar zij bevonden zich tenminste bij elkaar. Zij stonden dicht
+tegen elkander aan en deden hun best om den honger en de koude niet te voelen. Het werd duister, zij konden elkaar niet meer
+zien, alleen nog maar hooren. Onder aanhoudende angsten, telkens met het vooruitzicht van in de diepte te zullen worden gestort,
+ging het eene uur na het andere voorbij. Op hetzelfde oogenblik dat de eerste schemering van den dag zich vertoonde, bonsde
+hunne schots tegen het groote, vastzittende ijsveld aan. Zonder te aarzelen sprongen zij <span class="pagenum">[<a id="pb69" href="#pb69">69</a>]</span>daarop over. Na geruimen tijd geloopen te hebben kwamen zij aan het eiland Kotelnyi, waar de inboorlingen hen spoedig bespeurden
+en zich van hen meester maakten.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p068.jpg" alt="Onder aanhoudende angsten ging het eene uur na het andere voorbij. (Zie bladz. 67.)" width="502" height="720"><p class="figureHead">Onder aanhoudende angsten ging het eene uur na het andere voorbij. (Zie bladz. <a href="#pb67" class="pageref">67</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8212;En gij meent, Jan, vroeg Sergius, dat er zich reeds andere schipbreukelingen hier op het eiland bevinden?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, antwoordde Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hebt gij die reeds gezien?
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen, mijnheer Sergius, zeide Kayette, maar ik heb de inlanders, die russisch spreken, onder elkander hooren praten over
+twee matrozen die zij in het dorp gevangen houden.
+
+</p>
+<p>De taal der volksstammen in het hooge Noorden van Rusland heeft inderdaad veel overeenkomst met het russisch, zoodat ook Sergius
+zich aan de bewoners der Liakhoff-eilanden verstaanbaar maken kon. Maar wat zou dit baten tegenover deze roofzuchtige wilden,
+die oorspronkelijk afkomstig zijn uit den omtrek der groote riviermondingen, doch naar Nieuw <span class="corr" id="xd0e1618" title="Bron: Siberie">Siberi&euml;</span> uitgeweken zijn, waar de russische politie, die elders op het vasteland de orde handhaaft, hen niet bereiken kan?
+
+</p>
+<p>Voor Cascabel was het intusschen niet uittehouden dat hij niet vrij was om zich te bewegen en te gaan waarheen hij goedvond.
+Niet zonder reden vreesde hij dat zijne <i>Schoone Zwerfster</i> door het dievengespuis ontdekt, leeggeroofd en misschien vernield zou worden. Het was waarlijk nog al de moeite waard, door
+zooveel gevaren heen den wagen uit de Behringstraat behouden herwaarts gebracht te hebben, om hem nu in de handen van deze
+&#8220;pool-bandieten&#8221; te zien vallen!
+
+</p>
+<p>&#8212;Komaan, Cesar, poogde Cornelia hem te troosten, schep moed! Het baat immers niets of gij u driftig maakt. Bedenk liever dat
+het nog veel erger met ons had kunnen afloopen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat had er dan wel kunnen gebeuren, Cornelia?
+
+</p>
+<p>&#8212;Bijvoorbeeld, als wij Jan en Kayette eens niet teruggevonden hadden. Dat zou dan toch veel erger geweest zijn! Bovendien,
+zijn wij niet allen behouden en levend hier? Hoeveel gevaren zijn wij niet te boven gekomen, Cesar; het is bijna niet om er
+aan te gelooven. Ik voor mij vind dat wij geen recht hebben om te klagen, maar liever dankbaar moeten zijn aan de Voorzienigheid....
+
+</p>
+<p>&#8212;Nu, ik ben haar ook dankbaar Cornelia, van ganscher harte zelfs! Maar ik mag toch wel mijn hart luchten tegen den duivel,
+die ons stellig aan dit diefachtige vee heeft overgeleverd. Kijk maar, zij lijken meer op beesten dan op menschelijke wezens!
+
+</p>
+<p>Daarin had Cascabel geen ongelijk, maar het was toch ook waar wat Cornelia zeide: geen van de passagiers der <i>Schoone Zwerfster</i> <span class="pagenum">[<a id="pb70" href="#pb70">70</a>]</span>ontbrak op het app&egrave;l. Zooals zij Port-Clarence verlaten hadden, zoo stonden zij ook met hun allen in het dorp Tourkef.
+
+</p>
+<p>&#8212;Jawel, in een mollengat of een bunsinghol, bromde Cascabel. Een eenigszins gelikte beer zou in zoo&#8217;n spelonk zijn nest niet
+willen hebben.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar wat of er van Kruidnagel geworden zou zijn? riep Sander op eens.
+
+</p>
+<p>Dat was waar ook. Hem zouden zij bijna vergeten hebben. Zou de brave kerel, achtergelaten om op de <i>Schoone Zwerfster</i> te passen, misschien met gevaar van zijn leven haar verdedigd hebben? Bevond hij zich thans ook als een gevangene onder de
+wilden?
+
+</p>
+<p>Met de gedachte aan Kruidnagel, kwam ook die aan de andere levende reisgenooten weder boven.
+
+</p>
+<p>&#8212;En onze Jako? zuchtte Cornelia.
+
+</p>
+<p>&#8212;En John Bull? klaagde Napoleona.
+
+</p>
+<p>&#8212;En onze honden? dacht Jan overluid.
+
+</p>
+<p>Het spreekt vanzelf dat zij allen in de eerste plaats over Kruidnagel bezorgd waren, maar toch onmiddellijk na hem kwamen
+de papegaai, de aap, en Wagram met Marengo.
+
+</p>
+<p>Op dit oogenblik vernamen zij een luid rumoer buiten het hol, een vloed van scheldwoorden, vermengd met hondengeblaf. Het
+duurde niet lang of de deur werd opengerukt en de twee honden stormden naar binnen, op hunne hielen gevolgd door Kruidnagel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Daar ben ik, patroon, riep de arme drommel,.... tenminste als ik het werkelijk ben, want ik weet heusch niet hoe ik het heb!
+
+</p>
+<p>&#8212;Het is met jou precies gesteld als met ons allemaal, antwoordde Cascabel terwijl hij hem de hand drukte.
+
+</p>
+<p>&#8212;En onze <i>Schoone Zwerfster</i>? vroeg Cornelia haastig.
+
+</p>
+<p>&#8212;Onze <i>Schoone Zwerfster</i>? was Kruidnagel&#8217;s wedervraag. Wel, die hebben deze heeren onder de sneeuw weten te vinden, zij hebben er zichzelve voorgespannen
+als trek-ossen en haar naar hun dorp gesleept.
+
+</p>
+<p>&#8212;En Jako? vroeg Cornelia weder.
+
+</p>
+<p>&#8212;Jako ook.
+
+</p>
+<p>&#8212;En John Bull? zeide Napoleona.
+
+</p>
+<p>&#8212;John Bull even als de rest.
+
+</p>
+<p>Nu het heele gezin te Tourkef opgesloten zat, was het nog het beste dat hun huis er zich ook bevond, al liep dit dan ook gevaar
+leeggestolen te worden.
+
+</p>
+<p>Intusschen begonnen zij allen honger te krijgen, maar het scheen wel alsof de inboorlingen er zich niet om bekommerden of
+hunne gevangenen iets te eten kregen. Gelukkig had de bedachtzame <span class="pagenum">[<a id="pb71" href="#pb71">71</a>]</span>Kruidnagel het een en ander in zijne zakken gestoken. Hij had eenige blikken ingemaakt vleesch medegenomen en dat was voldoende
+om althans eenigen tijd den honger te stillen. Daarna wikkelden zij zich in hunne pelsjassen en trachtten zij den slaap te
+vatten te midden van een benauwden dampkring, die door het rookende vuur nog ondragelijker gemaakt werd.
+
+</p>
+<p>Den volgenden ochtend, dat was den 4<sup><span class="corr" id="xd0e1693" title="Bron: en">den</span></sup> December, werd het geheele gezelschap uit het hol te voorschijn geroepen. Ofschoon het vinnig koud was, deed de buitenlucht
+hen toch onuitsprekelijk aangenaam aan.
+
+</p>
+<p>Zij werden nu voor Tchou-Tchouk gebracht.
+
+</p>
+<p>Dit was een kerel met een sluw gezicht, doch weinig vriendelijk of innemend. Zijne onderaardsche woning was ruimer en ook
+een weinig geriefelijker dan de armzalige verblijven zijner onderdanen. Zij was uitgegraven aan den voet van een steenachtigen,
+met sneeuw bedekten heuvel, waarvan de kruin veel op een berenkop geleek.
+
+</p>
+<p>Tchou-Tchouk kon een jaar of vijftig oud zijn. In zijn baardeloos gezicht schitterden een paar kleine, glurende, vurige oogen;
+de uitdrukking van het gelaat had iets beestachtigs door een paar scherpe hoektanden, die onder zijne lippen te voorschijn
+kwamen. Hij zat op eenen hoop pelterijen, was in rendiervellen gewikkeld, droeg laarzen van zeehondenleer en had een pelsmuts
+op. Hij knikte nu en dan met het hoofd, zonder veel te zeggen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Een echte boeventronie, of ik heb het mis! bromde Cascabel.
+
+</p>
+<p>Een paar van de voornaamsten van den stam bevonden zich bij hem. Buiten stonden een vijftigtal inlanders, nagenoeg eveneens
+gekleed als hun opperhoofd en wier geslacht men niet onderscheiden kon, want mannen en vrouwen dragen in Nieuw Siberi&euml; dezelfde
+kleederen.
+
+</p>
+<p>Tchou-Tchouk richtte het eerst het woord tot Sergius, wiens landaard hij waarschijnlijk vermoedde. In zeer verstaanbaar russisch
+zeide hij tegen hem:
+
+</p>
+<p>&#8212;Wie zijt gij?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik ben een onderdaan van den Czaar, antwoordde Sergius, denkende dat dit eenigen indruk op den eilandenkoning maken zou.
+
+</p>
+<p>&#8212;En die anderen? vervolgde Tchou-Tchouk, terwijl hij op Cascabel en de leden van zijn gezin wees.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat zijn franschen, zeide Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;Franschen? herhaalde het inlandsche opperhoofd.
+
+</p>
+<p>Het was alsof hij van een volk, of van eenen volkstam met dezen naam nooit gehoord had.
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb72" href="#pb72">72</a>]</span>
+</p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p072.jpg" alt="Zij werden nu voor Tchou-Tchouk gebracht (Zie bladz. 71.)" width="503" height="720"><p class="figureHead">Zij werden nu voor Tchou-Tchouk gebracht (Zie bladz. <a href="#pb71" class="pageref">71</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb73" href="#pb73">73</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Wis en zeker, franschen!... franschen!... Uit Frankrijk... hondsvot! riep Cascabel.
+
+</p>
+<p>Dit zeide hij echter in zijne eigen taal, met al de vrijmoedigheid van iemand die weet dat hij toch niet verstaan wordt.
+
+</p>
+<p>Maar wie is dat? hernam Tchou-Tchouk, met den vinger naar Kayette wijzende, want het ontging hem niet dat dit meisje tot een
+ander ras behoorde dan de overigen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het is eene Indiaansche, verzekerde Sergius.
+
+</p>
+<p>Er werd nu een vrij levendig gesprek aangeknoopt tusschen Tchou-Tchouk en Sergius, waarvan deze laatste den voornaamsten inhoud
+aan zijne reisgenooten vertolkte.
+
+</p>
+<p>Het einde van dit onderhoud was dat de schipbreukelingen zich als gevangenen hadden te beschouwen en genoodzaakt waren op
+het eiland Kotelnyi te blijven, zoo lang zij niet in staat waren in russische klinkende munt eenen losprijs van drieduizend
+roebels te betalen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Waar wil hij dat wij die van daan halen, de schobbejak? vroeg Cascabel. Die roovers hebben stellig alles wat er nog over
+was van uw geld, mijnheer Sergius, al ingepalmd.
+
+</p>
+<p>Op een teeken van Tchou-Tchouk werden de gevangenen weder naar buiten geleid. Het werd hun vergund in het dorp rond te loopen,
+op voorwaarde dat zij zich niet zouden verwijderen en het bleek hun reeds den eersten dag dat zij zorgvuldig in het oog gehouden
+werden. Het zou hun trouwens niet mogelijk geweest zijn in dit jaargetijde, midden in den winter, op de vlucht te gaan teneinde
+zich naar het vasteland te begeven.
+
+</p>
+<p>Sergius en zijne reisgenooten gingen dus terstond naar de <i>Schoone Zwerfster</i>. Zij vonden er een aantal inboorlingen in stomme verbazing over John Bull, die zijne leelijkste gezichten tegen hen trok.
+De wilden hadden nooit eenen aap gezien en dachten zeker dat dit vierhandige, roodbehaarde schepsel een hunner natuurgenooten
+was.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zij zelven zijn ook wel menschen! merkte Cornelia op.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja.... maar dat is geen eer voor ons, zeide Cascabel.
+
+</p>
+<p>Na een oogenblik voegde hij er bij:
+
+</p>
+<p>&#8212;Wel beschouwd, had ik zelfs niet mogen zeggen dat die wilden apen zijn. Die staan in alle opzichten boven hen en ik vraag
+mijnen vriend John Bull verschooning voor de vergelijking.
+
+</p>
+<p>John Bull antwoordde met over zijn kop te duikelen. Maar toen een inboorling de hand naar hem uitstak, beet hij daarin zoo
+dat het bloed te voorschijn kwam.
+
+</p>
+<p>&#8212;Flink zoo, John! riep Sander. Bijt ze maar! Bijt er op los, zoo hard je kunt!
+<span class="pagenum">[<a id="pb74" href="#pb74">74</a>]</span></p>
+<p>Dit had echter slecht voor den aap kunnen afloopen en hij had misschien den beet duur moeten betalen indien de aandacht der
+inboorlingen niet afgeleid was geworden door de verschijning van Jako, wiens kooi opengezet was en die nu te voorschijn kwam,
+waggelende op zijne pooten.
+
+</p>
+<p>Op de eilanden van Nieuw Siberi&euml; waren apen zoo min als papegaaien ooit te zien geweest. Geen der inboorlingen had in zijn
+leven zulk eenen vogel onder de oogen gehad, met zulke kleurige vederen, zulke ronde oogen alsof het brilleglazen waren en
+met zulk een haakvormig gebogen snavel.
+
+</p>
+<p>Men kan zich echter niet voorstellen welk eenen indruk het maakte toen Jako eenige duidelijk uitgesproken woorden uit dien
+snavel komen liet. Alles wat de praatzuchtige vogel te vertellen wist, liet hij achtereenvolgens hooren, tot niet geringe
+verbazing der inboorlingen. Bijgeloovig als zij waren, dachten zij niet anders of er was eene bovenaardsche macht in het spel.
+Zij geloofden dat hunne afgoden er mede gemoeid waren en sommigen wierpen zich, geheel ontdaan, voor den vogel op de knie&euml;n.
+Cascabel had daar niet weinig schik in en moedigde den papegaai op alle manieren aan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Goed zoo, Jako, riep hij. G&ecirc;neer je niet, Jako, zeg aan die uilskuikens dat ze barsten kunnen.
+
+</p>
+<p>Jako gehoorzaamde. Barst! klonk het uit zijn snavel. Het was een van de woorden die hij het duidelijkst uitsprak, en het klonk
+ditmaal zoo hard en barsch dat de inlanders het niet langer uit konden houden, maar onder teekenen van de grootste ontsteltenis
+op de vlucht sloegen. Dat gaf een gelach onder de familie Cascabel! Zoo groot was hunne <span class="corr" id="xd0e1774" title="Bron: bezorgheid">bezorgdheid</span> niet, of zij vergaten die op dit oogenblik.
+
+</p>
+<p>&#8212;Kom aan, kom aan, zeide Cesar, die bij de minste kleinigheid zijnen moed weer terugkreeg, de drommel moge mij halen als wij
+die idioten de baas niet zijn!
+
+</p>
+<p>De gevangenen bleven nu aan hun lot overgelaten en aangezien Tchou-Tchouk er niets tegen scheen te hebben dat zij weder van
+de <i>Schoone Zwerfster</i> bezit namen, besloten zij daarin een onderkomen te zoeken. Zonder eenigen twijfel gaven de Nieuw-Siberi&euml;rs aan hunne onderaardsche
+woningen verre de voorkeur boven het verblijf in den wagen.
+
+</p>
+<p>Toen alles werd nagezien bleek het dat er alleen eenige zaken van weinig waarde uit de <i>Schoone Zwerfster</i> gestolen waren. Daaronder behoorde echter ook het geld van Sergius, en Cesar Cascabel was niet gezind om dit, zelfs in den
+vorm van eenen losprijs, <span class="pagenum">[<a id="pb75" href="#pb75">75</a>]</span>in den steek te laten. Intusschen was het eene groote verbetering dat zij de geriefelijke slaapplaatsen en vertrekken in den
+wagen weder mochten betrekken in plaats van een stinkend onderaardsch hol. Alles werd op zijne plaats gevonden. Beddegoed,
+keukengereedschap, ingemaakte levensmiddelen, niets daarvan scheen in den smaak te zijn gevallen van de inlandsche heeren
+en dames. Moesten zij de wintermaanden hier doorbrengen, in afwachting van eene gelegenheid om naar het vasteland te komen,
+dan konden zij van hunne gewone verblijfplaats gebruik maken.
+
+</p>
+<p>Nu zij hunne vrijheid teruggekregen hadden om te komen en te gaan zooals zij goedvonden, besloot Sergius ook kennis aan te
+knoopen met de twee matrozen die ongetwijfeld, even als zij zelven, door weer en wind op dezen onherbergzamen archipel beland
+waren. Het was zaak te beproeven of deze vreemdelingen hen misschien behulpzaam konden zijn om gezamenlijk de waakzaamheid
+van Tchou-Tchouk te verschalken en eene gelegenheid tot vluchten op te sporen.
+
+</p>
+<p>Het overige van den dag werd gebruikt om het inwendige van de <i>Schoone Zwerfster</i> weder in orde te brengen. Daar viel heel wat schoon te maken en Cornelia, die eene ordelijke huishoudster was, begon met
+alles uit te halen en te reinigen. Kayette, Napoleona en Kruidnagel waren, onder haar opperbevel, den heelen dag daarmede
+bezig.
+
+</p>
+<p>In het voorbijgaan moeten wij nog vertellen dat Cesar Cascabel, van het oogenblik af dat hij zich weder vleide met de hoop
+van zijne majesteit <span class="corr" id="xd0e1800" title="Bron: Tcho&ugrave;-Tcho&ugrave;k">Tchou-Tchouk</span> op de eene of andere manier een kool te kunnen stoven, zijne opgeruimdheid, die slechts een oogenblik schuil was gegaan,
+heelemaal teruggekregen had.
+
+</p>
+<p>Den volgenden dag ging hij met Sergius op weg om de twee gevangene matrozen optezoeken. Vermoedelijk genoten die even veel
+vrijheid als hun zelve gelaten werd. Het bleek dat zij niet achter slot gehouden werden, maar in een hol aan het andere einde
+van het dorp verblijf hielden. De inboorlingen verzetten er zich volstrekt niet tegen dat Sergius en Cascabel hen daar kwamen
+toespreken.
+
+</p>
+<p>De twee matrozen bleken russen te zijn, de een van vijfendertig, de ander van veertigjarigen leeftijd. Zij zagen er ellendig
+uit, vermoeid, hongerig en armoedig. Hun matrozenpak bestond uit niet veel meer dan lompen, door eenige lappen bont ternauwernood
+voor de koude een weinig beschut. Koude en ontbering stonden op hun gelaat te lezen; hunne ongekamde en wild dooreengegroeide
+haren en hun verwarde baard maakten het bijna onmogelijk hunne trekken te onderscheiden. Het waren echter een paar stevige
+volwassen <span class="pagenum">[<a id="pb76" href="#pb76">76</a>]</span>mannen wier hulp, als het er op aankwam, niet te versmaden was. Maar het was alsof zij op de kennismaking met de andere schipbreukelingen,
+wier komst op het eiland hun reeds bekend was, niet bijzonder gesteld waren. Toch scheen de overeenstemming van hunnen toestand
+en hun gemeenschappelijk belang om zoo spoedig mogelijk uit hunne gevangenschap te geraken, hen naar eene aanraking met deze
+lotgenooten te moeten doen verlangen.
+
+</p>
+<p>Sergius knoopte een gesprek met hen aan in het russisch. Het bleek dat de oudste Ortik en de jongste Kirschef heette. Zij
+toonden eerst eenige aarzeling, doch kwamen er toch langzamerhand toe om te vertellen wat er met hen gebeurd was.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wij zijn beide matrozen en afkomstig uit Riga, verhaalde Ortik. Een jaar geleden hebben wij ons aan doen monsteren aan boord
+van den walvischvaarder <i>Seraski</i> bestemd voor eene reis in de Noordelijke IJszee. Ongelukkig heeft ons schip bij het naderen van den winter niet bijtijds
+de Behringstraat kunnen bereiken en is het tusschen het ijs vastgeklemd geraakt. Niet ver van de Liakhoff-eilanden, een weinig
+noordelijk daarvan, is het eindelijk gebarsten en gezonken, waarbij de geheele bemanning omkwam, met uitzondering alleen van
+Kirschef en ik. Wij waren zoo gelukkig eene der booten te bereiken en zijn daarmede weggedreven naar de kust van Nieuw-Siberi&euml;,
+waar wij in handen der inboorlingen gevallen zijn.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe lang is dat geleden? vroeg Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;Twee maanden ongeveer.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe hebben zij u ontvangen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Even als u, veronderstel ik, antwoordde Ortik. <span class="corr" id="xd0e1824" title="Bron: Tcho&ugrave; Tcho&ugrave;k">Tchou-Tchouk</span> houdt ons gevangen en wil ons niet loslaten v&oacute;&oacute;rdat wij eenen losprijs betalen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Waar moeten wij dien van daan halen? viel Kirschef hem in de rede.
+
+</p>
+<p>Op eenigszins ruwen toon liet Ortik nog volgen:
+
+</p>
+<p>&#8212;Of het moest zijn dat gij geld genoeg bij u hebt voor uzelven zoowel als voor ons..... want ik veronderstel dat wij landslieden
+zijn?
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is zoo, gaf Sergius ten antwoord; maar het geld dat wij medegenomen hebben is door de inboorlingen buit gemaakt, zoodat
+wij geen cent rijker zijn dan gij.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zooveel te erger, hernam Ortik.
+
+</p>
+<p>Beiden deelden nog eenige bijzonderheden mede over hunne wijze van leven. Zij woonden in een onderaardsch verblijf, waar het
+niet licht en niet ruim was; overigens werd hun eenige vrijheid gelaten, doch zij werden niet uit het oog verloren. Hunne
+kleederen waren <span class="pagenum">[<a id="pb77" href="#pb77">77</a>]</span>geheel versleten, zij hadden niets anders te eten dan den gewonen mondkost der inboorlingen en deze was nauwelijks voldoende
+om hunnen honger te stillen. Tegen het einde van den winter, als het open water en dus de gelegenheid om weg te komen gunstiger
+werd, waren zij er echter op voorbereid dat zij zorgvuldiger bewaakt en misschien achter slot gehouden zouden worden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Met eene visschersschuit zouden wij in staat zijn den vasten wal te bereiken, maar de wilden zullen ons dan zeker niet zooveel
+vrijheid laten als thans. Zij zullen wel maatregelen nemen om ons dat te beletten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar het duurt op zijn minst vier of vijf maanden v&oacute;&oacute;r het open water wordt, zeide Sergius. Z&oacute;o lang hier gevangen te blijven,
+gaat niet.
+
+</p>
+<p>&#8212;Weet gij een middel om weg te komen? vroeg Ortik nieuwsgierig.
+
+</p>
+<p>&#8212;Voor het oogenblik niet, antwoordde Sergius. Intusschen ligt het natuurlijk op onzen weg dat wij elkander trachten te helpen.
+Gij moet veel uitgestaan hebben mijne vrienden, en indien wij u met iets van dienst kunnen zijn....
+
+</p>
+<p>De twee matrozen betuigden hiervoor hunnen dank, maar toonden zich toch niet bijzonder toeschietelijk. Wanneer men hun nu
+en dan een weinig beter eten bezorgen kon, dat zouden zij wel gaarne willen hebben.
+
+</p>
+<p>Meer vroegen zij niet, of het moest zijn dat de anderen nog eenige dekens missen konden. Met hen samenwonen wilden zij echter
+niet. Zij bleven liever waar zij waren, doch beloofden hunne lotgenooten te zullen komen opzoeken.
+
+</p>
+<p>Sergius en Cascabel, die het gevoerde gesprek gedeeltelijk verstaan had, namen na deze belofte afscheid van de twee vreemdelingen.
+Het uiterlijk dezer mannen boezemde weinig vertrouwen in, doch dit mocht geene reden zijn om hun geene hulp aan te bieden.
+De eene schipbreukeling is immers den ander bijstand schuldig. Er werd dus besloten dat hun lot zooveel als mogelijk was verzacht
+zou worden, en deed zich eene gelegenheid voor om te vluchten, dan was Sergius niet van zins hen in den steek te laten. Voor
+hem waren het niet alleen medemenschen, maar bovendien landgenooten.
+
+</p>
+<p>Er gingen twee weken voorbij, in welken tijd zij hun best deden om zich in den veranderden toestand te schikken. Iederen ochtend
+waren zij verplicht voor het inlandsche opperhoofd te verschijnen en opnieuw te luisteren naar zijne aanmaningen om te zorgen
+dat het losgeld er kwam. Hij maakte zich dikwijls driftig, dreigde en <span class="pagenum">[<a id="pb78" href="#pb78">78</a>]</span>riep zijne afgodsbeelden tot getuigen dat het niet voor hem, maar voor hunnen dienst was dat hij geld wilde hebben.
+
+</p>
+<p>&#8212;Oude schurk, bromde Cascabel, begin met het geld terug te geven dat ge reeds gestolen hebt. Daarna zullen wij zien.
+
+</p>
+<p>De toekomst liet zich intusschen alles behalve geruststellend aanzien. Niemand kon weten of de inlandsche dwingeland niet
+op een of ander oogenblik van dreigen tot doen zou overgaan. In plaats van Tchou-Tchouk had Cascabel hem in de wandeling den
+bijnaam Sjoe-Sjoe gegeven, ofschoon, zeide hij, &#8220;die lieve bijnaam den schoelje even goed past als een herderinnehoedje op
+den kop van een roodharigen engelschman!&#8221;
+
+</p>
+<p>Onophoudelijk dacht Cascabel over een middel om den wilde in de luren te leggen. Maar welk? Hij peinsde en overlegde, maar
+vond niets. Hij begon al bang te worden dat hij heelemaal &#8220;op&#8221; was, en daarmede bedoelde hij dat zijne hersenkast leeg begon
+te worden. Een man als hij, die op het stoute maar betreurenswaardige denkbeeld gekomen was om over Azi&euml; uit Amerika naar
+Europa terugtekeeren, zulk een man scheen nu zichzelf te moeten bekennen, dat hij niet slimmer was dan een ezel!
+
+</p>
+<p>Dat maakte hem zoo mismoedig, dat Cornelia het niet aan kon zien.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe komt ge er aan, Cesar, om dat te denken? vroeg zij. Ge zult wel iets weten te vinden; op het oogenblik dat ge er het
+minst op bedacht zijt, zal het u te binnen schieten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Gelooft ge dat werkelijk?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik durf er op te zweren.
+
+</p>
+<p>Was het niet aandoenlijk dat Cornelia zulk een vertrouwen in de schranderheid van haar man bleef stellen, ondanks den treurigen
+keer dien zijn reisplan genomen had?
+
+</p>
+<p>Van zijnen kant deed Sergius wat hij kon om hem op te beuren, maar al de moeite welke hij aanwendde om Tchou-Tchouk tot andere
+gedachten te brengen en hem van zijnen eisch te doen afzien, bleef vruchteloos. Er was evenwel nog geene reden om het geduld
+te verliezen. Al had het inlandsche opperhoofd er in toegestemd hen in vrede te laten trekken, dan nog hadden zij er niet
+aan kunnen denken om in het hart van den winter, onder eene koude van dertig tot veertig graden beneden het vriespunt, het
+eiland Kotelnyi te verlaten.
+
+</p>
+<p>De 25<sup><span class="corr" id="xd0e1880" title="Bron: e">ste</span></sup> December was aangebroken en Cornelia had bepaald dat het Kerstfeest gevierd zou worden met zooveel luister als de omstandigheden
+toelieten. Dit kon alleen daarin bestaan dat het middagmaal wat overvloediger zou wezen dan gewoonlijk. Ingelegd <span class="pagenum">[<a id="pb79" href="#pb79">79</a>]</span>vleesch en groenten waren de hoofdschotels; maar gelukkig was er in de provisiekast ook nog geen gebrek aan meel, aan rijst
+en aan suiker, zoodat de ijverige keukenprinses in de gelegenheid was een grooten koek te bakken, die er prachtig uitzag en
+met gejubel begroet werd.
+
+</p>
+<p>De twee russische matrozen werden dien dag mede te gast gevraagd en namen de uitnoodiging aan. Dit was de eerste keer dat
+zij eenen voet in de <i>Schoone Zwerfster</i> zouden zetten.
+
+</p>
+<p>Bij het eerste woord dat een van de twee&#8212;Kirschef namelijk&#8212;sprak, was het Kayette, alsof zij die stem meer gehoord had. Maar
+waar of wanneer zij den vreemde ontmoet kon hebben en had hooren spreken, dit was zij niet in staat zich te herinneren.
+
+</p>
+<p>Voor het overige voelde noch Cornelia, noch Napoleona, noch zelfs Kruidnagel zich tot de twee mannen aangetrokken, die bovendien
+in gezelschap van anderen zich weinig op hun gemak schenen te voelen.
+
+</p>
+<p>Toen het maal ongeveer afgeloopen was verhaalde Sergius hun, op verzoek van Ortik, wat hem en de Cascabels overkomen was in
+de provincie Alaska. Hij beschreef hoe hij bijna stervende door hen gevonden was nadat hij bijna het slachtoffer geweest was
+van eenen moordaanslag, door twee roovers van de bende van Karkof op hem gepleegd.
+
+</p>
+<p>Indien de twee vreemden meer in het licht gezeten hadden, had Sergius of een van de anderen zeker gezien welk een zonderlingen
+blik zij met elkander wisselden terwijl hun dit verhaal gedaan werd. Niemand had daar echter erg in. Na een goed stuk van
+den koek gekregen en dat met een stevig glas vodka-brandewijn doorgespoeld te hebben, namen de twee russen afscheid van onze
+reizigers.
+
+</p>
+<p>Zoodra zij op eenigen afstand waren, zeide de een:
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is een mooie ontmoeting! Die rus is de man dien wij op de grens van Alaska overvallen hebben en dien wij hadden willen
+plunderen als die Indiaansche meid ons niet gestoord had.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat zou een buitenkansje geweest zijn.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, de duizend of wat roebels, die nu in het bezit zijn van Tchou-Tchouk, waren dan in onze handen gevallen!
+
+</p>
+<p>De twee voorgewende matrozen waren dus een paar straatroovers, medeplichtigen van de bende van Karkof, die in het geheele
+Westen van Amerika berucht was. Nadat hun aanslag op Sergius mislukt was, hadden zij in de duisternis hunnen weg niet terug
+<span class="pagenum">[<a id="pb80" href="#pb80">80</a>]</span>kunnen vinden, maar waren na veel omzwervens te Port-Clarence terecht gekomen. Daar hadden zij eene schuit gestolen en hadden
+beproefd de Behringstraat over te steken; maar zij waren door den stroom voortgesleept en hadden duizende gevaren doorgestaan.
+Eindelijk waren zij op het grootste eiland van den Liakhoff-archipel aangeland en daar in handen der inboorlingen gevallen.
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb81" href="#pb81">81</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch6" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">VI.</h2>
+<h2 class="normal">De overwintering.</h2>
+<p>Zoo was het dus gesteld met Sergius en zijne reisgenooten op den 1<sup>sten</sup> Januari 1868. Hun toestand, die op zichzelf reeds zorgwekkend was dewijl zij door de inboorlingen van den Liakhoff-archipel
+gevangen gehouden werden, werd nog ingewikkelder door de aanwezigheid van Ortik en Kirschef. Want het was best mogelijk dat
+die schelmen van deze onverwachte ontmoeting partij zouden willen trekken. Gelukkig was het hun niet bekend dat de reiziger,
+dien zij op de Alaskische grens hadden willen overvallen, een staatkundige veroordeelde was die uit de vesting Jakoutsk ontvlucht
+was; dat hij graaf Narkine heette en nu, onder den schijn van deel uit te maken van eenen kermistroep, naar Rusland poogde
+terug te keeren. Hadden zij dit geweten, dan zouden zij zeker geen oogenblik geaarzeld hebben om het geheim te verklappen;
+zij zouden het gebruikt hebben als een middel om graaf Narkine geld af te zetten, of zij zouden beproefd hebben hem aan de
+russische politie over te leveren, op voorwaarde dat zijzelve gratie voor hunne misdrijven en eene belooning in geld kregen.
+Maar al wisten zij dit niet, bestond er geen gevaar dat het geheim, waar alleen Cascabel en zijne vrouw mede bekend waren,
+op de eene of andere manier hun ter oore zou komen?
+
+</p>
+<p>Voor het oogenblik hielden Ortik en Kirschef zich op eenen <span class="pagenum">[<a id="pb82" href="#pb82">82</a>]</span>afstand, ofschoon zij vast besloten waren, indien de gelegenheid zich voordeed, te zamen met Sergius en de anderen eene poging
+te doen om hunne vrijheid terug te krijgen.
+
+</p>
+<p>Zoo lang de winter aanhield, was het echter maar al te duidelijk dat er niets viel aan te vangen. Het was nu zoo fel koud
+dat de ademhaling, met de lucht in aanraking komende, terstond in eene lichte sneeuwwolk overging. De thermometer daalde somtijds
+beneden de veertig graden onder het nulpunt der honderddeelige schaal. Ook al kwam er geen wind bij, dan nog was het niet
+mogelijk in zulk eene koude te vertoeven. Cornelia en Napoleona durfden niet meer buiten de <i>Schoone Zwerfster</i> te komen, wat trouwens de inboorlingen haar ook niet toestonden. Ieder kan zich voorstellen hoe lang deze eindelooze dagen,
+of liever die nachten welke bijna een heel etmaal duurden, haar vielen.
+
+</p>
+<p>Kayette, die aan de noord-amerikaansche winters gewend was, kon de koude buitenlucht beter doorstaan, evenals de inlandsche
+vrouwen van het eiland. In warme kleederen gewikkeld, zag men ze hare gewone werkzaamheden verrichten. Zij droegen een japon
+van gevoerd rendiervel, waren bovendien in eenen pelsmantel gewikkeld, hadden bonten kousen en mocassins van robben vel aan
+hare voeten en mutsen van hondenvel op. Van hare gezichten was niets te zien, zelfs niet het puntje van haar neus,&#8212;maar daar
+verloor niemand iets aan.
+
+</p>
+<p>Iederen dag maakten Sergius en Cascabel, vergezeld van Jan, Sander en Kruidnagel, hunne verplichte opwachting bij Tchou-Tchouk.
+Zij wikkelden zich daartoe in hunne pelzen evenals de twee russische matrozen, die hetzelfde bezoek moesten afleggen en aan
+wie uit den voorraad van de <i>Schoone Zwerfster</i> eenige kleedingstukken en dekens verstrekt waren.
+
+</p>
+<p>De inboorlingen stoorden zich weinig aan weer of wind. Zij gingen onbeschroomd op de jacht, waartoe de door de vorst geharde
+vlakten goede gelegenheid opleverden. Zij gebruikten lichte sleden, vervaardigd van kinnebaksbeenderen, ribben en baarden
+van walvisschen, en voorzien van glijstukken, die v&oacute;&oacute;r dat de tocht aanvangt met water begoten worden, dat terstond bevriest
+en den onderkant zoo glad als ijs maakt. De sleden worden door rendieren getrokken, die voor dit werk uitstekend geschikt
+zijn. Bovendien hebben zij honden van Samoyeedsch ras, zoo groot en bijna even wild als wolven; sterk behaard, en geelbruin
+of zwart en wit van kleur.
+
+</p>
+<p>Als de Nieuw-Siberi&euml;rs eene voetreis ondernemen bedienen zij zich van lange sneeuwschoenen of schaatsen, <i>ski</i> genaamd, waarmede <span class="pagenum">[<a id="pb83" href="#pb83">83</a>]</span>zij in korten tijd groote afstanden afleggen langs de zeearmen, die zich tusschen de eilanden in vele takken splitsen en over
+de natuurlijke wegen, <i>tindra&#8217;s</i> geheeten, die door de vorst droog en hard gehouden worden.
+
+</p>
+<p>In het vervaardigen hunner wapenen staan de inboorlingen van de Liakhoff-eilanden verre ten achter bij de Eskimo&#8217;s in Noord-Amerika.
+Pijl en boog zijn hunne eenige middelen van aanval en verdediging. Hun vischtuig bestaat uit harpoenen waarmede zij de walvisschen
+achtervolgen, en uit netten die zij laten zakken tot op het diepe of grond-ijs, <i>grundi</i> genaamd, waar de robben zich veeltijds laten verschalken. Ook maken zij tegen sommige der grootste robbensoorten, zooals
+de zeekoe of de zee-olifant, gebruik van messen en pieken, waarmede zij niet zelden hevige gevechten hebben te leveren.
+
+</p>
+<p>De witte beer is echter hun gevaarlijkste vijand. Gedurende de felste winterkoude, wanneer er volstrekt geen voedsel meer
+op de sneeuw- en ijsvlakten te vinden is, zoeken de uitgehongerde beren dikwijls hunne prooi in de nabijheid der dorpen op
+de eilanden. Bij zulke ontmoetingen toonen de inboorlingen hunne dapperheid; onversaagd gaan zij het sterke en bloeddorstige
+dier te lijf, met niets dan hun mes gewapend en in de meeste gevallen delft de beer het onderspit.
+
+</p>
+<p>Meer dan eens waren de Cascabels getuigen van zulk een gevecht, waarin de beer, na dikwijls verscheidene zijner aanvallers
+verwond te hebben, ten slotte voor de overmacht bezweek. Het geheele dorp liep dan uit om den verslagen vijand te bekijken.
+Het berenvleesch was eene lekkernij voor de magen der Nieuw-Siberi&euml;rs, maar de beste stukken kwamen veelal terecht op de tafel,
+of om juister te spreken, in den eetbak van Tchou-Tchouk, en zijne gedwee&euml; onderdanen kregen alleen de brokken, die hij voor
+hen geliefde over te laten. Dit belette echter niet, dat er een feestmaal van gehouden werd, dat gewoonlijk eindigde met eene
+algemeene dronkemanspartij. De sterke drank der eilandbewoners bestaat uit het gegiste aftreksel van verschillende planten,
+zooals het jonge loof van eenige wilgen- en rhodiolasoorten, het sap van de roode mirtenbezie en van eene gele moerasbes.
+Gedurende de enkele weken dat de zomer duurt, worden deze planten en vruchten ijverig ingezameld en tegen den winter aan &#8217;t
+gisten gemaakt.
+
+</p>
+<p>Aangezien de beren zich echter slechts bij uitzondering vertoonen en de jacht op dit verscheurende dier altijd een gevaarlijk
+werk blijft, valt er op geen berenvleesch te rekenen en is het rendierenvleesch de hoofdschotel der inlandsche keuken. De
+Nieuw-Siberische <span class="pagenum">[<a id="pb85" href="#pb85">85</a>]</span>vrouwen koken daar eene soep van, waar de Cascabels echter geen smaak in konden vinden.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p084.jpg" alt="Bij zulke gelegenheden toonen de inboorlingen hunne onverschrokkenheid. (Zie bladz. 83.)" width="501" height="720"><p class="figureHead">Bij zulke gelegenheden toonen de inboorlingen hunne onverschrokkenheid. (Zie bladz. <a href="#pb83" class="pageref">83</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Vraagt men nu hoe de rendieren des winters aan voedsel komen, dan is het antwoord, dat deze beesten zelfs onder de dikste
+sneeuwlaag nog het schrale plantenvoedsel weten te vinden, dat zij voor hun onderhoud noodig hebben. Er worden bovendien,
+v&oacute;&oacute;r dat de vorst invalt, ontzaglijke voorraden voeder ingezameld en opgestapeld, en het een met het ander is voldoende om
+de rendierenkudde op Nieuw-Siberi&euml;, die uit vele duizende beesten bestaat, in het leven te houden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zooveel duizende rendieren, zuchtte Cascabel, die altijd peinsde over de middelen om weg te komen, en met een twintigtal
+voor onzen wagen zouden wij zoo goed geholpen zijn!
+
+</p>
+<p>Wij moeten nog vertellen dat de inboorlingen van den Liakhoff-archipel niet alleen afgodendienaars, maar z&oacute;&oacute; bijgeloovig zijn
+als men zich ternauwernood voor kan stellen. De monsters, die zij met eigen hand vervaardigen, vereeren zij vurig en de bevelen,
+die naar het heet van de afgodsbeelden uitgaan, worden blindelings gehoorzaamd. Hun opperhoofd Tchou-Tchouk gaf hun daarvan
+het voorbeeld; wat zijne dweepzucht en zijn bijgeloof hem ingaven, was eene wet voor zijne onderdanen.
+
+</p>
+<p>Iederen dag begaf Tchou-Tchouk zich naar eene soort van tempel, juister gezegd eene gewijde plaats, <i>Vorsp&uuml;k</i> genaamd, dat wil zeggen &#8220;de grot der gebeden.&#8221; In eene uitholling van den rotswand stonden daar de houten, met vele kleuren
+beschilderde palen, die als afgodsbeelden dienst deden, en de geloovigen kwamen geregeld daar hunne knie&euml;n voor buigen. Onverdraagzaam
+waren zij daarbij niet; zij hadden er niets tegen dat de vreemdelingen in hun heiligdom kwamen en moedigden hen zelfs daartoe
+aan. Hierdoor waren onze schipbreukelingen in de gelegenheid de voorwerpen, die de Nieuw-Siberi&euml;rs vereerden, nauwkeurig op
+te nemen.
+
+</p>
+<p>Het uiteinde van elken paal werd gevormd door een afschuwelijken vogelkop, met ronde, roode oogen, een wijd openstaande bek,
+en een hooge kam, die als een hoorn omgebogen was. Kruipende naderden de inboorlingen deze monsters, zij hielden hunne ooren
+tegen den paal onder het prevelen van lange gebeden, en ofschoon de godheid natuurlijk nooit antwoordde, verbeeldden zij zich
+toch wel degelijk haren wil te vernemen, die trouwens in den regel overeenstemde met hetgeen de vrager zich te voren daarvan
+voorgesteld had. Als Tchou-Tchouk zijne onderdanen de eene <span class="corr" id="xd0e1983" title="Bron: ot">of</span> andere nieuwe belasting wilde opleggen, bleef de oude schavuit nooit in gebreke eene stem uit den hooge te vernemen, die
+daarop hare goedkeuring <span class="pagenum">[<a id="pb86" href="#pb86">86</a>]</span>verleende, en bij niet een zijner volgelingen kwam het op, daaraan te twijfelen.
+
+</p>
+<p>Eenmaal in de week had er eene buitengewone godsdienstoefening plaats, waar alle bewoners van het dorp deel aan namen. Het
+deed er niet toe hoe koud het was en of de sneeuwstorm de vlakte geeselde, zoodat het een gevoel was alsof men met messen
+in het gezicht gesneden werd; de heele bevolking volgde Tchou-Tchouk op de hielen, naar de <i>Vorsp&uuml;k</i>. En niemand raadt waar de mannen en vrouwen zich mede opschikten sedert de <i>Schoone Zwerfster</i> in hun midden was. Met alles wat zij uit den wagen gestolen hadden, met de kermispakken van Cascabel en de jongens en met
+de rokken van Cornelia, die zij over hunne kleederen heen droegen! Een had den helm met de pluim van Kruidnagel op. Ook blies
+er een op den hoorn, z&oacute;&oacute; dat de oogen hem uit het hoofd puilden; een ander haalde de onmogelijkste geluiden uit de schuiftrompet
+en een paar beukten er op de groote- en de roffeltrom. Dit maakte een lawaai, waar het schreeuwen en tieren der kerkgangers
+zich mede vermengden.
+
+</p>
+<p>Telkens als Cesar Cascabel dat moest aanzien vloekte hij in &eacute;&eacute;nen adem door tegen het dievengespuis, dat zijne kleederen droeg
+en de muziekinstrumenten misschien voor altijd onbruikbaar maken zou.
+
+</p>
+<p>&#8212;Bandieten! Hondsvotten! schold hij, en zelfs Sergius zag geen kans hem tot bedaren te brengen.
+
+</p>
+<p>Daar kwam nog bij dat de toestand op den duur ondragelijk begon te worden. De dagen en weken kropen voort alsof er nimmer
+een einde aan komen zou. Er scheen geen uitredding te wachten. De tijd ging niet alleen werkeloos maar tot schade van iedereen
+voorbij, want tot het maken van kunsten bestond geen gelegenheid en Cascabel was niet weinig bevreesd, dat als zij ooit nog
+op de kermis te Perm aankwamen, hunne ledematen en gewrichten heelemaal vastgeroest zouden zijn. Het eenige middel om te voorkomen
+dat zij geheel en al den moed verloren, was dat Sergius onvermoeid in de weer bleef om hen door verhalen en onderwijzen leerzaam
+bezig te houden. Zoodoende was de gedwongen rust ten minste voor iets nuttig.
+
+</p>
+<p>Van zijnen kant leerde Cascabel aan Sergius allerlei goocheltoeren en handigheden, zooals hij zeide tot tijdverdrijf, maar
+het kon te pas komen als Sergius misschien nog eens onder de oogen der russische politieagenten het beroep van kunstenmaker
+zou moeten uitoefenen. Jan hield zich voortdurend bezig met het geven van les in lezen en schrijven aan Kayette en deze volgde
+vlijtig het <span class="pagenum">[<a id="pb87" href="#pb87">87</a>]</span>onderricht van haren meester. Men beschuldige de twee jongelieden niet te spoedig van zelfzucht, wanneer wij er bijvoegen
+dat zij zich het best van allen in den toestand schikten, dewijl beider gemoed geheel werd ingenomen door een gevoel, dat
+machtiger is dan alle andere aandoeningen. Niet zonder deelneming sloeg Sergius de wassende vertrouwelijkheid tusschen zijne
+aangenomen dochter en Jan gade. Kayette was vlug van begrip en Jan voelde zich zichtbaar gelukkig als hij haar, van hetgeen
+hij geleerd had, iets mee kon deelen. Hoe jammer zou het toch wezen als zulk een flinke jongen, met zulk een gelukkigen aanleg
+en zoo vlijtig van aard, nimmer iets anders worden kon dan een arme kunstenmaker, en als er voor hem geen betere maatschappelijke
+loopbaan te vinden ware. Maar dit behoorde onder de raadselen der toekomst, en wie kon zeggen of er in het geheel nog sprake
+zijn kon van eene toekomst voor een gezin, dat op de uiterste grens der bewoonde wereld door een barbaarschen volksstam gevangen
+gehouden werd?
+
+</p>
+<p>Tchou-Tchouk toonde zich nog maar niet geneigd om iets van zijne eischen te laten vallen. Zonder losgeld verkoos hij de gevangenen
+hunne vrijheid niet te schenken, en van elders scheen er voor hen geen kans op redding te bestaan. Welk middel viel er dus
+te bedenken om aan het geld te komen, dat het inhalige opperhoofd hen trachtte af te persen?
+
+</p>
+<p>Toch bezaten de Cascabels nog eenen schat, maar daar wisten zij niets van. Onze lezers zullen zich herinneren, dat Sander
+steeds in het bezit was van zijn kostbaren klomp goud;&#8212;ten minste hij zelf twijfelde geen oogenblik aan de waarde van den
+steen. Als niemand hem gadesloeg, haalde hij het ding uit den hoek waar hij het verborgen hield. Dan wreef en poetste hij
+het zoo lang tot het blonk. Geen oogenblik zou hij geaarzeld hebben om het af te geven indien Tchou-Tchouk zich daarmede tevreden
+had willen stellen. Maar de &#8220;sjoe-sjoe&#8221;, zooals Cascabel hem bleef noemen, zou zeker het brok goud, dat er uitzag alsof het
+maar een gewone keisteen was, niet in de plaats van klinkende munt hebben willen aannemen. Sander bleef zich dus maar vleien
+met het vooruitzicht, van eenmaal in Europa teruggekeerd, het stuk steen in gouden kopstukken te kunnen omwisselen, ter vervanging
+van de dollars die aan zijne ouders in Amerika ontstolen waren.
+
+</p>
+<p>Dit zou alles terecht komen zoodra zij hunnen tocht naar Europa konden voortzetten, maar of zij ooit daartoe zouden komen,
+werd iederen dag meer twijfelachtig. De twee russische booswichten, die het noodlot ook nog op den weg der Cascabels gevoerd
+had, dachten er even zoo over.
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb88" href="#pb88">88</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p088.jpg" alt="Sander was steeds in het bezit van zijn kostbaren klomp goud. (Zie bladz. 87.)" width="501" height="720"><p class="figureHead">Sander was steeds in het bezit van zijn kostbaren klomp goud. (Zie bladz. <a href="#pb87" class="pageref">87</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb89" href="#pb89">89</a>]</span></p>
+<p>Op een goeden dag, den 23<sup>sten</sup> Januari, kwam Ortik een bezoek in de <i>Schoone Zwerfster</i> brengen, zoo het heette om met Cascabel, Sergius en Jan te praten over hunne kansen om weg te komen, maar inderdaad om te
+weten te komen wat de anderen voornemens waren te doen, indien Tchou-Tchouk hun verlof mocht geven om hunne reis voort te
+zetten.
+
+</p>
+<p>Hij begon met deze vraag:
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer Sergius, waart gij van plan den winter in Siberi&euml; doortebrengen toen gij van Port-Clarence vertrokken zijt?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, antwoordde Sergius, wij hadden ons voorgesteld eene of andere bewoonde plaats op te zoeken en daar het zachtere weder
+aftewachten. Waarom vraagt gij dat Ortik?
+
+</p>
+<p>&#8212;Omdat ik wilde weten of gij bij dat plan blijft, in geval die verwenschte kerels hier op het eiland u los mochten laten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen, hernam Sergius, daardoor zouden wij onze reis, die al zoo lang duurt, noodeloos langer maken. Het komt mij voor dat
+het nu beter zou zijn op de russische grens aan te houden en te trachten een der passen van het Oeral-gebergte over te komen.
+
+</p>
+<p>&#8212;In het noordelijke gedeelte van het gebergte dus?
+
+</p>
+<p>&#8212;Natuurlijk, dat is de kortste weg dien wij door de steppen, heen kunnen volgen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar zoudt gij dan uwen reiswagen hier laten, mijnheer Sergius? vroeg Ortik verder.
+
+</p>
+<p>Die vraag had Cascabel blijkbaar verstaan, want hij antwoordde haastig:
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat, de <i>Schoone Zwerfster</i> in den steek laten! In geen geval als ik maar een span rendieren machtig kan worden, en het zal niet lang duren denk ik....
+
+</p>
+<p>&#8212;Weet gij dan een middel om weg te komen? vroeg Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik heb er zelfs geen flauw vermoeden van; maar Cornelia blijft volhouden dat ik er een vinden zal en Cornelia heeft zich
+nog nooit vergist. Dat is eene vrouw, mijnheer Sergius, zooals er geen tweede bestaat, en zij kent mij!
+
+</p>
+<p>Het vertrouwen van Cascabel op zijn goed gesternte was niet uitteroeien. Dat vier franschen en drie russen met hun allen niet
+in staat zouden wezen een Sjoe-Sjoe eene kool te stoven, wilde er niet bij hem in.
+
+</p>
+<p>Sergius had aan Ortik overgebracht hoe Cascabel over het achterlaten van de <i>Schoone Zwerfster</i> dacht:
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar om uwen wagen medetenemen, hervatte de matroos, die hier bijzonder veel aan scheen te hechten, moet gij een stel rendieren
+hebben.
+<span class="pagenum">[<a id="pb90" href="#pb90">90</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Ongetwijfeld.
+
+</p>
+<p>&#8212;Denkt gij dat Tchou-Tchouk u daaraan helpen zal?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik denk dat mijnheer Cascabel een middel zal vinden om er hem toe te dwingen.
+
+</p>
+<p>&#8212;En vervolgens wilt gij over het ijsveld heen de reis naar de siberische kust ondernemen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Natuurlijk.
+
+</p>
+<p>&#8212;Daartoe zal het noodig zijn, mijnheer Sergius, dat gij opbreekt v&oacute;&oacute;r dat het begint te dooien, dat is binnen drie maanden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat kan niet anders.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar gij zult niet kunnen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Misschien zullen de inboorlingen v&oacute;&oacute;r dien tijd ons vergunnen heen te gaan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is toch niet waarschijnlijk, mijnheer Sergius, want het losgeld betalen kunt gij niet.
+
+</p>
+<p>Cascabel had zich dit antwoord van Ortik doen vertolken, en antwoordde terstond.
+
+</p>
+<p>&#8212;Misschien kunnen die verwenschte kerels toch wel genoodzaakt worden ons te laten gaan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Genoodzaakt? Door wie? vroeg Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Door omstandigheden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Welke omstandigheden, vader?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, als wij dat wisten! antwoordde Cascabel. Een samenloop van omstandigheden, maar welke?
+
+</p>
+<p>Hij krabde zich het hoofd alsof hij er een plan uit wilde trekken, maar er kwam niets voor den dag.
+
+</p>
+<p>&#8212;Welnu, hernam Sergius, het beste is dat wij beginnen met te veronderstellen dat de inboorlingen ons niet verkiezen los te
+laten. Kunnen wij in dat geval niet wegkomen zonder dat zij het goed vinden?
+
+</p>
+<p>&#8212;Het is te probeeren, meende Jan. Maar in dat geval zullen wij zeker de <i>Schoone Zwerfster</i> hier moeten laten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Praat daar niet van, riep Cascabel. Daar valt niet aan te denken Jan, ik wil er niet van hooren!
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar er is niets aan te doen, vader.
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen, zeg ik. De <i>Schoone Zwerfster</i> is ons huis, dat overal met ons medegaat. Onder haar dak hadt gij geboren kunnen worden, Jan. Wij laten haar niet in handen
+van die zee-varkens, van die robben in menschengedaante die hier wonen.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p091.jpg" alt="Hij krabde zich het hoofd alsof hij er een plan uit wilde trekken. (Zie bladz. 90.)" width="504" height="720"><p class="figureHead">Hij krabde zich het hoofd alsof hij er een plan uit wilde trekken. (Zie bladz. <a href="#pb90" class="pageref">90</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijn waarde Cascabel, hernam Sergius, alles wat wij in staat zijn te doen zullen wij beproeven om de toestemming der inboorlingen
+tot ons vertrek te krijgen, maar er zijn tien kansen tegen <span class="pagenum">[<a id="pb92" href="#pb92">92</a>]</span>een dat dit niet gelukken zal en in dat geval moeten wij trachten te vluchten. Welnu, als wij aan Tchou-Tchouk willen ontsnappen,
+kan het niet anders dan met achterlating.....
+
+</p>
+<p>&#8212;Van de woning der Cascabels! riep Cesar uit, met eene verbittering welke raden liet hoeveel moeite het hem kosten zou daarin
+toetestemmen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Misschien, hervatte Jan, zou er toch nog iets anders te bedenken zijn, waardoor alles terecht kon komen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zou dat wezen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Zou &eacute;&eacute;n van ons niet kunnen trachten wegtekomen, het vasteland te bereiken en de russische politie kennis te geven van den
+toestand waarin wij verkeeren? Mijnheer Sergius, ik ben bereid het te beproeven.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat nooit! antwoordde Cascabel terstond.
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen, dat in geen geval, zeide Ortik even beslist, nadat Sergius hem had medegedeeld wat Jan wilde.
+
+</p>
+<p>Cascabel en de rus waren het in dit opzicht eens; maar de eerste dacht alleen aan het gevaar dat graaf Narkine loopen kon
+wanneer hij in aanraking kwam met de russische politie, en Ortik was voor zijn persoon niet op eene ontmoeting met het openbaar
+gezag gesteld.
+
+</p>
+<p>Ook Sergius had tegen het denkbeeld van Jan bezwaar, maar op andere gronden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het is braaf van u, Jan, zeide hij, dat gij u voor ons wilt opofferen, maar wij zouden door uwe edelmoedigheid niet geholpen
+worden. Er is geen denken aan om midden in den winter dien tocht over het ijsveld te ondernemen en de honderd mijlen afstands
+tusschen het eiland Kotelnyi en den vasten wal te willen afleggen. Gij zoudt onderweg omkomen, mijn vriend. Neen, wij moeten
+onder alle omstandigheden bij elkander blijven en indien wij hier van daan komen, dan moet het zijn met ons allen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Daar valt niets tegen in te brengen, zeide Cascabel, en ik sta er op dat Jan mij belooft zonder mijne toestemming niets te
+beginnen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik geef er u mijn woord op, vader.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wanneer ik zeg dat wij samen zullen gaan, vervolgde Sergius tegen Ortik, dan bedoel ik daarmede dat gij en Kirschef ook met
+ons medetrekt. Wij laten u niet in de handen dezer wilden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik ben u daar dankbaar voor, mijnheer Sergius, antwoordde Ortik, en Kirschef en ik, wij zullen u op uwe reis door Siberi&euml;
+misschien ook van dienst kunnen zijn. Op dit oogenblik valt er niets te beginnen, maar zoodra de ergste koude voorbij is en
+v&oacute;&oacute;r <span class="pagenum">[<a id="pb93" href="#pb93">93</a>]</span>dat het gaat dooien moeten wij ons gereed houden voor de vlucht.
+
+</p>
+<p>Na dit gezegd te hebben, nam Ortik afscheid.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, herhaalde Sergius, wij zullen ons gereed moeten houden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Daar zal wel niet aan ontbreken, zeide Cascabel, maar hoe komen wij weg? De drommel moge mij halen als ik het weet.
+
+</p>
+<p>Dit bleef de vraag van den dag, het onderwerp waar allen over bleven denken, op welke manier zij met of zonder goedvinden
+van Tchou-Tchouk uit zijne handen zouden geraken. De waakzaamheid der inlanders te verschalken, scheen uiterst moeilijk. Tchou-Tchouk
+tot andere gedachten te brengen, daarop bestond nog minder kans. Er bleef maar &eacute;&eacute;n middel over, dat was &#8220;hem er in te laten
+loopen,&#8221; zooals Cascabel misschien twintig maal daags herhaalde.
+
+</p>
+<p>Hij dacht aan niets anders. Maar ofschoon hij er over &#8220;prakkezeerde&#8221; zoodat zijne hersens er van zweetten, zeide hij, de heele
+maand Januari ging voorbij zonder dat hij iets wist te bedenken.
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb94" href="#pb94">94</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch7" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">VII.</h2>
+<h2 class="normal">Een slimme streek van Cascabel.</h2>
+<p>Er kwamen kwade dagen in het begin van Februari. De koude was z&oacute;&oacute; fel, dat het kwik in den thermometer er door bevriezen zou.
+Er is nog eene fellere koude te bedenken: in de hoogste hemelstreken, in de ruimte tusschen de sterren, moet volgens de berekeningen
+eene koude heerschen van tweehonderd dertien graden beneden het vriespunt, welke alle moleculen der lichamen doet verstijven
+en alles in eenen staat van volstrekte onbewegelijkheid doet overgaan. Toch was het ook hier op het eiland alsof de kleinste
+luchtdeeltjes zich niet meer bewogen en de dampkringslucht vast geworden was. Zij hadden bij het inademen een brandend gevoel,
+en de koude nijpte zoo hevig dat niemand er meer aan denken kon om buiten de <i>Schoone Zwerfster</i> te komen. Het uitspansel was klaar als kristal; de sterrenbeelden blonken met eene helderheid, die nergens overtroffen kan
+worden; het was alsof de oogen tot in de afgelegenste diepte der hemelruimte doordrongen. Het daglicht was daarentegen op
+den vollen middag niet meer dan eene grauwe schemering.
+
+</p>
+<p>De inboorlingen gaven hunne gewoonte nog niet op om zelfs in deze koude buiten te komen, maar zij namen alle mogelijke voorzorgen
+om te beletten dat hunne handen en voeten, hun neus of hunne ooren op eenmaal bevroren zouden raken. Zij wikkelden zich geheel
+in rendierenvellen en trokken bovendien nog een kap over hun hoofd, zoodat er niets van hen te zien overbleef. Het <span class="pagenum">[<a id="pb95" href="#pb95">95</a>]</span>waren wandelende pakken bont. Dat zij zich echter nog buiten hunne woningen waagden, geschiedde op bevel van Tchou-Tchouk,
+die zelfs onder deze koude, welke elk denkbeeld van ontsnapping belachelijk maakte, zich wilde overtuigen van de aanwezigheid
+zijner gevangenen, die hem nu niet meer hunne dagelijksche opwachting konden komen maken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Frisschen morgen, vischvreters! riep Cascabel hun soms toe, als hij hen door een van de vensters, die aan den binnenkant
+van het ijs ontdaan konden worden, zag aankomen. Die kerels hebben stellig robbenbloed in hun lichaam. Een fatsoenlijk mensch
+zou hier binnen vijf minuten in een klomp ijs veranderen, maar zij weten er niets van!
+
+</p>
+<p>In de vertrekjes van de <i>Schoone Zwerfster</i>, welke bijna luchtdicht gesloten werden gehouden, bleef de koude dragelijk. Het keukenfornuis, dat met het voorwereldlijke
+hout gestookt werd, waardoor zij hunne andere brandstof konden bewaren, verspreidde zulk eene warmte dat het zelfs nu en dan
+noodig was te luchten. Maar nauwelijks stond de buitendeur open of alle vloeibare stoffen in den wagen stolden onmiddellijk.
+Tusschen de temperatuur binnen en buiten was een verschil van veertig graden, hetgeen zij hadden kunnen waarnemen indien hunne
+thermometers niet door de inlanders gestolen waren geweest.
+
+</p>
+<p>Tegen het einde der tweede week van Februari was het echter alsof het weder een weinig zachter zou gaan worden. De wind liep
+naar het Zuiden en er woeien nu sneeuwstormen, van wier geweld men zich geen denkbeeld maken kan en die zeker de <i>Schoone Zwerfster</i> onderste boven geworpen zouden hebben indien zij niet stevig beschut had gestaan. Maar de wielen waren tot halver hoogte
+onder de sneeuw bedolven, zoodat er van dien kant niet het minste gevaar bestond.
+
+</p>
+<p>Nu en dan werd het weer op eens, met ruwe overgangen, veel kouder; maar in het algemeen bleef de gemiddelde thermometerstand
+omstreeks het midden der maand op een twintigtal graden beneden het vriespunt van de honderddeelige schaal.
+
+</p>
+<p>Cascabel en Sergius, Jan, Sander en Kruidnagel maakten hiervan dadelijk gebruik om weder buiten te komen, maar niet zonder
+de grootste voorzorgen om den overgang geleidelijk te doen zijn. Indien zij dit verzuimd hadden, zouden zij zich aan levensgevaar
+blootgesteld hebben.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p096.jpg" alt="Het waren wandelende pakken bont. (Zie bladz. 95.)" width="501" height="720"><p class="figureHead">Het waren wandelende pakken bont. (Zie bladz. <a href="#pb95" class="pageref">95</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>In den omtrek van den wagen lag alles onder een effen sneeuwtapijt bedolven. Geen enkele verhevenheid van den grond was meer
+te onderscheiden. Dit was nu niet langer het gevolg van de duisternis, <span class="pagenum">[<a id="pb97" href="#pb97">97</a>]</span>want gedurende een paar uur liet zich thans aan den zuidelijken gezichteinder een grauw schijnsel zien, eene weerkaatsing
+van lichtstralen zonder warmte, die naarmate de voorjaars dag- en nachtevening naderkwam, duidelijker worden zou. Er bestond
+dus weder gelegenheid om een eind te loopen en op uitdrukkelijk bevel van Tchou-Tcho&ucirc;k, was hun eerste gang naar zijn verblijf.
+
+</p>
+<p>Er was nog geen verandering in de zienswijze van het opperhoofd der wilden gekomen en de gevangenen kregen opnieuw last binnen
+den kortst mogelijken tijd voor een losgeld van drieduizend roebels te zorgen, wanneer zij niet wilden dat Tchou-Tcho&ucirc;k tot
+andere maatregelen zou overgaan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoor nu zoo&#8217;n schoelje eens aan, zeide Cascabel in zuiver fransch, waar hij overtuigd was dat de ander geen woord van verstond.
+Zoo&#8217;n driedubbele ezelskop! Zoo&#8217;n koning over uilskuikens!
+
+</p>
+<p>Zoo hartelijk gemeend en zoo volkomen toepasselijk als deze liefelijkheden ook mochten zijn, de toestand werd er niet beter
+door. Het begon er zelfs bedenkelijk uittezien, nu de vorst van den Liakhoff-archipel met dwangmiddelen begon te dreigen.
+
+</p>
+<p>Het was op dat oogenblik, onder dien invloed van verbeten en machtelooze woede, dat Cesar Cascabel op eenen inval kwam, zooals
+alleen het genie ze soms kan hebben. Van eenen man, die zich al door zooveel moeielijkheden heen had geslagen, viel trouwens
+niets minder te verwachten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Alle robben en walvisschen mogen mij opslikken, riep hij den volgenden ochtend op eens uit, als d&agrave;t mij niet gelukt! Met
+die domkoppen durf ik het te wagen!
+
+</p>
+<p>Maar wat het was dat hem tot dezen triomfantelijken uitroep aanleiding gaf, verkoos Cascabel niet te zeggen. Hij openbaarde
+zijn geheim aan niemand, zelfs niet aan Cornelia of Sergius.
+
+</p>
+<p>Het scheen een onmisbaar vereischte voor zijn plan te wezen dat hij zich duidelijk verstaanbaar in het russisch wist uittedrukken,
+welke taal door alle volksstammen in het Noorden van Siberi&euml; gesproken wordt. Het gevolg daarvan was, dat terwijl Kayette
+voortging zich in het fransch te oefenen onder de leiding van Jan, diens vader van zijnen vriend Sergius les wilde gaan nemen
+in het russisch. Een beter onderwijzer had hij zeker niet kunnen vinden.
+
+</p>
+<p>Den 15<sup>den</sup> Februari dus, op eene wandeling in den omtrek der <i>Schoone Zwerfster</i>, kwam hij met zijn verlangen om grondiger russisch te leeren voor den dag.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ziet gij, zeide hij tegen Sergius, wij zijn nu op weg naar Rusland, en het zal mij dus goed te pas komen als ik de taal van
+<span class="pagenum">[<a id="pb98" href="#pb98">98</a>]</span>het land kan spreken, zoodat ik te Perm en te Nisjni niet met mijnen mond vol tanden behoef te staan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is zeker, mijn waarde Cascabel, antwoordde Sergius. Maar gij verstaat reeds zooveel van onze taal, dat ge al bijna in
+staat zijt uzelf te helpen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen mijnheer Sergius, toch niet! Wel versta ik ten naasten bij wat er gezegd wordt, maar zelf ben ik nog niet in staat mij
+verstaanbaar uit te drukken. Z&oacute;&oacute; ver zou ik het willen brengen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Nu, als gij het wilt ben ik tot uwen dienst.
+
+</p>
+<p>&#8212;Bovendien, al had het geen ander nut, is het altijd een goed tijdverdrijf.
+
+</p>
+<p>Het verlangen van Cascabel was volkomen verklaarbaar en niemand toonde er zich dan ook verbaasd over.
+
+</p>
+<p>Hij ging dus terstond met Sergius aan het werk en nam bij dezen een uur of drie per dag les, niet zoozeer om de taalregels
+als om de uitspraak ter dege machtig te worden. Dit was blijkbaar iets waar hij het meest aan hechtte.
+
+</p>
+<p>Nu is het eene bekende zaak dat russen zeer gemakkelijk fransch leeren en het bijna zonder eenigen tongval uitspreken, maar
+het omgekeerde is het geval niet en voor franschen is het russisch in het geheel niet gemakkelijk. Het vorderde dus heel wat
+inspanning en oplettendheid van Cascabel, en de <i>Schoone Zwerfster</i> weerklonk den ganschen dag van de stem- en spraakoefeningen waarmede hij zich onvermoeid bezig hield.
+
+</p>
+<p>Hij had echter een natuurlijken aanleg om talen te leeren en bracht het er spoedig ver in, tot niet geringe bewondering van
+zijne omgeving.
+
+</p>
+<p>Telkens nadat de les was afgeloopen begaf hij zich naar het strand, waar hij stellig wist dat niemand hem beluisteren kon,
+en daar, in de eenzaamheid, herhaalde hij een zeker aantal volzinnen, telkens op een anderen toon en met grooter nadruk, waarbij
+hij vooral de r&#8217;s liet rollen, z&oacute;&oacute; dat geen rus het hem had kunnen verbeteren. Dit viel hem trouwens niet moeielijk, want
+als kunstenmaker had hij zijn leven doorgebracht met in zijne moedertaal soortgelijke proeven van welsprekendheid af te leggen.
+
+</p>
+<p>Soms ontmoette hij Ortik en Kirschef, die geen woord fransch verstonden. Dit was dan weder eene gewenschte gelegenheid om
+zich te oefenen en hij kreeg spoedig de zekerheid dat hij zich heel goed verstaanbaar wist te maken.
+
+</p>
+<p>De twee matrozen kwamen nu meer dan vroeger in de <i>Schoone Zwerfster</i>, maar Kayette was nog altijd niet in staat zich te herinneren waar zij de stem van Kirschef, die haar bekend bleef voorkomen,
+vroeger had kunnen hooren<span class="corr" id="xd0e2264" title="Niet in bron">.</span>
+<span class="pagenum">[<a id="pb99" href="#pb99">99</a>]</span></p>
+<p>Tusschen Ortik en Sergius werd voortdurend veel gesproken over de kansen om weg te komen. Cascabel nam nu meestal aan het
+gesprek deel, maar er werd niets voorgesteld dat bruikbaar was.
+
+</p>
+<p>&#8212;Er zou toch misschien eene manier wezen waarover wij nog niet gedacht hebben, zeide Ortik op zekeren dag.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe dan? vroeg Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wanneer het open water is, antwoordde de ander, gebeurt het niet zelden dat er walvischvaarders langs de Liakhoff-eilanden
+komen varen. Zouden wij in dat geval geen sein kunnen geven, z&oacute;&oacute; dat zulk een schip hierheen kwam?
+
+</p>
+<p>&#8212;De bemanning zou dan gevaar loopen evenals wij in handen van Tchou-Tcho&ucirc;k te vallen en onze gevangenschap te moeten deelen
+zonder dat wij er iets bij wonnen, antwoordde Sergius. Die schepen zijn niet sterk genoeg bemand om met geweld iets tegen
+de inboorlingen te kunnen uitrichten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Bovendien, voegde Cascabel er bij, het duurt nog drie of vier maanden vo&oacute;r dat het open water kan zijn en z&oacute;&oacute; lang heb ik
+geen geduld meer.
+
+</p>
+<p>Hij dacht een oogenblik na en vervolgde toen:
+
+</p>
+<p>&#8212;Al slaagden wij er ook in aan boord van eenen walvischvaarder te komen, zelfs indien de brave Sjoe-Sjoe dat goedvond, dan
+zouden wij nog de <i>Schoone Zwerfster</i> in den steek moeten laten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, dat zou in dit geval niet anders kunnen, stemde Sergius toe.
+
+</p>
+<p>&#8212;Niet anders kunnen! riep Cascabel uit. Ik zag nog liever...
+
+</p>
+<p>&#8212;Weet gij dan misschien wat beters?
+
+</p>
+<p>&#8212;Zoo vraagt men de boeren de kunst af!
+
+</p>
+<p>Meer verkoos Cascabel niet te zeggen. Maar er flikkerde iets in zijne oogen en er speelde een glimlach om zijnen mond, die
+meer zeide dan duizend woorden.
+
+</p>
+<p>Toen Cornelia dan ook vernam wat haar man geantwoord had, kon zij niet nalaten er het hare van te zeggen:
+
+</p>
+<p>&#8212;Ge kunt er op aan dat Cesar iets in zijn hoofd heeft. Wat het zijn kan, weet ik niet. Maar van een man als hij, kunnen wij
+het onmogelijkste verwachten!
+
+</p>
+<p>&#8212;Vader is zeker slimmer als mijnheer Tchou-Tcho&ucirc;k, zeide Napoleona.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hebt ge wel opgemerkt, zeide Sander, dat hij hem sedert eenigen tijd een &#8220;beste kerel&#8221; noemt? Hij begint van hem te houden!
+
+</p>
+<p>&#8212;Tenminste, als hij er niet juist het tegendeel mede bedoelt, bracht Kruidnagel in het midden.
+
+</p>
+<p>Ondertusschen bracht Cascabel, in dit opzicht gelijk aan Demosthenes, die zich in de welsprekendheid oefende aan het strand
+der <span class="pagenum">[<a id="pb100" href="#pb100">100</a>]</span>Helleensche zee, nog menig uur door met op geweldigen toon in het russisch het geraas der baren te overschreeuwen.
+
+</p>
+<p>In de tweede helft van Februari werd het langzamerhand minder koud. Met de zuidelijke winden kwam er een zachtere luchtstroom
+over de eilanden strijken.
+
+</p>
+<p>Er was dus nu geen tijd meer te verliezen. In de Behringstraat waren zij, tengevolge van het late invallen van den winter,
+door het dooiweder aan het drijven geraakt; zij moesten nu hun best doen om niet weder, als het eens vroeg zomer mocht worden,
+hetzelfde te ondervinden.
+
+</p>
+<p>Indien Cascabel&#8217;s plan gelukte en hij Tchou-Tcho&ucirc;k wist te bewegen hem met alles wat hij bij zich had te laten trekken, dan
+moest de tocht ook aangevangen worden op het tijdstip dat het ijsveld tusschen de Liakhoff-eilanden en de Siberische kust
+nog volkomen vast en veilig te berijden was. Wisten zij dan aan een goed stel rendieren te komen, dan kon dit gedeelte van
+de reis met de <i>Schoone Zwerfster</i> onder vrij gunstige omstandigheden afgelegd worden, zonder dat zij gevaar liepen door het losraken van het ijs aan nieuwe
+teleurstellingen blootgesteld te worden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zeg eens, mijn waarde Cascabel, vroeg Sergius op zekeren dag, denkt gij dat die oude schurk van een Tchou-Tcho&ucirc;k u aan de
+noodige rendieren helpen zal, die gij niet kunt missen wanneer gij uwen wagen naar den overwal wilt brengen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer Sergius, antwoordde Cascabel deftig, Sjoe Sjoe is in het geheel geen oude schurk. Het is een beste, brave man, daar
+sta ik voor in. Als hij er dus in toestemt dat wij heengaan, dan zal hij ook goedvinden dat wij de <i>Schoone Zwerfster</i> medenemen, en als hij dat goedvindt, dan kan hij niet anders dan een twintigtal rendieren tot onze beschikking stellen Wat
+zeg ik, twintig? Vijftig, honderd, duizend, als ik ze hebben wil!
+
+</p>
+<p>&#8212;Ge hebt hem dus in uwe macht?
+
+</p>
+<p>&#8212;Of ik Sjoe Sjoe in mijne macht heb? Zoo goed alsof ik de punt van zijn neus tusschen mijne vingers heb, mijnheer Sergius.
+En wat ik eenmaal beet heb, dat laat ik niet los!
+
+</p>
+<p>Hij scheen volkomen zeker van zijne zaak en altijd vertoonde <span class="corr" id="xd0e2333" title="Bron: ich">zich</span> dezelfde raadselachtige glimlach op zijn gelaat. Dien dag bracht hij zelfs met een innemend gebaar zijne hand aan zijnen
+mond en maakte hij een denkbeeldig compliment aan Zijne inlandsche Majesteit. Maar Sergius, begrijpende dat Cascabel over
+zijn denkbeeld niet in bijzonderheden verkoos te treden, was bescheiden genoeg daar niet verder naar te vragen.
+
+</p>
+<p>De tijd was nu gekomen dat de eilandbewoners van het zachtere <span class="pagenum">[<a id="pb101" href="#pb101">101</a>]</span>weder gebruik begonnen te maken om hunne gewone bezigheden te hervatten, zooals de jacht op vogels en de robbenvangst, waartoe
+op het ijsveld gelegenheid genoeg bestond. Ook werden de godsdienstige plechtigheden, die gedurende den tijd der felste koude
+gestaakt hadden moeten worden, weder aangevangen.
+
+</p>
+<p>Des Vrijdags van iedere week stroomden de geloovigen naar de grot der gebeden, ter algemeene bijeenkomst. Vrijdag, moet men
+weten, is zooveel als de Zondag der Nieuw-Siberi&euml;rs. Maar op Vrijdag den 29<sup>sten</sup> Februari&#8212;het jaar 1868 was een schrikkeljaar&#8212;zou er eene buitengewone groote processie gehouden worden.
+
+</p>
+<p>Den avond te voren zeide Cascabel op een heel gewonen toon, v&oacute;&oacute;r dat zij naar bed gingen:
+
+</p>
+<p>&#8212;Morgen moeten wij ons gereed houden voor de plechtigheid in de <i>Vorsp&uuml;k</i>, waar wij met onzen vriend Sjoe-Sjoe heengaan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zegt ge Cesar? Wilt ge dat doen? vroeg Cornelia.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik wil het.
+
+</p>
+<p>Wat dit stellige bevel te beteekenen had, kon niemand gissen. Zou Cascabel het inlandsche opperhoofd willen verteederen door
+deel te nemen aan zijne kerkelijke vertooningen? Het viel niet te ontkennen dat Tchou-Tcho&ucirc;k gaarne zag dat ook zijne gevangenen
+eerbied toonden voor zijne afgodsbeelden. Maar voor die monsters de knie&euml;n te buigen en het bijgeloof der inlanders te omhelzen,
+dat was toch heel iets anders en het leek niet waarschijnlijk dat Cascabel, ter wille van Zijne nieuw-Siberische Majesteit,
+zijn geloof zou afzweren. Wel foei!
+
+</p>
+<p>Dit zou echter later wel aan het licht komen. Den volgenden ochtend vroeg was het geheele dorp in beweging. Het was mooi weer,
+dat wil zeggen dat het niet meer dan een graad of tien vroor. Ook was het nu weder iederen dag gedurende een uur of vier eenigszins
+helder en vertoonde de weerkaatsing der zonnestralen zich duidelijker aan de kim, in afwachting van het tijdstip dat zij zich
+daarboven zouden verheffen.
+
+</p>
+<p>Alle dorpsbewoners waren uit hunne onderaardsche woningen te voorschijn gekomen. Groot en klein, mannen, vrouwen en kinderen
+hadden hun mooiste kleederen aan, jassen en rokken van robben vel, mantels van rendierenhuiden, met het haar naar buiten.
+Overal eene uitstalling van wit of zwart bont, van mutsen met valsche parelsnoeren, van veelkleurige borstlappen, van riemen
+die zij als sieraden om het voorhoofd gebonden droegen, van oorringen, armbanden en andere kleinoodi&euml;n, uit robbenbeenderen
+vervaardigd, die in hun neusbeentje bevestigd werden.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p102.jpg" alt="De eilandbewoners begonnen hunne gewone bezigheden te hervatten. (Zie bladz. 101.)" width="499" height="720"><p class="figureHead">De eilandbewoners begonnen hunne gewone bezigheden te hervatten. (Zie bladz. <a href="#pb101" class="pageref">101</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Dit alles was echter nog niet mooi genoeg voor deze buitengewone <span class="pagenum">[<a id="pb103" href="#pb103">103</a>]</span>gelegenheid. De voornaamsten van het dorp hadden andere sieraden noodig geacht, en de verschillende voorwerpen, die zij uit
+de <i>Schoone Zwerfster</i> geroofd hadden, moesten daarvoor dienst doen.
+
+</p>
+<p>Er waren er die een volledig kunstenmakerspak met linten en strikken aangehangen hadden. Sommigen droegen een van de mutsen
+of helmen van Kruidnagel. Anderen hadden zich opgeschikt met een bandelier of koord, waar de ringen aan bengelden die voor
+de gymnastische toeren gebruikt werden. Een paar droegen aan hunnen gordel de bollen en halters; maar het prachtigste sieraad
+van allen was dat van Tchou-Tcho&ucirc;k, die een anero&iuml;de-barometer, als het grootkruis eener Nieuw-Siberische ridderorde, op zijne
+borst liet slingeren.
+
+</p>
+<p>Tevens werd er uit alle macht spektakel gemaakt met de muziekinstrumenten van den troep. De klephoorn trachtte de schuiftrompet
+te overschreeuwen en de roffeltrom deed zijn best om nog meer lawaai te maken dan de turksche.
+
+</p>
+<p>Cornelia kon evenmin als hare kinderen hare ergernis bedwingen over dit oorverscheurende geraas en als zij gedurfd hadden,
+zouden zij de inlandsche toonkunstenaars terdege uitgefloten hebben, want, zeide Kruidnagel &#8220;ze blazen als walvisschen.&#8221;
+
+</p>
+<p>Niemand zou het echter willen gelooven, maar het was toch zoo: Cesar Cascabel gaf de duidelijkste blijken van ingenomenheid
+met dit concert. Hij klapte in zijne handen, riep hoera en bravo en zeide met overtuiging:
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik sta werkelijk verbaasd over deze lieden! Zij hebben blijkbaar aanleg voor muziek en als zij een engagement bij onzen troep
+willen aannemen, dan sta ik er voor in dat zij een schitterend figuur op de kermis te Perm, en misschien later op die te Saint-Cloud
+zullen maken.
+
+</p>
+<p>Begeleid door dit tumult, trok de stoet het geheele dorp door en begaven zij zich naar de gewijde plaats waar de afgodsbeelden
+gereed stonden om de hulde der geloovigen te ontvangen. Tchou-Tcho&ucirc;k ging vooraan. Onmiddellijk achter hem volgden Cascabel,
+Sergius en de andere leden van hun gezelschap; daarna de twee russische matrozen. De geheele bevolking van Tourkef vormde
+het talrijkste gedeelte van den optocht.
+
+</p>
+<p>Na eenigen tijd bleven zij allen stilstaan v&oacute;&oacute;r de holte van de rots, waarbinnen de afgodsbeelden geschaard stonden, behangen
+met kostbare pelterijen en voor deze gelegenheid met frissche kleuren beschilderd.
+
+</p>
+<p>Tchou-Tcho&ucirc;k trad met opgeheven handen de <i>Vorsp&uuml;k</i> binnen. Driemaal boog hij het hoofd ter aarde; daarna legde hij zich plat <span class="pagenum">[<a id="pb104" href="#pb104">104</a>]</span>voorover op een tapijt van rendierenvellen, dat op den grond was uitgespreid. Dat was, naar &#8217;s lands gebruik, de manier van
+knielen.
+
+</p>
+<p>Cascabel en allen die hem vergezelden volgden het voorbeeld van het opperhoofd. De geheele vergadering lag als door een tooverslag
+ter aarde.
+
+</p>
+<p>Toen er een plechtig stilzwijgen heerschte, begon Tchou-Tcho&ucirc;k, op half brommenden half zingenden toon, het woord te richten
+tot de drie voornaamste afgodsbeelden, die in statige onbewegelijkheid op de menigte schenen neer te zien.
+
+</p>
+<p>Maar wat is dat? Daar antwoordt hem eene stem, een machtig, doordringend geluid, dat van achteren uit de diepte der grot schijnt
+te komen.
+
+</p>
+<p>Welk een wonder! De stem komt uit den muil van het aan den rechterkant staande afgodsbeeld. In duidelijk verstaanbaar russisch
+laat zij deze woorden hooren:
+
+</p>
+<p lang="ru-latn"><i>&#8220;Ani sviati, &eacute;ti innostrantzi Katori ote zapada prichli! Zatch&eacute;me ti ikhe podirja&iuml;che?&#8221;</i>
+
+</p>
+<p>Hetgeen beteekent:
+
+</p>
+<p>&#8220;Die vreemdelingen, welke uit het Westen gekomen zijn, zijn heilig! Waarom houdt gij hen gevangen?&#8221;
+</p>
+<hr class="tb"><p>
+
+</p>
+<p>Bij het hooren dezer woorden, die alle inboorlingen duidelijk verstonden, maakte eene algemeene verbazing zich van hen meester.
+
+</p>
+<p>Het was de eerste maal dat de goden van Nieuw-Siberi&euml; zich verwaardigden het woord tot de geloovigen te richten.
+
+</p>
+<p>En andermaal liet eene stem zich hooren, ditmaal op bevelenden toon, komenden uit den muil van het grootste afgodsbeeld ter
+linkerzijde, en zeggende:
+
+</p>
+<p lang="ru-latn"><i>&#8220;Ja tibi&eacute; prikajou &eacute;tote arrestantof otpoustite. Tvo&iuml;e narode doljne dlia ikhe same balcho&iuml;e vajestvo imi&egrave;te i nime addate
+vci&eacute; vieschtchi katori ou ikhe bouili vziati. Ja tabi&eacute; prikajou ou sibersko&iuml;&eacute; beregou ikhe lioksch&eacute; vosvratitcia.&#8221;</i>
+
+</p>
+<p>Drie volzinnen, welke aldus te vertalen zijn en die door Tchou-Tcho&ucirc;k in het geheel niet misverstaan konden worden:
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij bevelen u deze gevangenen in vrijheid te stellen!
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij bevelen uw volk hen met den grootsten eerbied te behandelen en hun alles terug te geven wat hun ontnomen is!
+
+</p>
+<p>&#8220;Wij bevelen u allen hen de reis naar het vasteland van Siberi&euml; zoo gemakkelijk mogelijk te maken!&#8221;
+</p>
+<hr class="tb"><p>
+
+</p>
+<p>Thans was het geene verbazing meer, maar ontzetting die de <span class="pagenum">[<a id="pb105" href="#pb105">105</a>]</span>stem teweegbracht. Tchou-Tcho&ucirc;k had zich op zijne knikkende knie&euml;n ten halve opgericht, met starende oogen en opengespalkten
+mond, de handen trillende naar boven geheven, een beeld van stommen schrik. Ook de andere inboorlingen waren opgerezen, niet
+wetende of zij opnieuw ter aarde zouden vallen of de vlucht nemen.
+
+</p>
+<p>Daar nam ook het derde afgodsbeeld, dat in het midden stond, het woord. Zijne stem klonk hol en dreigend, vol onmiskenbaren
+toorn. Iedere lettergreep had een dreunenden naklank en de r&#8217;s die er in voorkwamen, ratelden als het geknetter van donderslagen.
+
+</p>
+<p>Ziehier wat deze stem verkondigde, en ieder woord kwam als met het gewicht van eenen moker op de neergebogen hersenpan van
+Tchou-Tcho&ucirc;k:
+
+</p>
+<p lang="ru-latn">&#8220;<i>Jesle ti take ni&egrave; sdi&egrave;l&egrave;le &eacute;lote toje same di&egrave;ne, kakda &egrave;ti sviati tch&eacute;lovi&eacute;ki boudoute jela&iuml;te tch&oacute;rte s&#8217;tvo&iuml;&eacute; oblacte!</i>&#8221;
+
+</p>
+<p>Hetgeen wil zeggen:
+
+</p>
+<p>&#8220;Indien deze heilige mannen niet losgelaten worden, den dag waarop zij zulks verlangen zullen, zal onze toorn u en uwen stam
+treffen!&#8221;
+</p>
+<hr class="tb"><p>
+
+</p>
+<p>Op dit oogenblik lag het opperhoofd met zijne onderdanen, verstijfd van schrik en rillende in al hunne ledematen, languit
+op den grond, terwijl Cesar Cascabel was opgerezen en zijne handen dankbaar naar de afgodsbeelden ophief als om hen te zegenen
+voor hunne genadige bescherming.
+
+</p>
+<p>Intusschen hadden zijne reisgenooten werk om niet in eenen schaterlach uittebarsten en aldus de geheele vertooning te doen
+mislukken.
+
+</p>
+<p>Het was eene eenvoudige buiksprekerskunst die deze bewonderenswaardige man, wiens gelijke men niet licht onder kunstenmakers
+vinden zal, bedacht had om Sjoe-Sjoe, dien besten, braven kerel, knollen voor citroenen te verkoopen.
+
+</p>
+<p>Er was inderdaad niets meer noodig om de bijgeloovige inlanders beet te nemen. &#8220;Die mannen uit het Westen&#8221;&#8212;hoe kwam Cascabel
+aan deze vernuftige betiteling?&#8212;&#8220;die mannen uit het Westen zijn heilig; waarom houdt Tchou-Tcho&ucirc;k hen gevangen?&#8221;
+
+</p>
+<p>Welnu, Tchou-Tcho&ucirc;k dacht er niet aan hen langer gevangen te houden! Zoo spoedig zij maar wilden zou hij hen laten trekken,
+en hij met zijne onderdanen zouden hun al de hulpvaardigheid bewijzen, verschuldigd aan vreemdelingen die zoo zichtbaar door
+hoogere machten beschermd werden!
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p106.jpg" alt="Tchou-Tchouk had zich opgericht, een beeld van stommen schrik. (Zie bladz. 105.)" width="497" height="720"><p class="figureHead">Tchou-Tchouk had zich opgericht, een beeld van stommen schrik. (Zie bladz. <a href="#pb105" class="pageref">105</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Ortik en Kirschef, die niet vermoedden welk een meester Cascabel <span class="pagenum">[<a id="pb107" href="#pb107">107</a>]</span>in het buikspreken was, konden hunne verbazing niet ontveinzen. Maar Kruidnagel riep vol geestdrift uit:
+
+</p>
+<p>&#8212;Patroon, patroon, wat een genie!... Wat een slimmert!... Welk een man.... ten minste....
+
+</p>
+<p>&#8212;Ten minste als het geen godheid is! voegde Cornelia er bij en zij boog zich voor haar man als ware hij inderdaad een afgodsbeeld.
+
+</p>
+<p>De poets was gebakken. Het was gelukt, dank zij de onbegrijpelijke bijgeloovigheid dezer Noordsche eilandbewoners, welke alles
+overtreft wat iemand zich voor kan stellen. Die karaktertrek had Cascabel terdege opgemerkt en daardoor was hij op het denkbeeld
+gekomen om zijn buiksprekerstalent ten dienste van het algemeene belang aan te wenden.
+
+</p>
+<p>Het spreekt van zelf dat Cascabel en zijne reisgenooten met al de eerbewijzingen, verschuldigd aan personen die onder de hooge
+bescherming der goden stonden, huiswaarts werden geleid. Tchou-Tcho&ucirc;k was onuitputtelijk in betuigingen van eerbied, waarmede
+eene goede hoeveelheid angst gemengd was. Het scheelde niet veel of hij zou voor ieder lid der familie Cascabel op zijne knie&euml;n
+gevallen zijn, zoo goed als voor het machtigste afgodsbeeld. Hoe hadden trouwens de onwetende bewoners van Tourkef kunnen
+vermoeden dat zij beetgenomen werden door eenen grappenmaker? Zij konden niet twijfelen, het moesten wel de goden in de <i>Vorsp&uuml;k</i> wezen, die hunne dreigende stemmen hadden doen hooren. Het was wel ter dege hun tot dusver stom gebleven snavel die deze
+bevelen, in goed verstaanbaar russisch, had afgekondigd. Bovendien waren zij er in zeker opzicht op voorbereid. Jako, de papegaai
+in de <i>Schoone Zwerfster</i>, praatte immers ook? Dat had toch ook niemand ooit gehoord, dat een vogel spreken kon. Even goed als dat vreemd-gevederde
+gedierte moesten hunne afgodsbeelden, die immers ook vogelenkoppen hadden, zich verstaanbaar kunnen maken.
+
+</p>
+<p>Van dat oogenblik af konden Sergius, Cascabel en de anderen, de beide russische matrozen er onder begrepen, die door hen werden
+opgeeischt, zich als in vrijheid beschouwen. De winter was bijna voorbij en het weder begon dragelijk te worden, zoodat onze
+schipbreukelingen besloten hun vertrek van de Liakhoff-eilanden niet lang meer uit te stellen. Niet dat zij eene verandering
+in de gezindheid der inboorlingen te duchten hadden: daarvoor waren deze veel te goed &#8220;ingepakt.&#8221; Sjoe-Sjoe was nu de vertrouwdste
+vriend van Cascabel geworden; hij zou zijne schoenen gepoetst hebben als dat van hem verlangd was geworden. Natuurlijk had
+de brave man zich gehaast alles, wat uit de <i>Schoone Zwerfster</i> geroofd was, terug <span class="pagenum">[<a id="pb108" href="#pb108">108</a>]</span>te doen geven en hijzelf kwam, eerbiedig de <span class="corr" id="xd0e2498" title="Bron: knieen">knie&euml;n</span> buigende, Cascabel den barometer aanbieden dien hij nog altijd als een kommandeurskruis om zijnen hals droeg. Cascabel had
+zich toen verwaardigd hem de hand toe te steken en Tchou-Tcho&ucirc;k had die onderdanig gekust, als eene hand die in staat was
+den bliksem te slingeren en den storm los te laten.
+
+</p>
+<p>Kortom, op den 8<sup>sten</sup> Maart was alles voor het vertrek gereed. Cascabel had een twintigtal rendieren aangevraagd om zijnen wagen te trekken en
+zijn vorstelijke vriend had hem er terstond honderd aangeboden, maar Cascabel bedankte daarvoor en hield zich aan het eerstgenoemde
+cijfer. Alleen vroeg hij nog om het noodige voeder voor de beesten gedurende den tocht over het ijsveld.
+
+</p>
+<p>Des morgens van den genoemden dag namen dus Sergius, de familie Cascabel en de twee russische matrozen van de bewoners van
+Tourkef afscheid. Het geheele dorp was uitgeloopen om hen te zien vertrekken en hun goede reis te wenschen.
+
+</p>
+<p>De &#8220;brave Sjoe-Sjoe&#8221; stond vooraan in het eerste gelid, heelemaal ontroerd en aangedaan. Cascabel ging naar hem toe, klopte
+hem vriendschappelijk op den buik en voegde hem in het fransch deze welwillende woorden toe:
+
+</p>
+<p>&#8212;Goeden dag, oude stommeling!
+
+</p>
+<p>Die vertrouwelijke afscheidsgroet deed het opperhoofd nog weder rijzen in het ontzag zijner onderdanen.
+
+</p>
+<p>Tien dagen daarna, den 18<sup>den</sup> Maart, had de <i>Schoone Zwerfster</i>, zonder gevaren ontmoet en zonder groote vermoeienissen doorgestaan te hebben, de ijsvlakte tusschen den Liakhoff-Archipel
+en de Siberische kust achter den rug en kwam zij v&oacute;&oacute;r de monding van de Lena-rivier op het vasteland aan.
+
+</p>
+<p>Na zoovele ontmoetingen en gevaren doorgestaan, na zulke lotswisselingen doorleefd te hebben sedert hun vertrek uit Port-Clarence,
+hadden onze zwervers eindelijk het Aziatische strand bereikt.
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb109" href="#pb109">109</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch8" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">VIII.</h2>
+<h2 class="normal">Het land der Jakoeten.</h2>
+<p>Het oorspronkelijke reisplan, zooals het vastgesteld was om van de Behringstraat naar de europeesche grens te komen, had natuurlijk
+eene wijziging moeten ondergaan tengevolge eerst van het afdrijven onzer karavaan en daarna van hare overwintering op Nieuw-Siberi&euml;.
+Er viel thans niet meer te denken aan eene reis door de zuidelijke streken van Siberi&euml;. Er bestond bovendien alle kans op
+goed weder, zoodat er ook geene aanleiding meer was om zich in de eene of andere bewoonde plaats een tijd lang op te houden.
+Alles wat er in den laatsten tijd gebeurd was had ten slotte tot eene even onverwachte als gunstige uitkomst geleid.
+
+</p>
+<p>Hetgeen thans in de eerste plaats bepaald moest worden, was de richting die zij moesten volgen om langs den kortsten weg het
+Oeralgebergte te bereiken, dat de grens vormt tusschen Aziatisch en Europeesch Rusland. Om hierover na te denken wilde Sergius
+den tijd besteden die er nog verloopen moest v&oacute;&oacute;r dat zij de legerplaats verlaten zouden welke zij voorloopig op het strand
+hadden uitgekozen.
+
+</p>
+<p>Het was stil en helder weder. De dagen duurden, in dezen tijd der dag- en nachtevening, langer dan elf uren en werden nog
+verlengd door de ochtend- en de avondschemering, welke op deze breedte van zeventig graden bijzonder lang aanhouden.
+
+</p>
+<p>De karavaan bestond nu uit tien personen, want ook Kirschef <span class="pagenum">[<a id="pb110" href="#pb110">110</a>]</span>en Ortik waren er bij opgenomen. Wel voelde niemand zich bijzonder tot de beide russen aangetrokken, maar zij maakten niettemin
+deel uit van het reisgezelschap der <i>Schoone Zwerfster</i>, zij zaten mede aan tafel en sliepen zelfs in den wagen zoo lang het nog te koud was om de nachten onder den blooten hemel
+door te brengen.
+
+</p>
+<p>De thermometerstand bleef gemiddeld enkele graden beneden het vriespunt, hetgeen thans weder gemakkelijk waar te nemen viel
+nu de vriendelijke Tchou-Tcho&ucirc;k het instrument aan zijn rechtmatigen eigenaar teruggegeven had. De grond lag zoover het gezicht
+reikte bedekt met sneeuw, welke echter binnen korten tijd onder de stralen der Aprilzon zou gaan smelten. De sneeuwkorst was
+vlak en hard als de met gras begroeide bodem der steppen, en de kudde rendieren had weinig moeite om den zwaren wagen voort
+te trekken.
+
+</p>
+<p>Om de beesten te voederen was de voorraad hooi, dien de inboorlingen medegegeven hadden, voldoende geweest sedert hun vertrek
+van Kotelnyi tot aan de Lena-baai. Van hier af zouden de rendieren zelven hun voedsel weder kunnen vinden, want zij weten
+het mos en de heesterbladen, waar de grond van Siberi&euml; bijna overal mede bedekt is, zeer goed onder de sneeuw van daan op
+te snuffelen. Ook valt hierbij nog te vermelden dat dit trekvee zich gedurende den overtocht zeer gewillig had getoond, zoodat
+Kruidnagel niet de minste moeite had gehad om de beesten voort te krijgen.
+
+</p>
+<p>Ook voor de reizigers was leeftocht genoeg voorhanden, want de voorraad ingemaakte spijzen, meel, vet, thee, buskruit en brandewijn,
+dien de <i>Schoone Zwerfster</i> had medegenomen, was nog niet uitgeput. Ook had Cornelia bovendien eene zekere hoeveelheid opgedaan van eene soort van boter,
+die de inboorlingen weten te bereiden, in berkenhouten doosjes, welke hun vriend Tchou-Tcho&ucirc;k hun had medegegeven. Zoodra
+zij er gelegenheid toe vonden moesten zij echter in de eene of andere bewoonde plaats hunnen voorraad petroleum aanvullen.
+Voor het overige kon de jacht hen weder spoedig van versch wild voorzien en de bedrevenheid van Sergius en Jan zou, even als
+te voren, voor de keuken menigmaal veel waard kunnen wezen.
+
+</p>
+<p>De twee russische matrozen stelden zich beschikbaar voor allerlei nuttige diensten. Zij verzekerden dat zij in een gedeelte
+van noordelijk Siberi&euml; goed bekend waren en boden aan als gidsen de karavaan te vergezellen.
+
+</p>
+<p>Hierover werd denzelfden dag eene algemeene beraadslaging gehouden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Aangezien gij reeds vroeger in dit land gereisd hebt, zeide Sergius tegen Ortik, kunt gij er ons den weg wijzen.
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb111" href="#pb111">111</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p111.jpg" alt="De kudde rendieren had weinig moeite om den zwaren wagen voort te trekken. (Zie bladz. 110.)" width="499" height="720"><p class="figureHead">De kudde rendieren had weinig moeite om den zwaren wagen voort te trekken. (Zie bladz. <a href="#pb110" class="pageref">110</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb112" href="#pb112">112</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Dat is wel het minste wat wij voor u doen kunnen, antwoordde Ortik, nu wij onze vrijheid aan mijnheer Cascabel te danken
+hebben.
+
+</p>
+<p>&#8212;Aan mij? vroeg Cascabel. In het geheel niet. Alleen mijn buik, die van de natuur de kunst van praten gekregen heeft, zijt
+gij dank schuldig.
+
+</p>
+<p>&#8212;Welke richting zoudt gij ons aanraden te volgen Ortik, vroeg Sergius weder, wanneer wij hier uit de Lena-baai opbreken?
+
+</p>
+<p>&#8212;De kortste weg is de beste, mijnheer Sergius, als gij dat goedvindt. Deze heeft wel het nadeel dat wij de voornaamste steden
+van dit land, die meer zuidelijk gelegen zijn, laten liggen, maar daarentegen brengt hij ons het spoedigst naar het Oeral-gebergte.
+Bovendien zijn er dorpen genoeg in deze richting, waar wij het noodige aanschaffen en ook verblijf houden kunnen, indien dit
+gewenscht mocht wezen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Waartoe zou dat dienen? viel Cascabel hem in de rede. Wij hebben in geen dorpen te maken. De hoofdzaak is dat wij geen tijd
+verliezen en met spoed vooruitkomen. De streek waar wij doorheenkomen, is immers niet onveilig?
+
+</p>
+<p>&#8212;In het minst niet, antwoordde Ortik.
+
+</p>
+<p>&#8212;Bovendien zijn wij met ons allen heel wat mans en indien er bandieten mochten zijn die iets tegen de <i>Schoone Zwerfster</i> wilden ondernemen, kunnen zij op eene meer dan hartelijke ontvangst staat maken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Stel u gerust mijnheer Cascabel, gij hebt niets te vreezen, verzekerde Kirschef.
+
+</p>
+<p>Onze lezers zullen reeds opgemerkt hebben dat die Kirschef slechts zelden een woord sprak. Hij toonde zich weinig gezellig,
+somber en stilzwijgend en liet zijn kameraad meest het woord voeren. Ortik was blijkbaar veel schranderder dan hij. Deze toonde
+in vele zaken een goed oordeel, hetgeen Sergius reeds lang had opgemerkt.
+
+</p>
+<p>Ook de richting die Ortik thans op wilde gaan, was zeer aanbevelenswaardig. De groote steden te mijden, waar zij kans hadden
+militaire bezetting te ontmoeten, scheen voor graaf Narkine het meest wenschelijk, terwijl het tegelijkertijd in den geest
+viel van de beide zoogenaamde matrozen. Naarmate zij echter dichter bij de grens kwamen, zou het moeilijker worden de steden
+van eenige beteekenis te laten liggen en voor dat geval zouden zij dan ook eenige voorzorgen dienen te nemen. Zoo ver waren
+zij echter vooreerst nog niet en in de dorpen op de steppen liepen zij weinig of geen gevaar.
+
+</p>
+<p>Toen zij het over de richting van hunnen tocht eens waren, moesten zij alleen nog hunnen weg bepalen door de provinci&euml;n heen,
+<span class="pagenum">[<a id="pb113" href="#pb113">113</a>]</span>welke zij van de Lena-rivier tot het Oeral-gebergte dwars moesten doorsnijden.
+
+</p>
+<p>Jan haalde dus uit zijnen atlas de kaarten van noordelijk Siberi&euml; voor den dag en Sergius nam dit terrein terdege op, waar
+de Siberische groote rivieren, in stede van eene reis uit het Oosten naar het Westen gemakkelijker te maken, daarentegen groote
+hinderpalen in hunnen weg konden leggen. Na overleg, werd er tot het volgende besloten:
+
+</p>
+<p>1<sup>o</sup>. Het Jakoeten-land, waar slechts weinige dorpen gevonden worden, in zuidwestelijke richting doortrekken.
+
+</p>
+<p>2<sup>o</sup>. In deze richting eerst het gebied van de Lena-rivier doorsnijden, daarna dat van de Anabara-rivier, vervolgens dat van de
+Khatanga, de Jenisei- en de Obi-rivier, te zamen eenen afstand van ongeveer zevenhonderdvijftig mijlen.
+
+</p>
+<p>3<sup>o</sup>. Van het Obi-gebied naar het Oeral-gebergte trekken, zijnde honderdvijfentwintig mijlen tot aan de europeesche grens.
+
+</p>
+<p>4<sup>o</sup>. Eindelijk van het Oeral-gebergte tot Perm, dat is weder een honderdtal mijlen, altijd naar het zuidwesten.
+
+</p>
+<p>Te zamen dus ten naasten bij duizend mijlen.
+
+</p>
+<p>Indien zij geen oponthoud op deze reis ondervonden, indien er geen noodzakelijkheid bestond om op de eene of andere bewoonde
+plaats te vertoeven, kon de geheele afstand in minder dan vier maanden tijds afgelegd worden. Daarbij werd dan gerekend op
+zeven of acht mijlen per dag, hetgeen van de rendieren niet te veel gevergd was en zij zouden naar deze berekening met de
+<i>Schoone Zwerfster</i> in den loop der maand Juli eerst te Perm en vervolgens te Nisjni aankomen, op het tijdstip dat de beroemde kermissen dier
+plaatsen in vollen gang zouden zijn.
+
+</p>
+<p>&#8212;Gaat gij tot Perm met ons mede? vroeg Sergius aan Ortik.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat denk ik niet, antwoordde deze. Zoodra wij de grens achter den rug hebben, zijn wij voornemens onzen weg naar St. Petersburg
+te nemen om van daar naar Riga terug te keeren.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dit is van later zorg, meende Cascabel. Eerst moeten wij maken dat wij over de grens komen.
+
+</p>
+<p>Zij hadden afgesproken dat er vierentwintig uren rust gehouden zou worden, zoodra zij zich op het vasteland bevonden. Na hun
+voorspoedigen tocht over het ijsveld was dit oponthoud noodzakelijk. Dien dag gingen zij dus niet verder.
+
+</p>
+<p>De Lena-rivier stort zich in de golf van dien naam, na een net van vertakkingen en armen te hebben doorloopen. De geheele
+lengte van deze prachtige rivier, die een aantal kleinere stroomen in haren loop opneemt, bedraagt vijftienhonderd mijlen,
+van haren <span class="pagenum">[<a id="pb114" href="#pb114">114</a>]</span>oorsprong tot waar zij hare wateren met die der IJszee vermengt. Het gebied dat zij besproeit, wordt gerekend niet minder
+dan honderdvijf millioenen hectaren te bedragen.
+
+</p>
+<p>Na eene grondige studie van de kaart gemaakt te hebben, kwam Sergius tot de slotsom dat het best zou zijn de kustlijn der
+baai vooreerst te volgen, teneinde niet in de vele vertakkingen van de Lena verward te raken. Wel lag het water nog toegevroren,
+maar het zou desniettemin een waagstuk geweest zijn, zich te midden van dit net van waterwegen te begeven, want de ijsschotsen
+lagen op vele plaatsen tot eene aanmerkelijke hoogte op elkaar gekruid en vormden ware ijsbergen, zeer schilderachtig om te
+zien, maar hoogst moeilijk om er over heen te komen.
+
+</p>
+<p>Aan de andere zijde der baai nam de uitgestrekte steppenvlakte eenen aanvang, waar slechts hier en daar eenige heuvels zich
+verhieven en waar de tocht geene moeilijkheden kon opleveren.
+
+</p>
+<p>Het was duidelijk dat Ortik en Kirschef aan het reizen in dit klimaat gewend waren. De anderen hadden dit reeds opgemerkt
+bij den tocht over het ijsveld van den Liakhoff-archipel naar de kust van Siberi&euml;. De twee matrozen hadden er slag van om
+eene legerplaats te vinden en desnoods eene stevige hut in het ijs te maken, ook kenden zij het kunstje van de visschers langs
+de kust, die nat geworden kleederen droog weten te krijgen door ze onder de sneeuw te stoppen, waar al de vochtigheid uit
+het goed in opgezogen wordt. Een blok bevroren rivierwater wisten zij op het eerste gezicht te onderscheiden van het ijs uit
+zeewater gevormd. De verschillende manieren waarop de karavanen in het Noorden hare tochten door de ijs- en sneeuwwoestijn
+afleggen, waren hun ook goed bekend.
+
+</p>
+<p>Dien avond, nadat de avondmaaltijd afgeloopen was, liep het gesprek over de aardrijkskundige gesteldheid van noordelijk Siberi&euml;
+en bij deze gelegenheid vertelde Ortik hoe het gekomen was dat hij en Kirschef reeds vroeger in dit land gereisd hadden.
+
+</p>
+<p>Sergius deed hun namelijk deze vraag:
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat was toch de oorzaak dat een paar zeelieden, zooals gij beiden, zulk eene groote reis over land moesten maken?
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat zal ik u zeggen, mijnheer Sergius, was het antwoord. Twee jaar geleden zijn Kirschef en ik met nog een tiental andere
+matrozen te Archangel geweest, waar wij op walvischvaarders wilden aanmonsteren. Daar werden wij aangezocht om naar een schip
+te gaan, dat in eene der mondingen van de Lena tusschen het ijs beklemd zat. Op die reis van Archangel naar de Lena-baai hebben
+wij het noordelijke gedeelte van Siberi&euml; doorgereisd. Nadat <span class="pagenum">[<a id="pb115" href="#pb115">115</a>]</span>wij aan boord van de <i>Seraski</i>&#8212;zoo heette het schip&#8212;gekomen waren, hebben wij het vlot gebracht en zijn wij er mede op de walvischvangst gegaan. Maar zooals
+ik u reeds vroeger verhaald heb, de <i>Seraski</i> is met man en muis vergaan en alleen Kirschef en ik zijn van de bemanning overgebleven. Door stormweer zijn wij toen naar
+de Liakhoff-eilanden afgedreven en daar hebben wij u allen ontmoet.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zijt gij dan nooit in Alaska geweest? vroeg Kayette, die zooals men weet russisch sprak en verstond.
+
+</p>
+<p>&#8212;Alaska? vroeg Ortik. Is dat niet ergens in Amerika?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, antwoordde Sergius. Alaska ligt in het Noordoostelijkste gedeelte van Noord-Amerika en het is het geboorteland van Kayette.
+Zijt gij op uwe omzwervingen daar nooit geweest?
+
+</p>
+<p>&#8212;Wij hebben van dat land nooit hooren spreken, zeide Ortik op den natuurlijksten toon van de wereld.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wij zijn ook nooit verder dan de Behringstraat geweest, voegde Kirschef er bij.
+
+</p>
+<p>Ook nu maakte de stem van dezen op Kayette denzelfden indruk als anders, zonder dat zij zich echter wist te herinneren waar
+zij die vroeger gehoord kon hebben. Het kon niet anders zijn dan in een van de districten van Alaska, want zij zelve was nooit
+buiten haar vaderland geweest.
+
+</p>
+<p>Na de stellige ontkentenis van Ortik en Kirschef, deed Kayette, met de bescheidenheid die aan de lieden van haren stam meestal
+eigen is, dan ook geen verdere vragen meer. Maar zij kon toch eene zekere verwondering niet van zich zetten, die tegenover
+de twee matrozen onwillekeurig een karakter van wantrouwen aannam.
+
+</p>
+<p>Gedurende het oponthoud van een etmaal hadden de rendieren de noodige rust kunnen nemen. Hunne voorpooten waren met touwen
+vastgebonden, doch niet z&oacute;&oacute; nauw dat hun dit belette in den omtrek der legerplaats te zwerven en het struikgewas afteknagen
+of het mos, dat onder de sneeuw bedolven lag, op te snuffelen.
+
+</p>
+<p>Den 20<sup>ste</sup> Maart ging de karavaan te acht uur des morgens op weg. Het was droog, helder weder, met eene frissche koelte uit het noord-oosten.
+De steppe strekte zich uit zoo ver het oog reikte, als een blank sneeuwveld dat nog hard genoeg was om er met gemak op te
+rijden. De twintig rendieren werden bij vieren aangespannen, op vijf rijen dus, met behulp van een goed ingericht stel leidsels,
+die aan den eenen kant door Ortik en aan den anderen door Kruidnagel in de hand gehouden werden.
+
+</p>
+<p>Gedurende zes dagen werd de reis op deze manier voortgezet zonder dat er iets voorviel dat verteld verdient te worden. Sergius
+<span class="pagenum">[<a id="pb116" href="#pb116">116</a>]</span>en Cascabel met Jan en Sander gingen meestal te voet tot dat het nachtkwartier betrokken werd, en Cornelia met Napoleona en
+Kayette hielden hen gezelschap zoo dikwijls de huishoudelijke werkzaamheden haar niet bezig hielden.
+
+</p>
+<p>Iederen voormiddag legde de <i>Schoone Zwerfster</i> ongeveer een <i>Koes</i> af, dat is een russische lengtemaat, gelijk staande met twintig wersten of twee en een halve mijl. In den namiddag werd dezelfde
+afstand nog eens gemaakt, altijd in westelijke richting, zoodat zij elken dag ruim vijf mijlen vooruit kwamen.
+
+</p>
+<p>Den 29<sup>sten</sup> Maart trokken zij het riviertje Olenek over, dat nog toegevroren lag en denzelfden dag kwamen Cascabel en zijne reisgenooten
+in het vlek Maksimova, twee en veertig mijlen zuidoostelijk van het strand der <span class="corr" id="xd0e2696" title="Bron: Lena baai">Lena-baai</span>.
+
+</p>
+<p>Er bestond niet het minste bezwaar tegen dat Sergius een etmaal in dit plaatsje vertoefde, dat in het noordelijkste uiteinde
+der steppe als verloren ligt. Er bevond zich geen gezaghebber of geen kozakken-garnizoen, die op de gedachte hadden kunnen
+komen om graaf Narkine met vragen lastig te vallen.
+
+</p>
+<p>Zij waren hier midden in het land der Jakoeten en de familie Cascabel werd door de bewoners van Maksimova gastvrij ontvangen.
+
+</p>
+<p>Het oostelijke en zuidelijke gedeelte van dit gewest is berg- en boschachtig, maar in het noorden worden niets dan effen vlakten
+aangetroffen, welke hier en daar met groepen boomen bezet zijn, die nu, onder den invloed van den naderenden zomer, spoedig
+zouden uitloopen. Er is een overvloed van wild, hetgeen veroorzaakt wordt door dat het klimaat in noordelijk Siberi&euml;, van
+eene felle koude in den winter, tot eene gloeiende hitte in de zomermaanden afwisselt.
+
+</p>
+<p>De Jakoeten-bevolking telt ongeveer honderdduizend zielen, allen belijders van den griekschen godsdienst. Het zijn godvreezende
+en gastvrije lieden; hunne zeden zijn zuiver en zij zijn even dankbaar voor de weldaden der Voorzienigheid als gelaten te
+midden der harde ontberingen die hen door het barre klimaat soms worden opgelegd.
+
+</p>
+<p>Op de reis van den mond der Lena naar dit plaatsje hadden zij ook eenige Siberi&euml;rs ontmoet die tot een nomadenstam behoorden.
+Het waren stevig gebouwde lieden, middelmatig van lengte, met platte gezichten, zwarte oogen, weligen haartooi en zonder baard
+of knevel. Te Maksimova zagen de inwoners er even zoo uit; het zijn vriendelijke arbeidzame, schrandere en bedaarde menschen,
+die zich niet gemakkelijk iets wijs laten maken.
+
+</p>
+<p>De Jakoeten die een zwervend leven leiden, zitten bijna altijd te <span class="pagenum">[<a id="pb117" href="#pb117">117</a>]</span>paard en zijn nooit ongewapend; zij zijn eigenaars van kudden die in grooten getale over de steppen rondzwerven. Die welke
+in huizen in de dorpen of stadjes bijeenwonen, houden zich voornamelijk bezig met de vischvangst, welke in de menigte beken
+en waterloopen, die zich in de groote rivier uitstorten, overvloedigen buit oplevert.
+
+</p>
+<p>De Jakoeten hebben dus vele maatschappelijke en huiselijke deugden; alleen zijn zij hartstochtelijke tabakrookers en bovendien&#8212;wat
+erger is&#8212;aan het misbruik van brandewijn en andere sterke dranken veeltijds verslaafd.
+
+</p>
+<p>&#8212;Tot zekere hoogte is dit hun echter niet kwalijk te nemen, merkte Jan op. Drie maanden van het jaar hebben zij niets dan
+water om te drinken en pijnboomschors om op te knabbelen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zegt gij, hebben ze dan niet eens brood? vroeg Kruidnagel, die zich zoo iets niet kon voorstellen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen, niets dan de bast van denneboomen. Na zulk eenen tijd van ontbering is het hun bijna te vergeven dat zij zich soms
+te buiten gaan.
+
+</p>
+<p>De nomadische Jakoeten wonen in <i>yourten</i>, dat zijn kegelvormige tenten van witte stof. De huizen der anderen zijn gewoonlijk van hout gebouwd en verschillend van
+vorm en inrichting naarmate van ieders smaak. Deze huizen worden zorgvuldig onderhouden en hebben steile, puntige daken, zoodat
+de smeltende sneeuw in April, als de zonnestralen kracht krijgen, er gemakkelijk afvalt. Het stadje Maksimova ziet er dan
+ook vriendelijk uit. De mannen hebben een gunstig voorkomen, openhartig, met eene oprechte uitdrukking in de oogen, gepaard
+met zekere fierheid. De vrouwen zien er niet onaardig uit, sommige zijn zelfs mooi, al is haar gelaat getatoueerd, zij zijn
+zeer ingetogen en streng van zeden; zij vertoonen zich nooit blootshoofds of zonder schoenen aan hare voeten.
+
+</p>
+<p>Onze reizigers werden door de Jakoeten-hoofden voorkomend ontvangen. Deze mannen worden <i>k&iuml;noes</i> genaamd, terwijl de oudsten, of de aanzienlijksten van het dorp <i>Starsynas</i> geheeten worden. De gastvrije lieden betwistten elkander het voorrecht van de vreemdelingen te herbergen en te onthalen,
+maar Cornelia wilde niets aannemen zonder betaling. Op deze voorwaarde sloeg zij ook een goeden voorraad petroleum in, die
+tevens als brandstof voor het keukenfornuis gebruikt kon worden.
+
+</p>
+<p>De <i>Schoone Zwerfster</i> maakte ook hier weder, evenals gewoonlijk, veel opzien, want nog nooit te voren was er een kunstenmakerswagen in dit land
+gezien. Een aantal Jakoeten van beiderlei geslacht kwamen het wonder aanschouwen en er gebeurde niets dat <span class="pagenum">[<a id="pb118" href="#pb118">118</a>]</span>reden had kunnen geven om daar spijt van te hebben. Diefstallen worden in dit land zelden bedreven, zelfs niet ten nadeele
+van reizigers, maar wanneer ze voorkomen, volgt de straf in den regel op het misdrijf. Wordt de schuld van den dader bewezen,
+dan wordt hij in het openbaar met roeden gegeeseld en op die lichamelijke kastijding volgt nog eene zedelijke straf, want
+hij is voor zijn leven geschandvlekt, wordt van zijne burgerlijke rechten vervallen verklaard en krijgt nimmer den naam van
+een eerlijk man terug.
+
+</p>
+<p>Den 3<sup>de</sup> April kwam onze karavaan aan den oever van de Oden, eene kleine rivier, die na eenen afstand van vijftig mijlen te hebben
+afgelegd, in den zeeboezem van Anabara uitloopt.
+
+</p>
+<p>Het weder was tot dusver zeer gunstig geweest, doch er kwam nu eenige verandering; het begon spoedig zwaar te regenen en het
+eerste gevolg daarvan was het smelten van de sneeuw. Dat duurde een dag of acht. Gedurende dien tijd raakte de wagen herhaaldelijk
+in den modder vast en zonk ettelijke malen zoo diep weg, dat de toestand, als de weg over een moerassig terrein liep, niet
+zonder gevaar genoemd kon worden. Dit waren de voorboden van de lente, welke op deze hooge breedte eene temperatuur medebrengt
+van een graad of drie boven het vriespunt.
+
+</p>
+<p>Dit eind weegs was hoogst vermoeiend. De hulp van de twee russische matrozen, wier gedienstigheid en ijver inderdaad niets
+te wenschen overlieten, kwam hier dikwijls goed te pas.
+
+</p>
+<p>Den 8<sup>sten</sup> April had de <i>Schoone Zwerfster</i> nagenoeg veertig mijlen sedert Maksimova afgelegd en kwam zij op den rechteroever van de Anabara-rivier.
+
+</p>
+<p>Er bestond nog mogelijkheid om over het ijs de overzijde te bereiken, maar meer benedenstrooms was de dooi reeds begonnen.
+De ijsblokken, die met vaart naar de monding der rivier dreven, stortten met groot geweld op en over elkander. Waren zij eene
+week later gekomen, dan zouden zij eene doorwaadbare plaats hebben moeten zoeken, hetgeen niet gemakkelijk ware geweest, want
+met het smelten der sneeuw stegen de rivieren binnen korten tijd aanmerkelijk.
+
+</p>
+<p>De steppe begon reeds een groenachtig waas te vertoonen door het ontspruiten der jonge grasplantjes, die voor de rendieren
+eene ware lekkernij waren. Aan de heesters vertoonden zich knoppen; nog een dag of wat en de eerste blaadjes zouden zich aan
+de takken beginnen te ontplooien. Het ontwakende leven gaf aan de magere geraamten der boomen, die door de winterkoude een
+aanzien gekregen hadden alsof zij dood waren, een heel ander uiterlijk.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p119.jpg" alt="Dit eind was hoogst vermoeiend. (Zie blz. 118.)" width="500" height="720"><p class="figureHead">Dit eind was hoogst vermoeiend<span class="corr" id="xd0e2766" title="Niet in bron">.</span> (Zie blz. <a href="#pb118" class="pageref">118</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Hier en daar stonden berke- en lorkeboomen in groepjes bij <span class="pagenum">[<a id="pb120" href="#pb120">120</a>]</span>elkaar, die onder de voorjaarskoelte heen en weder wiegelden. De geheele Noordsche natuur, zoo bar en doodsch, kreeg nieuw
+leven onder den bezielenden adem der zon.
+
+</p>
+<p>De streken van Siberi&euml; welke het verst van de kust verwijderd liggen, zijn het dichtst bevolkt. Enkele malen ontmoetten onze
+reizigers eenen ontvanger, die van dorp tot dorp trok om de belastingen op te halen. Dan werd er eenige oogenblikken halt
+gemaakt ten einde met dien ambtenaar een praatje te houden; hij nam zonder plichtplegingen het hem aangeboden glas <i>vodka</i> aan, en vervolgens werd van weerskanten de reis hervat.
+
+</p>
+<p>Op zekeren dag kruiste de weg, dien de <i>Schoone Zwerfster</i> volgde, dien van eenen troep gevangenen. Deze ongelukkigen waren bestemd naar de zoutpannen op de oostelijkste grenzen van
+Siberi&euml;; een detachement kozakken begeleidde hen, en aan mishandelingen lieten deze ruwe geleiders het niet ontbreken. Natuurlijk
+had de aanvoerder van het geleide geen enkele aanleiding om Sergius met vragen lastig te vallen; maar Kayette, die nog niet
+van haar wantrouwen tegenover de russische matrozen genezen was, meende op te merken dat deze hun best deden om buiten het
+gezicht der Kozakken te blijven.
+
+</p>
+<p>Den 19<sup>den</sup> April had de <i>Schoone Zwerfster</i> vijf en zeventig mijlen afgelegd en hield zij halt op den rechteroever der Khatanga, welke rivier zich in de golf van dien
+naam ontlast. Ditmaal was er geen ijsbrug te vinden, die dienst kon doen om den wagen naar den overkant te doen komen. Eenige
+afdrijvende ijsschotsen gaven blijk dat de dooi bijna haar werk volbracht had. Zij waren nu verplicht den stroom te doorwaden,
+hetgeen een heel oponthoud had kunnen veroorzaken indien Ortik er niet geweest was om eene goede plaats te wijzen. Hij vond
+die eene halve werst hooger op, doch de overtocht ging met vrij wat moeielijkheid gepaard, want de wagen ging tot aan de assen
+der wielen door het water. Aan den overkant gekomen, werd de reis terstond voortgezet, en vijf en twintig mijlen verderop
+sloegen de reizigers hun leger op aan den oever van het Jege-meer.
+
+</p>
+<p>Welk eene tegenstelling leverde dit op met den eentonigen aanblik der steppe! Het was als eene oase te midden der zandwoestijn
+van Sahara. Men stelle zich een helderen waterspiegel voor, omringd door het altijddurende groen van pijn- en denneboomen,
+door verschillende heesters prijkende met hun versch loof, door mirtenbezi&euml;n met purpere vruchten, zwarte en roodachtige aalbessenboompjes
+en wilde rozelaars, die ook reeds onder den zachten invloed der lente met bloemen getooid begonnen te worden.
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb121" href="#pb121">121</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p121.jpg" alt="Het was als eene oase. (Zie blz. 120.)" width="501" height="720"><p class="figureHead">Het was als eene oase. (Zie blz. <a href="#pb120" class="pageref">120</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb122" href="#pb122">122</a>]</span></p>
+<p>Ten Oosten en ten Westen strekten tamelijk uitgestrekte wouden zich uit, te midden waarvan Wagram en Marengo zonder twijfel
+het een of andere wild konden opjagen indien het hun vergund werd daarin een paar uren te gaan snuffelen.
+
+</p>
+<p>Ook op het water vertoonden zich troepen ganzen, eenden en wilde zwanen, terwijl vluchten kraanvogels en ooievaars, die uit
+de streken van Midden-Azi&euml; kwamen, met lange vleugelslagen de lucht doorkliefden. Onze reizigers hadden volgaarne door handgeklap
+hunne vreugde over dit ongewone schouwspel aan den dag gelegd.
+
+</p>
+<p>Op voorstel van Sergius werd er besloten hier twee etmalen rust te houden. Aan het uiteinde van het meer, in het lommer van
+hooge dennen, werd de legerplaats gekozen en in orde gebracht.
+
+</p>
+<p>De jagers van het gezelschap voorzagen zich nu van hunne geweren en gingen er op uit, van Wagram vergezeld, nadat zij beloofd
+hadden niet te ver af te dwalen. Het duurde geen kwartier of hunne schoten knalden door de lucht.
+
+</p>
+<p>Dien tijd besloten Cascabel, Sander, Ortik en Kirschef te gebruiken om hun geluk met den hengel te beproeven. Zij hadden niets
+dan eenen voorraad kunst-aas, dien zij van de bewoners van Port-Clarence hadden gekocht, doch met deze gebrekkige hulpmiddelen
+kan een geoefend visscher, die deze groote kunst verstaat en de manier weet om in slimheid met eenen visch te wedijveren,
+als hij geduld genoeg heeft om te wachten tot het dier zich verwaardigt te bijten, buit genoeg opdoen.
+
+</p>
+<p>Geduld hadden zij echter bij deze gelegenheid niet veel noodig, want de hengelsnoeren waren ternauwernood tot op de vereischte
+diepte gezonken of het water werd door de bijtlustige visschen in beweging gebracht. Er was zulk een overvloed dat zij in
+een halven dag genoeg hadden kunnen vangen om er een paar weken van te leven. Dat was juist een kolfje naar Sander&#8217;s hand
+en toen Napoleona, zijn zusje, kwam vragen om ook den hengel eens te mogen houden, verkoos hij dit niet toetelaten, zoodat
+zij samen twist kregen en Cornelia tusschen beide komen moest. Deze vond echter dat er visch genoeg gevangen was, waarom zij
+haren man en de kinderen gelastte het vischtuig optebergen. Als moeder Cascabel het een of ander bepaald verkoos, dan dacht
+niemand er aan zich te verzetten.
+
+</p>
+<p>Twee uren later kwamen ook Sergius en Jan terug, op eenigen afstand gevolgd door Wagram, wien de jacht veel te vroeg eindigde,
+want dolgraag had hij nog in deze wildrijke bosschen eene poos huis gehouden.
+
+</p>
+<p>De jagers waren even gelukkig geweest als de visschers, zoodat <span class="pagenum">[<a id="pb123" href="#pb123">123</a>]</span>de dagelijksche disch een tijdlang vol afwisseling en altijd smakelijk beloofde te zijn. De visschen uit het meer Jege lieten
+zich best gebruiken, maar het wild, dat in deze noordelijke streken van Siberi&euml; bijzonder uitmunt, spande toch de kroon.
+
+</p>
+<p>De fijnste soorten die de jagers onder het lood gekregen hadden, waren eenige troepjes &#8220;karallys&#8221;, die in vluchten bij elkaar
+vliegen, alsmede een koppel of wat &#8220;dikouta&#8217;s&#8221; een dom soort van vogels, kleiner dan korhoenders, maar bijzonder smakelijk
+van vleesch.
+
+</p>
+<p>Ieder kan zich voorstellen welk een feestmaal er dien dag werd aangericht. De tafel was onder de boomen gedekt en niemand
+der aanzittenden voelde er iets van dat het voor een festijn in de open lucht wel wat koud was. Cornelia had zichzelve overtroffen
+in het bakken van de visch en het braden van het gevogelte. In het vorige dorp was de voorraad meel aangevuld en hadden zij
+opnieuw Jakoeten-boter aangeschaft, zoodat al het noodige aanwezig was voor het bakken van eene goudgele taart, met knappende
+korst, die op het dessert te voorschijn kwam. Eenige teugen brandewijn spoelden deze traktatie door, waartoe de winkels te
+Maksimova het noodige geleverd hadden, en het einde van dezen vreugdevollen dag liet niets te wenschen over.
+
+</p>
+<p>Het scheen waarlijk alsof de tijd der beproevingen voorbij was en alsof de familie Cascabel hare avontuurlijke reis voordeelig
+en voorspoedig ten einde zou brengen.
+
+</p>
+<p>Ook den volgenden dag werd er rust gehouden en de rendieren maakten daar gebruik van om op hunne manier zich te goed te doen.
+
+</p>
+<p>Den 21<sup>sten</sup> April ging de <i>Schoone Zwerfster</i> des ochtends te zes uur op reis. Vier dagen daarna bereikte zij de westelijke grens van het land der Jakoeten.
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb124" href="#pb124">124</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch9" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">IX.</h2>
+<h2 class="normal">Tot aan de Obi-rivier.</h2>
+<p>Wij moeten nog eens terugkomen op de twee russen, die het noodlot met de familie Cascabel in aanraking had gebracht.
+
+</p>
+<p>Het ware niets meer dan natuurlijk geweest indien zij, uit dankbaarheid voor de manier waarop zij ontvangen en behandeld werden,
+alle booze plannen hadden laten varen; maar dit was helaas niet het geval. Ortik en Kirschef, die als straatroovers met de
+bende van Karnof reeds zooveel op hun geweten hadden, dachten alweder aan nieuwe euveldaden. De <i>Schoone Zwerfster</i> en vooral het geld, dat Tchou-Tchouk aan Sergius teruggegeven had, wekten hunne hebzucht op. Zij hoopten onder eene vermomming
+als kunstenmakers naar Rusland terug te keeren en daar hun rooversbedrijf weder optevatten. Teneinde dit plan te kunnen volvoeren,
+moesten zij zich eerst van hunne reisgenooten ontdoen en deze brave lieden, wien zij hunne vrijheid verschuldigd waren, met
+snooden ondank beloonen. Maar daar zagen zij niet tegen op.
+
+</p>
+<p>Met hun beiden zagen zij echter geen kans om iets uitterichten. Daarom wezen zij de karavaan den weg naar eenen pas over het
+Oeral gebergte, die door kwaad volk onveilig gemaakt werd. Daar dachten zij helpers te zullen vinden, en zooveel roovers als
+zij noodig hadden te kunnen overhalen om gezamenlijk eenen aanval op de <i>Schoone Zwerfster</i> te doen.
+
+</p>
+<p>Niemand kon op de gedachte komen dat zij iets kwaads in den <span class="pagenum">[<a id="pb125" href="#pb125">125</a>]</span>zin hadden. Zij toonden zich behulpzaam en gaven niet de minste aanleiding om hen te wantrouwen. De anderen voelden zich tot
+hen niet bijzonder aangetrokken, maar hadden geen reden om over hen te klagen; alleen Kayette koesterde eene achterdocht waar
+zij zich geen rekenschap van wist te geven. Een oogenblik had zij zich verbeeld dat het de stem van Kirschef geweest was,
+die zij in den nacht toen Sergius door roovers op de Alaskische grens overvallen werd, gehoord had. Maar het scheen immers
+niet mogelijk dat die moordenaars en de twee schipbreukelingen, die zij op de Liakhoff-eilanden hadden aangetroffen, dezelfde
+personen waren? Daarom liet Kayette, al hield zij de twee vreemdelingen in het oog, zich geen woord over hare ongegronde vermoedens
+ontvallen.
+
+</p>
+<p>Van den anderen kant koesterden Ortik en Kirschef, die zonder het te weten bij het Indiaansche meisje in een kwaad blaadje
+stonden, achterdocht ten opzichte van Sergius. Zij wisten dat hij op de Alaskische grens gevaarlijk gewond was, dat de familie
+Cascabel hem gevonden en verpleegd en naar Sitka gebracht had. Dit liet zich zeer goed hooren. Maar waarom was hij, eenmaal
+genezen, niet te Sitka gebleven? Waarom was hij met den kunstenmakerstroep naar Port-Clarence getrokken? Waarom maakte hij
+nu met hen den heelen tocht door Siberi&euml; mede? Het was minst genomen vreemd, dat een rus onder een franschen kermistroep verzeild
+geraakt was.
+
+</p>
+<p>Hierover pratende, zeide Ortik op een goeden dag tegen Kirschef:
+
+</p>
+<p>&#8212;Zou het niet kunnen zijn dat die mijnheer Sergius zijn best doet om naar Rusland terugtekeeren zonder dat iemand acht op
+hem slaat? Daar moeten wij achter zien te komen, want er is misschien voor ons een voordeeltje uit te halen.
+
+</p>
+<p>Zonder dat hij er iets van vermoedde, werd Sergius dus door de beide russen bespied, in de hoop dat hij zich op de eene of
+andere manier zijn geheim zou laten ontvallen.
+
+</p>
+<p>Den 23<sup>sten</sup> April kwamen zij over de grens van het land der Jakoeten en in dat der Ostiakken. Dit is een van de armoedigste en minst
+beschaafde Siberische stammen, ofschoon er in dit gedeelte des lands ook welvarende streken worden aangetroffen, waartoe vooral
+de omtrek van B&eacute;rezow behoort.
+
+</p>
+<p>Zoodra de <i>Schoone Zwerfster</i> een der Ostiakken-dorpen doortrok, hadden onze reizigers gelegenheid het onderscheid op te merken tusschen deze plaats en
+de schilderachtige, nette woonplaatsen der Jakoeten. De woningen waren ellendige hutten, nauwelijks goed genoeg voor beesten
+en waaruit zulk een verpestende walm naar buiten kwam, dat het haast niet mogelijk scheen er adem in te halen.
+<span class="pagenum">[<a id="pb126" href="#pb126">126</a>]</span></p>
+<p>Ook de bewoners zagen er terugstootend uit. Niet ten onrechte werd er in een aardrijkskundig werk, dat Jan onder zijn kleinen
+boekenschat bezat, van hen gezegd:
+
+</p>
+<p>&#8212;De Ostiakken in noordelijk Siberi&euml; beveiligen zich tegen de koude door eene bijzondere soort van kleeding, namelijk eene
+dikke laag vuil en vet op hunne huid en daarover heen een rendierenvel!
+
+</p>
+<p>Hun voedsel bestaat bijna uitsluitend uit visch, die zij halfgaar, en uit vleesch dat zij in het geheel niet koken of braden.
+
+</p>
+<p>Dit alles is intusschen alleen van toepassing op de nomadische Ostiakken, die in de steppen rondzwerven, maar niet op degenen
+die in de grootere plaatsen hun vast verblijf hebben. In het stadje Starokhantaskii vonden onze reizigers eene bevolking die
+er tamelijk welvarend en beschaafd uitzag, ofschoon zij zich tegenover vreemdelingen weinig vriendelijk of gastvrij toonde.
+
+</p>
+<p>De vrouwen waren met blauwe inkt getatoueerd. Hare kleeding bestond uit eene <i>vakocham</i>, eene soort van rooden sluier met blauwe strepen; uit een veelkleurige rok en een lijfje van lichtere kleur, dat meestal
+slecht paste en daardoor hare figuur leelijk maakte, en uit een breeden gordel met belletjes opgeschikt, welke bij iedere
+beweging rinkelden even als het bellentuig van een spaanschen muilezel.
+
+</p>
+<p>De mannen hadden in den winter&#8212;en ook in dezen tijd van het jaar was dit met sommigen nog het geval&#8212;veel van beesten, want
+zij waren in huiden gehuld met het haar naar buiten. Hun hoofd was bedekt met eene kap van <i>maltza</i>- of <i>parba-</i>vel met spleten er in voor de oogen, den mond en de ooren. Het was niet mogelijk iets van hun gelaat te onderscheiden, maar
+dit was waarschijnlijk voor niemand een groot ongeluk.
+
+</p>
+<p>Op haren weg kwam de <i>Schoone Zwerfster</i> meermalen verscheidene sleden, <i>narkos</i> genaamd, tegen. Deze voertuigen worden getrokken door drie rendieren, met een eenvoudigen riem die onder hunne buik doorgaat
+en met een leidsel dat aan hunne horens bevestigd is. Aldus bespannen, kunnen de <i>narkos</i> eenen afstand van zeven of acht mijlen afleggen zonder dat de rendieren rust noodig hebben.
+
+</p>
+<p>De rendieren welke den reiswagen trokken, waren tot zulk eene krachtsinspanning niet in staat, maar er viel toch niet over
+ze te klagen, want de dieren waren gewillig en mak.
+
+</p>
+<p>Sergius maakte bij zekere gelegenheid de opmerking dat het zaak zou zijn de rendieren door paarden te vervangen, zoodra zij
+zich die konden aanschaffen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Waarom, als ik vragen mag? antwoordde Cascabel. Waartoe zou die uitgaaf dienen? Zoudt gij denken dat onze rendieren niet
+sterk genoeg zijn om ons naar Rusland te brengen?
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb127" href="#pb127">127</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p127.jpg" alt="Deze voertuigen worden getrokken door drie rendieren. (Zie blz. 126.)" width="499" height="720"><p class="figureHead">Deze voertuigen worden getrokken door drie rendieren. (Zie blz. <a href="#pb126" class="pageref">126</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb128" href="#pb128">128</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Indien wij naar het Noorden van Rusland op weg waren, antwoordde Sergius, zou ik er geen zorg over hebben, maar nu wij naar
+Midden-Rusland moeten, is het een ander geval. Rendieren zijn niet tegen warmte bestand; zij zijn dan spoedig moede en eindelijk
+in het geheel niet meer tot werken in staat. Tegen het einde van April trekken zij dan ook in groote troepen naar het Noorden
+of naar de hooge vlakten van het Oeral-gebergte, die altijd met sneeuw bedekt liggen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Welnu, mijnheer Sergius, als wij op de grens zijn zullen wij zien wat ons te doen staat. Het zou mij werkelijk spijten als
+wij ons rendierenspan moesten laten schieten, want het zou een prachtig effect maken als ik op de kermis te Perm kon komen
+met eene kudde van twintig rendieren v&oacute;&oacute;r den reiswagen der familie Cascabel!
+
+</p>
+<p>&#8212;Zoo iets zou zeker nooit vertoond wezen, antwoordde Sergius lachende.
+
+</p>
+<p>&#8212;Een zegetocht zou het zijn. Een zegetocht, zeg ik u! Maar nu wij daarover spreken, denk ik aan iets anders. Het is immers
+goed afgesproken dat graaf Narkine deel uitmaakt van mijnen troep, en dat hij als het er op aan mocht komen, het niet beneden
+zich zal achten om voor het publiek op te treden?
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is eene afgedane zaak.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dan moet gij ook uwe oefeningen in de goochelkunst niet verzuimen, mijnheer Sergius. De kinderen en die twee russische matrozen
+denken dat gij het voor uw pleizier doet, en om hen hebben wij ons dus niet te bekommeren. Maar weet gij wel dat ge reeds
+aardig begint aan te leeren?
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat kan haast niet anders, vriend Cascabel, met zulk eenen meester als gij!
+
+</p>
+<p>&#8212;Gij zijt al te vriendelijk, mijnheer Sergius, maar ik verzeker u dat gij van de natuur een schoonen aanleg voor de kunst
+gekregen hebt. Met een weinig oefening zoudt gij een kunstenmaker kunnen worden van meer dan gewone bedrevenheid, en gij zoudt
+niet voor niemendal met het bakje behoeven rond te gaan.
+
+</p>
+<p>Den 6<sup>den</sup> Mei kwam de <i>Schoone Zwerfster</i> aan den oever van de Jenise&iuml;-rivier, ongeveer honderd mijlen van het Jege-meer.
+
+</p>
+<p>Dit is eene van de hoofdrivieren door welke Siberi&euml; besproeid wordt. Hare monding is gelegen in den zeeboezem die denzelfden
+naam draagt, op den zeventigsten breedtegraad in de Noordelijke IJszee.
+
+</p>
+<p>Op de geheele oppervlakte der breede rivier was nu geen ijs meer te zien. Tusschen de beide oevers ging een groote veerpont
+voor personen en rijtuigen heen en weer. Op deze werd ook de <span class="pagenum">[<a id="pb129" href="#pb129">129</a>]</span>reiswagen met al zijn toebehooren overgezet, maar het veergeld was tamelijk hoog.
+
+</p>
+<p>Aan den overkant strekte de steppe met haar oneindigen gezichteinder zich weder uit. Herhaaldelijk zagen zij zwervende Ostiakken,
+die in het open veld hunne godsdienstplichten vervulden. Deze lieden zijn voor het grootste gedeelte gedoopt, maar de leer
+van het Christendom is nog niet diep bij hen ingedrongen en de heidensche Sha&iuml;tan-afgodsbeelden worden nog altijd door hen
+vereerd. Dat zijn zware stukken hout met menschen-gezichten er in uitgehouwen. In ieder huis, groot of klein, vindt men zulk
+een voorwerp in het klein, met een koperen kruis er boven.
+
+</p>
+<p>Het schijnt dat de priesters der Ostiakken, die <i>Schaman</i> genoemd worden, uit deze dubbele godsvereering vrij wat voordeel trekken, terwijl zij ook op het bijgeloovige volk, dat de
+denkbeelden der christenen met die der heidenen op zonderlinge wijze door elkander wart, een grooten invloed hebben. Men moet
+het gezien hebben om te weten met welken eerbied zij hunne houten afgodsbeelden naderen, en met welke stuiptrekkingen en verdraaiingen
+van het lichaam hunne gebeden gepaard gaan.
+
+</p>
+<p>De eerste keer dat zij een zestal van zulke biddende Ostiakken tegenkwamen, kreeg die kwajongen van een Sander het in zijn
+hoofd hen na te doen, door op zijne handen te loopen, achter- en voorover te duikelen, allerlei bokkesprongen te maken en
+te eindigen met eenen luchtsprong als een karper op het droge.
+
+</p>
+<p>Zijn vader maakte zich daar in het geheel niet boos over.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik zie, mijn jongen, zeide hij, dat ge van uwe lenigheid niets verloren hebt. Dat doet mij heel veel pleizier. Maar wij moeten
+ons nu ook blijven oefenen en aan de kermis te Perm denken. De eer van de familie Cascabel is er mede gemoeid!
+
+</p>
+<p>De geheele reis, van de monding van de Lena af, was zonder veel vermoeienis afgelegd kunnen worden. Nu en dan moest de <i>Schoone Zwerfster</i> dichte wouden van denne- en berkeboomen omtrekken, dewijl daar dwars doorheen geen weg te vinden was. Dit brak een weinig
+de eentonigheid van den tocht door de vlakte.
+
+</p>
+<p>Over het algemeen was het land weinig bevolkt. Soms legden zij mijlen af zonder een gehucht of een huis te zien. In verhouding
+tot de oppervlakte des lands is de bevolking zeer dun gezaaid, en zelfs de afdeeling B&eacute;r&eacute;zow, die het meest welvarend is,
+heeft maar vijftienduizend inwoners op eene oppervlakte van drieduizend kilometers. Daarentegen, en misschien door diezelfde
+oorzaak, is er verbazend veel wild op de vlakten.
+
+</p>
+<p>Sergius en Jan konden dus naar hartelust hunne liefhebberij voor <span class="pagenum">[<a id="pb130" href="#pb130">130</a>]</span>de jacht bevredigen en de provisiekamer van moeder Cascabel voer daar w&egrave;l bij. Niet zelden ging Ortik met hen mede en hij
+toonde ook bij zulke gelegenheden dat hij een man was van meer dan gewone handigheid. Bij duizenden zagen zij de hazen soms
+over de steppe loopen en het gevederde wild vloog in zwermen door de lucht. Ook zagen zij elanden, wilde rendieren en zelfs
+groote wilde zwijnen. Dit zijn gevaarlijke beesten en onze jagers waren wel zoo voorzichtig ze niet op te jagen.
+
+</p>
+<p>De vogels waren meest eenden, duikelaars, ganzen, lijsters, korhoenders, ooievaars, witte patrijzen en enkele soorten die
+zij niet kenden. Zij hadden ze dus voor het kiezen. Wanneer het eens gebeurde dat zij het een of ander geschoten hadden dat
+niet goed klaar te maken was, dan liet Cornelia het maar aan de honden over, die er zich aan vergastten.
+
+</p>
+<p>Bij zulk eenen overvloed van wildbraad leidden zij natuurlijk een goed leven, veel te goed zelfs naar Cascabel&#8217;s oordeel.
+Hij hield hun dan ook den plicht van ieder kunstenaar voor, om matig te zijn in eten en drinken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Past op, kinderen, zeide hij, dat ge niet vet wordt. Het vet, ziet ge, maakt de geledingen stroef. Het is de ergste vijand
+van een acrobaat. Jullie eet veel te veel. Je moet matig zijn, voor den drommel. Ik geloof waarachtig Sander, dat je al een
+buik begint te krijgen! En dat op jou leeftijd! Foei! Schaamt ge je niet?
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar vader, ik verzeker u....
+
+</p>
+<p>&#8212;Je hebt mij niets te verzekeren. Ik heb grooten lust om je elken avond te meten en als ik merk dat er iets naar buiten puilt,
+dan duw ik het weer naar binnen. Die Kruidnagel wordt ook al met den dag dikker!
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik patroon?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja jij, en het komt volstrekt niet te pas dat een paljas er een buik op nahoudt, vooral niet als hij Kruidnagel heet. Het
+einde zal nog zijn dat je zoo rond wordt als een bierton!
+
+</p>
+<p>&#8212;Ten minste wanneer ik op mijn ouden dag niet meer krijg van een boonenstaak, was de wijsgeerige opmerking van Kruidnagel,
+terwijl hij zijn broek wat nauwer toeknoopte.
+
+</p>
+<p>Niet lang daarna trok de <i>Schoone Zwerfster</i> de Taz-rivier over. Deze komt uit in de Jenise&iuml;-baai. De overtocht geschiedde nagenoeg ter plaatse waar hun weg den noordpoolcirkel
+sneed. Van dat oogenblik af waren zij dus in de gematigde luchtstreek. Hieruit blijkt dat zij sedert hun vertrek van de Liakhoff-eilanden
+in sterk schuinsche richting naar het Zuidwesten waren getrokken.
+
+</p>
+<p>Van deze gelegenheid maakte Sergius, naar wien zij altijd gaarne <span class="pagenum">[<a id="pb131" href="#pb131">131</a>]</span>luisterden, gebruik om aan zijne reisgenooten uit te leggen wat de poolcirkel is en hoe het komt dat de zon binnen de ruimte,
+besloten door die kromme lijn, des zomers nooit hooger rijst dan drie&euml;ntwintig graden boven den gezichteinder.
+
+</p>
+<p>Jan, die reeds het een en ander van de beweging der aarde en der hemellichamen wist, kon de beschrijving van Sergius zonder
+veel moeite volgen, maar Cascabel spande te vergeefs alles in wat hem aan hersenen gegeven was; het gelukte hem niet zich
+eene voorstelling van den poolcirkel te maken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Op het punt van cirkels, zeide hij, ken ik niets anders dan de hoepels waar de rijdsters in een paardenspel doorheen springen.
+Maar dat is geen reden om dien cirkel, waar wij nu overheen zijn, niet met een glas te herdenken.
+
+</p>
+<p>Er werd dus eene flesch brandewijn opengetrokken ter eere van den poolcirkel, even als de zeelieden gewoon zijn het passeeren
+van de evennachtslijn feestelijk te vieren.
+
+</p>
+<p>De overtocht van de Taz ging niet heel gemakkelijk. Er voer geene veerpont tusschen de oevers dezer smalle rivier, zoodat
+zij eene doorwaadbare plaats moesten zoeken, hetgeen hen verscheidene uren ophield. De twee Russen toonden bij deze gelegenheid
+weder veel ijver. Meer dan eens moesten zij tot hun midden door het water waden ten einde de wielen van den wagen uit het
+zand, waarin ze gezakt waren, te trekken.
+
+</p>
+<p>Den 16<sup>den</sup> Mei kwamen zij aan de Pour-rivier. Het overtrekken daarvan ging minder bezwaarlijk, want deze rivier is niet alleen smal,
+maar veel minder diep en de stroom is lang zoo snel niet als op de Taz.
+
+</p>
+<p>In de eerste dagen van Juni werd de warmte bijna ondragelijk, iets dat altijd onbegrijpelijk schijnt wanneer er sprake is
+van zulke noordelijke landen. Gedurende de tweede helft van de maand rees de thermometer tot vijfentwintig en dertig graden
+van de honderddeelige schaal, en aangezien er in de steppe niet de minste schaduw te vinden is, hadden onze reizigers grooten
+hinder van deze ongewone hitte. Ook de nachten brachten weinig verademing, want in dezen tijd van het jaar zinkt de zon slechts
+gedurende weinige oogenblikken achter den effen gezichteinder der grenzenlooze vlakte weg. De witgloeiende schijf verdwijnt
+slechts even in het Noorden en begint bijna terstond weder te rijzen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Die zon verveelt mij, klaagde Cornelia, terwijl zij haar bezweet gelaat afveegde. Het lijkt wel een oven. Was het nu nog
+maar winter.
+
+</p>
+<p>&#8212;Als de zon in den winter scheen, antwoordde Sergius gekscherende, zou het geen winter zijn, maar zomer.
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb132" href="#pb132">132</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p132.jpg" alt="Er werd eene flesch brandewijn opengetrokken ter eere van den poolcirkel. (Zie blz. 131.)" width="501" height="720"><p class="figureHead">Er werd eene flesch brandewijn opengetrokken ter eere van den poolcirkel. (Zie blz. <a href="#pb131" class="pageref">131</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb133" href="#pb133">133</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Precies, merkte Cascabel op. Maar &eacute;&eacute;n ding vind ik verkeerd ingericht, namelijk dat wij nu geen enkel stukje ijs hebben om
+ons op te frisschen, terwijl wij maanden achtereen meer ijs gehad hebben dan ons lief was.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar vriend Cascabel, als wij nu ijs hadden, dan hadden wij ook weer last van koude en in dat geval....
+
+</p>
+<p>&#8212;Zouden wij het ook niet warm hebben, dat klopt.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ten minste, als het niet tusschen beide, half warm en half koud was, meende Kruidnagel te moeten zeggen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat klopt ook weer, stemde Cascabel toe. Maar met dat al is het nu onbehoorlijk heet!
+
+</p>
+<p>De jagers lieten zich intusschen door de warmte niet afschrikken, alleen gingen zij in de vroege morgenuren op weg en niet
+zelden maakten zij een mooien buit. Op een goeden dag deed Jan zelfs een buitengewoon gelukkig schot op zulk een groot dier,
+dat het heel wat moeite kostte om het naar de <i>Schoone Zwerfster</i> te krijgen. Het had korte, roodachtige haren van voren, die in den winter grijs waren geweest. Over zijn rug liep een geelachtige
+streep, even als over den rug van een muildier. Het had lange horens, die in een sierlijken boog boven den kop bijeen kwamen,
+waaruit volgde dat het een mannetje was.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat een mooi rendier! riep San der.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe zijt ge er toe kunnen komen om zulk een lief beest te schieten, zeide Napoleona verwijtend tegen haar oudsten broeder.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wel, om het op te eten, zusje.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik houd zooveel van rendieren.
+
+</p>
+<p>&#8212;Nu als ge zooveel van ze houdt, hernam Sander, dan zult ge uw hart kunnen ophalen, want ieder zal er eene goede portie van
+kunnen krijgen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Heb maar geen spijt, kindlief, troostte Sergius haar. Het is geen rendier.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat voor een beest is het dan? vroeg Napoleona.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het is een argali.
+
+</p>
+<p>Dit zijn dieren die des winters op de bergen verblijf houden en in den zomer naar de vlakte afdalen. Eigenlijk is het eene
+soort van schapen, maar verbazend groot. Sergius had het dadelijk herkend.
+
+</p>
+<p>&#8212;Welnu Cornelia, zeide Cascabel, als het dan een schaap is, kunt gij ons op geroosterde schapenkarbonade tracteeren.
+
+</p>
+<p>Dit gebeurde ook inderdaad en aangezien het argali-vleesch bijzonder smakelijk is, vreezen wij dat bij deze gelegenheid de
+buik van Cesar Cascabel zelven meer in omvang toenam dan met zijn beroep in overeenstemming was.
+<span class="pagenum">[<a id="pb134" href="#pb134">134</a>]</span></p>
+<p>Van hier af hadden zij een heel eind door eene dorre en onvruchtbare streek lands te trekken v&oacute;&oacute;r dat zij aan de Obi-rivier
+kwamen. De Ostiakken-dorpen werden hoe langer hoe zeldzamer, ternauwernood kwamen zij enkele groepen zwervende inboorlingen
+tegen, die op weg waren naar de in het Zuiden gelegen bewoonde plaatsen. Niet zonder opzet trok Sergius bij voorkeur door
+het minst bevolkte deel des lands en vooral wilde hij Berezow vermijden, eene stad van eenige beteekenis die een klein eind
+aan gene zijde van de Obi gelegen is. Zij wordt omringd door prachtige cederbosschen en is tegen een steilen heuvel aangebouwd,
+waar de torenspitsen der beide kerken tegen afsteken. De Sosva-rivier stroomt langs de stad en wordt aanhoudend door booten
+en vaartuigen bevaren, want het is hier een middelpunt van het handelsverkeer, dat uit alle deelen van noordelijk Siberi&euml;
+naar deze plek stroomt.
+
+</p>
+<p>De <i>Schoone Zwerfster</i> zou, indien zij haren weg over Berezow genomen had, de algemeene opmerkzaamheid daar getrokken hebben en de politie had wel
+eens lust kunnen krijgen om de familie Cascabel wat meer van nabij optenemen. Daarom was het veiliger niet alleen de stad,
+maar ook het geheele district Berezow te vermijden. Een politieman is nu eenmaal wantrouwend van aard en wanneer het bovendien
+kozakken zijn, kan men niet beter doen dan in het geheel niet met hen in aanraking te komen.
+
+</p>
+<p>Bij deze gelegenheid merkten Ortik en Kirschef evenwel duidelijk dat Sergius niet veel lust had om zich te Berezow te vertoonen
+en dit versterkte hen in hun vermoeden dat deze rus er op uit was om zonder dat iemand hem in de gaten kreeg in Rusland te
+komen.
+
+</p>
+<p>In de tweede week van Juni wijzigden zij hunne richting dus zooveel als noodig was om ten Noorden van de afdeeling Berezow
+om te trekken. Dit vorderde trouwens slechts eenen omweg van niet meer dan eene mijl of tien. Den 16<sup>den</sup> Juni kwam de karavaan aan eene groote rivier, die zij eenen tijd lang volgden en aan den rechteroever waarvan zij des avonds
+hun leger opsloegen.
+
+</p>
+<p>Dit was de Obi-rivier.
+
+</p>
+<p>De <i>Schoone Zwerfster</i> had nu weder vierhonderd mijlen achter den rug sedert zij de Pour overgetrokken was. Slechts een honderdtal mijlen scheidden
+haar nog van de grens van Europa. Het Oeralgebergte, dat den scheidsmuur tusschen de beide werelddeelen vormt, zou met zijne
+hooge toppen spoedig aan den gezichteinder verrijzen.
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb135" href="#pb135">135</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch10" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">X.</h2>
+<h2 class="normal">Van de Obi naar het Oeral-gebergte.</h2>
+<p>De Obi-rivier wordt gevoed door de wateren die van het Oeralgebergte afstroomen en heeft in het Oosten een aantal zijarmen.
+Hare lengte is vierduizend vijfhonderd kilometer en de uitgestrektheid van haar stroomgebied is niet minder dan driehonderd-dertig
+millioen hectaren.
+
+</p>
+<p>Deze groote rivier zou de natuurlijke aardrijkskundige grens tusschen Azi&euml; en Europa kunnen wezen, indien de Oeral-bergen
+niet een weinig meer naar het Oosten eene scheiding maakten. Van den zestigsten breedtegraad af loopt de rivier bijna evenwijdig
+met het gebergte. De Obi neemt haren weg naar den grooten zeeboezem die denzelfden naam draagt, en de laatste vertakkingen
+van het Oeralgebergte verdwijnen in de diepte der Kara-zee.
+
+</p>
+<p>Sergius en zijne reisgenooten hadden op den rechteroever halt gemaakt en overzagen van daar den breeden waterspiegel, die
+als bezaaid ligt met eene menigte eilanden, waar wilgeboomen welig op tieren. Tegen de oevers dier eilanden stonden waterplanten
+met scherpe, smalle armen, waar frissche bloemen aan ontloken waren. Zoowel boven- als benedenstrooms gleden eene menigte
+vaartuigen over het heldere, frissche water, dat nog zuiver is van alle smetten, zooals het is komen afstroomen uit de hooge
+bergen waar het ontstaan is.
+
+</p>
+<p>Er was een geregelde overzetdienst op de Obi, zoodat de <i>Schoone <span class="pagenum">[<a id="pb136" href="#pb136">136</a>]</span>Zwerfster</i> zonder oponthoud den linkeroever bereikte, waar het stadje Mouji gelegen is.
+
+</p>
+<p>Dit stadje is eigenlijk maar een dorp. Er bevond zich geen militaire bezetting, zoodat graaf Narkine ook hier niet het minste
+gevaar kon loopen. Intusschen was het noodig dat zij de plaatselijke autoriteiten niet voorbijgingen want zij stonden nu op
+het punt van de Oeral-passen in te trekken en de russische politie laat niemand op de grenzen door, die niet in staat is zijne
+behoorlijk afgeteekende papieren te vertoonen. Daarom besloot Cascabel zijne paspoorten door den burgemeester van Mouji te
+laten waarmerken. Was dat eenmaal geschied, dan was Sergius officieel erkend als tot zijnen troep te behooren en kon hij zich
+verder in dezelfde hoedanigheid overal heen begeven zonder de russische politie reden tot eenige aanmerking te geven.
+
+</p>
+<p>Jammer genoeg dat dit geheele, zoo voortreffelijk beraamde plan, door een ongelukkig toeval gevaar liep te mislukken. Dat
+die Ortik en Kirschef er ook moesten zijn om alles in de war te brengen! Hun duivelsche toeleg was het, de <i>Schoone Zwerfster</i> door een van de gevaarlijkste passen van het Oeral-gebergte te voeren, waar het niet lang duren zou of zij moest de prooi
+van de eene of andere rooverbende worden.
+
+</p>
+<p>Cascabel kon dit echter evenmin vermoeden als hij in staat zou geweest zijn er iets tegen te doen. Hij wenschte zichzelf dan
+ook reeds geluk met den voorspoedigen afloop zijner avontuurlijke onderneming. Het geheele Westen van Amerika en het geheele
+Noorden van Azi&euml; was hij doorgetrokken, en hij bevond zich nu op geen grooter afstand meer dan een honderdtal mijlen van Europa.
+Hij noch zijne vrouw of hunne kinderen hadden eenig nadeel van deze lange gevaarvolle reis ondervonden; allen waren zoo gezond
+als visschen. Een oogenblik slechts was aan Cascabel de moed ontzonken; dat was toen hun in de Behringstraat de groote ramp
+overkomen was en zij in de Noordelijke IJszee aan het drijven waren geraakt. Maar zij waren ten minste niet alleen aan de
+wilden van den Liakhoff-archipel ontkomen, maar deze hadden hun zelfs de middelen verschaft om met de <i>Schoone Zwerfster</i> den tocht naar Europa voorttezetten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat God doet, is in den regel w&egrave;lgedaan, merkte Cascabel op als slotsom van zijne overdenkingen.
+
+</p>
+<p>Zij hadden besloten een etmaal in het dorp Mouji doortebrengen en werden in dat voornemen versterkt door de vriendelijke en
+voorkomende wijze waarop de inwoners hen ontvingen.
+
+</p>
+<p>De burgemeester van het dorp, de <i>gorodintschy</i>, rekende zich <span class="pagenum">[<a id="pb137" href="#pb137">137</a>]</span>verplicht de vreemde bezoekers te komen opnemen, en aangezien hij ten opzichte van buitenlanders een weinig wantrouwend was,
+vroeg hij Cascabel naar zijne papieren. Deze waren in orde en onder het personeel van den troep stond ook Sergius vermeld.
+
+</p>
+<p>Dit vond de dorps-magistraat wel wat zonderling, dat er een landgenoot van hem zich bevond bij een gezelschap fransche kunstenmakers.
+Hij gaf zijne verwondering hiervoor te kennen.
+
+</p>
+<p>Cascabel maakte hem echter opmerkzaam dat er wel is waar een rus bij hem was, maar ook een amerikaan namelijk Kruidnagel,
+en eene indiaansche, namelijk Kayette. Hij vroeg alleen of de personen, die zich bij hem aansluiten wilden, eenig talent hadden,
+maar nooit uit welk land zij kwamen. Hij voegde er vervolgens bij dat hij en zijne mede-kunstenaars zich gelukkig zouden rekenen
+indien &#8220;mijnheer de burgemeester&#8221;&#8212;het woord <i>gorodintschy</i> was voor Cesar niet uittespreken&#8212;hun de eer wilde aandoen om hen in zijne tegenwoordigheid te willen zien werken.
+
+</p>
+<p>Dit nam het hoofd van het plaatselijke bestuur met groote welwillendheid aan en hij beloofde na de voorstelling Cascabel&#8217;s
+papieren te zullen afteekenen.
+
+</p>
+<p>Over Ortik en Kirschef, die voorgesteld werden als twee russische matrozen, die schipbreuk geleden hadden en naar hunne woonplaats
+op weg waren, werd niet het minste bezwaar gemaakt.
+
+</p>
+<p>Dienzelfden avond begaf het geheele gezelschap zich dus naar de woning van den <i>gorodintschy</i>.
+
+</p>
+<p>Dit was een vrij groot huis, heelemaal lichtgeel geverfd, welke kleur wijlen keizer Alexander I bijzonder gaarne zag. Aan
+den wand in de pronkkamer hing eene afbeelding van de heilige maagd, omringd van eenige russische heiligen, die zeer vreedzaam
+uit schilderijlijsten van zilverkleurige stof de wereld inkeken. Banken en stoelen waren gereed gezet voor den burgemeester,
+voor zijne vrouw en hunne drie dochters, en een half dozijn van de voornaamste inwoners van Mouji waren uitgenoodigd om het
+feest bijtewonen. Wat de gewone burgerij aangaat, deze stond v&oacute;&oacute;r het huis op eenen hoop en deed haar best om door de vensters
+heen iets te zien te krijgen van hetgeen er binnen voorviel.
+
+</p>
+<p>De troep van Cascabel werd door de toeschouwers zeer welwillend ontvangen. De vertooning begon dadelijk en het bleek dat zij
+in den tijd, gedurende welken zij zich niet hadden kunnen oefenen, niet veel achteruitgegaan waren. Sander&#8217;s gymnastische
+toeren werden zeer toegejuicht en de kleine Napoleona, die, aangezien er geen koord gespannen kon worden, eene danspas op
+den gewonen vloer uitvoerde, bekoorde ieder door hare bevalligheid. De behendigheid <span class="pagenum">[<a id="pb138" href="#pb138">138</a>]</span>van Jan in het balanceeren met flesschen, borden, ringen en ballen wekte ieders verbazing. Cascabel zelf toonde zich, door
+de gehardheid en de kracht zijner spieren, de waardige echtgenoot van de sterke Cornelia, die op hare uitgestrekte armen twee
+deftige burgers door de kamer droeg en hiermede luiden bijval inoogstte.
+
+</p>
+<p>Wat Sergius betreft, deze voerde met vrij veel behendigheid eenige goocheltoeren uit, die hij van zijn waardigen leermeester
+had afgezien. De lessen droegen dus reeds goede vruchten, want de burgemeester kon nu niet de minste achterdocht koesteren
+over de aanwezigheid van den rus in een franschen kermistroep.
+
+</p>
+<p>Gedurende de voorstelling werden er confituren, koeken met rozijnen en uitmuntende thee rondgediend. Nadat alles afgeloopen
+was maakte de <i>gorodintschy</i> geen bezwaar meer om Cascabel&#8217;s papieren afteteekenen, zoodat de <i>Schoone Zwerfster</i> nu zonder moeilijkheid door alle russische autoriteiten doorgelaten kon worden.
+
+</p>
+<p>Wij moeten hier nog bijvoegen dat de burgemeester, die er naar het scheen warmpjes inzat, Cascabel eene belooning van twintig
+roebels aanbood, als prijs voor de vertooning.
+
+</p>
+<p>Cascabel had eerst lust om hiervoor te bedanken, maar hij bedacht bijtijds dat zulk eene weigering, van een reizenden kunstenmakerstroep,
+misschien achterdocht had kunnen wekken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Twintig roebels, zeide hij bij zichzelf, zijn toch altijd de moeite waard om aantenemen.
+
+</p>
+<p>Hij stak dus het geld in zijn zak onder eenen stortvloed van welsprekende dankbetuigingen.
+
+</p>
+<p>Den volgenden dag werd er rust gehouden. Zij hadden het een en ander aan te koopen, zooals meel, rijst, boter en verschillende
+dranken, die Cornelia tegen matige prijzen aanschafte. Vleesch in bussen was er in dit dorp niet te krijgen, maar er zou gedurende
+de reis van de Obi tot het Oeral-gebergte wel weder overvloed van wild te vinden zijn.
+
+</p>
+<p>Al deze inkoopen werden in den voormiddag gedaan. Aan het middagmaal was ieder vroolijk gestemd, ofschoon Jan en Kayette niet
+zonder beklemming het einde der reis zagen naderen. Kwamen zij op de plaats hunner bestemming, dan was immers ook het oogenblik
+van scheiden daar. Het was nu voor niemand een geheim meer hoeveel zij van elkander hielden, en ieder begreep dus ook dat
+zij liefst niet meer van elkander af zouden gaan.
+
+</p>
+<p>De vraag was echter wat Sergius doen zou nadat hij zijnen vader, prins Narkine, had opgezocht. In Rusland kon hij niet blijven.
+Zou hij dus weder naar Amerika gaan, of zou hij er de voorkeur aan geven om in Europa te blijven? Zooals wel te begrijpen
+is, <span class="pagenum">[<a id="pb139" href="#pb139">139</a>]</span>dacht Cascabel hier dikwijls over na. Dienzelfden avond stelde hij dus aan Sergius voor om samen eene wandeling buiten het
+dorp te gaan maken, en deze, die wel begreep dat Cascabel hem alleen wenschte te spreken, stemde terstond daarin toe.
+
+</p>
+<p>De twee russische matrozen namen voor dien avond afscheid van de familie en gingen in eene herberg te Mouji den nacht doorbrengen.
+
+</p>
+<p>Sergius en Cascabel verlieten dus samen de <i>Schoone Zwerfster</i>, maakten eene wandeling en gingen toen op den rand van een boschje, niet ver van het dorp, op een omgevallen boomstam zitten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer Sergius, begon Cascabel, ik heb u gevraagd om met mij mede te gaan dewijl ik eens vertrouwelijk met u praten wilde.
+Ik wenschte met u over uwe verdere plannen te spreken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat bedoelt gij daarmede, mijn vriend?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik wil daarmede zeggen, over hetgeen gij voornemens zijt te beginnen wanneer wij in Rusland aangekomen zullen zijn.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar wij zijn zoo ver nog niet.
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen, maar ik geloof mij niet te vergissen wanneer ik zeg dat wij over een dag of tien het Oeral-gebergte over zullen zijn
+en dat wij vervolgens nog maar eene goede week noodig hebben om te Perm te komen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Als er niets tusschen beide komt, antwoordde Sergius, dan zal dit wel zoo wezen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Iets tusschen beide komen? vroeg Cascabel. Wat zou er tusschen beide kunnen komen? Gij kunt nu zonder eenig bezwaar de grens
+passeeren; onze papieren zijn in orde; gij maakt deel uit van mijnen troep en geen mensch ter wereld kan denken dat er zich
+een graaf Narkine bij ons bevindt.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is zoo mijn vriend, want gij en uwe vrouw zijn de eenigen die mijn geheim kennen en het is getrouw door u bewaard.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het is bij ons beiden zoo veilig alsof wij het met ons in het graf genomen hadden, antwoordde Cascabel met veel waardigheid.
+Maar nu, mijnheer Sergius, hoop ik dat gij mij niet onbescheiden zult vinden wanneer ik wensch te weten wat gij voornemens
+zijt, na uwe aankomst te Perm aantevangen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijn eerste gang zal zijn naar het kasteel Walska teneinde mijnen vader optezoeken, antwoordde Sergius. Dat zal voor hem
+eene groote en onverwachte vreugde wezen, want sedert dertien maanden heb ik geen gelegenheid gehad om hem te schrijven, noch
+om tijding van hem te ontvangen. Hij zal niet weten wat hij er van denken moet.
+<span class="pagenum">[<a id="pb140" href="#pb140">140</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Hebt gij plan om eenigen tijd bij uwen vader op het kasteel te vertoeven?
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat zal van omstandigheden afhangen die ik niet vooruit kan weten. Krijgt er iemand de lucht van mijne aanwezigheid, dan
+zal ik wel genoodzaakt zijn mijnen vader weder alleen te laten. Toch zie ik daar tegen op, op zijnen leeftijd!
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer Sergius, hernam Cascabel, het is niet aan mij om u raad te geven, want gij weet beter dan iemand anders wat u te
+doen staat. Maar ik moet u toch doen opmerken dat gij, door in Rusland te blijven, u aan een groot gevaar blootstelt. Als
+gij ontdekt wordt, staat uw leven op het spel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat weet ik mijn vriend, en ook ben ik overtuigd dat gij en allen die gij bij u hebt in groote moeilijkheid zoudt kunnen
+raken wanneer het bekend werd dat gij mijnen terugkeer op russisch grondgebied mogelijk hebt gemaakt.
+
+</p>
+<p>&#8212;O, wat ons betreft, daar denk ik niet aan!
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar ik, mijn waarde Cascabel, zal nooit vergeten wat gij allen voor mij gedaan hebt.
+
+</p>
+<p>&#8212;Jawel, jawel, mijnheer Sergius, maar wij zitten hier niet om mooie praatjes tegen elkaar te verkoopen. Ik wilde met u overleggen
+wat het beste voor u zal zijn nadat wij ons te Perm zullen bevinden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Niets eenvoudiger dan dat, antwoordde Sergius. Ik maak deel uit van uwen troep en zal dus bij u blijven. Op die manier kan
+ik niemands achterdocht wekken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar hoe dan met uwen vader?
+
+</p>
+<p>&#8212;Zijn kasteel ligt slechts zes wersten buiten de stad, zoodat ik iederen avond, na afloop der voorstelling, gemakkelijk daarheen
+kan wandelen. Onze dienstboden zijn trouw: zij zouden liever sterven dan mij te verraden of aan gevaar bloot te stellen. Ik
+kan dus iederen dag eenige uren thuis doorbrengen en v&oacute;&oacute;r het licht wordt weder te Perm terug zijn.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat klinkt uitstekend, mijnheer Sergius, en zoo lang wij te Perm vertoeven schikt zich alles van zelf, daar twijfel ik niet
+aan. Maar na afloop van de kermis trek ik met de <i>Schoone Zwerfster</i> naar Nisjni, en vervolgens naar Frankrijk....
+
+</p>
+<p>Dat was inderdaad het moeilijke van het geval. Wanneer de troep van Cascabel de reis voortzette, wat moest graaf Narkine dan
+beginnen? Zou hij te Perm blijven en zich op het kasteel Walska verbergen? Zou hij het gevaar trotseeren om in Rusland opnieuw
+in handen der politie te vallen? Dit waren vragen waar Cascabel een antwoord op verlangde.
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb141" href="#pb141">141</a>]</span>
+</p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p141.jpg" alt="Als gij ontdekt wordt, staat uw leven op het spel. (Zie blz. 140.)" width="496" height="720"><p class="figureHead">Als gij ontdekt wordt, staat uw leven op het spel. (Zie blz. <a href="#pb140" class="pageref">140</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb142" href="#pb142">142</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Mijn vriend, begon Sergius weder, ik heb mij reeds herhaalde malen afgevraagd wat ik beginnen zal, maar ik kan u niets anders
+zeggen dan dat ik het niet weet; alles zal van de omstandigheden afhangen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Welnu, hervatte Cascabel, laat ons eens aannemen dat gij op het kasteel Walska op den duur niet blijven kunt; dat gij ook
+genoodzaakt zijt Rusland te verlaten, waar uwe vrijheid en zelfs uw leven niet veilig zijn, dan stel ik de vraag, mijnheer
+Sergius, of gij plan hebt weder naar Amerika te trekken?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik heb mijne gedachten daar nog niet over laten gaan, antwoordde graaf Narkine.
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer Sergius, houd mij ten goede als ik u nog niet loslaat; maar waarom zoudt gij niet met ons mede trekken naar Frankrijk?
+Als gij bij onzen troep blijft, kunt gij veilig heel Rusland door komen tot aan de grens toe. Zou dat niet het beste wezen
+wat gij doen kunt? Wij zouden dan nog eene poos het genoegen hebben van u bij ons te houden, en met u, die lieve Kayette ook.
+Wees niet bang dat wij u haar af zullen troggelen; zij is en blijft uwe aangenomen dochter en dat is zeker beter voor haar
+dan dat zij de zuster wordt van Jan, van Sander en Napoleona, die niets zijn dan kunstenmakerskinderen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijn vriend, antwoordde Sergius, laat ons de toekomst nog een weinig laten rusten; wie weet of die niet al onze wenschen
+bevredigen zal? Van meer belang is het, thans onze reis voort te zetten. Alles wat ik u zeggen kan&#8212;maar gij moet daar nog
+met niemand over spreken&#8212;is dat ik, indien ik niet in Rusland mocht kunnen blijven, het liefst in Frankrijk eene toevlucht
+zoeken zou, in afwachting dat eene wending in de staatkundige gebeurtenissen mij den terugkeer in mijn vaderland mogelijk
+mocht maken. En aangezien gij uwe reis naar Frankrijk vervolgen wilt....
+
+</p>
+<p>&#8212;Bravo! Dan gaan wij er samen heen! riep Cascabel tevreden uit.
+
+</p>
+<p>Hij vatte Sergius bij de hand en drukte die zoo stevig alsof hij haar aan de zijne wilde vastklinken.
+
+</p>
+<p>Hierna keerden beide naar de <i>Schoone Zwerfster</i> terug, waar de twee russische matrozen zich eerst den volgenden ochtend lieten zien.
+
+</p>
+<p>Bij het aanbreken van den dag werden de rendieren weder voorgespannen en ging de wagen den weg naar het Westen op.
+
+</p>
+<p>Gedurende de eerstvolgende dagen hadden zij andermaal veel hinder van de warmte. De eerste golvingen van het Oeral-gebergte
+begonnen zich reeds te vertoonen en het was voor de rendieren een zwaar werk, den wagen over dezen ongelijken grond voort
+te <span class="pagenum">[<a id="pb143" href="#pb143">143</a>]</span>krijgen. De hitte was voor deze beesten niet uit te houden en het zou misschien beter geweest zijn ze door paarden te vervangen;
+maar Cascabel hechtte nu eenmaal aan zijn denkbeeld om te Perm een schitterenden intocht te houden in eenen wagen bespannen
+met twintig rendieren.
+
+</p>
+<p>Den 28<sup>sten</sup> Juni, nadat zij van de Obi af zeventig mijlen had afgelegd, kwam de <i>Schoone Zwerfster</i> in het stadje Verniky. Daar moesten de papieren weder nagezien worden, hetgeen zonder eenige op- of aanmerking plaats had.
+Vervolgens ging de tocht verder, recht op het Oeral-gebergte af, waarvan de toppen van de Telpoes en de Nintchour zich in
+de verte tot eene hoogte van twaalf en zestien honderd meter verhieven. Zij kwamen niet snel vooruit en toch was er geen tijd
+meer te verliezen indien het gezelschap nog te Perm wilde aankomen op het tijdstip dat de kermis daarin vollen gang was.
+
+</p>
+<p>Met het oog op de voorstellingen die hij voornemens was te geven, stond Cascabel er thans op dat zij allen zich geregeld weder
+oefenden. De goede naam aller fransche koorddansers, turners, equilibristen, clowns en kunstenmakers in het algemeen, en die
+der familie Cascabel in het bijzonder mocht niet op het spel gezet worden. Daarom hield hij er de hand aan, dat ieder lid
+van den troep elken avond, zoodra er niet verder gereisd werd, eene flinke repetitie hield van alles wat hij te vertoonen
+had. Ook <span class="corr" id="xd0e3287" title="Bron: Servius">Sergius</span> verzuimde dit niet en werkte ijverig om een meester te worden in de kunsten met de kaart en andere goochelarijen, waar hij
+inderdaad aanleg voor toonde.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat een kunstenmaker steekt er in u! zeide zijn leermeester, bij iedere gelegenheid dat hij iets nieuws geleerd had.
+
+</p>
+<p>Den 3<sup>den</sup> Juli maakte de <i>Schoone Zwerfster</i> voor den nacht halt op eene open plek in een bosch van berke-, denne en lorkeboomen, waar de hooge toppen van het Oeral-gebergte
+zich boven verhieven.
+
+</p>
+<p>Den volgenden dag zou, naar de aanwijzingen van Ortik en Kirschef, de tocht aangevangen worden door een der passen van het
+gebergte. Er waren dus, zoo al geen onoverkomelijke bezwaren, toch eenige vermoeiende dagreizen te voorzien, zoo lang zij
+het hoogste punt van den pas niet overgetrokken waren.
+
+</p>
+<p>Dit gedeelte van de grens stond bekend als druk bezocht door smokkelaars en landloopers; het was er dus niet bijzonder veilig
+en er moesten bijzondere maatregelen van voorzorg tegen mogelijke onaangename ontmoetingen genomen worden.
+
+</p>
+<p>Gedurende den avond werd er over dit een en ander beraadslaagd. <span class="pagenum">[<a id="pb144" href="#pb144">144</a>]</span>Ortik verzekerde dat de weg, dien hij voorstelde te volgen, dat was over den Petchora-pas, een van de best begaanbare in het
+gebergte was. Hij was er bekend omdat hij er reeds eenmaal doorheen getrokken was, toen hij en Kirschef de reis gemaakt hadden
+van Archangel naar de IJszee, waar zij hun schip, de <i>Seraski</i> gingen opzoeken.
+
+</p>
+<p>Terwijl Sergius en Ortik hierover van gedachten wisselden, werd de avond-maaltijd door Cornelia, Napoleona en Kayette gereed
+gemaakt. Een flink stuk hertenvleesch hing boven een vuur tusschen de boomen te roosteren terwijl er een rijsttaart op eene
+pan boven de gloeiende kolen stond te bakken. Een appetijtelijke geur verspreidde zich buiten deze tijdelijke kookplaats,
+zoodat zij er allen trek van kregen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik denk dat er van avond niemand met een leege maag naar bed zal gaan, merkte Cornelia op met den tevreden glimlach van eene
+goede keukenprinses.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ten minste, als het vleesch en de taart niet aanbranden, meende Kruidnagel natuurlijk te moeten zeggen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Waarom zouden zij aanbranden, meester Kruidnagel, gaf Cornelia tot bescheid, wanneer je maar niet verzuimt om het spit op
+zijn tijd te draaien en de braadpan niet aan haar lot overlaat?
+
+</p>
+<p>Dien wenk nam Kruidnagel behoorlijk ter harte en hij ging terstond op zijn post om op pan en gebraad het oog te houden. Wagram
+en Marengo bleven in de nabijheid van het vuur en John Bull, de aap, likkebaarde reeds in het vooruitzicht van de dingen die
+komen zouden.
+
+</p>
+<p>Toen alles gereed was werd de tafel gedekt, waar allen zich omheen schaarden. Cornelia en haar keukenpersoneel werden naar
+behooren geprezen over het maal, dat niets te wenschen overliet.
+
+</p>
+<p>Toen het oogenblik van te gaan slapen aangebroken was, besloten de mannen, Sergius en Cascabel met de twee knapen en de beide
+matrozen, in de open lucht onder de boomen hun nachtkwartier opteslaan. Het was een warme nacht en buiten den wagen konden
+zij bovendien op alles beter het oog houden.
+
+</p>
+<p>Cornelia, Kayette en Napoleona zouden dus alleen in den wagen den nacht doorbrengen.
+
+</p>
+<p>De avondschemering duurt in de maand Juli, op de breedte van zesenzestig graden waar zij zich bevonden, niet kort, zoodat
+het over elven was eer het geheel duister was geworden. Het was een sterrenlooze nacht en het uitzicht werd door de nevels,
+die van het gebergte naar beneden daalden, bijna geheel weggenomen.
+
+</p>
+<p>De mannen lagen in het gras, ieder in een deken gewikkeld en <span class="pagenum">[<a id="pb145" href="#pb145">145</a>]</span>begonnen juist intedommelen, toen de twee honden plotseling teekenen van ongerustheid begonnen te geven. Met gespitste ooren
+en den neus in den wind, lieten zij telkens een dof gebrom hooren. Het was duidelijk dat zij in het geheel niet op hun gemak
+waren.
+
+</p>
+<p>De eerste die zich oprichtte en een blik om zich heen wierp, was Jan.
+
+</p>
+<p>Het vuur was bijna uitgedoofd. Onder de zwarte schaduw der boomen was het volkomen donker.
+
+</p>
+<p>Terwijl hij met inspanning om zich heen zag, meende Jan een aantal blinkende punten te zien, die als vuurkolen fonkelden.
+De honden blaften nu uit al hunne macht.
+
+</p>
+<p>&#8212;Er is onraad! riep Jan opspringende uit.
+
+</p>
+<p>In een oogenblik waren al de slapers op de been.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat is er gaande? vroeg Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Kijk eens vader! antwoordde Jan, terwijl hij op de lichte punten wees, die thans onbewegelijk in het kreupelhout schenen
+te staan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat is er dan?
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat zijn oogen van wolven!
+
+</p>
+<p>&#8212;Waarachtig, het zijn wolven! bevestigde Ortik.
+
+</p>
+<p>&#8212;En een heele bende ook! voegde Sergius er bij.
+
+</p>
+<p>&#8212;Duivels! bromde Cascabel.
+
+</p>
+<p>Het was inderdaad een &#8220;duivelsch&#8221; avontuur, want er viel niet mede te spotten. Het kon zijn dat er in den omtrek van de open
+plek in het bosch eenige honderden wolven bijeen waren, en als die schrokkige dieren in een grooten hoop bij elkaar zijn,
+zijn ze tot alles in staat.
+
+</p>
+<p>Op dit oogenblik vertoonden Cornelia, Kayette en Napoleona zich in de deur van de <i>Schoone Zwerfster</i>.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat is er vader! vroeg het kind.
+
+</p>
+<p>&#8212;Niets bijzonders, antwoordde Cascabel. Het zijn maar een stuk of wat wolven, die eene avondwandeling maken. Blijf binnen
+en geef ons de wapens, dan zullen wij ze wegjagen.
+
+</p>
+<p>De geweren en revolvers werden spoedig voor den dag gehaald en al de mannen wapenden zich.
+
+</p>
+<p>&#8212;Roep de honden hier, zeide Sergius.
+
+</p>
+<p>Wagram en Marengo werden door Jan van tusschen de boomen teruggeroepen. De honden waren bijna niet te houden van woede en
+opgewondenheid.
+
+</p>
+<p>Allen schoten ongeveer te gelijk hunne vuurwapens af in de richting van de blinkende punten. Een doordringend gehuil deed
+zich hooren: het was duidelijk dat verscheidene van de schoten raak waren geweest.
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb146" href="#pb146">146</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p146.jpg" alt="&#8212;Er is onraad! Riep Jan. (Zie blz. 145.)" width="500" height="720"><p class="figureHead">&#8212;Er is onraad! Riep Jan. (Zie blz. <a href="#pb145" class="pageref">145</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb147" href="#pb147">147</a>]</span></p>
+<p>Maar de menigte was veel te talrijk. Er kwamen weer nieuwe vurige oogen voor den dag en wel een vijftigtal wolven vertoonden
+zich in de lichte plekken tusschen de boomen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wij moeten in den wagen gaan, zeide Sergius. Zij zullen ons zeker aanvallen en hier op den open grond kunnen wij ons niet
+verweren.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar onze rendieren? vroeg Jan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Die moeten wij in den steek laten. Wij kunnen niets voor hen doen.
+
+</p>
+<p>Daarvoor was het werkelijk reeds te laat. Eenige van de trekbeesten waren door de wolven afgemaakt; de anderen hadden zich
+losgerukt en de vlucht in het bosch genomen.
+
+</p>
+<p>Zoo spoedig zij konden en door de honden gevolgd, gingen zij dus allen in den wagen. De deur werd dichtgemaakt.
+
+</p>
+<p>Het was hoog tijd dat zij wegkwamen, want bijna op hetzelfde oogenblik waren de wolven bij de <i>Schoone Zwerfster</i>, waar zij tegen op sprongen tot op de hoogte van de vensters.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zullen wij zonder trekdieren beginnen? kon Cornelia niet nalaten te vragen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wij moeten eerst zien dat wij van die wolven afkomen, antwoordde Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wij zullen ze wel de baas zijn! zeide Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Jawel, als er maar niet al te veel zijn, meende Ortik.
+
+</p>
+<p>&#8212;En als wij kruit en lood genoeg in voorraad hebben, voegde Kirschef er bij.
+
+</p>
+<p>&#8212;Niet langer gepraat! Vuur! riep Sergius.
+
+</p>
+<p>Door de half geopende vensters heen, werd het werk der vernieling met de geweren en revolvers opnieuw begonnen. Bij het licht
+der schoten, die aan alle kanten van den wagen tegelijk vielen, zagen zij spoedig een twintigtal wolven op den grond liggen,
+doodelijk getroffen of z&oacute;&oacute;danig gewond dat zij zich niet verroeren konden.
+
+</p>
+<p>De hongerige beesten lieten zich echter niet afschrikken en het was alsof de troep niets kleiner werd. Verscheidene honderden
+waren er thans bij elkaar; de opene plek in het woud was vol levende gedaanten.
+
+</p>
+<p>Er waren er die onder het rijtuig kropen en met hunne klauwen de houten vloer trachtten op te breken. Anderen sprongen op
+het voor-balkon en deden hun best om de deur open te duwen, die op allerlei manieren versperd moest worden. Sommigen klommen
+zelfs boven op den wagen en bukten zich voorover tot voor de vensters, waar zij niet van daan te krijgen waren zoo lang ze
+niet door eenen kogel geraakt werden.
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb148" href="#pb148">148</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p148.jpg" alt="De wolven lieten zich niet afschrikken. (Zie blz. 147.)" width="504" height="720"><p class="figureHead">De wolven lieten zich niet afschrikken. (Zie blz. <a href="#pb147" class="pageref">147</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb149" href="#pb149">149</a>]</span></p>
+<p>Napoleona schreeuwde het uit van angst. Het was duidelijk aan haar te zien hoe diep de vrees voor &#8220;den wolf&#8221; er bij kinderen
+in zit. Kayette, die hare bedaardheid niet verloor, deed al wat in haar vermogen was om de kleine meid gerust te stellen.
+Moeder Cascabel zelve was echter alles behalve op haar gemak hoe het af zou loopen.
+
+</p>
+<p>Hield het gevecht nog lang aan, dan kon hun toestand hoogst gevaarlijk worden, want tegen zulk eene menigte wolven konden
+zij de <i>Schoone Zwerfster</i> op den duur onmogelijk verdedigen. Werd de wagen onderste boven geworpen, dan moesten allen, die er in gevlucht waren, hun
+leven er bij inschieten.
+
+</p>
+<p>Het gevecht was ongeveer een half uur aan den gang, toen Kirschef waarschuwde:
+
+</p>
+<p>&#8212;Er is geen kruit en lood meer!
+
+</p>
+<p>Zij hadden niets meer dan een twintigtal patronen over voor al de revolvers en geweren.
+
+</p>
+<p>&#8212;Er mag geen schot meer gedaan worden of het moet raak zijn, zeide Cascabel.
+
+</p>
+<p>Dat baatte echter niet. Het was bijna niet mogelijk mis te schieten, zooveel wolven waren er; maar er kwamen aanhoudend andere
+opzetten en de vuurwapens zouden spoedig tot zwijgen gebracht worden. Wat dan te beginnen? Wachten tot de dag aanbrak? Maar
+het was volstrekt niet zeker dat de wolven, als het licht werd, de wijk zouden nemen.
+
+</p>
+<p>Op dat oogenblik zwaaide Cascabel zijne revolver, die hem niet langer van dienst kon zijn, boven zijn hoofd en riep:
+
+</p>
+<p>&#8212;Daar heb ik een plan!
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat voor een plan? zeide Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;Een mooi plan ook! Wij hebben niets anders te doen dan een paar van die rakkers te vangen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe wilt ge dat aanleggen? vroeg Cornelia.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wij moeten voorzichtig de deur even opendoen en de eerste twee, die naar binnen pogen te dringen, bij de ooren pakken....
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar dat kan immers niet Cascabel?
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat wagen wij er mede, mijnheer Sergius? Misschien zullen ze ons een paar knauwen geven, maar ik word nog liever gebeten
+dan opgegeten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Welnu, laat het dan spoedig gebeuren, antwoordde Sergius, zonder te weten wat Cascabel eigenlijk voorhad.
+
+</p>
+<p>Met Ortik, Kruidnagel en Kirschef vatte Cascabel post in het voorste vertrekje, terwijl Jan en Sander in het andere bleven
+en de honden vasthielden, en de vrouwen bij elkaar achter in den wagen stonden.
+<span class="pagenum">[<a id="pb150" href="#pb150">150</a>]</span></p>
+<p>De voorwerpen waarmede de deur versperd was, werden weggenomen en Cascabel hield die even op een kier, z&oacute;&oacute; dat hij de opening
+terstond weer toe kon maken.
+
+</p>
+<p>Op dit oogenblik hingen er misschien een dozijn wolven aan den wagen en vochten met elkaar om het eerst bij het trapje te
+komen.
+
+</p>
+<p>Nauwelijks ging de deur even open of een van de wolven drong naar binnen, waarna Kirschef de opening terstond weder sloot.
+Door Ortik geholpen, maakte Cascabel zich van het dier meester en wierp het een lap zeildoek over den kop, dat hij stevig
+rond zijn nek vastbond.
+
+</p>
+<p>Andermaal werd de deur opengemaakt; een tweede wolf werkte zich er door en werd even als de eerste weerloos gemaakt. Niet
+zonder moeite slaagden Kruidnagel, Ortik en Kirschef er in, de sterke en woedende beesten in bedwang te houden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maakt ze vooral niet dood, gelastte Cascabel en houdt ze terdege vast!
+
+</p>
+<p>Ze niet dood maken? Wat wilde hij er dan mede uitvoeren? Toch niet ze naar Perm medenemen om ze op de kermis te laten kijken?
+
+</p>
+<p>Het duurde niet lang of de anderen kwamen er achter wat hij met de twee beesten voorhad.
+
+</p>
+<p>Op eens werd het vertrekje door eene felle vlam verlicht en een oor verscheurend gehuil liet zich hooren. Toen werd de deur
+open gestooten en onmiddellijk weder gesloten, nadat de twee wolven naar buiten geduwd waren.
+
+</p>
+<p>De uitwerking, toen de twee te midden van de anderen kwamen, was ontzettend. Uit den wagen konden zij dit duidelijk waarnemen,
+want de geheele omtrek werd door de vlammen verlicht.
+
+</p>
+<p>Cascabel had de twee wolven eerst met petroleum begoten en ze toen in brand gestoken. In lichterlaaie liepen ze nu onder de
+anderen rond.
+
+</p>
+<p>Het was inderdaad een verbazend denkbeeld van Cascabel, even als alles wat in de hersenen van dien vernuftigen man opkwam.
+De verschrikte wolven gingen voor de twee die in brand stonden op den loop. Hun gehuil was vreeselijk om aan te hooren, veel
+erger nog dan toen zij op den wagen kwamen aanvallen. Door hunne zeildoeksche kappen buiten staat om rondom zich te zien,
+deden de twee slachtoffers te vergeefs moeite om hun brandende haren uit te blusschen. Zij rolden als dol over den grond en
+sprongen dan weder tusschen de anderen, maar het baatte niets, zij bleven branden!
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p151.jpg" alt="De verschrikte wolven gingen op den loop. (Zie blz. 150.)" width="506" height="720"><p class="figureHead">De verschrikte wolven gingen op den loop. (Zie blz. <a href="#pb150" class="pageref">150</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Het einde was dat de geheele bende door een panischen schrik <span class="pagenum">[<a id="pb152" href="#pb152">152</a>]</span>bevangen werd, het op een loopen zette en spoedig in het woud uit zicht raakte.
+
+</p>
+<p>Het gehuil werd zwakker en zwakker; eindelijk was alles in den omtrek van de <i>Schoone Zwerfster</i> weder stil.
+
+</p>
+<p>Voorzichtigheidshalve werd er besloten te wachten tot de dag aanbrak, v&oacute;&oacute;r dat zij zich buiten den wagen van den stand van
+zaken gingen overtuigen. Maar zij hadden nu geen aanval van den vijand meer te duchten. De schrik zat er bij de wolven in
+en zij liepen wat zij loopen konden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Cesar! Cesar! riep Cornelia verrukt en sloot haren man in hare armen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wij hebben u veel te danken, mijn vriend, zeide Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe gelukkig zijn wij daar afgekomen, vader, riepen de kinderen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Patroon, patroon! zeide Kruidnagel, die geen woorden vinden kon om zijne bewondering lucht te geven.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wel is dat nu zooveel bijzonders? vroeg Cesar dood bedaard. Ik weet niet wat u allen overkomt. Als wij niet slimmer waren
+dan de beesten, dan was het waarlijk de moeite niet waard een mensch te zijn!
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb153" href="#pb153">153</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch11" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XI.</h2>
+<h2 class="normal">Het Oeral-gebergte</h2>
+<p>Het Oeral-gebergte is voor reizigers op zijn minst even belangwekkend als de Pyrene&euml;n of de Alpen. Het woord Oeral beteekent
+in het tartaarsch &#8220;gordel&#8221; en inderdaad is het een gordel die zich uitstrekt van de Kaspische tot de Noordelijke IJszee, over
+eene lengte van tweeduizend negenhonderd mijlen, een gordel met edelgesteenten ingelegd en met kostbare metalen, zooals goud,
+zilver en platina opgesierd. Deze gordel maakt de scheiding uit tusschen de twee werelddeelen Azi&euml; en Europa. Het is een uitgestrekt
+bergland, waarvan de wateren, welke bij het smelten der sneeuw op de hooge toppen ontstaan, in de rivieren de Oeral, de Kara,
+de Petchora, de Kama en nog een aantal kleinere stroomen wegvloeien. Het is een geweldige muur van graniet en basalt, die
+zijne punten en naalden opheft tot eene hoogte van tweeduizend driehonderd meters boven den zeespiegel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat zijn nu de echte &#8220;russische bergen&#8221;, merkte Cascabel gekscherende op. Maar men glijdt er niet van zelf af, even als van
+de <i lang="fr">montagnes russes</i>, die ze op de kermissen en elders vertoonen.
+
+</p>
+<p>Neen waarlijk niet, ze zouden er niet van zelf afglijden!
+
+</p>
+<p>Een eerste bezwaar bij het trekken door het gebergte, was dat zij de stadjes en dorpjes, <i>zavodijs</i> genaamd, niet zouden kunnen mijden, die er in grooten getale tusschen verspreid liggen en welke er ontstaan zijn door de
+vestiging, in vroeger jaren, van mijnwerkers <span class="pagenum">[<a id="pb154" href="#pb154">154</a>]</span>die bij het ontginnen der mijnen gebruikt werden. Cascabel koesterde echter nu niet zooveel vrees meer voor eene ontmoeting
+met politie- of militaire posten, want zijne papieren waren in orde. Daarom zou er dan ook geen bezwaar bestaan hebben om
+het Oeral-gebergte meer op het midden over te trekken, waar zij den fraaien straatweg van Jekaterinburg hadden kunnen volgen,
+welke een der drukst bezochte bergpaden is, en die hen in het gouvernement Jekaterinburg zou hebben doen aankomen. Maar Ortik
+had hen meer naar het Noorden geleid en nu konden zij niet beter doen dan den Petchora-pas volgen en van daar naar Perm zuidwaarts
+trekken.
+
+</p>
+<p>Hier zouden zij den volgenden dag eenen aanvang mede maken.
+
+</p>
+<p>Bij het aanbreken van den ochtend konden zij eerst terdege zien welk een ontzaglijk aantal wolven er geweest waren. Waren
+die in de <i>Schoone Zwerfster</i> binnengedrongen, geen twijfel of allen die zich daar bevonden zouden door de vraatlustige dieren zijn omgebracht.
+
+</p>
+<p>Een vijftigtal wolven lagen ontzield op den grond. Ze behoorden tot de grootste soort, de gevaarlijkste vijanden der reizigers
+in de steppe. De anderen waren spoorloos verdwenen en hadden het op een loopen gezet alsof ze met een vlammend zwaard waren
+weggejaagd&#8212;eene vergelijking welke op dit geval volkomen van toepassing was. De twee in brand gestoken wolven werden op een
+honderdtal schreden buiten de open plek in het bosch gevonden.
+
+</p>
+<p>Nu was er echter eene andere moeielijkheid. Hier aan den ingang van den Petchora-pas, was de <i>Schoone Zwerfster</i> op grooten afstand van eenig bewoond oord, want op de oostelijke helling van het Oeral-gebergte worden geen dorpen aangetroffen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat moeten wij aanvangen, zeide Jan, nu onze trekdieren op den loop gegaan zijn?
+
+</p>
+<p>&#8212;Waren zij alleen maar op den loop, antwoordde Cascabel, dan zouden wij ze misschien kunnen terugvinden. Maar naar alle waarschijnlijkheid
+zijn onze rendieren door de wolven verslonden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Arme beesten, zeide Napoleona, ik hield al evenveel van ze als van Vermout en Gladiator.
+
+</p>
+<p>&#8212;Die zouden stellig ook door de wolven opgevreten zijn, als ze daarginder niet verdronken waren, voegde Sander er bij.
+
+</p>
+<p>&#8212;Helaas ja, dat zou zeker gebeurd zijn, stemde Cascabel met een diepen zucht toe. Maar hoe komen wij nu aan een ander middel
+van vervoer?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik zal mij naar het naastbij gelegen dorp begeven waar ik mij tot elken prijs paarden zal verschaffen, zeide Sergius. Als
+Ortik mede wil gaan om mij den weg te wijzen.....
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb155" href="#pb155">155</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p155.jpg" alt="Een vijftigtal wolven lag ontzield op den grond. (Zie blz. 154.)" width="502" height="720"><p class="figureHead">Een vijftigtal wolven lag ontzield op den grond. (Zie blz. <a href="#pb154" class="pageref">154</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb156" href="#pb156">156</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Ik ben tot uwen dienst zoodra gij op weg wilt gaan, antwoordde Ortik.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik geloof ook dat dit het beste is wat wij doen kunnen, hernam Cascabel.
+
+</p>
+<p>Dat zou dan ook dienzelfden dag gebeurd zijn, maar tot aller verbazing zagen zij tegen een uur of acht twee van de rendieren
+uit het bosch weder te voorschijn komen.
+
+</p>
+<p>Sander kreeg ze het eerst in het oog.
+
+</p>
+<p>&#8212;Vader! vader! riep hij. Daar zijn ze! Ze komen terug!
+
+</p>
+<p>&#8212;Levend en wel?
+
+</p>
+<p>&#8212;Die twee zien er ten minste niet uit alsof ze opgegeten zijn, want ze loopen hierheen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ten minste, merkte Kruidnagel op, als ze niet straks weer neervallen.
+
+</p>
+<p>&#8212;O die lieve beesten, riep Napoleona, ik ga ze dadelijk goeden morgen zeggen.
+
+</p>
+<p>De kleine meid sloeg hare armen om den hals van een der dieren en gaf het een zoen.
+
+</p>
+<p>Twee rendieren zouden echter niet bij machte geweest zijn de <i>Schoone Zwerfster</i> tegen den berg op te trekken. Gelukkig kwamen er langzamerhand nog andere opdagen en binnen een uur waren er, van de twintig
+welke zij van de Liakhoff-eilanden medegenomen hadden, weer veertien bijeen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoera voor de rendieren! schreeuwde Sander opgewonden, maar de goede beesten trokken zich van zijne verrukking niet veel
+aan.
+
+</p>
+<p>Er waren dus maar zes van de kudde verloren gegaan, die door de wolven overvallen waren voordat ze tijd gehad hadden zich
+los te rukken. De veertien anderen hadden het dadelijk op een loopen gezet, de wolven hadden ze niet kunnen inhalen en toen
+het gevaar voorbij was, waren de vluchtelingen bij instinct naar hun nachtkwartier teruggekeerd.
+
+</p>
+<p>Men kan zich licht voorstellen welk eene blijdschap dit teweegbracht. Veertien rendieren waren genoeg om den tocht door den
+bergpas voort te zetten. Voor zoover hunne krachten te kort schoten op de steile hellingen, konden de mannen den wagen helpen
+voortduwen en de kans op een triomfantelijken intocht te Perm was dus nog niet geheel verkeken.
+
+</p>
+<p>Het eenige wat Cascabel speet, was dat de <i>Schoone Zwerfster</i> er niet meer zoo schitterend als vroeger uitzag. De wanden en paneelen van den wagen waren door de tanden en de klauwen der
+wolven vol krassen en scheuren gekomen, en reeds v&oacute;&oacute;r dien tijd <span class="pagenum">[<a id="pb157" href="#pb157">157</a>]</span>had hij door weer en wind, en ten gevolge van allerlei ongevallen op de lange en avontuurlijke reis, zijnen glans bijna geheel
+verloren. Het mooie naambord der Cascabels was onder de sneeuwstormen zoo goed als onleesbaar geworden. Er zou heel wat geschilderd
+en gevernist moeten worden om de <i>Schoone Zwerfster</i> haren naam weer waardig te maken en al het boenen en schrobben van Cornelia en Kruidnagel was niet in staat dit te verhelpen.
+
+</p>
+<p>Te tien uur werden de rendieren voorgespannen en hervatten zij hunnen tocht. Het ging dadelijk vrij steil bergopwaarts en
+de mannen wandelden dus naast den wagen.
+
+</p>
+<p>Het was mooi weder en hier in het bergland was ook de warmte niet hinderlijk. Telkens moest echter de wagen met kracht van
+schouders en armen voortgeholpen, of moesten de wielen, als die tot aan hunne assen in eene scheur gezakt waren, opgebeurd
+worden. Bij iederen scherpen hoek dien de weg maakte, moesten zij bij de hand zijn om te voorkomen dat de <i>Schoone Zwerfster</i> aan den voor- of achterkant met de rotsen aan weerszijden in aanraking kwam.
+
+</p>
+<p>De passen door het Oeral-gebergte zijn niet door menschenhand gemaakt, maar gebaand door de natuur zelve, ten einde aan het
+water, dat met vele bochten van de hoogte komt stroomen, eenen uitweg te verschaffen. Een riviertje, dat zich later in de
+Sosva stort, stroomt langs den pas, en laat op sommige plaatsen slechts een smal pad vrij, dat zigzagsgewijs naar boven gaat.
+Loodrecht rijst op die plekken de bergwand omhoog, die bekleed is met een gordijn van mos- en klimplanten, tusschen welke
+het grauwe gesteente zich echter duidelijk zien laat. Waar de wanden minder steil zijn, komen kleine vlakten voor, begroeid
+met pijn- en denneboomen, met berken en lorken, en met andere gewassen die in de noordelijke streken inheemsch zijn. In de
+verte, half verscholen te midden der wolken, vertoonen zich de besneeuwde bergtoppen, van waar het water afvloeit dat de beken
+en riviertjes doet ontstaan.
+
+</p>
+<p>Op dezen eersten dag kwam de karavaan geen mensch tegen. De bergpas werd blijkbaar weinig bereisd, maar Ortik en Kirschef
+schenen er vrij goed bekend te wezen. Een paar keeren, op plaatsen waar verscheidene kloven samenliepen en de weg zich dus
+in verschillende richtingen splitste, schenen zij te aarzelen. Zij lieten den wagen dan een oogenblik stil houden en overlegden
+samen op fluisterenden toon, hetgeen niemands achterdocht kon wekken want er bestond niet de geringste reden om hen niet te
+vertrouwen.
+
+</p>
+<p>Kayette alleen kon niet nalaten het oog op hen te houden, waar de twee russen echter niets van merkten. Zij bespeurde wel
+dat <span class="pagenum">[<a id="pb158" href="#pb158">158</a>]</span>beiden nu en dan ter sluiks met elkander praatten of elkaar geheimzinnige blikken toewierpen. Dit alles versterkte haar in
+het wantrouwen dat zij onwillekeurig koesterde, maar de booswichten vermoedden dit volstrekt niet.
+
+</p>
+<p>Tegen den avond was er aan den oever van het riviertje halt gemaakt en nadat de avondmaaltijd afgeloopen was, belastten Cascabel,
+Kruidnagel en Kirschef zich met de taak om gedurende den nacht de wacht te houden. Dit was noodzakelijk, maar het kostte hun
+toch moeite, na zulk een vermoeienden dag en na den slapeloozen nacht dien zij doorgebracht hadden, opnieuw wakker te blijven.
+
+</p>
+<p>Den volgenden ochtend werd de tocht voortgezet door den steeds steiler en nauwer wordenden bergpas. Het was dezelfde vermoeiende
+arbeid als den vorigen dag, en zij vorderden op dezen dagmarsch niet meer dan twee of drie mijlen. Dit viel hun echter niet
+bijzonder tegen, want zij hadden op eenig oponthoud gedurende hunnen tocht door het gebergte gerekend.
+
+</p>
+<p>Verscheidene malen kwam het voor dat Sergius en Jan gelegenheid hadden een prachtig stuk wild, in de valleien en kloven welke
+in den pas uitkwamen, onder schot te krijgen. Dikwijls zagen zij de elanden, de herten en de hazen bij troepen voorbijrennen
+en Cornelia zou met een stuk versch gebraad niet weinig in haar schik geweest zijn; maar helaas, al het kruit en lood was
+op de wolven verschoten en v&oacute;or dat zij aan eene bewoonde plaats kwamen, was er geene gelegenheid om den voorraad aan te vullen.
+Er kon dus geen schot gedaan worden en het was grappig om te zien hoe verbaasd Wagram telkens zijnen baas aankeek, als wilde
+hij vragen:
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe is het, wordt er in het geheel niet meer gejaagd?
+
+</p>
+<p>Bij eene andere gelegenheid zouden zij hunne wapens nog beter hebben kunnen gebruiken.
+
+</p>
+<p>Dat was tegen drie uur des middags, terwijl de <i>Schoone Zwerfster</i> tegen de steenachtige helling langzaam vooruitkwam. Aan den anderen kant van het riviertje liet zich op eens een groote beer
+zien, die door de honden met een woedend geblaf begroet werd. Het beest stond op zijne achterpooten overeind en schudde met
+zijn grooten kop, als dacht hij er over na wat dat voor eene vreemde vertooning was die hem in zijne eenzaamheid kwam storen.
+
+</p>
+<p>Had hij kwade bedoelingen? Was het alleen uit nieuwsgierigheid, of kwam er schrokkigheid bij, dat hij de karavaan zoo nauwkeurig
+stond optenemen?
+
+</p>
+<p>Jan had de honden tot zwijgen gebracht en hield ze vast, want <span class="pagenum">[<a id="pb159" href="#pb159">159</a>]</span>het was geen zaak zulk een geduchten vijand, ongewapend als zij waren, noodeloos in het harnas te jagen. Het riviertje had
+hij gemakkelijk kunnen overkomen, en het was veiliger hem geen aanleiding te geven om de plek te verlaten waar hij zich bevond.
+
+</p>
+<p>De twee partijen keken elkaar dus rustig aan doch lieten elkander ongemoeid, even als twee reizigers wier pad zich kruist.
+Echter kon Cascabel niet nalaten te zeggen:
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe jammer dat wij dezen bruinen vriend uit het Oeral-gebergte niet m&ecirc;e kunnen nemen! Wat zou hij een prachtig figuur bij
+den troep maken!
+
+</p>
+<p>Er was echter geen gelegenheid om den beer een engagement in den troep aantebieden. Het beest gaf trouwens blijkbaar aan zijn
+zwervend bestaan in de bosschen de voorkeur boven het reizen op kermissen. Hij schudde nog een paar keer zijn grooten kop
+en verdween toen op een drafje tusschen de boomen.
+
+</p>
+<p>Sander kon hem z&oacute;&oacute; niet laten gaan en nam onderdanig zijn hoed voor hem af, maar Jan zou hem vrij wat liever een geweerkogel
+achterna gestuurd hebben.
+
+</p>
+<p>Tegen zes uur &#8217;s avonds werd er ongeveer onder dezelfde omstandigheden als den vorigen avond halt gehouden. Den volgenden
+ochtend werd de bezwaarlijke tocht te vijf uur hervat. Het ging op dezelfde manier voort: veel vermoeienis maar geen ongelukken.
+
+</p>
+<p>Zij hadden nu echter het ergste achter den rug, want zij waren met de <i>Schoone Zwerfster</i> op het hoogste punt gekomen, daar waar de pas den bergketen snijdt. Van hier af ging het bijna voortdurend naar beneden,
+altijd in westelijke richting, tot dat zij aan den kant van Europa in de vlakte zouden aanlanden.
+
+</p>
+<p>Dit was op den avond van den 6<sup>den</sup> Juli. De trekbeesten waren dood-af en konden niet verder. Er werd halt gehouden aan den ingang eener bochtige kloof, die
+ter rechterzijde door een dicht woud begrensd werd.
+
+</p>
+<p>Het was den geheelen dag drukkend warm geweest. In het Oosten hing eene dikke wolkenmassa, aan den benedenkant als met een
+mes afgesneden, wier donkere tint scherp afstak tegen eene lichtgrijze streep aan den gezichteinder.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het ziet er uit alsof wij onweder zullen krijgen, merkte Jan op.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is onpleizierig genoeg, antwoordde Ortik, want hier in het Oeral-gebergte valt er met de onweders niet te spotten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Welnu, dan moeten wij ergens zien te schuilen, zeide Cascabel. Ik ben minder bang voor een onweder dan voor wolven.
+
+</p>
+<p>&#8212;Kayette, vroeg Napoleona aan het Indiaansche meisje, zijt ge bang voor den donder?
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb160" href="#pb160">160</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p160.jpg" alt="De beer schudde nog een paar keer zijn grooten kop. (Zie blz. 159.)" width="503" height="720"><p class="figureHead">De beer schudde nog een paar keer zijn grooten kop. (Zie blz. <a href="#pb159" class="pageref">159</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb161" href="#pb161">161</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Wel neen, meidlief, antwoordde Kayette.
+
+</p>
+<p>&#8212;Daar heeft Kayette groot gelijk in, zeide Jan. Het is dwaas, daar bang voor te zijn.
+
+</p>
+<p>&#8212;Je hebt goed praten, hernam Napoleona terwijl zij hare schouders ophaalde. Wat zal men er aan doen als men bang is?
+
+</p>
+<p>&#8212;Kijk zoo&#8217;n bange meid eens! riep Sander. Maar uilskuiken, er is niets geen verschil tusschen het rollen van den donder en
+dat van de ballen bij het kegelen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Jawel, maar het lijken wel ballen van vuur, die u naar het hoofd geslingerd worden, zeide het kind en kneep hare oogen toe
+voor een fellen bliksemstraal.
+
+</p>
+<p>Zoo haastig mogelijk werd alles voor den nacht in gereedheid gebracht, zoodat zij v&oacute;&oacute;r dat het begon te stortregenen allen
+onder dak waren. Toen de avondmaaltijd afgeloopen was, werd er afgesproken dat de mannen, evenals in de voorafgaande nachten,
+om beurten de wacht zouden houden.
+
+</p>
+<p>Sergius wilde de eerste wacht doen, maar Ortik kwam hem voor door te vragen:
+
+</p>
+<p>&#8212;Vindt gij het goed dat wij samen, Kirschef en ik, dezen nacht beginnen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Zooals gij wilt, antwoordde Sergius. Te middernacht zullen Jan en ik u komen aflossen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is dus afgesproken, mijnheer Sergius, zeide Ortik.
+
+</p>
+<p>Hier scheen niets achter te kunnen steken, maar toch vertrouwde Kayette de zaak niet. Zonder zich van haar vermoeden rekenschap
+te kunnen geven, was het haar alsof de twee matrozen iets kwaads in den zin hadden.
+
+</p>
+<p>Het onweder was nu in volle hevigheid losgebarsten. Tusschen het bladerendak der boomen lichtte ieder oogenblik de bliksem;
+hoog boven hunne hoofden ratelde de donder, die door de bergwanden in alle richtingen honderdvoudig herhaald werd.
+
+</p>
+<p>Napoleona was reeds in haar bed gekropen en stopte hare oogen en ooren onder de lakens. Ieder volgde spoedig haar voorbeeld
+en tegen negen uur verkeerde alles in de <i>Schoone Zwerfster</i> in diepe rust, ondanks het geraas der donderslagen en het gehuil van den storm.
+
+</p>
+<p>Kayette kon echter den slaap niet vatten. Zij had zich niet uitgekleed en ofschoon zij zeer moede was, bleef zij wakker liggen.
+De gedachte dat hun aller veiligheid was toevertrouwd aan die twee russen, liet haar geen oogenblik met rust. Na zich een
+uur lang slapeloos op haar bed te hebben rondgewenteld, besloot zij zich te overtuigen wat die twee uitvoerden. Zij lichtte
+het gordijntje <span class="pagenum">[<a id="pb162" href="#pb162">162</a>]</span>van het raampje boven hare slaapplaats op en keek bij het licht der bliksemstralen naar buiten.
+
+</p>
+<p>Zij zag dat Ortik en Kirschef samen stonden te praten. Op eens hielden zij echter stil en deden een pas of wat in de richting
+van de kloof, waar op dit oogenblik een man zich tusschen de boomen vertoonde.
+
+</p>
+<p>Ortik gaf door een teeken den onbekende te verstaan dat hij niet dichter bij moest komen om de honden niet wakker te maken.
+Dat Wagram en Marengo niet reeds aangeslagen hadden, kwam door dat zij binnen de <i>Schoone Zwerfster</i> voor het noodweder waren komen schuilen.
+
+</p>
+<p>Ortik en Kirschef gingen den vreemdeling tegemoet en wisselden eenige woorden met hem. Toen zag Kayette dat zij met hun drie&euml;n
+onder de boomen verder gingen.
+
+</p>
+<p>Wat kon dat voor een kerel zijn? Wat hadden de twee matrozen met hem te bepraten? Tot elken prijs wilde Kayette daar achter
+komen.
+
+</p>
+<p>Het meisje liet zich uit hare slaapplaats glijden, zachtkens, zoodat niemand er wakker van werd. Op het oogenblik toen zij
+voorbij Jan kwam, hoorde zij hem haren naam noemen.
+
+</p>
+<p>Zou hij haar gezien hebben?
+
+</p>
+<p>Neen, hij droomde.... hij droomde van Kayette!
+
+</p>
+<p>Zij sloop naar de deur, opende die en sloot haar zachtkens achter zich toe, steeds zorg dragende dat zij geen leven maakte.
+
+</p>
+<p>Eenmaal buiten zijnde scheen zij te aarzelen, maar het duurde slechts een oogenblik.
+
+</p>
+<p>&#8212;Komaan! zeide zij halfluid.
+
+</p>
+<p>Hare vrees had niet langer dan eene sekonde geduurd. Zij wist dat zij haar leven op het spel zette, dat de twee booswichten
+haar niet zouden sparen indien zij bespeurden dat zij bespied werden. Maar zij was moedig en vastberaden.
+
+</p>
+<p>Kayette sloop voort tusschen de boomen, waaronder het donker was zoo lang een bliksemstraal niet alles met een rossen gloed
+overgoot. Zij liep gebukt voort onder het kreupelhout en tusschen het hooge gras, totdat zij achter den stam van een zwaren
+lorkeboom bleef staan. Een twintigtal schreden van zich af hoorde zij eenige mannen praten.
+
+</p>
+<p>Zij waren met hun zevenen. Ortik en Kirschef voegden zich juist bij hen. Zij stonden in een troepje bij elkaar onder de boomen.
+
+</p>
+<p>Het gesprek werd in het russisch gevoerd. Kayette had dus geen moeite om alles wat zij zeiden te verstaan.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p163.jpg" alt="Zij waren met hun zevenen. (Zie blz 162.)" width="503" height="720"><p class="figureHead">Zij waren met hun zevenen. (Zie blz <a href="#pb162" class="pageref">162</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8212;Het doet mij pleizier, begon Ortik, dat ik den Petchora-pas <span class="pagenum">[<a id="pb164" href="#pb164">164</a>]</span>de voorkeur gegeven heb. Ik dacht wel dat ik hier kennissen vinden zou. Niet waar Rostof?
+
+</p>
+<p>Rostof was de kerel, dien Kayette het eerst in de nabijheid van den wagen gezien had.
+
+</p>
+<p>&#8212;Sedert twee dagen volgen wij den wagen, antwoordde Rostof, maar wij passen op dat niemand ons in het oog krijgt. Wij hebben
+u en Kirschef terstond herkend en dachten dus wel dat er een goede slag te slaan zou zijn.
+
+</p>
+<p>&#8212;E&eacute;n zeker, zeide Ortik, en misschien wel twee.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar waar komt gij van daan? vroeg Rostof.
+
+</p>
+<p>&#8212;Uit het hartje van Amerika, waar wij een heelen tijd bij de bende van Karnof geweest zijn.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zijn dat voor lieden daar gij nu bij zijt?
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat zijn fransche kunstenmakers, eene zekere familie Cascabel die op reis is naar Europa. Wij zullen u later wel alles vertellen
+wat wij ondervonden hebben. Thans is er geen tijd om veel te praten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Is er geld in den wagen? vroeg een van de andere roovers.
+
+</p>
+<p>&#8212;Nog twee- of drieduizend roebels ongeveer.
+
+</p>
+<p>&#8212;Waarom hebt gij nog geen hartelijk afscheid van die brave menschen genomen? vroeg Rostof op spottenden toon.
+
+</p>
+<p>&#8212;Daar hadden wij goede redenen voor, want er valt nog vrij wat meer te verdienen dan dit armzalige sommetje. Maar om d&agrave;t te
+kunnen doen, hebben wij hulp noodig.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat is dat voor een buitenkansje?
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat zal ik u zeggen, vrienden, hernam Ortik. Dat Kirschef en ik zonder bezwaar door Siberi&euml; heengetrokken en hier op de russische
+grens gekomen zijn, hebben wij aan die Cascabels te danken. Maar er is nog iemand in het gezelschap die hetzelfde gedaan heeft,
+wel wetende dat geen sterveling hem onder eenen troep koorddansers zou zoeken. Dat is een rus, wien het evenmin als ons vergund
+is in zijn land terug te komen, maar om andere redenen, want het is een staatkundige veroordeelde van voorname familie, een
+schatrijk heer. Cascabel en zijne vrouw zijn de eenigen die weten wie hij is, maar wij twee&euml;n zijn er ook achter gekomen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe hebt gij dat ontdekt?
+
+</p>
+<p>&#8212;Op eenen avond te Mouji, waar wij een gesprek tusschen Cascabel en den rus hebben afgeluisterd.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wie is het dan eigenlijk?
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer Sergius wordt hij door ieder genoemd, maar hij heet graaf Narkine. Wordt hij op russisch grondgebied ontdekt, dan
+kan het hem zijn leven kosten.
+<span class="pagenum">[<a id="pb165" href="#pb165">165</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Wacht even, zeide Rostof. Die graaf Narkine, kan dat niet een zoon zijn van Prins Narkine, die een jaar of wat geleden naar
+Siberi&euml; verbannen en van daar ontvlucht is? Dat geval heeft destijds een heele opschudding gemaakt.
+
+</p>
+<p>&#8212;Diezelfde is het, bevestigde Ortik. Welnu, die graaf Narkine heeft, behalve zijn leven, heel wat millioenen voor het verliezen
+en hij zal er ons wel &eacute;&eacute;n van willen afstaan als dat het eenige middel is om niet aan de politie verklapt te worden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is niet kwaad bedacht, Ortik. Maar waartoe hebt gij onze hulp noodig om dat plan ten uitvoer te brengen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Omdat het noodzakelijk is, dat Kirschef en ik ons niet in die geschiedenis van Sergius mengen, wanneer wij, indien dit plan
+mislukken mocht, nog eenige kans willen overhouden om den anderen slag te slaan. Teneinde ons van het geld en van den reiswagen
+der Cascabel&#8217;s, met alles wat daar in is, te kunnen meester maken, moeten zij niet beter weten of wij zijn twee russische
+schipbreukelingen, die aan hen hunne redding te danken hebben. Wij willen dus den heelen troep naar de andere wereld helpen.
+Daarna kunnen wij veilig overal heentrekken waar wij willen, zonder dat de politie vermoeden kan dat wij iets anders zijn
+dan reizende kunstenmakers.
+
+</p>
+<p>&#8212;Vindt gij het goed, Ortik, dat wij nog dezen nacht den wagen overvallen en ons van graaf Narkine meester maken om hem te
+doen weten op welke voorwaarden wij hem hier in Rusland met rust willen laten?
+
+</p>
+<p>&#8212;Geduld wat! antwoordde Ortik, Graaf Narkine is van plan naar Perm te gaan om zijn ouden vader op te zoeken. Laat hem dus
+eerst d&aacute;&aacute;r wezen, en eenmaal te Perm zullen wij hem eene boodschap doen toekomen, een klein briefje, waarin hij wegens dringende
+redenen verzocht wordt ons een onderhoud toe te staan. Op die manier zult ge daar het voorrecht hebben van kennis met hem
+te maken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dus valt er op het oogenblik niets te doen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Volstrekt niets, zeide Ortik. Zorgt gij maar dat ge een weinig v&oacute;&oacute;r ons te Perm komt, z&oacute;&oacute; dat ge ons daar af kunt wachten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat blijft afgesproken, antwoordde Rostof.
+
+</p>
+<p>De booswichten gingen hierna uiteen zonder dat iemand van hen vermoedde dat hun gesprek was afgeluisterd.
+
+</p>
+<p>Eenige oogenblikken nadat Kayette weder in den wagen was gegaan, kwamen ook Ortik en Kirschef daar terug. Zij hadden er niets
+van bemerkt dat iemand hen bespied had.
+
+</p>
+<p>Kayette kende dus nu het plan der onverlaten, en tegelijk was <span class="pagenum">[<a id="pb166" href="#pb166">166</a>]</span>zij te weten gekomen dat Sergius, haar beschermer, graaf Narkine heette en dat zijn leven, evenals dat van al zijne reisgenooten,
+van de twee booswichten afhing. Stond hij niet een deel van zijn vermogen aan de roovers af, dan zouden zij hem verraden.
+
+</p>
+<p>Geheel van haar stuk gebracht door alles wat zij vernomen had, moest Kayette eenigen tijd nadenken v&oacute;&oacute;r dat zij tot een vast
+plan komen kon. Zij was besloten Ortik&#8217;s voornemen te verijdelen, maar moest een middel bedenken om daarin te slagen. Zij
+bracht een slapeloozen nacht door met het beramen van allerlei plannen en twijfelde dikwijls nog of alles wat haar door het
+hoofd ging werkelijkheid en niet maar een benauwde droom was.
+
+</p>
+<p>Het was echter maar al te waar en zij behoefde daar niet langer aan te twijfelen, toen zij den volgenden ochtend, nadat het
+ontbijt afgeloopen was, Ortik tegen Cascabel hoorde zeggen:
+
+</p>
+<p>&#8212;Gij weet dat Kirschef en ik voornemens zijn geweest, zoodra wij het Oeral-gebergte overgetrokken waren, onzen eigen weg te
+gaan en ons rechtstreeks naar Riga te begeven. Maar bij nader inzien lijkt het ons beter dat wij ook naar Perm gaan en den
+gouverneur daar verzoeken ons de middelen te verschaffen om naar onze woonplaats terug te keeren. Hebt gij er niet tegen dat
+wij de reis met u voortzetten?
+
+</p>
+<p>&#8212;Met alle genoegen, mijne vrienden, was Cascabel&#8217;s antwoord. Als men zoo&#8217;n eind samen gereisd heeft, moet men niet v&oacute;&oacute;r dat
+het noodig is uit elkander gaan, want het oogenblik van scheiden komt altijd nog te vroeg.
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb167" href="#pb167">167</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch12" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XII.</h2>
+<h2 class="normal">Einde van de reis, maar niet van de geschiedenis.</h2>
+<p>Op hetzelfde oogenblik dus, dat graaf Narkine en de familie Cascabel hun lange en gevaarvolle reis achter den rug hadden,
+en zij van de doorgestane ontberingen en vermoeienissen dachten uit te rusten, dreigde een verraderlijk komplot hen met grooter
+gevaren dan ooit te voren. Nog een paar dagen en zij zouden het Oeral-gebergte over zijn. Dan nog een honderdtal mijlen in
+zuidwestelijke richting door eene vlakke streek, en de <i>Schoone Zwerfster</i> zou te Perm aankomen.
+
+</p>
+<p>Wij weten dat Cascabel voornemens was in die stad eenige dagen te vertoeven, teneinde het Sergius gemakkelijk te maken om
+iederen nacht naar het slot Walska te gaan, zonder dat hij gevaar liep door iemand herkend te worden. Naarmate van de omstandigheden,
+kon hij dan bij prins Narkine blijven of met de <i>Schoone Zwerfster</i> verder gaan naar Nisjni, of misschien heelemaal naar Frankrijk.
+
+</p>
+<p>Besloot hij echter te Perm te blijven, dan zou het oogenblik daar zijn om afscheid te nemen van Kayette, want die zou hij
+zeker niet van zich laten gaan.
+
+</p>
+<p>Deze gedachte vervolgde Jan en zij maakte hem iederen dag meer bedroefd en terneergeslagen. Zijne ouders, zijn broeder en
+zijn zusje bemerkten zijn verdriet en deelden het van harte. Niemand hunner kon er aan denken dat zij Kayette zouden moeten
+achterlaten.
+<span class="pagenum">[<a id="pb168" href="#pb168">168</a>]</span></p>
+<p>Dien ochtend was Jan mismoediger dan ooit. Hij zocht het Indiaansche meisje op en vond dat zij er slecht uitzag, een natuurlijk
+gevolg van den slapeloozen nacht dien zij doorgebracht had.
+
+</p>
+<p>&#8212;Scheelt er iets aan Kayette? vroeg hij.
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen Jan, antwoordde zij, ik ben heel wel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is zeker niet waar. Ge ziet er uit of ge niet geslapen hebt. Of hebt ge geschreid, Kayette-lief?
+
+</p>
+<p>&#8212;Och dat komt van dat onweder van gisteren. Ik heb werkelijk van nacht niet best geslapen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Onze lange reis valt u misschien te zwaar?
+
+</p>
+<p>&#8212;Mij Jan? Wel neen, ik ben immers sterk genoeg en aan allerlei ontberingen van mijne jeugd af gewend. Het zal wel weer overgaan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Er is toch iets niet goed met u Kayette, dat zie ik wel! Ik bid u, zeg mij wat het is?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik mankeer niets, Jan.
+
+</p>
+<p>Jan meende nu niet verder aan te mogen dringen.
+
+</p>
+<p>Toen zij zag hoe ongerust de arme jongen zich maakte, was Kayette op het punt hem alles te zeggen. Zij kon het bijna niet
+uitstaan dat zij iets voor hem geheim moest houden. Maar hij was driftig en onverschrokken van aard, zoodat het niet zeker
+was dat hij zich in tegenwoordigheid van Ortik en Kirschef zou kunnen inhouden. De minste onvoorzichtigheid kon voor graaf
+Narkine een groot gevaar doen ontstaan, zoodat Kayette het beter vond alles voor zich te houden.
+
+</p>
+<p>Na over alles goed nagedacht te hebben, besloot zij Cesar Cascabel zelven te vertellen wat zij vernomen had. Hiertoe was het
+echter noodig dat zij hem alleen te spreken kon krijgen en zoolang zij nog niet uit den bergpas waren, ging dit niet gemakkelijk
+want de twee russen mochten er niets van merken.
+
+</p>
+<p>Oogenblikkelijke haast bestond er trouwens niet, want de booswichten waren niet van plan iets te beginnen v&oacute;&oacute;r dat onze reizigers
+te Perm waren aangekomen. Zoo lang Cascabel en de andere reisgenooten hen op denzelfden voet bleven behandelen, konden zij
+niet vermoeden dat er iemand iets van hunne plannen wist. Toen Sergius vernam dat Ortik en Kirschef voornemens waren den tocht
+tot Perm mede te maken, had hij hun niet onduidelijk te kennen gegeven dat hem dit genoegen deed.
+
+</p>
+<p>Te zes uur &#8217;s morgens van den 7<sup>den</sup> juli stelde de <i>Schoone Zwerfster</i> zich weer in beweging. Een uur daarna kwamen zij aan de bronnen uit welke de Petchora ontspringt, naar welke rivier deze
+bergpas haren naam draagt. Zoodra zij buiten het gebergte treedt, <span class="pagenum">[<a id="pb169" href="#pb169">169</a>]</span>zwelt zij gaandeweg tot eene van de aanzienlijkste rivieren in noordelijk Rusland. Na eenen loop van dertienhonderd vijftig
+kilometer, stort zij zich in de Noordelijke IJszee.
+
+</p>
+<p>Op de hoogte waar zij zich bevonden was de Petchora echter nog maar een wilde bergstroom, die door een rotsachtig bed, langs
+denne-, berke- en lorkebosschen, zich den weg naar beneden baant. Zij hadden slechts den linkeroever te houden om van zelf
+het einde van den pas te bereiken, en wanneer zij een weinig voorzichtigheid gebruikten op de steilste hellingen, kon het
+dalen geen bijzondere moeielijkheid meer opleveren.
+
+</p>
+<p>Dien dag kon Kayette geen gelegenheid vinden om Cascabel onder vier oogen te spreken. Zooveel zij na kon gaan hielden de twee
+russen thans geen afzonderlijke gesprekken meer en verwijderden zij zich niet meer onder een of ander voorwendsel wanneer
+er rust gehouden werd. Het was duidelijk dat zij niets meer af te spreken hadden, dat hunne medeplichtigen reeds vooruit waren
+en zij er op rekenden elkander te Perm weder te zullen ontmoeten.
+
+</p>
+<p>Den volgenden dag maakten zij een flinken marsch. De weg werd gaandeweg breeder en gemakkelijker te berijden. Tusschen de
+steile oevers hoorden zij de Petchora in de diepte over hare steenen bedding bruischen. De bergpas werd minder wild en minder
+verlaten; zij kwamen enkele marskramers tegen, op reis naar Siberi&euml;, met hunne koopwaar op den rug en eenen met ijzer beslagen
+stok in de hand. Zij ontmoetten ook troepjes mijnwerkers, die uit de mijnen kwamen of er heen gingen, en wisselden eenen groet
+met deze lieden. Aan het einde eener vallei zagen zij hier en daar eene boerenwoning of een gehucht van enkele huizen. De
+hooge toppen van de Denejkin- en de Kontchakov-bergen vertoonden zich in het Zuiden.
+
+</p>
+<p>Na een rustigen nacht kwam de <i>Schoone Zwerfster</i> tegen den middag aan het uiteinde van den Petchora-pas. Eindelijk had dus onze karavaan het doel van haren tocht bereikt
+en bevond zij zich in Europa.
+
+</p>
+<p>Nog driehonderdvijftig wersten, niet meer dan een honderdtal mijlen, en de stad Perm zou&#8212;zooals Cascabel zeide&#8212;&#8220;een huis en
+een gezin m&eacute;&eacute;r binnen hare muren bevatten&#8221;.
+
+</p>
+<p>&#8212;Oef! voegde hij er met een zucht van verlichting bij, ik ben toch blij dat wij dat reisje achter den rug hebben! Heb ik nu
+geen gelijk gehad? Wij zien alweder dat alle wegen naar Rome leiden. Wij zijn aan den verkeerden kant in Europa gekomen, dat
+is al. Maar wat komt het er op aan? Nog eene korte poos en wij zijn in Frankrijk!
+<span class="pagenum">[<a id="pb170" href="#pb170">170</a>]</span></p>
+<p>Het scheelde niet veel of de levenslustige man had staande gehouden dat hij de Normandische lucht al inademde en hij aan den
+voet van het Oeral-gebergte, de zeelucht reeds begon te ruiken.
+
+</p>
+<p>Aan het einde van den bergpas stond een dorpje van een vijftigtal huizen en een honderd of wat inwoners.
+
+</p>
+<p>Zij besloten hier tot den volgenden dag te blijven en er hunnen voorraad meel, vet, thee en suiker aan te vullen.
+
+</p>
+<p>Sergius en Jan maakten ook terstond van de gelegenheid gebruik om kruit en lood en andere benoodigdheden voor de vuurwapens
+aanteschaffen.
+
+</p>
+<p>Zoodra zij hierin geslaagd waren, gingen zij op weg.
+
+</p>
+<p>&#8212;Vooruit vriend Jan! riep Sergius. Er zal hier wel iets te jagen vallen en wij zullen niet platzak thuis komen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zooals gij wilt, antwoordde Jan, meer omdat het hem gevraagd werd dan uit eigen liefhebberij.
+
+</p>
+<p>De arme jongen had geene gedachte voor iets anders dan voor de op handen zijnde scheiding. Hij had nergens lust in.
+
+</p>
+<p>&#8212;Gaat gij met ons mede, Ortik? vroeg Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;Gaarne, antwoordde de matroos.
+
+</p>
+<p>&#8212;Als gij uw best doet om wat goeds medetebrengen, riep moeder Cascabel hen na, dan zal ik voor een lekker maal zorgen.
+
+</p>
+<p>Het was pas twee uren en de jagers hadden dus nog een goeden dag v&oacute;&oacute;r zich. Het gehucht lag omringd van wouden en uitgestrekte
+vlakten, en het zou wel een wonder zijn als er hier niet een goed jachtveld te vinden was.
+
+</p>
+<p>Sergius, Jan en Ortik verwijderden zich. Kirschef en Kruidnagel waren met de rendieren bezig. De beesten moesten in een weiland
+onder de boomen gebracht worden, waar zij konden grazen en uitrusten.
+
+</p>
+<p>Cornelia was intusschen in den wagen gegaan, waar altijd het een of ander schoontemaken viel. De anderen hoorden haar roepen:
+
+</p>
+<p>&#8212;Napoleona, waar zit ge?
+
+</p>
+<p>&#8212;Hier ben ik, moeder.
+
+</p>
+<p>&#8212;Is Kayette daar ook?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik zal dadelijk komen, juffrouw Cascabel.
+
+</p>
+<p>Dat was echter eene gelegenheid die zij niet voorbij wilde laten gaan om met Cascabel ongestoord te kunnen praten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer Cascabel, begon zij.....
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat is er Kwakkeltje?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik zou u gaarne eens willen spreken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wel zoo. Nu spreek maar op!
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja maar, heel in vertrouwen......
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb171" href="#pb171">171</a>]</span></p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p171.jpg" alt="De rendieren moesten in een weiland gebracht worden. (Zie blz. 170.)" width="504" height="720"><p class="figureHead">De rendieren moesten in een weiland gebracht worden. (Zie blz. <a href="#pb170" class="pageref">170</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb172" href="#pb172">172</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Zoo, is het zulk een geheim?
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zou het Kwakkeltje willen? dacht Cesar bij zich zelf, Zou zij mij misschien iets te zeggen hebben over mijn armen Jan?
+
+</p>
+<p>Zij gingen samen een klein eind buiten het dorp, terwijl Cornelia in den wagen aan het werk toog.
+
+</p>
+<p>&#8212;Welnu meisjelief, begon Cascabel weder, wat hebt gij mij te vertellen en wat is er voor een verschrikkelijk geheim?
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer Cascabel, antwoordde Kayette, sedert drie dagen wilde ik een gesprek met u hebben, maar niemand mocht ons kunnen
+beluisteren of zelfs er iets van merken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het is dus iets heel gewichtigs dat gij mij hebt medetedeelen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer Cascabel, ik weet dat mijnheer Sergius eigenlijk graaf Narkine heet.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zegt ge daar? Graaf Narkine? Wel zoo, en hoe zijt ge daar achter gekomen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik heb het gehoord van lieden die u beluisterd hebben toen ge met mijnheer Sergius te Mouji op eenen avond in gesprek waart.
+
+</p>
+<p>&#8212;Is het mogelijk!
+
+</p>
+<p>&#8212;Die lieden heb ik op mijne beurt beluisterd terwijl zij samen over graaf Narkine aan &#8217;t praten waren. Maar zij weten daar
+niets van.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wie waren dat dan?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ortik en Kirschef.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zoo! Weten die het dus ook?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja mijnheer Cascabel, zij zijn van alles op de hoogte. Zij weten dat mijnheer Sergius een staatkundig veroordeelde is, die
+in het geheim naar Rusland terugkeert om zijnen vader, prins Narkine optezoeken.
+
+</p>
+<p>Cascabel stond, vreemd te kijken over hetgeen Kayette hem vertelde. Een tijdlang bleef hij sprakeloos, maar na eene poos nagedacht
+te hebben, hernam hij:
+
+</p>
+<p>&#8212;Het spijt mij wel dat Ortik en Kirschef dit geheim ontdekt hebben, maar nu zij er bij toeval achter gekomen zijn, zullen
+zij het zeker niet verklappen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zij zijn het niet bij toeval te weten gekomen, antwoordde Kayette, en zijn stellig voornemens het te verklappen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat geloof ik niet. Het zijn een paar brave zeelui!
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer Cascabel, begon het meisje weder, graaf Narkine bevindt zich in het grootste gevaar.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zegt ge daar?
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p173.jpg" alt="Mijnheer Cascabel, graaf Narkine bevindt zich in het grootste gevaar. (Zie blz. 172.)" width="504" height="720"><p class="figureHead">Mijnheer <span class="corr" id="xd0e4017" title="Bron: Cascabal">Cascabel</span>, graaf Narkine bevindt zich in het grootste gevaar. (Zie blz. <a href="#pb172" class="pageref">172</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>&#8212;Ortik en Kirschef zijn twee boosdoeners, die bij de rooversbende van Karnof in Amerika geweest zijn. Zij beiden hebben graaf
+Narkine op de Alaskische grens reeds naar het leven gestaan. Toen dit <span class="pagenum">[<a id="pb174" href="#pb174">174</a>]</span>mislukt was, zijn zij te Port-Clarence scheep gegaan om naar de Siberische kust overtesteken, maar op de Liakhoff-eilanden
+terecht gekomen, waar wij hen aangetroffen hebben. Zij weten dat graaf Narkine zijn leven op het spel zet door in Rusland
+terug te komen; zij willen hem dus een gedeelte van zijn fortuin afpersen, en als hij weigert, verraden zij hem. Gebeurt dat,
+dan is mijnheer Sergius verloren en gij zelf misschien ook!
+
+</p>
+<p>Cascabel was niet in staat een woord uittebrengen. Kayette vertelde hem nu uitvoerig hoe het kwam dat zij de twee matrozen
+van den aanvang af niet goed vertrouwd had. Zij had de stem van Kirschef wel degelijk m&eacute;&eacute;r gehoord; thans herinnerde zij het
+zich, het was dien nacht op de grens van Alaska, toen de twee roovers graaf Narkine en zijnen bediende overvielen, zonder
+toen nog te weten dat hij een russisch edelman was, die in Amerika eene schuilplaats gezocht had. Nu echter, een nacht of
+wat geleden, had Kayette hen beide, terwijl zij samen de wacht hielden bij den wagen, met een vreemden man zien heengaan.
+Zij was hen nageloopen en had het gesprek, dat zij met zeven hunner vroegere makkers voerden, afgeluisterd. Zij was nu op
+de hoogte van alles wat Ortik in zijn schild voerde. Hij had met opzet de <i>Schoone Zwerfster</i> door den Petchora-pas geleid omdat hij overtuigd was daar andere bandieten te zullen aantreffen, en hij zou er niet tegen
+opgezien hebben mijnheer Sergius en de geheele familie Cascabel te vermoorden. Maar sedert hij vernomen had dat mijnheer Sergius
+niemand anders was dan graaf Narkine, had hij begrepen dat het voordeeliger zou zijn hem te dwingen om eene groote som gelds
+te betalen, teneinde niet aan de russische politie te worden verraden. Daarmede wilde Ortik echter wachten tot zij te Perm
+zouden zijn; hij noch Kirschef zouden zich met de zaak bemoeien teneinde hunne handen geheel vrij te hebben indien dit plan
+mislukken mocht. De andere roovers zouden mijnheer Sergius schriftelijk doen weten dat zij hem voor dringende zaken noodzakelijk
+spreken moesten.
+
+</p>
+<p>Het kostte Cascabel niet weinig moeite zijne verontwaardiging te bedwingen terwijl Kayette dit verhaal deed. Zulke schavuiten,
+die hij op allerlei manieren geholpen, die hij uit de handen der wilden verlost, te eten gegeven en in hun land gebracht had!
+Nu, dat was een mooi paar onderdanen dat hij zijne majesteit den Czaar terug kwam brengen! Waren het nog engelschen geweest!
+Een paar gauwdieven meer of minder kwamen er voor Engeland niet op aan. Zulke ellendelingen! zulke gemeene bedriegers!
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar wat denkt gij nu te beginnen, mijnheer Cascabel? vroeg Kayette.
+<span class="pagenum">[<a id="pb175" href="#pb175">175</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Wat ik beginnen ga, Kwakkeltje? Wel, dat is heel eenvoudig. Bij de eerste kozakkenpost de beste die wij tegenkomen, vertel
+ik wie Ortik en Kirschef zijn, en dan worden ze allebei opgehangen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Gij zult u nog wel eens bedenken, mijnheer Cascabel, hernam het meisje. Dat zult gij zeker niet doen.
+
+</p>
+<p>&#8212;En waarom niet?
+
+</p>
+<p>&#8212;Omdat Ortik en Kirschef dan dadelijk graaf Narkine zullen verraden, en meteen degenen die hem behulpzaam zijn geweest om
+naar Rusland terugtekeeren, aan de politie zullen overleveren.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat ons aangaat, wat kan mij dat schelen? riep Cascabel uit. Als het ons alleen betrof! Maar met mijnheer Sergius is het
+een ander geval. Gij hebt gelijk Kayette, wij moeten iets anders bedenken.
+
+</p>
+<p>Hij was zeer opgewonden en blijkbaar niet dadelijk in staat zijn gedachten te verzamelen. Hij liep eenige oogenblikken op
+en neder en sloeg zich voor het hoofd om er een plan uit te halen. Toen bleef hij weder voor Kayette staan.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hebt gij mij niet gezegd, vroeg hij, dat het Ortik&#8217;s plan was te wachten tot wij te Perm zijn en daar met die andere schurken
+te handelen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja mijnheer Cascabel, hij heeft hun uitdrukkelijk aanbevolen, v&oacute;&oacute;r dien tijd niets te ondernemen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is een hard geval, barstte Cascabel uit, een heel hard geval! Met zulke schavuiten samen te moeten reizen tot Perm toe,
+met hen te moeten praten en een vriendelijk gezicht tegen hen te moeten zetten! De duivel mag mij halen als ik geen lust heb
+hen bij den kraag te pakken en hen te pletter te slaan... zoo!... zoo!
+
+</p>
+<p>En met zijne krachtige handen zwaaide hij en sloeg die op elkaar, alsof hij Ortik en Kirschef te pakken had en hen tegen elkaar
+sloeg, als de bekkens op eene turksche trom.
+
+</p>
+<p>&#8212;Gij moet toch doen alsof gij er niets van weet, mijnheer Cascabel, hernam Kayette, en hen niets laten merken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zeker, zeker meisje.
+
+</p>
+<p>&#8212;Alleen zou ik willen weten of gij het raadzaam acht, mijnheer Sergius op de hoogte te brengen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat geloof ik niet, antwoordde Cascabel. Het lijkt mij verstandiger als wij alles v&oacute;&oacute;r ons houden, want wat zou mijnheer
+Sergius er aan kunnen doen? Het is mijn plicht voor zijne veiligheid te waken en dat zal ik doen ook. Bovendien weet ik vooruit
+waar hij het eerst op bedacht zou zijn. Uit vrees van ons aan grooter gevaren bloot te stellen, zou hij in staat wezen terstond
+zijn eigen weg te gaan en ons alleen te laten trekken. In dat geval ware hij <span class="pagenum">[<a id="pb176" href="#pb176">176</a>]</span>naar alle waarschijnlijkheid verloren en wij moeten er hem dus in het geheel niet over spreken.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar zult gij Jan er ook niets van zeggen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Waar denkt gij aan Kayette? Jan is veel te driftig, hij zou zich in tegenwoordigheid van die twee gemeene schurken geen oogenblik
+in kunnen houden. Hij is niet zoo&#8217;n bedaarde man als zijn vader en hij zou bij de eerste gelegenheid de beste laten merken
+dat hij alles wist. Neen, Jan mag er evenmin iets van weten als mijnheer Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;En juffrouw Cascabel? Moet die ook niet op de hoogte gebracht worden? vroeg Kayette weder.
+
+</p>
+<p>&#8212;Cornelia? Ja, dat is heel iets anders. Dat is eene heel bijzondere vrouw: die is altijd in staat om een goeden raad te geven
+en als het er op aankomt, ook een stevige hand uit te steken. Voor haar heb ik nog nooit iets geheim gehouden en bovendien
+weet zij even goed als ik dat mijnheer Sergius eigenlijk graaf Narkine heet.
+
+</p>
+<p>&#8212;Juffrouw Cascabel moet het dus weten?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, met haar zal ik alles overleggen. Aan eene vrouw als zij kan men het gewichtigste staatsgeheim toevertrouwen. Zij zou
+het niet verklappen al dreigden zij haar hare tong aftesnijden en dat is toch wel het ergste wat eene vrouw kan overkomen!
+Zeker, zeker, ik zal er met haar over praten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Laat ons dan nu naar de <i>Schoone Zwerfster</i> terugkeeren, hernam Kayette. Niemand mag er iets van merken dat wij samen gesproken hebben.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ge hebt volkomen gelijk, Kwakkeltje, ge hebt gelijk, zooals altijd.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar mijnheer Cascabel, pas vooral op dat ge aan Ortik en aan Kirschef niets merken laat....
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat zal niet gemakkelijk gaan, maar wees maar niet ongerust, ik zal hen honing om den mond smeren. Zulke bandieten! Het is
+toch wat te zeggen, dat wij nog zoo&#8217;n tijd met hen in aanraking moeten blijven! Dat is dus de reden waarom zij mij verteld
+hebben dat zij ons de eer zullen aandoen van met ons mede te reizen tot Perm, en dat zij eerst van daar den tocht naar Riga
+zullen aanvangen. Zulke smeerlappen! De ergste schavuiten die er ooit geweest zijn, konden zich niet gemeener aanstellen!
+
+</p>
+<p>Deze gedachte maakte Cascabel z&oacute;&oacute; woedend, dat hij al de boosdoeners, die hij in zijn leven ooit had hooren noemen, begon
+op te tellen: Papavoine, Lacenaire, Tropmann......
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar mijnheer Cascabel, viel Kayette hem in de rede, als d&agrave;t nu de manier is om u in bedwang te houden.....
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen, neen, Kwakkeltje, wees maar niet bang. Dat heeft mij <span class="pagenum">[<a id="pb177" href="#pb177">177</a>]</span>lucht gegeven, want ik zou er anders in gestikt zijn. Ik had een gevoel alsof ik gewurgd werd, maar nu zal ik kalm worden.
+Ik ben al bedaard. Laat ons nu naar de <i>Schoone Zwerfster</i> teruggaan. Zulke hondsvotten!
+
+</p>
+<p>Zij keerden samen naar het dorp terug, maar praatten verder over niets. Er was dan ook stof genoeg om eene poos over na te
+denken. Dat zulk eene wonderbaarlijke reis als zij gedaan hadden, nu die zoo goed als afgeloopen was, nog mislukken moest
+door zulk eene onvoorziene teleurstelling!
+
+</p>
+<p>Zij waren al in de nabijheid van den wagen, toen Cascabel staan bleef.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zeg eens, Kayette, begon hij.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat is er, mijnheer Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Alles wel beschouwd, zal ik Cornelia toch ook niets vertellen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Waarom niet?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, hoe zal ik u dat uitleggen? Ziet ge, ik heb in het algemeen opgemerkt dat eene vrouw het best in staat is een geheim
+voor zich te houden als zij er in het geheel niets van weet. Daarom moet alles maar tusschen ons twee&euml;n blijven.
+
+</p>
+<p>Kayette begaf zich naar binnen om moeder Cascabel in het huishouden te helpen. Zij kwamen Kirschef voorbij en Cesar knikte
+hem vriendschappelijk toe, maar bij zichzelf dacht hij:
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat heeft die kerel een schelmengezicht!
+
+</p>
+<p>Twee uren later kwamen de jagers terug en nu was de beurt aan Ortik, die met een prachtig hert op zijne schouders kwam aandragen,
+om in de hartelijkste bewoordingen door Cascabel welkom geheeten te worden.
+
+</p>
+<p>Sergius en Jan hadden bovendien nog twee hazen en eenige koppels patrijzen geschoten, zoodat Cornelia in staat was een waar
+feestmaal aan te richten, waar haar echtgenoot zich terdege aan te goed deed. Die man was inderdaad ondoorgrondelijk. Hij
+liet niets merken van hetgeen er in hem omging en het was hem in het geheel niet aan te zien dat hij wist dat er twee moordenaars
+met hem aan tafel zaten, twee spitsboeven die niets minder in hun schild voerden dan hem en zijn geheele gezin te vermoorden.
+Hij was zelfs opgeruimder dan anders en wilde dat al de anderen in zijne vroolijke stemming zouden deelen; hij liet Kruidnagel
+eene fijne flesch opentrekken en hij dronk op hunne behouden terugkomst in Europa en op hunne spoedige aankomst in Frankrijk.
+
+</p>
+<p>Den volgenden ochtend, den 10<sup>den</sup> Juli, werd de reis naar Perm voortgezet. Toen zij den bergpas uit waren, liet het zich aanzien dat de tocht verder zonder
+moeilijkheden en zonder buitengewone <span class="pagenum">[<a id="pb178" href="#pb178">178</a>]</span>avonturen volbracht zou worden. De <i>Schoone Zwerfster</i> hield den rechteroever van de Vischera, welke rivier langs den voet van het Oeral-gebergte stroomt. Den geheelen weg langs
+vonden zij stadjes, dorpen en alleenstaande boerenplaatsen, met vriendelijke menschen die hen goed ontvingen. Er was wild
+in overvloed en het weder, hoewel het zeer warm was, werd door een koelen wind uit het noordoosten opgefrischt. De rendieren
+stapten wakker voort, maar Sergius had bovendien in het laatste dorp een span paarden gekocht, die nu hielpen trekken, zoodat
+er bijna tien mijlen daags werden afgelegd.
+
+</p>
+<p>Het was waarlijk een feestelijke intocht dien de karavaan op het grondgebied van het oude Europa deed, en er zou geen wolkje
+aan den hemel van Cascabel&#8217;s geluk te zien geweest zijn indien hij geen twee struikroovers bij zich gehad had.
+
+</p>
+<p>&#8212;En dan volgt die andere rooverbende ons nog op de hielen als jakhalzen achter eene karavaan, dacht hij bij zichzelf. Komaan
+Cesar Cascabel, gij moet weer eens toonen wat gij kunt en die schelmen er in laten loopen!
+
+</p>
+<p>Het was intusschen maar jammer dat het zoo voortreffelijk uitgevoerde reisplan op deze manier weder geheel bedorven dreigde
+te worden. Cascabel&#8217;s papieren waren nu volkomen in orde, Sergius maakte deel van den troep uit en de russische politiebeambten
+lieten hem zonder aanmerkingen door. Eenmaal te Perm aangekomen, zou hij alle gelegenheid hebben om, zoo dikwijls hij verkoos,
+naar het kasteel Walska te gaan, vervolgens zou hij, na zijnen vader weergezien en eenige dagen bij hem doorgebracht te hebben,
+zonder eenig bezwaar als kunstenmaker heel Rusland kunnen doortrekken en zich naar Frankrijk begeven, waar hij volkomen veilig
+zou wezen. Dan was er dus geen sprake van afscheid nemen en Kayette zoowel als hij konden bij de Cascabels blijven. Wie weet
+of er dan ook niet een middel te vinden ware geweest om den armen Jan gelukkig te maken. Waarlijk, de galg was nog te goed
+voor de booswichten die dit wel overlegde plan in duigen deden vallen! Als Cascabel daaraan dacht, dan gaf hij somtijds zijn
+gemoed lucht in verwenschingen, waar niemand, die niet in het geheim was, iets van begreep.
+
+</p>
+<p>Cornelia vroeg hem dan ook eens:
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat scheelt er toch aan, Cesar, dat gij zoo te keer gaat?
+
+</p>
+<p>&#8212;Mij scheelt niets, was zijn antwoord.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar gij stelt u aan als een dolleman.....
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik stel mij aan als een dolleman, Cornelia, omdat ik anders werkelijk dol zou worden.
+<span class="pagenum">[<a id="pb179" href="#pb179">179</a>]</span></p>
+<p>De wakkere vrouw wist niet wat zij van haren man denken moest.
+
+</p>
+<p>Er gingen weder vier dagen voorbij. De <i>Schoone Zwerfster</i> had een zestigtal mijlen achter den rug sedert zij het Oeral-gebergte verlaten hadden, en maakte nu in het stadje Solikamsk
+halt.
+
+</p>
+<p>De rooverbende, waar Ortik zijne afspraak mede gemaakt had, was hier zeker reeds v&oacute;&oacute;r de karavaan aangekomen, maar hij en
+Kirschef deden geene moeite om met de anderen in aanraking te komen.
+
+</p>
+<p>Intusschen bevonden Rostof en zijne maats zich werkelijk in de stad. Zij waren voornemens dienzelfden nacht verder te gaan.
+Perm lag nog een mijl of zestig meer naar het Westen. Eenmaal daar aangekomen, konden zij hun misdadigen toeleg uitvoeren.
+
+</p>
+<p>Den volgenden ochtend vroeg verlieten de Cascabels het stadje Solikamsk en den 17<sup>den</sup> Juli trokken zij de Koswa-rivier in de veerpont over. Over drie dagen rekenden zij, als er niets tusschen beide kwam, te
+Perm te zullen aankomen en daar hunne voorstellingen aantevangen, teneinde die op de kermis te Nisjni later voort te zetten.
+Dit behoorde tot het programma der merkwaardige &#8220;kunstreis,&#8221; die zij bezig waren te doen.
+
+</p>
+<p>Sergius verblijdde zich mede in het vooruitzicht dat hij spoedig het kasteel Walska, de plek zijner geboorte, terug zou zien,
+maar eene verklaarbare ongerustheid vermengde zich met zijne blijdschap en wanneer hij met Cascabel over de toekomst sprak,
+maakte hij van zijne bezorgdheid geen geheim. Sedert vele jaren had hij niet dan ongeregeld bericht van zijnen vader ontvangen
+en nu sedert dertien maanden, zoolang zijne avontuurlijke reis van de grens van Alaska naar Europa geduurd had, had hij niets
+meer van hem vernomen. Hoogbejaard als de prins was, bestond er maar al te veel kans dat zijn zoon hem misschien niet meer
+terug zou zien.
+
+</p>
+<p>Daar wilde Cesar Cascabel echter niet van hooren.
+
+</p>
+<p>&#8212;Komaan, mijnheer Sergius, zeide hij, maak u daar nu niet ongerust over. Prins Narkine is zoo gezond als gij en ik, daar sta
+ik voor in! Gij weet dat ik best voor waarzegger zou kunnen spelen, want de toekomst is evenmin voor mij verborgen als het
+verleden. Uw vader is in blakenden welstand en over weinige dagen zult gij hem terugzien.
+
+</p>
+<p>Cascabel was hiervan zoo vast overtuigd dat hij er op had durven zweren, indien de plannen van Ortik en die andere booswichten
+hem niet in den weg gezeten hadden.
+
+</p>
+<p>Daarom bromde hij bij zichzelf:
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik ben niet valsch van natuur, maar als ik dien schavuit tusschen mijne tanden kon stuk scheuren, zou ik het doen, en ik
+zou ook nog mijn best doen dat het niet te spoedig afgeloopen was!
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb180" href="#pb180">180</a>]</span>
+</p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p180.jpg" alt="Rostof schreef den brief aan Sergius. (Zie blz. 181.)" width="509" height="720"><p class="figureHead">Rostof schreef den brief aan Sergius. (Zie blz. <a href="#pb181" class="pageref">181</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb181" href="#pb181">181</a>]</span></p>
+<p>Naarmate de <i>Schoone Zwerfster</i> dichter bij Perm kwam, werd intusschen de ongerustheid van Kayette grooter. Wat zou Cascabel beginnen? Hoe zou het hem mogelijk
+wezen Ortik&#8217;s plannen te verijdelen zonder de veiligheid van Sergius in de waagschaal te stellen? Zij wist geen antwoord op
+die vragen te bedenken en kon hare bezorgdheid niet voor de anderen verborgen houden, zoodat Jan, die wel bespeurde hoe angstig
+en gejaagd zij was, maar er de reden niet van doorgrondde, er heelemaal door van streek raakte.
+
+</p>
+<p>In den ochtend van den 20<sup>sten</sup> juli trokken zij de Kama-rivier over en omstreeks vijf uren in den namiddag hielden zij hunnen intocht op de groote markt
+te Perm. Daar werden alle beschikkingen gemaakt om er verscheidene dagen te vertoeven.
+
+</p>
+<p>Ortik haastte zich zijne maats kennis te geven van hunne aankomst. Een uur later had hij eenen brief van Rostof in handen,
+waarin Sergius verzocht werd wegens dringende aangelegenheden in eene afgelegen herberg te komen. Die brief moest zoo spoedig
+mogelijk overhandigd worden. Mislukte dit middel, dan zouden zij het op eene andere manier aanleggen.
+
+</p>
+<p>Tegen het vallen van den avond echter, toen de brief aan de <i>Schoone Zwerfster</i> bezorgd werd, bevond Sergius zich reeds op weg naar het kasteel Walska. Cascabel nam de boodschap aan en hield zich alsof
+hij er zeer verwonderd over was. Hij beloofde dat hij den brief aan Sergius zou overhandigen en sprak er verder met niemand
+over.
+
+</p>
+<p>Het beviel Ortik maar half dat Sergius niet meer in den wagen was, want hij had zijne poging om hem in den strik te laten
+loopen liever gedaan v&oacute;&oacute;r dat de banneling zijnen vader terug gezien had. Maar hij liet niets van zijne teleurstelling merken
+en toen hij met de anderen aan den avondmaaltijd plaats nam, vroeg hij alleen:
+
+</p>
+<p>&#8212;Is mijnheer Sergius niet thuis?
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen, antwoordde Cascabel. Hij is de stad ingegaan om het noodige af te spreken met de stedelijke beambten voor de voorstellingen
+die wij hier willen geven.
+
+</p>
+<p>&#8212;Zoo, en wanneer zou hij terug komen?
+
+</p>
+<p>&#8212;In den loop van den avond, denk ik.
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb182" href="#pb182">182</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch13" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XIII.</h2>
+<h2 class="normal">Een lange dag.</h2>
+<p>Het gouvernement Perm strekt zich uit aan beide kanten van het Oeral-gebergte: het staat met eenen voet als het ware in Azi&euml;
+en met den anderen in Europa. Het wordt begrensd door het gouvernement Vologdia in het Noord-Westen, door het gouvernement
+Tobolsk in het Oosten, door het gouvernement Viatka in het Westen en door het gouvernement Orenburg in het Zuiden. Tengevolge
+dezer ligging vertoont de bevolking een zonderling mengsel van aziatische en europeesche volkenrassen.
+
+</p>
+<p>Perm, de hoofdstad, met eene bevolking van zes duizend inwoners, ligt aan de Kama en is eene belangrijke handelsplaats, in
+metalen vooral. Tot korten tijd v&oacute;&oacute;r het begin der 18e eeuw was het een onbeduidend gehucht, maar in 1723 werd er eene kopermijn
+in de nabijheid ontdekt, die eene bron van welvaart werd, en in 1781 werd het dorp tot eene stad verheven.
+
+</p>
+<p>Intusschen verdient de plaats nog nauwelijks dien naam. Men vindt er geen gebouwen van eenige beteekenis, de straten zijn
+meerendeels nauw en smerig; de huizen zijn over het algemeen ongeriefelijk en wat de logementen aangaat, heeft nog nooit een
+reiziger in dat opzicht den lof van Perm gezongen.
+
+</p>
+<p>Hoe de stad er uitzag, was echter de familie Cascabel tamelijk onverschillig. Zij had immers haar huis op wielen, dat haar
+beter <span class="pagenum">[<a id="pb183" href="#pb183">183</a>]</span>aanstond dan het prachtigste logement en dat zij niet had willen verruilen voor het hotel St. Nikolas te New York of voor
+het Hotel Continental te Parijs.
+
+</p>
+<p>&#8212;Denk eens aan, blufte Cesar Cascabel. Onze <i>Schoone Zwerfster</i> is heelemaal van Sacramento naar Perm gekomen. Dat is geen kleinigheid, zou ik denken? Welk hotel in Parijs, in Londen, in
+Weenen of in New York is ooit daartoe in staat geweest?
+
+</p>
+<p>Dat was een argument, waar geen mensch ter wereld iets tegen had kunnen inbrengen.
+
+</p>
+<p>Dien dag was de stad Perm dus een &#8220;huis&#8221; rijker geworden, dat eene plaats op de groote markt had ingenomen, met toestemming
+van den burgerlijken gouverneur, wiens waardigheid overeenkomt met die van hoofd eener provincie of van een departement in
+andere landen. Deze hooggeplaatste beambte had de papieren van de familie Cascabel nagezien, en er niets verdachts aan opgemerkt.
+
+</p>
+<p>De <i>Schoone Zwerfster</i> had terstond bij hare aankomst niet weinig de nieuwsgierigheid gaande gemaakt. Een reiswagen, bespannen met eene kudde rendieren,
+komende uit het hart van Amerika en met eenen troep fransche kunstenmakers er in, zoo iets had nog nooit iemand beleefd. De
+slimme directeur begreep terstond dat hij van deze omstandigheden een voordeelig gebruik moest maken.
+
+</p>
+<p>De kermis te Perm was juist in vollen gang en zou nog verscheidene dagen duren. Zonder eenigen twijfel viel er dus geld te
+verdienen. Maar dat was ook noodzakelijk, want hier te Perm en later te Nisjni moesten zij het vereischte geld zien bijeen
+te krijgen om de reis naar Frankrijk voort te zetten. Daar eenmaal aangekomen, zouden zij hun verdere lot maar weder aan Gods
+goedheid toevertrouwen, die hen trouwens nog nooit bedrogen had doen uitkomen.
+
+</p>
+<p>Den volgenden dag, bij het krieken van den ochtend, toog ieder dus aan het werk. Jan, Sander, Kruidnagel en de twee matrozen
+hielden zich ijverig bezig met de toebereidselen voor de groote voorstelling. Sergius was nog niet terug, niettegenstaande
+hij beloofd had spoedig te komen, hetgeen Ortik alles behalve aanstond en waarover ook Cascabel zich eenigszins ongerust begon
+te maken.
+
+</p>
+<p>Zoodra zij aangekomen waren was de voorstelling aangekondigd door middel van een aanplakbiljet, dat Sergius opgesteld had
+en waarop met groote, sierlijke letters het volgende te lezen stond:
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb184" href="#pb184">184</a>]</span>
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p184.jpg" alt="Aanplakbiljet van de familie Cascabel. (Zie blz. 195.)" width="494" height="720"><p class="figureHead">Aanplakbiljet van de familie Cascabel. (Zie blz. <a href="#pb195" class="pageref">195</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb185" href="#pb185">185</a>]</span>
+</p>
+<div class="blockquote">
+<p class="aligncenter">DE FAMILIE CASCABEL.
+
+</p>
+<p class="aligncenter">FRANSCHE KUNSTENAARS. PAS AANGEKOMEN UIT AMERIKA.
+
+</p>
+<p class="aligncenter"><i>Gymnastiek, groote toeren op de gespannen en de slappe koord,
+equilibristen, athleten, dansers en danseressen</i>.
+
+</p>
+<p class="aligncenter">De heer CASCABEL, eerste athleet in alle vakken.
+
+</p>
+<p class="aligncenter">Mevrouw CASCABEL, de vrouwelijke Hercules, eerste prijs op
+den internationalen worstelstrijd te Chicago.
+
+</p>
+<p class="aligncenter">De heer JAN, equilibrist in alle vakken.
+
+</p>
+<p class="aligncenter">De heer SANDER, gymnastische toeren van allerlei aard.
+
+</p>
+<p class="aligncenter">De jongejuffrouw NAPOLEONA, eerste danseres in alle vakken.
+
+</p>
+<p class="aligncenter">De heer KRUIDNAGEL, eerste paljas in alle vakken.
+
+</p>
+<p class="aligncenter">JAKO, papegaai, in alle vakken.
+
+</p>
+<p class="aligncenter">JOHN BULL, aap, in alle vakken.
+
+</p>
+<p class="aligncenter">WAGRAM en MARENGO, geleerde honden, in alle vakken.
+
+
+</p>
+<p class="aligncenter">HET WONDER DER KUNST:
+
+</p>
+<p class="aligncenter">DE ROOVERS VAN HET ZWARTE WOUD,
+
+
+</p>
+<p class="aligncenter"><i>pantomime met bruiloft en huwelijk, verrassing en ontknooping. Met uitbundigen bijval drieduizend zeventig maal opgevoerd
+in alle steden van Europa en andere werelddeelen</i>.
+
+</p>
+<p class="aligncenter">MEN GELIEVE WEL ACHT TE GEVEN dat aangezien er in deze pantomime in het geheel niet gesproken, en het gesproken woord vervangen
+wordt door duidelijk verstaanbare gebaren, dit meesterstuk van dramatische kunst door iedereen genoten kan worden, zelfs door
+personen die aan ongeneeslijke doofheid lijden.
+
+</p>
+<p class="aligncenter">Teneinde het publiek niet lastig te vallen kan ieder zonder te betalen binnenkomen en zal het entreegeld voor elke plaats
+eerst opgehaald worden nadat alle toeschouwers gezeten zijn.
+
+</p>
+<p class="aligncenter"><i>Prijs op alle rangen</i>: 40 <i>Kopeken de persoon</i>.
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>In gewone omstandigheden gaf Cascabel zijne voorstellingen in de open lucht, waartoe er v&oacute;&oacute;r de <i>Schoone Zwerfster</i> een zeil gespannen werd dat eene cirkelvormige ruimte omsloot. Toevallig echter stond er op de groote markt te Perm een houten
+circus, <span class="pagenum">[<a id="pb186" href="#pb186">186</a>]</span>waar anders paardrijders hunne vertooningen gaven. In bijzonder gaven staat bevond dit getimmerte zich niet, het had van weer
+en wind geleden en het dak boven de zitplaatsen was niet waterdicht; maar het zat nog stevig in elkaar en kon een paar honderd
+of misschien tweehonderd vijftig personen bevatten.
+
+</p>
+<p>Zooals het was vond Cascabel dit gebouw beter voor zijne vertooning geschikt dan zijne zeildoeksche tent; hij vroeg dus den
+burgemeester verlof om er gedurende zijn verblijf te Perm gebruik van te maken en dit verzoek werd met groote welwillendheid
+toegestaan.
+
+</p>
+<p>Om deze en andere redenen vond Cascabel de russen in het algemeen lieden waarmede hij heel goed om kon gaan, al maakten dan
+ook Ortik en andere bandieten van zijn slag deel van deze natie uit. Onder welk volk treft men geen gemeene sujetten aan?
+Wat het circus betreft, zeker zou dit door eene voorstelling van den troep van Cascabel niet onteerd worden; ook was er maar
+&eacute;&eacute;n ding dat den directeur van den troep speet, namelijk dat zijne Majesteit Czaar Alexander II zich niet bij toeval in de
+stad bevond want deze potentaat zou stellig niet verzuimd hebben voor de eerste representatie eenige plaatsen te nemen.
+
+</p>
+<p>Ook in een ander opzicht was Cesar niet volkomen op zijn gemak: hij vreesde namelijk dat zijn personeel in het dansen, duikelen,
+balanceeren en andere kunstverrichtingen een weinig achteruit gegaan zou zijn. Van het oogenblik af dat zij den tocht over
+het Oeralgebergte aangevangen hadden, waren er geen oefeningen meer gehouden, want ook nadat zij den bergpas door waren, was
+er niet van gekomen. Maar hij stelde zich gerust met de gedachte dat kunstenaars van den echten stempel, zooals de zijne,
+ieder oogenblik klaar moeten staan om het beste te geven wat zij kunnen.
+
+</p>
+<p>Eene repetitie van de pantomime was volkomen overbodig. Zij hadden die reeds ontelbare malen gespeeld zonder dat er een souffleur
+bij te pas kwam, en ieder wist wat hij te doen had.
+
+</p>
+<p>Intusschen liet Ortik niet onduidelijk merken hoe weinig het hem aanstond dat Sergius zooveel langer uitbleef dan hij gedacht
+had. Reeds den vorigen avond had de ontmoeting, waarbij de bandieten Sergius in den valstrik hadden willen laten loopen, plaats
+moeten hebben; daar was echter niets van kunnen komen en Ortik had aan de anderen doen weten dat de uitvoering van het plan
+vierentwintig uren uitgesteld moest worden. Hij begreep niet hoe het kwam dat Sergius nog niet terug was, niettegenstaande
+Cascabel hem reeds denzelfden avond verwacht had. Zou hij op het kasteel Walska gebleven zijn? Dit was het meest waarschijnlijk,
+want het stond vast <span class="pagenum">[<a id="pb187" href="#pb187">187</a>]</span>dat hij er heengegaan was. Ortik had zijn ongeduld niet zoo moeten laten blijken, maar de ongerustheid werd hem te sterk en
+hij vroeg aan Cascabel of deze niet eenig bericht ontvangen had.
+
+</p>
+<p>&#8212;Niet het minste, antwoordde Cesar.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar ik dacht dat gij mijnheer Sergius gisteravond reeds terug had gewacht.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat deed ik ook en ik kan niet anders denken dan dat hij de eene of andere verhindering gekregen heeft. Het zou erg jammer
+zijn indien hij onze eerste voorstelling niet bij kon wonen, want gij zult zien, Ortik, dat die prachtig wezen zal.
+
+</p>
+<p>Cascabel hield zich alsof hij zich in het geheel niet ongerust maakte, maar in den grond van zijn hart was dit alles behalve
+het geval.
+
+</p>
+<p>Den vorigen avond, v&oacute;&oacute;r dat Sergius naar het kasteel van zijnen vader vertrok, had hij hem beloofd dienzelfden nacht terug
+te komen. De afstand was maar zes wersten heen en even zooveel terug: dat had dus niets te beteekenen. Nu hij niet teruggekeerd
+was, bestonden er drie mogelijkheden: Sergius kon aangehouden zijn v&oacute;&oacute;r dat hij op het kasteel kwam; hij kon er gebleven zijn
+omdat hij zijnen vader in zulk eenen staat gevonden had dat hij hem niet weder verlaten kon; of hij was weder vertrokken en
+op den terugweg in handen der politie gevallen. Te veronderstellen dat de medeplichtigen van Ortik hem in eene hinderlaag
+gelokt hadden, was niet aantenemen, want, antwoordde Cascabel, toen Kayette hem vroeg of dit niet het geval kon zijn:
+
+</p>
+<p>&#8212;Die schavuit van een Ortik zou niet zoo blijkbaar ongerust geweest zijn indien er zoo iets gebeurd was. Waarom zou hij mij
+naar mijnheer Sergius gevraagd hebben indien zijne maats hem in hunne macht gehad hadden? O die schurk! Zoo lang ik hem niet
+met zijnen vriend Kirschef aan eene galg heb zien bengelen, zal er iets aan mijn geluk op deze wereld blijven ontbreken.
+
+</p>
+<p>Cascabel had dus moeite om de anderen niets van zijne bezorgdheid te laten merken, zoodat Cornelia, die ook niet over het
+uitblijven van Sergius op haar gemak was, het noodig vond tegen hem te zeggen:
+
+</p>
+<p>&#8212;Komaan Cesar, maak nu toch zoo&#8217;n opschudding niet! Gij moet toonen dat ge een verstandig man zijt.
+
+</p>
+<p>&#8212;Iemand is niet verstandiger dan hij zijn kan Cornelia, en ieder redeneert naarmate hij eene zaak inziet. E&eacute;n ding is zeker:
+mijnheer Sergius had reeds lang weder hier kunnen zijn, en wij kijken nog altijd naar hem uit.
+
+</p>
+<p>&#8212;Nu ja Cesar, maar niemand vermoedt immers dat hij graaf Narkine is.
+<span class="pagenum">[<a id="pb188" href="#pb188">188</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Neen, dat is zoo... ten minste...
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat wilt ge zeggen met uw ten minste? Gaat ge nu praten evenals Kruidnagel? Wat bedoelt ge daarme&ecirc;? Er is niemand anders
+dan gij en ik die weten wie mijnheer Sergius is. Denkt ge soms dat ik dat aan iemand verteld heb?
+
+</p>
+<p>&#8212;De hemel beware mij Cornelia! En ik evenmin.
+
+</p>
+<p>&#8212;Welnu, wat kan er dan gebeurd zijn?
+
+</p>
+<p>&#8212;Er kan gebeurd zijn dat er zich te Perm lieden bevinden die graaf Narkine vroeger gekend hebben en hem nu herkennen. Zij
+zullen het immers al iets ongewoons vinden dat er een rus bij onzen troep is. Kortom Cornelia, het is mogelijk dat ik mij
+de dingen erger voorstel dan ze zijn, maar ik houd zooveel van mijnheer Sergius dat ik niet kan nalaten mij ongerust over
+hem te maken. Daarom kan ik ook niet kalm blijven zitten en ben ik voortdurend in beweging.
+
+</p>
+<p>&#8212;Pas dan maar op, Cesar, dat gij zelf geen aanleiding geeft tot kwade vermoedens, waarschuwde Cornelia zeer terecht. Maak
+geen slapende honden wakker en loop niet met onvoorzichtige vragen bij allerlei menschen rond. Ik vind het ook onaangenaam
+dat mijnheer Sergius niet terugkomt en wilde wel dat hij reeds hier was, maar ik denk niet aanstonds het ergste en houd het
+er eerder voor dat hij op het kasteel Walska bij zijnen vader, prins Narkine, gebleven zal zijn. Op klaarlichten dag durft
+hij niet terug te komen, dat is dood natuurlijk; maar van avond of van nacht zullen wij hem wel zien opdagen. Doe dus geen
+domme streken Cesar; maar houd u bedaard en denk er liever om dat ge weer spoedig zult moeten optreden in de rol van Fracassar,
+waarmede gij zoo dikwijls zulk eenen schat van lauweren ingeoogst hebt.
+
+</p>
+<p>Het gezonde verstand van deze kloeke vrouw bleek weder duidelijk uit die woorden, en het was bijna onbegrijpelijk dat haar
+man haar niet van alles op de hoogte bracht; maar toch was het misschien beter dat hij zijn mond bleef houden. Cornelia was,
+bij al haar kloekheid, toch kort aangebonden, en indien zij geweten had wat Ortik en Kirschef in hun schild voerden en op
+het punt stonden uit te voeren, wie weet of zij zich dan wel bedaard had kunnen houden.
+
+</p>
+<p>Cascabel trad dus niet in verdere uitleggingen en ging naar het circus om een oog te laten gaan over de toebereidselen die
+daar gemaakt werden. Ook Cornelia had druk werk met de kostuums, de pruiken en baarden en alles wat verder bij de voorstelling
+te pas kwam in orde te brengen, waarbij Kayette en Napoleona haar trouw hielpen.
+<span class="pagenum">[<a id="pb189" href="#pb189">189</a>]</span></p>
+<p>Al dien tijd brachten de twee russen door, zooals zij zeiden, met de politie de noodige inlichtingen te geven over de schipbreuk
+die zij geleden hadden en over hetgeen zij nu voornemens waren te doen. Hiervoor moesten zij herhaaldelijk allerlei boodschappen
+verrichten.
+
+</p>
+<p>Terwijl Cascabel met Kruidnagel druk bezig was de stoffige banken van het circus schoon te maken en de man&eacute;ge, waar de kunsten
+vertoond moesten worden, aantevegen, versjouwden Jan en Sander alles wat bij de vertooning noodig was, muziekinstrumenten,
+werktuigen, enz., uit den wagen naar het gebouw. Toen dit afgeloopen was gingen zij allen aan het werk om datgene wat in hunne
+kermistaal &#8220;de schitterende, geheel nieuwe decorati&euml;n&#8221; genoemd werd, gereed te zetten teneinde eene waardige omlijsting te
+vormen bij &#8220;de luisterrijke opvoering van het beroemde drama-pantomime <i>De Roovers van het Zwarte Woud</i>.&#8221;
+
+</p>
+<p>Jan was en bleef droevig gestemd. Hij wist nog niet dat Sergius graaf Narkine heette en dat deze een staatkundig veroordeelde
+was, die onmogelijk in zijn vaderland kon blijven; hij hield hem voor een rijk grondbezitter, die weder op zijne goederen
+teruggekomen was en daar blijven wilde, met zijne aangenomen dochter bij zich. Zeker zou hij veel minder verdriet gehad hebben,
+indien het hem bekend was geweest dat Sergius niet in het Russische rijk mocht blijven; dat zijn eenige doel was prins Narkine,
+zijnen vader, een bezoek te brengen; dat hij voornemens was daarna weder te vertrekken en bij voorkeur in Frankrijk eene schuilplaats
+te gaan zoeken, en dat hij Kayette daarheen mede wilde nemen. Er moesten dus nog ettelijke weken verloopen eer er van eene
+scheiding sprake behoefde te zijn, en wat zijn ettelijke weken niet een lang vooruitzicht voor twee jongelieden die elkaar
+liefhebben!
+
+</p>
+<p>&#8212;Helaas neen! zeide Jan aanhoudend bij zichzelven, mijnheer Sergius zal hier te Perm blijven en Kayette bij zich houden. Nog
+slechts weinige dagen en wij gaan van hier, en dan zal ik haar nimmer terugzien. Mijne lieve Kayette zal zeker gelukkig wezen
+in het huis van mijnheer Sergius... en toch... wie weet...
+
+</p>
+<p>Als de arme jongen aan dit alles dacht, kostte het hem moeite zich voor de anderen nog eenigszins goed te houden.
+
+</p>
+<p>Te negen uur was Sergius nog niet in de <i>Schoone Zwerfster</i> terug. Cornelia had wel voorspeld dat hij niet v&oacute;&oacute;r den nacht of in elk geval laat in den avond zich op straat zou wagen,
+als niemand hem herkennen kon; maar het was toch alweer laat genoeg om aan zijne komst te gaan twijfelen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hij zal dus niet eens onze eerste voorstelling met zijne tegenwoordigheid opluisteren, zeide Cascabel bij zichzelf. Nu, voor
+mijn <span class="pagenum">[<a id="pb190" href="#pb190">190</a>]</span>part laat hij wegblijven... ik heb er geen spijt van. Het zal wat moois zijn, die langverwachte debuut-voorstelling van de
+familie Cascabel op de kermis te Perm. Met alles wat ik in mijn hoofd heb, zal er van mijne rol niets terecht komen, en die
+prachtige figuur van Fracassar, die zoo dikwijls mijn grootste triomf geweest is, zal nu niets dan een groot <i>fiasco</i> wezen. En dan Cornelia, die zich wel groot houdt, maar toch ook onder een hoedje te vangen is! En Jan, die aan niets denkt
+dan aan zijne Kayette! En Sander en Napoleona, wier gezicht meer naar schreien dan naar lachen staat, als zij aan het afscheid
+denken! Wat moet er, met al die narigheid, van ons terecht komen? Per slot van rekening is Kruidnagel de eenige die de eer
+van den troep moet ophouden!
+
+</p>
+<p>Cascabel was niet in staat ergens rust te vinden en ging dus de stad in om te zien of hij niets te weten komen kon. Perm was
+zoo groot niet of als er iets bijzonders voorviel, moest het spoedig bekend wezen. De familie Narkine was algemeen geacht,
+indien dus Sergius in handen van de politie gevallen was, zou ieder daar den mond vol van hebben. De een of de ander zou wel
+weten te vertellen of de gevangene reeds in het fort opgesloten of ergens anders heengebracht was.
+
+</p>
+<p>Hij liet dus aan Kruidnagel de zorg over om het circus verder geheel in orde te brengen en ging zelf eene wandeling in de
+stad doen, langs de Kama-rivier, waar de schuitenvoerders aan hunne gewone werkzaamheden bezig waren. Ook in de boven- en
+de benedenstad viel niets bijzonders optemerken. Cesar maakte op onderscheidene plaatsen een praatje en luisterde of hij nergens
+iets op kon vangen, maar wat er ook gepraat en verteld werd, over graaf Narkine geen woord.
+
+</p>
+<p>Dit stelde hem echter nog niet gerust. Hij wandelde den weg van Perm naar het dorp Walska op, waarlangs Sergius teruggebracht
+moest worden als de politie de hand op hem gelegd had. Telkens als hij in de verte een troepje voorbijgangers zag aankomen,
+verbeeldde hij zich dat hij den gevangene reeds, door eene kozakkenpatrouille begeleid, in het oog kreeg.
+
+</p>
+<p>Er was maar &eacute;&eacute;n ding waar Cascabel op het oogenblik aan dacht. Over zichzelf, over zijne vrouw en kinderen, die aan het grootste
+gevaar blootgesteld konden wezen indien graaf Narkine ontdekt was, bekommerde hij zich in het minst niet. Toch kon het niet
+anders of de politie moest er spoedig achter komen op welke manier Sergius op russisch grondgebied teruggekeerd was en wie
+hem daarbij behulpzaam geweest waren. Kwam zij dat te weten, dan kon de familie Cascabel er leelijk afkomen.
+<span class="pagenum">[<a id="pb191" href="#pb191">191</a>]</span></p>
+<p>Met al dat heen en weer dwalen van Cascabel en met zijn voortdurend uitkijken op den straatweg naar Walska, was het den volgenden
+ochtend tien uur geworden en bevond hij zich niet in het circus toen daar een man naar hem kwam vragen.
+
+</p>
+<p>Kruidnagel was er op dat oogenblik alleen, nog druk bezig te midden van de stofwolken die hij boven zijn hoofd deed opgaan.
+Hij kwam daaruit te voorschijn om den man te woord te staan, die eenvoudig een <i>moujik</i> bleek te zijn. Nu verstond Kruidnagel evenmin de taal van den <i>moujik</i> als de <i>moujik</i> de taal van Kruidnagel verstond, zoodat zij volstrekt niets van elkaar begrepen. Kruidnagel bleef hem dus met open mond aanstaren,
+terwijl de ander hem aan het verstand trachtte te brengen dat hij zijnen patroon wenschte te spreken, en dat hij dien in het
+circus kwam opzoeken dewijl hij begrepen had dat hij in de <i>Schoone Zwerfster</i> niet te vinden zou zijn. Daarna eerst deed de <i>moujik</i> datgene, waarmede hij eigenlijk had moeten beginnen en overhandigde hij eenen brief aan het adres van mijnheer Cascabel.
+
+</p>
+<p>Ditmaal begreep Kruidnagel er alles van. Een brief met den doorluchtigen naam van Cascabel er op, kon voor niemand anders
+bestemd wezen dan voor het hoofd van het gezin... ten minste als hij niet aan juffrouw Cornelia, aan den jongeheer Jan, den
+jongeheer Sander of de jongejuffrouw Napoleona gericht was.
+
+</p>
+<p>Hij nam dus den brief aan en gaf door teekenen te verstaan dat hij dien aan den patroon zou bezorgen, Vervolgens nam hij met
+veel zwier van den <i>moujik</i> afscheid, zonder er iets van begrepen te hebben waar deze van daan kwam of wie hem zond.
+
+</p>
+<p>Een kwartier uur later, toen Kruidnagel op het punt stond zich naar de <i>Schoone Zwerfster</i> te begeven, vertoonde Cascabel zich aan de deur van het circus, altijd nog uit zijn humeur en ongerust.
+
+</p>
+<p>&#8212;Patroon, patroon! begon Kruidnagel met een gewichtig gezicht.
+
+</p>
+<p>&#8212;Nu, wat is er?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik heb een brief gekregen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat voor een brief?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, een brief die hier bezorgd is.
+
+</p>
+<p>&#8212;Voor mij?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, voor u.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wie heeft hem gebracht?
+
+</p>
+<p>&#8212;Een <i>moujik</i>.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat weet jij van een <i>moujik</i>?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ten minste, als het niet iemand anders dan een <i>moujik</i> was.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p192.jpg" alt="De moujik overhandigde eenen brief aan het adres van mijnheer Cascabel. (Zie blz. 191.)" width="505" height="720"><p class="figureHead">De moujik overhandigde eenen brief aan het adres van mijnheer Cascabel. (Zie blz. <a href="#pb191" class="pageref">191</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Cascabel greep naar den brief dien Kruidnagel hem toereikte, en <span class="pagenum">[<a id="pb193" href="#pb193">193</a>]</span>toen hij op het adres de hand van Sergius herkende, werd hij plotseling zoo bleek, dat zijn trouwe dienaar uitriep:
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer Cascabel, wat scheelt er aan?
+
+</p>
+<p>&#8212;Niemendal scheelt er aan!
+
+</p>
+<p>Niemendal? Maar het had er veel van alsof de krachtige man in Kruidnagel&#8217;s armen in zwijm zou vallen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat kon Sergius hem medetedeelen hebben? Waarom schreef hij? Het kon niet anders zijn dan om hem de oorzaak te melden die
+hem belet had den vorigen dag en nacht te Perm terug te komen.... Zou hij misschien toch in de gevangenis zitten?
+
+</p>
+<p>Cascabel scheurde den brief open, veegde eerst zijn rechter- en daarna zijn linkeroog uit en overzag toen met eenen oogopslag
+wat er in te lezen stond.
+
+</p>
+<p>De schreeuw, dien hij toen gaf, was een geluid, zooals alleen uit eene half toegeknepen keel kan komen. Met verwrongen gelaatstrekken,
+starende oogen en heelemaal buiten zichzelven, trachtte hij iets te zeggen, maar was niet in staat een woord uittebrengen.
+
+</p>
+<p>Kruidnagel begon bang te worden dat zijn patroon stikken zou en maakte zijne das los.
+
+</p>
+<p>Maar Cascabel sprong op van den stoel waarop hij neergevallen was en gaf dien een schop, zoodat hij tusschen de voorste banken
+van het circus terecht kwam. Als een dolle begon hij daarna in het rond te loopen en plotseling, in de nabijheid van Kruidnagel
+komende, gaf hij dezen een trap tegen zijn achterste, zooals hij bij de voorstellingen gewoon was te krijgen, doch die, dewijl
+hij er ditmaal volstrekt niet op rekende, behoorlijk in het vleesch terecht kwam....
+
+</p>
+<p>Was de patroon misschien gek geworden?
+
+</p>
+<p>&#8212;Heidaar, mijnheer Cascabel, riep de paljas, het is geen parade-voorstelling.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat? Geen parade-voorstelling? schreeuwde Cesar. Of het! Een parade-voorstelling zooals er nog nooit eene geweest is, op
+geen van onze grrrroote rrrrreprrrresentati&euml;n!
+
+</p>
+<p>Dit was een antwoord, waar Kruidnagel niets op wist te zeggen. Hij berustte er dus in, maar voelde nog naar de plek waar de
+trap aangekomen was, want het was terdege een parade-trap geweest!
+
+</p>
+<p>Nu echter had Cascabel zijne bedaardheid teruggekregen en op geheimzinnigen toon fluisterde hij hem in het oor:
+
+</p>
+<p>&#8212;Kruidnagel, kan ik je iets toevertrouwen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Stellig patroon. Ik heb nog nooit een geheim, dat iemand mij gezegd had, verraden.... ten minste....
+
+</p>
+<p>&#8212;Houd je mond! Zie je dezen brief?
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb194" href="#pb194">194</a>]</span>
+</p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p194.jpg" alt="Kruidnagel, kan ik je iets toevertrouwen? (Zie blz. 193.)" width="501" height="720"><p class="figureHead">Kruidnagel, kan ik je iets toevertrouwen? (Zie blz. <a href="#pb193" class="pageref">193</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb195" href="#pb195">195</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Den brief van den <i>moujik</i>?
+
+</p>
+<p>&#8212;Denzelfde. Als het je overkomt dat je aan iemand ter wereld vertelt dat ik dien gekregen heb...
+
+</p>
+<p>&#8212;Nu, wat dan?
+
+</p>
+<p>&#8212;Aan Jan, aan Sander, of aan Napoleona...
+
+</p>
+<p>&#8212;Jawel, wat dan?
+
+</p>
+<p>&#8212;Of vooral aan mijne vrouw Cornelia, dan zweer ik dat ik je laat opzetten...
+
+</p>
+<p>&#8212;Levend en wel?
+
+</p>
+<p>&#8212;Levend en wel, anders doet het geen pijn, ezel!
+
+</p>
+<p>Dit was een dreigement, dat Kruidnagel eene rilling deed gaan door al zijne leden.
+
+</p>
+<p>Toen legde Cascabel de hand op zijnen schouder en fluisterde hem in, op den toon van een fat van de ergste soort:
+
+</p>
+<p>&#8212;Je moet weten, dat Cornelia erg jaloersch is. En zie je, Kruidnagel, iemand is een knap man, of hij is het niet. Er is hier
+eene betooverende vrouw, eene echte russische prinses.... Nu begrijp je er alles van. Die brief is van haar; zij vraagt mij
+om bij haar te komen.... Zoo iets zal jou nooit overkomen, met zoo&#8217;n neus als jij er op na houdt.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ten minste... dat wil zeggen... begon Kruidnagel; maar wat hij daarmede eigenlijk zeggen wilde, begreep hijzelf niet en iemand
+anders nog veel minder.
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb196" href="#pb196">196</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch14" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="label">XIV.</h2>
+<h2 class="normal">Een slot dat door iedereen wordt toegejuicht.</h2>
+<p>Het tooneelstuk dat den even nieuwen als aantrekkelijken titel voerde van <i>De Roovers van het Zwarte woud,</i> was een alles behalve alledaagsch stuk. Het was gemaakt naar de klassieke regelen der dramatische kunst, met inachtneming
+der eenheid van plaats, van handeling en van tijd. In de inleiding werden de personen duidelijk geteekend; de knoop werd vervolgens
+kunstig gelegd; tenslotte had de ontknooping op verrassende wijze plaats, en ofschoon ieder voorzag hoe het af moest loopen,
+miste de oplossing niettemin hare machtige werking niet. Er ontbrak niets aan, ook niet datgene wat de strengste kunstrechters
+verlangen, want het heele stuk zat goed in elkaar.
+
+</p>
+<p>Cesar Cascabel was er trouwens de man niet naar om te offeren aan den wansmaak van den dag, en allerlei bijzonderheden uit
+het familieleven, de meest kiesche niet uitgezonderd, op de planken te brengen, of stukken te vertoonen waarin &ograve;f de misdaad
+zegeviert, &ograve;f voor het minst, de deugd niet naar verdienste beloond wordt. In geenen deele. In het slot-tafereel van <i>De Roovers van het Zwarte woud</i> zag men de onschuld zoo schitterend bekroond, dat niemand er over in twijfel verkeeren kon, en de schuld gestraft op eene
+manier die indruk maken moest. Op het oogenblik dat alles verkeerd scheen te loopen kwamen de gendarmes, en als zij den verrader
+bij de kraag <span class="pagenum">[<a id="pb197" href="#pb197">197</a>]</span>pakten en &#8220;in de wacht&#8221; sleepten, daverde het gebouw van toejuichingen.
+
+</p>
+<p>Geen twijfel of dit drama zou ook in een krachtigen, eenvoudigen, taalkundig zuiveren stijl geschreven zijn, zonder bijmengsel
+van onverstaanbare uitdrukkingen en duistere wendingen, aan allerlei wetenschap ontleend, zooals de jongere tooneelschrijvers
+ze gaarne te pas brengen,&#8212;indien het namelijk een geschreven stuk was geweest. Maar het bestond niet in handschrift, want
+het was eene pantomime en als zoodanig kon het gespeeld worden op elk theater, in iedere plaats der oude en der nieuwe wereld.
+Dat is een groot gemak van zulke vertooningen in gebarentaal, waarbij nog komt dat het op die manier niet mogelijk is, eene
+enkele fout tegen de regelen der taal- of stijlleer te maken.
+
+</p>
+<p>Ook hierop was van toepassing wat wij zooeven gezegd hebben: Cesar Cascabel was er de man niet naar om zulke fouten toetelaten,
+want niemand anders dan hij was de maker van het meesterstuk. Een meesterstuk mocht het wel genoemd worden. In de onderscheidene
+werelddeelen had het reeds drieduizend eenhonderdzeventig opvoeringen achter den rug. Er bestaat maar &eacute;&eacute;n stuk, <i>De Beer en de Schildwacht</i>, van het circus-Franconi, dat een hooger cijfer behaald heeft. Dit is dan ook het hoogste getal dat van eenige dramatische
+schepping geboekstaafd is, maar in letterkundige waarde staat dit paardenspeldrama buiten eenigen twijfel ver beneden <i>De Roovers van het Zwarte woud</i>.
+
+</p>
+<p>Dit stuk was bovendien bepaaldelijk gemaakt om de onderscheidene talenten van den troep van Cascabel te doen uitkomen, en
+die talenten waren zoo degelijk en zoo veelzijdig, dat er geen tweede voorbeeld te vinden zou zijn van een dergelijk samenspel
+van zulke kunstenaars, door welken impresario ook, in vaste of in blijvende theaters aan het publiek voorgesteld.
+
+</p>
+<p>De leermeesters der dramatische kunst gaan zeer terecht van dit beginsel uit: Laat de toeschouwers lachen of schreien, indien
+gij niet wilt dat zij gapen. Indien dit de grondslag is van alle tooneelpo&euml;zie, dan verdient <i>De Roovers van het Zwarte woud</i> ook in dit opzicht ten volle den naam van meesterstuk. Er worden tranen in gelachen en er wordt in geschreid&#8212;ook al met heete
+tranen. Er komt niet &eacute;&eacute;n tafereel, niet &eacute;&eacute;n stukje van een tafereel in voor, waarin de stugste toekijker een oogenblik behoefte
+krijgt om zijnen mond open te doen en te geeuwen. Of in het bijna ondenkbare geval dat hij daar lust in mocht hebben, als
+gevolg misschien van eene slechte spijsvertering, zou zijn geeuw aanstonds overgaan in eenen snik van ontroering of in eenen
+lach van pleizier.
+<span class="pagenum">[<a id="pb198" href="#pb198">198</a>]</span></p>
+<p>De handeling was, even als in ieder welgebouwd stuk het geval is, duidelijk; er zat gang in: het was eenvoudig gedacht en
+geleidelijk uitgewerkt. Alles volgde logisch op elkander, zoo natuurlijk en geregeld, dat ieder denken moest dat het &#8220;waar
+gebeurd&#8221; was.
+
+</p>
+<p>Om dit te doen beseffen, laten wij hier een overzicht volgen, dat alle verslaggevers w&egrave;l zullen doen zich tot voorbeeld te
+stellen.
+
+</p>
+<p>Het behelsde de zeer treffende lotgevallen van twee jongelieden die smoorlijk op elkaar verliefd waren. Teneinde beter verstaan
+te worden, merken wij op dat Napoleona voor het meisje en Sander voor den verliefden jongeling speelde. Ongelukkig is Sander
+arm, en de moeder van Napoleona, de hoovaardige Cornelia, wil van hun huwelijk niets weten.
+
+</p>
+<p>Er komt iets bij, dat nog nooit in eenig stuk vertoond is geworden, namelijk dat de liefde van deze twee gedwarsboomd wordt
+door een grooten lummel, Kruidnagel, rijk aan goed, maar arm naar den geest. Deze brandt van liefde voor Napoleona en wil
+haar trouwen. En de moeder&#8212;is dit niet vernuftig bedacht?&#8212;die geducht op de duiten is, verlangt niets liever dan den lummel
+de hand van hare dochter te geven.
+
+</p>
+<p>Het is niet mogelijk eene verwikkeling op kunstiger manier inteleiden, noch haar belangwekkender te maken. Onnoodig te zeggen
+dat het uilskuiken van een Kruidnagel den mond niet open kan doen zonder iets zots te zeggen. Hij ziet er bespottelijk uit,
+opgeschikt als een gek, met een ellenlangen neus dien hij overal in steekt waar hij niet in noodig heeft. Als hij met zijne
+bruiloftsgeschenken aan komt dragen, waarbij John Bull, de aap, hem aangrijnst en Jako, de papegaai&#8212;de eenige persoon in het
+stuk die praat&#8212;hem uitscheldt, dan houdt ieder zijn buik vast van het lachen.
+
+</p>
+<p>Maar dit lachen verstomt als men de diepe smart ziet van de twee jongelieden, die elkaar niet anders ontmoeten kunnen dan
+ter sluiks, met andere woorden: bij nacht en ontijden.
+
+</p>
+<p>Juist is de dag aangebroken waarop het huwelijk voltrokken staat te worden, waar Cornelia haar kind gedwongen heeft in toe
+te stemmen. Napoleona heeft hare fraaiste kleederen aangetrokken, maar met een bloedend hart, de wanhoop in het gemoed. Is
+het niet iets verschrikkelijks, dit mooie meisje de prooi te zien worden van zoo&#8217;n hatelijken vogelverschrikker?
+
+</p>
+<p>Al het hier verhaalde wordt vertoond v&oacute;&oacute;r de deur der dorpskerk. De klok luidt, de deuren staan open, ieder kan binnen komen.
+Maar Sander is neergeknield op de trappen van het kerkportaal. Slechts over zijn lichaam heen zal de stoet het altaar kunnen
+bereiken. De toeschouwers snikken van aandoening.
+<span class="pagenum">[<a id="pb199" href="#pb199">199</a>]</span></p>
+<p>Op eens&#8212;en ziehier weder eene wending, waarvan de wedergade in de dramatische letterkunde te vergeefs gezocht wordt&#8212;op eens
+verschijnt er een jong krijgsman, wiens stap het achterdoek doet sidderen. Dat is Jan, de vleeschelijke broeder van de jonge
+bruid. Hij komt terug van den oorlog, waarin hij de vijanden verslagen heeft, welke vijanden verschillend van landaard kunnen
+zijn naar gelang van het land waar de vertooning gegeven wordt. Het kunnen in Amerika engelschen, in Duitschland franschen,
+in Turkije russen zijn, enz. enz.
+
+</p>
+<p>De dappere en ridderlijke Jan is op het juiste oogenblik gekomen. Wat hij wil zal geschieden, en niets anders. Hij heeft vernomen
+dat Sander Napoleona liefheeft en dat Napoleona Sander bemint. Met zijn geweldigen arm stoot hij eerst Kruidnagel van het
+altaar af en vervolgens daagt hij hem uit, waar die bloodaard zoo doodelijk van verschrikt dat hij op staanden voet van het
+huwelijk afziet.
+
+</p>
+<p>Ieder moet erkennen dat dit drama vernuftig bedacht is en dat alles sluit als een bus. Maar het is nog niet uit.
+
+</p>
+<p>Terwijl zij bezig zijn Cornelia te zoeken, aan wie Kruidnagel haar woord terug wil geven, komt er iets heel onverwachts. Cornelia
+is nergens te vinden. Allen loopen door elkaar, maar zij laat zich niet meer zien!
+
+</p>
+<p>Daar hoort men op eens een hulpgeschrei weerklinken in de diepte van het nabijgelegen woud. Sander herkent de stem van moeder
+Cascabel, en al is het ook maar zijne toekomstige schoonmama, toch aarzelt hij geen oogenblik, maar vliegt haar te hulp. Er
+is geen twijfel aan: de heerschzuchtige dame is geschaakt door de rooverbende van Fracassar, misschien wel door Fracassar
+in eigen persoon, den beruchtsten bandiet die ooit het Zwarte Woud onveilig maakte.
+
+</p>
+<p>Dit is ook werkelijk het geval. Terwijl Jan bij zijne zuster blijft om deze tegen mogelijk gevaar te beschermen, luidt Kruidnagel
+de alarmklok en roept om hulp. Daar valt een schot.... Het publiek hijgt van spanning. Geweldiger ontroering kan door eene
+vertooning op het tooneel onmogelijk teweeg worden gebracht.
+
+</p>
+<p>Op dat oogenblik vertoont zich Cascabel, in het kostuum van een Calabreeschen struikroover, als de vreeselijke Fracassar,
+met zijne bende, in wier midden Cornelia, ondanks haren tegenstand, wordt voortgesleept. Maar nu komt de dappere verliefde
+held weer op de proppen, vergezeld van eenen troep marechauss&eacute;es, met laarzen aan die hun tot het middel reiken. Hij bevrijdt
+zijne dierbare schoonmoeder, de roovers worden gevangen genomen en de edelmoedige Sander trouwt met Napoleona, zijne teedere
+bruid.
+<span class="pagenum">[<a id="pb200" href="#pb200">200</a>]</span></p>
+<p>Wij moeten hierbij nog opmerken, dat aangezien het personeel van den troep niet talrijk genoeg is, zoo min de roovers als
+de marechauss&eacute;es zich op het tooneel vertoonen. De taak om achter de schermen hun geschreeuw en andere geluiden te doen hooren,
+even alsof ze er werkelijk zijn, is aan Kruidnagel opgedragen, en deze kwijt zich voortreffelijk daarvan. Daar er echter niemand
+anders meer over is, moet Cascabel de moeite nemen om zichzelf, als Fracassar, de handboeien aan te doen. Doch wij kunnen
+niet genoeg herhalen dat de ontknooping, door deze eenvoudige en duidelijke hulpmiddelen voorgesteld, een machtigen indruk
+teweeg brengt.
+
+</p>
+<p>Dit is het getrouwe verslag van het tooneelgewrocht, uit Cascabel&#8217;s hersenen voortgekomen, dat in het circus te Perm vertoond
+stond te worden. Er behoefde niet aan getwijfeld te worden of het stuk zou denzelfden bijval vinden als anders, indien de
+vertooners slechts op de hoogte van hunne taak waren.
+
+</p>
+<p>Dit liet in den regel niets te wenschen over. Cascabel was erg woest, Cornelia toonde zich heel ijdel op hare geboorte en
+rijkdommen; Jan verscheen als een ridder zonder vrees of blaam; Sander als een jonge verliefde met wien ieder te doen had
+en Napoleona&#8217;s ongelukken persten tranen uit de ongevoeligste oogen. Het was in dit stuk zooals meer voorkomt: de rollen hieven
+de spelers omhoog. Maar het viel niet te ontkennen dat het gezelschap voor de thans op handen zijnde vertooning niet best
+gestemd was. Allen hadden treurige gedachten in hun hoofd, en was het oogenblik van optreden eenmaal d&aacute;&aacute;r, dan zouden zij
+zeker niet op hun dreef zijn. De uitdrukking hunner gelaatstrekken, waar in eene pantomime zooveel op aankomt, zou minder
+duidelijk zijn dan anders; de gebaren zouden niet met de noodige juistheid op elkaar slaan. Alleen daar waar er tranen gestort
+moesten worden zouden zij goed in hunne rol wezen, want allen stond het schreien nader dan het lachen. Maar de vroolijke tafereelen,
+die zouden stellig in het water vallen.
+
+</p>
+<p>Toen allen tegen het middaguur aan tafel plaats namen, maar de plaats van Sergius ledig bleef, hetgeen als het ware een voorteeken
+was van de op handen zijnde scheiding, werd de algemeene treurigheid nog grooter. Niemand had trek in eten, niemand had lust
+in drinken. Het was akelig om te zien.
+
+</p>
+<p>Dat verdroot den directeur van het gezelschap en hij besloot er een stokje voor te steken. Wat hemzelf betreft, hij at voor
+vier. En toen hij zijne portie op had, nam hij de dischgenooten onder handen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe heb ik het? vroeg hij. Is dat gezeur haast uit? Ik zie <span class="pagenum">[<a id="pb201" href="#pb201">201</a>]</span>allemaal gezichten van eene el lang, te beginnen met Cornelia, als de oudste, en te eindigen met Napoleona, de jongste. Kruidnagel
+is waarachtig de eenige die er ten naastenbij toonbaar uitziet. Voor den drommel kinderen, dat staat mij in het geheel niet
+aan. Ik zeg u allen dat wij vroolijk moeten zijn, dat er met een vroolijk hart gespeeld moet worden en dat ieder zijn beste
+beentje voor moet zetten, z&oacute;&oacute; dat het publiek op de banken pleizier heeft in hetgeen er in de man&eacute;ge vertoond wordt. Zoo moet
+het zijn en zoo zal het wezen, of je zult me zoo nijdig zien als een razende spin.
+
+</p>
+<p>Dit was eene uitdrukking die Cascabel slechts in den uitersten nood gebruikte, maar als hij dit onwaarschijnlijke beeld van
+zichzelf had opgehangen, dan wist ook ieder dat hij gehoorzaamd wilde worden&#8212;en gehoorzaamd werd hij.
+
+</p>
+<p>Buitendien was er in zijn vernuftig brein alweder een gansch buitengewoon plan opgekomen, wat trouwens bij hem het geval was
+in alle ernstige omstandigheden van zijn leven. Hij had besloten eene nieuwe en verbeterde uitgaaf van zijn drama optevoeren,
+of om juister te spreken, er meer handelende personen in te doen optreden. Wij zullen dadelijk vertellen hoe hij dat aan wilde
+leggen.
+
+</p>
+<p>Wij hebben reeds gezegd, dat uithoofde van het niet aanwezig zijn van de noodige figuranten, er nog nooit struikroovers of
+gendarmes op het tooneel verschenen waren. Nu vertegenwoordigde Cesar wel in eigen persoon den heelen bandietentroep, maar
+hij zag toch heel goed in dat het eene veel grooter uitwerking hebben zou wanneer er bij de ontknooping eene wezenlijke rooverbende
+present was.
+
+</p>
+<p>Daarom was hij op het denkbeeld gekomen om voor deze voorstelling eenige helpers te huren. Dit lag te eerder voor de hand
+dewijl hij Ortik en Kirschef reeds tot zijne beschikking had, want die twee brave zeelui zouden zeker niet weigeren hem te
+helpen.
+
+</p>
+<p>Toen het middagmaal afgeloopen was, bracht Cascabel Ortik dan ook op de hoogte van den toestand, waarna hij hem vroeg:
+
+</p>
+<p>&#8212;Zoudt gij mij het genoegen willen doen als figuranten bij de voorstelling mede te werken? Gij zoudt mij daarmede een grooten
+dienst bewijzen, als goede vrienden.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wel zeker, antwoordde Ortik. Kirschef zoowel als ik, wij verlangen niets liever dan u van dienst te kunnen zijn.
+
+</p>
+<p>Beider belang bracht mede dat zij op den besten voet met de familie Cascabel bleven, zoodat het wel te begrijpen was dat zij
+het voorstel bereidwillig aannamen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Uitstekend, mijne vrienden. Alles wat gij te doen hebt, is dat gij te gelijk met mij op het tooneel verschijnt, dat is dus
+tegen het <span class="pagenum">[<a id="pb202" href="#pb202">202</a>]</span>einde van het stuk. Alles wat ik doe, moet gij nadoen, gij moet evenals ik, uwe oogen laten rollen, dezelfde gebaren maken
+en schuimbekken van woede, zooals ik ook doe. Gij zult zien dat het niets moeielijk is en ik sta er voor in dat gij beiden
+warm toegejuicht zult worden.
+
+</p>
+<p>Hij dacht eenige oogenblikken na en ging toen voort:
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar nu ik er aan denk, maakt gij met u twee&euml;n toch maar &eacute;&eacute;n paar roovers. Dat is toch eigenlijk nog niet genoeg. Fracassar
+heeft een heele rooverbende onder zijne benden, en als ik nog een stuk of zes mannen behalve u krijgen kon, zou het nog veel
+mooier zijn. Zoudt gij hier in de stad niet een half dozijn heeren kunnen vinden, die op het oogenblik niets anders om handen
+hebben en met eene flesch vodka en een halven roebel gediend zouden wezen? Na eenen blik met Kirschef gewisseld te hebben,
+antwoordde Ortik:
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat treft bijzonder goed, mijnheer Cascabel. Wij hebben gisteren in de herberg juist kennis gemaakt met een stuk of zes flinke
+kerels...
+
+</p>
+<p>&#8212;Zooveel moeten wij er net hebben, Ortik. Breng hen van middag hier en dan sta ik er voor in dat alles goed afloopt.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is dus afgesproken, mijnheer Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Uitstekend. Wat zullen wij een prachtig slot hebben en wat zal het publiek staan kijken.
+
+</p>
+<p>Maar nadat de twee matrozen heengegaan waren, kreeg Cascabel zulk een vervaarlijke lachbui, dat zijn gordel op zijn buik hing
+te schudden, zoodat Cornelia bang begon te worden dat hij een toeval zou krijgen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Pas op Cesar, zeide zij, het is gevaarlijk zoo te lachen met een volle maag, terwijl ge pas ontbeten hebt.
+
+</p>
+<p>&#8212;Denkt ge soms dat ik pret heb, vrouw? Het heeft er nog al wat van! Ik doe maar alsof ik lach, maar ik meen er niets van.
+In den grond van mijn hart ben ik erg bedroefd, want het is nu al &eacute;&eacute;n uur en onze goede vriend, mijnheer Sergius, is nog niet
+eens hier. Hij zal dus niet voor het eerst als goochelaar voor het publiek zijne kunsten kunnen vertoonen. Wat is dat jammer!
+
+</p>
+<p>Cornelia ging weer aan den arbeid om de kostuums klaar te maken en hijzelf wandelde de stad in om eenige noodzakelijke boodschappen
+te doen, zooals hij zeide.
+
+</p>
+<p>De voorstelling zou te vier uur beginnen, zoodat er geene verlichting noodig was, want die liet in het circus te Perm veel
+te wenschen over. Trouwens de blozende Napoleona zag er frisch genoeg uit en ook de welgedane Cornelia was knap genoeg van
+persoon om zich in het volle daglicht te laten kijken.
+<span class="pagenum">[<a id="pb203" href="#pb203">203</a>]</span></p>
+<p>Het aanplakbiljet van Cesar Cascabel had heel wat bekijks in de stad gehad, en bovendien liep Kruidnagel sedert een uur overal
+rond, op de trom roffelende uit al zijne macht. De slaperigste en onverschilligste rus was wakker geworden van dat lawaai.
+
+</p>
+<p>Het gevolg daarvan was dat er tegen het bepaalde uur een groote toeloop van menschen in den omtrek van het circus was. Men
+zag er den gouverneur van Perm met vrouw en kinderen, verscheidene ambtenaren en officieren, eenige gezeten burgerlui en een
+aantal reizende kooplieden die voor hunne zaken de kermis kwamen bezoeken, en eindelijk de gewone menigte nieuwsgierigen die
+bij zulke gelegenheden, als er wat bijzonders te zien is, er op afkomen.
+
+</p>
+<p>Voor de deur stond het orkest opgesteld, bestaande uit Sander, Napoleona en Kruidnagel, met den klephoorn, de schuiftrompet
+en de trom, benevens Cornelia in vleeschkleurig tricot gekleed, met rose rokken, die met hare krachtige handen op de turksche
+trom beukte. Dat alles maakte een geweld van de andere wereld, waar al de <i>moujiks</i> versteld van stonden.
+
+</p>
+<p>Cascabel stond er naast en riep met eene stentorstem in het russisch, zoodat ieder hem verstond:
+
+</p>
+<p>&#8212;Komt binnen maar! Komt binnen maar, mijneheeren en dames, iedere plaats kost niet meer dan veertig kopeken op alle rangen.
+Laat je niet nooden, dames en heeren!
+
+</p>
+<p>Het liep spoedig vol en zoodra de heeren en dames op de banken van het circus plaats hadden genomen, ging het orkest naar
+binnen, ten einde met de voorstelling te kunnen beginnen.
+
+</p>
+<p>Het eerste gedeelte van het programma liep voortreffelijk van stapel. Napoleona danste op het gespannen koord. Sander vertoonde
+zijne mooiste gymnastische toeren. John Bull, de aap, Jako, de papegaai en de gedresseerde honden traden beurt om beurt op;
+vader en moeder Cascabel lieten hunne spierkracht en behendigheid bewonderen en allen werden om het zeerst toegejuicht. Ook
+Jan, die gewoonlijk niet de minste onder al deze kunstenaars van den eersten rang was, vond bijval, niettegenstaande zijne
+handen wel eens trilden en zijne kunsten als equilibrist misschien niet zoo netjes gedaan werden als anders. Hij dacht aan
+heel andere dingen, maar het publiek bemerkte daar niet veel van en alleen het oog van een kenner had kunnen zien dat er soms
+iets aan haperde.
+
+</p>
+<p>De menschen-pyramide, het slotstuk v&oacute;&oacute;r de groote pauze, werd op algemeen verlangen der toeschouwers nog eens overgedaan.
+
+</p>
+<p>Wat Cesar Cascabel persoonlijk aangaat, nog nooit was deze buitengewone man zoo goed op zijn dreef geweest als bij deze gelegenheid.
+Wat hij al voor grappen en aardigheden bedacht en uithaalde, <span class="pagenum">[<a id="pb204" href="#pb204">204</a>]</span>telkens wanneer hij een zijner artisten binnenleidde en aan het publiek voorstelde! Wie geweten had wat er bij hem omging,
+had zijne zelfbeheersching moeten bewonderen. Aan hem in de eerste plaats was het te danken dat de naam der Cascabels met
+eer uit deze beproeving te voorschijn trad en dat alle russen, zoolang de herinnering aan deze kermis te Perm bewaard blijft,
+met bewondering over hen zullen spreken.
+
+</p>
+<p>Met belangstelling was dus het eerste gedeelte van het programma gezien, maar dit beteekende nog niets vergeleken met de nieuwsgierigheid,
+waarmede het tweede verwacht werd. Gedurende de pauze spraken de bezoekers over niets anders.
+
+</p>
+<p>De pauze duurde tien minuten. Ieder ging een luchtje scheppen, maar spoedig stroomde het weder naar binnen zoodat er geene
+plaats onbezet bleef.
+
+</p>
+<p>Een uur geleden waren Ortik en Kirschef reeds van hunne boodschap teruggekomen, vergezeld van een half dozijn vrienden. Wij
+behoeven niet te zeggen dat dit dezelfde kerels waren met wie zij in den bergpas hunne afspraak gemaakt hadden en die hen
+naar Perm gevolgd waren.
+
+</p>
+<p>Cascabel nam dezen figurantentroep van het hoofd tot de voeten op.
+
+</p>
+<p>&#8212;Knappe kerels! zeide hij goedkeurend. Mooie koppen en ferme lijven! Zij zien er misschien een beetje te fatsoenlijk uit om
+struikroovers voortestellen, maar met een groote pruik en een geweldigen baard is er van hen wel wat goeds te maken.
+
+</p>
+<p>Cascabel zelf behoefde eerst tegen het einde van de pantomime op te treden en had dus tijd om zijne figuranten de noodige
+aanwijzingen te geven, en hen zoo toe te takelen dat zij behoorlijk als bandieten voor den dag konden komen.
+
+</p>
+<p>Intusschen had Kruidnagel de gebruikelijke drie slagen op de trom doen hooren.
+
+</p>
+<p>In eenen goed ingerichten schouwburg ware dit het sein geweest dat het orkest op moest houden met spelen en het gordijn omhoog
+ging. Hier ging er niets omhoog, om de eenvoudige reden dat er in de man&eacute;ge van een paardenspel geen gordijn te vinden is,
+ook niet wanneer die voor tooneel dienst doet.
+
+</p>
+<p>Hier moet nu echter niemand uit afleiden dat er geen decoraties waren, of ten minste niet het een en ander dat daarvoor dienst
+deed. Links zag men eene kast, waar een kruis op geschilderd was, hetgeen eene kerk, of liever eene kapel moest voorstellen,
+waarvan de klok achter de schermen geluid werd. De ruimte van de man&eacute;ge, netjes aangeveegd, was zooveel als het kerkplein.
+Aan <span class="pagenum">[<a id="pb205" href="#pb205">205</a>]</span>de rechterzijde stonden eenige planten en heesters in potten, welke met zooveel overleg daar neergezet waren, dat het heel
+veel van het Zwarte Woud had.
+
+</p>
+<p>Onder diepe stilte nam de vertooning eenen aanvang. Napoleona zag er allerliefst uit, al waren hare gestreepte rokjes op de
+reis ook een weinig verschoten; met een aardig mutsje op hare blonde lokken, maar vooral met haar vriendelijk en onschuldig
+gezichtje. Sander, de jeugdige minnaar, in een oranjekleurig riddergewaad dat op de naden ook al min of meer verkleurd was,
+toonde zijne liefde met zulke hartstochtelijke gebaren, dat hij zich met woorden onmogelijk meer verstaanbaar had kunnen uitdrukken.
+Kruidnagel maakte een allerpotsierlijksten indruk toen hij optrad, met een geweldige peenkleurige pruik boven zijn domme gezicht,
+met zijne spillebeenen waarmede hij stapte als een ooievaar, met een ontzaglijke bril op zijn neus, terwijl de aap hem in
+den weg liep en tegen hem grijnsde, en de papegaai hem uitjouwde. Zoo&#8217;n potsenmaker zou bij ieder kermispubliek opgeld doen.
+
+</p>
+<p>Daar verschijnt Cornelia, eene geweldige vrouw, die nog veel geweldiger belooft te zijn als zij eenmaal tot schoonmoeder bevorderd
+zal wezen. Zij verkiest aan Sander de hand van Napoleona niet te geven, en geen mensch twijfelt er aan of deze middeleeuwsche
+burchtvrouw is iemand, met wie niet te spotten valt.
+
+</p>
+<p>Met toejuichingen wordt ook Jan begroet, gekleed als een Italiaansche karabinier. Hij is bleek en melancholiek; hij zou wel
+zoo lief de rol van Sander in de werkelijkheid spelen; hij zou Kayette naar het bruidsaltaar willen leiden en voor altijd
+met haar vereenigd zijn. Dat hij hier zijnen tijd verbeuzelen moet met deze pantomime, terwijl zij nog maar zoo kort bij elkaar
+kunnen zijn!
+
+</p>
+<p>Maar de dramatische spanning was z&oacute;&oacute; sterk dat zij den acteur tegen wil en dank medesleepte. In eene rol als deze kan het
+niet anders of iemand moet talent hebben. Denk eens aan, een broeder die uit den oorlog komt en een karabinierspak draagt,
+en die de partij van zijne zuster opneemt tegen de tirannie eener hoovaardige moeder en tegen het bespottelijke aanzoek van
+een zot!
+
+</p>
+<p>De twist tusschen Jan en Kruidnagel ging dan ook alles behalve goedmoedig toe. Kruidnagel sidderde van angst, zijne tanden
+klapperden, wild draaiden zijne oogen in hunne kassen, hoe langer hoe spitser werd zijn neus, alsof het de punt van eene dolk
+was, die door zijn hersenpan heen, midden in zijn gezicht naar buiten stak.
+
+</p>
+<p>Daar klinken kreten achter de schermen, die al weer iets anders aanduiden. Sander, de minnaar, met ontembaren moed, misschien
+wel met het plan om zich dood te vechten dewijl het leven hem <span class="pagenum">[<a id="pb207" href="#pb207">207</a>]</span>toch tot een last is, verdwijnt in de diepte van het woud, te midden der potplanten. Er wordt zeker verschrikkelijk gevochten,
+er valt een schot ...
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p206.jpg" alt="In een oogwenk werden Ortik en Kirschef met de andere spitsboeven aangepakt. (Zie blz. 207.)" width="504" height="720"><p class="figureHead">In een oogwenk werden Ortik en Kirschef met de andere spitsboeven aangepakt. <span class="corr" id="xd0e4731" title="Niet in bron">(</span>Zie blz. <a href="#pb207" class="pageref">207</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Nog een oogenblik van spanning en Fracassar, het hoofd der bandieten, treedt te voorschijn. Hij ziet er uit om bang van te
+worden, in een tricot-pak dat bijna wit en met een baard die bijna rood is. Heel een schelmentroep vergezelt hem, met groote
+drukte. Ortik en Kirschef, door een pruik en een rooverspak onkenbaar, bevinden zich te midden der anderen. Cornelia, belaagd
+in hare eer, wordt door het rooverhoofd om haar middel gegrepen. Sander snelt toe om haar te verdedigen, maar het leek wel
+alsof ditmaal de ontknooping, waarmede anders het stuk eindigde, niet zou kunnen plaats hebben, want de toestand was heelemaal
+anders geworden.
+
+</p>
+<p>Bij gewone voorstellingen toch, vertegenwoordigde Cesar Cascabel alleen de geheele rooverbende van het Zwarte Woud, zoodat
+Jan met Sander, hunne moeder, hunne zuster en Kruidnagel met hun allen mans genoeg waren om den bandiet zoo lang als noodig
+was in bedwang te houden totdat de gendarmes, wier nadering achter het tooneel aangekondigd werd, konden aanrukken. Thans
+echter stond daar Fracassar aan het hoofd van acht heuselijke struikroovers, kerels van vleesch en bloed, die zich niet als
+lammeren zouden laten wegvoeren. Hoe moest dit afloopen zonder dat het voor de toeschouwers al te onwaarschijnlijk werd?
+
+</p>
+<p>Maar zie! daar verschijnt plotseling een detachement kozakken in de man&eacute;ge. Op zoo iets was geen mensch voorbereid.
+
+</p>
+<p>Cascabel had niets achterwege gelaten om aan deze voorstelling een buitengewonen luister bij te zetten. Zijn figurantentroep
+was kompleet en schitterend. Dat er geen gendarmes maar kozakken waren, deed er niets toe. In een oogwenk werden Ortik en
+Kirschef met de andere zes spitsboeven aangepakt, op den grond geworpen en gekneveld, hetgeen zooveel te gemakkelijker ging
+dewijl zij niet beter wisten of het kwam zoo in hunne rol te pas, zoodat zij zich in het geheel niet verweerden.
+
+</p>
+<p>Te midden dezer vertooning, wordt er op eens iets anders geroepen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ik niet, mijn brave kozakken! Met die anderen moogt ge doen wat ge wilt. Ik doe maar voor de grap me&ecirc;.
+
+</p>
+<p>Wie is het die dit zegt? Niemand anders dan Fracassar, of liever Cesar Cascabel. Ongedeerd, als een vrij man, heeft hij zich
+opgericht, terwijl de figuranten, terdege gekneveld, door de kozakken worden vastgehouden.
+<span class="pagenum">[<a id="pb208" href="#pb208">208</a>]</span></p>
+<p>Dat was dus het groote plan, door Cascabel bedacht! Eerst had hij Ortik en de andere schavuiten gevraagd om voor bandieten
+te spelen, en vervolgens had hij de politie te Perm gewaarschuwd dat zij in de gelegenheid was een mooien slag te slaan. Dientengevolge
+was het peloton kozakken juist ter rechter tijd, bij de ontknooping van het stuk, opgedaagd.
+
+</p>
+<p>De list was gelukt, meesterlijk gelukt. Ortik en zijne maats waren door de politiemannen &#8220;geknipt&#8221;.
+
+</p>
+<p>Intusschen was Ortik een weinig van den eersten schrik bekomen. Hij wees met den vinger op Cascabel en zeide tegen den aanvoerder
+der kozakken:
+
+</p>
+<p>&#8212;Dien man moet gij ook gevangen nemen. Hij heeft een staatkundigen veroordeelde in Rusland teruggebracht. Vervloekte koorddanser,
+nu gij mij verklapt hebt, verklap ik u op mijne beurt!
+
+</p>
+<p>&#8212;Klap maar toe, goede vriend, antwoordde Cascabel op goedmoedigen toon.
+
+</p>
+<p>&#8212;En die staatkundige veroordeelde, dien hij hierheen gebracht heeft, is graaf Narkine, indertijd uit de vesting Jakoetsk ontvlucht.
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat spreek ik volstrekt niet tegen, Ortik.
+
+</p>
+<p>Cornelia en hare kinderen, evenals Kayette die aan was komen snellen, stonden verstomd van verbazing.
+
+</p>
+<p>Op de banken der toeschouwers was iemand opgestaan. Dit was graaf Narkine in eigen persoon.
+
+</p>
+<p>&#8212;Daar is hij! riep Ortik.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, ik ben graaf Narkine, bevestigde Sergius bedaard.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar graaf Narkine, die amnestie gekregen heeft en wien niemand iets maken kan, riep Cascabel, terwijl hij in eenen schaterlach
+uitbarstte.
+
+</p>
+<p>Welk eene uitwerking dit alles op de toeschouwers teweegbracht, is niet gemakkelijk te beschrijven. De slimsten onder het
+publiek waren niet in staat wijs te worden uit deze verwarring van werkelijke met verzonnen gebeurtenissen. Niet weinigen
+bleven het er voor houden dat het z&oacute;&oacute; in het drama <i>De Roovers van het Zwarte Woud</i> te pas kwam en dat het zoo en niet anders af moest loopen.
+
+</p>
+<p>Voor onze lezers zal eene korte opheldering voldoende wezen.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p209.jpg" alt="Daar is hij! riep Ortik. (Zie blz. 208.)" width="502" height="720"><p class="figureHead">Daar is hij! riep Ortik. (Zie blz. <a href="#pb208" class="pageref">208</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Sedert het oogenblik waarop graaf Narkine op de grens van Alaska door de familie Cascabel opgenomen was, waren er dertien
+maanden verloopen, waarin hij volstrekt geen bericht uit Rusland gekregen had. Zoo min bij de Youkon-Indianen als bij de inboorlingen
+van den Liakhoff-archipel worden er dagbladen uitgegeven of telegrammen overgebracht. Hij had er dus niets van vernomen dat
+er, nu zes maanden geleden, door Czaar Alexander II eene <span class="pagenum">[<a id="pb210" href="#pb210">210</a>]</span>ukaze was uitgevaardigd, waarin aan alle staatkundige veroordeelden, die in dezelfde omstandigheden verkeerden als graaf Narkine,
+amnestie verleend werd. Zijn vader, de prins, had naar Amerika geschreven om zijnen zoon te doen weten dat hij terug kon komen
+en hij hem met ongeduld verwachtte; maar de graaf was toen reeds op reis en de brief was, als onbestelbaar, op het kasteel
+Walska terug bezorgd. Ieder kan begrijpen hoe ongerust prins Narkine zich begon te maken toen de eene maand na de andere voorbij
+ging zonder dat hij iets van zijnen zoon vernam. Hij dacht niet anders of hij was in ballingschap gestorven. De gezondheid
+van den grijsaard was niet tegen dit verdriet bestand, en hij was zeer lijdende toen Sergius eindelijk op het kasteel terugkwam.
+Zooveel te grooter was nu de vreugde van prins Narkine, die niet had durven hopen dat hij hem ooit terug zou zien. Nu was
+zijn zoon bovendien vrij; nu had hij van de russische politie niet het minste meer te vreezen. Sergius kon dan ook niet besluiten
+zijnen vader, in den toestand waarin deze verkeerde, weder te verlaten; hij wilde hem ook niet, weinige uren nadat hij hem
+teruggezien had, eene poos alleen laten; daarom had hij Cascabel dien brief geschreven, waarin hij dezen van alles op de hoogte
+bracht. Hij gaf hem bovendien kennis dat hij hem in het circus te Perm, tegen het einde der voorstelling, zou komen opzoeken.
+
+</p>
+<p>Na dit bericht ontvangen te hebben, was Cesar op den slimmen inval gekomen dien wij reeds kennen, en had hij zijne maatregelen
+genomen om Ortik en Kirschef, en met hen hunne heele bende, in handen van de politie over te leveren.
+
+</p>
+<p>Toen het publiek te weten kwam hoe de vork in den steel zat, was de verrukking onbeschrijfelijk. Van alle kanten klonken daverende
+hoera&#8217;s, terwijl de kozakken de booswichten medevoerden, die zoo langen tijd in werkelijkheid de rol van struikroovers gespeeld
+hadden en daar nu ten laatste hunne gerechte straf voor zouden bekomen.
+
+</p>
+<p>Ook Sergius werd van alles op de hoogte gebracht; op welke manier Kayette achter het tegen hem gesmede komplot gekomen was;
+hoe zij haar leven gewaagd had door des nachts van den 6<sup>den</sup> Juli de twee russische matrozen in het woud na te sluipen; hoe zij alles aan Cascabel verteld had; hoe deze er niemand iets
+van had willen zeggen, aan graaf Narkine niet, aan zijne vrouw niet....
+
+</p>
+<p>&#8212;Schaamt gij u niet Cesar, dat gij iets voor mij geheim gehouden hebt? vroeg moeder Cascabel op verwijtenden toon.
+
+</p>
+<p>&#8212;Het was mijn eerste geheim Cornelia, en het zal het laatste wezen!
+<span class="pagenum">[<a id="pb211" href="#pb211">211</a>]</span></p>
+<p>Cornelia was al niet boos meer. Zij kon zich echter niet inhouden, maar riep buiten zichzelve van opgewondenheid:
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer Sergius, ik moet u aan mijn hart drukken! Maar terstond daarna liet zij er verlegen op volgen:
+
+</p>
+<p>&#8212;Neem mij niet kwalijk, mijnheer de graaf, wil ik zeggen....
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen mijne vrienden, voor u allen ben en blijf ik Sergius. En ook voor u mijne dochter, voegde hij er bij, terwijl hij Kayette
+in zijne armen sloot.
+
+
+
+
+<span class="pagenum">[<a id="pb212" href="#pb212">212</a>]</span></p>
+</div>
+<div id="ch15" class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><h2 class="normal">Besluit.</h2>
+<p>Zij is dus volbracht, de reis van Cesar Cascabel, en goed ten einde gebracht ook. Alleen Rusland en Duitschland heeft de <i>Schoone Zwerfster</i> nog doortetrekken om op fransch grondgebied te komen, en van het Noorden van Frankrijk tot Normandi&euml; gaat de weg over den
+vaderlandschen grond. Het is nog wel een heel eind, maar vergeleken met de tweeduizend achthonderd mijlen die zij achter den
+rug heeft, is het toch maar eene kleinigheid, een &#8220;wandelritje&#8221; zooals Cesar zegt.
+
+</p>
+<p>Het is beter afgeloopen dan iemand durfde hopen, onder zooveel lotswisselingen als de karavaan ondervonden heeft. Nooit heeft
+eene geschiedenis zulk een gelukkig einde gehad, zelfs niet dat bewonderenswaardige tooneelstuk <i>De Roovers van het Zwarte Woud</i>, waar toch zoowel het publiek als de toeschouwers zoo eenparig over in verrukking waren&#8212;altijd uitgezonderd Ortik en Kirschef.
+Die twee booswichten werden eenige weken later opgehangen, en hunne medeplichtigen werden tot levenslange verbanning naar
+Siberi&euml; veroordeeld.
+
+</p>
+<p>Thans echter was het oogenblik daar waarop de scheiding, met alles wat daar het gevolg van zou zijn, plaats moest hebben.
+Hoe moest dit gaan?
+
+</p>
+<p>Het ging op de eenvoudigste manier ter wereld.
+
+</p>
+<p>Dienzelfden avond, toen allen in de <i>Schoone Zwerfster</i> bij elkaar zaten, nam graaf Narkine het woord.
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijne vrienden, zeide hij, ik voel diep hoeveel ik u verschuldigd ben en het zou schandelijke ondankbaarheid zijn indien
+ik dat ooit vergat. Mijn hart bloedt als ik er aan denk dat wij van elkander <span class="pagenum">[<a id="pb213" href="#pb213">213</a>]</span>moeten scheiden. Is daar niets aan te doen? Zoudt gij geen lust hebben u in Rusland te vestigen, en op de goederen mijns vaders
+u eene woonplaats te kiezen?
+
+</p>
+<p>Cascabel was op die vraag in het geheel niet voorbereid. Na eenige oogenblikken nagedacht te hebben, begon hij:
+
+</p>
+<p>&#8212;Mijnheer de graaf....
+
+</p>
+<p>&#8212;Neen, viel de graaf hem in de rede, gij moet mij Sergius blijven noemen. Daar zult ge mij genoegen mede doen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Nu dan, mijnheer Sergius, ik en mijne vrouw en kinderen, wij zijn heel erkentelijk voor uw aanbod, dat ons bewijst hoe genegen
+gij ons zijt. Wij bedanken u er dan ook wel voor... maar ziet gij, daar ginder... daar is ons vaderland.....
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat begrijp ik, hernam de graaf. Ik voel er alles van. Maar als gij dan nu naar Frankrijk, naar uw dierbaar Normandi&euml; terug
+wilt, zou ik het eene gelukkige gedachte vinden indien gij daar gevestigd waart in een geriefelijk huis op het land, met eene
+boerderij en eenige vruchtbare akkers er bij. Daar zoudt gij uit kunnen rusten van uwe langdurige omzwervingen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Maar gij moet niet denken dat wij ons moede voelen, mijnheer Sergius, riep Cascabel uit.
+
+</p>
+<p>&#8212;Nu ja, mijn vriend, maar laat ons eens openhartig met elkaar spreken. Zijt gij bijzonder op uw beroep gesteld?
+
+</p>
+<p>&#8212;Wel, het is onze broodwinning.
+
+</p>
+<p>&#8212;Gij houdt u alsof ge mij niet begrijpt, zeide de graaf, en dat doet mij leed. Gunt ge mij het genoegen niet dat ik iets voor
+u doen kan?
+
+</p>
+<p>&#8212;Vergeet ons niet, mijnheer Sergius, zeide Cornelia, dat is alles wat wij van u verlangen, want wij, wij zullen altijd aan
+u blijven denken, aan u.... en aan Kayette....
+
+</p>
+<p>&#8212;Moeder! riep het meisje uit.
+
+</p>
+<p>&#8212;Uwe moeder kan ik niet zijn, kindlief.
+
+</p>
+<p>&#8212;Waarom niet, juffrouw Cascabel? vroeg Sergius.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoe zou dat kunnen?
+
+</p>
+<p>&#8212;Wel, als gij haar met uwen zoon laat trouwen!
+
+</p>
+<p>De uitwerking die deze woorden van graaf Narkine hadden, was verbazender dan alles wat de toeren van Cesar Cascabel, gedurende
+zijne lange kunstenaarsloopbaan, ooit op het publiek uitgewerkt hadden.
+
+</p>
+<p>Jan was als waanzinnig van blijdschap. Hij kuste de handen van Sergius en drukte Kayette aan zijn hart. Zij zou dus de vrouw
+van Jan worden en toch de aangenomen dochter van den graaf blijven, en deze zou hen beiden bij zich houden want hij was voornemens
+<span class="pagenum">[<a id="pb214" href="#pb214">214</a>]</span>Jan eene betrekking op zijne goederen te geven. Zulk eene toekomst hadden vader en moeder Cascabel voor hun oudsten zoon nooit
+durven droomen. Maar van den graaf nu bovendien nog eene andere belooning aan te nemen dan de verzekering dat hij hun vriend
+zou blijven, dat wilden zij geen van beiden. Zij hadden eene goede kostwinning en wilden die voortzetten.
+
+</p>
+<p>Op dit oogenblik trad Sander naar voren en zeide, met eene stem die een weinig beefde, maar met oogen, fonkelend van guitigheid;
+
+</p>
+<p>&#8212;Dat is immers niet noodig, vader. Wij zijn rijk genoeg om niet meer te moeten werken voor ons brood.
+
+</p>
+<p>Met deze woorden haalde hij het stuk steen uit zijn zak, dat hij in het woud van Caribou gevonden had, en hield dat triomfantelijk
+boven zijn hoofd.
+
+</p>
+<p>&#8212;Waar haalt ge dat van daan? riep Cascabel uit, terwijl hij het glinsterende brok steen bekeek.
+
+</p>
+<p>Sander vertelde nu wat er gebeurd was.
+
+</p>
+<p>&#8212;En daar hebt ge ons nooit iets van gezegd? vroeg Cornelia. Al dien tijd hebt ge dat stil gehouden?
+
+</p>
+<p>&#8212;Moederlief, het heeft mij moeite genoeg gekost, maar ik wilde er u mede verrassen en u er niet achter laten komen dat wij
+zoo rijk waren v&oacute;&oacute;r onze komst in Frankrijk.
+
+</p>
+<p>&#8212;Kijk nu zoo&#8217;n jongen eens aan! riep Cascabel. Mijnheer Sergius, wat zegt ge daarvan? Dat fortuintje komt nu eens goed te
+pas. Zie eens, het is een mooi stuk echt goud, zou ik denken, en wij hebben er maar mede naar eenen wisselaar te gaan om er
+geld voor te ontvangen.
+
+</p>
+<p>Graaf Narkine had den keisteen in zijne hand genomen en bekeek dien met aandacht, terwijl hij, als om er de waarde van te
+schatten, voelde hoe zwaar hij woog en de blinkende stippen aan den buitenkant er van opnam.
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, zeide hij toen, het is echt goud en weegt wel een pond of tien.
+
+</p>
+<p>&#8212;Hoeveel is het dus waard? vroeg Cascabel.
+
+</p>
+<p>&#8212;Twintigduizend roebels!
+
+</p>
+<p>&#8212;Zooveel?
+
+</p>
+<p>&#8212;Ja, maar alleen indien het op ditzelfde oogenblik in geld omgewisseld wordt.... kijk, op deze manier!
+
+</p>
+<p>En met eene handbeweging zoo vlug, dat zijn leermeester in het goochelen het hem niet had kunnen verbeteren, moffelde Sergius
+het kostbare brok steen weg en stelde hij er eene kleine portefeuille voor in de plaats, die hij in Sander&#8217;s handen terecht
+wist te doen komen.
+<span class="pagenum">[<a id="pb215" href="#pb215">215</a>]</span></p>
+<p>&#8212;Wat een prachtige toer! riep Cascabel uit. Heb ik niet altijd gezegd dat gij verbazend veel aanleg voor het vak had?
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat zit er in die portefeuille? vroeg Cornelia.
+
+</p>
+<p>&#8212;Precies de waarde van den klomp goud; geen cent meer, maar ook geen cent minder, antwoordde Sergius.
+
+</p>
+<p>Er zat werkelijk een wissel in van twintigduizend roebels op het huis Rothschild te Parijs.
+
+</p>
+<p>Was de klomp inderdaad zooveel waard? Was het een gemeene keisteen of een brok goud, wat Sander met zulk eene zorg uit het
+hartje van het Californische goudland medegebracht had? Ziedaar een paar vragen die nimmer tot klaarheid gebracht zijn kunnen
+worden. Dit mocht echter zijn zooals het wilde, Cascabel was verplicht graaf Narkine op zijn woord te gelooven en vertrouwen
+te stellen in de waarheidsliefde van zijnen vriend Sergius, die voor hem een grooter waarborg was dan de schatkist van zijne
+keizerlijke majesteit den Czaar aller Russen.
+
+</p>
+<p>Eene maand lang vertoefde de familie Cascabel in Rusland, maar van de kermis te Perm of te Nisjni werd nu niet meer gerept.
+Vader en moeder, broeder en zuster konden immers niet nalaten getuigen te zijn bij het trouwen van Jan en Kayette, wier huwelijk
+met grooten luister op het kasteel Walska voltrokken werd. Er ontbrak niets aan de plechtigheid en zelden waren twee gelukkige
+jonggehuwden omringd door zulk eenen kring van tevreden bloedverwanten.
+
+</p>
+<p>&#8212;Wat een bof, Cesar! zeide Cornelia op het oogenblik toen zij de slotkapel uitkwamen.
+
+</p>
+<p>&#8212;Precies hetzelfde wat ik dacht, antwoordde haar echtgenoot.
+
+</p>
+<p>Acht dagen naderhand namen vader en moeder Cascabel, Sander, Napoleona en Kruidnagel&#8212;dien wij niet mogen vergeten, want hij
+was werkelijk zoo goed als een lid van de familie&#8212;van graaf Narkine afscheid. Zij gingen nu rechtstreeks op reis naar Frankrijk,
+wel te verstaan per spoorweg, met de <i>Schoone Zwerfster</i> achter zich, die liefst als passagiersgoed in den personentrein met hen medereisde!
+
+</p>
+<p>Cascabel&#8217;s terugkeer in Normandi&euml; was een heele gebeurtenis. Hij en Cornelia zetten zich als grondbezitters op het platteland
+neer en kregen mettertijd een aardig fortuin bij elkaar, waar Sander en Napoleona, als zij trouwden, een mooie huwelijksgift
+uit mee konden krijgen. Ieder jaar kwam graaf Narkine, met Jan dien hij als zijn secretaris bij zich in dienst genomen had,
+en met Kayette die eene gelukkig getrouwde vrouw geworden was, hen opzoeken. Dan waren zij allen letterlijk dronken van vreugde,
+want niemand <span class="pagenum">[<a id="pb217" href="#pb217">217</a>]</span>wist van uitgelatenheid wat hij bij zoo&#8217;n gelegenheid beginnen zou.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p216.jpg" alt="Ieder jaar kwam graaf Narkine met Jan en Kayette hen opzoeken. (Zie blz. 215.)" width="507" height="720"><p class="figureHead">Ieder jaar kwam graaf Narkine met Jan en Kayette hen opzoeken. (Zie blz. <a href="#pb215" class="pageref">215</a>.)
+</p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+<p>Hiermede is het geschiedverhaal afgeloopen van deze reis, die zeker onder de merkwaardigste van alle door ons beschreven <i>Wonderreizen</i> medegeteld mag worden. Einde goed al goed, kan men er van zeggen; maar zulke brave lieden als de familie Cascabel zouden
+ook niet verdienen dat het slecht met hen afliep.
+
+
+</p>
+<p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/p217.jpg" alt="" width="376" height="375"></div><p>
+
+
+</p>
+<p class="aligncenter"><span class="smallcaps">Einde</span>.
+
+
+
+
+</p>
+</div>
+</div>
+<div class="back"><div class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><p></p>
+<div class="figure"><img border="0" src="images/map.jpg" alt="Reis van Cesar Cascabel" width="455" height="720"><p class="figureHead">Reis van Cesar Cascabel</p>
+<p>2<sup>de</sup> kaart.
+
+</p>
+<p><i>Tresling &amp; C<sup>o</sup> Amst.</i></p>
+</div><p>
+
+
+</p>
+</div>
+<div class="div1"><span class="pagenum">
+[<a href="#toc">Inhoud</a>]
+</span><p>Van JULES VERNE zijn vroeger de navolgende werken verschenen:
+
+</p>
+<ol class="lsoff">
+<li><span class="smallcaps">DE REIS om de WERELD in 80 DAGEN</span>. Met 50 houtgravuren &#402; 1.50
+</li>
+<li><span class="smallcaps">DE REIS naar de MAAN in 28 DAGEN en 12 UREN</span>. Met 60 houtgravuren &#402; 1.50
+</li>
+<li><span class="smallcaps">DE KINDEREN van KAPITEIN GRANT</span>. Zuid-Amerika. Met 60 houtgravuren &#402; 1.50
+</li>
+<li><span class="smallcaps">DE KINDEREN van KAPITEIN GRANT</span>. Australi&euml;. Met 50 houtgrav. &#402; 1.50
+</li>
+<li><span class="smallcaps">DE KINDEREN van KAPITEIN GRANT</span>. Stille-Zuidzee. Met 52 houtgravuren &#402; 1.50
+</li>
+<li>20,000 MIJLEN ONDER ZEE. Oost. Halfrond. Met 50 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>20,000 MIJLEN ONDER ZEE. West. Halfrond. Met 60 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li><span class="smallcaps">VIJF WEKEN in een LUCHTBALLON</span>. Ontdekkingsreis in de Binnenlanden van Afrika. Met 75 houtgravuren &#402; 1.50
+</li>
+<li>HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De Luchtschipbreukelingen. Met 54 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De verlatene. Met 54 houtgrav. &#402; 1.50</li>
+<li><span class="smallcaps">NAAR het MIDDELPUNT der AARDE</span>. Met 53 houtgravuren &#402; 1.50
+</li>
+<li>MICHAEL STROGOFF. De Koerier van den Czaar. Met 60 houtgrav. &#402; 1.50</li>
+<li>HET ZWARTE GOUD. Met 55 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>HEKTOR SERVADAC. De Vulkaanbewoners. Met 51 houtgravuren. &#402; 1.50</li>
+<li>HEKTOR SERVADAC. De Terugtocht naar de aarde. Met 74 houtgrav. &#402; 1.50</li>
+<li><span class="smallcaps">AVONTUREN van DRIE RUSSEN en DRIE ENGELSCHEN</span>. Gevolgd door &#8220;De Blokkadebrekers&#8221;. Met 64 houtgravuren &#402; 1.50
+</li>
+<li><span class="smallcaps">EEN KAPITEIN van 15 JAAR</span>. De Walvischjagers. Met 51 houtgrav. &#402; 1.50
+</li>
+<li><span class="smallcaps">EEN KAPITEIN van 15 JAAR</span>. In slavernij. Gevolgd door &#8220;Een overwintering in het ijs.&#8221; Met 56 houtgravuren &#402; 1.50
+</li>
+<li><span class="smallcaps">DE SCHIPBREUK van de CHANCELLOR</span>. Gevolgd door &#8220;Martin Paz&#8221;. Met 56 houtgravuren &#402; 1.50
+</li>
+<li><span class="smallcaps">WONDERLIJKE AVONTUREN van een CHINEES</span>. Gevolgd door &#8220;Muiterij aan boord der Bounty.&#8221; Met 54 houtgravuren &#402; 1.50
+</li>
+<li><span class="smallcaps">ELDORADO en het MONSTERKANON van STAALSTAD</span>. Gevolgd door &#8220;Meester Zacharias.&#8221; Met 51 houtgravuren &#402; 1.50
+</li>
+<li><span class="smallcaps">HET LAND der BUITENSTE DUISTERNIS</span>. De Pelterijhandel. Met 56 houtgravuren &#402; 1.50
+</li>
+<li><span class="smallcaps">HET LAND der BUITENSTE DUISTERNIS</span>. Het drijvende Eiland. Gevolgd door &#8220;Een treurspel in de Wolken.<span class="corr" id="xd0e5120" title="Niet in bron">&#8221;</span> Met 56 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>HET STOOMHUIS. De ijzeren Reus. Met 57 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>HET STOOMHUIS. De Waanzinnige der Nerbudda. Gevolgd door &#8220;Dokter Ox&#8221;. Met 56 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>REIZEN EN LOTGEVALLEN VAN KAPITEIN HATTERAS. De Engelschen aan de Noordpool. Met 128 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>REIZEN EN LOTGEVALLEN VAN KAPITEIN HATTERAS. De IJswoestijn. Met 127 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>EENE VLOTREIS. Achthonderd mijlen op de Amazone. Met 56 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>EENE VLOTREIS. Het Raadselschrift. Gevolgd door &#8220;Een Drijvende Stad.<span class="corr" id="xd0e5154" title="Niet in bron">&#8221;</span> Met 53 houtgravuren &#402; 1.50
+</li>
+<li>EEN LEERSCHOOL VOOR ROBINSONS. Gevolgd door &#8220;Van Rotterdam naar Kopenhagen&#8221;. Met 69 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>DE WONDERSTRAAL. Gevolgd door &#8220;Tien uren op jacht.&#8221; Met 91 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Een Hollander in de klem. Met 48 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Schipbreuk en redding. Met 51 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>DE ZUIDSTER. Het Land der Diamanten. Met 60 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>DE ARCHIPEL IN VUUR EN VLAM. Met 46 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>DE VONDELING VAN HET FREGAT CYNTHIA. Met 25 houtgrav. &#402; 1.50</li>
+<li>MATHIAS SANDORF. Een verijdelde samenzwering. Met 39 houtgrav. &#402; 1.50</li>
+<li>MATHIAS SANDORF. De middellandsche Zee. Met 35 houtgravuren. &#402; 1.50</li>
+<li>MATHIAS SANDORF. Een Model-Volkplanting. Met 33 houtgrav. &#402; 1.50</li>
+<li>HET LOTERIJBRIEFJE. Met 36 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>ROBUR, DE VEROVERAAR. Met 37 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>DE STRIJD TUSSCHEN NOORD EN ZUID. Overrompeling eener plantage. Met 41 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>DE STRIJD TUSSCHEN NOORD EN ZUID. De Zwarte Kreek van Texas. Met 43 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>1792. OP WEG NAAR FRANKRIJK. Gevolgd door Gil Braltar &#402; 1.50</li>
+<li>TWEE JAAR VACANTIE. De mislukte pleiziertocht. Met 46 houtgrav. &#402; 1.50</li>
+<li>TWEE JAAR VACANTIE. Een knapenkolonie. Met 45 houtgravuren. &#402; 1.50</li>
+<li>DE FAMILIE ZONDER NAAM. Het verraad van Simon Morgaz. Met 45 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>DE FAMILIE ZONDER NAAM. De opstand van 1837. Met 37 houtgravuren &#402; 1.50</li>
+<li>EEN SCHOT IN DE LUCHT &#402; 1.50</li>
+</ol><p>
+
+
+</p>
+</div>
+<div class="div1">
+<h2 class="normal">Inhoudsopgave</h2>
+<ul>
+<li><a href="#toc">Inhoud.</a></li>
+<li><a href="#ch1">In de Behringstraat.</a></li>
+<li><a href="#ch2">Tusschen twee stroomen.</a></li>
+<li><a href="#ch3">Drijvende.</a></li>
+<li><a href="#ch4">Van den 16<sup>den</sup> november tot den 2<sup>den</sup> december.</a></li>
+<li><a href="#ch5">De Liakhoff-eilanden.</a></li>
+<li><a href="#ch6">De overwintering.</a></li>
+<li><a href="#ch7">Een slimme streek van Cascabel.</a></li>
+<li><a href="#ch8">Het land der Jakoeten.</a></li>
+<li><a href="#ch9">Tot aan de Obi-rivier.</a></li>
+<li><a href="#ch10">Van de Obi naar het Oeral-gebergte.</a></li>
+<li><a href="#ch11">Het Oeral-gebergte</a></li>
+<li><a href="#ch12">Einde van de reis, maar niet van de geschiedenis.</a></li>
+<li><a href="#ch13">Een lange dag.</a></li>
+<li><a href="#ch14">Een slot dat door iedereen wordt toegejuicht.</a></li>
+<li><a href="#ch15">Besluit.</a></li>
+</ul>
+</div>
+<div class="transcribernote">
+<h2>Colofon</h2>
+<h3>Beschikbaarheid</h3>
+<p>Dit eBoek is voor kosteloos gebruik door iedereen overal, met vrijwel geen beperkingen van welke soort dan ook. U mag het
+kopi&euml;ren, weggeven of hergebruiken onder de voorwaarden van de Project Gutenberg Licentie bij dit eBoek of on-line op <a href="https://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>.
+
+</p>
+<p>Dit eBoek is geproduceerd door Jeroen Hellingman en het on-line gedistribueerd correctie team op <a href="https://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>.
+
+</p>
+<p lang="en">This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give
+it away or re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included with this eBook or online at <a href="https://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>.
+
+</p>
+<p lang="en">This eBook is produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed Proofreading Team at <a href="https://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>.
+
+</p>
+<h3>Codering</h3>
+<p>Dit bestand is in een verouderde spelling. Er is geen poging gedaan de tekst te moderniseren. Afgebroken woorden aan het einde
+van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel zijn gecorrigeerd. Dergelijke correcties zijn
+gemarkeerd met het corr-element.
+
+</p>
+<p>Hoewel het origineel zowel de lage dubbele komma en guillemets (ganzevoetjes) gebruikt als aanhalingstekens, zijn deze in
+dit bestand gecodeerd als &#8220;. Geneste dubbele aanhalingstekens zijn stilzwijgend veranderd in enkele aanhalingstekens.
+
+</p>
+<p>De advertenties aan het begin en einde van dit boek zijn weggelaten.
+
+</p>
+<h3>Documentgeschiedenis</h3>
+<ol class="lsoff">
+<li>2008-08-17 Begonnen.
+
+</li>
+</ol>
+<h3>Externe Referenties</h3>
+<p>Dit Project Gutenberg eBoek bevat externe referenties. Het kan zijn dat deze links voor u niet werken.</p>
+<h3>Verbeteringen</h3>
+<p>De volgende verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p>
+<table width="75%">
+<tr>
+<th>Plaats</th>
+<th>Bron</th>
+<th>Verbetering</th>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e246">Bladzijde </a></td>
+<td width="40%">III</td>
+<td width="40%">XIV</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e256">Bladzijde </a></td>
+<td width="40%">XIV</td>
+<td width="40%">XV</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e275">Bladzijde 1</a></td>
+<td width="40%">Port Clarence</td>
+<td width="40%">Port-Clarence</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e289">Bladzijde 2</a></td>
+<td width="40%">Port Clarence</td>
+<td width="40%">Port-Clarence</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e292">Bladzijde 2</a></td>
+<td width="40%">Petropaulovsk</td>
+<td width="40%">Petropavlovsk</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e301">Bladzijde 2</a></td>
+<td width="40%">Tcho&uuml;ktchi-schiereiland</td>
+<td width="40%">Tchouktchi-schiereiland</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e322">Bladzijde 3</a></td>
+<td width="40%">Port Clarence</td>
+<td width="40%">Port-Clarence</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e376">Bladzijde 7</a></td>
+<td width="40%">Port Clarence</td>
+<td width="40%">Port-Clarence</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e535">Bladzijde 15</a></td>
+<td width="40%">Port Clarence</td>
+<td width="40%">Port-Clarence</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e686">Bladzijde 22</a></td>
+<td width="40%">Port Clarence</td>
+<td width="40%">Port-Clarence</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e752">Bladzijde 26</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">.</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e926">Bladzijde 35</a></td>
+<td width="40%">II</td>
+<td width="40%">III</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e996">Bladzijde 38</a></td>
+<td width="40%">tatel</td>
+<td width="40%">tafel</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e1047">Bladzijde 41</a></td>
+<td width="40%">Petropaulovsk</td>
+<td width="40%">Petropavlovsk</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e1227">Bladzijde 50</a></td>
+<td width="40%">n</td>
+<td width="40%">sten</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e1362">Bladzijde 54</a></td>
+<td width="40%">warenkomen</td>
+<td width="40%">waren komen</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e1554">Bladzijde 65</a></td>
+<td width="40%">Ioukaghirs</td>
+<td width="40%">Joukaghirs</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e1618">Bladzijde 69</a></td>
+<td width="40%">Siberie</td>
+<td width="40%">Siberi&euml;</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e1693">Bladzijde 71</a></td>
+<td width="40%">en</td>
+<td width="40%">den</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e1774">Bladzijde 74</a></td>
+<td width="40%">bezorgheid</td>
+<td width="40%">bezorgdheid</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e1800">Bladzijde 75</a></td>
+<td width="40%">Tcho&ugrave;-Tcho&ugrave;k</td>
+<td width="40%">Tchou-Tchouk</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e1824">Bladzijde 76</a></td>
+<td width="40%">Tcho&ugrave; Tcho&ugrave;k</td>
+<td width="40%">Tchou-Tchouk</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e1880">Bladzijde 78</a></td>
+<td width="40%">e</td>
+<td width="40%">ste</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e1983">Bladzijde 85</a></td>
+<td width="40%">ot</td>
+<td width="40%">of</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e2264">Bladzijde 98</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">.</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e2333">Bladzijde 100</a></td>
+<td width="40%">ich</td>
+<td width="40%">zich</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e2498">Bladzijde 108</a></td>
+<td width="40%">knieen</td>
+<td width="40%">knie&euml;n</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e2696">Bladzijde 116</a></td>
+<td width="40%">Lena baai</td>
+<td width="40%">Lena-baai</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e2766">Bladzijde 118</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">.</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e3287">Bladzijde 143</a></td>
+<td width="40%">Servius</td>
+<td width="40%">Sergius</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e4017">Bladzijde 172</a></td>
+<td width="40%">Cascabal</td>
+<td width="40%">Cascabel</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e4731">Bladzijde 207</a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">(</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e5120">Bladzijde </a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">&#8221;</td>
+</tr>
+<tr>
+<td width="20%"><a href="#xd0e5154">Bladzijde </a></td>
+<td width="40%">
+[<i>Niet in bron</i>]
+
+</td>
+<td width="40%">&#8221;</td>
+</tr>
+</table>
+</div>
+</div>
+
+
+
+
+
+
+
+<pre>
+
+
+
+
+
+End of the Project Gutenberg EBook of Cesar Cascabel, Deel 2, by Jules Verne
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK CESAR CASCABEL, DEEL 2 ***
+
+***** This file should be named 26395-h.htm or 26395-h.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        https://www.gutenberg.org/2/6/3/9/26395/
+
+Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed
+Proofreading Team at https://www.pgdp.net/
+
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License (available with this file or online at
+https://gutenberg.org/license).
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH F3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation web page at https://www.pglaf.org.
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
+https://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at
+809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
+business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
+information can be found at the Foundation's web site and official
+page at https://pglaf.org
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit https://pglaf.org
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including including checks, online payments and credit card
+donations.  To donate, please visit: https://pglaf.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart was the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     https://www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
+
+
+</pre>
+
+</body>
+</html>
diff --git a/26395-h/images/logo.gif b/26395-h/images/logo.gif
new file mode 100644
index 0000000..d8b33b0
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/logo.gif
diff --git a/26395-h/images/map.jpg b/26395-h/images/map.jpg
new file mode 100644
index 0000000..9fe1076
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/map.jpg
diff --git a/26395-h/images/p004.jpg b/26395-h/images/p004.jpg
new file mode 100644
index 0000000..8145941
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p004.jpg
diff --git a/26395-h/images/p006.jpg b/26395-h/images/p006.jpg
new file mode 100644
index 0000000..ab5af95
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p006.jpg
diff --git a/26395-h/images/p010.jpg b/26395-h/images/p010.jpg
new file mode 100644
index 0000000..1988a9b
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p010.jpg
diff --git a/26395-h/images/p019.jpg b/26395-h/images/p019.jpg
new file mode 100644
index 0000000..482b57f
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p019.jpg
diff --git a/26395-h/images/p025.jpg b/26395-h/images/p025.jpg
new file mode 100644
index 0000000..afd1f8c
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p025.jpg
diff --git a/26395-h/images/p027.jpg b/26395-h/images/p027.jpg
new file mode 100644
index 0000000..d346b57
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p027.jpg
diff --git a/26395-h/images/p030.jpg b/26395-h/images/p030.jpg
new file mode 100644
index 0000000..f1b5a38
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p030.jpg
diff --git a/26395-h/images/p033.jpg b/26395-h/images/p033.jpg
new file mode 100644
index 0000000..809630c
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p033.jpg
diff --git a/26395-h/images/p040.jpg b/26395-h/images/p040.jpg
new file mode 100644
index 0000000..fa2e2b9
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p040.jpg
diff --git a/26395-h/images/p045.jpg b/26395-h/images/p045.jpg
new file mode 100644
index 0000000..390de8b
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p045.jpg
diff --git a/26395-h/images/p055.jpg b/26395-h/images/p055.jpg
new file mode 100644
index 0000000..80d237b
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p055.jpg
diff --git a/26395-h/images/p058.jpg b/26395-h/images/p058.jpg
new file mode 100644
index 0000000..314d481
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p058.jpg
diff --git a/26395-h/images/p060.jpg b/26395-h/images/p060.jpg
new file mode 100644
index 0000000..c8da50e
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p060.jpg
diff --git a/26395-h/images/p068.jpg b/26395-h/images/p068.jpg
new file mode 100644
index 0000000..ea8850b
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p068.jpg
diff --git a/26395-h/images/p072.jpg b/26395-h/images/p072.jpg
new file mode 100644
index 0000000..1e22fb8
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p072.jpg
diff --git a/26395-h/images/p084.jpg b/26395-h/images/p084.jpg
new file mode 100644
index 0000000..2c80afa
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p084.jpg
diff --git a/26395-h/images/p088.jpg b/26395-h/images/p088.jpg
new file mode 100644
index 0000000..f129ba7
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p088.jpg
diff --git a/26395-h/images/p091.jpg b/26395-h/images/p091.jpg
new file mode 100644
index 0000000..80f566c
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p091.jpg
diff --git a/26395-h/images/p096.jpg b/26395-h/images/p096.jpg
new file mode 100644
index 0000000..9b3e408
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p096.jpg
diff --git a/26395-h/images/p102.jpg b/26395-h/images/p102.jpg
new file mode 100644
index 0000000..bba492f
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p102.jpg
diff --git a/26395-h/images/p106.jpg b/26395-h/images/p106.jpg
new file mode 100644
index 0000000..992df1b
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p106.jpg
diff --git a/26395-h/images/p111.jpg b/26395-h/images/p111.jpg
new file mode 100644
index 0000000..2f95dc7
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p111.jpg
diff --git a/26395-h/images/p119.jpg b/26395-h/images/p119.jpg
new file mode 100644
index 0000000..86eec2d
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p119.jpg
diff --git a/26395-h/images/p121.jpg b/26395-h/images/p121.jpg
new file mode 100644
index 0000000..eac2ae4
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p121.jpg
diff --git a/26395-h/images/p127.jpg b/26395-h/images/p127.jpg
new file mode 100644
index 0000000..d84dc6f
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p127.jpg
diff --git a/26395-h/images/p132.jpg b/26395-h/images/p132.jpg
new file mode 100644
index 0000000..eb2f749
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p132.jpg
diff --git a/26395-h/images/p141.jpg b/26395-h/images/p141.jpg
new file mode 100644
index 0000000..1ed6f27
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p141.jpg
diff --git a/26395-h/images/p146.jpg b/26395-h/images/p146.jpg
new file mode 100644
index 0000000..64b7d6c
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p146.jpg
diff --git a/26395-h/images/p148.jpg b/26395-h/images/p148.jpg
new file mode 100644
index 0000000..6c1263c
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p148.jpg
diff --git a/26395-h/images/p151.jpg b/26395-h/images/p151.jpg
new file mode 100644
index 0000000..cc4b8f0
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p151.jpg
diff --git a/26395-h/images/p155.jpg b/26395-h/images/p155.jpg
new file mode 100644
index 0000000..f805fab
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p155.jpg
diff --git a/26395-h/images/p160.jpg b/26395-h/images/p160.jpg
new file mode 100644
index 0000000..60d0961
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p160.jpg
diff --git a/26395-h/images/p163.jpg b/26395-h/images/p163.jpg
new file mode 100644
index 0000000..d64c9c5
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p163.jpg
diff --git a/26395-h/images/p171.jpg b/26395-h/images/p171.jpg
new file mode 100644
index 0000000..104194a
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p171.jpg
diff --git a/26395-h/images/p173.jpg b/26395-h/images/p173.jpg
new file mode 100644
index 0000000..adc3d49
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p173.jpg
diff --git a/26395-h/images/p180.jpg b/26395-h/images/p180.jpg
new file mode 100644
index 0000000..a54ebe6
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p180.jpg
diff --git a/26395-h/images/p184.jpg b/26395-h/images/p184.jpg
new file mode 100644
index 0000000..e9572ed
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p184.jpg
diff --git a/26395-h/images/p192.jpg b/26395-h/images/p192.jpg
new file mode 100644
index 0000000..e5dd4d4
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p192.jpg
diff --git a/26395-h/images/p194.jpg b/26395-h/images/p194.jpg
new file mode 100644
index 0000000..c948332
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p194.jpg
diff --git a/26395-h/images/p206.jpg b/26395-h/images/p206.jpg
new file mode 100644
index 0000000..d4f34e2
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p206.jpg
diff --git a/26395-h/images/p209.jpg b/26395-h/images/p209.jpg
new file mode 100644
index 0000000..3f16bc1
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p209.jpg
diff --git a/26395-h/images/p216.jpg b/26395-h/images/p216.jpg
new file mode 100644
index 0000000..8dcf58c
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p216.jpg
diff --git a/26395-h/images/p217.jpg b/26395-h/images/p217.jpg
new file mode 100644
index 0000000..3fc0217
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/p217.jpg
diff --git a/26395-h/images/titlepage.gif b/26395-h/images/titlepage.gif
new file mode 100644
index 0000000..e2fd70c
--- /dev/null
+++ b/26395-h/images/titlepage.gif
diff --git a/26395-page-images/f001.png b/26395-page-images/f001.png
new file mode 100644
index 0000000..15de05e
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/f001.png
diff --git a/26395-page-images/f002.png b/26395-page-images/f002.png
new file mode 100644
index 0000000..42da0e3
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/f002.png
diff --git a/26395-page-images/f003.png b/26395-page-images/f003.png
new file mode 100644
index 0000000..098c04e
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/f003.png
diff --git a/26395-page-images/f004.png b/26395-page-images/f004.png
new file mode 100644
index 0000000..9971350
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/f004.png
diff --git a/26395-page-images/f005.png b/26395-page-images/f005.png
new file mode 100644
index 0000000..216da9b
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/f005.png
diff --git a/26395-page-images/p001.png b/26395-page-images/p001.png
new file mode 100644
index 0000000..0243f75
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p001.png
diff --git a/26395-page-images/p002.png b/26395-page-images/p002.png
new file mode 100644
index 0000000..fe839c9
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p002.png
diff --git a/26395-page-images/p003.png b/26395-page-images/p003.png
new file mode 100644
index 0000000..5ee0c1a
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p003.png
diff --git a/26395-page-images/p004.png b/26395-page-images/p004.png
new file mode 100644
index 0000000..e028dd8
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p004.png
diff --git a/26395-page-images/p005.png b/26395-page-images/p005.png
new file mode 100644
index 0000000..4ca8a33
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p005.png
diff --git a/26395-page-images/p006.png b/26395-page-images/p006.png
new file mode 100644
index 0000000..929a6dd
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p006.png
diff --git a/26395-page-images/p007.png b/26395-page-images/p007.png
new file mode 100644
index 0000000..c4bcba5
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p007.png
diff --git a/26395-page-images/p008.png b/26395-page-images/p008.png
new file mode 100644
index 0000000..7abe48c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p008.png
diff --git a/26395-page-images/p009.png b/26395-page-images/p009.png
new file mode 100644
index 0000000..7255c52
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p009.png
diff --git a/26395-page-images/p010.png b/26395-page-images/p010.png
new file mode 100644
index 0000000..cc3daef
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p010.png
diff --git a/26395-page-images/p011.png b/26395-page-images/p011.png
new file mode 100644
index 0000000..fbb847c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p011.png
diff --git a/26395-page-images/p012.png b/26395-page-images/p012.png
new file mode 100644
index 0000000..6b86dfd
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p012.png
diff --git a/26395-page-images/p013.png b/26395-page-images/p013.png
new file mode 100644
index 0000000..93419e9
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p013.png
diff --git a/26395-page-images/p014.png b/26395-page-images/p014.png
new file mode 100644
index 0000000..eb7eebf
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p014.png
diff --git a/26395-page-images/p015.png b/26395-page-images/p015.png
new file mode 100644
index 0000000..4a330dd
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p015.png
diff --git a/26395-page-images/p016.png b/26395-page-images/p016.png
new file mode 100644
index 0000000..d0ef375
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p016.png
diff --git a/26395-page-images/p017.png b/26395-page-images/p017.png
new file mode 100644
index 0000000..03aad2b
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p017.png
diff --git a/26395-page-images/p018.png b/26395-page-images/p018.png
new file mode 100644
index 0000000..0cab977
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p018.png
diff --git a/26395-page-images/p019.png b/26395-page-images/p019.png
new file mode 100644
index 0000000..186a046
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p019.png
diff --git a/26395-page-images/p020.png b/26395-page-images/p020.png
new file mode 100644
index 0000000..3368429
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p020.png
diff --git a/26395-page-images/p021.png b/26395-page-images/p021.png
new file mode 100644
index 0000000..771944f
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p021.png
diff --git a/26395-page-images/p022.png b/26395-page-images/p022.png
new file mode 100644
index 0000000..6ccdee7
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p022.png
diff --git a/26395-page-images/p023.png b/26395-page-images/p023.png
new file mode 100644
index 0000000..a198603
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p023.png
diff --git a/26395-page-images/p024.png b/26395-page-images/p024.png
new file mode 100644
index 0000000..75082a4
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p024.png
diff --git a/26395-page-images/p025.png b/26395-page-images/p025.png
new file mode 100644
index 0000000..1186f3f
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p025.png
diff --git a/26395-page-images/p026.png b/26395-page-images/p026.png
new file mode 100644
index 0000000..4587db0
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p026.png
diff --git a/26395-page-images/p027.png b/26395-page-images/p027.png
new file mode 100644
index 0000000..5450b5f
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p027.png
diff --git a/26395-page-images/p028.png b/26395-page-images/p028.png
new file mode 100644
index 0000000..e1ea287
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p028.png
diff --git a/26395-page-images/p029.png b/26395-page-images/p029.png
new file mode 100644
index 0000000..b45db12
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p029.png
diff --git a/26395-page-images/p030.png b/26395-page-images/p030.png
new file mode 100644
index 0000000..eb13dea
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p030.png
diff --git a/26395-page-images/p031.png b/26395-page-images/p031.png
new file mode 100644
index 0000000..c988f9c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p031.png
diff --git a/26395-page-images/p032.png b/26395-page-images/p032.png
new file mode 100644
index 0000000..8746604
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p032.png
diff --git a/26395-page-images/p033.png b/26395-page-images/p033.png
new file mode 100644
index 0000000..17913f0
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p033.png
diff --git a/26395-page-images/p034.png b/26395-page-images/p034.png
new file mode 100644
index 0000000..2552119
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p034.png
diff --git a/26395-page-images/p035.png b/26395-page-images/p035.png
new file mode 100644
index 0000000..f6982d4
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p035.png
diff --git a/26395-page-images/p036.png b/26395-page-images/p036.png
new file mode 100644
index 0000000..e735d4a
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p036.png
diff --git a/26395-page-images/p037.png b/26395-page-images/p037.png
new file mode 100644
index 0000000..92bec0c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p037.png
diff --git a/26395-page-images/p038.png b/26395-page-images/p038.png
new file mode 100644
index 0000000..d7ac372
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p038.png
diff --git a/26395-page-images/p039.png b/26395-page-images/p039.png
new file mode 100644
index 0000000..bf7b053
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p039.png
diff --git a/26395-page-images/p040.png b/26395-page-images/p040.png
new file mode 100644
index 0000000..8aca189
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p040.png
diff --git a/26395-page-images/p041.png b/26395-page-images/p041.png
new file mode 100644
index 0000000..2330c92
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p041.png
diff --git a/26395-page-images/p042.png b/26395-page-images/p042.png
new file mode 100644
index 0000000..a0c60cb
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p042.png
diff --git a/26395-page-images/p043.png b/26395-page-images/p043.png
new file mode 100644
index 0000000..3293fdf
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p043.png
diff --git a/26395-page-images/p044.png b/26395-page-images/p044.png
new file mode 100644
index 0000000..76b4ece
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p044.png
diff --git a/26395-page-images/p045.png b/26395-page-images/p045.png
new file mode 100644
index 0000000..105794b
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p045.png
diff --git a/26395-page-images/p046.png b/26395-page-images/p046.png
new file mode 100644
index 0000000..a6e9baf
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p046.png
diff --git a/26395-page-images/p047.png b/26395-page-images/p047.png
new file mode 100644
index 0000000..6fd9ffd
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p047.png
diff --git a/26395-page-images/p048.png b/26395-page-images/p048.png
new file mode 100644
index 0000000..8e0f1d3
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p048.png
diff --git a/26395-page-images/p049.png b/26395-page-images/p049.png
new file mode 100644
index 0000000..aa42940
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p049.png
diff --git a/26395-page-images/p050.png b/26395-page-images/p050.png
new file mode 100644
index 0000000..53c677c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p050.png
diff --git a/26395-page-images/p051.png b/26395-page-images/p051.png
new file mode 100644
index 0000000..724b4a5
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p051.png
diff --git a/26395-page-images/p052.png b/26395-page-images/p052.png
new file mode 100644
index 0000000..c463a03
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p052.png
diff --git a/26395-page-images/p053.png b/26395-page-images/p053.png
new file mode 100644
index 0000000..f6dacae
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p053.png
diff --git a/26395-page-images/p054.png b/26395-page-images/p054.png
new file mode 100644
index 0000000..c81f7b1
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p054.png
diff --git a/26395-page-images/p055.png b/26395-page-images/p055.png
new file mode 100644
index 0000000..55aefbb
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p055.png
diff --git a/26395-page-images/p056.png b/26395-page-images/p056.png
new file mode 100644
index 0000000..85e8456
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p056.png
diff --git a/26395-page-images/p057.png b/26395-page-images/p057.png
new file mode 100644
index 0000000..0aeeb28
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p057.png
diff --git a/26395-page-images/p058.png b/26395-page-images/p058.png
new file mode 100644
index 0000000..fd530af
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p058.png
diff --git a/26395-page-images/p059.png b/26395-page-images/p059.png
new file mode 100644
index 0000000..f172e7e
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p059.png
diff --git a/26395-page-images/p060.png b/26395-page-images/p060.png
new file mode 100644
index 0000000..4467bd5
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p060.png
diff --git a/26395-page-images/p061.png b/26395-page-images/p061.png
new file mode 100644
index 0000000..4d9d6f8
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p061.png
diff --git a/26395-page-images/p062.png b/26395-page-images/p062.png
new file mode 100644
index 0000000..8d1c9e9
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p062.png
diff --git a/26395-page-images/p063.png b/26395-page-images/p063.png
new file mode 100644
index 0000000..9ddadcf
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p063.png
diff --git a/26395-page-images/p064.png b/26395-page-images/p064.png
new file mode 100644
index 0000000..25c4d2b
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p064.png
diff --git a/26395-page-images/p065.png b/26395-page-images/p065.png
new file mode 100644
index 0000000..eba97d3
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p065.png
diff --git a/26395-page-images/p066.png b/26395-page-images/p066.png
new file mode 100644
index 0000000..d64574f
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p066.png
diff --git a/26395-page-images/p067.png b/26395-page-images/p067.png
new file mode 100644
index 0000000..716fb9c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p067.png
diff --git a/26395-page-images/p068.png b/26395-page-images/p068.png
new file mode 100644
index 0000000..d669da4
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p068.png
diff --git a/26395-page-images/p069.png b/26395-page-images/p069.png
new file mode 100644
index 0000000..180f8d5
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p069.png
diff --git a/26395-page-images/p070.png b/26395-page-images/p070.png
new file mode 100644
index 0000000..35c25b1
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p070.png
diff --git a/26395-page-images/p071.png b/26395-page-images/p071.png
new file mode 100644
index 0000000..d9b3093
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p071.png
diff --git a/26395-page-images/p072.png b/26395-page-images/p072.png
new file mode 100644
index 0000000..c196910
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p072.png
diff --git a/26395-page-images/p073.png b/26395-page-images/p073.png
new file mode 100644
index 0000000..e5aff24
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p073.png
diff --git a/26395-page-images/p074.png b/26395-page-images/p074.png
new file mode 100644
index 0000000..087014a
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p074.png
diff --git a/26395-page-images/p075.png b/26395-page-images/p075.png
new file mode 100644
index 0000000..f14869f
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p075.png
diff --git a/26395-page-images/p076.png b/26395-page-images/p076.png
new file mode 100644
index 0000000..a88b67c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p076.png
diff --git a/26395-page-images/p077.png b/26395-page-images/p077.png
new file mode 100644
index 0000000..c117464
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p077.png
diff --git a/26395-page-images/p078.png b/26395-page-images/p078.png
new file mode 100644
index 0000000..09d1d6b
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p078.png
diff --git a/26395-page-images/p079.png b/26395-page-images/p079.png
new file mode 100644
index 0000000..ab5974d
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p079.png
diff --git a/26395-page-images/p080.png b/26395-page-images/p080.png
new file mode 100644
index 0000000..f3fceef
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p080.png
diff --git a/26395-page-images/p081.png b/26395-page-images/p081.png
new file mode 100644
index 0000000..99f47a5
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p081.png
diff --git a/26395-page-images/p082.png b/26395-page-images/p082.png
new file mode 100644
index 0000000..e4931ab
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p082.png
diff --git a/26395-page-images/p083.png b/26395-page-images/p083.png
new file mode 100644
index 0000000..07bb8f8
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p083.png
diff --git a/26395-page-images/p084.png b/26395-page-images/p084.png
new file mode 100644
index 0000000..d7b014e
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p084.png
diff --git a/26395-page-images/p085.png b/26395-page-images/p085.png
new file mode 100644
index 0000000..ddfad5b
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p085.png
diff --git a/26395-page-images/p086.png b/26395-page-images/p086.png
new file mode 100644
index 0000000..703c0c5
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p086.png
diff --git a/26395-page-images/p087.png b/26395-page-images/p087.png
new file mode 100644
index 0000000..3082dec
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p087.png
diff --git a/26395-page-images/p088.png b/26395-page-images/p088.png
new file mode 100644
index 0000000..5ea33a9
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p088.png
diff --git a/26395-page-images/p089.png b/26395-page-images/p089.png
new file mode 100644
index 0000000..d5210bc
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p089.png
diff --git a/26395-page-images/p090.png b/26395-page-images/p090.png
new file mode 100644
index 0000000..e748cfc
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p090.png
diff --git a/26395-page-images/p091.png b/26395-page-images/p091.png
new file mode 100644
index 0000000..1903b26
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p091.png
diff --git a/26395-page-images/p092.png b/26395-page-images/p092.png
new file mode 100644
index 0000000..587327e
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p092.png
diff --git a/26395-page-images/p093.png b/26395-page-images/p093.png
new file mode 100644
index 0000000..5b1d8ba
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p093.png
diff --git a/26395-page-images/p094.png b/26395-page-images/p094.png
new file mode 100644
index 0000000..7b2d781
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p094.png
diff --git a/26395-page-images/p095.png b/26395-page-images/p095.png
new file mode 100644
index 0000000..e633274
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p095.png
diff --git a/26395-page-images/p096.png b/26395-page-images/p096.png
new file mode 100644
index 0000000..ce38f03
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p096.png
diff --git a/26395-page-images/p097.png b/26395-page-images/p097.png
new file mode 100644
index 0000000..3e0ebcb
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p097.png
diff --git a/26395-page-images/p098.png b/26395-page-images/p098.png
new file mode 100644
index 0000000..5142e1e
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p098.png
diff --git a/26395-page-images/p099.png b/26395-page-images/p099.png
new file mode 100644
index 0000000..f3ae0aa
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p099.png
diff --git a/26395-page-images/p100.png b/26395-page-images/p100.png
new file mode 100644
index 0000000..28bb7a8
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p100.png
diff --git a/26395-page-images/p101.png b/26395-page-images/p101.png
new file mode 100644
index 0000000..d2d8a25
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p101.png
diff --git a/26395-page-images/p102.png b/26395-page-images/p102.png
new file mode 100644
index 0000000..6bc3dca
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p102.png
diff --git a/26395-page-images/p103.png b/26395-page-images/p103.png
new file mode 100644
index 0000000..4adda37
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p103.png
diff --git a/26395-page-images/p104.png b/26395-page-images/p104.png
new file mode 100644
index 0000000..2cf5284
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p104.png
diff --git a/26395-page-images/p105.png b/26395-page-images/p105.png
new file mode 100644
index 0000000..ecb2679
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p105.png
diff --git a/26395-page-images/p106.png b/26395-page-images/p106.png
new file mode 100644
index 0000000..d18432a
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p106.png
diff --git a/26395-page-images/p107.png b/26395-page-images/p107.png
new file mode 100644
index 0000000..6f36e22
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p107.png
diff --git a/26395-page-images/p108.png b/26395-page-images/p108.png
new file mode 100644
index 0000000..6e528db
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p108.png
diff --git a/26395-page-images/p109.png b/26395-page-images/p109.png
new file mode 100644
index 0000000..1de8866
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p109.png
diff --git a/26395-page-images/p110.png b/26395-page-images/p110.png
new file mode 100644
index 0000000..8a06b75
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p110.png
diff --git a/26395-page-images/p111.png b/26395-page-images/p111.png
new file mode 100644
index 0000000..0fca02b
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p111.png
diff --git a/26395-page-images/p112.png b/26395-page-images/p112.png
new file mode 100644
index 0000000..df24150
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p112.png
diff --git a/26395-page-images/p113.png b/26395-page-images/p113.png
new file mode 100644
index 0000000..e337d40
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p113.png
diff --git a/26395-page-images/p114.png b/26395-page-images/p114.png
new file mode 100644
index 0000000..753f29a
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p114.png
diff --git a/26395-page-images/p115.png b/26395-page-images/p115.png
new file mode 100644
index 0000000..a84015a
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p115.png
diff --git a/26395-page-images/p116.png b/26395-page-images/p116.png
new file mode 100644
index 0000000..56560b2
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p116.png
diff --git a/26395-page-images/p117.png b/26395-page-images/p117.png
new file mode 100644
index 0000000..0437df9
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p117.png
diff --git a/26395-page-images/p118.png b/26395-page-images/p118.png
new file mode 100644
index 0000000..27a0399
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p118.png
diff --git a/26395-page-images/p119.png b/26395-page-images/p119.png
new file mode 100644
index 0000000..30d9b0e
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p119.png
diff --git a/26395-page-images/p120.png b/26395-page-images/p120.png
new file mode 100644
index 0000000..72a4c26
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p120.png
diff --git a/26395-page-images/p121.png b/26395-page-images/p121.png
new file mode 100644
index 0000000..60664b9
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p121.png
diff --git a/26395-page-images/p122.png b/26395-page-images/p122.png
new file mode 100644
index 0000000..217a386
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p122.png
diff --git a/26395-page-images/p123.png b/26395-page-images/p123.png
new file mode 100644
index 0000000..609db2f
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p123.png
diff --git a/26395-page-images/p124.png b/26395-page-images/p124.png
new file mode 100644
index 0000000..92f390f
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p124.png
diff --git a/26395-page-images/p125.png b/26395-page-images/p125.png
new file mode 100644
index 0000000..90855b7
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p125.png
diff --git a/26395-page-images/p126.png b/26395-page-images/p126.png
new file mode 100644
index 0000000..852bab4
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p126.png
diff --git a/26395-page-images/p127.png b/26395-page-images/p127.png
new file mode 100644
index 0000000..6e8389b
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p127.png
diff --git a/26395-page-images/p128.png b/26395-page-images/p128.png
new file mode 100644
index 0000000..5fea2d6
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p128.png
diff --git a/26395-page-images/p129.png b/26395-page-images/p129.png
new file mode 100644
index 0000000..6aa0fb2
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p129.png
diff --git a/26395-page-images/p130.png b/26395-page-images/p130.png
new file mode 100644
index 0000000..8d5eee9
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p130.png
diff --git a/26395-page-images/p131.png b/26395-page-images/p131.png
new file mode 100644
index 0000000..2678ab9
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p131.png
diff --git a/26395-page-images/p132.png b/26395-page-images/p132.png
new file mode 100644
index 0000000..fde8833
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p132.png
diff --git a/26395-page-images/p133.png b/26395-page-images/p133.png
new file mode 100644
index 0000000..8947436
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p133.png
diff --git a/26395-page-images/p134.png b/26395-page-images/p134.png
new file mode 100644
index 0000000..2c02c3b
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p134.png
diff --git a/26395-page-images/p135.png b/26395-page-images/p135.png
new file mode 100644
index 0000000..aa15587
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p135.png
diff --git a/26395-page-images/p136.png b/26395-page-images/p136.png
new file mode 100644
index 0000000..c8d2f29
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p136.png
diff --git a/26395-page-images/p137.png b/26395-page-images/p137.png
new file mode 100644
index 0000000..a55816e
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p137.png
diff --git a/26395-page-images/p138.png b/26395-page-images/p138.png
new file mode 100644
index 0000000..85fe041
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p138.png
diff --git a/26395-page-images/p139.png b/26395-page-images/p139.png
new file mode 100644
index 0000000..0afd817
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p139.png
diff --git a/26395-page-images/p140.png b/26395-page-images/p140.png
new file mode 100644
index 0000000..53d42aa
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p140.png
diff --git a/26395-page-images/p141.png b/26395-page-images/p141.png
new file mode 100644
index 0000000..64bc786
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p141.png
diff --git a/26395-page-images/p142.png b/26395-page-images/p142.png
new file mode 100644
index 0000000..99e7125
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p142.png
diff --git a/26395-page-images/p143.png b/26395-page-images/p143.png
new file mode 100644
index 0000000..8f8cb00
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p143.png
diff --git a/26395-page-images/p144.png b/26395-page-images/p144.png
new file mode 100644
index 0000000..e6cb4af
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p144.png
diff --git a/26395-page-images/p145.png b/26395-page-images/p145.png
new file mode 100644
index 0000000..845a5c0
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p145.png
diff --git a/26395-page-images/p146.png b/26395-page-images/p146.png
new file mode 100644
index 0000000..2dd0a4c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p146.png
diff --git a/26395-page-images/p147.png b/26395-page-images/p147.png
new file mode 100644
index 0000000..ac513e8
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p147.png
diff --git a/26395-page-images/p148.png b/26395-page-images/p148.png
new file mode 100644
index 0000000..5bdb464
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p148.png
diff --git a/26395-page-images/p149.png b/26395-page-images/p149.png
new file mode 100644
index 0000000..33edf96
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p149.png
diff --git a/26395-page-images/p150.png b/26395-page-images/p150.png
new file mode 100644
index 0000000..fe77a46
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p150.png
diff --git a/26395-page-images/p151.png b/26395-page-images/p151.png
new file mode 100644
index 0000000..5210a41
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p151.png
diff --git a/26395-page-images/p152.png b/26395-page-images/p152.png
new file mode 100644
index 0000000..1fca173
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p152.png
diff --git a/26395-page-images/p153.png b/26395-page-images/p153.png
new file mode 100644
index 0000000..688aa48
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p153.png
diff --git a/26395-page-images/p154.png b/26395-page-images/p154.png
new file mode 100644
index 0000000..721eada
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p154.png
diff --git a/26395-page-images/p155.png b/26395-page-images/p155.png
new file mode 100644
index 0000000..4603318
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p155.png
diff --git a/26395-page-images/p156.png b/26395-page-images/p156.png
new file mode 100644
index 0000000..a84c528
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p156.png
diff --git a/26395-page-images/p157.png b/26395-page-images/p157.png
new file mode 100644
index 0000000..deaf178
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p157.png
diff --git a/26395-page-images/p158.png b/26395-page-images/p158.png
new file mode 100644
index 0000000..4c3994c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p158.png
diff --git a/26395-page-images/p159.png b/26395-page-images/p159.png
new file mode 100644
index 0000000..e705f2d
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p159.png
diff --git a/26395-page-images/p160.png b/26395-page-images/p160.png
new file mode 100644
index 0000000..ed866ae
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p160.png
diff --git a/26395-page-images/p161.png b/26395-page-images/p161.png
new file mode 100644
index 0000000..e99ce58
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p161.png
diff --git a/26395-page-images/p162.png b/26395-page-images/p162.png
new file mode 100644
index 0000000..53e20f8
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p162.png
diff --git a/26395-page-images/p163.png b/26395-page-images/p163.png
new file mode 100644
index 0000000..7c03811
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p163.png
diff --git a/26395-page-images/p164.png b/26395-page-images/p164.png
new file mode 100644
index 0000000..9a9c379
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p164.png
diff --git a/26395-page-images/p165.png b/26395-page-images/p165.png
new file mode 100644
index 0000000..1c032b1
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p165.png
diff --git a/26395-page-images/p166.png b/26395-page-images/p166.png
new file mode 100644
index 0000000..8c4f461
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p166.png
diff --git a/26395-page-images/p167.png b/26395-page-images/p167.png
new file mode 100644
index 0000000..e28c36e
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p167.png
diff --git a/26395-page-images/p168.png b/26395-page-images/p168.png
new file mode 100644
index 0000000..7079b72
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p168.png
diff --git a/26395-page-images/p169.png b/26395-page-images/p169.png
new file mode 100644
index 0000000..81200b1
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p169.png
diff --git a/26395-page-images/p170.png b/26395-page-images/p170.png
new file mode 100644
index 0000000..87df1c3
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p170.png
diff --git a/26395-page-images/p171.png b/26395-page-images/p171.png
new file mode 100644
index 0000000..ede0b4e
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p171.png
diff --git a/26395-page-images/p172.png b/26395-page-images/p172.png
new file mode 100644
index 0000000..dfa640b
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p172.png
diff --git a/26395-page-images/p173.png b/26395-page-images/p173.png
new file mode 100644
index 0000000..c9e7310
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p173.png
diff --git a/26395-page-images/p174.png b/26395-page-images/p174.png
new file mode 100644
index 0000000..ffce3b7
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p174.png
diff --git a/26395-page-images/p175.png b/26395-page-images/p175.png
new file mode 100644
index 0000000..a5ec474
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p175.png
diff --git a/26395-page-images/p176.png b/26395-page-images/p176.png
new file mode 100644
index 0000000..d4fb12c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p176.png
diff --git a/26395-page-images/p177.png b/26395-page-images/p177.png
new file mode 100644
index 0000000..f12b66e
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p177.png
diff --git a/26395-page-images/p178.png b/26395-page-images/p178.png
new file mode 100644
index 0000000..57d6948
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p178.png
diff --git a/26395-page-images/p179.png b/26395-page-images/p179.png
new file mode 100644
index 0000000..a3c3930
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p179.png
diff --git a/26395-page-images/p180.png b/26395-page-images/p180.png
new file mode 100644
index 0000000..0d54f21
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p180.png
diff --git a/26395-page-images/p181.png b/26395-page-images/p181.png
new file mode 100644
index 0000000..19034a4
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p181.png
diff --git a/26395-page-images/p182.png b/26395-page-images/p182.png
new file mode 100644
index 0000000..cb84503
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p182.png
diff --git a/26395-page-images/p183.png b/26395-page-images/p183.png
new file mode 100644
index 0000000..83a5a0c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p183.png
diff --git a/26395-page-images/p184.png b/26395-page-images/p184.png
new file mode 100644
index 0000000..b0321a2
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p184.png
diff --git a/26395-page-images/p185.png b/26395-page-images/p185.png
new file mode 100644
index 0000000..c13aec3
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p185.png
diff --git a/26395-page-images/p186.png b/26395-page-images/p186.png
new file mode 100644
index 0000000..0a5b6fd
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p186.png
diff --git a/26395-page-images/p187.png b/26395-page-images/p187.png
new file mode 100644
index 0000000..c5d5556
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p187.png
diff --git a/26395-page-images/p188.png b/26395-page-images/p188.png
new file mode 100644
index 0000000..050fc9a
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p188.png
diff --git a/26395-page-images/p189.png b/26395-page-images/p189.png
new file mode 100644
index 0000000..4fc2931
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p189.png
diff --git a/26395-page-images/p190.png b/26395-page-images/p190.png
new file mode 100644
index 0000000..e268dce
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p190.png
diff --git a/26395-page-images/p191.png b/26395-page-images/p191.png
new file mode 100644
index 0000000..80df88c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p191.png
diff --git a/26395-page-images/p192.png b/26395-page-images/p192.png
new file mode 100644
index 0000000..d8c237d
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p192.png
diff --git a/26395-page-images/p193.png b/26395-page-images/p193.png
new file mode 100644
index 0000000..199a5e3
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p193.png
diff --git a/26395-page-images/p194.png b/26395-page-images/p194.png
new file mode 100644
index 0000000..03ca493
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p194.png
diff --git a/26395-page-images/p195.png b/26395-page-images/p195.png
new file mode 100644
index 0000000..c517114
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p195.png
diff --git a/26395-page-images/p196.png b/26395-page-images/p196.png
new file mode 100644
index 0000000..8e8a29e
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p196.png
diff --git a/26395-page-images/p197.png b/26395-page-images/p197.png
new file mode 100644
index 0000000..802c0e4
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p197.png
diff --git a/26395-page-images/p198.png b/26395-page-images/p198.png
new file mode 100644
index 0000000..9786831
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p198.png
diff --git a/26395-page-images/p199.png b/26395-page-images/p199.png
new file mode 100644
index 0000000..d18111c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p199.png
diff --git a/26395-page-images/p200.png b/26395-page-images/p200.png
new file mode 100644
index 0000000..1845d22
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p200.png
diff --git a/26395-page-images/p201.png b/26395-page-images/p201.png
new file mode 100644
index 0000000..2e3078f
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p201.png
diff --git a/26395-page-images/p202.png b/26395-page-images/p202.png
new file mode 100644
index 0000000..a2cedcd
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p202.png
diff --git a/26395-page-images/p203.png b/26395-page-images/p203.png
new file mode 100644
index 0000000..744c54f
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p203.png
diff --git a/26395-page-images/p204.png b/26395-page-images/p204.png
new file mode 100644
index 0000000..37a328d
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p204.png
diff --git a/26395-page-images/p205.png b/26395-page-images/p205.png
new file mode 100644
index 0000000..360e298
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p205.png
diff --git a/26395-page-images/p206.png b/26395-page-images/p206.png
new file mode 100644
index 0000000..745427f
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p206.png
diff --git a/26395-page-images/p207.png b/26395-page-images/p207.png
new file mode 100644
index 0000000..673bb7c
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p207.png
diff --git a/26395-page-images/p208.png b/26395-page-images/p208.png
new file mode 100644
index 0000000..94c7a08
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p208.png
diff --git a/26395-page-images/p209.png b/26395-page-images/p209.png
new file mode 100644
index 0000000..4a0daec
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p209.png
diff --git a/26395-page-images/p210.png b/26395-page-images/p210.png
new file mode 100644
index 0000000..577c0b2
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p210.png
diff --git a/26395-page-images/p211.png b/26395-page-images/p211.png
new file mode 100644
index 0000000..9bd3bce
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p211.png
diff --git a/26395-page-images/p212.png b/26395-page-images/p212.png
new file mode 100644
index 0000000..7199b76
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p212.png
diff --git a/26395-page-images/p213.png b/26395-page-images/p213.png
new file mode 100644
index 0000000..56fed7b
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p213.png
diff --git a/26395-page-images/p214.png b/26395-page-images/p214.png
new file mode 100644
index 0000000..04b8e15
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p214.png
diff --git a/26395-page-images/p215.png b/26395-page-images/p215.png
new file mode 100644
index 0000000..1563e79
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p215.png
diff --git a/26395-page-images/p216.png b/26395-page-images/p216.png
new file mode 100644
index 0000000..2c2b603
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p216.png
diff --git a/26395-page-images/p217.png b/26395-page-images/p217.png
new file mode 100644
index 0000000..f3360d1
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p217.png
diff --git a/26395-page-images/p218.png b/26395-page-images/p218.png
new file mode 100644
index 0000000..f0026a3
--- /dev/null
+++ b/26395-page-images/p218.png
diff --git a/LICENSE.txt b/LICENSE.txt
new file mode 100644
index 0000000..6312041
--- /dev/null
+++ b/LICENSE.txt
@@ -0,0 +1,11 @@
+This eBook, including all associated images, markup, improvements,
+metadata, and any other content or labor, has been confirmed to be
+in the PUBLIC DOMAIN IN THE UNITED STATES.
+
+Procedures for determining public domain status are described in
+the "Copyright How-To" at https://www.gutenberg.org.
+
+No investigation has been made concerning possible copyrights in
+jurisdictions other than the United States. Anyone seeking to utilize
+this eBook outside of the United States should confirm copyright
+status under the laws that apply to them.
diff --git a/README.md b/README.md
new file mode 100644
index 0000000..24eb354
--- /dev/null
+++ b/README.md
@@ -0,0 +1,2 @@
+Project Gutenberg (https://www.gutenberg.org) public repository for
+eBook #26395 (https://www.gutenberg.org/ebooks/26395)