diff options
Diffstat (limited to '25319-h/25319-h.htm')
| -rw-r--r-- | 25319-h/25319-h.htm | 4759 |
1 files changed, 4759 insertions, 0 deletions
diff --git a/25319-h/25319-h.htm b/25319-h/25319-h.htm new file mode 100644 index 0000000..66c6045 --- /dev/null +++ b/25319-h/25319-h.htm @@ -0,0 +1,4759 @@ + +<!DOCTYPE html +PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd"> + +<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source, using XSLT. If you find any mistakes, please edit the XML source. --> +<html lang="nl-1900"> +<head> +<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=ISO-8859-1"> + +<title>De Ongelikte Beer</title> +<link rel="schema.DC" href="http://dublincore.org/documents/1998/09/dces/"> +<meta name="author" content="Jack London"> +<meta name="DC.Creator" content="Jack London"> +<meta name="DC.Title" content="De Ongelikte Beer"> +<meta name="DC.Date" content="#####"> +<meta name="DC.Language" content="nl-1900"><style type="text/css"> +/* Standard CSS stylesheet */ + + + +body +{ +font: 100%/1.2em "Times New Roman", Times, serif; +margin: 1.58em 16%; +text-align: left; +} + +.titlePage +{ +border: #DDDDDD 2px solid; +margin: 3em 0% 7em 0%; +padding: 5em 10% 6em 10%; +} + +h1.docTitle +{ +font-size:1.6em; +line-height:2em; +} + +h2.byline +{ +font-size:1.1em; +font-weight:normal; +line-height:1.44em; +} + +span.docAuthor +{ +font-size:1.2em; +font-weight:bold; +} + +h2.docImprint +{ +font-size:1.2em; +font-weight:normal; +} + +.transcribernote +{ +background-color:#DDE; +border:black 1px dotted; +color:#000; +font-family:sans-serif; +font-size:80%; +margin:2em 5%; +padding:1em; +} + +.div0 +{ +padding-top: 5.6em; +} + +.div1 +{ +padding-top: 4.8em; +} + +.index +{ +font-size: 80%; +} + +.div2 +{ +padding-top: 3.6em; +} + +.div3, .div4, .div5 +{ +padding-top: 2.4em; +} + +.footnotes .body, +.footnotes .div1 +{ +padding: 0; +} + +h1, h2, h3, h4, h5, h6 +{ +clear: both; +font-style: normal; +text-transform: none; +} + +h3 +{ +font-size:1.2em; +line-height:1.2em; +} + +h3.label +{ +font-size:1em; +line-height:1.2em; +margin-bottom:0; +} + +h4 +{ +font-size:1em; +line-height:1.2em; +} + +h4.lghead +{ +margin-left:10%; +margin-right:10%; + +} + +.alignleft +{ +text-align:left; +} + +.alignright +{ +text-align:right; +} + +.alignblock +{ +text-align:justify; +} + +p.tb, hr.tb +{ +margin-top: 1.6em; +margin-bottom: 1.6em; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +text-align: center; +} + +p.poetry +{ +margin:0 10% 1.58em; +} + +p.line +{ +margin:0 10%; +} + +p.argument, p.note, p.tocArgument +{ +font-size:0.9em; +line-height:1.2em; +text-indent:0; +} + +p.argument, p.tocArgument +{ +margin:1.58em 10%; +} + +p.tocChapter +{ +margin:1.58em 0%; +} + +p.tocSection +{ +margin:0.7em 5%; +} + + +div.epigraph +{ +font-size:0.9em; +line-height:1.2em; +width: 60%; +margin-left: auto; +} + +.epigraph .bibl +{ +text-align: right; +} + +.epigraph .poem +{ +margin-left: 0; +} + +.epigraph .line +{ +margin-left: 0; +text-indent: 0; +} + +.trailer +{ +clear: both; +padding-top: 2.4em; +padding-bottom: 1.6em; +} + +.floatLeft +{ +float:left; +margin:10px 10px 10px 0; +} + +.floatRight +{ +float:right; +margin:10px 0 10px 10px; +} + +p.figureHead +{ +font-size:100%; +text-align:center; +} + +.figure p +{ +font-size:80%; +margin-top:0; +text-align:center; +} + +p.smallprint,li.smallprint +{ +color:#666666; +font-size:80%; +} + +span.parnum +{ +font-weight: bold; +} + +.leftnote +{ +font-size:0.8em; +height:0; +left:1%; +line-height:1.2em; +position:absolute; +text-indent:0; +width:14%; +} + +.pagenum +{ +display:inline; +font-size:70%; +font-style:normal; +margin:0; +padding:0; +position:absolute; +right:1%; +text-align:right; +} + +a.noteref +{ +font-size: 80%; +text-decoration: none; +vertical-align: 0.25em; +} + + +.red +{ +color: red; +} + +.displayfootnote +{ +display: none; +} + +div.footnotes +{ +margin-top: 1em; +padding: 0; +} + +hr.fnsep +{ +margin-left: 0; +margin-right: 0; +text-align: left; +width: 25%; +} + +p.footnote +{ +font-size: 80%; +margin-bottom: 0.5em; +margin-top: 0.5em; +} + +p.footnote .label +{ +float: left; +text-align:left; +width:2em; +} + +.footnotes td, .footnotes th, .footnotes .tablecaption +{ +font-size: 80%; +} + + +.poem +{ +margin-left:5%; +position:relative; +text-align:left; +width:90%; +} + +.poem h4 +{ +font-weight:normal; +margin-left:5em; +} + +.poem .linenum +{ +color:#777; +font-size:90%; +left:-2.5em; +margin:0; +position:absolute; +text-align:center; +text-indent:0; +top:auto; +width:1.75em; +} + +.versenum +{ +font-weight:bold; +} + +/* right aligned page number in table of contents */ +.tocPagenum, .flushright +{ +position: absolute; +right: 16%; +top: auto; +} + +.footnotes .line +{ +font-size:80%; +margin:0 5%; +} + +.poem .i0 +{ +display:block; +margin-left:2em; +} + +.poem .i1 +{ +display:block; +margin-left:3em; +} + +.poem .i2 +{ +display:block; +margin-left:4em; +} + +.poem .i3 +{ +display:block; +margin-left:5em; +} + +.poem .i4 +{ +display:block; +margin-left:6em; +} + +.poem .i5 +{ +display:block; +margin-left:7em; +} + +.poem .i6 +{ +display:block; +margin-left:8em; +} + +.poem .i7 +{ +display:block; +margin-left:9em; +} + +.poem .i8 +{ +display:block; +margin-left:10em; +} + +.poem .i9 +{ +display:block; +margin-left:11em; +} + +span.corr +{ +border-bottom:1px dotted red; +} + +span.abbr +{ +border-bottom:1px dotted gray; +} + +span.measure +{ +border-bottom:1px dotted green; +} + +.letterspaced +{ +letter-spacing:0.2em; +} + +.smallcaps +{ +font-variant:small-caps; +} + + +.caps +{ +text-transform:uppercase; +} + +.fraktur +{ +font-family: 'Walbaum-Fraktur'; +} + +hr +{ +clear:both; +height:1px; +margin-left:auto; +margin-right:auto; +margin-top:1em; +text-align:center; +width:45%; +} + +h2.docImprint,h1.docTitle,h2.byline,h2.docTitle,.aligncenter,div.figure +{ +text-align:center; +} + +h1,h2 +{ +font-size:1.44em; +line-height:1.5em; +} + +h1.label,h2.label +{ +font-size:1.2em; +line-height:1.2em; +margin-bottom:0; +} + +h5,h6 +{ +font-size:1em; +font-style:italic; +line-height:1em; +} + +p,p.initial +{ +text-indent:0; +} + +p.firstlinecaps:first-line +{ +text-transform: uppercase; +} + +p.dropcap:first-letter +{ +float: left; +clear: left; +margin: 0em 0.05em 0 0; +padding: 0px; +line-height: 0.8em; +font-size: 420%; +vertical-align:super; +} + +.poem +{ +padding: .5em 0% .5em 0%; +} + +p.quote,div.blockquote,div.argument +{ +font-size:0.9em; +line-height:1.2em; +margin:1.58em 5%; +} + +.pagenum a, a.noteref:hover, a.hidden:hover, a.hidden +{ +text-decoration:none; +} + + +ul { list-style-type: disc; } +ol { list-style-type: decimal; } +ol.AL { list-style-type: lower-alpha; } +ol.AU { list-style-type: upper-alpha; } +ol.RU { list-style-type: upper-roman; } +ol.RL { list-style-type: lower-roman; } +.lsoff { list-style-type: none; } + +.castlist, .castitem { list-style-type: none; } + + + + + +/* Supplement CSS stylesheet "style/arctic.css.xml +" */ + + + +body +{ +background: #FFFFFF; +font-family: "Times New Roman", Times, serif; +} + +body, a.hidden +{ +color: black; +} + +h1, h2, h3, h4, h5, h6 +{ +color: #001FA4; +font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; +} + +p.byline +{ +font-style: italic; +margin-bottom: 2em; +} + +.figureHead, .noteref, span.leftnote, p.legend, .versenum, .stage +{ +color: #001FA4; +} + +.rightnote, .pagenum, .linenum, .pagenum a +{ +color: #AAAAAA; +} + +a.hidden:hover, a.noteref:hover +{ +color: red; +} + +p.dropcap:first-letter +{ +color: #001FA4; +font-weight: bold; +} + + + +</style></head> +<body> + + +<pre> + +The Project Gutenberg EBook of De Ongelikte Beer, by Jack London + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + + +Title: De Ongelikte Beer + +Author: Jack London + +Translator: Anna Maria van Gogh-Kaulbach + +Release Date: May 3, 2008 [EBook #25319] + +Language: Dutch + +Character set encoding: ISO-8859-1 + +*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK DE ONGELIKTE BEER *** + + + + +Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed +Proofreading Team at http://www.pgdp.net/ + + + + + + +</pre> + + +<div class="front"> +<div class="div1"> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/frontcover-image.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="442" height="720"></div><p> + + + + +</p> +</div> +<div class="titlePage"> +<h1 class="docTitle">De Ongelikte Beer</h1> +<h2 class="byline">Door +<br> +<span class="docAuthor">Jack London</span> +<br> +Geautoriseerde vertaling van +<br> +<span class="docAuthor">Anna van Gogh-Kaulbach</span></h2> +<h2 class="docImprint">A.W. Bruna & Zoon Uitgevers Mij.<br> +Utrecht +</h2> +</div> +</div> +<div class="body"><a id="d0e136"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e136">5</a>]</span><div class="div1"> +<h2 class="label">I.</h2> +<p>Sam Stubener vloog zijn mail haastig en zonder veel aandacht door. Als “manager” van prijs-boksers was hij gewend aan een +vreemde correspondentie vol afwisseling. Iedere bokser, ieder die er stokpaardjes over 't boksen op nahield of er op eenigerlei +wijze mede in betrekking stond, ieder uitvinder van een nieuwe methode scheen hem een of ander denkbeeld mee te willen deelen. +Van ijselijke bedreigingen tegen zijn leven af tot zachter dreigementen, zooals een stoot midden in zijn gezicht, van betooverde +konijnenpootjes tot gelukaanbrengende hoefijzers, van vage aanbiedingen tot het kwart millioen dollars, aangeboden door onbekenden, +die er zelf niet verantwoordelijk voor waren, kende hij alles wat de mail hem aan verrassingen kon brengen. Nadat hij indertijd +een scheermesaanzetter had ontvangen, gemaakt <a id="d0e142"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e142">6</a>]</span>uit de huid van een gelynchten neger en een vinger, die, verschrompeld en in de zon gedroogd, afgesneden heette te zijn van +het lijk van een blanken man, gevonden in “De Doodsvallei”, was hij van oordeel, dat de postbode hem niets meer kon brengen, +waardoor hij in verbazing geraakte. Maar dezen morgen deed hij een brief open, dien hij een tweeden keer doorlas, in zijn +zak stak en er weer uit haalde om hem voor de derde maal te lezen. De brief droeg het poststempel van een of ander “nooit-van-gehoord” +postkantoor in Siskiyou County en luidde: + + +</p> +<div class="blockquote"> +<p>Waarde Sam: + + +</p> +<p>U kent mij niet, behalve bij naam. U bent na mijn tijd gekomen en 't is al lang geleden, dat ik uitkwam. Maar geloof gerust +dat ik niet geslapen heb. Ik heb alles gevolgd op boksgebied en ik heb u gevolgd vanaf den tijd toen Kal Aufman u den eindstoot +gaf tot aan uw uitbrengen van Nat Belson onlangs en ik moet zeggen, dat u de slimste manager bent, die ooit uit het gebergte +naar beneden kwam. + + +</p> +<p>Ik heb u een voorstel te doen. Ik heb <a id="d0e151"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e151">7</a>]</span>hier de grootste onbekende die ooit bestaan heeft. Dit is geen bluf. 't Is echt waar. Wat denk je van een kerel, die de weegschaal +laat doorslaan tot tweehonderd en twintig pond boks-gewicht, twee en twintig jaar oud is en een stoot kan toebrengen, tweemaal +zoo hard als ik in mijn besten tijd? Dat is hij, mijn jongen, de Jonge Pat Glendon: onder dien naam zal hij vechten. Ik heb +alles al voor elkaar. Het beste wat u doen kunt, is den eersten trein den beste te pakken en hiernaar toe te komen. + + +</p> +<p>Ik heb hem opgevoed en getraind. Alles wat ik ooit in mijn hoofd heb gehad, heb ik in het zijne gehamerd. En misschien geloof +je 't niet, maar hij heeft er nog wat bij gedaan. Hij is een geboren bokser. Hij is een wonder wat tijd en afstand betreft. +Hij kent de seconde en de duim zonder dat hij er aan behoeft te denken. Zijn korte stoot is beter slaapmiddel dan de zwaaistooten +van de meeste lawaaimakers. + + +</p> +<p>Spreek over “de Hoop van het Blanke Ras.” Dat is hij. Kom en overtuig u. Toen u Jeffries uitbracht was u in de <a id="d0e157"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e157">8</a>]</span>wolken over zijn jagen. Kom hier en ik zal u jagen en visschen laten zien, waarbij uw aanwinsten voor de film geen duit waard +zijn. Ik wil dat u Jonge Pat uitbrengt. Ik kan niet meer op reis gaan. Daarom zend ik om u. Ik was van plan hem zelf uit te +brengen. Maar dat gaat niet. Tenslotte ga ik toch binnen niet te langen tijd het hoekje om. Er zit voor u beiden een fortuin +in, maar ik wil graag zelf het contract opmaken. + + +</p> +<p>Hoogachtend, + + +</p> +<p>Pat Glendon. + +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Stubener wist niet wat te gelooven. Op het eerste gezicht scheen het een grap—de mannen uit de bokswereld stonden bekend als +grappenmakers—en hij trachtte in het briefje vóór hem de mooie hand van Carbett of de forsche vriendschappelijke poot van +Fitzsimmons te ontdekken. Maar als het briefje echt was, wist hij de zaak waard om er zijn aandacht aan te schenken. Pat Glendon +was van vóór zijn tijd, ofschoon hij, toen hij pas kwam kijken, Oude Pat eens vriendschappelijk had zien boksen, toen Jack +Dempsey voor 't eerst uitkwam. Zelfs toen <a id="d0e166"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e166">9</a>]</span>werd hij Oude Pat genoemd en was al sinds jaren niet in den ring gekomen. Hij was vóór Sullivan uitgekomen in de oude Londensche +Prijsgevechten, ofschoon zijn laatste, al zeer verzwakte ronde gestreden werd volgens de Regels van den Markies van Queensberry, +die toen meer en meer veld wonnen. + +</p> +<p>Welke prijsbokser had nooit van Pat Glendon gehoord?—ofschoon er maar weinigen meer leefden die hem in zijn fleur gezien hadden +en er zelfs niet veel meer waren, die hem ooit gezien hadden. Doch zijn naam had een plaats gevonden in de geschiedenis van +de bokssport en geen sport-lexicon was volledig zonder dien naam. Zijn roem was paradoxaal. Niemand werd hooger vereerd en +toch was hij nooit kampioen geweest. Hij was ongelukkig geweest en stond bekend als de onfortuinlijke bokser. + +</p> +<p>Viermaal was het zwaargewicht kampioenschap hem ontgaan en telkens had hij verdiend het te winnen. Daar was het gevecht op +het schip in de Baai van San-Francisco, toen hij op het oogenblik dat hij zijn tegenstander onder zou krijgen, zijn onderarm +brak; en op het eiland in de Theems toen hij op het laatste oogenblik vóór de vloed <a id="d0e172"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e172">10</a>]</span>opkwam, flink om zich heen stootte en een been brak, ook weer toen hij den strijd bijna gewonnen had; in Texas ook was een +nooit te vergeten dag geweest, toen de politie juist tusschen beiden kwam op het oogenblik dat hij zijn tegenstander stellig +geklopt zou hebben. En ten slotte was er het gevecht in het Mechanic's Pavilion in San Francisco, toen hij van begin af in +het geheim werd tegengewerkt door een schoftigen scheidsrechter, gerugsteund door een kleine kliek van rijke lui. Pat Glendon +had geen ongelukken gehad in dezen wedstrijd, maar toen hij zijn tegenstander neergeveld had door een rechtschen tegen de +kaak en een linkschen tegen de solar plexus werd hij door den scheidsrechter kalmweg gediskwalificeerd wegens oneerlijk stooten. +Elke getuige van den wedstrijd, elke sportexpert en de gansche sportwereld wist dat er geen oneerlijkheid gepleegd was. Maar +als alle prijsboksers had Pat Glendon zich er toe verbonden, zich bij de uitspraak van den scheidsrechter neer te leggen. +Pat legde er zich bij neer en nam het geval aan als behoorende bij de rest van zijn tegenspoed. + +</p> +<p>Dit was Pat Glendon. De vraag die Stubener <a id="d0e176"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e176">11</a>]</span>bezighield was of Pat al of niet den brief had geschreven. Hij nam den brief mee naar de stad. Wat is er geworden van Pat +Glendon? Met deze vraag begroette hij alle sportslui dien morgen. Niemand scheen het te weten. Enkelen dachten dat hij dood +moest zijn, maar niemand wist het zeker. De sportredacteur van een ochtendblad keek de aanteekeningen door en kon vaststellen, +dat zijn dood niet aangeteekend was. + +</p> +<p>Het was Tim Denovan die hem op weg hielp. + +</p> +<p>“Wel neen, hij is niet dood,” zei Denovan. “Hoe zou dat kunnen? een man van zijn maaksel, die nooit heeft gedronken of geboemeld. +Hij heeft geld verdiend, en wat meer is, hij heeft 't bewaard en op intrest gezet! + +</p> +<p>Hij had immers drie tapperijen tegelijk. En toen hij ze verkocht, heeft hij er 'n hoop geld mee verdiend! Nu ik er aan denk, +dat was de laatste keer dat ik hem zag, toen ze verkocht werden. Dat is twintig jaar en meer geleden. Zijn vrouw was juist +gestorven. Ik kwam hem tegen toen hij koers zette naar de veerboot. + +</p> +<p>“Waar ga jij heen ouwe jongen?” vroeg <a id="d0e186"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e186">12</a>]</span>ik. “Naar de bosschen,” zegt ie. Ik ga der van tusschen. Goeiendag Tim, jongen. En ik heb hem nooit weergezien na dien dag +tot nu toe. Natuurlijk is ie niet dood.” + +</p> +<p>“Je zegt, toen zijn vrouw stierf—had hij ook kinderen?<span id="d0e190" class="corr" title="Niet in bron">”</span> vroeg Stubener. + +</p> +<p>“Eén, 'n baby. Hij wiegde het in zijn armen dienzelfden dag.” + +</p> +<p>“Was 't 'n jongen?” + +</p> +<p>“Hoe kan ik dat weten?” + +</p> +<p>Daarna kwam Sam Stubener tot een besluit en dienzelfden avond snelde hij in een Pullmancar, naar de wilde streek van Noord-Californië. + + + + +<a id="d0e201"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e201">13</a>]</span></p> +</div> +<div class="div1"> +<h2 class="label">II.</h2> +<p>In den vroegen morgen werd Stubener in Deer Lick uit den trein gezet en hij kon zich een uur lang loopen vervelen eer de eenige +tapperij open ging. Neen, de tapperijhouder wist niets van Pat Glendon, had nooit van hem gehoord en als hij in deze streek +was, moest hij ergens “boven” wonen. Ook de eenige kelner had nooit van Pat Glendon gehoord. In het hotel heerschte dezelfde +onwetendheid en eerst toen de storehouder en de postmeester er bij kwamen, vond Stubener het spoor. O ja, Pat Glendon woonde +“boven”. Je nam den postwagen naar Alpine dat was veertig mijlen ver en een houthakkerskamp. Van Alpine reed je te paard de +Antilope-Vallei door tot voorbij den zijweg naar de Beer-kreek. Pat Glendon woonde daar ergens achter. De menschen in Alpine +wisten het wel. Ja, er was een jongen, Pat. De man van de store had hem gezien. Hij was twee jaar geleden in Deer Lick geweest. +<a id="d0e207"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e207">14</a>]</span>Oude Pat had er zich in geen vijf jaar vertoond. Hij kocht in de store wat hij noodig had en betaalde altijd met een chèque +en hij was een vreemde oude man met wit haar. Dat was alles wat de store-houder wist, maar de lui in Alpine zouden Sam wel +verder inlichten. + +</p> +<p>Het zag er goed uit, vond Stubener. Zonder twijfel bestond er een jonge Pat Glendon, en ook een oude, die “boven” woonde. + + +</p> +<p>Dien nacht bracht de manager door in het houthakkerskamp in Alpine en den volgenden morgen vroeg reed hij een bergpad door +in de Antilope-Vallei. Hij reed den zijweg af tot langs de Beer-kreek. Hij reed den geheelen dag door de meest woeste ruwe +streek, die hij ooit gezien had en tegen zonsondergang ging hij het Pinto-Dal in langs een pad, zoo steil en smal, dat hij +er meer dan eens de voorkeur aan gaf, af te stijgen en te loopen. + +</p> +<p>Het was elf uur toen hij afsteeg vóór een blokhuis en verwelkomd werd door het geblaf van twee jachthonden. + +</p> +<p>Toen deed Pat Glendon de deur open, viel hem om den hals en nam hem mee naar binnen. +<a id="d0e217"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e217">15</a>]</span></p> +<p>“Ik wist dat je komen zoudt, Sam, mijn jongen,” zeide Pat, terwijl hij rondhinkte, een vuur aanmaakte, koffie kookte en een +groote beerenbout braadde. + +</p> +<p>“De jongen is niet thuis vanavond. Ons vleesch raakte op en hij ging tegen zonsondergang uit om een hert te snappen. Maar +ik zeg niets meer. Wacht tot je hem ziet. Morgenochtend is hij thuis en dan kan je hem keuren. Daar zijn de handschoenen. +Maar wacht tot je hem ziet. + +</p> +<p>Wat mij betreft, met mij is 't gedaan. Eén en tachtig aanstaande Januari en aardig flink voor een ex-bokser. Maar ik heb mezelf +nooit weggegooid, Sam, en nooit van den nacht een dag gemaakt en de kaars aan twèe kanten laten opbranden. Ik had een verdomd +goede kaars en heb 'm goed onderhouden, dat zal je moeten toegeven als je me ziet. En ik heb m'n jongen hetzelfde geleerd. +Wat denk je van een kerel van twee en twintig, die nooit in zijn leven een borrel heeft gedronken of tabak geproefd? Zoo is +hij. Hij is een reus en hij heeft zijn heele leven lang geleefd met de natuur. Wacht eens tot hij je op de hertenjacht meeneemt. +Jouw hart zal uit elkaar springen terwijl hij <a id="d0e224"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e224">16</a>]</span>er niets van merkt en dan draagt hij nog de geweren en een flinke reebok er bij. Hij is een kind van de open lucht, winter +noch zomer heeft hij onder een dek geslapen. De wereld open vóór hem, zoo heb ik 't hem geleerd. Het eenige, wat me ongerust +maakt is hoe hij 't maken zal om in een huis te slapen en hoe hij de tabaksrook in den ring uit zal houden. 't Is een verschrikkelijk +iets, die rook als je hard vecht en naar lucht snakt. Maar nu genoeg Sam, beste jongen. Je bent moe en zult wel willen slapen. +Wacht tot je hem ziet, dat is alles wat ik zeg. Wacht tot je hem ziet.” Maar de praatzucht van den ouden dag was over ouden +Pat gekomen en het duurde lang eer hij Stubener vrij liet zijn oogen dicht te doen. + +</p> +<p>“Hij kan een hert op zijn eigen beenen voorbijloopen,” begon hij opnieuw. ”'t Jagers-leven is de prachtigste oefening voor +de longen. Hij kent niet veel anders, ofschoon hij nu en dan een paar boeken heeft gelezen en zoo'n beetje verzen. Hij is +heelemaal zuiver en natuurlijk, zooals je zien zult als je hem voor je oogen krijgt. Hij heeft de oude Iersche kracht in zich. +Soms, door de manier, waarop hij rond loopt te dwalen, <a id="d0e228"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e228">17</a>]</span>maak ik me sterk, dat hij in elfen en zulk goedje gelooft. Hij is een liefhebber van de natuur, zoo groot als er ooit een +geweest is en hij is bang voor de stad. Hij heeft er over gelezen, maar de grootste waar hij ooit geweest is, is Deer Lick. +Hij had een hekel aan al die menschen en hij vond ervan dat ze eens flink uitgedund moesten worden. Dat was twee jaar geleden—de +eerste en de laatste keer dat hij een locomotief en een trein gezien heeft. + +</p> +<p>Soms denk ik, dat ik er verkeerd aan doe, hem zoo als een natuurmensch te laten opgroeien. Het heeft hem vlugheid gegeven +en stevigte en de kracht van een wilde stier. Geen stadsmensch kan in zijn schaduw staan. + +</p> +<p>Ik wil toegeven dat Jeffries in zijn besten tijd den jongen een beetje zou hebben kunnen uitputten, doch ook maar een beetje. +De jongen kon hem hebben gebroken als een strootje. En hij ziet er niet naar uit. Dat is het eeuwigdurende wonder ervan. Op +het oog lijkt hij alleen maar een mooie jonge kerel, maar 't is de kwaliteit van zijn spieren, die anders is dan bij anderen. +Maar wacht tot je hem ziet, dat is alles wat ik zeg. +<a id="d0e234"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e234">18</a>]</span></p> +<p>De jongen heeft een gekke voorliefde voor bloemen en een weidje, voor een paar pijnboomen met de maan er achter, een winderige +zonsondergang of voor de zon 's morgens vanaf den top van de Baldy. En hij is er dol op, een kruik of zoo'n ding te teekenen, +en verzen op te dreunen van “Lucifer in de nacht,” uit de verzenboeken die hij van de roodharige schooljuffrouw heeft gekregen. +Maar dat is alleen omdat hij nog jong is. Als we hem eenmaal aan den gang hebben zal hij heelemaal voor de sport leven; maar +pas op voor de sletten, als hij pas in de stad komt te wonen. + +</p> +<p>'n Goed ding is, dat hij schuw is voor vrouwen. Daar zal hij de eerste jaren geen last van hebben. Hij kan er maar niet toe +komen om die schepsels te begrijpen en hij heeft er dan ook nog maar verdomd weinig gezien. + +</p> +<p>'t Was de schooljuffrouw ginds uit <span id="d0e241" class="corr" title="Bron: Samsons'">Samson's</span> Flat, die de verzenboel in zijn hoofd heeft gebracht. Ze was gewoon gek op de jongen, en hij heeft er niks van geweten. Ze +was een meid met gloeiend haar, geen bergmeisje maar van beneden uit het vlakke land—en toen de tijd verliep was ze wanhopig +<a id="d0e244"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e244">19</a>]</span>en zooals ze hem naliep, was onbeschaamd. En wat denk je dat de jongen deed toen hij 't begon te begrijpen? Hij was zoo schuw +als een wild konijn. Hij nam dekens mee en ammunitie en trok 't bosch in. 'n Maand lang kreeg ik hem niet te zien en toen +sloop hij binnen na donker en was 's morgens weer weg. Hij wou geen oog in haar brieven slaan. “Verbrand ze<span id="d0e246" class="corr" title="Niet in bron">,</span>” zei hij. En ik verbrandde ze. Tweemaal kwam ze den heelen weg van Samson's Flat hier naar toe rijden en ik had te doen met +het jonge schepseltje. Ze was gewoon hongerig naar den jongen, dat zag je op haar gezicht. En na drie maanden gaf zij de school +er aan en ging terug naar haar eigen land en toen kwam de jongen van zijn gezwerf terug naar huis en bleef hier weer wonen. + +</p> +<p>Vrouwen zijn de ondergang geweest van menigen goeden bokser, maar van hem zullen zij 't niet zijn. Hij bloost als een meisje, +wanneer iets jongs in rokken een tweede keer naar hem kijkt of de eerste keer een beetje lang. En ze kijken allemaal naar +hem. Maar als hij vecht—als hij vecht—God, dan staat de oude wilde Ier in hem op en zet zijn vuisten aan. Niet dat hij buiten +<a id="d0e251"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e251">20</a>]</span>zichzelf raakt. Dat moet je niet in je hoofd halen. In mijn besten tijd was ik nooit zoo kalm als hij. Ik geloof, dat 't mijn +drift was, die al die ongelukken over me bracht. Maar hij is een ijsberg. Hij is heet en koud tegelijk, een gloeiende klomp +metaal in een kast van ijs.” + +</p> +<p>Stubener was ingedommeld toen het gepraat van den ouden man hem wakker riep. Hij luisterde doezelig. + +</p> +<p>“Ik heb een man van hem gemaakt, bij God! ik heb een man van hem gemaakt met die twee vuisten van hem en zijn rechtrijzende +beenen en zijn oogen die recht vooruit zien. En ik ken 't boksen in m'n hoofd en ik heb den tijd bijgehouden en al wat er +veranderd is tegenwoordig. De bukstand? Ja, hij kent alle <span id="d0e257" class="corr" title="Bron: steilen">stijlen</span> en alle manieren om zich te sparen. Hij beweegt zich nooit twee duimen als anderhalve duim genoeg is. En als hij wil, kan +hij springen als een mannetjeskangaroe. Invechten? Wacht tot je 't ziet. Hij kon best een partij tegen Peter Jackson gebokst +hebben en was Corbett in zijn besten tijd de baas. + +</p> +<p>Ik zeg je, ik heb 't hem allemaal geleerd tot de kleinste handgrepen toe en hij heeft <a id="d0e262"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e262">21</a>]</span>de lessen nog verbeterd. Hij is een waarachtig genie in 't boksen. En hij heeft hier een hoop flinke bergkerels om het op +te probeeren. Ik leerde hem het fijnere en zij leerden hem den harden stoot. Niets voorzichtigs of fijns is er aan hen. Brullende +stieren en dikke grizzly beren, dat zijn zij, die altijd willen vastgrijpen of den ander ruw in het riet smijten. En hij speelt +met hen. Man, hoor je me?—hij speelt met hen zooals jij en ik met jonge hondjes zouden spelen.” + +</p> +<p>Opnieuw werd Stubener wakker om den ouden man te hooren murmelen: + +</p> +<p>”'t Grappigste is, dat hij het boksen niet ernstig neemt. 't Gaat hem zoo gemakkelijk af dat hij denkt dat 't spel is. Maar +wacht eens tot hij een meester in 't vak geklopt heeft. Dat is alles wat ik zeg, wacht. En je zult 't sap in die koude gomboom +er uit zien spatten en hij voert den mooisten wetenschappelijken stoot uit die je oogen ooit gezien hebben.” + +</p> +<p>In de huiverachtige grauwte van den dageraad in de bergen werd Stubener door ouden Pat uit zijn dekens gerold. + +</p> +<p>“Hij komt 't pad langs,” werd er heesch gefluisterd. +<a id="d0e272"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e272">22</a>]</span></p> +<p>“Sta op en sla voor 't eerst je oogen op den grootsten bokser die de ring ooit gezien heeft, of in duizend jaar weer zal zien.” + + +</p> +<p>De manager gluurde door de open deur terwijl hij zich den slaap uit de zware oogen wreef en zag een jongen reus naar de open +plek in het bosch toekomen. In zijn ééne hand droeg hij een geweer, over zijn schouder een zwaar hert, waaronder hij voortbewoog +alsof het geen gewicht had. Hij droeg een ruwe blauwe kiel en een wollen hemd, dat openhing aan den hals. Een jas had hij +niet en aan zijn voeten droeg hij mocassins<a id="d0e277src" href="#d0e277" class="noteref">1</a>, in plaats van schoenen. Stubener merkte op dat zijn gang gelijkmatig was en katachtig, zonder gedachten te wekken aan zijn +tweehonderd twintig pond gewicht, waar dat van het hert nog bij kwam. De manager was bij den eersten blik onder den indruk. +De jonge man was zeker geweldig, maar Stubener voelde dat er iets vreemds en ongemeens aan hem was. Hij was een nieuw type, +iets anders dan het gewone soort boksers. Hij scheen een wezen uit de wildernis, meer een <a id="d0e280"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e280">23</a>]</span>nachtelijke dwaalfiguur uit een of ander sprookje of oude legende dan een jonge man uit de twintigste eeuw. + +</p> +<p>Stubener ontdekte spoedig, dat de jonge Pat geen prater was. Hij bevestigde de introductie van ouden Pat met een handdruk, +maar zonder woorden, en ging zwijgend het vuur aanmaken en voor het ontbijt zorgen. Op zijn vaders direkte vragen antwoordde +hij met een enkel woord, zooals bijvoorbeeld toen hem gevraagd werd waar hij het hert gesnapt had. + +</p> +<p>“South Fork,” was al wat hij antwoordde. + +</p> +<p>“Elf mijlen de bergen in,” legde de oude man met trots uit aan Stubener, “en een pad waar je hart 't bij zou opgeven.” + +</p> +<p>Het ontbijt bestond uit zwarte koffie, zuurachtig brood, en een geweldige hoeveelheid berenvleesch, boven het vuur geroosterd. +De jonge kerel at hier schrokkerig van en Stubener vermoedde, dat de beide Glendons gewend waren aan een bijna uitsluitend +vleesch-diëet. Oude Pat was de eenige, die sprak, ofschoon hij eerst na afloop van den maaltijd het onderwerp aansneed, dat +hem 't naast aan 't hart lag. +<a id="d0e290"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e290">24</a>]</span></p> +<p>“Pat, jongen,” begon hij, “je weet wie die heer is?” + +</p> +<p>Jonge Pat knikte en wierp een vluchtigen, onderzoekenden blik op den manager. + +</p> +<p>“Hij zal je meenemen naar San Francisco.” + +</p> +<p>“Ik wou liever hier blijven, vader,” was het antwoord. + +</p> +<p>Stubener voelde een steek van teleurstelling. Ten slotte diende het allemaal nergens toe. Dit was geen bokser die verlangde +uit te komen. Zijn forsche lichaamsbouw beteekende niets. 't Was niets nieuws. 't Was een groote kerel, als gewoonlijk doorregen +met vet. + +</p> +<p>Maar de oude Keltische drift van ouden Pat laaide op en zijn stem werd schor en gebiedend. + +</p> +<p>“Je gaat naar de steden om te boksen, jongen. Daar heb ik je voor getraind en je doet het.” + +</p> +<p>“All right,” was het onverwachte antwoord, dat loom uit de diepe borstkas opbromde. + +</p> +<p>“En je vecht als de hel,” voegde de oude man er bij. + +</p> +<p>Opnieuw voelde Stubener zich teleurgesteld <a id="d0e311"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e311">25</a>]</span>door het gemis aan vuur en hartstocht in de oogen van den jongen man toen hij antwoordde: + +</p> +<p>“All right. Wanneer gaan we?” + +</p> +<p>“O, Sam moet eerst een beetje jagen en visschen en zich met jou meten met de handschoenen.” + +</p> +<p>Hij keek naar Sam, die knikte. “Als je je eens uitkleedde en hem een proefje gaf van wat je kunt.” + +</p> +<p>Een uur later zette Sam Stubener groote oogen op. Zelf ex-bokser zwaargewicht, was hij een uitstekend beoordeelaar van boksers +en hij had er nooit een gezien die zoo voordeelig voor den dag kwam als hij zijn kleeren uittrok. + +</p> +<p>“Zie, hoe buigzaam hij is,” zong oude Pat. “Dit is het echte. Let op de lijn van de schouders en op zijn longen. Zuiver, alles +zuiver tot het laatste greintje. Je ziet een man voor je Sam, zooals er nooit een geweest is. Geen spier van hem die vastzit. +Geen gewichtentiller of andere kunstenmakerij. Kijk de dikke spierbundels als slangen! zacht en loom verloopen zij! En wacht +tot je ze ziet opzwellen als een ratelslang, gereed toe te springen. Hij is in dit gezegende oogenblik <a id="d0e323"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e323">26</a>]</span>gereed voor veertig ronden of voor honderd. Vooruit! Tijd!” + +</p> +<p>Zij begonnen, ronden van drie minuten, met rusten van een minuut en Sam Stubener wist dadelijk waar hij aan toe was. Hier +was geen vetlaag, geen loomheid, alleen een kalm, goedhartig spel van handschoenen en behendige bewegingen met een plotseling +spannen en een vaste scherpte bij het toestooten, die naar hij wist alleen eigen waren aan geoefende en talentvolle boksers. + + +</p> +<p>“Kalm aan, kalm aan,” waarschuwde oude Pat. “Sam is niet meer wat hij vroeger was.” + +</p> +<p>Dit prikkelde Sam, zooals de bedoeling was; en hij gebruikte zijn meest beroemde handigheid en geliefkoosde stoot—een schijnbeweging +alsof hij vast wilde grijpen en een rechte stoot naar de maag. Maar hoe snel ook uitgevoerd, jonge Pat zag den stoot aankomen, +en ofschoon deze raakte, week zijn lichaam achteruit. De tweede keer week zijn lichaam niet. Toen de stoot aankwam, bewoog +hij vooruit en draaide zijn linkerheup naar voren om den stoot op te vangen. Het was slechts een kwestie van een paar duim, +<a id="d0e331"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e331">27</a>]</span>maar de stoot werd er door gebroken. En daarna kon Stubener doen wat hij wilde, zijn handschoen kwam niet verder dan die heup. + + +</p> +<p>Stubener was in zijn tijd met sterke boksers in het strijdperk getreden en had er een goeden naam weten op te houden. Maar +hier was geen kwestie van zijn naam ophouden. Jonge Pat speelde met hem en waar hij vastgreep, deed hij Stubener zich voelen +als een baby; hij raakte hem schijnbaar steeds waar hij wilde, blokte en stootte met meesterlijke nauwkeurigheid, terwijl +hij nauwelijks op het bestaan van den ander scheen te letten. Den halven tijd scheen jonge Pat door te brengen met op een +droomerige manier naar buiten naar het landschap te staren. En juist hierdoor maakte Stubener een tweede fout. Hij hield het +voor een slimheid die oude Pat hem geleerd had, trachtte met een korte armstoot aan te vallen, voelde zijn arm bliksemsnel +vast gekneld en kreeg een pijnlijken klap om beide ooren. + +</p> +<p>”'t Instinct voor een stoot,” murmelde de oude man. + +</p> +<p>”'t Is hem niet bijgebracht, dat verzeker ik je. Hij is 'n genie. Hij weet een stoot, zonder er naar te kijken; wanneer de +stoot <a id="d0e339"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e339">28</a>]</span>aankomt en waar, de snelheid en afstand en of 't een goede is of niet. En dat heb ik hem nooit geleerd. 't Is inspiratie. +Hij is er mee geboren.” + +</p> +<p>Eens, bij 't vastgrijpen, sloeg de manager den achterkant van zijn handschoen op den mond van jongen Pat; en er was iets oneerlijks +in de manier waarop hij het deed. Een oogenblik later, bij de volgende greep, kreeg Sam de bovenkant van Pat's handschoen +op zijn eigen mond. Er was niets in van drift, maar de drukking, hoe loom die ook was, bracht zijn hoofd naar achteren tot +de gewrichten kraakten en hij een oogenblik dacht dat zijn nek breken zou. Hij liet zijn lichaam verslappen en zijn armen +neervallen ten teeken dat de strijd geëindigd was, voelde dadelijk verlichting en stond een oogenblik op losse beenen te wankelen. + + +</p> +<p>“Hij is goed—hij is goed,” hijgde hij en zijn oogen spraken de bewondering uit, waar zijn adem voor te kort schoot. + +</p> +<p>De oogen van ouden Pat blonken vochtig van trots en triomf. + +</p> +<p><span id="d0e348" class="corr" title="Niet in bron">“</span>En wat denk je dat er gebeuren zal als één van de gemeene lui zijn knuisten op hem wil probeeren?” vroeg hij. +<a id="d0e351"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e351">29</a>]</span></p> +<p>Stubener's uitspraak luidde: “Hij zal hem doodmaken, stellig.” + +</p> +<p>“Neen, daar is hij te koelbloedig voor. Maar bezeeren zal hij hem wel voor zijn vuilheid.” + +</p> +<p>“Laat ons het contract opmaken,” zei de manager. + +</p> +<p>“Wacht tot je heelemaal weet wat hij waard is,” antwoordde de oude Pat. “Ik wil royale bepalingen van je hebben. Ga met de +jongen op een hertenjacht over de heuvels en maak kennis met zijn longen en zijn beenen. Dan zullen wij een stevig, goed geregeld +contract maken.” + +</p> +<p>Stubener was twee dagen op de jachtpartij geweest en hij leerde alles wat oude Pat beloofd had en meer dan dat en hij kwam +terug als een heel vermoeid en heel nederig man. De onbekendheid met de wereld van den jongen man bracht den manager, die +door de wol geverfd was, in verbazing, maar hij had ontdekt dat de jongen zich niet voor den gek liet houden. Ongerept als +zijn geest was, onberoerd behalve door wat zijn weinige ondervinding in het bergland hem geleerd had, gaf hij ondanks dat +bewijzen van natuurlijk intellect en scherpzinnigheid, ver <a id="d0e362"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e362">30</a>]</span>boven het middelmatige. In zekeren zin was hij een mysterie voor Sam, die zijn volkomen gelijkmatigheid van humeur niet begreep. +Niets wond hem op of bracht hem in verwarring en zijn geduld en lijdzaamheid waren als van geen ander. Hij vloekte nooit, +zelfs niet met de luttele flauwe krachtwoorden, die heel jonge jongens plegen te gebruiken. + +</p> +<p>“Ik zou best kunnen vloeken als ik wou,” had hij verklaard op een vraag van zijn metgezel. “Maar ik denk niet dat ik 't ooit +noodig zal hebben. Als ik 't noodig heb, zal ik wel vloeken, denk ik.” + +</p> +<p>Oude Pat, die vast bleef bij zijn besluit, nam afscheid van hen in het blokhuis. + +</p> +<p>”'t Zal niet lang duren, Pat, jongen, of ik lees over je in de couranten. Ik zou graag meegaan maar ik vrees dat ik tot m'n +endje in de bergen zal blijven.” + +</p> +<p>Toen trok de oude man den manager ter zijde en stormde bijna woest op hem in. + +</p> +<p>“Denk aan wat ik je allemaal van hem verteld heb. De jongen is zuiver en hij is eerlijk. Hij weet niets van al het geknoei +in de bokswereld. Ik heb 't allemaal stil voor hem gehouden, dat zeg ik je. Hij weet niet <a id="d0e374"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e374">31</a>]</span>wat bedrog is. Hij weet alleen van de dapperheid en het romantische en de glorie van het vechten en ik heb hem volgestopt +met verhalen over de oude helden van den ring, ofschoon dit hem maar weinig in vuur heeft gebracht, dat weet God. Man, man, +ik zeg je, dat ik de boksberichten uit de couranten heb geknipt om ze voor hem weg te houden—hij dacht dat ik ze noodig had +voor mijn album. Hij weet niet dat er lui zijn die afspraken maken en geld inleggen. Dus haal hem nergens in waar het niet +eerlijk toegaat. Maak den jongen niet misselijk. Daarom heb ik die clausule in het contract gezet wanneer het van nul en geener +waarde wordt. Eén gemeenheid en het contract is vanzelf verbroken. Geen vooraf afgesproken verdeeling van de buit; geen geheime +afspraken met de menschen van de bioscoop over den afstand. + +</p> +<p>Der zit 'n hoop geld voor jullie allebei in. Maar speel eerlijk of je bent alles kwijt. Begrepen?” + +</p> +<p>“En wat je ook doet, neem je in acht voor de vrouwen,” was de afscheidswaarschuwing van ouden Pat, terwijl jonge Pat te paard +zat en plichtmatig de teugels inhield om te kunnen luisteren. “Vrouwen, dat is dood en <a id="d0e380"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e380">32</a>]</span>vervloeking, onthoud dat. Maar als je de ééne vindt, de eenige ééne, houd haar dan vast. Die is meer waard dan roem en geld. +Maak dat je eerst zeker bent en als je zeker bent, laat haar dan niet tusschen je vingers uitglippen. Grijp haar beet met +je twee handen en houd vast. Houd vast, al gaat de heele wereld aan flarden. Pat, jongen, een goede vrouw is een goede vrouw. +Dat is het eerste woord en het laatste.” + + + +<a id="d0e382"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e382">33</a>]</span></p> +<div class="footnotes"> +<hr class="fnsep"> +<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e277" href="#d0e277src" class="noteref">1</a></span> Zware schoenen zooals de Indianen dragen. +</p> +</div> +</div> +<div class="div1"> +<h2 class="label">III.</h2> +<p>Toen hij eenmaal in San Francisco was, begonnen de moeilijkheden voor Sam Stubener. Niet dat jonge Pat een lastig humeur had +of dwars was, zooals zijn vader had gevreesd. Integendeel, hij was verwonderlijk zacht en vriendelijk. Maar hij had heimwee +naar zijn geliefde bergen. Daarbij was hij innerlijk ontsteld door de stad, ofschoon hij schijnbaar onbewogen door de drukke +straten liep als een roode Indiaan. + +</p> +<p>“Ik ben hier gekomen om te boksen,” begon hij toen de eerste week om was. Waar is Jim Hanford?” Stubener floot. + +</p> +<p>“Een eerste kampioen als hij, zou je niet aankijken,” antwoordde hij. “Ga eerst naam maken,” zou hij zeggen. + +</p> +<p>“Ik kan hem kloppen.” + +</p> +<p>“Maar dat weet het publiek niet. Als je hem klopte zou je wereldkampioen zijn en niemand werd kampioen in zijn eersten strijd. + +<a id="d0e396"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e396">34</a>]</span></p> +<p>“Ik wèl.” + +</p> +<p>“Maar het publiek weet dat niet, Pat. Ze zouden niet naar je komen kijken. En 't is de menigte, die het geld binnen brengt +en de gevulde beurzen. Daarom zou Jim Hanford jou niet als tegenstander willen hebben. Er zou niets aan zitten voor hem. Bovendien +krijgt hij nu juist drieduizend dollar per week in de vaudeville, met een contract voor vijf en twintig weken. Denk je dat +hij dat op zal geven om met een man aan den gang te gaan van wien niemand ooit gehoord heeft? Eerst moet je iets doen, een +record maken. Je moet beginnen tegen de plaatselijke boksertjes, waar niemand ooit van gehoord heeft—schooiertjes als Chub +Collins, Rough-House Kelly, en de Vliegende Hollander. Als je die geklopt hebt, dan ben je nog maar één sport van de ladder +op. Maar daarna vlieg je de lucht in als een ballon.” + +</p> +<p>“Ik zal met de drie, die u opnoemt, allemaal achter elkaar in denzelfden ring vechten,” was Pat's besluit. “Maak de overeenkomst +op die manier.” + +</p> +<p>Stubener lachte. + +</p> +<p>“Is dat niet goed? Denkt u dat ik ze niet kloppen kan?” +<a id="d0e407"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e407">35</a>]</span></p> +<p>“Ik weet dat je 't kunt,” verzekerde Stubener. “Maar op die manier kan geen overeenkomst gemaakt worden. Je moet tegen ieder +op een anderen tijd uitkomen. Bovendien, bedenk, dat ik alles weet van de wedstrijden en dat ik je uitbreng. We moeten je +er in werken en ik ben mans genoeg om te weten hoe. Als wij geluk hebben, kan je in een paar jaar bovenaan staan en kampioen +zijn met een schep duiten.” + +</p> +<p>Pat zuchtte bij het vooruitzicht; toen leefde hij weer op. “En dan kan ik mij terugtrekken en naar huis gaan naar den ouden +man,” zeide hij. + +</p> +<p>Stubener was op het punt te antwoorden, maar hield zich in. Al was dit kampioenmateriaal wat vreemd, hij vertrouwde dat het, +als de top bereikt was, in allen deele zou gelijken op al de anderen, die hem vóór waren gegaan. Bovendien, twee jaar was +nog een heel eind en er was veel te doen in dien tusschentijd. + +</p> +<p>Toen Pat de gewoonte begon aan te nemen, in zijn kamers op en neer te loopen, terwijl hij eindelooze rijen boeken en romans +uit de bibliotheek las, zond Stubener hem naar buiten om in een boerderij aan de Baai te <a id="d0e416"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e416">36</a>]</span>wonen onder het waakzame oog van Spider Walsh. Na een week fluisterde Spider, dat het karweitje dreigde te mislukken. Zijn +beschermeling was van tot het licht werd tot aan het duister weg over de heuvels; hij zocht de stroomen af naar snoek, schoot +kwartels en konijnen, en vervolgde den éénen eenzamen, slimmen reebok, beroemd omdat hij aan tien jagers had weten te ontsnappen, +<span id="d0e418" class="corr" title="Bron: En">en</span> de Spin werd vadsig en lui terwijl zijn beschermeling in conditie bleef. + +</p> +<p>Zooals Stubener verwacht had, werd zijn onbekende uitgelachen door de managers van de boks-club. Waren de wouden niet vol +onbekenden, die altijd uitkwamen met 't idee dadelijk kampioen te worden? Een inleidend partijtje, van vier ronden bijvoorbeeld—ja, +daar wilden ze wel op ingaan. Maar een ernstige match nooit. Stubener had besloten, dat jonge Pat zijn debuut zou hebben in +niets minder dan een ernstige match, en door het prestige van zijn eigen naam kreeg hij het ten laatste gedaan. Na lang aarzelen +stemde de “Missionclub” er in toe dat Pat Glendon vijftien ronden zou boksen met Rough-House Kelly voor een beurs van één +honderd dollars. Het was de <a id="d0e423"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e423">37</a>]</span>gewoonte, dat jonge boksers den naam aannamen van oude ring-helden, dus vermoedde niemand, dat hij de zoon was van den grooten +Pat Glendon en Stubener hield zijn mond. Dat was een goede verrassingsbom om later te doen springen. + +</p> +<p>Na een maand wachten kwam de avond van het gevecht. + +</p> +<p>Stubener's angst was hevig. Zijn naam als manager stond er bij op het spel, dat de jonge man een goed figuur zou maken en +hij ontstelde, toen hij zag hoe Pat, die vijf minuten stilletjes in een hoek zat, zijn gezonden kleur verloor, terwijl zijn +wangen ziekelijk geel-bleek werden. + +</p> +<p>“Moed houden jongen,” zeide Stubener, hem op den schouder kloppend. “De eerste keer in den ring is altijd vreemd en Kelly +heeft er een handje van, zijn tegenstander op hem te laten wachten, in de hoop dat hij plankenkoorts zal krijgen.” + +</p> +<p>“Dat is 't niet,” antwoordde Pat. ”'t Is de tabaksrook. Daar ben ik niet aan gewend en ik word er gewoon misselijk van.” + +</p> +<p>Zijn manager voelde een schok van verlichting. Een man, die misselijk werd uit zenuwachtigheid, zou nooit overwinnen in <a id="d0e435"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e435">38</a>]</span>'t prijs-gevecht, al was hij ook zoo sterk als Simson. Maar tabaksrook ... daar moest de jongen aan wennen, dat was al. + +</p> +<p>Het binnenkomen van Jonge Pat in den ring werd in stilte aangezien, maar toen Rough-House Kelly onder het touw doorkroop, +werd hij met luid gejuich begroet. Hij deed zijn naam geen oneer aan. + +</p> +<p>Hij was een man met woest uitzicht, donker en harig met kolossale, knoestige spieren, en volle tweehonderd pond gewicht. Pat +keek nieuwsgierig naar hem en werd beantwoord met een norschen blik. Nadat beiden aan het publiek waren voorgesteld, drukten +zij elkaar de hand. En toen hunne handschoenen elkaar aanraakten, gromde Kelly iets tusschen zijn tanden, zijn gezicht werd +rood alsof hij woedend was en hij mompelde: + +</p> +<p>“Je hebt je zenuwen meegebracht.” Hij slingerde Pat's hand ruw van zich af en siste: “Ik zal je opvreten, schaap dat je bent!” + + +</p> +<p>Het publiek lachte om het gebaar en raadde al lachend naar wat Kelly gezegd moest hebben. + +</p> +<p>Toen hij, in zijn eigen hoek terug was en op den gong wachtte, keerde Pat zich naar Stubener. +<a id="d0e447"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e447">39</a>]</span></p> +<p>“Waarom is hij boos op mij?” vroeg hij. + +</p> +<p>“Hij is niet boos,” antwoordde Stubener. “Zoo doet hij altijd; hij probeert je bang te maken. Dat is een mondgevecht.” + +</p> +<p>”'t Is geen bokser,” vond Pat en Stubener merkte met een snellen blik op, dat zijne oogen even zacht blauw waren als gewoonlijk. + + +</p> +<p>“Pas op,” waarschuwde de manager, toen de gong luidde voor de eerste ronde en Pat opstond. “Hij is in staat op je af te komen +als een menscheneter.” + +</p> +<p>En als een menscheneter kwam Kelly op hem af, in wilde woede door den ring stuivend. Pat, die op zijn loome wijze slechts +een paar passen vooruit had gedaan, nam het oogenblik waar dat de ander aanviel, deed een zijstap en stootte zijn stijf gekromde +rechterarm op zij tegen diens kaak. Toen stond hij stil verbaasd te kijken. Het gevecht was voorbij. Kelly was als een neergeslagen +os op den grond gevallen, en lag daar onbewegelijk terwijl de scheidsrechter, over hem heen gebogen hardop de tien seconden +telde in zijn oor, dat niet hoorde. Toen Kelly's helpers naar hem toe kwamen om hem op te beuren, was Pat hen vóór. +<a id="d0e458"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e458">40</a>]</span></p> +<p>Hij nam de zware onbewegelijke massa in zijn armen, droeg hem naar zijn hoek en zette hem op den stoel en in de armen van +zijn helpers. + +</p> +<p>Een halve minuut later lichtte Kelly zijn hoofd op en zijne oogen lodderden open. Hij keek versuft om zich heen en toen naar +één van zijn secondanten. + +</p> +<p>“Wat is er gebeurd?” vroeg hij heesch. + +</p> +<p>“Is 't dak op mij gevallen?” + + + +<a id="d0e467"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e467">41</a>]</span></p> +</div> +<div class="div1"> +<h2 class="label">IV.</h2> +<p>Als gevolg van zijn gevecht met Kelly, en hoewel de algemeene opinie was, dat hij door een gelukkig toeval gewonnen had, werd +Pat tegen Rufe Mason uitgebracht. + +</p> +<p>Dat had drie weken later plaats en het publiek van de Sierra Club in Dreamland Rink zag niet precies wat er gebeurde. + +</p> +<p>Rufe Mason was een zwaargewicht, en stond bekend voor zijn slimheid. Toen de gong luidde voor de eerste ronde ontmoetten de +tegenstanders elkaar in het midden van den ring. + +</p> +<p>Geen van beiden stormde in. Ook werd er geen stoot gewisseld. Zij voelden langs elkaar heen, met gebogen armen en hunne handschoenen +zoo dicht bij elkaar dat zij elkander bijna raakten. Dat duurde misschien vijf minuten. Toen gebeurde het en zoo haastig dat +niet één onder de honderd toeschouwers het zag. Rufe Mason deed een schijnstoot <a id="d0e479"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e479">42</a>]</span>rechts. Het was blijkbaar geen echte schijnstoot, maar een voeler, een prikkelende dreiging van een mogelijken stoot. Op dit +oogenblik gaf Pat zijn stoot. Zij waren zoo dicht bij elkaar, dat de stoot van nauwelijks acht duim afstand aankwam. Het was +een korte stoot links en ging vergezeld van een schouderdraai. Hij kwam recht op de punt van de kin aan en het verbaasde publiek +zag Rufe Mason's beenen onder hem in elkaar zakken terwijl zijn lichaam op den grond zonk. Maar de scheidsrechter had het +gezien en hij kwam dadelijk naar voren om de tien seconden te tellen. Weer droeg Pat zijn tegenstander naar zijn hoek en het +duurde tien minuten eer Rufe Mason, ondersteund door zijn secondanten, in staat was met knikkende knieën en rollende glazige +oogen langs het verblufte, ongeloovige publiek de galerij af te loopen naar zijn kleedkamer. + +</p> +<p>“Geen wonder,” zeide hij tot een reporter, “dat Rough-House Kelly meende het dak op zijn hoofd te krijgen.” + +</p> +<p>Nadat Club Collins overwonnen was in de twaalfde seconde van de eerste ronde van een vijftien-ronden-match, voelde Stubener +zich gedrongen met Pat te spreken. +<a id="d0e485"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e485">43</a>]</span></p> +<p>“Weet je hoe zij je nu noemen?” vroeg hij. + +</p> +<p>Pat schudde het hoofd. + +</p> +<p>“Eén—Stoot—Glendon.” + +</p> +<p>Pat glimlachte beleefd. 't Kon hem weinig schelen hoe hij genoemd werd. Hij had een zekere hoeveelheid werk af te doen, dat +hij moest afmaken eer hij terug kon naar zijn bergen en hij deed het kalm af, dat was al. + +</p> +<p>”'t Gaat niet,” ging zijn manager met onheilspellend hoofdschudden voort. “Je kunt niet doorgaan met je tegenstanders zoo +gauw neer te stooten. Je moet hun meer tijd geven.” + +</p> +<p>“Ben ik hier dan niet om te boksen?” vroeg Pat verwonderd. + +</p> +<p>Opnieuw schudde Stubener het hoofd. + +</p> +<p>“Luister, Pat. Je bent sterk en moedig in het boksen. Sla niet al de andere boksers neer. En 't is niet goed tegenover het +publiek. Zij willen wat zien voor hun geld. Bovendien zal niemand meer tegen je willen uitkomen. Iedereen wordt afgeschrikt. +En je kunt geen publiek trekken met matches van tien minuten. Zeg zelf: zou jij een dollar of vijf dollars betalen om tien +seconden te zien boksen?” +<a id="d0e502"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e502">44</a>]</span></p> +<p>Pat was overtuigd en hij beloofde, zijn toekomstig publiek waar voor hun geld te zullen geven, ofschoon hij erbij voegde, +persoonlijk liever te gaan visschen dan honderd ronden te zien boksen. + +</p> +<p>Nog had Pat nergens werkelijk zijn bokskunst vertoond. De sportlui uit de stad lachten als zijn naam werd genoemd. Die riep +grappige bokspartijen in het geheugen en de opmerking van Rough-House Kelly over het dak. Niemand wist hoe Pat kon boksen. +Ze hadden hem nooit gezien. Waar was zijn adem, zijn lichaamssterkte, zijn behendigheid om het vol te houden tegen ruwe tegenstanders +in langdurigen afmattenden kamp? Hij had niets getoond dan de kunst van een gelukkigen eindstoot en een ontstellenden aanleg +om door het toeval begunstigd te worden. + +</p> +<p>Zoo gebeurde het, dat zijn vierde match gehouden zou worden tegen Pete Sosso, een Portugeeschen bokser uit Butchertown, hoofdzakelijk +bekend om de verbazingwekkende slimmigheden, die hij in den ring uithaalde. Pat trainde zich niet voor den strijd. In plaats +daarvan bracht hij een vluchtig en droevig bezoek aan de bergen om zijn vader <a id="d0e509"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e509">45</a>]</span>te begraven. Oude Pat had wel geweten, hoe het met zijn hart gesteld was en het had hem plotseling begeven. + +</p> +<p>Toen jonge Pat in San Francisco terug kwam, was de tijd zoo nauw gemeten, dat hij dadelijk zijn reispak verwisselde voor zijn +bokskleeding en toen moest het publiek nog tien minuten wachten. + +</p> +<p>“Denk er aan, geef hem een kans,” waarschuwde Stubener toen hij door de touwen kroop. Speel met hem, maar doe het in ernst. +Laat hem tien of twaalf ronden zijn gang gaan en sla hem dan neer.” + +</p> +<p>Pat gehoorzaamde de instructie en ofschoon het gemakkelijk genoeg geweest zou zijn, Sosso dadelijk buiten gevecht te stellen, +gaf het hem, daar de ander zoo vol streken zat, handen vol werk hem zich van 't lijf te houden zonder hem neer te slaan. Het +was een mooie prestatie en het publiek was verrukt. <span id="d0e517" class="corr" title="Bron: Sossos'">Sosso's</span> aanvallen als een dwarrelwind, zijn wilde schijnstooten, zijn instormen en terugtrekken, eischten al Pat's kunst om zichzelf +te beschermen en nog gelukte het hem niet, geheel onbezeerd te ontsnappen. + +</p> +<p>Stubener prees hem in de rustpoozen en alles zou goed gegaan zijn, wanneer Sosso <a id="d0e522"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e522">46</a>]</span>niet in de vierde ronde één van zijn prachtigste streken had uitgespeeld. Pat had in een gunstig oogenblik een zijstoot tegen +Sosso's kaak gegeven, toen deze tot Pat's verbazing zijn handen liet neervallen en achterwaarts wankelde, met rollende oogen, +doorzakkende en knikkende beenen, alsof hij bezwijmde. Pat begreep het niet! Het was geen eindstoot geweest en toch was zijn +tegenstander op het punt op de mat te vallen. Pat liet zijn handen vallen en keek in verbazing naar zijn wankelenden tegenstander. + + +</p> +<p>Sosso strompelde weg, viel bijna, herstelde zich en strompelde toen weer schuins vooruit. + +</p> +<p>Voor de eerste en de laatste maal in zijn boksersloopbaan was Pat niet op zijn hoede. Hij ging op zij om den waggelenden man +door te laten. Terwijl hij nog strompelend liep, gaf Sosso plotseling een rechtschen stoot. Pat kreeg hem midden op zijn kaak +met een kracht, die zijn tanden deed rammelen. + +</p> +<p>Uit het publiek ging een gebrul van vreugde op. Maar Pat hoorde het niet. Hij zag alleen Sosso voor zich tandeknarsend en +uitdagend, in 't minst niet bezwijmd. De slag had Pat bezeerd, doch veel meer was hij woedend over de schurkenstreek. Al de +woede, <a id="d0e530"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e530">47</a>]</span>die zijn vader ooit gevoeld had, laaide op in hem. Hij schudde zijn hoofd als om zich te bevrijden van den schok van den slag +en plantte zich vóór zijn tegenstander. Alles gebeurde toen in één seconde. Met een schampstoot, die zijn tegenstander uitlokte, +stootte Pat de solar plexus, terwijl hij bijna op hetzelfde oogenblik met zijn rechter een zijstoot tegen de kaak gaf. De +laatste slag belandde op Sosso's mond eer zijn lichaam in den val op den grond sloeg. De clubdoktoren hadden een half uur +werk om hem bij te brengen. Daarna naaiden zij zijn kaak met elf steken dicht en pakten hem in een ziekenwagen. + +</p> +<p>”'t Spijt mij,” zeide Pat tot zijn manager; “ik vrees, dat ik driftig werd. Ik doe het nooit meer in den ring. Vader waarschuwde +er mij altijd voor. Ik wist niet dat ik zoo driftig kon worden, maar nu ik 't weet, zal ik er voor oppassen.” + +</p> +<p>En Stubener geloofde hem. Hij kwam er langzamerhand toe, alles te kunnen gelooven van zijn jongen beschermeling. + +</p> +<p>“Je hebt het niet noodig je boos te maken,” zeide hij; “je bent toch altijd je tegenstander volkomen de baas.<span id="d0e538" class="corr" title="Niet in bron">”</span> +<a id="d0e541"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e541">48</a>]</span></p> +<p>“Elke seconde en elken duim van de partij,” gaf Pat toe. + +</p> +<p>“En je kunt ze elk oogenblik dat je 't wilt kloppen.” + +</p> +<p>“Zeker kan ik dat. Ik wil niet bluffen. Maar ik schijn er de handigheid voor te bezitten. Mijn oogen wijzen mij waar ik zijn +moet en dan weet ik altijd hoe ik daar moet komen, en tijd en afstand zijn mij als een tweede natuur. Vader noemde het een +gave, maar ik dacht dat hij me vleide. Nu ik tegen deze mannen uit ben gekomen, geloof ik dat vader gelijk had. Hij zei dat +bij mij verstand en spieren samenwerkten.” + +</p> +<p>“Elke seconde en elken duim van de partij,” herhaalde Stubener peinzend. + +</p> +<p>Pat knikte en Stubener, die vast in hem geloofde, had visioenen van een gouden toekomst die ouden Pat uit zijn graf zouden +hebben gehaald. + +</p> +<p>“Denk er om, we moeten de menschen wat laten zien voor hun geld,” zeide hij. “Wij zullen onder elkaar bepalen, hoeveel ronden +de match hebben zal. Je volgende partij is met “Den Vliegenden Hollander.” Als je eens alle vijftien ronden afwerkte en hem +in de laatste neersloeg? Dan heb je <a id="d0e554"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e554">49</a>]</span>meteen kans om te laten zien wat je kunt.” + +</p> +<p>“All right Sam,” was het antwoord. + +</p> +<p>”'t Zal een proef voor je zijn,” waarschuwde Stubener. + +</p> +<p>“Misschien lukt het je niet, hem in die laatste ronde te kloppen.” + +</p> +<p>“Luister.” Pat wachtte een oogenblik om zijn belofte gewicht bij te zetten en nam een deel van Longfellow in de hand. “Als +'t mij niet lukt, lees ik nooit meer verzen en dat zou wat zijn.” + +</p> +<p>“Voor jou wèl,” riep zijn manager schaterend, “ofschoon ... wat je in die rommel ziet ... dat gaat boven mijn verstand.” + +</p> +<p>Pat zuchtte, maar antwoordde niet. In zijn heele leven had hij maar één mensch ontmoet, die om gedichten gaf, en dat was de +roodharige schooljuffrouw, voor wie hij naar de bosschen was gevlucht. + + + +<a id="d0e568"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e568">50</a>]</span></p> +</div> +<div class="div1"> +<h2 class="label">V.</h2> +<p>“Waar ga je naar toe?” vroeg Stubener verwonderd, terwijl hij op zijn horloge keek. + +</p> +<p>Pat, met zijn hand op de deurknop, bleef staan en keerde zich om. + +</p> +<p>“Naar de Academie,” zeide hij. “Daar is een professor, die vanavond een lezing houdt over Browning en Browning is een schrijver, +waar je hulp bij noodig hebt. Soms denk ik, dat 't goed zou zijn als ik naar de avondschool ging.” + +</p> +<p>“Maar groote goedheid, kerel!” riep de manager uit. “Je moet vanavond uitkomen tegen den Vliegenden Hollander.” + +</p> +<p>“Dat weet ik wel. Maar ik kom geen oogenblik vroeger dan half tien of kwart voor tienen in den ring. De lezing is om kwart +over negen afgeloopen. Als u zeker wilt zijn, kom dan even langs en neem me mee in uw car.” +<a id="d0e582"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e582">51</a>]</span></p> +<p>Stubener haalde met hulpeloos gebaar de schouders op. + +</p> +<p>“U hoeft u niet ongerust te maken,” verzekerde Pat. “Vader heeft mij dikwijls gezegd, dat de ergste tijd juist was die laatste +uren vóór een match, en dat menige partij verloren werd, nadat iemand den moed verloor in dien tijd, dat hij niets te doen +had als denken en zich angstig maken. Nu, voor mij hoeft u daarover nooit ongerust te zijn. U moest blij zijn, dat ik naar +een lezing kan gaan.” + +</p> +<p>En later op den avond, terwijl hij vijftien prachtige ronden voor zich zag, grinnikte Stubener meer dan eens in zichzelf bij +het denkbeeld, wat het sport-publiek er wel van denken zou, als ze wisten dat de prachtige jonge prijs-bokser zóó van een +lezing over Browning in den ring was gekomen. + +</p> +<p>De Vliegende Hollander was een jonge Zweed, die een ongewonen ijver voor het boksen bezat en gezegend was met een wonderlijk +uithoudingsvermogen. Hij rustte nooit, viel altijd aan en stormde in en vocht van de ééne gongslag naar den andere. Bij de +zwaaislagen draaiden zijn armen rond <a id="d0e591"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e591">52</a>]</span>als dorschvlegels, bij het invechten gaf hij altijd schouderstooten of worstelde half en bracht stooten toe zoo gauw hij maar +een hand vrij kon krijgen. Van 't begin tot het einde was hij een wervelwind, vandaar zijn naam. Zijn gebrek was gewis een +oordeel over tijd en afstand. Toch had hij heel wat partijen gewonnen doordat bij de oneindige fusillade van stooten die hij +toebracht, er licht één in elk dozijn raak was. Pat, onder den strengen eisch, zijn tegenstander niet neer te slaan, had zijn +handen vol. En ofschoon hij aan ernstig letsel ontkwam, kon hij toch niet geheel en al vrij blijven van die eeuwig rondvliegende +handschoenen. Maar 't was een eerlijk gevecht en hij genoot ervan op zijn gemoedelijke wijze. + +</p> +<p>“Zou je hem nu onder kunnen krijgen?” fluisterde Stubener hem in 't oor in de minuut rust na de vijfde ronde.” + +</p> +<p>“Stellig,” was Pat's antwoord. + +</p> +<p>“Je weet, hij is nog nooit in den eindstoot neergeslagen,” waarschuwde Stubener een paar ronden later. + +</p> +<p>“Dan ben ik bang, dat ik mijn knokkels zal moeten breken,” glimlachte Pat. “Ik weet welken stoot ik in me heb, en als ik <a id="d0e601"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e601">53</a>]</span>daarmee raak, moet er iets wijken. Als <i>hij</i> 't niet is, dan mijn knokkels.” + +</p> +<p>“Denk je dat je er hem nu onder zoudt kunnen krijgen?” vroeg Stubener aan het eind van de dertiende ronde. + +</p> +<p>“Wanneer ik wil, zeg ik u.” + +</p> +<p>“Nu Pat, laat 't dan tot de vijftiende doorgaan.” + +</p> +<p>In de veertiende ronde overtrof de Vliegende Hollander zichzelf. Bij den gongslag stormde hij door den ring naar den tegenovergestelden +hoek waar Pat langzaam op zijn beenen ging staan. Het publiek juichte, want men wist, dat de Vliegende Hollander loskwam. +Pat, die de zaak van de grappige kant opnam, kwam op den inval, den verschrikkelijken nooit-verslagene tegemoet te komen met +een gansch lijdelijken afweer en geen stoot toe te brengen. + +</p> +<p>Gedurende de drie minuten wervelwind die volgden, deed hij geen stoot, noch veinsde een stoot te zullen doen. Hij gaf een +zeldzaam staal van afweer, zijn neergebogen gezicht beschermend met zijn linker arm, en zijn onderlichaam met zijn rechter; +dan weer veranderend als het aanvalspunt veranderde, zóó dat beide handschoenen aan weerskanten <a id="d0e616"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e616">54</a>]</span>van zijn gezicht werden gehouden of beide ellebogen en voorarmen zijn maag beschutten; en steeds in beweging, schouderend +of half uitvallend naar zijn tegenstander om diens pogingen te verijdelen; zelf stoote hij niet, noch dreigde te stooten, +en nu en dan wankelde hij door de kracht van de stormachtige stooten, die zijn afweer door een duivelschen taptoe zochten +te overwinnen. + +</p> +<p>Zij, die vlak bij den ring zaten, zagen en waardeerden het, maar de rest van het publiek stond als dol op, en brulde zijn +toejuichingen uit in de verkeerde meening dat Pat hulpeloos een verschrikkelijk pak slaag opliep. Aan het eind van de ronde, +ging het publiek zwijgend weer zitten, terwijl Pat langzaam naar zijn hoek ging. Het was niet te begrijpen. Hij had tot moes +moeten zijn en er was hem niets overkomen. + +</p> +<p>“Hoe krijg je hem neer?” vroeg Stubener angstig. + +</p> +<p>“Binnen tien seconden,” was Pat's geruste verzekering. “Let maar op.” + +</p> +<p>Er was niets van slimheid of streken bij. Toen de gong luidde en Pat op zijn voeten sprong, was het hem ontwijfelbaar aan +te zien dat het hem voor de eerste maal in de <a id="d0e626"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e626">55</a>]</span>partij, er om te doen was, zijn tegenstander te kloppen. Geen enkele toeschouwer of hij begreep het en de Vliegende Hollander +las de aankondiging ook in Pats' uiterlijk en toen zij in het midden van den ring tegenover elkaar kwamen te staan, aarzelde +hij voor 't eerst in zijn boksers-loopbaan. Gedurende een deel van een seconde keken zij elkaar in gevechtshouding aan. Toen +sprong de Vliegende Hollander op zijn tegenstander toe en Pat, met een op het juiste oogenblik toegebrachte rechts-zijdelingschen +stoot, deed hem neervallen in zijn sprong. + +</p> +<p>Na dit gevecht begon Pat Glendon's vlucht naar den roem. De sportmenschen en bladen sloegen acht op hem. Voor 't eerst was +de Vliegende Hollander neergeslagen. Zijn overwinnaar had bewezen een heksenmeester in den afweer te zijn. Zijn vroegere overwinningen +waren geen toeval geweest. Hij had een stoot in beide handen. Reus die hij was, zou hij 't ver brengen. De tijd was voor hem +reeds voorbij, schreef men, om zijn kracht te verspillen tegen derderangsboksers. + +</p> +<p>Waar waren Ben Menzies, Rege Rede, Bill Tarwater en Ernest Lawson? 't Werd tijd dat zij uitkwamen tegen dezen jongen <a id="d0e632"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e632">56</a>]</span>beginner, die plotseling getoond had een bokser te zijn waarmede te rekenen viel. Waar was zijn manager, dat hij geen uitdagingen +publiceerde? + +</p> +<p>Toen was hij in één dag beroemd; want Stubener onthulde het geheim, dat zijn beschermeling niemand anders was dan de zoon +van Pat Glendon, Oude Pat, den vroegeren held van den ring. “Jonge” Pat Glendon was hij werkelijk gedoopt en sportlui en schrijvers +zwermden om hem heen om hem te bewonderen en te helpen en over hem te schrijven. + +</p> +<p>Te beginnen met Ben Menzies en eindigend met Bill Tarwater daagde hij de vier tweederangs-boksers uit, bevocht en versloeg +hen. Om dit te doen was hij gedwongen te reizen, daar de matches in Goldfield, Denver, Texas en New-York plaats vonden. Om +dit te volbrengen waren maanden noodig, want de grootere matches waren niet zoo gemakkelijk te regelen en de boksers zelf +hadden meer tijd noodig om zich te trainen. + +</p> +<p>Het tweede jaar zag hem uitkomen om het half dozijn groote boksers, saamgegroept juist onder de zwaargewicht ladder, te bevechten +en te overwinnen. Hier op de top <a id="d0e640"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e640">57</a>]</span>stond stevig geplant: “Groote” Jim Hanford, de nooit verslagen wereld-kampioen. Hier langs de hoogste sporten vorderde men +langzamer, ofschoon Stubener onvermoeid was in het publiceeren van uitdagingen en in het gebruiken van de critiek om de boksers +tot vechten te bewegen. Will King was in Engeland bezet en Glendon volgde Tom Harrison halfweg de wereld rond om hem op den +boks-dag in Australië te verslaan. + +</p> +<p>Maar de beurzen werden grooter en grooter. In plaats van een honderd dollar, die zijn eerste gevechten hadden opgebracht, +ontving hij nu twintig tot dertig duizend dollar per gevecht, en even groote sommen van de bioscoop-opnemers. Stubener nam +zijn percenten als manager van dit alles, volgens de bepalingen van het contract, door ouden Pat opgemaakt en hij en Glendon +waren, ondanks hun groote onkosten, bezig rijk te worden. Dit vond zijn oorzaak, meer dan in iets anders, in het solide leven +dat zij leidden. Ze waren geen verkwisters. + +</p> +<p>Stubener belegde zijn geld bij voorkeur in vaste goederen en zijn bezittingen in San Francisco, bestaande uit étagewoningen +en huizen met appartementen, waren grooter <a id="d0e646"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e646">58</a>]</span>dan Glendon ooit gedroomd had. Doch er was een geheim syndicaat van gokkers die wel ten naastenbij konden raden, hoe groot +<span id="d0e648" class="corr" title="Bron: Stubbeners">Stubeners</span> bezittingen waren, omdat er ééne groote som na de andere, waar Glendon nooit iets van hoorde, aan zijn manager betaald werd +door de filmopnemers. + +</p> +<p>Stubeners gewichtigste taak was, de onschuld van zijn jongen gladiator te behoeden. Moeielijk was dit niet. Glendon, die niets +te maken had met den zakenkant, stelde er weinig belang in. Bovendien bracht hij, waar hij op zijn reizen ook kwam, zijn vrijen +tijd door met jagen en visschen. Hij kwam zelden in aanraking met de lui uit de sportwereld, was buitengewoon schuw en gesloten +en verkoos musea en verzenboeken boven praatjes over sport. En aan zijn trainers en partners bij het sparren was door den +manager op het hart gedrukt, hun mond te houden over de minste toespelingen op verdorvenheden van den ring. In elk gevecht +plaatste Stubener zich tusschen Glendon en de wereld. Hij werd zelfs nooit geïnterviewd als in bijzijn van Stubener. Slechts +ééns werd aan Glendon een geheim aanbod gedaan. Het was vlak vóór zijn strijd met Henderson en <a id="d0e653"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e653">59</a>]</span>een aanbod van honderdduizend werd haastig gedaan in vlug gefluisterde woorden in een hôtel-corridor. Het was gelukkig voor +den man, dat Pat zijn drift beheerschte en hem schouderophalend voorbij liep zonder te antwoorden. Hij vertelde het aan Stubener, +die zeide: + +</p> +<p>“Het was maar gekheid, Pat. Ze probeerden je voor de mal te houden.” Hij merkte op hoe de blauwe oogen vonkten. “En misschien +erger dan dat. Als zij je hadden kunnen vangen, zou er een groot sensatiebericht in de couranten zijn gekomen en 't was met +je gedaan geweest. Maar ik betwijfel dit. Zulke dingen gebeuren niet meer. 't Is een legende, anders niet, die uit de vroegere +geschiedenis van den ring stamt. Vroeger werd er geknoeid maar geen bokser of manager, die een goeden naam heeft, zou in dezen +tijd zoo iets durven doen. Neen Pat, de mannen in de bokswereld zijn even eerlijk en oprecht als de beroeps-baseballspelers +en iets eerlijkers en oprechters bestaat er niet.” + +</p> +<p>En den geheelen tijd dat hij sprak wist Stubener, dat het aanstaande gevecht met Henderson niet korter dan twaalf ronden zou +duren—dit ter wille van de film—en niet <a id="d0e659"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e659">60</a>]</span>langer dan de veertiende ronde. En bovendien wist hij, zoo groot was de inzet, dat Henderson zelfs omgekocht was het niet +langer dan tot de veertiende te laten duren. + +</p> +<p>En Glendon, die er niet meer over aangesproken werd, zette de zaak uit zijn hoofd en ging uit om den middag door de brengen +met het nemen van kleurphotografieën. + +</p> +<p>De camera was zijn liefhebberij van den laatsten tijd. Omdat hij van schilderijen hield, maar zelf niet schilderen kon, zocht +hij een hulpmiddel door te photografeeren. In zijn handkoffer was een vak volgepakt met boeken over dit onderwerp en hij bracht +vele uren door in de donkere kamer om voor zichzelf proeven te nemen met de verschillende processen. + +</p> +<p>Nooit had er een groot bokser bestaan, die zoo los was van de bokserswereld als hij. Omdat hij weinig wist te praten met de +menschen, die hij ontmoette, werd hij norsch en ongezellig genoemd en hieruit ontstond een reputatie in de nieuwsbladen, die +geen overdrijving was, maar een volkomen misvatting. + +</p> +<p>Volgens de gedrukte berichten, was zijn karakter dat van een onspraakzame domme, <a id="d0e669"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e669">61</a>]</span>ruwe kerel met spieren als een os, en een baardeloos schrijvertje over sport gaf hem den bijnaam van “De Ongelikte Beer”. +De naam sloeg in. De overige leden van de broederschap namen hem met gejuich over en hierna verscheen Glendon's naam nooit +meer in druk zonder die bijvoeging. Dikwijls in een opschrift of onder een photografie verscheen “De Ongelikte Beer”, alleen +in hoofdletters en zonder aanhalingsteekens. De heele wereld wist wie die Beer was. Dat maakte dat hij zich meer dan ooit +in zichzelf opsloot, omdat hij een bitter veroordeel tegen krantenmenschen koesterde. + +</p> +<p>Wat het boksen zelf betreft, groeide zijn vroegere belangstelling nog aan. De mannen tegen wie hij nu uitkwam, waren alles +behalve stumperts en de overwinning werd niet zoo gemakkelijk behaald<span id="d0e673" class="corr" title="Bron: ,">.</span> Het waren boksers van naam en ondervinding en de eersten in den ring en elke strijd was een probleem. Er waren gelegenheden +waarbij het hem onmogelijk bleek, hen buiten gevecht te stellen in de afgesproken ronde. Zoo met Sulsberger, den reusachtigen +Duitscher; hoe hij zich ook inspande in de achttiende ronde, hij kreeg hem niet onder, in de <a id="d0e676"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e676">62</a>]</span>negentiende was het dezelfde geschiedenis en eerst in de twintigste gelukte het hem door den afweer van den ander heen te +breken en hem te doen vallen. Glendon's groeiende vreugd in de bokssport bracht ernstiger en langer training mede. + +</p> +<p>Nooit overdrijvend en terwijl hij veel van zijn tijd doorbracht met jagen over de heuvels, was hij practisch altijd in conditie +en anders dan bij zijn vader, werd zijn carrière niet belemmerd door ongelukkige toevalligheden. Hij brak nooit een been of +bezeerde ook maar een knokkel. Een ding, dat Stubener met geheime vreugd opmerkte was, dat zijn jonge bokser er niet meer +van sprak, voor goed naar zijn bergen terug te gaan als hij Jim Hanford het kampioenschap ontnomen had. + + + +<a id="d0e680"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e680">63</a>]</span></p> +</div> +<div class="div1"> +<h2 class="label">VI.</h2> +<p>Het hoogte-punt van zijn loopbaan kwam snel naderbij. De groote kampioen had in het publiek bekend gemaakt, dat hij bereid +was tegen Glendon uit te komen, zoo gauw deze laatste de drie of vier aspiranten voor het kampioenschap die er tusschen stonden, +overwonnen had. In zes maanden slaagde Pat er in, Kid Mc Grath, Jack Mc Bride uit Philadelphia te kloppen en alleen Nat Powers +en Tom Cannem bleven nog over. + +</p> +<p>En alles zou goed gegaan zijn, wanneer niet een zeker meisje uit de voorname wereld het in haar hoofd had gekregen in de journalistiek +te gaan en wanneer Stubener niet toegestemd had in een interview met de vrouwelijke reporter van de Courier Journal van San +Francisco. Haar werk was altijd onderteekend met den naam van Maud Sangster, en dit, tusschen twee haakjes, was haar eigen +naam. De Sangsters stonden bekend <a id="d0e688"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e688">64</a>]</span>als een rijke familie. De grondlegger van het geslacht, oude Jacob Sangster, had zijn dekens opgenomen en was gaan werken +als knecht op een farm in het Westen. + +</p> +<p>Hij had een onuitputtelijk borax-gebied ontdekt in Nevada en nadat hij begonnen was het te ontginnen met behulp van muildieren, +had hij een spoorweg aangelegd voor het vervoer. Daarna had hij voor de winst, met de borax gemaakt, honderden en duizenden +vierkante mijlen boschgrond gekocht in Californië, Oregon en Washington. Nog later had hij de politiek gecombineerd met zaken, +kocht staatslieden, rechters en machines, en werd een held op 't gebied van gecombineerde industrie. En daarna was hij gestorven +vol eer en vol pessimisme, zijn naam nalatend als een moddervlek, die toekomstige historieschrijvers nog konden aandikken; +tevens liet hij een paar honderd millioen na, waar zijn vier zoons om konden kibbelen. De wettelijke, industriëele en politieke +gevechten die volgden, ergerden en vermaakten Californië een generatie lang en bereikten hun toppunt in doodelijke haat tusschen +de vier zoons, die elkaar niet meer wilden kennen. +<a id="d0e692"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e692">65</a>]</span></p> +<p>De jongste, Theodore, kwam op middelbaren leeftijd tot inkeer, verkocht zijn farms en zijn stallen met race-paarden en wierp +zich in een strijd tegen al de verderfelijke machten van zijn geboorteland, waartoe de meeste millionairs behoorden, in een +Don-Quichot-achtige poging het te zuiveren van den smet er door den ouden Jacob Sangster opgeworpen. + +</p> +<p>Maud Sangster was de oudste dochter van Theodore. Het geslacht der Sangsters bracht geregeld twistzoekers voort onder de mannen +en schoonheden onder de vrouwen. En Maud was geen uitzondering op den regel. Ook moest zij iets geërfd hebben van den lust +naar avonturen, den Sangsters eigen; want toen zij volwassen werd, had zij een massa dingen gedaan, die voor een vrouw in +haar positie niet te pas kwamen. Eén geval uit tienduizend: zij was nog ongetrouwd gebleven. Zij had Europa bezocht zonder +een adellijk heer als echtgenoot mede te brengen en had thuis een gansche stoet pretendenten uit haar eigen kring afgewezen. +Zij had liefhebberij in openlucht-sport: won het <span id="d0e697" class="corr" title="Bron: tennis kampioenschap">tenniskampioenschap</span> van den Staat; deed de wereld elke week nieuwsgierig uitkijken <a id="d0e700"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e700">66</a>]</span>naar nieuwe onconventioneele dingen van haar, liep voor een weddenschap op tijd van San Mateo naar Santa Cruz en veroorzaakte +sensatie door bij een match polo te spelen in een mannenteam. + +</p> +<p>Onverwachts was zij zich voor kunst gaan interesseeren en hield er een atelier op na in het Quartier Latin van San Francisco. + + +</p> +<p>Dit alles kwam er niet op aan vóór haar vaders plotselinge bekeering. Aangelegd met een hartstochtelijk gevoel voor onafhankelijkheid, +terwijl zij nooit den man ontmoet had, aan wien zij zich met vreugde zou onderwerpen en zij zich ergerde aan de pretendenten +naar haar hand, wees zij haar vaders bemoeiïngen met haar manier van leven af en zette de kroon op al haar maatschappelijke +verkeerdheden door werk te gaan zoeken bij de “Courier Journal.” Begonnen met twintig dollars per week, was haar salaris spoedig +geklommen tot vijftig. Haar werk was voornamelijk muziek-, tooneel- en kunst-critiek, ofschoon zij zich niet verheven voelde +boven gewone journalistieke artikelen, wanneer zij maar genoeg interessants beloofden. Zoo versloeg zij het groote interview +met Morgan op een oogenblik, toen <a id="d0e706"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e706">67</a>]</span>hij door een dozijn journalisten uit New York op kleinzielige wijze bespot werd; ook daalde zij in een duikerpak naar den +bodem van den Golden Gate en vloog met Rood, den manvogel toen hij alle records voor lang volgehouden vluchten versloeg door +Riverside te bereiken. + +</p> +<p>Nu moet men niet denken, dat Maud Sangster een hoekige Amazone was. Integendeel, zij was een tengere jonge vrouw van drie +of vier en twintig jaar, met grijze oogen en van middelmatige gestalte en zij had buitengewoon kleine handen en voeten voor +een vrouw, die aan openlucht-sport deed en trouwens voor elk soort vrouw. Ook wist zij veel beter dan de meeste sport-vrouwen +liefelijk vrouwelijk te zijn. + +</p> +<p>Het was op haar aanwijzing, dat zij van den uitgever de opdracht kreeg, Pat Glendon te interviewen. Behalve dat zij eens Bob +Fitzsimmons een oogenblik had gezien in avondtoilet in Palace Grill, had zij nooit in haar leven een prijs-bokser gezien. +Zij was ook niet verlangend er een te zien—ten minste zij had er niet naar verlangd totdat Jonge Pat Glendon naar San Francisco +kwam om zich te trainen voor zijn partij met Nat <a id="d0e712"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e712">68</a>]</span>Powers. Toen had zijn couranten-reputatie haar belangstelling gewekt. De ongelikte Beer! die moest zeker de moeite waard zijn +om te zien. Uit wat zij over hem las, maakte zij op, dat hij een man-monster moest zijn, ongelooflijk dom en met de kwaadaardigheid +en de woestheid van een beest uit de wildernis. Wel is waar bleek dit alles niet uit de photo's, die van hem gepubliceerd +werden, maar wel bleek daaruit de reusachtige spierkracht, die verwacht kon worden er mede samen te gaan. En zoo begaf zij +zich, op het uur door Stubener vastgesteld, en vergezeld van een photograaf voor het blad, naar de training-appartementen +in Cliff House. + +</p> +<p>De eigenaar van de <span id="d0e716" class="corr" title="Bron: apartementen">appartementen</span> had moeite met Pat. Hij stribbelde tegen. Met zijn ééne reusachtige been bengelend over den kant van zijn leunstoel en Shakespeare's +sonnetten op zijn knie, zat hij te oreeren tegen de moderne vrouw. + +</p> +<p>“Wat hebben zij met boksen te maken? vroeg hij. “Daar is haar plaats niet. En wat weten zij ervan? De mannen zijn al slecht +genoeg. Ik ben geen heilige om aan te komen gapen. Die vrouw komt hier om zoo iets van mij te maken. Ik heb mij nooit met +de <a id="d0e721"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e721">69</a>]</span>vrouwen bemoeid, die bij de <span id="d0e723" class="corr" title="Bron: trainig apartementen">training-appartementen</span> staan te wachten en 't kan mij niet schelen of zij reporter is.” + +</p> +<p>“Maar zij is geen gewone reporter,” wierp Stubener tegen. + +</p> +<p>“Heb je wel eens van de Sangsters gehoord? millionairs!” Pat knikte. + +</p> +<p>“Zij is er één van. Ze hoort tot <span id="d0e732" class="corr" title="Bron: te">de</span> hoogste kringen en zoo. Als ze wou kon ze met de Blingum's omgaan inplaats van voor haar brood te werken. Haar oude is vijftig +millioen waard zoo als hij een cent waard is.” + +</p> +<p>“Waarom werkt zij dan aan een courant?—en neemt een of anderen armen duivel een baantje af? + +</p> +<p>“Zij en de oude zijn niet goed met elkaar, ze hebben ruzie gehad of zoo iets, in den tijd toen hij San Francisco schoon begon +te vegen. Zij ging van hem weg. Dat is alles—ging uit huis en zocht een baantje. En laat mij je één ding zeggen, Pat: ze kan +Engelsch neerkrabbelen. Er is geen pennelikker in 't land die haar aan kan als ze zich laat gaan.” + +</p> +<p>Pat begon belangstelling te toonen en Stubener sprak haastig voort. + +</p> +<p>“Zij schrijft verzen ook—van die fijne <a id="d0e743"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e743">70</a>]</span>liedjes, net als jij. Alleen denk ik, dat de hare beter zijn, want zij heeft er eens een heel boek vol van uitgegeven. En +ze schrijft over het tooneel. Ze interviewt elken grooten acteur, die hier op de planken komt.” + +</p> +<p>“Ik heb haar naam in de courant gezien,” gaf Pat toe. + +</p> +<p>“Natuurlijk. En 't is een eer voor je, Pat, dat zij je komt interviewen. En 't geeft je niets geen last. Ik ben er bij en +geef zelf de meeste inlichtingen. Je weet, dat ik dat altijd gedaan heb.” + +</p> +<p>Pats oogen spraken dankbaarheid. + +</p> +<p>“En nog iets Pat: vergeet niet, dat je je aan dat interview moèt onderwerpen. 't Is een deel van je werk. 't Is een groote +advertentie en gratis. Wij kunnen 't niet koopen. Het interesseert de menschen, trekt het publiek en het is het publiek, dat +de groote ontvangsten in je zak brengt.” Hij zweeg en luisterde; keek op zijn horloge. “Ik geloof, dat zij daar is. Ik zal +haar wel zeggen, dat zij 't kort moet maken; 't zal niet lang duren. In de deur keerde hij zich om. “En wees beleefd, Pat. +Houd je mond niet dicht als een klem. Praat een beetje tegen haar als zij wat vraagt.” +<a id="d0e753"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e753">71</a>]</span></p> +<p>Pat legde de sonnetten op tafel, nam een courant op en was schijnbaar verdiept in den inhoud ervan, toen het tweetal de kamer +binnenkwam en hij opstond. + +</p> +<p>De ontmoeting gaf een wederzijdschen schok. Toen de blauwe oogen de grijze ontmoeten, was het bijna alsof de man en de vrouw +triomfantelijk elkaar iets toeriepen, alsof elk onverwachts iets had gevonden, dat lang gezocht was. Doch dit duurde slechts +een oogwenk. Ieder had in den ander iets zoo totaal anders verwacht, dat in het volgend oogenblik de heldere kreet van herkenning +plaats maakte voor verlegenheid. + +</p> +<p>Zooals gewoonlijk het geval is, was de vrouw de eerste, die haar zelfbeheersching terug vond en zij deed het, zonder door +eenig uiterlijk teeken te verraden, dat zij die zelfbeheersching ooit kwijt was geweest. Zij liep het grootste eind door van +den afstand, die hen scheidde, om bij Glendon te komen. Wat hem betreft, hij wist nauwelijks hoe hij door de voorstelling +heen stumperde. Dit was een vrouw, een V.R.O.U.W. Hij had niet geweten, dat er zulk een wezen kon bestaan. De weinige vrouwen, +waar hij op gelet had, geleken in niets op deze. Hij <a id="d0e760"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e760">72</a>]</span>vroeg zich af, hoe het oordeel van ouden Pat over haar geweest zou zijn, of zij de soort van vrouw was, aan wie zijn zoon +zich volgens zijn raad met beide handen vast moest klemmen. Hij bemerkte, dat hij op een of andere wijze haar hand vasthield. +Hij keek er naar, nieuwsgierig en geboeid, verbaasd over de fijnheid ervan. + +</p> +<p><i>Zij</i> daarentegen was er in geslaagd ook den naklank van dien eersten helderen kreet tot zwijgen te brengen. Het was een vreemde +gewaarwording geweest, zich plotseling aangetrokken te voelen tot een vreemden man: dat was al. Want was hij niet de Ongelikte +Beer van de prijsgevechten, het groote, boksende, massale mannetjes-dier, die zijn kameraden van hetzelfde stomme soort neersloeg? +Zij glimlachte om de wijze waarop hij haar hand bleef vasthouden. + +</p> +<p>“Ik wou mijn hand graag terug hebben, Mr. Glendon,” zeide zij. “Ik ... ik heb 'm werkelijk noodig, ziet u.” Hij keek haar +aan zonder te begrijpen, volgde haar blik naar de gevangen hand en liet haar los op een plotselinge lompe manier, die hem +het bloed in een duidelijk zichtbare blos naar het gelaat dreef. +<a id="d0e768"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e768">73</a>]</span></p> +<p>Zij merkte den blos op en de gedachte schoot door haar hoofd dat hij toch niet zoo'n phenomenale lomperd scheen te zijn als +zij zich had voorgesteld. Zij kon zich niet denken dat een beestmensch ergens over zou blozen. En tevens deed het haar prettig +aan, dat hem de radheid van tong ontbrak om een verontschuldiging te mompelen. Doch de wijze waarop hij haar met zijn oogen +verslond, bracht haar in de war. Hij staarde naar haar als in vervoering, terwijl zijn wangen àl rooder werden. + +</p> +<p>In dien tijd had Stubener een stoel voor haar gehaald en Glendon liet zich werktuigelijk in den zijne zakken. + +</p> +<p>“Hij is in de beste conditie, Miss Sangster, in prachtige conditie,” zeide de manager. “Zoo is 't immers, nietwaar Pat? Je +hebt je nooit beter gevoeld?” + +</p> +<p>De woorden hinderden Glendon. Zijn wenkbrauwen trokken zich samen als in ergernis en hij antwoordde niet. + +</p> +<p>“Ik heb er al lang naar uitgezien, u te ontmoeten, Mr. Glendon,” zeide Miss Sangster. “Ik heb nog nooit een vuistvechter geïnterviewd, +dus als ik niet met genoeg <a id="d0e779"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e779">74</a>]</span>kennis van zaken spreek, zult u 't mij wel willen vergeven, hoop ik.” + +</p> +<p>“Misschien zou het beter zijn, wanneer u begon met hem in actie te zien,” gaf de manager aan. “Terwijl hij zijn bokscostuum +aantrekt, kan ik u heel veel over hem vertellen—versch nieuws ook. We zullen Walsh binnen roepen, Pat, en een paar ronden +maken.” + +</p> +<p>“Daar gebeurt niets van,” snauwde Pat ruw, juist op de wijze als een Ongelikte Beer doen zou. Vooruit maar met het interview.” + + +</p> +<p>Het interview begon slecht. Stubener praatte 't meest en gaf aan waarover gesproken zou worden, hetgeen genoeg was om Maud +Sangster boos te maken, terwijl Pat uit zichzelf niets zeide. Zij bestudeerde zijn fijngesneden gelaat, de oogen, helder blauw +en ver van elkaar staande, de goedgevormde neus, een arendsneus bijna, de vastgesloten, kuische lippen, die iets mannelijk +zachts hadden in de omgekrulde hoeken en waar niets aan was, dat op boosaardigheid wees. Zijn uiterlijk was bedriegelijk, +besloot zij, als wat de couranten van hem vertelden, waar was. Tevergeefs zocht zij <a id="d0e787"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e787">75</a>]</span>naar kenmerken van een beestmensch. En tevergeefs trachtte zij contact met hem te krijgen. Ten eerste wist zij te weinig van +prijsgevechten en den ring en zoodra zij haar lood uitgooide, werd het door Stubener, die klaar stond met inlichtingen, opgepikt. + + +</p> +<p>”'t Moet heel interessant zijn, het leven van een beroepsbokser,” zeide zij, en voegde er met een glimlach aan toe: “Ik wou, +dat ik er meer van wist. Zeg me: waarom vecht u?—O, behalve om geld. (Het laatste tot Stubener.) Houdt u van boksen? Vuurt +het u aan als u op uw tegenstander los gaat? Ik weet niet goed, hoe ik moet uitdrukken wat ik bedoel, dus u moet geduld met +mij hebben.” + +</p> +<p>Pat en Stubener begonnen tegelijk te spreken, maar ditmaal duwde Pat zijn manager weg. + +</p> +<p>“Eerst gaf ik er niet om—” + +</p> +<p>“Ja, ziet u, 't was zoo dood gemakkelijk voor hem,” viel Stubener in. + +</p> +<p>“Maar later,” ging Pat voort, “toen ik tegenover de betere boksers uitkwam, de werkelijk groote en knappe in het vak, waar +mijn...” + +</p> +<p>“Eer mee gemoeid was?” vulde zij aan. +<a id="d0e801"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e801">76</a>]</span></p> +<p>“Ja, dat is 't, waar mijn eer mee gemoeid was, toen ontdekte ik, dat ik 't prettig vond—heel prettig zelfs. Ziet u, ofschoon +iedere strijd een soort van probleem voor mij is, dat ik met mijn verstand en met mijn spieren moet uitwerken, is toch de +uitslag nooit twijfelachtig voor mij.—” + +</p> +<p>“Hij heeft nooit een partij gebokst waarbij hij zijn tegenpartij gewoon onderkreeg,” verklaarde Stubener. + +</p> +<p>“Hij wint altijd door den eindstoot.” + +</p> +<p>“En die zekerheid omtrent den uitslag neemt er van weg, wat ik mij verbeeld, dat de fijnste trillingen moeten zijn,” besloot +Pat. + +</p> +<p>“Misschien zul je wel wat van die trillingen voelen, als je tegen Jim Hanford uitkomt,” zei de manager. + +</p> +<p>Pat glimlachte, maar sprak niet. + +</p> +<p>“Vertel mij nog wat meer,” verzocht zij; “meer over wat u voelt terwijl u vecht.” + +</p> +<p>En nu bracht Pat zijn manager, Miss Sangster en zichzelf in verbazing, door uit te barsten: + +</p> +<p>“Ik geloof, dat ik met u niet over die dingen moest praten. 't Is of er voor u en mij veel <a id="d0e820"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e820">77</a>]</span>belangrijker dingen bestaan om over te spreken. Ik—.” + +</p> +<p>Hij stokte plotseling, zich bewust van wat hij gezegd had, maar onbewust waarom hij het gezegd had. + +</p> +<p>“Ja,” riep zij gretig uit. “Dat is zoo. Dat maakt een goed interview, de ware persoonlijkheid, ziet u.” + +</p> +<p>Maar Pats tong bleef gekluisterd en Stubener dwaalde naar een statistische vergelijking over het lichaamsgewicht en de maat +van zijn kampioen en dat van Sandow, de Terrible Turk, Jeffries en andere sterke boksers van den laatsten tijd. Hier stelde +Maud Sangster weinig belang in en zij liet merken, dat het haar verveelde. Toevallig viel haar oog op de Sonnetten. Zij nam +het boek in de hand en keek vragend naar Stubener. + +</p> +<p>“Zoo is Pat,” verklaarde hij. “Hij is dol op die dingen en op kleurfotografie en kunsttentoonstellingen en zoo. Maar schrijf +daar in 's hemelsnaam niets over. Zijn reputatie zou naar de maan zijn.” + +</p> +<p>Zij keek verwijtend naar Glendon, die dadelijk verlegen werd. Zij vond het verrukkelijk. Een schuchtere jonge man, met het +lichaam van een reus, één der koningen <a id="d0e832"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e832">78</a>]</span>in het vuistvechten en die gedichten las en naar kunsttentoonstellingen ging en proeven nam met kleurfotografie. Neen zeker, +hier was geen Ongelikte Beer. Zijn schuchterheid, begreep zij nu, kwam voort uit fijngevoeligheid en niet uit domheid. Shakespeare's +Sonnetten! Hier was een aanleiding om verder te vragen. Maar Stubener stal de gelegenheid weg en was alweer aan het opdreunen +van zijn eeuwige statistieken. + +</p> +<p>Enkele minuten later en zonder dat zij er zich van bewust was, bracht zij het zwaarste geschut in het vuur. De eerste sterke +aantrekkingskracht, die zij gevoeld had bij haar binnenkomen, begon opnieuw te werken na de ontdekking van de Sonnetten. Zijn +prachtige lichaamsbouw, zijn knap gezicht, de kuische lippen, de heldere oogen, het mooie voorhoofd, niet verborgen door de +korte blonde kuif, de indruk van lichamelijk welzijn en zuiverheid, die hij maakte—dit alles en meer nog een innerlijk gevoel, +trok haar tot hem zooals zij zich nooit tot eenigen man aangetrokken had gevoeld en toch bleven in haar hoofd de leelijke +geruchten die zij den vorigen dag nog gehoord had op het bureau van de Courier Journal. +<a id="d0e836"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e836">79</a>]</span></p> +<p>“U hadt gelijk,” zeide zij. “Er zijn belangrijker dingen om over te spreken. Ik heb iets in gedachte, dat ik graag door u +zou opgehelderd zien. Heeft u er op tegen?” + +</p> +<p>Pat schudde het hoofd. + +</p> +<p>“Als ik soms vrijpostig ben?—verschrikkelijk vrijpostig? Ik heb mannen soms hooren spreken over bijzondere boksmatches en +over de kansen van het wedden en terwijl ik er toentertijd niet veel op lette, scheen mij toe, hoe iedereen het er over eens +was, dat er heel wat bedrog en truc's aan die sport vastzitten. En als ik u nu bijvoorbeeld aankijk, kan ik moeielijk begrijpen, +hoe u in zulk een bedrog betrokken zoudt kunnen zijn. Ik kan begrijpen, dat u van de sport houdt om de sport en ook om het +geld, dat ze inbrengt, maar ik begrijp niet—.” + +</p> +<p>“Er valt niets te begrijpen,” viel Stubener in, terwijl om Pat's lippen een vriendelijk lijdzame glimlach trok. “Allemaal +sprookjes, die verhalen over bedrog, over tevoren vastgestelde partijen en al die rotrommel. Dat bestaat niet, Miss Sangster, +ik verzeker het u. En laat mij u nu eens vertellen, hoe ik Mr. Glendon ontdekt heb. <a id="d0e845"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e845">80</a>]</span>'t Kwam door een brief, dien ik van zijn vader kreeg—.” + +</p> +<p>Maar Maud Sangster weigerde, zich te laten afleiden en wendde zich tot Pat. + +</p> +<p>“Luister. Ik herinner mij één geval in 't bijzonder. 't Was bij een match, die eenige maanden geleden plaats vond—ik ben de +deelnemers vergeten. Eén van de redacteuren van de Courier Journal zei aan me, dat hij een aardig winstje zou maken. Hij <i>hoopte</i> 't niet: hij zei, dat hij 't <i>zou</i> maken. Hij beweerde, dat hij op de hoogte was en wedden zou op het aantal ronden. Hij vertelde, dat de partij bij de negentiende +zou eindigen. Dit was de avond tevoren. En den volgenden dag riep hij triomfantelijk mijn aandacht in voor het feit, dat de +partij werkelijk bij die ronde was geëindigd. Ik dacht er toen niets bij. Ik stelde geen belang in prijsgevechten. Maar nu +doe ik dat wel. Toentertijd scheen het precies in overeenstemming te zijn met de vage denkbeelden, die ik over boksen had. +Dus u ziet, 't zijn toch niet allemaal sprookjes, nietwaar?” + +</p> +<p>“Ik weet welke partij het was,” zeide Glendon. “Owen en Murgweather. En die eindigde met de negentiende ronde, Sam. <a id="d0e859"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e859">81</a>]</span>En zij zegt, dat zij die ronde den dag tevoren heeft hooren noemen. Hoe verklaar je dat, Sam? + +</p> +<p>“Hoe verklaar je 't als een man een gelukkig lot uit de loterij trekt?” luidde de wedervraag van den manager, terwijl hij +zijn brein scherpte om een antwoord te vinden. “Dat is juist het punt van belang. Mannen, die training en conditie en secondanten +en regels en zulke dingen bestudeeren, raden dikwijls het aantal ronden, net zooals er menschen zijn, die bij de wedrennen +honderd tegen één zetten en winnen. En vergeet één ding niet: tegenover elken man die wint, staat een ander die verliest, +een ander die verkeerd heeft geraden. Maud Sangster, ik verzeker u, op mijn eer, dat bedriegen en knoeien bij de bokssport +iets is dat niet bestaat.” + +</p> +<p>“Wat denkt u er van, Mr. Glendon?” vroeg zij. + +</p> +<p>“Net als ik,” sneed Stubener het antwoord af. + +</p> +<p>“Hij weet, dat alles wat ik zeg waar is, elk woord. Hij heeft nooit in zijn leven anders dan een eerlijke partij gebokst. +Nietwaar Pat?” +<a id="d0e869"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e869">82</a>]</span></p> +<p>“Ja, 't is waar,” stemde Pat toe en het vreemdste scheen Maud Sangster haar eigen overtuiging, dat hij waarheid sprak. + +</p> +<p>Zij streek met haar hand langs haar voorhoofd alsof zij zich wilde bevrijden van de verbijstering, die over haar denken nevelde. + + +</p> +<p>“Luister,” zeide zij. “Gisterenavond vertelde dezelfde redacteur mij, dat van een aanstaande partij alles vooruit bepaald +was en precies de ronde, waarin ze zou eindigen.” + +</p> +<p>Stubener verwachtte een uitbarsting, maar Pat's woorden maakten zijn antwoord onnoodig. + +</p> +<p>“Dan liegt die redacteur.” Pat's stem was voor 't eerst toornig. + +</p> +<p>“Hij loog den vorigen keer niet over die andere partij,” daagde zij uit. + +</p> +<p>“In welke ronde zeide hij dat mijn partij met Nat Powers zou eindigen?” + +</p> +<p><span id="d0e885" class="corr" title="Bron: “"></span>Eer zij antwoorden kon, was de manager er midden in. + +</p> +<p>“Nonsens Pat!” riep hij. “Schei uit. Zulke praatjes loopen er altijd. Laat het interview voortgaan.” + +</p> +<p>Glendon luisterde niet; zijn oogen, strak in die van Maud, waren niet langer zacht blauw, maar hard en bevelend. Zij was er +<a id="d0e891"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e891">83</a>]</span>nu zeker van, dat zij aan iets ontzettends had geraakt, dat alles zou verklaren, waarover zij zich verwonderd had. Tegelijk +beefde zij voor het bevelende in zijn stem en blik. Hier was een mannelijke man, die het leven grijpen zou en er uit zou schudden, +wat hij noodig had. + +</p> +<p>“Welke ronde noemde die redacteur?” herhaalde Glendon zijn vraag. + +</p> +<p>“In godsnaam, Pat schei uit met die dwaasheden,” viel Stubener in. + +</p> +<p>“Ik wou, dat U mij een kans gaf om te antwoorden,” sprak Maud Sangster. + +</p> +<p>“Ik geloof, dat ik zelf wel in staat ben met Miss Sangster te spreken,” voegde Glendon er bij. “Ga jij maar weg Sam. Ga weg +en kijk eens naar de photo's.” + +</p> +<p>Gedurende een kort oogenblik van spanning keken zij elkander aan, toen bewoog de manager langzaam in de richting van de deur, +deed deze open en keerde zijn hoofd om, om te luisteren. + +</p> +<p>“En welke ronde noemde hij nu?” + +</p> +<p>“Ik hoop, dat ik niets verkeerds heb gedaan,” zeide zij bevend; “maar ik weet heel zeker, dat hij de zestiende ronde noemde.” + + +</p> +<p>Zij zag een trek van verbazing en woede <a id="d0e909"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e909">84</a>]</span>over Glendon's gezicht glijden en de woede en het verwijt in den blik, dien hij op zijn manager wierp en zij wist, dat de +slag raak was geweest. + +</p> +<p>En er was reden voor zijn boosheid. Hij wist, dat hij er met Stubener over gesproken had en dat zij overeen waren gekomen, +het publiek een goede partij voor zijn geld te geven zonder den strijd noodeloos te verlengen en er daarom in de zestiende +ronde een eind aan te maken. En nu was hier een vrouw, van een courantenbureau, die dezelfde ronde noemde. + +</p> +<p>Stubener stond bleek en slap in de deur, blijkbaar had hij moeite zich op te houden. + +</p> +<p>“Ik zal later met je spreken,” zeide Pat tot hem. “Doe de deur achter je dicht.” + +</p> +<p>De deur werd gesloten en zij waren alleen met hun beiden. Glendon sprak niet. Zijn gezicht droeg een sprekende uitdrukking +van leed en verslagenheid. + +</p> +<p>“Nu?” vroeg zij. + +</p> +<p>Hij sprong op en stak als een toren boven haar uit; toen ging hij weer zitten en maakte zijn lippen nat met zijn tong. + +</p> +<p>“Ik zal u één ding zeggen,” sprak hij <a id="d0e925"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e925">85</a>]</span>eindelijk. “De partij zal niet met de zestiende ronde eindigen.” + +</p> +<p>Zij sprak niet, doch haar ongeloovige, fijn spottende glimlach deed hem pijn. + +</p> +<p>“Wacht maar af, dan zult u zien, Miss Sangster, dat die man van de redactie het mis had.” + +</p> +<p>“U bedoelt, dat het programma veranderd zal worden?” vroeg zij stout weg. + +</p> +<p>Hij beefde onder de snerping harer woorden. + +</p> +<p>“Ik ben niet gewend te liegen,” zeide hij stijf, “zelfs niet tegenover vrouwen.” + +</p> +<p>“Dat heeft u tegenover mij ook niet gedaan en u heeft ook niet geloochend, dat het programma veranderd zal worden. Misschien +ben ik dom, Mr. Glendon, maar ik kan niet inzien wat voor verschil het maakt, welke ronde de laatste zal zijn, zoolang dat +te voren is vastgesteld en bekend gemaakt.” + +</p> +<p>“Ik zal de ronde tegen u noemen en anders zal geen ziel ter wereld het weten.” + +</p> +<p>Zij haalde hare schouders op en glimlachte. + +</p> +<p><span id="d0e944" class="corr" title="Niet in bron">“</span>Het klinkt voor mij precies als bij de races gebeurt. Daar worden altijd op die manier van te voren afspraken gemaakt, ziet +<a id="d0e947"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e947">86</a>]</span>u. Overigens ben ik niet zoo heel dom en ik begrijp, dat er hier iets niet in den haak is. Waarom werd u boos toen ik de ronde +noemde? Waarom was u boos op uw manager? Waarom stuurde u hem de kamer uit?” + +</p> +<p>Tot antwoord liep Glendon naar het raam, alsof hij naar buiten wilde kijken, waar hij van idee veranderde en zich halverwege +omkeerde; en zij wist, zonder het te zien, dat hij haar gezicht bestudeerde. Hij kwam terug en ging zitten. + +</p> +<p><span id="d0e952" class="corr" title="Niet in bron">“</span>U heeft gezegd, dat ik niet tegenover u gelogen heb, Miss Sangster, en daar had u gelijk aan. Ik heb niet gelogen.” + +</p> +<p>“Hij zweeg met pijnlijk tasten naar een juiste bepaling van de situatie. “Denkt u, dat u kunt gelooven wat ik u zeggen ga? +Wilt u het woord gelooven van een ... prijsbokser?” + +</p> +<p>Zij knikte ernstig, keek hem recht in de oogen en was er zeker van, dat, wat hij zou vertellen, de waarheid was. + +</p> +<p>“Ik heb altijd eerlijk gebokst. Ik heb nooit in mijn leven een vuil stuk geld aangeraakt of een smerige streek toegepast. + + +</p> +<p><span id="d0e962" class="corr" title="Niet in bron">“</span>U heeft mij een leelijken schok gegeven <a id="d0e965"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e965">87</a>]</span>met wat u vertelde. Ik weet niet wat ik ervan denken moet. Ik heb er niet dadelijk een oordeel over. Ik weet 't niet. Maar +het ziet er leelijk uit. Dat hindert me. Want, ziet u, Stubener en ik hebben over deze match gesproken en tusschen ons was +het uitgemaakt, dat ik de partij in de zestiende ronde zou doen eindigen. Nu brengt u hetzelfde woord. Hoe wist de redacteur +dat? Niet van mij. Stubener moet het losgelaten hebben..., of...” + +</p> +<p>Hij zweeg om het raadsel te overdenken. “Of die redacteur is een gelukkige rader. Ik kan 't niet begrijpen. Ik zal mijn oogen +moeten openhouden en opletten en leeren. Elk woord, dat ik u gezegd heb, is de waarheid en hier is mijn hand er op.” + +</p> +<p>Weer rees hij hoog op uit zijn stoel en kwam naar haar toe. Haar kleine hand werd in zijn groote gegrepen toen zij opstond +en hem tegemoet kwam en na een eerlijken, open blik in elkanders oogen, keken beiden onbewust naar de ineengeklemde handen. +Zij voelde, nooit zoo volkomen beseft te hebben, dat zij een vrouw was. + +</p> +<p>Het sexe-verschil in die twee handen—de zachte en tengere vrouwenhand en de zware <a id="d0e973"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e973">88</a>]</span>gespierde van den man—was verbazend. Glendon was de eerste die sprak. + +</p> +<p>“Uw handje zou licht bezeerd kunnen worden,” zeide hij en op hetzelfde oogenblik voelde zij de vastheid van zijn greep bijna +liefkozend losser worden. + +</p> +<p>Zij dacht aan de voorliefde voor reuzen van den ouden Pruisischen koning en lachte om de ongerijmdheid van die gedachte-associatie +terwijl zij haar hand terugtrok. + +</p> +<p>“Ik ben blij, dat u vandaag hier bent gekomen,” zeide hij en sprak toen onhandig vlug door om er een verklaring aan toe te +voegen, die door den warmen glans in zijn oogen werd weersproken. “Ik bedoel, omdat u mij misschien de oogen hebt geopend +voor het geknoei, dat er gebeurt.” + +</p> +<p>“U heeft mij verbaasd,” zeide zij. “Ik dacht 't zoo algemeen bekend, dat bij prijsboksen allerlei geknoei voorkomt, dat ik +niet kan begrijpen, hoe u, één van de voornaamste vertegenwoordigers uit die wereld, er onkundig van kunt zijn. Ik dacht het +vanzelf sprekend dat u er alles van wist en nu heeft u mij doen gelooven, dat u er zelfs niet van droomde. U moet anders zijn +dan andere boksers.” +<a id="d0e983"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e983">89</a>]</span></p> +<p>Hij knikte met het hoofd. + +</p> +<p>“Dat verklaart het, denk ik. En dat komt daarvan dat ik mij apart houd van de anderen, van de andere boksers en de managers +en de sportlui. 't Was gemakkelijk, mij een rad voor de oogen te draaien. Toch staat 't nog aan mij, te zien of mij werkelijk +een rad voor de oogen is gedraaid of niet. Ziet u, dat moet ik zelf uitvinden.” + +</p> +<p>“En er dan verandering in brengen?” + +</p> +<p>“Neen; dan ga ik er uit,” was zijn antwoord. “Als 't niet eerlijk is, wil ik er niets meer mee te maken hebben. En één ding +is zeker: deze aanstaande partij met Nat <span id="d0e992" class="corr" title="Bron: Towers">Powers</span> zal niet bij de zestiende ronde uit zijn. Als er iets waars is in die voorwetenschap van den redacteur, komen zij allemaal +bedrogen uit. Inplaats van hem in de zestiende buiten gevecht te stellen, zal ik het gevecht door laten gaan tot in de twintigste. +U zult 't zien.” + +</p> +<p>“En mag ik het den redacteur niet vertellen?” + +</p> +<p>Zij stond nu klaar om heen te gaan. + +</p> +<p>“Stellig niet. Als hij er alleen naar raadt, heeft hij dezelfde kans. Als er geknoei bij is, verdient hij zijn heele inzet +te verliezen. <a id="d0e1001"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1001">90</a>]</span>Dit moet een klein geheim blijven tusschen u en mij. Ik zal u vertellen, wat ik doen zal. Ik zal u de ronde zeggen. Ik ga +niet door tot de twintigste. Ik zal Nat Powers in de achttiende neerslaan.” + +</p> +<p>“Ik zal het zelfs niet fluisteren,” verzekerde zij. + +</p> +<p>“Ik zou u graag een gunst willen vragen,” zeide hij, haar polsend. “Misschien is het een groote gunst.” + +</p> +<p>Haar gezicht sprak haar bereidwilligheid uit, alsof de gunst reeds was toegestaan en hij ging voort: + +</p> +<p>“Natuurlijk begrijp ik, dat u niet over dit geknoei zoudt schrijven in het interview. Maar ik verlang meer dan dat. Ik zou +willen, dat u in 't geheel niets publiceerde.” + +</p> +<p>Even zagen hare vragende grijze oogen in de zijne; toen verwonderde zij zich over haar eigen antwoord. + +</p> +<p>“Goed,” zeide zij. “Het zal niet gepubliceerd worden. Ik zal er geen regel over neerschrijven.” + +</p> +<p>“Dat wist ik,” zeide hij eenvoudig. + +</p> +<p>Het eerste oogenblik was zij teleurgesteld, omdat hij haar niet bedankte, maar het volgende was zij er blij om. Zij voelde, +hoe hij <a id="d0e1019"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1019">91</a>]</span>een anderen grondslag bouwde onder dit samenzijn van een uur en zij waagde een onderzoek. + +</p> +<p>“Hoe wist u 't?” vroeg zij. + +</p> +<p>“Ik weet 't niet.” Hij schudde het hoofd. “Ik kan er geen verklaring van geven. Ik wist het als iets dat vanzelf sprak. 't +Is mij of ik op een of andere wijze heel veel weet omtrent u en mij.” + +</p> +<p>“Maar waarom het interview niet te publiceeren? Zooals uw manager zegt, 't is een goede reclame.” + +</p> +<p>“Dat weet ik,” antwoordde hij langzaam. Maar ik wou u niet op die manier kennen. Ik geloof, dat het pijn zou doen als u het +publiceerde. Ik wou er niet graag aan denken, dat onze kennismaking zakelijk was; ik zou aan ons gesprek hier willen denken +als aan een gesprek tusschen een man en een vrouw. Ik weet niet of u begrijpt waar ik heen wil. Maar zóó voel ik het. Ik wou +hier aan denken als aan een man en een vrouw.” + +</p> +<p>Terwijl hij sprak, lag in zijn oogen heel de uitdrukking, waarmede een man een vrouw aankijkt. Zij voelde zijn kracht en zijn +overmacht en zij voelde zich wonderlijk zwijgzaam en schuw tegenover dezen man, <a id="d0e1031"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1031">92</a>]</span>die bekend stond als zwijgzaam en schuw. Stellig kon hij meer rechtuit en overtuigender spreken dan de meeste mannen en wat +haar 't sterkst trof, was haar eigen innerlijke zekerheid, dat het van zijn kant niets was als naïve eenvoudige openhartigheid +en geen aangeleerde kunst. + +</p> +<p>Hij bracht haar naar haar auto en deed haar opnieuw beven, toen hij afscheid nam. Opnieuw lagen hunne handen in elkaar, terwijl +hij sprak: + +</p> +<p>“Op een of anderen dag zal ik u weerzien. Ik wil u weerzien. Ik heb een gevoel, dat het laatste woord niet tusschen ons gesproken +is.” + +</p> +<p>En terwijl de auto wegrolde, werd zij zich bewust van een vreemde gewaarwording. Zij had hem niet voor het laatst gezien, +dien geweldigen Pat Glendon, koning der boksers en Ongelikte Beer. + +</p> +<p>Op den terugweg naar zijn kamers, kwam Glendon zijn vertoornden manager tegen. + +</p> +<p>“Waarom joeg je mij de kamer uit?” vroeg Stubener. + +</p> +<p>”'t Is uit met ons. 'n Helsche rommel heb je ervan gemaakt. Vroeger wou je nooit een reporter alleen ontvangen en nu zal je +eens <a id="d0e1045"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1045">93</a>]</span>wat zien als dat interview voor den dag komt.” + +</p> +<p>Glendon, die hem met een soort koud genoegen had aangehoord, deed alsof hij om wilde keeren en hem voorbijgaan, maar hij veranderde +van idee. + +</p> +<p>”'t Komt niet voor den dag,” zeide hij. + +</p> +<p>Stubener stond versteld. + +</p> +<p>“Ik heb 't haar gezegd,” legde Glendon uit. + +</p> +<p>Toen barstte Stubener uit: + +</p> +<p>“Alsof zij zoo'n sappig ding voor zich zou houden!” + +</p> +<p>Glendon werd ijskoud en zijn stem was kort en snijdend. + +</p> +<p>”'t Wordt niet gepubliceerd. Dat heeft zij mij gezegd. + +</p> +<p>Er aan te twijfelen, is haar een leugenaarster te noemen.” + +</p> +<p>In zijn oogen laaide de Iersche vlam en dit tezamen met het onwillekeurige samenklemmen van zijn hartstochtelijk gebalde handen +maakte dat Stubener, die de kracht kende van die handen en van den man dien hij tegenover zich had, niet langer durfde twijfelen. + + + + +<a id="d0e1067"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1067">94</a>]</span></p> +</div> +<div class="div1"> +<h2 class="normal">VII.</h2> +<p>Stubener had er niet veel tijd voor noodig, te weten te komen, dat Glendon het aantal ronden wilde uitbreiden, maar wat hij +ook deed, hij kreeg geen enkele aanwijzing omtrent het juiste cijfer. + +</p> +<p>Hij verloor echter geen tijd en kwam in stilte een en ander overeen met Nat Powers en den manager van Nat Powers. + +</p> +<p>Powers had een trouw gevolg van gokkers en aan het weddende publiek mocht de oogst niet ontgaan. + +</p> +<p>Op den avond van de match maakte Maud Sangster zich schuldig aan iets, dat meer gedurfd dan ooit tegen de conventie inging, +ofschoon er zelfs geen gefluisterd woord over naar buiten kwam om de wereld op te doen schrikken. + +</p> +<p>Onder bescherming van den redacteur nam zij een plaats in bij den ring. Haar haar en het grootste deel van haar gelaat waren +<a id="d0e1081"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1081">95</a>]</span>verborgen onder een slappen hoed, terwijl zij een lange mannenregenjas aanhad, die tot op haar hielen hing. Zij bleef in het +dichte gedrang en werd zoodoende niet opgemerkt; en zelfs de journalist die, op de plaats van de pers bij den ring, vlak tegenover +haar zat, herkende haar niet. + +</p> +<p>Zooals meer en meer de gewoonte was, gingen er geen andere bokspartijen vooraf; Maud had nauwelijks plaats genomen of luid +applaus kondigde de komst aan van Nat Powers. Hij kwam de galerij af te midden van zijn secondanten en zij was bijna ontsteld +over zijn geweldige forschheid. Toch sprong hij zoo licht over <span id="d0e1085" class="corr" title="Bron: te">de</span> touwen als een man, die half zijn gewicht had en beantwoordde met een grinnikkenden lach de rumoerige begroeting, die uit +het gansche gebouw oprees. Hij was niet mooi. Twee ooren als bloemkoolen teekenden zijn beroep en de woestheid die er bij +behoorde, terwijl zijn gebroken neus zoo dikwijls over zijn gezicht uitgespreid was geweest alsof hij een staal moest geven +van de dokterskunst die hem gerepareerd had. + +</p> +<p>Een nieuwe uitbarsting kondigde de komst van Glendon aan en zij nam hem gretig <a id="d0e1090"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1090">96</a>]</span>waar, terwijl hij door de touwen naar zijn hoek ging. Doch eerst, toen de langdurige tijd van voorstellen, aankondigen en +uitdagen voorbij was, gooiden de beide mannen hunne mantels uit en stonden tegenover elkaar in boks-kostuum. + +</p> +<p>Van boven viel de witte glans van vele electrische lampen over hen heen—dit ter wille van de film-opnemers; en terwijl zij +naar de twee mannen keek, die zulk een scherp contrast vormden, voelde zij Glendon den beschaafden man en Powers den ongelikten +beer. Beiden voldeden aan die benaming—Glendon fijnbesneden van gezicht en gestalte, van een zachte en tegelijk krachtige +schoonheid, Powers bijna gelijkmatig ruw van huid en zwaar begroeid met haar. + +</p> +<p>Terwijl zij hun inleidenden stand innamen voor de camera's, tegenover elkaar in bokshouding, gebeurde het, dat Glendon's blik +onder de touwen doorging en op haar gezicht bleef rusten. Ofschoon hij geen teeken gaf, wist zij, en haar hart sprong er bij +op, dat hij haar herkend had. Het volgend oogenblik klonk de gong, de aankondiger riep: <span id="d0e1096" class="corr" title="Niet in bron">“</span>Vooruit!” en het gevecht begon. + +</p> +<p>Het was een mooie strijd. Er was geen <a id="d0e1101"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1101">97</a>]</span>bloed, geen geknoei en beiden waren bekwame boksers. De helft van de eerste ronde verliep met aanvoelen, maar Maud Sangster +vond het spel en de schijnstooten en de zachte slagen met de handschoenen opwindend genoeg. Gedurende enkele van de woestere +aanvallen in een later stadium van den strijd, was de redacteur gedwongen, haar arm aan te raken om er haar aan te herinneren +wie zij was en waar zij was. + +</p> +<p>Powers vocht gemakkelijk en zuiver, zooals behoorde voor den held van een half honderd ringgevechten en een bewonderende claque +beklapte elken knappen stoot van hem. + +</p> +<p>Toch spande hij zich niet noodeloos in, behalve bij enkele vurige aanvallen, die het publiek op deden rijzen in de verkeerde +meening, dat hij zijn tegenstander onder zou krijgen. + +</p> +<p>Het was op zulk een oogenblik, en terwijl het aan haar ongewende blikken ontsnapte, hoe Glendon maar juist aan een ernstige +kwetsuur ontkwam, dat de redacteur zich naar haar overboog en zeide: + +</p> +<p>“Jonge Pat zal best winnen. Hij is een geluksvogel en ze kunnen hem niet onderkrijgen. <a id="d0e1111"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1111">98</a>]</span>Maar hij wint in de zestiende, eer niet.” + +</p> +<p>“Of later?” vroeg zij. + +</p> +<p>Zij lachte bijna om de zekerheid waarmee de ander ontkende. Zij wist beter. + +</p> +<p>Powers volgde de taktiek om zijn tegenstander van oogenblik tot oogenblik en van ronde tot ronde op te jagen en Glendon nam +er genoegen mee aan dit programma mede te werken. Zijn verdediging was bewonderenswaard en hij bracht er juist genoeg aanvalstooten +in om de belangstelling van het publiek te prikkelen. Ofschoon hij wist dat hij voorbestemd was, te verliezen, had Powers +te veel ondervinding van den ring om te aarzelen zijn tegenstander neer te slaan als de gelegenheid zich aanbood. Hij was +te dikwijls uitgekomen als de bedrogen bedrieger om zich te ontzien, wanneer hij er anderen in kon laten loopen. Als hij er +kans toe zag, was hij bereid den ander neer te slaan en de gokkers te laten stikken. Dank zij slimme courantenberichten, heerschte +het denkbeeld, dat Jonge Glendon eindelijk zijn meester had gevonden. Maar in zijn hart wist Powers, dat hij 't was, die tegenover +zijn meerdere stond. Meer dan eens bij het <a id="d0e1119"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1119">99</a>]</span>vlugge invechten, voelde hij het gewicht van stooten, waarvan hij wist, dat ze met opzet niet zwaarder aankwamen. + +</p> +<p>Wat Glendon betreft, er waren vele oogenblikken, waarin de kleinste vergissing in zijn oordeel hem blootgesteld zou hebben +aan één der voorhamer-stooten van zijn tegenstander, waardoor hij den strijd zou verliezen. Doch hij bezat de bijna wonderlijke +macht om precies tijd en afstand te berekenen en zijn vertrouwen werd niet geschokt door de vele malen, dat hij maar nauw +ontkwam. Hij had nooit een partij verloren, was nooit neergeslagen door een eindstoot en hij was altijd zoo volkomen de meerdere +geweest van elken tegenstander, dat zulk een mogelijkheid ondenkbaar was. Aan het eind van de vijftiende ronde waren beide +mannen in goede conditie, ofschoon Powers ietwat zwaar ademhaalde en er mannen vlak bij den ring waren, die wedden dat hij +”'t op zou geven.” + +</p> +<p>Even voordat de gong voor de zestiende ronde sloeg, fluisterde Stubener van achteren af over Glendon heenleunend, hem in: + + +</p> +<p>“Neem je hem nu?” + +</p> +<p>Glendon gaf zijn hoofd een duw naar <a id="d0e1129"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1129">100</a>]</span>achteren, schudde neen en lachte spottend in het gespannen gezicht van zijn manager. + +</p> +<p>Bij den gongslag voor de zestiende ronde, zag Glendon in verbazing, hoe Powers loskwam. Van de eerste seconde af was het een +stormwind van aanvallen en Glendon had groote moeite aan ernstig letsel te ontkomen. Hij blokte, greep vast, dook, deed zijstappen, +werd achteruit gedrongen tegen de touwen en met nieuwe aanvalstooten ontvangen, toen hij naar het midden zocht te komen. + +</p> +<p>Verscheidene malen gaf Powers kans op een eindstoot, maar Glendon weigerde den bliksemsnellen stoot toe te brengen, die zijn +tegenstander zou doen neervallen. Dien stoot bewaarde hij voor twee ronden later. In het gevecht had hij geen oogenblik zijn +volle kracht ingespannen of zoo zwaar gestooten als hij kon. + +</p> +<p>Twee minuten lang, zonder eenige tusschenruimte, ging Powers hem met volle kracht te lijf. Een minuut later zou de ronde voorbij +zijn en het wed-syndicaat leelijk gedupeerd. Maar die minuut zou niet komen. Zij waren tezamen in het midden van den ring. +Het was een gewone clinch als meer <a id="d0e1137"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1137">101</a>]</span>in het gevecht was voorgekomen, alleen maakte Powers het ieder oogenblik woester en ruwer. + +</p> +<p>Glendon bracht zijn linkerhand in een zijdelingschen maar lichten stoot tegen het gezicht van den ander. Het was een stoot, +zooals hij er al twintig in den loop van het gevecht had toegebracht. Tot zijn verbazing zag hij Powers slap worden in zijn +armen en ineenzakken op wankelende, doorknikkende beenen, die weigerden zijn gewicht te dragen. Hij viel met een doffen slag +op den grond, rolde half op zijn zijde en lag roerloos, met gesloten oogen. De scheidsrechter boog over hem heen en telde +luid op. + +</p> +<p>Bij den kreet “Negen!” beefde Powers en deed een vergeefsche poging om op te staan. + +</p> +<p>“Tien!—en uit!” riep de scheidsrechter. + +</p> +<p>Hij nam Glendon's hand en hield die omhoog naar het juichende publiek, ten teeken dat hij de overwinnaar was. Voor het eerst +in zijn boksers-leven was Glendon als verbijsterd. Het was geen eindstoot geweest. Daar kon hij zijn leven onder verwedden. +Hij was niet tegen de kaak aangekomen, maar tegen de kant van het gezicht en hij <a id="d0e1147"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1147">102</a>]</span>wist dat de stoot daar had geraakt en nergens anders. Toch was de man gevallen, had laten tellen en had 't alles prachtig +gesimuleerd. Die slag op den grond was een overtuigend meesterstuk geweest. Voor het publiek was het ontwijfelbaar een eindstoot +geweest en de films zouden den leugen verder brengen. Ten slotte had de redacteur den juisten loop voorspeld en er zat geknoei +achter. + +</p> +<p>Glendon schoot een vluchtigen blik door de touwen naar het gezicht van Maud Sangster. Zij keek hem recht aan, doch hare oogen +waren koud en hard en er was noch herkenning noch eenige andere uitdrukking in. Zelfs terwijl hij haar aankeek, wendde zij +zich onverschillig af en zeide iets tot den man naast haar. + +</p> +<p>Power's secondanten droegen hem naar zijn hoek, in schijn een slap wrak van een man. Glendon's secondanten kwamen naar hem +toe om hem geluk te wenschen en zijn handschoenen uit te trekken. Maar Stubener was hen vóór. Zijn gezicht straalde, terwijl +hij Glendon's rechterhandschoen in zijn beide handen nam met den uitroep: + +</p> +<p>“Beste jongen, Pat! Ik wist wel, dat je 't doen zoudt.” +<a id="d0e1155"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1155">103</a>]</span></p> +<p>Glendon trok zijn handschoen weg. En voor het eerst in de jaren, dat zij samen waren geweest, hoorde zijn manager hem vloeken. + + +</p> +<p>“Je kunt naar de hel loopen,” zeide hij, keerde zich om en stak zijn handen uit naar zijn secondanten om zijn handschoenen +te laten uittrekken. + + + +<a id="d0e1160"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1160">104</a>]</span></p> +</div> +<div class="div1"> +<h2 class="label">VIII.</h2> +<p>Dien avond, nadat de redacteur haar nog eens afdoende gezegd had, dat er geen eerlijk boksen bestond onder de prijs-vechters, +zat Maud Sangster een poosje in stilte te schreien op den rand van haar bed, werd toen boos, en ging slapen met een gevoel +van ontzettende walging van zichzelf, prijs-boksers en de wereld in het algemeen. + +</p> +<p>Den volgenden middag begon zij een interview met Henry Addison uit te werken, dat bestemd was, nimmer tot een einde te komen. +Het was in de aparte kamer, die haar was afgestaan op het bureau van de Courier Journal dat <i>het</i> gebeurde. Zij hield een oogenblik op met schrijven om een blik te werpen op een berichtje in de middageditie, dat Glendon +uit zou komen tegen Tom Cannam, toen één van de loopjongens een <a id="d0e1171"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1171">105</a>]</span>kaartje binnenbracht. Het was van Glendon. + +</p> +<p>“Zeg, dat ik niet te spreken ben,” zeide zij tot den jongen. + +</p> +<p>In een minuut was hij terug. + +</p> +<p>“Hij zegt, dat hij in elk geval binnenkomt, maar hij wou 't liever met uw toestemming doen.” + +</p> +<p>“Heb je gezegd, dat ik aan 't werk was?<span id="d0e1181" class="corr" title="Niet in bron">”</span> vroeg zij. + +</p> +<p>“Ja, maar hij zei dat hij tòch binnenkwam.<span id="d0e1186" class="corr" title="Niet in bron">”</span> + +</p> +<p>Zij gaf geen antwoord en de jongen ratelde voort met oogen blinkend van bewondering voor zoo'n gewichtig bezoeker. + +</p> +<p>“Ik ken 'm. 't Is 'n verschrikkelijke groote kerel. Als hij goed te keer gaat, slaat hij alles op 't kantoor kort en klein. +'t Is Jonge Glendon, die gisteravond gewonnen heeft met boksen.” + +</p> +<p>“Goed dan. Breng hem binnen. Ik wou liever niet dat alles op het bureau kort en klein geslagen werd.” + +</p> +<p>Toen Glendon binnentrad, werden geen groeten gewisseld. Zij was koud en ongastvrij als een grauwe dag en noodigde hem niet +uit te gaan zitten of toonde niet met hare <a id="d0e1197"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1197">106</a>]</span>oogen hem te herkennen; zij zat half van hem afgewend vóór haar lessenaar in afwachting dat hij zou zeggen, waarvoor hij kwam. +Hij liet niet merken, hoe deze hooghartige ontvangst hem aandeed, maar begon dadelijk over zijn onderwerp. + +</p> +<p>“Ik wil u spreken,” zeide hij kortaf. <span id="d0e1201" class="corr" title="Niet in bron">“</span>Die partij gisteravond, die eindigde toch in die ronde.” + +</p> +<p>Zij haalde haar schouders op. + +</p> +<p>“Ik wist dat dat zou gebeuren.” + +</p> +<p>“Dat wist u niet,” viel hij scherp uit. “U wist 't niet. Ik wist 't niet.” + +</p> +<p>Zij keerde zich om en keek hem aan met een gezicht alsof de zaak haar verveelde. + +</p> +<p>“Wat doet het er toe?” vroeg zij. “Prijs-boksen is prijs-boksen en wij weten allemaal wat dat beteekent. De partij eindigde +in de ronde, die ik u genoemd had.” + +</p> +<p>“Dat is zoo,” gaf hij toe. “Maar u wist 't niet vooruit. In de heele wereld waren u en ik tenminste twee menschen, die wisten, +dat Powers <i>niet</i> neergeslagen zou worden in de zestiende.” + +</p> +<p>Zij bleef zwijgen. + +</p> +<p>“Ik zeg, dat u 't niet vooruit wist.” Hij <a id="d0e1223"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1223">107</a>]</span>sprak op dringenden toon en toen zij nog weigerde te spreken, deed hij een stap naar haar toe. “Geef antwoord,” gebood hij. + + +</p> +<p>Zij knikte. + +</p> +<p>“Maar hij werd verslagen,” hield zij vol. + +</p> +<p>“Dat is niet waar. Hij was in 't geheel niet verslagen. Begrijpt u dat? Ik zal u er alles van vertellen en u zult luisteren. +Begrijpt u dat? Ik heb u niet belogen. Ik was een dwaas en ze hielden mij voor den gek en u met mij. U dacht, dat hij werd +neergeslagen. Maar de stoot, dien ik toebracht, was daarvoor niet zwaar genoeg. En ik raakte hem niet eens op de goede plaats. +Hij deed iedereen gelooven dat 't zoo was. Hij simuleerde dien eindstoot.” + +</p> +<p>Hij zweeg en keek haar verwachtend aan. En op een of andere wijze wist zij, met een schok en een trilling, dat zij hem geloofde, +en zij voelde zich doordrongen van warm geluk nu deze man, die niets voor haar beteekende en dien zij maar tweemaal in haar +leven gezien had, in hare oogen in zijn eer hersteld was. + +</p> +<p>“Nu?” vroeg hij en opnieuw beefde zij voor zijn dwingenden toon. +<a id="d0e1235"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1235">108</a>]</span></p> +<p>Zij stond op en haar hand ging naar de zijne. + +</p> +<p>“Ik geloof u,” zeide zij. “En ik ben blij, héél blij.” + +</p> +<p>Haar hand werd langer vastgehouden dan zij bedoeld had. Hij keek haar aan met glanzende oogen, waarop de hare onwillekeurig +het antwoord gaven. Nooit heeft er zoo'n man bestaan, dacht zij. Zij sloeg 't eerst de oogen neer en de zijne volgden, zoodat, +evenals den vorigen keer, beiden keken naar de handen, die in elkaar lagen. Hij maakte een beweging van zijn geheele lichaam +in haar richting, impulsief en onwillekeurig alsof hij haar naar zich toe wilde trekken; toen, blijkbaar met inspanning, schokte +hij terug. Zij zag het en voelde den dwang van zijn hand toen deze haar naar zich toe wilde trekken. En tot haar verwondering +voelde zij het verlangen om toe te geven, het bijna overweldigende verlangen om in de sterke ronding van zijn armen te worden +getrokken. En wanneer hij aangehouden had, wist zij, dat zij niet weerstreefd zou hebben. Zij was bijna duizelig toen hij +terugschokte en met een greep van zijn vingers, die de hare bijna verbrijzelde, haar <a id="d0e1242"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1242">109</a>]</span>hand liet vallen, ze wegslingerde bijna. “God!” hijgde hij. “Je bent voor mij gemaakt.” + +</p> +<p>Hij keerde zich een weinig van haar af en wreef met zijn hand langs zijn voorhoofd. Zij wist, dat zij hem voor altijd zou +haten, wanneer hij 't waagde, één stamelend woord van verontschuldiging of verklaring te willen geven. Zij zonk terug in haar +stoel en hij in een andere, zoodat hij tegenover haar kwam te zitten aan den hoek van de lessenaar. + +</p> +<p>“Ik ben gisteravond in een Turksch Bad geweest,” begon hij. “Daar heb ik een ouden afgeleefden bokser bij mij laten komen. +Hij was in vroeger dagen een vriend van mijn vader geweest. Ik wist, dat er niets was, wat den ring betrof, dat hij niet wist +en ik bracht hem aan het praten. Het grappigste was, dat ik alle moeite had, hem ervan te overtuigen, dat ik de dingen niet +wist waar ik naar vroeg. Hij noemde mij de baby in 't woud. En ik geloof, dat hij gelijk had. Ik ben opgegroeid in 't woud +en het woud is 't eenige, waar ik iets van weet. + +</p> +<p>Nu dan, ik kreeg gisteravond mijn opvoeding <a id="d0e1250"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1250">110</a>]</span>van dien ouden man. De ring is nog veel meer verrot dan u mij gezegd heeft. + +</p> +<p>Het schijnt dat iedereen, die er mee in verbinding staat, meedoet aan de knoeierijen. De opnemers, die de eerste boksverloven +uitreiken bedriegen de promotors, en de promotors, managers en boksers bedriegen elkander en het publiek. Er bestaat een heel +systeem voor aan den éénen kant en aan den anderen kant is er altijd—weet u wat “<span lang="en">the double cross</span>” is?<a id="d0e1257src" href="#d0e1257" class="noteref">1</a> (Zij knikte.) “Nu 't schijnt dat zij geen kans voorbij laten gaan om elkander “the double cross” te geven. + +</p> +<p>De vuiligheid, die de man mij vertelde, benam mij den adem. En ik ben er al jaren midden in geweest zonder er iets van te +weten. Ik was werkelijk de baby in 't woud. + +</p> +<p>Maar nu zie ik hoe ze mij zoo voor den gek konden houden. Ik was zoo gemaakt, dat niemand mij onder kon krijgen. Ik was bestemd +om te winnen en dank zij Stubener werd al het geknoei van mij gehouden. Vanmorgen <a id="d0e1270"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1270">111</a>]</span>klampte ik Spider Walsh aan en bracht hem aan 't praten. Hij was mijn eerste trainer, ziet u en hij volgde Stubener's instructies. +Zij hielden mij onwetend. Bovendien ging ik niet om met de sportwereld. Ik bracht mijn tijd door met jagen en visschen en +proeven nemen met cameras' en zoo. Weet u hoe Walsh en Stubener mij onder elkaar noemden?—de Maagd. Dat heb ik pas vanmorgen +van Walsh gehoord en 't was of hij me een kies trok. En ze hadden gelijk. Ik was een onschuldig lammetje. + +</p> +<p>En Stubener gebruikte mij ook voor 't geknoei, maar ik wist er niets van. Ik kan 't nu overzien en begrijpen hoe het in zijn +werk ging. Maar ziet u, ik stelde niet genoeg belang in de wedstrijden om achterdochtig te zijn. Ik was geboren met een goed +lichaam en een koel hoofd, ik werd buiten grootgebracht en ik werd onderwezen door mijn vader, die meer van boksen wist dan +eenig ander mensch, levend of dood. Het was te gemakkelijk. De ring nam mij niet heelemaal in beslag. Er was nooit twijfel +aan den uitslag. Maar nu heb ik er genoeg van.” +<a id="d0e1274"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1274">112</a>]</span></p> +<p>Zij wees op het bericht, waarin zijn match niet Tom Cannam werd aangekondigd. + +</p> +<p>“Dat is Stubener's werk,” verklaarde hij. ”'t Is al maanden geleden besloten. Maar dat kan mij niet schelen. Ik ga naar de +bergen. Ik ben er uitgegaan.” + +</p> +<p>Zij keek naar het onafgemaakte interview op den lessenaar en zuchtte. + +</p> +<p>“Mannen zijn toch heerschers,” zeide zij. “Meesters van het bestaan. Zij doen wat zij willen.—” + +</p> +<p>“Naar wat ik gehoord heb,” viel hij in, “heeft u ook tamelijk wel gedaan wat u wilde. En dat is één van de deugden waarom +ik van u houd. En wat mij sterk getroffen heeft van het begin af, is, dat u en ik elkander begrijpen.” + +</p> +<p>Hij brak af en keek haar aan met glanzende oogen. + +</p> +<p>“De ring heeft toch één ding voor mij gedaan,” ging hij voort. “Ik leerde er u door kennen. En als je die ééne vrouw vindt, +dan is er maar één ding te doen. Haar in je beide handen te nemen en niet los te laten. Kom, laat ons naar de bergen gaan.” + + +</p> +<p>Het kwam plotseling, als een donderslag, en toch voelde zij, het verwacht te <a id="d0e1291"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1291">113</a>]</span>hebben. Haar hart sprong op, zoodat zij op een vreemde heerlijke manier bijna stikte. Dit ten minste was de wraak van een +eenvoudig, oorspronkelijk mensch. En toch scheen het een droom. Zulke dingen gebeurden niet in moderne couranten-bureaux. +Liefde werd niet op die wijze gemaakt; zóó gebeurde het alleen op het tooneel of in romans. + +</p> +<p>Hij was opgestaan en stak haar beide handen toe. + +</p> +<p>“Ik durf niet,” zeide zij fluisterend, half tot zichzelf. “Ik durf niet.” + +</p> +<p>En dadelijk werd zij pijnlijk getroffen door de minachting die door zijne oogen flitste, maar die terstond veranderde in klaarblijkelijke +ongeloovigheid. + +</p> +<p>“U zoudt iets niet durven wat u wilt?” sprak hij. “Ik ken dat. 't Is geen kwestie van durven maar van willen. + +</p> +<p>Wil je?” + +</p> +<p>Zij was opgestaan en stond nu te wankelen als in een droom. Het flitste door haar brein of dit hypnotisme kon wezen. Zij had +er behoefte aan, om zich heen te zien naar de bekende voorwerpen in de kamer, ten einde zichzelf met de werkelijkheid <a id="d0e1305"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1305">114</a>]</span>te identifiëeren, maar zij kon haar oogen niet afwenden van de zijne. En zij sprak niet. + +</p> +<p>Hij was naast haar komen staan. Zijn hand lag op haar arm en zij leunde onwillekeurig tegen hem aan. Het was alles een deel +van haar droom en er viel niets meer voor haar te vragen. Het was de groote durf. Hij had gelijk. Zij kon durven wat zij wilde +en zij wilde. Hij hielp haar in haar mantel. Zij duwde de hoedespelden door haar haar. En op hetzelfde oogenblik dat zij er +aan dacht, zag zij zichzelf naast hem de open deur uitgaan. De “Vlucht van de Hertogen” en “Het Standbeeld en het borstbeeld” +schoot haar door 't hoofd. Toen dacht zij aan “Waring.” + +</p> +<p>“Wat is er van Waring geworden?” mompelde zij. + +</p> +<p>“Over land gereisd of over zee?” mompelde hij terug. + +</p> +<p>En dit ingaan op haar volkomen overbodige aanhaling, klonk haar als een rechtvaardiging voor de dwaasheid die zij doen ging. + + +</p> +<p>Bij den ingang van het gebouw stak hij zijn hand op om een taxi aan te roepen, <a id="d0e1317"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1317">115</a>]</span>maar werd tegengehouden doordat zij zijn arm aanraakte. + +</p> +<p>“Waar gaan we heen?” vroeg zij zacht als een ademtocht. + +</p> +<p>“Naar de Ferry-boot. We hebben juist tijd om den trein naar Sacramento te halen.” + +</p> +<p>“Maar ik kan zóó niet gaan,” wierp zij tegen. “Ik ... ik heb niet eens een schoonen zakdoek bij me.” + +</p> +<p>Eer hij antwoordde, stak hij opnieuw zijn hand op. + +</p> +<p>“Je kunt in Sacramento inkoopen doen. Wij trouwen daar en pakken de nachttrein naar het noorden. Ik zal alles telegrafisch +vanuit de trein in orde maken.” + +</p> +<p>Terwijl de cab voorreed, keek zij snel om zich heen naar de welbekende straat en de welbekende menschen, toen met iets als +angst in Glendon's gezicht. + +</p> +<p>“Ik weet niets van je,” zeide zij. + +</p> +<p>“Wij weten alles van elkaar,” was zijn antwoord. + +</p> +<p>Zij voelde, hoe zijn armen haar omvatten en steunden en zette haar voet op de treeplank. Het volgend oogenblik was het portier +gesloten, hij zat naast haar en de cab reed Market Street uit. Hij legde zijn arm om <a id="d0e1337"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1337">116</a>]</span>haar heen, trok haar dichter naar zich toe en kuste haar. Toen zij hem weer in het gezicht keek, was zij er zeker van, dat +het door een lichten blos werd gekleurd. + +</p> +<p>“Ik ... ik heb gehoord, dat kussen een kunst is,” stamelde hij. “Ik weet er zelf niets van, maar ik zal het leeren. Zie je, +jij bent de eerste vrouw, die ik ooit gekust heb.” + + + +<a id="d0e1341"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1341">117</a>]</span></p> +<div class="footnotes"> +<hr class="fnsep"> +<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e1257" href="#d0e1257src" class="noteref">1</a></span> “<span lang="en">The double cross</span>” een onvertaalbare uitdrukking, die zooveel <span id="d0e1262" class="corr" title="Bron: beteekend">beteekent</span> als “de bedrogen bedrieger.” (vert.) +</p> +</div> +</div> +<div class="div1"> +<h2 class="label">IX.</h2> +<p>Waar een getande rotspunt uitrijst boven het wijde maagdelijke woud, zaten een man en een vrouw en rustten. Beneden hen aan +den boschrand, waren twee paarden vastgemaakt. Achter elk zadel lagen een paar kleine zadeltasschen. De boomen waren als één +reusachtige massa. Honderden voeten oprijzend in de lucht, besloegen zij van acht tot tien en twaalf voet in diameter. Verscheidene +waren nog veel dikker. Den geheelen morgen hadden zij zich voortgewerkt langs het pad door dit onafgebroken woud en deze rotspunt +was de eerste plaats, waar zij uit het woud konden komen om het woud te zien. + +</p> +<p>Beneden hen en in de verte, zoo ver zij zien konden, lag keten na keten van bergen in purperen nevel gehuld. Er was geen einde +aan de rijen. Zij rezen de één na de ander op tot aan de flauwe, verre horizon, waar zij wegwaasden met een vage belofte van +zich nog oneindig veel verder uit te strekken. <a id="d0e1349"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1349">118</a>]</span>Er waren geen open plekken in het woud; ten noorden, ten zuiden, ten oosten en ten westen, ongerept, onafgebroken, bedekte +het 't land met zijn machtigen groei. + +</p> +<p>Zij rustten en lieten hunne oogen genieten van het vergezicht, haar hand omsloten door één van de zijne; want dit waren hunne +wittebroodsweken en dit waren de roode wouden van Mendocino. Dwars door het woud waren zij van Shasta gekomen, met paarden +en zadeltasschen, langs de wildernis van het kustland, en zij hadden geen ander plan dan om verder te rijden tot hun een ander +plan in het hoofd kwam. Zij waren grof gekleed; zij in khaki, vuil door de reis; hij in kiel en wollen sporthemd. Het laatste +hing open aan zijn door de zon verbranden hals en met zijn reusachtige gestalte scheen hij een geschikte metgezel voor de +woudreuzen, terwijl aan haar, als zijn gezellin, niets op te merken viel als geluk. + +</p> +<p>“Nu, Groote Man,” zeide zij, zich op haar elleboog heffend om hem te kunnen aankijken, ”'t is nog heerlijker dan je beloofd +hebt. En wij trekken er samen door heen.” + +</p> +<p>“En er is nog heel wat meer in de wereld, waar wij samen doorheen zullen trekken,” <a id="d0e1357"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1357">119</a>]</span>antwoordde hij, zijn houding zóó ver veranderd, dat hij haar hand tusschen zijn beide handen kon houden. + +</p> +<p>“Maar niet, eer wij hier klaar mee zijn,” sprak zij. + +</p> +<p>”'t Lijkt mij of ik nooit genoeg van de groote wouden zal krijgen ... en van jou.” + +</p> +<p>Hij ging zonder moeite in zittende houding over en nam haar in zijn armen. + +</p> +<p>“O, liefste,” fluisterde zij. “En ik had alle hoop opgegeven zoo'n liefste te vinden.” + +</p> +<p>“En ik hoopte er heelemaal niet op. Ik moet altijd geweten hebben, dat ik jou eens vinden zou. Ben je daar blij om?” + +</p> +<p>Haar antwoord was een zachte druk, waar haar hand op zijn nek rustte en minuten lang keken zij uit over de groote wouden en +droomden. + +</p> +<p>“Je weet wel, dat ik je verteld heb, hoe ik wegliep voor die schooljuffrouw met rood haar?” Dat was voor 't eerst, dat ik +dit land zag. Ik was te voet, maar veertig of vijftig mijlen per dag was kinderspel voor mij. Ik was net een Indiaan. Toen +dacht ik niet aan jou. Wild was vrij schaars in de roode wouden, maar er waren veel mooie forellen. Toen heb ik op deze rotsen +gekampeerd. <a id="d0e1373"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1373">120</a>]</span>Ik droomde niet dat ik hier nog eens met jou zou komen, met JOU!” + +</p> +<p>“En dat je bokskampioen zoudt zijn er bij,” voegde zij er achter. + +</p> +<p>“Neen; daar dacht ik in 't geheel niet aan. Vader had mij altijd gezegd, dat ik het worden zou, dus ik beschouwde het als +zeker. Je ziet, hij was heel wijs. Hij was een groot man.” + +</p> +<p>“Maar hij heeft niet gedacht, dat je weer uit den ring zou gaan.” + +</p> +<p>“Dat weet ik niet. Hij was zoo bezorgd om het geknoei voor mij verborgen te houden, dat ik vermoed hoe hij er bang voor was. +Ik heb je verteld van het contract met Stubener. Vader zette er die clausule in over geknoei. Eén oneerlijkheid, van mijn +manager en het contract was verbroken.” + +</p> +<p>“En toch ga je nog tegen die Tom Cannam vechten. Is het de moeite wel waard?” + +</p> +<p>Hij keek haar vluchtig aan. + +</p> +<p>“Wou je liever, dat ik het niet deed?” + +</p> +<p>“Liefste, ik wil, dat je alles zult doen wat je wilt.” + +</p> +<p>Zoo sprak zij en terwijl de woorden nog naklonken in hare ooren, verwonderde zij er zich in stilte over, dat <i>zij</i>, lang niet de <a id="d0e1396"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1396">121</a>]</span>minst eigenzinnige en onafhankelijke onder de eigenzinnige en onafhankelijke afstammelingen der Sangsters, ze had gesproken. +Toch wist zij, dat zij de waarheid waren en was er blij om. + +</p> +<p>”'t Zal een grap zijn,” zeide hij. + +</p> +<p>“Maar ik begrijp al de grappige bijzonderheden er niet van.” + +</p> +<p>“Ik heb ze nog niet uitgewerkt. Daar kun jij me bij helpen. In de eerste plaats zal ik Stubener en het syndicaat van gokkers +“het dubbele kruis” geven. Dat is een deel van de grap. Ik zal Cannam in de eerste ronde “leggen”. Voor 't eerst zal ik werkelijk +boos zijn als ik vecht. Die arme Tom Cannam, die even gemeen is als de rest, zal het voornaamste slachtoffer zijn. Zie je, +ik ben van plan in den ring een speech te houden. 't Is ongewoon, maar het zal een succes zijn, want ik ga het publiek alles +vertellen van de geheimen der bokssport. 't Is een mooie sport, maar zij maken er een zaak van en dat heeft 't bedorven. Maar +nu begin ik de speech tegen jou te houden inplaats van in den ring.” + +</p> +<p>“Ik wou, dat ik er bij kon zijn om het te hooren,” zeide zij. +<a id="d0e1406"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1406">122</a>]</span></p> +<p>Hij keek haar aan en overlegde. + +</p> +<p>“Dat zou ik ook graag willen. Maar het zal zeker een ruwe boel worden. 't Is niet vooruit te zeggen wat er gebeuren zal, als +ik mijn programma begin af te werken. Maar ik kom dadelijk naar je toe als het afgeloopen is. En het zal de laatste verschijning +zijn van Jonge Glendon in den ring, in welken ring ook.” + +</p> +<p>“Maar liefste, je hebt nog nooit in je leven een toespraak gehouden,” wierp zij op. ”'t Kon wel mislukken.” + +</p> +<p>Hij schudde stellig het hoofd. + +</p> +<p>“Ik ben een Ier,” hernam hij, “en is er ooit een Ier geweest, die niet kon spreken?” Hij hield op en lachte vroolijk. “Stubener +denkt, dat ik gek ben. Hij zegt, dat een man zich niets als last op den hals haalt door een huwelijk. Hij weet nogal wat af +van het huwelijk of van mij of van jou of van iets behalve vaste goederen en vooruit vastgestelde bokspartijen. Maar ik zal +hem dien avond aan de kaak stellen dien armen Tom ook. Ik heb heusch medelijden met Tom.” + +</p> +<p>“Mijn lieve Ongelikte Beer gaat zich hoogst ongelikt en hoogst beerachtig gedragen, vrees ik,” fluisterde zij. +<a id="d0e1419"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1419">123</a>]</span></p> +<p>Hij lachte. + +</p> +<p>“Ik ga er ten minste een flinken gooi naar doen. Beslist mijn laatste optreden, weet je. En dan is 't jou, jou. Maar als je +dat laatste optreden niet wilt, spreek dan maar één woord.” + +</p> +<p>“Natuurlijk wil ik het wèl, Groote Man. Ik houd van mijn Grooten Man om hemzelf en om zichzelf te zijn, moet hij zichzelf +zijn. Als jij dit wilt, dan wil ik het voor jou en voor mijzelf ook. Veronderstel eens, dat ik naar het tooneel wilde of naar +de Zuidzee of naar den Noordpool.” + +</p> +<p>Hij antwoordde langzaam, bijna plechtig. + +</p> +<p>“Dan zou ik zeggen: vooruit. Omdat jij <i>jij</i> bent en jezelf moet zijn en doen moet wat je wilt. Ik houd van je omdat jij <i>jij</i> bent.” + +</p> +<p>“En wij zijn een mal paar verliefden,” zeide zij toen zijn armen haar los lieten. + +</p> +<p>“Is het niet groot?” riep hij uit. + +</p> +<p>Hij stond op, mat de zon met zijne oogen, en strekte zijn hand uit over de dichte wouden, die de aaneengesloten, purperen +heuvelketenen bedekten. + +</p> +<p>“We moeten daar ergens gaan slapen. Het is dertig mijlen naar de dichtbij gelegen kampplaats.” + + + +<a id="d0e1444"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1444">124</a>]</span></p> +</div> +<div class="div1"> +<h2 class="label">X.</h2> +<p>Wie, van al de sportlui, die er bij tegenwoordig waren, zal ooit den gedenkwaardigen avond vergeten in de Golden Gate Arena, +toen Jonge Glendon, Tom Cannam en zelfs een grooteren dan Tom Cannam, tot zwijgen bracht; toen hij het talrijke publiek, dat +op het punt stond in getier los te breken, een uur lang geboeid hield, en achter elkaar de afzetterijen aan den dag bracht +van de promotors en de managers; de eigenaars der gebouwen, en de contractmakers in staat van beschuldiging stelde, en de +geheele bokssport vrijwel uit elkaar rafelde. + +</p> +<p>Het was een volkomen verrassing. Zelfs Stubener had niet het flauwste vermoeden van wat gebeuren zou. + +</p> +<p>Het was waar, dat Pat Glendon obstinaat was geweest na die kwestie met Nat Powers, en weggeloopen was en getrouwd; maar <a id="d0e1454"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1454">125</a>]</span>dat alles was voorbij. Jonge Pat had gedaan, wat te verwachten was, hij had de onvermijdelijke knoeierijen van den ring geslikt +en was er nu in teruggekomen. + +</p> +<p>De Golden Gate Arena was nieuw. Dit was de eerste match, die er gehouden werd en het was het grootste gebouw van dat soort, +dat ooit in San Francisco was opgericht. Er waren vijfentwintighonderd zitplaatsen en elke plaats was ingenomen. Sportlui +waren uit de geheele wereld komen aanreizen om er bij tegenwoordig te zijn, en zij hadden vijftig dollars betaald voor hunne +plaatsen bij den ring. De goedkoopste plaats in 't huis was voor vijf dollar verkocht. + +</p> +<p>De oude bekende uitbarsting van applaus klonk op, toen Billy Morgan, de veteraan onder de aankondigers, door de touwen kroop +en zijn grijze hoofd ontblootte. Toen hij zijn mond opendeed om te spreken, deed zich dichtbij hem een luid gekraak hooren +en verscheidene rijen lage banken vielen in elkaar. Het gekraak van de banken en het uitbundige gelach gaf den dienstdoenden +inspecteur van politie aanleiding, één van zijn onder-inspecteurs aan te kijken met <a id="d0e1460"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1460">126</a>]</span>opgetrokken wenkbrauwen, ten teeken dat zij hun handen vol zouden hebben en een drukken avond. + +</p> +<p>Eén voor één, verwelkomd door luidruchtig applaus, kropen zeven dappere oude helden van den ring door de touwen om voorgesteld +te worden. Het waren allemaal vroegere zwaargewicht-wereldkampioenen. Billy Morgan deed elke voorstelling aan het publiek +vergezeld gaan van een prijzend zinnetje. De één werd genoemd als “John Eerlijk” en “Oude Getrouwe” een ander was “de eerlijkste +twee-vuisten bokser, die ooit in den ring was geweest.” En van anderen: “de held van honderd gevechten en nooit één verloren +en nooit gelegd”; “de meest sportieve van de oude garde”; “de eenige, die altijd terugkwam”; “de grootste strijder van allen” +en “de hardste noot in den ring om te kraken.” + +</p> +<p>Dit alles nam tijd in beslag. Van elk hunner werd een toespraakje verwacht en zij mompelden en fluisterden in antwoord met +een blos van trots en angstig bevende stemmen. De langste speech was die van den “Oude Getrouwe” en deze duurde bijna een +minuut. De ring liep vol met beroemdheden, <a id="d0e1466"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1466">127</a>]</span>met worstelkampioenen, beroemde trainers en veteranen onder de tijd-opnemers en scheidsrechters. Licht- en middel-gewichten +dromden samen. Iedereen scheen iedereen uit te dagen. Nat Powers was er en vroeg een revanche-match met Jonge Glendon en zoo +deden al de andere stralende sterren, die door Glendon in de schaduw waren gesteld. Ook daagden zij allen Jim Hanford uit, +en deze moest van zijn kant daar iets tegenover stellen, wat daarin bestond, dat hij de volgende partij zou boksen met den +overwinnaar in de match, die stond te gebeuren. Het publiek kwam dadelijk in beweging om den <span id="d0e1468" class="corr" title="Bron: overwinnar">overwinnaar</span> te noemen; de helft schreeuwde woest: “Glendon” en de andere helft “Cannam”. Te midden van dit pandemonium zakte opnieuw +een rij zitplaatsen in elkaar en er vonden een half dozijn vechtpartijen plaats tusschen bedrogen houders van kaarten en de +opzichters, die een vetten oogst hadden binnengehaald. De hoofdinspecteur van de politie zond een depêche naar het bureau +met de details voor het politie-rapport. + +</p> +<p>Het publiek had het naar zijn zin. Toen Cannam en Glendon de ring binnen kwamen, <a id="d0e1473"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1473">128</a>]</span>geleek de Arena een nationaal politieke vergadering. Elk werd volle vijf minuten lang toegejuicht. De ring was nu vrij. Glendon +zat in zijn hoek, omringd van zijn secondanten. Als gewoonlijk stond Stubener achter hem. Cannam werd het eerst voorgesteld +en nadat hij gebogen had en geknikt, was hij gedwongen om de kreten met een toespraak te beantwoorden. Hij stamelde en stokte, +maar slaagde er ten slotte in, eenige zinnen te bedenken. + +</p> +<p>“Ik ben er trotsch op vanavond hier te zijn,” zeide hij en terwijl het applaus donderde, vond hij tijd op een nieuw idee te +komen. “Ik heb eerlijk gevochten. Ik heb mijn leven lang eerlijk gevochten. Niemand kan dat tegenspreken. En ik zal vanavond +mijn best doen.” + +</p> +<p>Luide kreten weerklonken, als: “Dat's best Tom!” “Dat weten wij!” “Goede jongen, Tom!” “Jij bent de man om 't er vanavond +goed af te brengen!” + +</p> +<p>Toen kwam de beurt aan Glendon. Van hem werd eveneens een toespraak gevraagd, ofschoon het een ding zonder weergâ was in den +ring, dat één der hoofdpersonen een toesprak hield. Billy Morgan stak zijn hand <a id="d0e1481"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1481">129</a>]</span>op om stilte te verkrijgen en Glendon begon met heldere, krachtige stem: + +</p> +<p>“Iedereen heeft gezegd dat zij trotsch waren hier vanavond te zijn,” sprak hij. “Dat ben ik niet.” Het publiek schrikte op +en hij wachtte lang genoeg om het tot stilte te doen komen. + +</p> +<p>“Ik ben niet trotsch op mijn gezelschap. U wilt een toespraak. Ik zal u een echte geven. Dit is mijn laatste match. Na vanavond +ga ik voorgoed heen uit den ring. Waarom? Ik heb 't u reeds gezegd. Ik houd niet van mijn gezelschap. De prijsring is zoo +bedorven, dat ieder, die er bij betrokken is, zoo verdraaid wordt als een kurketrekker. De ring is verrot tot in zijn hart, +vanaf de kleine clubs, waar de beroepsboksers zich oefenen, tot de zaak van heden avond.” + +</p> +<p>Op dit oogenblik barstte het zachte gemompel van verwondering, dat opgestegen was, uit in een geloei. Er werd luidop gesist +en gefloten en velen begonnen te schreeuwen: “Ga door met het gevecht!” “We willen boksen zien!” “Waarom vecht je niet?” Glendon +wachtte even en merkte op, dat de voornaamste rustverstoorders bij den ring <a id="d0e1489"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1489">130</a>]</span>promotors waren en managers en boksers. Tevergeefs spande hij zich in om zich verstaanbaar te maken. Het gehoor was verdeeld, +de helft schreeuwde: “Vechten!” en de andere helft: “Spreken! Spreken!” + +</p> +<p>Tien minuten vergingen onder hopeloos lawaai. Stubener, de scheidsrechter, de eigenaar van de arena en de <span id="d0e1493" class="corr" title="Bron: promoter">promotor</span> van de match verzochten Glendon, door te gaan met de match. Toen hij weigerde, verklaarde de scheidsrechter, dat hij de partij +ten gunste van Cannam zou verklaren, daar Glendon niet vocht. + +</p> +<p>“Dat kan je niet doen,” hernam Glendon. “Ik zal je voor alle rechtbanken vervolgen, als je zoo iets probeert en ik durf je +niet beloven, dat dit publiek je levend weg zal laten gaan als je het de partij ontneemt. Bovendien, ik zal boksen. Maar eer +ik dit doe, wil ik mijn toespraak beëindigen.” + +</p> +<p>“Maar het is tegen de regels,” protesteerde de scheidsrechter. + +</p> +<p>“Volstrekt niet. Er staat geen woord in de regels tegen het houden van toespraken. Elke zwaargewicht-bokser heeft hier vanavond +een speech afgestoken.” + +</p> +<p>“Een paar woorden maar,” schreeuwde <a id="d0e1504"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1504">131</a>]</span>de promotor in Glendon's oor. “Maar jij houdt een lezing.” + +</p> +<p>“Er staat niets in de regels tegen lezingen,” antwoordde Glendon. “En nu, kerels, ga uit de ring of ik gooi er jullie uit.” + + +</p> +<p>De promotor werd rood van woede en onder tegenspartelen, bij zijn kraag gegrepen en over te touwen gezet. Hij was een forsche +man, maar Glendon had het zóó gemakkelijk gedaan met één hand, dat het publiek wild werd van genot. De kreten om een toespraak +groeiden in kracht. Stubener en de eigenaar bliezen wijzelijk den aftocht. Glendon stak zijn handen op om verstaan te worden, +waarop zij, die om een gevecht riepen, hunne pogingen verdubbelden. Twee of drie banken zakten in en degenen, die op die manier +hun plaats verloren, verergerden het tumult door allen tegelijk naar de banken, die nog goed waren, toe te vliegen en zich +tusschen de menschen dáár in te wringen, terwijl zij, die daar achter zaten en den ring niet konden zien, hun toeraasden te +gaan zitten. + +</p> +<p>Glendon liep naar de touwen en sprak den inspecteur van de politie aan. Hij was <a id="d0e1512"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1512">132</a>]</span>gedwongen naar hem over te buigen en in zijn oor te schreeuwen. + +</p> +<p>“Als ik mijn toespraak niet houd,” zeide hij, “zullen de menschen de boel in mekaar slaan. Als ze losbreken, kunt u ze niet +tegenhouden, dat weet u. Dus u moet mij helpen. U houdt den ring vrij en ik zal het publiek tot stilte brengen.” + +</p> +<p>Hij ging terug naar het midden van den ring en stak opnieuw zijn handen omhoog. + +</p> +<p>“Wilt u dat ik spreek?” schreeuwde hij met geweldige stem. + +</p> +<p>Honderden bij den ring verstonden het en riepen: “Ja!” + +</p> +<p>“Laat dan iedereen, die hooren wil, den levenmaker naast hem tot zwijgen brengen!” + +</p> +<p>De raad werd opgevolgd, zoodat zijn stem, toen hij de woorden herhaalde, verder doordrong. Nog eens en nog eens schreeuwde +hij het, en langzamerhand, zône na zône, drong de stilte door vanuit den ring, vergezeld door een gesmoorden ondertoon van +gesis en geduw en getwist, als de luidruchtigen door hun buren tot zwijgen werden gebracht. Bijna was alle lawaai onderdrukt, +toen een rij zitplaatsen bij den ring inzakte. Dit werd begroet met nieuw brullend gelach, dat vanzelf <a id="d0e1526"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1526">133</a>]</span>wegstierf, zoodat een zachte stem, ver weg, duidelijk hoorbaar was, toen zij riep: “Ga voort Glendon! We luisteren!” + +</p> +<p>Glendon bezat als Kelt de intuïtieve kennis van de psychologie der menigte. Hij wist dat, wat vijf minuten tevoren een groote +onordelijke bende was geweest, nu als in zijn hand was en om het effect te vergrooten, wachtte hij een oogenblik alsof hij +nadacht. Maar het wachten duurde juist lang genoeg en geen seconde te lang. + +</p> +<p>Dertig seconden lang heerschte volmaakte stilte, en in de stemming hing iets als angst. Juist toen de eerste zwakke teekenen +van onrust zijn oor bereikten, begon hij te spreken. + +</p> +<p>“Als ik uitgesproken heb,” zeide hij, “zal ik boksen. Ik beloof u, dat het een echte match zal zijn, één van de weinige echte +matches die u ooit gezien heeft. Ik zal mijn tegenstander in den kortst mogelijken tijd leggen. Billy Morgan zal u, als hij +voor 't laatst aankondigt, vertellen, dat het een match wordt van vijf en veertig ronden. Laat mij u zeggen, dat het dichter +bij vijf en veertig seconden zal zijn. + +</p> +<p>Toen ik in de rede werd gevallen, was ik <a id="d0e1536"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1536">134</a>]</span>bezig te vertellen, dat de ring rot is. Dat is zoo, van top tot teen. Hij is ingericht om er zaken mee te doen en u weet allen +wat zaken zijn. Dat zegt genoeg. U zijt de stumperts, ieder van u, die er niets uit haalt. Waarom vallen de banken vanavond +in? Bedrog. Evenals de bokssport waren zij gebouwd om er zaken mee te doen.” Hij hield nu zijn gehoor vaster dan ooit in de +hand en hij wist het. + +</p> +<p>“Drie menschen worden op twee plaatsen gestopt. Dit zie ik overal. Wat beteekent dat? Bedrog. De opzichters krijgen geen loon. +Men verwacht van hen dat zij het publiek zullen afzetten. Alweer zaken. U betaalt. Natuurlijk betaalt u. Hoe worden de verlofpapieren +om te boksen verkregen? Door bedrog. En laat u mij nu eens vragen: als de mannen die banken maakten knoeien, als de opzichters +knoeien, als de autoriteiten knoeien, waarom zouden dan zij die hooger in de bokssport staan niet knoeien? Dat doen zij. En +u betaalt. + +</p> +<p>En laat mij u zeggen, dat het niet de schuld is van de boksers. Zij zetten de matches niet op touw. Dat doen de promotors +en de managers; dat zijn de zakenlui. De boksers <a id="d0e1542"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1542">135</a>]</span>zijn alleen maar boksers. Zij beginnen heel eerlijk, maar de managers en promotors dwingen hen mee te doen of zij gooien hen +er uit. Er zijn eerlijke boksers geweest. En er zijn er nog enkelen, maar die verdienen gewoonlijk niet veel. Ik denk, dat +er ook wel eerlijke managers zijn geweest. De mijne is zoo wat de beste van het zoodje. Maar vraag hem eens, hoe hij zoo dik +in de vaste goederen en étage-woningen komt te zitten.” Hier begon zijn stem te verdrinken in het rumoer. + +</p> +<p>“Laat iedereen, die hooren wil, zijn buurman's mond dicht houden!” raadde Glendon. + +</p> +<p>Opnieuw, als het gegrom van de branding, klonk een geluid van smakkende lippen en stompen en gekibbel en het huis werd stil. + + +</p> +<p>“Waarom legt elke bokser er den nadruk op, altijd eerlijk gevochten te hebben?” Waarom worden zij “John Eerlijk” en “Bills +Eerlijk” en “Blackmiths Eerlijk” enzoovoort genoemd? Is het u nooit opgevallen, dat zij ergens bang voor schijnen te zijn? +Als een man naar je toekomt, al <span id="d0e1550" class="corr" title="Bron: schreewend">schreeuwend</span> dat hij eerlijk is, dan krijg je achterdocht. Maar als een prijsbokser hetzelfde liedje voor u zingt dan neemt u dat aan. + +<a id="d0e1553"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1553">136</a>]</span></p> +<p>Laat de beste bokser winnen! Hoe dikwijls heb je dat Billy Morgan hooren zeggen! Laat mij u zeggen, dat de beste bokser niet +zoo heel dikwijls wint en dat, als hij wint, het gewoonlijk voor hem zoo beschikt is. De meeste gevechten in ernst, waar u +van gehoord heeft of die u gezien heeft, waren ook van te voren opgezet. Het is een programma. Alles is vooruit vastgesteld. +Denkt u, dat de promotors en managers het voor hun pleizier doen? Volstrekt niet. Het zijn zakenmenschen.” + +</p> +<p>Tom, Dick en Harry zijn drie boksers, Dick is de beste. Dat kon hij in twee matches bewijzen. Maar wat gebeurt er? Tom slaat +Harry. Dick slaat Tom. Harry slaat Dick. Niets bewezen. Dan komen de revanche-matches. Harry slaat Tom, Tom slaat Dick, Dick +slaat Harry. Niets bewezen. Dan probeeren zij 't nog eens?. Dick stoot flink toe. Zegt dat hij op de eerste plaats wil komen. +Dus slaat Dick, Tom en Dick slaat Harry. Acht partijen om te bewijzen, dat Dick de beste is, waar twee hadden volstaan. Alles +vooruit klaargemaakt. Een programma. En u betaalt er voor en als uw banken in elkaar vallen, nemen de opzichters u uw plaats +af. +<a id="d0e1558"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1558">137</a>]</span></p> +<p>'t Is een mooie sport als het maar eerlijk ging. De boksers zouden wel eerlijk zijn als zij maar konden. Maar het geknoei +is te erg, als een handjevol mannen bij drie matches driekwart millioen dollars kunnen verdeelen.” + +</p> +<p>Een wilde uitbarsting van lawaai dwong hem te zwijgen. + +</p> +<p>Te midden van het mengelmoes van kreten, die door het gansche gebouw weerklonken, kon hij enkele onderscheiden als: “Welke +millioen dollars?” “Welke drie matches?” “Zeg op!” “Ga voort!” Ook was er gesis en gefluit en kreten van: “Smerige leugenaar! +Baantjesjager!” + +</p> +<p>“Wilt u hooren?” schreeuwde Glendon. “Bewaar dan de orde.” + +</p> +<p>Opnieuw verkreeg hij de indrukwekkende halve minuut van stilte. + +</p> +<p>“Wat zal Jim Hanford doen? Wat is het programma dat zijn menschen en de mijne opmaakten? Zij weten, dat ik hem de baas ben. +Hij weet, dat ik hem de baas ben. Ik kan hem in één partij leggen. Maar hij is wereldkampioen. Als ik mij niet schik naar +het programma, krijg ik nooit een kans om tegen hem uit te komen. Het <a id="d0e1571"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1571">138</a>]</span>programma vraagt drie partijen. Ik zal de eerste winnen. 't Zal in Nevada plaats hebben als er in San Francisco geen gelegenheid +voor is. Wij zullen er een eerlijke partij van maken. Om ze eerlijk te doen zijn, legt ieder van ons twintig duizend in. 't +Is echt geld, maar 't is geen echte inleg. Elk van ons krijgt zijn eigen inleg stiekem weer terug. Hetzelfde met de beurs. +We deelen hem eerlijk, ofschoon het in de oogen van het publiek gaat tusschen vijf en dertig en vijf en zestig. De beurs, +de films, de advertenties en al het andere dat hangen blijft, is geen cent minder dan tweehonderdvijftig duizend. + +</p> +<p>Wij verdeelen dat en gaan aan het werk voor de revanche-match. Hanford wint en wij gaan opnieuw aan het verdeelen. Dan komt +de derde partij; ik win, waar ik volkomen het recht toe heb; en wij hebben het boks-publiek driekwart millioen uit den zak +geslagen. Zóó is het programma, maar het is vuil geld. En daarom ga ik vanavond uit den ring.” + +</p> +<p>Op dit oogenblik stootte Jim Hanford een politieagent op zij, zoodat hij tusschen het publiek viel, en wrong zijn kolossale +lichaam door de touwen heen, brullend: +<a id="d0e1577"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1577">139</a>]</span></p> +<p>”'t Is een leugen!” + +</p> +<p>Als een woedende stier stormde hij op Glendon in, die terugsprong en toen, inplaats van den stoot af te wachten, behendig +wegdook. Niet in staat zich in te houden, stoof de zware man voort tegen te touwen. Terug gegooid door het terugspringen ervan, +keerde hij zich om om opnieuw in te stormen, toen Glendon hem raakte. Glendon, kalm, helderziende, mat precies den afstand +naar de kaak van zijn tegenstander en voor 't eerst in zijn loopbaan als bokser, stootte hij met volle kracht. Al zijn kracht, +alle latente kracht trok zich samen in die ééne harde uitbarsting van spierkracht. + +</p> +<p>Hanford hing dood in de lucht, in zoover als bewusteloosheid op dood gelijkt. Wat hem betrof, staakte hij het gevecht op het +oogenblik toen hij met Glendon's vuist in aanraking kwam. Zijn voeten gingen van den grond en hij hing in de lucht tot hij +het bovenste touw raakte. Zijn kolossale lichaam spartelde er tegenaan, boog in het midden door en viel door de touwen heen +buiten den ring en op de hoofden van de mannen op de pers-plaatsen. +<a id="d0e1584"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1584">140</a>]</span></p> +<p>Het publiek barstte los. Het had al meer gezien dan waarvoor het betaald had, want de groote Jim Hanford, de wereldkampioen, +was verslagen. Het was niet officieël, maar het was met één stoot gebeurd. Nooit was er zoo'n avond geweest in vuistvechtersland. +Glendon keek verdrietig naar zijn bezeerde knokkels, blikte even tusschen de touwen door naar de plaats, waar Hanford wankelend +te land was gekomen en stak zijn handen omhoog. Hij had zijn recht om gehoord te worden, bevochten en het publiek werd stil. + + +</p> +<p>“Toen ik begon te boksen,” zeide hij, “noemde men mij “Eén Stoot Glendon”. U heeft een oogenblik geleden dien stoot gezien. +Die kende ik altijd. Ik liep op mijn tegenstander toe en sloeg hem neer, ofschoon ik altijd zorgde niet met alle kracht te +stooten. Toen werd ik opgevoed. Mijn manager zeide, dat het niet eerlijk was tegenover het publiek. Hij raadde mij, langere +partijen te maken, zoodat het publiek wat te zien kreeg voor zijn geld. Ik was een dwaas, een onnoozel schaap. Ik was een +groene jongen uit de bergen. Moge God mij bewaren. Ik nam het als waarheid aan. Mijn manager <a id="d0e1589"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1589">141</a>]</span>besprak gewoonlijk met mij, in welke ronde ik mijn man leggen zou. Dan bracht hij het over aan het gok-syndicaat en het gok-syndicaat +maakte er gebruik van. Natuurlijk betaalden zij. Maar om één ding ben ik blij. Ik heb nooit een cent van het geld aangeraakt. +Zij durfden het mij niet aanbieden, omdat zij wisten, dat het voor mij dan uit was met de matches. + +</p> +<p>U herinnert u mijn match met Nat Powers. Ik heb hem niet verslagen. Ik had achterdocht gekregen. Dus maakte de bende het met +hem in orde. Ik wist er niets van. Ik was van plan de partij een paar ronden over de zestiende heen te laten duren. De laatste +stoot in de zestiende gooide hem niet om. Maar hij speelde toch den verslagene en hield jullie allemaal voor den gek.” + +</p> +<p>“En vanavond?” riep een stem. “Is dat een afspraak?” + +</p> +<p>“Ja,” was Glendon's antwoord. “Waarop wed het syndicaat? Dat Cannam het tot de veertiende zal houden.” + +</p> +<p>Gehuil en gesis klonk. Voor 't laatst hield Glendon zijn hand op om stilte. + +</p> +<p>“Ik ben bijna klaar. Maar ik wil u nog één ding zeggen. Het syndicaat heeft een <a id="d0e1601"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1601">142</a>]</span>strop vanavond. Dit zal een eerlijke partij zijn. Tom Cannam zal het niet tot de veertiende ronde houden. Hij zal 't niet +één ronde houden.” + +</p> +<p>Cannam sprong op in zijn hoek en riep woedend uit: “Dat kan je niet! Er leeft geen mensch die mij in één ronde klopt!” + +</p> +<p>Glendon lette niet op hem en ging voort: + +</p> +<p>“Eens in mijn leven heb ik nu met al mijn kracht gestooten. U heeft dat een oogenblik geleden gezien toen ik Hanford sloeg. +Vanavond zal ik voor de tweede maal met alle kracht stooten—dat is te zeggen, als Cannam niet nu dadelijk door de touwen springt +en er vandoor gaat. En nu ben ik klaar.” + +</p> +<p>Hij ging naar zijn hoek en stak zijn handen uit voor de handschoenen. In den tegenovergestelden hoek zat Cannam te razen, +terwijl zijn secondanten tevergeefs trachtten hem tot kalmte te brengen. Ten laatste slaagde Billy Morgan er in, de laatste +aankondiging van den strijd te doen hooren. + +</p> +<p>“Dit zal een gevecht zijn van vijf en veertig ronden,” schreeuwde hij. “Regels van de Marquess of Queensbury! En moge de beste +bokser winnen! Vooruit!” +<a id="d0e1613"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1613">143</a>]</span></p> +<p>De gong sloeg. De beide mannen kwamen naar voren. Glendon stak zijn rechterhand uit voor den gewonen handdruk, maar Cannam +weigerde ze met een boos hoofdschudden. Tot algemeene verbazing viel hij niet aan. Woedend als hij was, vocht hij toch voorzichtig; +zijn gewonde trots dwong hem, alle krachten in te spannen om het de ronde uit te houden. Verscheidene malen stootte hij toe, +doch hij stootte behoedzaam en vergat een oogenblik af te weren. Glendon joeg hem op door den ring, steeds vooruit dringend +met het onbarmhartige gestamp van zijn linkervoet. Doch hij stootte niet en beproefde ook niet te stooten. Hij liet zelfs +zijn handen neerhangen langs zijn zijden en joeg den ander op zonder zich te verdedigen, waarmee hij een poging deed hem te +lokken. Cannam grijnsde uitdagend maar zag er van af, voordeel te trekken uit de dus geboden kans. + +</p> +<p>Twee minuten gingen voorbij en toen kwam er een verandering over Glendon. In elke spier, in elken trek van zijn gezicht sprak +hij uit, dat het oogenblik voor hem was gekomen om zijn tegenstander onder te krijgen. +<a id="d0e1618"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1618">144</a>]</span></p> +<p>Het was een daad en het werd goed gedaan. Hij scheen een ding van staal geworden, hard en onmeedoogend als staal. Cannam reageerde +er op door zijn omzichtigheid te verdubbelen. Glendon werkte hem vlug in een hoek en hield hem daar onder bewaking. Nog stootte +hij niet, noch poogde te stooten en de onzekerheid werd pijnlijk aan Cannam's kant. Tevergeefs trachtte hij zich uit den hoek +te werken, terwijl hij niet besluiten kon op zijn tegenstander in te stormen en een poging te doen dezen vast te grijpen. + + +</p> +<p>Toen kwam het—een snelle reeks van eenvoudige schijnstooten als spierschichten. Cannam werd er duizelig van. En het publiek +eveneens. Geen twee van de toeschouwers waren het er later over eens, wat er gebeurd was. Cannam ontdook één schijnstoot en +bracht tegelijk zijn handen naar zijn gezicht om een nieuwen schijnstoot naar zijn kaak af te weren. + +</p> +<p>Hij trachtte ook zijn beenen van positie te doen veranderen. Getuigen, die vlak bij den ring zaten, zwoeren, dat zij Glendon +een stoot zagen toebrengen vanuit zijn linkerheup terwijl hij vooruitsprong als een tijger <a id="d0e1625"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1625">145</a>]</span>om zijn lichaamsgewicht er aan toe te voegen. Ware dat als het wil, de slag raakte Cannam op de punt van zijn kin in het oogenblik, +toen hij van positie veranderde. En evenals Hanford, hing hij bewusteloos in de lucht eer hij tegen de touwen aansloeg en +er doorheen viel op de hoofden van de verslaggevers. + +</p> +<p>Wat er daarna in de Golden Gate Arena gebeurde, konden geen kolommen in de dagbladen voldoende beschrijven. De politie hield +den ring vrij, maar de Arena kon zij niet redden. Het was geen wanorde, het was een orgie. Geen bank werd op zijn plaats gelaten. +Met alle kracht duwend en dringend, om balken en planken machtig te worden, sloeg de menigte alles in de groote zaal kort +en klein. Prijsboksers zochten bescherming bij de politie, doch er waren niet genoeg agenten om hen naar buiten te geleiden, +en boksers, managers en promotors werden afgeranseld en geslagen. Alleen Jim Hanford werd gespaard. Die genade werd hem betoond +ter wille van zijn vreeselijk gezwollen kaak. Toen de menigte eindelijk uit het gebouw was gedreven, viel zij buiten aan op +een nieuwe auto van zevenduizend dollar, <a id="d0e1629"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1629">146</a>]</span>die aan een welbekende bokspromotor toebehoorde en vernielde de car tot een hoopje oud roest en brandhout. + +</p> +<p>Glendon, die zich niet kon kleeden te midden van de ruïne der kleedkamers, bereikte zijn auto nog in bokscostuum in een badmantel +gewikkeld, maar slaagde er niet in te ontsnappen. Door de macht van het aantal hield de menigte zijn machine tegen. De politie +had het te druk om hem ter hulp te komen en eindelijk werd er een compromis gesloten, waarbij de car voort mocht gaan in wandelpas, +en begeleid door vijf duizend lawaaiende opgewonden schreeuwers. + +</p> +<p>Het was middernacht toen deze storm over Union Square heenstreek naar St. Francis. Kreten om een speech klonken op en ofschoon +hij voor den ingang van het hôtel was gekomen, werd Glendon vriendelijk verhinderd te ontsnappen. Hij trachtte zelfs er uit +te springen op de hoofden van de opgewondenen, maar zijn voeten raakten de straat niet. Op hoofden en schouders, omklemd en +opgetild door iedere hand, die zijn lichaam kon bereiken, ging hij door de lucht terug naar zijn machine. Toen hield <a id="d0e1635"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1635">147</a>]</span>hij zijn speech en Maud Glendon, die uit een bovenraam neerkeek op haar jongen Herkules, staande op de bank van de automobiel, +wist, zooals zij 't altijd had geweten, dat hij het meende, wanneer hij herhaalde, zijn laatste partij gebokst te hebben en +voorgoed uit den ring te gaan. + + +</p> +<p class="trailer
 ">EINDE.</p><a id="d0e1639"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1639">148</a>]</span></div> +<div id="d0e1640" class="div1"> +<h2 class="normal">Jacht op een Mammouth</h2> +<p class="byline">Door Jack London.</p> +<p>Laat ik beginnen met te vertellen dat ik niet voor hem in sta. Ik kan niet zeggen dat zijne verhalen waar zijn en ook wil +ik er niet verantwoordelijk voor wezen. Let wel, ik maak bij het begin dit voorbehoud als wachter voor mijn eigen rechtschapenheid. +Ik bezit een zekere vaste eenvoudige positie en een vrouw; en voor de goede naam van de maatschappij die mijn bestaan eert +met zijn goedkeuring en ter wille van haar voorspoed en de mijne, kan ik niet dezelfde kansen loopen van vroeger, noch mogelijkheden +scheppen met de onverschillige zorgeloosheid de jeugd eigen. Dus ik herhaal ik <a id="d0e1647"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1647">149</a>]</span>sta niet voor hem in, voor deze Nimrod, deze machtige jager, deze huiselijke, blauwoogige, sproeterige Thomas Stevens. + +</p> +<p>Nu ik recht heb gedaan aan me zelf en aan alle mogelijke olijftakken met welke mijne vrouw mij in de toekomst plezier zal +hebben me te vereeren, kan ik mededeelzaam zijn. + +</p> +<p>Ik zal de verhalen mij door Thomas Stevens verteld niet beoordeelen, en ik zal geen oordeel vellen. + +</p> +<p>En waarom zal ik geen oordeel vellen? Omdat ik er geen heb. Lang heb ik gewikt en gewogen doch geen enkele maal waren mijne +beslissingen dezelfde. Waarom? Omdat Thomas Stevens een grooter man is dan ik. Als ik de waarheid heb verteld, goed; als ik +onwaarheid heb verteld, om 't even. Want wie kan het bewijzen? of wie het tegendeel? Ik oordeel niet, terwijl ongeloovigen +kunnen doen als ik deed—zoek Thomas Stevens op en bespreek met hem de verschillende voorvallen welke, als het geluk dient, +ik vertellen zal. Waar hij te vinden is? De aanwijzigingen zijn eenvoudig: ergens tusschen 53° N. breedte en de Noordpool +en verder op het meest wildrijke jachtveld <a id="d0e1655"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1655">150</a>]</span>tusschen de oostkust van Siberië en uiterste Labrador. Dat hij daar ergens is, daar geef ik mijn woord op van eerlijk man +die gewoon is eerlijk te leven en recht te spreken. + +</p> +<p>Thomas Stevens kan verbazend gespeeld hebben met de waarheid, 't is mogelijk, doch toen wij elkaar voor 't eerst ontmoeten +(dit moet ik even aanstippen), dwaalde hij in mijn kampement op een oogenblik dat ik mezelf duizend mijl wegdacht van de uiterste +wachtpost van het beschaafde gebied. Op den aanblik van zijn menschelijk gezicht, het eerste in eenzame lange maanden, had +ik op kunnen springen en had ik hem in mijn armen kunnen drukken (hoewel ik geen mensch ben van uiterlijk vertoon), maar hem +scheen zijn bezoek het meest gewone gebeuren onder de zon. Hij slenterde eenvoudig binnen de lichtcirkel van mijn kampvuur, +schopte mijn sneeuwschoenen naar eene zijde en een paar honden naar den anderen kant en maakte zoo voor zich zelf ruimte bij +het vuur. Hij zei dat hij even aankwam om een beetje soda en om te zien of ik wat fatsoenlijke tabak voor hem had. Hij scharrelde +een oude pijp op, stopte die met bijzondere zorg en zonder blikken <a id="d0e1659"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1659">151</a>]</span>of blozen schudde hij de helft van mijn tabakzak in de zijne. Ja, de tabak was goed. Hij zuchtte met de zelfgenoegzaamheid +van den eerlijken mensch en zoog letterlijk de rook van de knetterende geele blaadjes, en het deed mijn rookers hart goed +hem zoo bezig te zien. Jager? Wevervanger? Goudzoeker? Onverschillig haalde hij de schouders op, neen; alleen maar wat rondscharrelen. +Hij was eenige tijd geleden van het groot Slavenmeer gekomen en was van plan over te steken naar de Yukon. De postbeambte +te Koshim had hem verteld van de ontdekkingen aan de Klondike en hij was van plan daar eens te gaan kijken. Ik bemerkte dat +hij over de Klondike in de taal van de Poolstreken sprak als van de Rendier rivier; een van zelf ingenomenheid sprekende gewoonte, +welke de Ouderen gebruiken tegenover de “che-cha-quos” (nieuwelingen) en tegenover alle groenen in 't algemeen. Maar hij deed +het zoo naïf en zoo als vanzelf sprekend, dat het niet wondde en ik vergaf het hem dan ook. Ook dacht hij er over, vertelde +hij, voor hij de vlakte naar de Yukon overstak even aan te gaan op 't Fort de Goede Hoop. +<a id="d0e1661"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1661">152</a>]</span></p> +<p>Nu is 't naar 't Fort de Goede Hoop een lange reis om en nabij de Poolcirkel, in een gebied waar maar weinig menschen ooit +zijn geweest; en wanneer een onbekende, rare kerel uit de lucht komt vallen bij je kampvuur en spreekt over “rondscharrelen” +en een “uitstapje” wordt het hoogtijd op te staan en je droombeeld van je af te schudden. Daarom keek ik rond zag de pijnboomen +en de varens, ik zag mijne zakken met voedsel, de camera, de adem van de honden en boven het licht van de aurora in een lange +streek van het Zuid-Oosten naar het Noord-Westen. Ik rilde. De nacht van het Noordland heeft iets tooverachtigs, dat iemand +bekruipt als de koorts uit een moeras. Daarna keek ik naar mijne sneeuwschoenen, welke overelkaar heen lagen zooals hij ze +geschopt had. Ook keek ik naar mijn tabakzak. Op zijn minst de helft was er uit. Dat deed de deur dicht. Ik droomde niet. + + +</p> +<p>Gek geworden door ontbering, dacht ik terwijl ik de man strak aankeek, een van die wilde gelukzoekers ver verdwaald en dwalende +als een verloren ziel over groote uitgestrektheden en onbekende diepten. Best, <a id="d0e1666"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1666">153</a>]</span>laat hem begaan tot wellicht hij zijne zinnen weer bij elkaar zou scharrelen. + +</p> +<p>Dus liet ik hem praten en 't duurde niet lang of ik stond verbaasd, want hij sprak over het groote wild en over hare gewoonten. +Hij had gejaagd op de Siberische wolf van West Alaska en op gemzen in de Rocky Mountains. Hij beweerde te weten waar de laatste +buffels leefden, dat hij de caribou had nagejaagd toen ze nog rondtrokken in kudden van honderd duizend, en dat hij geslapen +had op de Great Barrens terwijl hij het muskusdier vervolgde. + +</p> +<p>En ik veranderde mijn oordeel (voor 't eerst, doch niet voor de laatste maal) en geloofde hem geheel. Waarom ik het deed, +weet ik niet, doch ik voelde mij gedwongen hem het verhaal te vertellen van een man die zoo lang in de Poolstreken had rondgedwaald +dat hij waarheid niet meer van verdichtsel wist te onderscheiden. Het was een verhaal van een grooten beer, die de steile +hellingen van St. Elias bewoonde doch nooit afdaalde tot den vlakken grond. Nu schiep God dit beest zoo, als bewoner der berghellingen, +dat de pooten aan de eene zijde een voet langer waren dan die aan den <a id="d0e1672"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1672">154</a>]</span>anderen kant. Iedereen zal toegeven dat dit buitengewoon gemakkelijk was voor het dier. Ik vertelde het verhaal alsof ik er +zelf op had gejaagd, beschreef de omgeving, gaf het de noodige bijzonderheden en verwachtte dat mijn toehoorder verstomd zou +staan door mijn verhaal. + +</p> +<p>Doch dit was geenszins het geval. Had hij aan mijne woorden getwijfeld dan zou ik hem zulks vergeven hebben. Had hij gezegd +dat het niet gevaarlijk was op zoo'n beest te jagen door de onmogelijkheid voor het dier om om te draaien en den anderen kant +uit te gaan—had hij dit gedaan zeg ik, dan had ik hem sportief de hand gedrukt. Maar hij deed het niet. Hij snifte, keek me +aan en snifte nog eens; trok daarna hard aan zijn pijp duwde een voet op mijn schoot en verzocht mij zijn schoeisel te bekijken. +Het was een “mucluc” van het Inmuit model, dichtgenaaid met pezen. Maar het was het vel zelf dat opviel. Omdat het een halve +duim dik was, dacht ik eerst aan walrus vel; maar daar had het niets van, want geen walrus droeg ooit zooveel haar. Aan de +kanten en aan de enkels was het haar vrijwel geheel weggeschuurd door de <a id="d0e1676"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1676">155</a>]</span>sneeuw en kreupelhout, doch bij de knie en op meer beschermde plaatsen was het hard, vuil zwart en erg dik. Ik scheidde het +met moeite en zocht onder het dikke haar naar het fijne bont dat bij alle dieren uit de noordelijke streken te vinden is maar +in dit geval was er geen spoor van te bekennen. Dit gemis werd echter ruimschoots vergoed door de lengte van het haar. Waarlijk, +de plukken welke het gebruik hadden overleefd waren wel anderhalve decimeter lang. + +</p> +<p>Ik keek den man aan terwijl hij zijn voet weg trok en me vroeg: “Had jouw St. Elias-beer zoo'n vacht.” Ik knikte van neen. +“Noch eenig ander levend wezen heeft zoo'n vacht,” zei ik beslist. De dichtheid en de lengte van het haar brachten me in de +war. + +</p> +<p>“Dat” zei hij, en hij deed dit zonder blikken of blozen, “dat kwam van een Mammouth.” + +</p> +<p>“Nonsens!” schreeuwde ik, want ik kon het protest van mijn ongeloof niet onderdrukken. “De Mammouth, beste vriend, verdween +lang lang geleden van deze aardbodem. Wij weten het dat die dieren eens <a id="d0e1684"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1684">156</a>]</span>moeten hebben geleefd door de fossielen welke zijn opgegraven, en door een bevroren geraamte dat de Siberische zon heeft te +voorschijn gesmolten uit een gletscher maar ook weten we dat er geen meer bestaan. Onze ontdekkingsreizigers...” + +</p> +<p>Bij dit laatste woord viel hij me ongeduldig in de reden. “Jullie ontdekkers? Pfh! Zwakkelingen. Laten we over hen niet meer +spreken. Maar vertel me. Gij mensch, wat weet je van de mammouth en zijn leefwijze. Zonder twijfel leidde dit tot een verhaal +van hem, en daarom zette ik me schrap door mijn geheugen bij elkaar te schrapen om alles te kunnen opdisschen wat ik over +dit onderwerp wist. Om te beginnen, bracht ik te berde dat het dier pre-historisch was en haalde al mijne bewijzen aan om +dit te bevestigen. Ik noemde de Siberische zandvlakten die vol zaten met mammouth beenderen, sprak van de groote hoeveelheden +fossiel ivoor dat door de Alaska Handel maatschappij van de Inmiets werd gekocht: en verklaarde dat ik zelf in de Klondyke-kreeken +uit den bodem beenderen had opgegraven van twee meter grootte. “Allemaal fossielen” besloot ik “gevonden in <a id="d0e1688"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1688">157</a>]</span>aardlagen onnoemelijke eeuwen oud.<span id="d0e1690" class="corr" title="Niet in bron">”</span> “Ik herinnerde me toen ik een kind was” Thomas Stevens snifte (hij had een ergelijke manier van sniffen) “dat ik eens een +versteende watermeloen zag. Bestaan er daarom geen watermeloenen of verbeelden de menschen die ze kweeken alleen maar dat +het watermeloenen zijn?” “Maar hoe zouden die beesten zich nu nog kunnen voeden,” verweerde ik me. Moeder aarde moet toch +voedsel in enorme hoeveelheden voortbrengen om zulke monsterachtige schepsels te onderhouden. Nergens in de heele poolstreek +is de grond zóó vruchtbaar. Ergo, de Mammouth kan niet bestaan.” + +</p> +<p>“Ik vergeef je je onwetendheid omtrent vele dingen van het Noorderland, want je bent jong en hebt weinig gereisd; maar toch +moet ik je één ding toegeven. De mammouth bestaat niet meer. Hoe of ik dat weet? Ik zelf doodde de laatste met mijn eigen +rechterhand.” + +</p> +<p>Zoo sprak Nimrod, de machtige Jager. Ik gooide een brandend stuk hout naar de honden en verzocht hen hun heiligschendend gehuil +te staken en wachtte. Ongetwijfeld zou deze leugenaar van buitengewone bekwaamheid <a id="d0e1697"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1697">158</a>]</span>zijn mond openen en me mijn verhaal van de St. Elias beer betaald zetten. + +</p> +<p>“Het kwam zoo,” begon hij ten laatste, nadat de eerbiedige stilte lang genoeg geduurd had. “Ik kampeerde eens—” + +</p> +<p>“Waar?” viel ik in de rede. + +</p> +<p>Hij wuifde met zijn hand vaag in de richting noord-oost, waar een onbekend land zich uitstrekte in welk uitgestrektheid zich +nog slechts weinig mannen hadden begeven en waaruit er nog minder waren teruggekeerd. + +</p> +<p>“Ik kampeerde eens met Klooch. Klooch was een van die mooie kleine kamooks als er maar weinigen in het gareel hebben geloopen. +Haar vader was een volbloed Malemut uit Russisch Pastilik aan de Bering zee, en ik fokte haar met kennis van zaken uit een +groote reuzenhond van het Hudsonbaai ras. Ik zeg je, man, ze was een prachtcombinatie. En nog geloof ik dat ze jongen moest +van een geheel wilde wolf uit de bosschen—, grijs en met sterke pooten met geweldige longen en een onmetelijk uithoudingsvermogen. +Zeg! Heb je ooit van zoo iets gehoord? Het was nieuw ras dat <a id="d0e1707"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1707">159</a>]</span>ik aan 't fokken was en ik kon groote dingen verwachten. + +</p> +<p>“Zooals ik zei, ze bracht de jongen voorspoedig ter wereld. Ik zat op mijn hurken gebogen over het jonge goedje—zeven stevige +blinde scharrelaars—toen van achter me plotseling een vreeselijk trompetgeschal kwam als van een olifant begeleid door het +kraken van takken en jonge boomen. Er kwam een wervelwind en ik was half opgestaan toen ik voorover op mijn gezicht werd gesmeten. +Op hetzelfde oogenblik hoorde ik Kooch zuchten als een man die een stomp in zijn maag krijgt. Je kunt snappen dat ik stil +bleef liggen, maar ik draaide mijn hoofd om, en zag een reuzengevaarte boven mijn hoofd zweven. Daarna kwam gelukkig de blauwe +lucht weer in 't gezicht en ik stond op. Een harige vleeschberg verdween juist in het kreupelbosch op de grens van de open +plek waar ik mijn kamp had opgeslagen. Ik zag zijn achter gedeelte voor een oogenblik, met een stijven staart, zoo dik als +mijn lichaam, recht achteruit staande. Het volgend oogenblik was er nog slechts een groot gat in het dichte bosch, doch nog +steeds hoorde ik <a id="d0e1711"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1711">160</a>]</span>het lawaai als van snel wegstervende tornado, het kreupelhout kraakte en boomen knapten af en vielen om. + +</p> +<p>“Ik greep rond me heen om mijn geweer. Het had naast me gelegen op den grond met den loop tegen een blok hout; maar de kolf +was gebroken, de loop krom en de grendel was in duizend stukken. Toen zocht ik naar het nest honden en—en wat denk je?<span id="d0e1715" class="corr" title="Niet in bron">”</span> + +</p> +<p>Ik schudde mijn hoofd. + +</p> +<p>“Mijn ziel mag in duizend hellen braden als er nog iets van over was! Klooch, de zeven stevige blinde jongen—weg, heelemaal +weg. Waar ze gelegen had was een slijmerige bloederige kuil in den zachten bodem, een meter in diameter en aan de kanten een +beetje haar.<span id="d0e1722" class="corr" title="Niet in bron">”</span> + +</p> +<p>Ik paste een meter af in de sneeuw, trok er een cirkel rond en keek Nimrod aan. + +</p> +<p>“Het monster was tien meter lang en zeven hoog” antwoordde hij “en zijn tanden waren zes meter lang. Ik kon mijne oogen niet +gelooven, noch dat ik het beleefd had. Maar als mijn verstand mij parten speelde dan was er toch een gebroken geweer en een +gat in het bosch. En bovendien was er—of liever er was geen Klooch en geen <a id="d0e1729"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1729">161</a>]</span>jongen. Kerel, het maakt me helsch wanneer ik er nog aan denk. Klooch! Een tweede Eva! De moeder van een nieuw ras! En plotseling +komt een woest lollende mammouth als een tweede zondvloed en veegt ze met wortel en tak schoon van de aardbodem! Verwondert +het je dat de met bloed doortrokken grond aan God om wraak schreeuwde? Of dat ik mijn handbijl opnam en het monster narende?” + + +</p> +<p>“De handbijl?” riep ik uit, buiten mij zelf van verbazing. “De handbijl en een groote mammouth, tien meter lang, zeven meter—.” + + +</p> +<p>Nimrod grinnikte zacht. “Wat zeg je ervan hé,” schreeuwde hij. “Is het niet Munichhausen? Ik heb er zelf ook dikwijls om gelachen, +maar op dat oogenblik was het geen aardigheid, ik was gek van woede, om mijn geweer en Klooch. Denk eens aan, kerel! Een nieuw +ras nog niet erkend en in het stamboek opgenomen en van de aardbodem gevaagd voor het de oogen had geopend! Enfin, 't is niet +anders. Het leven is vol teleurstellingen en dat is goed ook. Vleesch smaakt het lekkerste na een hongersnood en een bed is +het zachtste na een zwaren tocht. +<a id="d0e1735"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1735">162</a>]</span></p> +<p>“Zooals ik zei, ik rende het beest na met mijn handbijl en volgde hem op den voet de vallei in; maar toen hij zich omdraaide +en terug rende naar de opening moest ik buiten adem achterblijven. Over eten gesproken is het misschien wel goed dat ik even +stop om een en ander uit te leggen. Daar in die buurt te midden van de bergen is een buitengewoon eigenaardige natuur en grondgesteldheid. +Daar zijn alsmaar kleine valleien die allemaal op elkaar lijken als erwten in een zaak en allen ingesloten door steile hooge +rotswanden. En aan het laagste gedeelte zijn steeds kleine openingen waar de gletschers zich een weg hebben gebaand. De eenige +manier om in de vallei te komen is door deze openingen en ze zijn allen nauw en sommigen bijzonder nauw. En voedsel—je hebt +zeker weleens rondgescharreld op de van regenwater doortrokken eilanden van de Alaska kust, daar ik kan zien dat je een reiziger +bent. En je weet hoe de boel daar groeit—groot en sappig en wild. Wel, zoo was het ook in die valleien. Vette, rijke bodem, +met varens en gras en die dingen met bladen die boven mijn hoofd uitstaken. 't Regende drie dagen van de vier <a id="d0e1738"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1738">163</a>]</span>gedurende den zomer; en voer erin genoeg voor duizend mammouths, om niet te spreken van het kleine wild voor ons menschen. +<span id="d0e1740" class="corr" title="Bron: “"></span>Maar om terug te komen op mijn verhaal. Beneden in het lage gedeelte van de vallei raakte ik buiten adem en ik gaf het op. +Ik begon na te denken, want toen ik niet meer kon werd ik al woester en woester en ik wist dat ik nooit meer tot rust zou +komen, voor ik Mammouth vleesch gegeten had. En ik wist ook dat ik dat niet krijgen zou dan na een geweldig gevecht. Nu was +de mond van de vallei erg nauw en de wanden bijzonder steil. Hoog boven me lag een groot rotsblok op de rand van den rotswand. +Het woog zeker een paar honderd ton en balanceerde boven de opening op haar smalle zijde. Dat was juist wat ik hebben moest. +Ik liep terug naar mijn kamp, de vallei in de gaten houdende zoodat het monster niet ontsnappen kon en haalde mijne patronen. +Zonder geweer kon ik daar toch niets mee doen en daarom opende ik de hulzen, legde het kruit onder de rots en bracht het door +een brandend touwtje tot ontploffing. Ontploffen deed het niet hard maar het blok schudde, wankelde lui en plofte naar beneden +<a id="d0e1742"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1742">164</a>]</span>juist in de opening tusschen de rotswanden, met ruimte genoeg voor het beekje om rustig door te kabbelen. Nu had ik hem te +pakken.<span id="d0e1744" class="corr" title="Niet in bron">”</span> + +</p> +<p>“Maar hoe had je hem dan te pakken?” vroeg ik verbaasd. “Wie heeft ooit gehoord van een man die een mammouth doodde met een +handbijl? of met wat ook?” + +</p> +<p>“Maar man, heb ik je dan niet reeds gezegd dat ik gek was van woede?” antwoordde Nimrod met een zweem van ongeduld. “Absoluut +gek, door Klooch en het geweer. En bovendien, was ik niet een jager? En was dit geen nieuw en ongewoon wild? Een handbijl? +Pfh! Die had ik niet eens noodig. Luister en je zult hooren van een jacht zooals er wellicht gebeurd zijn toen de wereld pas +bestond en holbewoners op jacht gingen met steenen bijlen. Daarmee had ik het ook kunnen doen. Is het geen feit dat een man +een hond of paard dood kan loopen? Dat hij ze uit kan putten door zijn volhouden?” + +</p> +<p>Ik knikte. + +</p> +<p>“Wel nu dan?” + +</p> +<p>Daar ging me een licht op en ik verzocht hem verder te vertellen. + +</p> +<p><span id="d0e1758" class="corr" title="Niet in bron">“</span>Mijn vallei was misschien een vijf mijl <a id="d0e1761"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1761">165</a>]</span>in 't rond. De mond was dicht. Er was geen enkele uitweg. Die mammouth was een schuw beest en ik had hem in mijn macht. Ik +zette hem weer na, joeg hem op met steenen en liet hem drie keer de vallei rondhollen voor ik wat ging eten. Snap je? Het +was een manége! Een man en een mammouth! Een hypodroom, met de zon, de maan en de sterren als jury! + +</p> +<p>“Ik had er twee maanden voor noodig, maar ik deed het. En dat is geen ophakkerij. Ik liet hem maar rondhollen, ik had de binnencirkel +onder 't loopen gedroogd vleesch en bessen etend en zoo nu en dan een tukje pakkend. Natuurlijk werd het dier soms wanhopig +en kwam op me af. Maar dan rende ik naar den moerassigen grond van de beek en sprak de banvloek uit over hem en zijn nageslacht +en tartte hem bij me te komen, maar het dier was te slim om zich in het moeras te begeven. Eens sloot hij me in tusschen de +rotsen en ik krabbelde buiten zijn bereik in een diep hol en wachtte. Als hij met zijn slurf naar mij tastte sloeg ik er op +met mijn handbijl tot hij het ding terug trok met een geschreeuw dat hooren en zien je verging, zoo woest was hij. Hij wist +dat <a id="d0e1765"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1765">166</a>]</span>hij me had en toch niet had en dat maakte hem razend. Maar 't was een slimmerd. Hij wist dat hij zelf veilig was zoo lang +hij me in 't hol hield en hij besloot me erin te houden. En hij had groot gelijk alleen had hij buiten den waard gerekend. +Op die plaats was voedsel noch water dus kon hij onmogelijk het beleg volhouden. Uren lang stond hij voor de opening, een +oogje op mij houdend en onderwijl met zijne reuzen ooren de muskieten verjagend. + +</p> +<p>Maar dan beving hem de dorst en begon hij te razen en te brullen tot de grond ervan dreunde me uitmakend voor alles wat leelijk +was. Dit deed hij om me bang te maken, natuurlijk; en als hij dan dacht dat ik genoeg onder den indruk was, scharrelde hij +zachtjes achteruit en trachtte de kreek te bereiken. Soms liet ik hem gaan tot hij bijna bij het water was—het was maar een +paar honderd meter—en dan kwam ik naar buiten en hij weer gauw terug, log waggelend als een lawine. Toen ik dit een paar maal +gedaan had veranderde hij zijn taktiek, zonder een waarschuwing rende hij weg, zoo hard hij kon naar het water er op rekenende +heen en terug te zijn voor ik gevlucht was. Op het <a id="d0e1769"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1769">167</a>]</span>laatst echter vloekte hij me op een afschuwelijke manier uit, brak het beleg op en ging vast besloten naar het water. + +</p> +<p>Dit was de eenige keer dat hij me in het nauw bracht—drie dagen aan een stuk—maar na dien, stond het hypodroom nooit stil. +Rond, rond en rond als een zesdaagsche voor mijn pleizier, want hij had er nooit pleizier in. Mijn kleeren scheurden aan flarden +maar ik stopte geen enkele maal om ze te herstellen, tot op het laatst ik naakt rondliep, met niets dan mijn oude handbijl +in de eene hand en een steen in de andere. Werkelijk, ik stopte nooit dan alleen om wat te slapen tusschen de rotsen wat hooger +op. Wat de Mammouth betreft, die werd magerder en magerder—viel zeker een paar ton af—en zoo zenuwachtig als een schooljuffrouw +die is blijven zitten. Wanneer ik naar hem toe kwam en een schreeuw gaf of hem van ver met een kei naar zijn kop gooide, sprong +hij op als een bang veulen en beefde over zijn geheele lichaam. Dan begon hij weer rond te rennen met zijn slurf en staart +in de lucht, zijn kop over een schouder en met haat spuwende oogen en de manier waarop hij dan tekeer ging tegen <a id="d0e1773"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1773">168</a>]</span>mij was afschuwelijk. Het was een buitengewoon immoreel beest, een moordenaar en een godslasteraar. + +</p> +<p>“Maar op het laatst staakte hij zijn kabaal en begon te jammeren en huilen als een klein kind. Hij raakte buiten zichzelf +en hij werd een beverige geleiberg van ellende. Hij kreeg last van hartkloppingen en wankelde heen en weer als een dronken +man en dan viel hij en schaafde het vel van zijne knieën. Dan begon hij weer te jammeren maar aldoor voort strompelend. O, +kerel de goden zelf zouden over hem geweend hebben en jijzelf en iedereen. Het was jammerlijk, het was zoo'n zielige vertooning, +maar ik versteende mijn hart en liet hem slechts harder loopen. Ten laatste putte ik hem geheel uit en hij viel neer, geheel +op, met gebroken hart, hongerig en dorstig. Toen ik bemerkte dat hij zich niet meer verroeren kon, sneed ik zijn hielpezen +door en besteedde het grootste gedeelte van den dag met op hem in te hakken met mijn handbijl, tot ik diep genoeg in zijn +lichaam was doorgedrongen om hem dood te maken. Tien meter lang was het dier en zeven hoog en een man kon een kooi spannen +tusschen zijne slagtanden <a id="d0e1777"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1777">169</a>]</span>en er lekker in slapen. Hoewel ik al zijn vet uit hem had gejaagd, was hij toch goed eetbaar en zijn vier pooten zouden gebraden +een man wel een jaar eten genoeg hebben verschaft. Ik bracht den geheelen winter bij hem door. + +</p> +<p>“En waar is die vallei?” vroeg ik. + +</p> +<p>Hij wuifde met zijn hand naar het noord-oosten en zei: “Je tabak is goed. Een goed deel er van heb ik nu in mijn eigen tabakszak +maar de herinnering eraan zal ik tot mijn dood bij me dragen. Ten teeken van mijn waardeering en in ruil voor de moccasins +aan jouw voeten, geef ik je deze muclucs ten geschenke. Zij zullen je doen gedenken Klooch en de zeven blinde jongen. Zij +zijn ook souvenirs van een onvergelijkelijke gebeurtenis in de geschiedenis, namelijk van de verdelging van het oudste en +het jongste ras op aarde. En hun grootste verdienste is dat zij onverslijtbaar zijn.” + +</p> +<p>Het schoeisel verwisseld hebbend klopte hij de asch uit zijn pijp, greep mijn hand ter afscheid en verdween door de sneeuw. +Met betrekking tot dit verhaal, voor hetwelk ik de verantwoordelijkheid niet draag raad ik de ongeloovigen aan een bezoek +te brengen <a id="d0e1785"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1785">170</a>]</span>aan het <span id="d0e1787" class="corr" title="Bron: Smith Sonian">Smithsonian</span> Instituut. Wanneer zij de vereischte geloofsbrieven meebrengen en niet in de vacantietijd komen, zullen zij zonder twijfel +worden toegelaten bij Professor Dolvidson. De muclucs zijn in zijn bezit en hij zal bevestigen niet de wijze waarop zij verkregen +zijn, maar het materiaal van hetwelk zij zijn samengesteld. Wanneer hij verklaart dat zij gemaakt zijn van Mammouth huid, +aanvaart de geheele geleerde wereld zijn oordeel. + +</p> +<p>En wat wilt gij meer? + + + +<a id="d0e1792"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1792">173</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e1793" class="div1"> +<h2 class="normal">Een drank uit de Poolstreken</h2> +<p class="byline">Door Jack London.</p> +<p>Thomas Steven's waarheidsliefde mag niet te doorgronden zijn en zijn verbeeldingskracht die van gewone menschen tot de macht +maar het moet gezegd worden dat hij nooit iets vertelde dat gebrandmerkt kon worden als een besliste leugen ... Hij kan met +de waarschijnlijkheid gespeeld hebben en zich bewogen hebben op de grens van het mogelijke, maar in geen van zijne verhalen +piepte de machine. Dat hij de Poolstreken kende als een boek, zal niemand ontkennen. Dat hij een groot reiziger was en onnoemelijk +veel onbekende tochten had gemaakt, konden velen bevestigen. Buiten hetgeen ik persoonlijk van hem wist, kende ik mannen <a id="d0e1800"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1800">174</a>]</span>die hem overal hadden ontmoet, maar meestal in het hooge verlaten Noorden. + +</p> +<p>Daar was Johnson, de agent van de Hudsonbaai maatschappij, die hem gehuisvest had in een factorij in Labrador tot zijne honden +op kracht waren gekomen en hij weer in staat was verder te trekken. Dan Mc. Mahon, agent van de Alaska Handel maatschappij, +die hem ontmoet had in Dutch haven en later tusschen de Alentian eilanden groep. Het was buiten twijfel dat hij als gids gediend +had bij de eerste expedities uitgerust door de Vereenigde Staten en de geschiedenis bevestigt dat hij in een zelfde hoedanigheid +de Western Union diende bij de poging om door Trans Alaska en Siberië een telegraaflijn aan te leggen naar Europa. Verder +was er Joe Lamson, de walvischvaarder, die toen hij met zijn schip in de mond van de Mackenzie rivier vastgevroren zat, een +bezoek van Stevens kreeg op zoek naar tabak. + +</p> +<p>Dit laatste bewijst de identiteit van Thomas Stevens afdoende. Zijn zoeken naar tabak was eeuwigdurend en onvermoeid. Voor +we goed met elkaar bekend raakten leerde ik reeds hem te verwelkomen met de <a id="d0e1806"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1806">175</a>]</span>eene hand en hem mijn <span id="d0e1808" class="corr" title="Bron: tabakzak">tabakszak</span> te geven met de andere. Maar de avond dat ik hem ontmoette in de kroeg van John O'brien te Dawson had hij zich gehuld in +een wolk rook van een vijftig dollarcent sigaar, en in plaats van mijn tabakszak vroeg hij om mijn zak met stofgoud. We stonden +bij een faro tafel en onmiddellijk wierp hij de zak op de hoogste kaart. “Vijftig” zei hij en de croupier knikte. De hoogste +kaart werd gekeerd en hij gaf me mijn zak terug en trok me naar de weegschaal, waar de weger hem onverschillig vijftig dollar +in stofgoud uitwoog. + +</p> +<p>“En nu geef ik een rondje,” zei hij en later bij den toonbank terwijl hij zijn glas neerzette. “Dit doet me denken aan een +brouwsel dat ik in Tarratat maakte. Neen, je weet niet waar dat is en 't staat ook niet op de kaart. Maar 't is aan de kust +van de Gazee, niet meer dan een paar honderd mijl van het Amerikaansche grensgebied en daar wonen een paar honderd ongeloovige +zielen, die onder elkaar trouwen en tusschen beiden doodgaan. Ontdekkingsreizigers hebben ze vergeten en je zult ze ook niet +vinden in de volkstelling van 1890. Een walvischvaarder <a id="d0e1813"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1813">176</a>]</span>leed daar eens schipbreuk doch de bemanning die over het ijs het land bereikte trok naar het zuiden en liet nooit weer iets +van zich hooren. + +</p> +<p>“Maar 't was een heerlijke drank die wij daar maakten Moosu en ik,” voegde hij er even later met een zucht bij. + +</p> +<p>Ik wist dat er groote daden achter die zucht verborgen waren en daarom trok ik hem in een hoek tusschen een roulet tafel en +een pokerpartijtje en wachtte tot zijn tong zou ontdooien. + +</p> +<p>“Een ding had ik tegen Moosu,” begon hij, zijn hoofd meewarig schuddend, “een ding en ook slechts een. Hij was een Indiaan +uit Chippeway, maar het beroerde was dat hij wel eens gehoord had van de “Schrift”. Hij was een kampgenoot geweest met een +Fransch Canadeesche afvallige die theologie gestudeerd had. Moosu had nooit christelijkheid in de praktijk gezien en zijn +hoofd was <span id="d0e1821" class="corr" title="Bron: volgestam">volgestampt</span> met mirakels, gevechten en biechten en <span id="d0e1824" class="corr" title="Bron: n">van</span> alles waarvan hij niets begreep. Voor de rest was hij van een goed soort, handig onderweg of bij het kampvuur. + +</p> +<p>“We hadden een zwaren tijd achter den rug en waren er slecht aan toe, en uitgeput <a id="d0e1829"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1829">177</a>]</span>toen we Tarratat aandeden. We hadden onze geheele uitrusting met honden en al in een sneeuwstorm verloren, onze magen kleefden +aan onze ruggegraat en onze kleeren hingen als vodden aan ons lijf, toen we het dorp binnen strompelden. Ze waren niet erg +verwonderd ons te zien van wege de bemanning van den walvischvaarder—en gaven ons de beroerdste hut in het dorp om in te verblijven, +en de slechtste restjes om van te leven. Wat me direkt opviel was dat ze ons geheel aan ons zelf overlieten. Maar Moosu legde +het me uit. Hij zei dat de medicijnman jaloersch was en dat hij zijn volk den raad had gegeven zich niet met ons in te laten. +Van het weinige dat hij vroeger van de zeelui gezien had, had hij geleerd dat wij van een sterker en ontwikkelder ras waren +dan hij zelf. + +</p> +<p>“Deze menschen hebben een wet” zei Moosu, “die vleesch wil eten moet jagen.<span id="d0e1833" class="corr" title="Bron: ”"></span> Wij zijn onbekend, meester, met de wapens van dit land; wij kunnen geen boog spannen noch een speer werpen zooals zij dat +kunnen. Daarom hebben de medicijnman en Tummasook, het opperhoofd, de koppen bij elkaar gestoken en zij hebben uitgemaakt +<a id="d0e1835"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1835">178</a>]</span>dat wij de vrouwen en kinderen zullen helpen in het binnensleepen van het gejaagde vleesch en in het voorzien van de jagers +van alles wat ze noodig hebben.” + +</p> +<p>“En dit is onrechtvaardig,” antwoordde ik, “want wij zijn betere menschen, Moosu, dan deze lui, die in onwetendheid leven. +Bovendien moeten we uitrusten en aansterken want de weg naar het Zuiden is lang en op dien weg kunnen zwakkelingen niet voortkomen.” +“Maar wij hebben niets,” merkte hij op terwijl hij rondkeek langs de verrotte wanden van de hut, de viese lucht van het oude +walrusvleesch met hetwelk we ons maal hadden gedaan nog in zijn neus.<span id="d0e1839" class="corr" title="Bron: ”"></span> <span id="d0e1841" class="corr" title="Niet in bron">“</span>En op dit eten kunnen we niet leven. We hebben niets dan de flesch met cognac dat ons niet vullen kan, dus moeten we ons wel +buigen onder het juk en houthakkers en waterdragers worden. En er zijn hier goede dingen waarvan we niets krijgen. Ja, meester, +mijn neus heeft me nooit bedrogen en ik heb hem gevolgd naar geheime bergplaatsen en tusschen de balen bont in de hutten. +Goeden voorraad bemachtigden de menschen hier van de arme walvischvaarders en die heele voorraad is slechts verdeeld <a id="d0e1844"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1844">179</a>]</span>onder een paar menschen. De vrouw Itukuk, die aan 't eind van het dorp woont naast de hut van het opperhoofd heeft veel meel +en suiker en ik heb gezien dat ze haar gezicht had ingesmeerd met stroop. En in de hut van het opperhoofd Tummasook is thee. +En de medicijnman heeft twee kisten tabak. En wat hebben wij? Niets! Niets!<span id="d0e1846" class="corr" title="Niet in bron">”</span> + +</p> +<p>Maar ik was sprakeloos door wat hij zei over tabak en antwoordde niet. + +</p> +<p>Doch Moosu begon uit zich zelf op nieuw. + +</p> +<p>“En daar is Fukeliketa, de dochter van een groot jager<span id="d0e1855" class="corr" title="Niet in bron">,</span> een welgesteld man. Een aardig meisje, ja een heel lief meisje. Dien nacht lag ik te peinzen terwijl Moosu snorkte, want +ik kon de gedachte niet verdragen dat de tabak zoo dicht bij was en ik ze toch niet kon rooken. Het was waar, wat Moosu gezegd +had, wij bezaten niets. Maar het werd me helder en toen het morgen was zei ik tegen hem: “Ga, zooals je dat kunt, stilletjes +het dorp in en breng een been voor me mee, gebogen als de hals van een gans en hol. Loop kalm rond maar kijk goed uit waar +de potten en pannen en 't kookgerei opgeborgen is. En onthoudt dat ik het verstand heb van het blanke ras en doe wat ik je +bevolen heb.<span id="d0e1858" class="corr" title="Niet in bron">”</span> +<a id="d0e1861"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1861">180</a>]</span></p> +<p>“Toen hij weg was plaatste ik de lamp met walvisch-olie in 't midden van de hut en legde de slaapdekens in een hoek om meer +ruimte te hebben. Daarna maakte ik den loop van zijn geweer los en legde het bij de hand. Voorts maakte ik kaarspitten van +het katoen dat de vrouwen uit het dorp sponnen. Toen hij terug kwam, had hij het been bij zich en vertelde mij dat in de hut +van Tummassook een groote oliekan en een grooten koperen ketel stond. Daarop gaf ik hem een pluimpje en zei dat we den nacht +af moesten wachten. + +</p> +<p>“Het opperhoofd heeft een koperen ketel en een oliekan” zei ik, terwijl ik Moosu een grooten steen in de hand gaf. <span id="d0e1866" class="corr" title="Niet in bron">“</span>Het dorp is in rust en het is donker. Kruip nu stil in de hut van het opperhoofd en sla hem zoo hard je kunt met den steen +op zijn maag. En moge de gedachte aan het vleesch en al het goede voedsel dat ons in volgende dagen wacht je kracht geven. +Er zal een groote opschudding zijn en het dorp zal op stelten staan. Maar wees niet bang en zorg dat je niet ontdekt wordt. +En als de vrouw Ipsukuk, dat is de vrouw die haar gezicht met stroop insmeert, in je buurt komt, sla dan haar <a id="d0e1869"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1869">181</a>]</span>ook en doe dat bij allen die provisie hebben. Dan moet je zelf gaan gillen van pijn en kermend op den grond vallen ten teeken +dat ook jij door de nachtmerrie bezocht bent. En op die manier zullen wij in het bezit komen van al de provisies en van de +tabak en jij van Tukeliketa dat zoo'n lief meisje is.<span id="d0e1871" class="corr" title="Niet in bron">”</span> + +</p> +<p><span id="d0e1875" class="corr" title="Niet in bron">“</span>Toen hij vertrokken was wachtte ik geduldig in de hut en de tabak was al dicht onder mijn bereik. Plotseling klonk een gejammer +en gehuil door de lucht. Ik nam mijn flesch cognac en rende naar buiten. Er was een verbazend tumult en een vreeselijk gejammer +onder de vrouwen en de schrik was ieder om het lijf geslagen. Tummassook en de vrouw Ipsukuk rolden op den grond van pijn +en behalve die twee nog verschillende anderen waaronder Moosu. Ik duwde ieder op zij die in den weg kwam en bracht den hals +van de flesch aan de lippen van Moosu. En direkt was hij beter en staakte zijn gejammer, waarop iedereen direkt om de flesch +begon te schreeuwen. Maar ik begon eerst te onderhandelen en voor zij proefden had ik Tummassook zijn ketel en kan afhandig +gemaakt en had ik Ipsukuk beroofd van haar suiker en stroop en de <a id="d0e1878"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1878">182</a>]</span>andere lijdenden van een goed deel van hun meel. De medicijnman gluurde valsch naar het volk rond mij, hoewel hij zijn verbazing +moeilijk verbergen kon. Maar ik hield het hoofd hoog en Moosu grinnikte stiekum terwijl hij me naar onze hut volgde. + +</p> +<p>Daar zette ik mij aan het werk. In de koperen ketel van Tummassook mengde ik drie liter meel met vijf liter stroop en hierbij +voegde ik twintig liter water. Vervolgens plaatste ik de ketel bij de lamp, om het op te lossen en te laten trekken. Moosu +begon te begrijpen en zei dat mijn wijsheid alle begrip te boven ging, dat ze grooter was dan die van Salomon, die een wijs +man moest zijn geweest. De oliekan zette ik boven de lamp en aan zijn tuit bevestigde ik het kromme been. Ik zond Moosu op +zoek naar ijs, terwijl ik de loop van het geweer verbond met het been, in 't midden van den loop stapelde ik het ijs dat Moosu +gehaald had en aan 't eind van den loop plaatste ik een kleine ijzeren pot. Toen het brouwsel sterk genoeg was en dat duurde +twee volle dagen, vulde ik de oliekan ermee en stak de kaarspitten aan. Toen alles gereed was, zei ik tot Moosu: “Ga naar +het opperhoofd en zend <a id="d0e1882"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1882">183</a>]</span>hem mijne groeten en vraag hem in mijn hut met mij en de Goden den nacht te komen doorbrengen. + +</p> +<p>Het brouwsel was gezellig aan het pruttelen toen zij naar binnen kropen en ik hoopte maar steeds ijs om de loop. Uit het ondereind +druppelde langzaam de drank in de ijzeren pot. Maar ze hadden het nooit gezien en grinnikten zenuwachtig toen ik begon te +vertellen van de goede eigenschappen van den drank. Terwijl ik praatte zag ik den jaloerschen blik in de oogen van den medicijnman +en daarom zette ik hem toen ik gereed was naast Tummassook en Ipsukuk. Daarna gaf ik hun te drinken en hunne oogen schoten +vol tranen en hunne magen verwarmden, tot ze ten laatste niet meer bang waren doch gretig om meer vroegen. En toen ik ze goed +aan den gang had, wendde ik me tot de anderen. Tummassook begon op te snijden over een ijsbeer die hij eens gedood had en +in het vuur van zijn verhaal sloeg hij bijna zijn oom dood. Maar niemand lette daarop. De vrouw Ipsukuk begon te huilen om +een zoon lang geleden in het ijs verloren en de medicijnman sloeg aan het voorspellen en waarzeggen. Zoo <a id="d0e1886"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1886">184</a>]</span>ging het voort en voor den morgen lagen ze allemaal op den grond, vast in slaap met de Goden. + +</p> +<p>Het verhaal vertelt zichzelf, nietwaar? Het nieuws van den tooverdrank verspreidde zich spoedig. Het was te grootsch voor +woorden. De tong kon slechts een tiende verhalen van de mirakels die het te weeg bracht. Het stilde pijn, <span id="d0e1890" class="corr" title="Bron: verzachte">verzachtte</span> verdriet, riep oude herinneringen doode gezichten en vergeten droomen terug. Het was een vuur dat door het bloed kookte en +toch niet brandde. + +</p> +<p>Het sterkte het hart en maakten de gebruikers bovenmenschelijke wezens. Het openbaarde de toekomst en gaf visioenen. Het was +doorkneed van wijsheid en openbaarde geheimen. Er was geen eind aan alles wat het kon doen en het duurde dan ook niet lang +of iedereen smeekte er om te mogen slapen met de Goden. Zij droegen hun warmste bont aan, hunne sterkste honden, hun lekkerste +vleesch; maar ik verkocht de drank in kleine hoeveelheden, en slechts zij kregen ervan die meel, stroop en suiker brachten. +En zoo'n toevloed ervan kwam binnen dat ik Moosu order gaf een schuur <a id="d0e1895"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1895">185</a>]</span>te bouwen om alles in te bergen want er was spoedig geen plaats meer in de hut. Er gingen geen drie dagen voorbij of Tummassook +was bankroet. De medicijnman die er voor gezorgd had dat hij na den eersten nacht nooit meer dan half dronken werd, hield +me goed in de gaten en hield dit een week lang vol. Maar na tien dagen had ook de vrouw Ipsukuk haar provisie uitgeput en +ging verzwakt en wankelend naar haar hut. + +</p> +<p>Moosu echter klaagde: “O, meester,” zei hij, we zijn nu in 't bezit van stroop en meel en suiker, doch onze hut is er niet +beter op geworden, onze kleeren zijn dun en onze slaapdekens uitgerafeld. Mijn maag roept om vleesch en om thee zooals Tummassook +drinkt en ik verlang zoo naar de tabak van Neewak, den medicijnman die plannen <span id="d0e1899" class="corr" title="Bron: smeed">smeedt</span> om ons te vernietigen. Ik heb meel om ziek van te worden en suiker en stroop in overvloed maar het hart van Moosu is bedroefd +en zijn bed leeg.” + +</p> +<p>“Zwijg!” antwoordde ik, “jij bent een stommeling en een idioot. Houdt je bedaard en wacht en we krijgen alles, want als je +niet wachten kunt krijgen we weinig en <a id="d0e1904"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1904">186</a>]</span>loopt ten slotte alles mis. Jij bent een kind in de wijsheid der blanken. Houdt je mond en kijk uit en ik zal je laten zien +hoe mijn rasgenooten doen, en hoe ze zich daarmee rijk maken. Dat noemen zij “zaken doen” en wat weet jij van zaken?” + +</p> +<p>Doch den volgenden dag kwam hij buiten adem binnen: “O, meester, in de hut van den medicijnman zijn vreemde dingen gebeurd; +we zijn verloren en we hebben nog geen warme kleeren noch tabak en dat komt door uw begeerigheid naar meel en stroop. Ga zelf +kijken terwijl ik bij de kokerij blijf.” + +</p> +<p>Zoo ging ik naar de hut van Neewak, en werkelijk, hij had zelf ook een brouwerij gemaakt, mooi nagemaakt naar de mijne. En +toen hij me zag kon hij zijn vreugde moeilijk verbergen. Want hij was een slimmerd en zijn slaap met de goden in mijn hut +was niet diep geweest. + +</p> +<p>Ik was echter niet van mijn stuk gebracht, want ik wist wat ik wist en toen ik terug was in mijn hut zei ik tegen Moosu: “Gelukkig +bestaat onder dit volk het eigendomsrecht hoewel zij spaarzaam gezegend zijn met menschelijke instellingen. En door deze achting +voor persoonlijk eigendom zullen <a id="d0e1912"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1912">187</a>]</span>jij en ik dik worden en verder zullen we hun kennis laten maken met nieuwe instellingen die andere volken met groote toewijding +en lijden uitgewerkt hebben.” + +</p> +<p>Doch Moosu snapte het maar half, tot de medicijnman de hut binnenkwam met bliksemende oogen en met een dreigende stem me vroeg +met hem te onderhandelen. + +</p> +<p>“Want zie je,” riep hij, “er is geen meel en stroop meer in het heele dorp. Alles heb je met schrapende hand van mijn volk +afgetrocheld, die met de goden hebben geslapen en die nu niets meer hebben dan een zwaar hoofd en zwakke knieën en een dorst +die ze niet kunnen lesschen. Dit is niet goed en ik ben machtig onder hen; daarom is het je geraden met mij te handelen, evenals +je met hun hebt gedaan om meel en stroop. + +</p> +<p>En ik antwoordde: “Dit is goede praat en je bent een wijs man. Wij zullen zaken doen. Voor dit beetje meel en stroop krijg +ik twee pakken tabak.” + +</p> +<p>Moosu kreunde en toen de koop gesloten was en de medicijnman vertrokken, barstte hij los: + +</p> +<p>“Ziet u wel, door uw gekheid zijn we nu <a id="d0e1924"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1924">188</a>]</span>verloren! Neewak maakt uw drank nu zelf en als de tijd daar is zal hij zijn volk gelasten slechts van zijn drank te drinken. +En zoo worden wij uitgeschakeld en wordt onze drank waardeloos en blijft onze hut armoedig, het bed van Moosu koud en leeg! + + +</p> +<p>En ik antwoordde: “Bij God kerel je bent een stommeling en je vader voor jou en je kinderen na jou, tot de laatste generatie. +Jouw wijsheid is erger dan heelemaal geen en je oogen blind voor zaken doen, van welke ik sprak en van welke je niets weet. +Ga zoon van duizend idioten en drink van den drank die Neeman brouwt in zijn hut en dank de Goden dat de wijsheid van een +blanke maakt dat je op een zacht bed zult kunnen slapen. Ga! en wanneer je geproefd hebt kom dan terug, kom met den smaak +van het goed op je tong opdat ik weet wat het is. En twee dagen later zond Neewa invitaties rond om in zijn hut te komen. +Moosu ging, doch ik bleef achter, de hut vol rook van de tabak van den medicijnman; want de zaken waren slap dien avond en +niemand kwam in mijn hut behalve Angeit een jeugdig jager die vertrouwen in mij had. Later op den avond kwam Moosu terug, +<a id="d0e1928"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1928">189</a>]</span>zijn stem dik van 't grinneken en zijn oogen stralend van pleizier. “U is een groot man!” zei hij, “een groot man meester +en dank <span id="d0e1930" class="corr" title="Bron: zei">zij</span> uw grootheid zult u Moosu uw dienaar niet hard vallen, die dikwijls twijfelt en die niet begrijpen kan.” + +</p> +<p>“En waarom dat? vroeg ik. “Heb je te veel gedronken? En slapen ze vast in de hut van Neewak, de medicijnman?” + +</p> +<p>“Neen, ze zijn boos en opgeblazen en het opperhoofd Tummassook heeft Neewak bijna gekeeld en bij het gebeente van zijn voorzaten +gezworen hem niet weer aan te kijken. Want hoort! Ik ging naar de hut en het brouwsel pruttelde en borrelde en de stoom kwam +uit de tuit als de stoom van uw brouwsel en evenals bij u kwam onder uit de pijp vloeistof en werd opgevangen in een pot. +En Neewak liet ons drinken en brr, het was niet als uw drank want het beet niet op de tong noch prikkelde de oogen, want het +was water. Zoo dronken we, en we dronken te veel en toch zaten we met koude harten. En Neewak was verstomd en een donkere +wolk kwam over zijn gezicht. En hij nam Tummassook en Ipsukuk terzijde en verzocht hun te drinken, als maar te <a id="d0e1937"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1937">190</a>]</span>drinken. En zij dronken en dronken en dronken doch ze bleven stil, tot Tummassook woedend opstond en zijn bont en thee terug +eischte, die hij vooruit had betaald. En Ipsukuk verhief schril en boos haar stem en iedereen vroeg zijne goederen terug. + + +</p> +<p>“Hondsvot denk je dat ik een walvisch ben?” vroeg Tummassook, het vel voor de ingang van de hut op zij schuivend, zijn gezicht +blauw van ingehouden toorn. “Waarom heb je me als een vischblaas gevuld met water tot barstens toe, totdat ik bijna niet meer +loopen kan door het gewicht dat ik in me heb. Ik heb gedronken als nooit te voren en toch is mijn oog helder, mijne beenen +sterk, mijn hand vast.” + +</p> +<p>“De medicijnman kan ons niet met de Goden laten slapen” klaagde het volk dat op dit oogenblik onze hut binnen kwam, “slechts +in uw hut kan dat gebeuren.” + +</p> +<p>Ik <span id="d0e1945" class="corr" title="Bron: lachtte">lachte</span> in mijn <span id="d0e1948" class="corr" title="Bron: vuist je">vuistje</span> op dit bericht en deelde drank uit en maakte mijne gasten vroolijk. Want in het meel dat ik Neewak verhandeld had, mengde +ik een goede dosis soda, die ik van de vrouw Ipsukuk gekregen had. Hoe kon dan ook zijn brouwsel verhitten. <a id="d0e1951"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1951">191</a>]</span>terwijl de soda de drank verzachte? Of hoe kon zijn drank wijndrank zijn als het niet kon gisten? + +</p> +<p>Hierna werden we overladen met allerlei provisie. We hadden een ontelbare hoeveelheid vellen, al de thee van het opperhoofd +en een geweldige hoeveelheid vleesch. Eens op een dag verhaalde Moosu ten mijnen behoeve de geschiedenis van Josef in Egypte, +maar dat bracht mij op een idée en spoedig was de halve bevolking druk aan 't werk om vleeschkisten voor me te maken. En van +al hun jachtbuit kreeg ik het leeuwenaandeel en dat pakte ik in. Maar Moosu zat ook niet stil. Hij maakte een spel kaarten +uit boombast en leerde Neewak pandoeren. Ook den vader van Tukelikete wijdde hij in. En op een goeden dag trouwde hij haar +en den volgenden dag trok hij in de hut van den medicijnman, de mooiste hut van het dorp. De val van Neewak was volkomen, +want hij verloor alles wat hij bezat, zijne trommels van walrusvel, zijne toovermiddelen, alles. En op het laatst werd hij +houthakker en waterdrager voor <span id="d0e1955" class="corr" title="Bron: Moozu">Moosu</span>. + +</p> +<p>En <span id="d0e1960" class="corr" title="Bron: Moozu">Moosu</span> maakte zich zelf tot medicijnman en hoogepriester en uit zijn “Heilige <a id="d0e1963"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1963">192</a>]</span>Schrift” schiep hij nieuwe Goden en liet hij voor dezen nieuwe altaren bouwen. + +</p> +<p>Ik vond het uitstekend want het leek mij goed dat kerk en staat hand in hand gingen, en ik had zekere plannen betreffende +den staat. Alles ging zooals ik had gedacht. Het goede humeur en lachende gezichten waren uit het dorp verdwenen. + +</p> +<p>De menschen werden ontevreden en lui. Den ganschen dag en nacht werd er gevochten en gekibbeld. De kaarten van Moosu werden +nagemaakt en de jagers begonnen onder elkaar te kaarten. + +</p> +<p>Tummassook ranselde zijn vrouw af en op zijn beurt deed zijn zwager het hem en maakte het opperhoofd voor zijn volk tot schande. +Natuurlijk kwam er door al de uitspattingen niets van den jacht en er ontstond hongersnood. De nachten waren lang en donker +en zonder vleesch konden ze geen drank koopen, en daarom begonnen de menschen over hun opperhoofd te mopperen. Hierom was +het mij te doen geweest en toen ze hongerig genoeg waren, riep ik het volk bijeen, hield een lange rede, poseerde als weldoener +en gaf de uitgehongerden te eten. + +</p> +<p>Moosu hield ook een toespraak en door <a id="d0e1973"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1973">193</a>]</span>het verstrekken van voedsel werd ik tot opperhoofd uitgeroepen. Moosu die het hoofd van de kerk was doopte mij met vischtraan +en daarna schonk ik drank uit en er werd gefeest tot laat in den nacht. + +</p> +<p>“Zoo zie je, dat ik op een troon heb gezeten, den purperen mantel heb gedragen en geregeerd heb over een volk. En nog zou +ik koning zijn, als de tabak niet was op geraakt en als Moosu een grooter domoor en een minder groote schavuit was geweest. +Want hij had een oogje op Esanetuk, de oudste dochter van Tummassook, en ik weigerde mijn toestemming. + +</p> +<p>“O, broeder,” zei hij, “je sprak over een plan om nieuwe instellingen in te voeren onder het volk en ik heb geluisterd en +ben wijzer geworden door uwe woorden. Gij regeert bij de gratie Gods en bij de gratie Gods zal ik trouwen.” + +</p> +<p>Het viel me op dat hij me met “broeder” aansprak en dat maakte me boos en daarom bleef ik op mijn stuk staan. Maar hij beriep +zich op het volk, hield drie dagen achtereen godsdienstoefeningen waarbij de geheele bevolking tegenwoordig was en daarna, +na een dialoog met God, voerde hij polygamie <a id="d0e1981"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1981">194</a>]</span>in bij enkel besluit. Maar hij was een slimmerd want hij regelde het aantal vrouwen, die iemand bezitten mocht, naar den rijkdom, +aangezien hij boven alle anderen gezegend was met goederen. Ik kon niet anders dan hem bewonderen hoewel het duidelijk was +dat zijn macht hem het hoofd op hol had gebracht en hij was dan ook niet tevreden voor alle macht en alle rijkdom in zijn +handen waren. + +</p> +<p>Hij zwelde op van trotsch, vergat dat ik hem in zijn positie had gebracht en maakte toebereidselen om mij van mijn troon te +stooten. Nu trok ik, door mijn drankverkoop een goed inkomen in vleesch en andere provisie, waarin ik hem niet meer liet deelen. +Maar hij wist raad en kwam op zekeren dag aan met een belasting op het bezit en op alles waarvan hij maar ooit in zijn leven +had gehoord. Ook dit <span id="d0e1985" class="corr" title="Bron: dulde">duldde</span> ik zonder tegenspreken, maar toen hij een inkomstenbelasting wilde gaan invoeren protesteerde ik omdat ik wel begreep wat +zijn bedoeling was. Daarop riep hij het volk bijeen om te beslissen, en deze uit afgunst op mijn groot inkomen en zelf reeds +zoo zwaar belast gaven hem gelijk. +<a id="d0e1988"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1988">195</a>]</span></p> +<p>“Waarom zouden wij betalen en gij niet?” riepen zij. Spreekt niet de stem van God door Moosu, de opperpriester? Ik moest toegeven +maar tegelijkertijd verhoogde ik de prijs van den drank en daarop verhoogde hij de inkomstenbelasting. + +</p> +<p>Van dit oogenblik af was het openlijk tot oorlog gekomen. Ik stookte<span id="d0e1993" class="corr" title="Bron: ."></span> Neewak en Tummassook op, hun wijzende op hunne traditioneele rechten, doch Moosu won hun aan zijn zijde door het priesterschap +af te kondigen waarbij hij aan de twee hooge ambten gaf. Alles ging voor hem gemakkelijk en daar schuilde mijn fout, ik had +opperpriester moeten worden en hem opperhoofd laten worden; doch ik zag liet te laat in en in den twist tusschen geestelijke +en wereldrijke macht moest ik het onderspit delven. Er brak twist en tweedracht uit doch deze was spoedig beslecht, het volk +herinnerde zich dat Moosu mij op den troon had gezet en het was hun duidelijk dat de oorsprong van mijn macht lag niet bij +mij, doch bij Moosu. Slechts enkelen bleven mij trouw, van welke Angeit de voornaamste was; terwijl Moozu de grootste aanhang +had en bovendien praatjes rond strooide dat ik van plan was hem <a id="d0e1995"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1995">196</a>]</span>zijn macht te ontnemen en met niet echte Goden een nieuwe godsdienst wilde stichten. En hierin was de slimme schavuit me voor, +want het was werkelijk mijne bedoeling mijn wereldlijke macht eraan te geven en geest tegen geest de zaak te doen uitmaken. +Daarom maakte hij het volk bang met de boosaardigheid van mijne goden, waarvan de God Biz-e-Nass de voornaamste was en sloeg +me mijn heele plan uit de handen. + +</p> +<p>Nu gebeurde het dat ik me aangetrokken gevoelde tot Klutktu, de jongste dochter van Tummassook en ik was haar ook niet geheel +onverschillig. Daarom begon ik te onderhandelen doch het gewezen opperhoofd weigerde botweg, nadat ik de koopsom betaald had +en vertelde me dat hij haar hield voor Moosu. Dit was te bar en ik had het plan naar zijn hut te gaan en hem af te ranselen +toen ik me herinnerde dat mijn tabak haast op was en daarom nam ik de zaak lachend op. Den volgenden dag hield Moosu een rede +en vertelde het mirakel van het brood en de visch, doch ik begreep dat zijn geheele toespraak sloeg op het vleesch dat in +mijne kisten gepakt was. Ook het volk begreep zijn bedoeling en daar hij hun niet beval op jacht <a id="d0e1999"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1999">197</a>]</span>te gaan, bleven de meesten thuis en slechts een paar cariboes en ander wild werden binnen gebracht. + +</p> +<p>Maar ik had ook een plan, daar ik bemerkte dat niet alleen de tabak doch ook het meel en de stroop bijna op waren. Bovendien +rekende ik het tot mijn plicht om de wijsheid van het blanke ras te toonen en Moosu een gevoelige les te geven, die opgeblazen +was van de macht die ik hem gegeven had. Dien nacht ging ik naar de vleeschkisten en werkte hard en het viel den volgenden +dag op dat de honden van het dorp erg lui en slaperig waren. Niemand koesterde argwaan en zoo werkte ik elken nacht, de honden +werden vetter en vetter en het volk steeds magerder. Zij begonnen te mopperen en vroegen de vervulling van hetgeen Moosu voorspeld +had, maar Moosu suste hun en wachtte tot hun honger nog grooter zou zijn, daar hij geen flauw vermoeden had van de kool die +ik bezig was hem te stoven. + +</p> +<p>Toen alles op was zond ik Angeit en mijn andere getrouwen, die ik in 't geheim steeds te eten had gegeven rond om een vergadering +bijeen te roepen. Het volk kwam voor mijn hut, waarachter de hoog opgestapelde kisten <a id="d0e2005"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2005">198</a>]</span>vleesch zichtbaar waren. Moosu kwam ook en nam plaats tegenover mij, begrijpende dat ik iets wilde uithalen doch vast besloten +mij te overwinnen. Doch ik stond op en begroette hem ten aanschouwen van het geheele volk. + +</p> +<p>“O, Moosu, gij, die door God gezegend zijt,” begon ik, “zult wel verwonderd zijn dat ik het volk hier te zamen heb geroepen +en zonder twijfel zult gij scherpe woorden van mij verwachten. Maar dat zal niet zoo zijn. Er is gezegd dat zij welke de Goden +vernietigen willen eerst gek gemaakt worden. En ik ben gek gemaakt. Ik heb u trachten te weerstaan, geschimpt op uwe macht +en allerlei slechtheden begaan. Doch van nacht had ik een visioen en ik heb ingezien hoe slecht en verkeerd ik deed. En gij +stondt daar als een schitterende ster en in mijn hart erkende ik uw grootheid. Ik zag alles duidelijk. Ik wist dat wanneer +<span id="d0e2009" class="corr" title="Bron: hij">gij</span> sprak, God toeluisterde. En ik besefte dat welke goede daden ik ook verricht heb, ik deze verrichtte bij de gratie van God +en de gratie van Moosu. + +</p> +<p>“Ja, kinderen,” riep ik, mij tot het volk wendend, “wat ik goed gedaan heb, dat deed ik op raad van Moosu. Als ik naar hem +<a id="d0e2014"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2014">199</a>]</span>luisterde ging alles voorspoedig, wanneer ik mijne ooren sloot en mijn eigen zin deed ging alles verkeerd. Hij was het die +me den raad gaf vleesch op te slaan en, in tijden van honger, de hongerigen voedde. Bij de gratie van hem werd ik tot opperhoofd +uitverkoren. En wat deed ik als opperhoofd? Laat ik het u vertellen. Ik deed niets. De macht had me in de war gebracht, en +ik vond mezelf grooter dan Moosu en daar heb ik nu berouw van. Mijn regeeren was verkeerd en de Goden zijn boos. Gij allen +vergaat van de honger, de moeders hebben geen melk, en de kleine kinderen jammeren den geheelen nacht. En ik, die me tegen +Moosu heb gekeerd, weet niet hoe aan voedsel te komen.” + +</p> +<p>Het volk knikte en lachte en stak hunne hoofden bij elkaar en ik begreep dat ze fluisterden over het verhaal van het brood +en de visch. Daarom ging ik vlug voort: “Ik zag mijn onwijsheid in en de wijsheid van Moosu. Ik zag mijn onbekwaamheid en +de bekwaamheid van Moosu. En daarom beken ik, nu ik niet meer gek ben, dat ik geheel verkeerd gehandeld heb. Ik sloeg ongerechte +blikken op <span id="d0e2018" class="corr" title="Bron: Xluktu">Kluktu</span> en zij was bestemd voor Moosu. <a id="d0e2021"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2021">200</a>]</span>En is ze niet van mij, daar ik toch Tummassook de koopsom betaalde? Maar ik ben haar onwaardig en zij zal gaan van de hut +van haar vader naar de hut van Moosu. Kan de maan schijnen in het schijnsel van de zon? Doch Tummassook kan zijne goederen +behouden en zij zal een gift zijn aan Moosu, die door de Goden als haar Heer bestemd is. + +</p> +<p>En omdat ik mijn rijkdom verkeerd heb gebruikt, en als <span id="d0e2025" class="corr" title="Bron: boettedoening">boetedoening</span> geef ik de oliekan aan Moosu en ook de koperen ketel en de geweerloop. Dan kan ik geen bezittingen meer naar me toehalen +en als ge behoefte hebt aan drank zal hij het je geven en je niet bestelen. Want hij is een groot man en God spreekt door +zijn mond. Mijn hart is week en ik heb mijn berouw erkend. Ik, die een ezel ben en de zoon van ezels; ik, die de slaaf ben +van de slechte God Biz-e-Nass; ik, die uwe hongerige leege magen zie en niet weet hoe ze te vullen, waarom zal ik uw opperhoofd +zijn en me boven u verheffen en regeeren tot uwe vernietiging? Waarom zou ik dat doen? Maar Moosu, die opperpriester is en +die wijzer is dan wie ook, is zoo geschapen dat hij met zachte rechtvaardige hand kan regeeren. En omdat de <a id="d0e2028"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2028">201</a>]</span>dingen gebeurd zijn als ik heb gezegd, doe ik afstand van den troon ten behoeve van Moosu die alleen weet hoe u te voeden +terwijl er geen vleesch is in het land. + +</p> +<p>Hierop was er een uitbundig handgeklap en het volk riep: “Kloshe, kloshe!” dat goed beteekent. Ik had de verbazing gezien +in de oogen van Moosu, want hij begreep er niets van en vreesde de wijsheid van den blanke. + +</p> +<p>Ik had al zijne wenschen voorkomen en zelfs meer, en terwijl ik daar stond, me zelf ontdaan van alle macht, begreep hij dat +hij het volk niet tegen me op moest hitsen. + +</p> +<p>Voor zij uit elkaar gingen zei ik dat, terwijl het brouwtoestel voor Moosu was, alle beschikbare drank door mij aan het volk +werd gegeven. Moosu trachtte dit te voorkomen want nooit hadden wij toegestaan dat er meer dan een handje vol tegelijk dronken +waren, doch zij riepen: “Kloshe, kloshe!” en begonnen feest te vieren voor mijn deur. En terwijl ze buiten luidruchtig werden +van den drank die naar hun hoofd steeg, hield ik binnen krijgsraad met Angeit en de andere getrouwen. Ik zei hun wat ze te +doen hadden en zegde hun voor wat ze moesten vertellen. Daarna pakte ik ongemerkt <a id="d0e2036"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2036">202</a>]</span>mijne biezen en bleef op een afgesproken plaats in het bosch wachten waar reeds twee goed beladen sleden, met de beste honden +bespannen, gereed stonden. + +</p> +<p>De lente was op komst en dus was het de beste tijd om naar het zuiden te trekken. Bovendien was de tabak op. Daar wachtte +ik, want ik had niets te vreezen. Mochten ze me vervolgen, dan waren toch hunne honden te vet om me in te halen en zij zelf +te zwak. Dronken als ze waren, konden ze ook niet hard vooruit komen. Eerst kwam een boodschapper vertellen dat er eene groote +opschudding in het dorp was en dat niemand wist wat hij deed. Allen waren dronken en er was aan vechten geen gebrek. De tweede +berichtte dat hij, zooals ik bevolen had, de menschen herinnerd had aan de goede tijd van vroeger. Vrouw Ipsukuk <span id="d0e2040" class="corr" title="Bron: beweendt">beweent</span> haar verloren rijkdom en Tummassook verbeeldt zich weer opperhoofd te zijn en het volk is hongerig en trekt woedend rond. + + +</p> +<p>De derde vertelde dat Neewak het altaar van Moosu tegen den grond had gegooid en een godsdienstoefening ging houden voor de +vroeger geëerde goden. En het heele volk herinnert zich de overvloed van vroeger. <a id="d0e2045"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2045">203</a>]</span>Eerst vocht Esauetuk met Kluktu en daarna beide tegen Tukeliketa, en toen vielen de drie vrouwen samen Moosu aan en gooiden +hem uit zijn eigen hut waarop hij door het volk bespot werd omdat hij zijne vrouwen niet baas kon. + +</p> +<p>Tenlaatste kwam Angeit vertellen dat Moosu in het nauw zat. Ze begonnen met om eten te roepen en vroegen de vervulling van +zijn voorspelling hun vleesch te geven. Daarom verzocht hij stilte en bracht de hongerigen bij uwe vleeschkisten. En hij verzocht +te kisten te openen en het vleesch rond te deelen. Maar och, alle kisten waren leeg. Er was geen vleesch. Zij stonden sprakeloos +daar het volk bang was en in de stilte sprak ik “Moosu waar is het vleesch? We weten dat er vleesch was. Hebben wij het wild +niet zelf geschoten en het vleesch hier naar toe gesleept. En niemand heeft er van gegeten. Waar is het vleesch, Moosu? Gij +hebt het gehoor van God. Waar is het vleesch?<span id="d0e2049" class="corr" title="Niet in bron">”</span> + +</p> +<p>Het volk schreeuwde en brulde om het vleesch. En zij staken de hoofden bijeen en waren bang. Daarom begaf ik me tusschen hen +net zoo lang angstig sprekend over de <a id="d0e2054"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2054">204</a>]</span>geheimzinnige verdwijning van het vleesch, over de dooden die verrezen en kwaad deden tot alle het uitgilden van vrees en +als bange kinderen zich tegen elkaar aandrongen. + +</p> +<p>Neewak hield een toespraak waarin hij alle schuld gaf aan Moosu. Toen hij geeindigd was ontstond er een groot tumult en ieder +haalde zijne wapens voor den dag. Maar Moosu rende naar zijn hut en daar hij niet dronken was zooals de anderen, konden ze +hem niet inhalen en toen ik weg ging werd hij in zijn hut belegerd.” + +</p> +<p>Ik beval Angeit terug te gaan met een leege slede en de honden en zei hem onverwacht voor het volk het in de gaten had Moosu +uit zijn hut te halen, op de slee te gooien en hem bij me te brengen. + +</p> +<p>Ik wachtte tot Angeit terug kwam met Moosu op de slee en ik zag aan de krabbels welke hij op zijn gezicht had dat zijne vrouwen +hem geducht te pakken hadden gehad. Zoo gauw hij me zag viel hij voor me op de knieen, terwijl hij om vergiffenis smeekte. +Ik pakte hem beet, gooide hem voorover op de slee en nam de hondenzweep in mijn hand. Toen kreeg hij een pak slaag en bij +elken slag vertelde ik hem waarvoor <a id="d0e2062"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2062">205</a>]</span>hij dien kreeg. Deze voor je algeheele ongehoorzaamheid! En deze voor al je ongehoorzaamheden! En deze voor Esauetuk en deze +voor het heil van je ziel. Ik sloeg net zoo lang tot ik er moe van was en schopte hem toen van de slee af en beval hem vooruit +te gaan om de sneeuw plat te trappen. + +</p> +<p>Thomas Stevens glimlachte rustig terwijl hij zijn vijfde sigaar aanstak en kringetjes naar de zoldering blies. + +</p> +<p>“Maar hoe is het afgeloopen met het volk van Tattarat?” vroeg ik. “Een beetje onmenschelijk, niet? om hen in hongersnood achter +te laten?” + +</p> +<p>Doch hij antwoordde lachend tusschen twee <span id="d0e2070" class="corr" title="Bron: kringentjes">kringetjes</span> door “waren er dan niet de vette honden?” + + +</p> +</div> +</div> +<div class="back"> +<div class="transcribernote"> +<h2>Colofon</h2> +<h3>Beschikbaarheid</h3> +<p>Dit eBoek is voor kosteloos gebruik door iedereen overal, met vrijwel geen beperkingen van welke soort dan ook. U mag het +kopiëren, weggeven of hergebruiken onder de voorwaarden van de Project Gutenberg Licentie bij dit eBoek of on-line op <a href="http://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>. + +</p> +<p>Dit eBoek is geproduceerd door Jeroen Hellingman en het on-line gedistribueerd correctie team op <a href="http://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>. + +</p> +<p lang="en">This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give +it away or re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included with this eBook or online at <a href="http://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>. + +</p> +<p lang="en">This eBook is produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed Proofreading Team at <a href="http://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>. + +</p> +<h3>Codering</h3> +<p>Dit bestand is in een verouderde spelling. Er is geen poging gedaan de tekst te moderniseren. Afgebroken woorden aan het einde +van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel zijn gecorrigeerd. Dergelijke correcties zijn +gemarkeerd met het corr-element. + +</p> +<p>Hoewel in het origineel laag liggende aanhalingstekens openen gebruikt, zijn deze in dit bestand gecodeerd met “. Geneste +dubbele aanhalingstekens zijn stilzwijgend veranderd in enkele aanhalingstekens. + +</p> +<p>De titel op de omslag is <i>Een Ongelikte Beer</i>. Naast het titelverhaal bevat dit boekje de korte verhalen <i><a href="#d0e1640">Jacht op een Mammouth</a></i> en <i><a href="#d0e1793">Een drank uit de Poolstreken</a></i>. Oorspronkelijk verschenen bij Bruna in 1918. + +</p> +<p>Dit boek is een vertaling van <i lang="en">The Abysmal Brute</i>, voor het eerst verschenen als boek bij <span lang="en">The Century Company</span> (Mei 1913), en als +feuilleton in <i lang="en">Popular Magazine</i> in 1911. + +</p> +<h3>Documentgeschiedenis</h3> +<ol class="lsoff"> +<li>2008-04-22 Begonnen. + +</li> +</ol> +<h3>Verbeteringen</h3> +<p>De volgende verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p> +<table width="75%"> +<tr> +<th>Plaats</th> +<th>Bron</th> +<th>Verbetering</th> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e190">Bladzijde 12</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e241">Bladzijde 18</a></td> +<td width="40%">Samsons'</td> +<td width="40%">Samson's</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e246">Bladzijde 19</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">,</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e257">Bladzijde 20</a></td> +<td width="40%">steilen</td> +<td width="40%">stijlen</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e348">Bladzijde 28</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">“</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e418">Bladzijde 36</a></td> +<td width="40%">En</td> +<td width="40%">en</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e517">Bladzijde 45</a></td> +<td width="40%">Sossos'</td> +<td width="40%">Sosso's</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e538">Bladzijde 47</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e648">Bladzijde 58</a></td> +<td width="40%">Stubbeners</td> +<td width="40%">Stubeners</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e673">Bladzijde 61</a></td> +<td width="40%">,</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e697">Bladzijde 65</a></td> +<td width="40%">tennis kampioenschap</td> +<td width="40%">tenniskampioenschap</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e716">Bladzijde 68</a></td> +<td width="40%">apartementen</td> +<td width="40%">appartementen</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e723">Bladzijde 69</a></td> +<td width="40%">trainig apartementen</td> +<td width="40%">training-appartementen</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e732">Bladzijde 69</a></td> +<td width="40%">te</td> +<td width="40%">de</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e885">Bladzijde 82</a></td> +<td width="40%">“</td> +<td width="40%"> +[<i>Verwijderd</i>] + +</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e944">Bladzijde 85</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">“</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e952">Bladzijde 86</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">“</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e962">Bladzijde 86</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">“</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e992">Bladzijde 89</a></td> +<td width="40%">Towers</td> +<td width="40%">Powers</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1085">Bladzijde 95</a></td> +<td width="40%">te</td> +<td width="40%">de</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1096">Bladzijde 96</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">“</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1181">Bladzijde 105</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1186">Bladzijde 105</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1201">Bladzijde 106</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">“</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1262">Bladzijde 110</a></td> +<td width="40%">beteekend</td> +<td width="40%">beteekent</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1468">Bladzijde 127</a></td> +<td width="40%">overwinnar</td> +<td width="40%">overwinnaar</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1493">Bladzijde 130</a></td> +<td width="40%">promoter</td> +<td width="40%">promotor</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1550">Bladzijde 135</a></td> +<td width="40%">schreewend</td> +<td width="40%">schreeuwend</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1690">Bladzijde 157</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1715">Bladzijde 160</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1722">Bladzijde 160</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1740">Bladzijde 163</a></td> +<td width="40%">“</td> +<td width="40%"> +[<i>Verwijderd</i>] + +</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1744">Bladzijde 164</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1758">Bladzijde 164</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">“</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1787">Bladzijde 170</a></td> +<td width="40%">Smith Sonian</td> +<td width="40%">Smithsonian</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1808">Bladzijde 175</a></td> +<td width="40%">tabakzak</td> +<td width="40%">tabakszak</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1821">Bladzijde 176</a></td> +<td width="40%">volgestam</td> +<td width="40%">volgestampt</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1824">Bladzijde 176</a></td> +<td width="40%"> n</td> +<td width="40%">van</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1833">Bladzijde 177</a></td> +<td width="40%">”</td> +<td width="40%"> +[<i>Verwijderd</i>] + +</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1839">Bladzijde 178</a></td> +<td width="40%">”</td> +<td width="40%"> +[<i>Verwijderd</i>] + +</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1841">Bladzijde 178</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">“</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1846">Bladzijde 179</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1855">Bladzijde 179</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">,</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1858">Bladzijde 179</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1866">Bladzijde 180</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">“</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1871">Bladzijde 181</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1875">Bladzijde 181</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">“</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1890">Bladzijde 184</a></td> +<td width="40%">verzachte</td> +<td width="40%">verzachtte</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1899">Bladzijde 185</a></td> +<td width="40%">smeed</td> +<td width="40%">smeedt</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1930">Bladzijde 189</a></td> +<td width="40%">zei</td> +<td width="40%">zij</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1945">Bladzijde 190</a></td> +<td width="40%">lachtte</td> +<td width="40%">lachte</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1948">Bladzijde 190</a></td> +<td width="40%">vuist je</td> +<td width="40%">vuistje</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1955">Bladzijde 191</a></td> +<td width="40%">Moozu</td> +<td width="40%">Moosu</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1960">Bladzijde 191</a></td> +<td width="40%">Moozu</td> +<td width="40%">Moosu</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1985">Bladzijde 194</a></td> +<td width="40%">dulde</td> +<td width="40%">duldde</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1993">Bladzijde 195</a></td> +<td width="40%">.</td> +<td width="40%"> +[<i>Verwijderd</i>] + +</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e2009">Bladzijde 198</a></td> +<td width="40%">hij</td> +<td width="40%">gij</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e2018">Bladzijde 199</a></td> +<td width="40%">Xluktu</td> +<td width="40%">Kluktu</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e2025">Bladzijde 200</a></td> +<td width="40%">boettedoening</td> +<td width="40%">boetedoening</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e2040">Bladzijde 202</a></td> +<td width="40%">beweendt</td> +<td width="40%">beweent</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e2049">Bladzijde 203</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e2070">Bladzijde 205</a></td> +<td width="40%">kringentjes</td> +<td width="40%">kringetjes</td> +</tr> +</table> +</div> +</div> + + + + + + + +<pre> + + + + + +End of the Project Gutenberg EBook of De Ongelikte Beer, by Jack London + +*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK DE ONGELIKTE BEER *** + +***** This file should be named 25319-h.htm or 25319-h.zip ***** +This and all associated files of various formats will be found in: + http://www.gutenberg.org/2/5/3/1/25319/ + +Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed +Proofreading Team at http://www.pgdp.net/ + + +Updated editions will replace the previous one--the old editions +will be renamed. + +Creating the works from public domain print editions means that no +one owns a United States copyright in these works, so the Foundation +(and you!) can copy and distribute it in the United States without +permission and without paying copyright royalties. Special rules, +set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to +copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to +protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark. Project +Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you +charge for the eBooks, unless you receive specific permission. If you +do not charge anything for copies of this eBook, complying with the +rules is very easy. You may use this eBook for nearly any purpose +such as creation of derivative works, reports, performances and +research. They may be modified and printed and given away--you may do +practically ANYTHING with public domain eBooks. Redistribution is +subject to the trademark license, especially commercial +redistribution. + + + +*** START: FULL LICENSE *** + +THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE +PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK + +To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free +distribution of electronic works, by using or distributing this work +(or any other work associated in any way with the phrase "Project +Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project +Gutenberg-tm License (available with this file or online at +http://gutenberg.org/license). + + +Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm +electronic works + +1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm +electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to +and accept all the terms of this license and intellectual property +(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all +the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy +all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession. +If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project +Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the +terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or +entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8. + +1.B. "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be +used on or associated in any way with an electronic work by people who +agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few +things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works +even without complying with the full terms of this agreement. See +paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project +Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement +and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic +works. See paragraph 1.E below. + +1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation" +or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project +Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual works in the +collection are in the public domain in the United States. If an +individual work is in the public domain in the United States and you are +located in the United States, we do not claim a right to prevent you from +copying, distributing, performing, displaying or creating derivative +works based on the work as long as all references to Project Gutenberg +are removed. Of course, we hope that you will support the Project +Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by +freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of +this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with +the work. You can easily comply with the terms of this agreement by +keeping this work in the same format with its attached full Project +Gutenberg-tm License when you share it without charge with others. + +1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern +what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in +a constant state of change. If you are outside the United States, check +the laws of your country in addition to the terms of this agreement +before downloading, copying, displaying, performing, distributing or +creating derivative works based on this work or any other Project +Gutenberg-tm work. The Foundation makes no representations concerning +the copyright status of any work in any country outside the United +States. + +1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg: + +1.E.1. The following sentence, with active links to, or other immediate +access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently +whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the +phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project +Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed, +copied or distributed: + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + +1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived +from the public domain (does not contain a notice indicating that it is +posted with permission of the copyright holder), the work can be copied +and distributed to anyone in the United States without paying any fees +or charges. If you are redistributing or providing access to a work +with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the +work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1 +through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the +Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or +1.E.9. + +1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted +with the permission of the copyright holder, your use and distribution +must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional +terms imposed by the copyright holder. Additional terms will be linked +to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the +permission of the copyright holder found at the beginning of this work. + +1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm +License terms from this work, or any files containing a part of this +work or any other work associated with Project Gutenberg-tm. + +1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this +electronic work, or any part of this electronic work, without +prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with +active links or immediate access to the full terms of the Project +Gutenberg-tm License. + +1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary, +compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any +word processing or hypertext form. However, if you provide access to or +distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than +"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version +posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org), +you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a +copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon +request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other +form. Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm +License as specified in paragraph 1.E.1. + +1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying, +performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works +unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9. + +1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing +access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided +that + +- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from + the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method + you already use to calculate your applicable taxes. The fee is + owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he + has agreed to donate royalties under this paragraph to the + Project Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments + must be paid within 60 days following each date on which you + prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax + returns. Royalty payments should be clearly marked as such and + sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the + address specified in Section 4, "Information about donations to + the Project Gutenberg Literary Archive Foundation." + +- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies + you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he + does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm + License. You must require such a user to return or + destroy all copies of the works possessed in a physical medium + and discontinue all use of and all access to other copies of + Project Gutenberg-tm works. + +- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any + money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the + electronic work is discovered and reported to you within 90 days + of receipt of the work. + +- You comply with all other terms of this agreement for free + distribution of Project Gutenberg-tm works. + +1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm +electronic work or group of works on different terms than are set +forth in this agreement, you must obtain permission in writing from +both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael +Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the +Foundation as set forth in Section 3 below. + +1.F. + +1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable +effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread +public domain works in creating the Project Gutenberg-tm +collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic +works, and the medium on which they may be stored, may contain +"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or +corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual +property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a +computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by +your equipment. + +1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right +of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project +Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project +Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all +liability to you for damages, costs and expenses, including legal +fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT +LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE +PROVIDED IN PARAGRAPH F3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE +TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE +LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR +INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH +DAMAGE. + +1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a +defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can +receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a +written explanation to the person you received the work from. If you +received the work on a physical medium, you must return the medium with +your written explanation. The person or entity that provided you with +the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a +refund. If you received the work electronically, the person or entity +providing it to you may choose to give you a second opportunity to +receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy +is also defective, you may demand a refund in writing without further +opportunities to fix the problem. + +1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth +in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER +WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO +WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE. + +1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied +warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages. +If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the +law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be +interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by +the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any +provision of this agreement shall not void the remaining provisions. + +1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the +trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone +providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance +with this agreement, and any volunteers associated with the production, +promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works, +harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees, +that arise directly or indirectly from any of the following which you do +or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm +work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any +Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause. + + +Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm + +Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of +electronic works in formats readable by the widest variety of computers +including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists +because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from +people in all walks of life. + +Volunteers and financial support to provide volunteers with the +assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's +goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will +remain freely available for generations to come. In 2001, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure +and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations. +To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation +and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4 +and the Foundation web page at http://www.pglaf.org. + + +Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive +Foundation + +The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit +501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the +state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal +Revenue Service. The Foundation's EIN or federal tax identification +number is 64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at +http://pglaf.org/fundraising. Contributions to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent +permitted by U.S. federal laws and your state's laws. + +The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S. +Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered +throughout numerous locations. Its business office is located at +809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email +business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact +information can be found at the Foundation's web site and official +page at http://pglaf.org + +For additional contact information: + Dr. Gregory B. Newby + Chief Executive and Director + gbnewby@pglaf.org + + +Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation + +Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide +spread public support and donations to carry out its mission of +increasing the number of public domain and licensed works that can be +freely distributed in machine readable form accessible by the widest +array of equipment including outdated equipment. Many small donations +($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt +status with the IRS. + +The Foundation is committed to complying with the laws regulating +charities and charitable donations in all 50 states of the United +States. Compliance requirements are not uniform and it takes a +considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up +with these requirements. We do not solicit donations in locations +where we have not received written confirmation of compliance. To +SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any +particular state visit http://pglaf.org + +While we cannot and do not solicit contributions from states where we +have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition +against accepting unsolicited donations from donors in such states who +approach us with offers to donate. + +International donations are gratefully accepted, but we cannot make +any statements concerning tax treatment of donations received from +outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff. + +Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation +methods and addresses. Donations are accepted in a number of other +ways including checks, online payments and credit card donations. +To donate, please visit: http://pglaf.org/donate + + +Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic +works. + +Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm +concept of a library of electronic works that could be freely shared +with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project +Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support. + + +Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed +editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S. +unless a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily +keep eBooks in compliance with any particular paper edition. + + +Most people start at our Web site which has the main PG search facility: + + http://www.gutenberg.org + +This Web site includes information about Project Gutenberg-tm, +including how to make donations to the Project Gutenberg Literary +Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to +subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks. + + +</pre> + +</body> +</html> |