initial commit of ebook 23093HEADmain

1 files changed, 2724 insertions, 0 deletions

diff --git a/23093-0.txt b/23093-0.txt
new file mode 100644
index 0000000..013b645
--- /dev/null
+++ b/23093-0.txt
@@ -0,0 +1,2724 @@
+The Project Gutenberg EBook of Princo Vanc', by Eleanor Putnam and Arlo Bates
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+
+Title: Princo Vanc'
+
+Author: Eleanor Putnam
+        Arlo Bates
+
+Illustrator: Frank Myrick
+
+Translator: Herbert Harris
+
+Release Date: October 20, 2007 [EBook #23093]
+
+Language: Esperanto
+
+Character set encoding: UTF-8
+
+*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK PRINCO VANC' ***
+
+
+
+
+Produced by Louise Hope, David Starner, Dave Morgan, Team
+Esperanto and the Online Distributed Proofreading Team at
+http://www.pgdp.net (This book was produced from scanned
+images of public domain material from the Google Print
+project.)
+
+
+
+
+
+  [Tipografiaj eraroj estas listigata poste de la teksto.]
+
+
+
+
+PRINCO VANC’
+
+
+
+
+    [Ilustraĵo]
+
+
+  PRINCO VANC’
+
+  de
+  ELEANOR PUTNAM kaj ARLO BATES, Litt. D.
+
+  Ilustrita de
+  FRANK MYRICK
+
+  el la angla lingvo, laŭ permeso,
+  esperantigis
+  HERBERT HARRIS
+
+  Rekomendita de la
+  ESPERANTISTA LITERATURA ASOCIO
+
+  THE AMERICAN ESPERANTIST CO., INC.
+  West Newton, Mass., U.S.A.
+  1914
+
+
+
+
+  Copyright, 1914
+  by
+  HERBERT HARRIS
+
+  THE AMERICAN ESPERANTIST CO., INC.
+
+  Presejo de
+  ERNEST FAIRMAN DOW
+  West Newton, Mass., Usono
+
+
+
+
+ANTAŬPAROLO
+
+
+Tre korajn dankojn mi ŝuldas al Sinjorinoj Hankel, Bastoul kaj
+Scheerpeltz, kaj al aliaj kompetentuloj, kiuj afable tralegis la
+manuskripton de ĉi tiu traduko, kaj pri ĝi donis bonan konsilon.
+
+Profesoro Arlo Bates estas ĉefprofesoro de la angla literaturo ĉe
+Massachusetts Institute of Technology, en Boston, Massachusetts, Usono,
+konata aŭtoro de multaj romanoj kaj poemaroj, kaj ŝatata paroladisto pri
+literaturaj temoj.
+
+“Eleanor Putnam” estas pseŭdonimo de Sinjorino Arlo Bates, kiu posedis
+tre artistan literaturan guston, kaj kelkfoje kunlaboris kun sia edzo,
+antaŭ sia bedaŭrinda morto, kiu okazis antaŭ kiam aperis ĉi tiu fabelo.
+
+La originala angleverkita libro, “Prince Vance,” jam ne estas aĉetebla.
+
+Al Profesoro Bates, kiu bonkore permesas la eldonadon de ĉi tiu traduko,
+kun la originalaj ilustraĵoj, ĝi estas tre dankeme dediĉita de
+
+  La Tradukinto.
+
+
+
+
+ĈAPITRO I
+
+
+Certe ne estis strange, ke Princo Vanc’ tiel miregis, ke li sidis tutan
+duonhoron nur rigardaĉante, nek penante movi muskolon, nek moviĝante for
+de la seĝo. Estas ja kredeble, ke iu alia Princo en similaj
+cirkonstancoj estus egale mutigita de la mirego,--kiel iu ajn povos
+vidi, kiu volos atenti dum mi reiros al la komenco, kaj rakontos tion,
+kio antaŭe okazis.
+
+Per “la komenco” mi aludas la naskiĝon de Princo Vanc’; je kiu okazo la
+potenca feino Kopeto estis elektita lia baptopatrino, de kiu tempo ŝi
+certe ne montris sin tre dorlotema al la Princo. Ekzemple, ŝi insiste
+postulis, ke ŝia baptofilo atentu la lecionojn; ke li respektu la
+instruistojn; kaj (kio estis la plej ofenda postulo el ĉiuj) ke li,
+Princo Vanc’, la sola filo de la gepatroj, kaj sola heredonto de la
+regno, nepre lernu obei. Cetere ŝi trankvile diris al la baptofilo, ke,
+se li ŝin ne obeus volonte, certe estus des pli malbone por li; ĉar
+lerni li devos, per metodoj severaj, se lin ne lernigos pli mildaj.
+
+Ĉio ĉi ŝajnis al Vanc’ tre malagrabla kaj maljusta speco de parolo; kaj
+oni povas imagi, ke ĝi ne pliigis lian amon al la baptopatrino. La
+rilatoj inter ili pli kaj pli malboniĝis, ĝis Vanc’ fariĝis forta
+belkreska knabo ĉirkaŭe dektrijara, kiam unu tagon venis la Blua
+Sorĉisto al la palaco.
+
+Tiumatene estis okazinta inter Vanc’ kaj la baptopatrino serioza
+malpaco. Ŝi subite sin montris ĉe la lernoĉambro, tute neatendita, laŭ
+sia malagrabla kutimo; kaj kompreneble tio okazis precize dum la
+momento, kiam la Princo estis frapanta (sen boksgantoj) la orelojn de
+sia instruisto pro tio, ke la kompatinda maljunulo petis, ke li lernu la
+limojn de la regno, kiu baldaŭ estos lia propraĵo.
+
+“Vi vidos la limojn, preterirante ilin ĉiujn piede,” la feino malafable
+diris. “Kreskante vi fariĝas mallaborema, egoisma, kaj malobeema; vi
+hontigas vian baptopatrinon, kaj malhonoras vian familion. Kredeble vi
+baldaŭ kuniĝos kun la Blua Sorĉisto mem!”
+
+“Jes, mi faros tion,” obstine diris la Princo; ĉar, kvankam li vere
+neniam antaŭe aŭdis pri la Blua Sorĉisto, li estus dirinta ion ajn en
+tiu momento, por turmenti la baptopatrinon,-- “certe, mi faros tion. Mi
+volus lin vidi. Mi esperas, ke li venos ĝuste hodiaŭ!”
+
+“Kaj pri mi, vi malbona knabo!” ankoraŭ pli kolere diris Kopeto, vigle
+frapante la plankon per sia bastono, “mi promesas, ke vi sufiĉe deziros
+min, antaŭ ol vi min trovos; kaj malĝojo faros vin pli saĝa, antaŭ kiam
+vi revidos mian vizaĝon.”
+
+“Nemulte mi sopiros al vi, kun viaj admonoj kaj riproĉoj!” respondis la
+malrespekta Princo; kaj, kiam ŝi subite malaperis antaŭ liaj okuloj, laŭ
+sia miriga kutimo, li komencis ĵeti librojn al la kapo de sia
+instruisto, grave ĝenante la malfeliĉan homon, kiu opiniis, ke lia sorto
+estas tre malbonŝanca, kaj volis, ke li povus esti hakisto en la reĝa
+arbaro, aŭ io ajn, prefere ol tio, kio li estas.
+
+Post kiam li ĵetis la tutan aron da libroj, kaj post kiam la
+tabulviŝiloj, la kretaĵoj, kaj la montrabastono ilin sekvis, la Princo
+ŝovis la manojn en la poŝojn kaj, fajfante melodion, kiun li estis
+aŭdinta de iu gurdo, senzorge iris al la fenestro. Precize tiam liaj
+dekdu junaj fratinoj estis duope venantaj en la korton, post la matena
+promeno kun la guvernistinoj. La Princinoj estis tiel bonaj, kiel la
+Princo estis malbona, kaj certe ne povus esti pli bela vidaĵo, ol la
+dekdu reĝaj knabinetoj, paŝetantaj tiel ĝuste kaj dece. Ĉiu havis
+verdeveluran manteleton, puran pajlan ĉapon, kaj verdan franĝhavan
+sunombreleton; ĉiu elmontris beletajn flavajn duongantojn kaj afablan
+rideton, kaj ĉiu havis rozkoloran vizaĝon, kaj okulojn similajn al
+belebluaj globetoj. Estis do tre maldece, ke Princo Vanc’ tiel laŭte
+ekkriis “Bo!”, ke ĉiu Princino eksaltetis unu plenan futon supren de la
+tero, kaj la guvernistinoj vere almetis la manojn al la koroj. Tio tamen
+multe ĝojigis la Princon kaj, post la malapero de la fratinoj, li
+ankoraŭ fajfante staris apud la fenestro, havante la manojn en la poŝoj
+kaj malbonan grimacon sur la vizaĝo.
+
+“Via Princa Moŝto,” humile komencis la instruisto, “via Princa Moŝto
+vere ne devas meti viajn princajn manojn en la princajn pantalonpoŝojn,
+nek fajfi tiun abomenindan melodion. Se la Reĝina Moŝto vin aŭdus, ŝi
+certe senkapigus min.”
+
+“Kial mi devus zorgi pri tio?” senĝene demandis la Princo; kaj precize
+je tiu momento, li ekvidis la Bluan Sorĉiston malsupre envenantan la
+korton.
+
+
+
+
+ĈAPITRO II
+
+
+Kion ajn alian oni povus diri pri la Blua Sorĉisto, neniu iam nomus lin
+belulo. Liaj nazo kaj mentono estis longaj kaj pintaj, la brovoj grandaj
+kaj densaj, la dentoj akraj kaj elstarantaj el la buŝo; kaj ĉiuj partoj,
+hararo, haŭto, dentoj kaj vestaĵoj, estis tiel bluaj kiel sennuba ĉielo
+en Junio. Li ankaŭ havis kutimon fortege skui la kapon, laŭ tre
+konfuzanta maniero, ĝin tiregante maldekstren kaj dekstren, kiel
+ludmandareno. Li brave eniris la korton de la palaco, kvazaŭ la tuta
+apudaĵo apartenus al li; kaj, ekvidante Princon Vanc’ supre ĉe la
+fenestro, li levis unu fingron, longan, maldikan, kaj bluan kiel
+delfinia floro, kaj signofaris ke li venu malsupren.
+
+La Princo ŝanceliĝis. La Blua Sorĉisto certe ne estis sufiĉe bela, ke
+oni dezirus alproksimiĝi, sed Vanc’ okaze rememoris, ke lia baptopatrino
+ŝajnis grave malaprobi ĉi tiun saman sorĉiston; tial, por malplaĉi
+Kopeton, la Princo obeis la mansignon kaj malsupreniris.
+
+Vidata proksime, la Sorĉisto aspektis eĉ pli malbela ol malproksime.
+Liaj lipoj estis bluaj kaj, kiam li malfermis la buŝon, oni vidis, ke
+blua ankaŭ estis eĉ la lango.
+
+“Nu!” li diris al la Princo per iom ĉagrenita voĉo, “mi opinias, ke vi
+atendigas min sufiĉe longatempe, kvankam mi nur venis por lernigi al vi
+kuriozan artifikon.”
+
+“Tio estas bona,” respondis Vanc’, tuj interesata; “mi tre ĝuas
+artifikojn. Kio ĝi estas?”
+
+“Ĝi estas en ĉi tiu,” diris la Blua Sorĉisto, montrante belan oran
+bombonujon. “Nur konsentigu iun, ke li manĝu unu el ĉi tiuj bombonoj,
+kaj vi vidos kion vi vidos.”
+
+La Princo ekprenis la skatolon, kaj malfermis la buŝon por fari alian
+demandon; sed, antaŭ ol li povis eligi unu solan vorton, la Blua
+Sorĉisto tute malaperis, kaj Vanc’ staris sola. Malrapide kaj penseme li
+supreniris, demandante al si, kio povas esti la artifiko.
+
+“Unue mi ĝin provos je la instruisto,” li decidis, “ĉar certe ne ĝenos
+min, kio ajn okazos al li, kaj mi vere devas sciiĝi, kio estas la
+kurioza ruzo.”
+
+Li do ridetante aliris al la instruisto, kaj prezentis la malfermitan
+bombonujon; kaj la simplanima maljunulo, nenion suspektante, riverencis
+kaj ridetis, pro la granda honoro ricevata de la Princa Moŝto, kaj tuj
+englutis unu el la bombonetoj.
+
+Jen kio okazis. Puf! La malfeliĉa instruisto tuj mallongiĝis simile al
+teleskopeto, kaj iĝis malgranda kiel pigmeo. Efektive estus tiel utile
+havi nenian ajn instruiston, kiel havi tian etulon!
+
+Kiel Princo Vanc’ ridegis! El ĉiuj sorĉistoj, kiujn li jam konis
+(kvankam tiel juna, lia Moŝto estis koninta multajn sorĉistojn; li
+preskaŭ ĉiam renkontis kelkajn, kiam, elgrimpinte el posta fenestro, li
+forkuris por fiŝkapti), li opiniis, ke la Blua Sorĉisto estas la plej
+amuza, kaj estas elpensinta la plej komikan ruzaĵon.
+
+“Ho ve! Via Moŝto,” diris la kompatinda instruisto, per tiel eta voĉo,
+ke la Princo apenaŭ povis lin aŭdi. “Ho ve! Kio estas? Certe mi sentas
+min tre stranga; ja treege!”
+
+“Vi aspektas pli stranga ol vi povas vin senti,” respondis la malica
+Princo, ĝoje ridaĉante.
+
+Li prenis la malfeliĉan instruiston, metis lin sur la fenestron, kaj
+ridis ĝis liaj flankoj doloris. Poste li komencis konsideri, kiel li
+povas plej facile fari petolaĵojn, kaj sin amuzi, per la bombonoj, ĉar
+ili ne estis multnombraj; kaj, estante sagaca juna fripono, li fine
+elpensis jenan projekton: enmeti ilin en la glaciaĵon, kiun oni en tiu
+momento estis preparanta por la reĝa ĉefmanĝo; tiamaniere ĉiu almenaŭ
+manĝetos porcion de la ŝerca frandaĵo; kaj, ŝtelirante en la kuirejon,
+la malbona junulo sukcesis efektivigi tiun malican kaj danĝeran
+intencon.
+
+
+
+
+ĈAPITRO III
+
+
+Ĉiuj rigardis la Princon, kiam li ĉetable rifuzis la glaciaĵon. Tio
+estis nekredebla. Neniu estis aŭdinta, ke li iam antaŭe tiel agis. La
+dekdu junaj Princinoj, kvankam tro bone edukitaj por diri ion,
+rigardegis sian fraton per siaj dudekkvar bluaj okuloj, kaj rondigis la
+dekdu buŝetojn pro surprizo.
+
+Okazis, ke la Reĝo, ŝatante la glaciaĵon, kelke da minutoj senĉese
+manĝadis; kaj, kiam li levis la okulojn, li vidis, ke la Reĝino jam
+estas tiel malgranda kiel kulero, kaj ĉiuminute etiĝas.
+
+“Karulino,” li serioze diris, “vere mi ne opinias, ke vi devus,--kaj
+cetere, antaŭ la okuloj de la infanoj; nur konsideru, kian maldecan
+ekzemplon vi montras.”
+
+“Mi estas certa, Via Moŝto,” iom malafable respondis la Reĝino, ĉar la
+subita kuntiriĝo preskaŭ faris al ŝi kapturnigon,-- “mi estas certa, ke
+mi ne povas imagi, pri kio vi babilas. Maldecan ekzemplon, vere! Vi
+devus observi vian propran konduton. Mi tute ne povas imagi, kion la
+infanoj opinios pri vi, vidante ke vi tiel malgrandiĝas.”
+
+Je tiu momento Iliaj Moŝtoj ĉirkaŭrigardis al la filinoj. Tiuj ĉi nur
+havis la amplekson de alumetoj! La gereĝaj okuloj serĉis laŭlonge de la
+tablo; ĉiu persono tiea sin montris pigmeo!
+
+    [Ilustraĵo]
+
+Teruro kaj timo plenigis ĉiun animon, krom tiu de la Princo. Li preskaŭ
+freneziĝis pro ĝojo, ĉar lia ruzo tiel sukcesis. Estas vere, ke li unue
+elkuris el la manĝoĉambro, ĉar li ĉiam kutimis forkuri, farinte ian
+abomenan ŝercon; tamen li baldaŭ kuraĝis reveni, kaj iris kaj reiris
+ĉirkaŭ la tablon, preskaŭ mortante pro ridado pri la malgranduloj,
+senpotence sterniĝantaj sur la grandaj seĝoj.
+
+La Princo servis al si fruktojn, kukojn kaj bombonojn de la tablo. Li
+sidigis la reĝan patrinon sur la sukerujon, kaj enmetis la kompatindan
+Reĝon en la salujon. La Ĉefkancelieron, kiun Vanc’ aparte malamis, li
+enpuŝis en la piprujon, kie la maljuna perukhava dando certe post minuto
+estus mortinta pro ternado, sed la Blua Sorĉisto bonŝance aperis, kaj
+donis al la malfeliĉa hometo subitan banon en lavpelveto.
+
+“La sorĉilo bone funkciis, ĉu ne?” diris la Blua Sorĉisto ridaĉante, kaj
+metante la Ĉefkancelieron, palan kaj malfortan, sur fenestro por ke li
+sekiĝu en la sunbrilo.
+
+“Ho, treege bone,” vigle respondis Vanc’, kvankam li sekrete tre timis
+ĉi tiun apartan sorĉiston, kiu ŝajne aperis kaj malaperis multe pli
+subite ol la ordinaraj sorĉistoj, al kiuj la Princo kutimis.
+
+“Estas domaĝe, ke vi ne povos ilin reŝanĝi,” penseme diris la Blua
+Sorĉisto, tirante siajn densajn brovojn per la longaj bluaj fingroj.
+
+“Kion?” ekkriis la Princo, konfuzite faliganta la patron en la
+pudingsaŭcon, kaj tute ruiniganta la reĝajn robojn. “Ne povos ilin
+reŝanĝi? Sed vi _devos_ ilin ŝanĝi, se mi ordonos.”
+
+“Ho, koncerne tion,” nezorgeme respondis la Blua Sorĉisto, la Reĝon
+liavice trempante en pelveto, “iaokaze tio, kion vi diras, estas tute
+negrava. Unue, nenia sorĉisto estas devigata obei iun ajn, kiu nescias
+mem obei; kaj due, neniu, krom la Fragokolora Sorĉisto, povas
+malfunkciigi ĉi tiun apartan sorĉilon.”
+
+“Nu, do, iru kaj venigu la Fragokoloran Sorĉiston,” arogante ordonis
+Vanc’, flankenlasante la unuan diron de la Blua Sorĉisto.
+
+“Venigu lin vi mem!” estis la respondo. “_Mi_ ne bezonas lin. Negrave
+estas al mi, vi scias; ĉi tiu ne estas familio mia.”
+
+“Sed kie loĝas la Fragokolora Sorĉisto?” pli humile demandis la Princo.
+
+“Mi tute ne scias,” malatente respondis la Blua Sorĉisto; “kaj,
+pripensinte ĝin, mi opinias, ke mi ne ĝenos min pri tio. Kial mi devus?”
+
+“Sed la kulpo estas tute la via,” balbutis Vanc’ ekplorante, kaj
+sidiĝante sur sian onklon, la Duko Ogi, eĉ ne rimarkante lin, ĝis la
+Duko tiel baraktetis, ke Vanc’ eksaltis pro timo, supozante ke li sidis
+sur rano. “Vi certe enigis min en la embarason.”
+
+“Nun vi estas tedema,” diris la Sorĉisto oscedante; “mi neniam ŝatis
+tedulojn.”
+
+“Sed mi ne scias kion fa-a-ri!” plorkriis la Princo.
+
+Je tio la Sorĉisto nur ridis terure, kaj tute malaperis, lasante la
+malbonan junulon laŭeble eliĝi el la embaraso.
+
+
+
+
+ĈAPITRO IV
+
+
+Princo Vanc’ kelke da tempo iom brue daŭrigis la ploradon, kvankam oni
+devas konfesi, ke li tion faris pro kolero, pri la Blua Sorĉisto, pli ol
+pro bedaŭro pri sia propra malbonfarado. Eĉ tiam ne forte impresis lin
+tio, ke lia petolaĵo kredeble sin montros tre grava afero; kaj post iom
+da tempo li viŝis la okulojn kaj, kolektinte siajn ideojn, li ankaŭ
+kolektis la hometojn, kaj ilin kunaranĝis ĉe unu ekstremaĵo de la reĝa
+manĝotablo.
+
+Ili fariĝis tiel ĉarma bildo, en siaj ceremoniaj roboj kaj etaj juveloj,
+ke Vanc’ estis de ili ravata, kaj deklaris ke ili estas pli interesaj ol
+blankaj musoj aŭ eĉ kobajoj. Cetere li povis aŭdi ilin, se li aŭskultis
+tre atente, disputantajn kaj kulpigantajn, unu la aliajn, pri la
+okazintaĵo; kaj tio ŝajnis al la malica Princo tiel ridinda, ke li
+frotis la manojn kaj vere dancadis pro ĝojo.
+
+Sed kiam la palaca kato eksaltis sur la Ĉefkancelieron kuŝantan sur la
+fenestro, kaj lin forportis en la buŝo, nur tiam Vanc’ komencis iom
+timi, kaj kompreni ke (ĉar estas lia kulpo, ke la tuta familio jam ne
+povas sin defendi) li mem nun devas ĝin gardi kaj protekti kontraŭ
+danĝeroj.
+
+Li malfacile sukcesis liberigi la Ĉefkancelieron de la faŭko de la reĝa
+kato, kaj tuj komencis kaŝi la malgrandajn familianojn en senriskaj
+lokoj por la nokto. Kelkajn li enmetis en la vitrajn lilitasojn de la
+lustroj; aliajn, en la fendetojn de la oraj ornamaĵoj sur la muro; kaj,
+por la Gereĝoj kaj la dekdu Princinoj, li trovis belan ĉambron en
+rozeruĝa porcelana konko, kiu pendis de la plafono per arĝentaj ĉenoj,
+kaj estis kutime uzita por la bruligado de parfumoj kaj spicoj, por
+bonodorigi la aeron en la manĝoĉambro.
+
+Farinte tion, la Princo iris por enlitiĝi; sed la palaco ŝajnis tre
+malplena kaj silenta, kaj la Princo sin trovis tiel malkuraĝa kaj
+timigita, ke eble li tute ne ekdormus, se li ne estus kontentigita per
+la penso, ke almenaŭ ne okazos morgaŭaj lecionoj; ĉar la instruisto
+estas tro malgranda por instrui lin, kaj la gepatroj tro etaj por lin
+obeigi.
+
+“Mi iros al la konfitaĵejoj,” li dormeme murmuris en si. “Nun estas
+neniu, kiu min malhelpos. Matene mi komencos per la prunoj kaj la mielo,
+kaj mi havos tiom da fruktokukaĵo kaj makaronoj, kiom mi iel povos
+manĝi.”
+
+Sed, malfeliĉa Princo! Je la mateno li eksciis, ke liaj intencoj tute ne
+realiĝos. Kiam li malsupreniris por matenmanĝi, malsaĝe revanta pri
+kolomba pasteĉo, alaŭdaĵo kun spicsaŭco, forta kafo (kiun oni permesis
+al la Princo nur je festotagoj), kaj sennombraj rostitaj buterpanoj kaj
+marmelado, estis grava renverso al liaj esperoj, trovi en la
+manĝoĉambro, paŝegantan tien kaj reen, la kruelan kaj furiozan Generalon
+Bopi; kiu, bonŝance por si, faris ĉasadon en la arbaro la hieraŭan
+tagon, kaj tial konservis sian plenan amplekson. Li jam eltrovis la
+staton de la palacaj aferoj kaj, anstataŭ malĝojiĝi pro tio, li evidente
+estis tre feliĉa, kaj intencis plejeble profiti pro la okazintaĵo. Li
+estis surmetinta la plej belan reĝan kronon, kiun oni nur surportas dum
+gravaj festtagoj, kaj, kovrinte la ŝultrojn per mantelo el reĝa
+ermenfelo, li fiere paradiris tien kaj reen, tre kontenta pri siaj novaj
+insignoj kaj la rezultanta sento de potenco.
+
+Vanc’ neniam povis diri, kiel ĝi okazis, sed li subite eltrovis, ke
+detruitaj estas liaj revoj pri la agado laŭ lia bontrovo, kaj la laŭvola
+ordonado al la servistoj; kaj li trovis sin elpelita, kaj ŝovita
+eksteren sur la ŝtuparon de la palaco;--li mem, la Princo heredonta la
+reĝan tronon, estis forpuŝita for de sia propra pordo, kaj ordonita
+forlasi la regnon, aŭ la morton atendi.
+
+“Sed mia familio!” kriis Vanc’, “mi ilin kaŝis for de la kato, kaj nun
+ili malsategos. Neniu krom mi mem povos ilin trovi!”
+
+“Pri ilia malsatego mi ne ĝenas min,” indiferente respondis la Generalo,
+“sed mi preferas ke la palaco estu liberigita de la tuta fiinsektaro;
+tial vi povas enveni kaj ilin kolekti. Sed rapidu, aŭ mi instigos la
+reĝajn sanghundojn kontraŭ vin.”
+
+Post tiel bruta minaco, la kompatinda Princo rapidis por kunigi siajn
+parencojn el la fendetoj kaj anguloj, en kiuj li estis kaŝinta ilin. Li
+estis ilin ŝovanta en siajn poŝojn, ne pensante pri iliaj sentoj, kiam
+li okaze rememoris la pupdomon de siaj fratinoj, kiu ne nur enhavis
+sufiĉe da dormoĉambroj, salonoj kaj manĝoĉambroj, sed ankaŭ estis bone
+provizita per ĉio, kion la koroj de hometoj povas deziri. Ĉi tiun li
+humile petis de la nova reĝo, kaj ĝin ricevinte li enpakis siajn
+familianojn, kiel eble plej bone zorganta pri ilia komforto.
+
+Grimacanta lakeo ligis la dometon sur la dorson de la Princo, sammaniere
+kiel stratorgenisto portas sian orgeneton, kaj poste eligis lin el la
+palaco per subita puŝo, kiu preskaŭ ŝovis lin kapantaŭen al la fundo de
+la ŝtuparo. Antaŭ li kuris ridantaj paĝioj, kaj la Princo rememoris, ke
+li multfoje ektiris iliajn nazojn, kaj enpikis la krurojn per pingloj.
+Ĉiu ŝajnis kore feliĉa vidante lin foriri.
+
+“Koran adiaŭon al fripona kanajlo!” diris la palaca hundo; “vi neniam
+plu suprenmetos mian viandon en arbon, kie mi ne povas ĝin atingi.”
+
+“Eliĝu!” akre diris la reĝa kato. “Kontenta mi estas, ĉar vi estas
+elpelita el la domo. Ni esperu, ke ni nun povos dormeti agrable, kaj ke
+oni ne piedpremos mian voston, nek ŝutos flartabakon en mian vizaĝon.”
+
+“Ne faru al vi la penon iam reveni,” raŭke blekis la pavo. “Miaflanke
+min tedegas la pofaska fortirado de miaj plej belaj vostplumoj. Mi certe
+esperas, ke mi neniam revidos vin.”
+
+Simila estis la sento de ĉiu estaĵo en la reĝaj ĝardenoj. La cervoj, la
+gazeloj, la cignoj, la fenikopteroj, la papagoj, eĉ liaj propraj blankaj
+musoj kaj kobajoj, esprimis sian feliĉecon pro lia foriro; kaj esperis
+ke li neniam plu revenos. Ĉiu vivanta kreitaĵo ĝojegis, kiam la reĝa
+almozulo estis insulte forpelita for de la patraj ĝardenoj, kaj estis
+lasita sole staranta sur la ŝoseo, jam kore bedaŭranta sian petolaĵon,
+kaj tute nescianta, kion fari pri la korteganaro, kiun li portas sur la
+dorso.
+
+
+
+
+ĈAPITRO V
+
+
+Konsiderante ke Princo Vanc’ neniam faris ion por si mem, neniam eĉ
+kunligis siajn proprajn laĉojn, estis por li iom malfeliĉa sorto, esti
+elpelita en la nekonatan mondon, devigata zorgi pri si mem, kaj pri la
+tuta korteganaro. Unue li preskaŭ sentis tenton forĵeti la skatolon, kaj
+kun ĝi ĉiujn siajn parencojn; sed, kvankam oni ne povus supozi, ke li
+nun tre multe amos la gepatrojn, kiam estas tiel malmulto da ili por
+esti amata, tamen Vanc’ havis bonan koron sub sia malsaĝeco, kaj tial li
+formarŝadis, kun la embarasa korteganaro fikse ligita al la ŝultroj.
+
+Mi ne estas certa, ke li ne intence iom skuis ĝin; ĉar mi ofte vidas
+malgrandulojn, kiuj svingas kaj ekskuas pakaĵojn, kiujn ili kontraŭvole
+portas. Certe la Gereĝoj kaj la korteganoj preskaŭ marmalsanis, kvankam
+estante sur tero, pro la ŝancelado kaj svingado de tiu nova speco de
+veturilo.
+
+Princo Vanc’ ne havis la plej malgrandan ideon pri la demando, kien li
+iros. Li kompreneble sciis, ke li deziras trovi la Fragokoloran
+Sorĉiston, sed li tute ne sciis kie loĝas tiu persono, nek kiel agi por
+lin trovi; tial li nur rapidiris laŭpove, por foriĝi de la palaco,
+timante ke la nova reĝo eble pentos, ke li ne senkapigis lin, kaj sendos
+iun por lin kapti.
+
+Estis ĉirkaŭ la sunsubiro, kiam li alvenis al belega kampo, kiu kuŝis
+laŭ la bordo de larĝa, malluma rivero; kaj Vanc’, nun duone mortanta pro
+malsato, ĝojege eltrovis ke tie sin montras sennombraj sovaĝaj fragoj,
+tute ruĝigante la teron. Unue li ĉirkaŭrigardis, serĉante iun, kiu ilin
+kolektos por li, sed kompreneble li trovis neniun; tial li demetis sian
+pakaĵon kaj komencis manĝi tre rapide, ne atentante la regulojn de bona
+societo.
+
+Li eĉ ne ekpensis, ĝis li estis sin pleniginta ĝis la gorĝo, ke liaj
+kunvojaĝantoj eble povas ankaŭ malsati. Tiam li malfermis la skatolon,
+kaj ilin ellasis, kun granda plezuro rigardante iliajn ridindajn movojn,
+dum ili faletis kontraŭ malgrandajn ŝtonetojn, aŭ implikiĝis en la
+herbaĵo, kaj senforte baraktis, kvazaŭ kaptitaj en ia terura densejo.
+Du-tri sidiĝis ĉirkaŭ unu maturan beron, kaj regalis sin per ĝi tie, kie
+ĝi kuŝis; aliaj trinkis gutojn de la vespera roso, kiu jam briletis sur
+la trifolioj kaj ranunkuletoj; dum la Ĉefkanceliero, kiu ŝajnis ĉiam
+renkonti malfacilaĵojn, iel malpaciĝis kun granda, verda akrido,--kaj la
+batalo fariĝis tiel furioza, ke oni ne povus scii, kiu eliĝos vivanta,
+se Vanc’ ne alirus por helpi la malfeliĉan sinjoron, kaj fortimigus la
+insekton.
+
+Malgraŭ tiuj malagrablaj cirkonstancoj, la kompatindaj nobeloj ĉiam
+konservis iom de la manieroj de la kortego; kaj iliaj ridetoj kaj
+majestaj movoj, iliaj kapklinoj kaj salutoj, kaŭzis al Vanc’ tiajn
+fortajn paroksismojn de ridado, ke li ĉirkaŭruliĝis sur la herbo.
+
+Kiam mallumiĝis, li tamen ĉesis ridi, kaj sopire pensis pri sia mola
+lito, kun la silkaj kapkusenoj kaj lanugaj kovriloj; sed verdire li
+estis tiel laca, ke li apenaŭ povis teni la okulojn malfermitaj; kaj,
+tuj post kiam li elprenis la malgrandajn parencojn kaj amikojn el la
+malseka herbaĵo, kaj metis ilin sendifektajn en la skatolon, li mem
+kuŝiĝis sub etendiĝanta fagarbo, kaj profunde kaj dolĉe ekdormis.
+
+La mateno trovis la Princon iom refreŝigita, kaj alportis al li freŝan
+decidemecon. Li decidis ekforiri por serĉi la Fragokoloran Sorĉiston,
+lasante nenian rimedon neprovita, ĝis li eltrovos lin, kaj konsentigos
+lin reŝanĝi la aliformitan korteganaron en ĝian staton antaŭan. Li do
+alŝultrigis la skatolon kaj brave ekpaŝis sur la vojo, tute nesciante
+kien li iros, kaj jam komencante bedaŭri, ke li ne sufiĉe atentis siajn
+lecionojn, por ke li nun almenaŭ sciu, al kiu direkto lia propra regno
+sin etendas.
+
+Li jam piediris unu-du horojn, kiam li vidis apud la ŝoseo viron,
+kolektantan lanugon de la altaj kardoj, kiuj vegetis laŭlonge de la
+vojo.
+
+“Hola!” kriis la Princo. “Kion vi esperas fari el tiu?”
+
+“Litkusenegojn,” mallonge respondis la viro, ne ĉesante labori.
+
+“Ho!” diris Vanc’ sin sidigante sur ŝtonon, kaj demetante la skatolon
+apude. “Vi faros el ĝi litkusenegojn, ĉu vere? Ili certe estos tre
+molaj.”
+
+“Leontoda,” respondis la viro.
+
+“Leontoda?” ripetis Vanc’. “Tio signifas nenion.”
+
+La viro ruzeme balancis la kapon sed diris nenion. Li estis strangeŝajna
+persono, portanta vestaron fabrikitan el ĉiuspecaj kunflikitaj pecetoj;
+kaj tiel malgrasa kaj velkinta li estis, ke la Princo, nur vidante lin,
+fariĝis malsata.
+
+“Ĉu vi volas diri, ke el leontoda lanugo vi farus pli bonajn
+kusenegojn?” demandis Vanc’, kies cerbo fariĝis pli komprenema per la
+vojaĝado.
+
+La alia kapjesis.
+
+“Kial do vi ne diris tion? Vi ne estas muta.”
+
+“Spiraĵo,” mallonge respondis la malgrandulo.
+
+Li moviĝis de la tufo de kardoj, kiun li estis nudiginta, al apuda; kaj
+dume turniĝis kolektante siajn piedsignojn, por reuzi ilin kaj eviti la
+necesecon fari novajn.
+
+“Certe vi estas la plej avara homo, kiun mi iam vidis,” kolerete
+deklaris la Princo. “Mi ne estus tiel ŝparema pri la piedsignaĉoj; neniu
+alia zorgus por ilin kolekti; kaj, pri la spiraĵo, vi povus malŝpari iom
+pli da tio; ĝi kostas nenion.”
+
+La viro ne atentis ĉi tiun iom malĝentilan diron, sed tre diligente
+daŭrigis sian laboron.
+
+“Ho, iom parolu!” diris Vanc’, ĉiun minuton fariĝante pli kaj pli
+senpacienca; “vi povas almenaŭ sciigi al mi kiel trovi la Fragokoloran
+Sorĉiston.”
+
+“Kial?” demandis la viro, unuafoje montrante intereson.
+
+“Mi iros por serĉi lin.”
+
+“Pli bone ne,” estis la respondo de la malgrandulo.
+
+“Kial ne?”
+
+“Terure eluzos ŝuojn,” respondis la alia. Tiam li ĉesis, kaj kolektis la
+spiraĵon, kiun li uzis por tiu parolo (de li, nekutime longa), kaj daŭre
+eltiradis la kardlanugon.
+
+“Sed mi devos lin trovi,” persiste diris Vanc’, denove kolerigita de tiu
+respondo. “Kie li loĝas?”
+
+“Nescias,” mallonge respondis la kolektanto.
+
+Vanc’ leviĝis de la ŝtono kun senpacienca movo, kaj tiel subite ekprenis
+la skatolon, ke la dentoj de la tuta korteganaro klaketis.
+
+“Nu!” li akre diris. “Vi certe estas la plej ŝparema homo, kiun mi iam
+vidis. Vi eĉ ne povas donaci afablan vorton.”
+
+“Ho, ne!” respondis la maljunulo, tre surprizita. “Neniam donacas ion.
+Kion vi donos por la pupoj?”
+
+Al kelkaj personoj, tiu demando eble povus ŝajni pura idiotaĵo; sed, iom
+strange, Vanc’ okaze rememoris ke, antaŭ kelkaj tagoj, kiam li
+turmentadis siajn fratinojn, tiujn dekdu modelojn de konveneco, kaj
+plenigis iliajn bluajn okuletojn per larmoj, forprenante iliajn
+ludilojn, li uzis precize tiujn samajn vortojn. Li iom klinis la kapon;
+tamen, decidinte montri sentiman mienon, li diris: “Ne parolu sensence!
+Diru al mi la vojon al la Fragokolora Sorĉisto ĉi tiun minuton!”
+
+Sed, liasurprize, kie estis starinta la stranga maljunulo, tie nur estis
+ruste nigra korvo, tre ĉifita kaj difektita, sed havanta rimarkindan
+paron da ruĝe brilantaj okuloj.
+
+
+
+
+ĈAPITRO VI
+
+
+“Mi devas atentigi vin,” severe diris la korvo, “ke, konsiderante la
+fakton, ke neniu vin invitis al ĉi tiu koncerto, kaj ke vi ne havas
+bileton por rezervita sidloko, ŝajnus pli dece, se vi restus kvieta, ne
+interrompante la koncerton.”
+
+“Koncerton!” ekkriis Vanc’ konfuzite. “Ne estas koncerto!”
+
+“Sed estos,” respondis la birdo, pli severe ol antaŭe. “Mi mem estas
+kantonta. Unue, mi kantos amkanton. Silentu!”
+
+Kaj, sen pli da preparado, ĝi komencis, per terure raŭka kaj rompita
+voĉo:
+
+  “Snip-snap, frip-frap,
+      Bunga li, tiu ĉi kaĝ’;
+  Ĝip-ĝap, nip-nap,
+  Tungati tinum, ĝi mi sap’,
+      Donu botelon fromaĝ’.”
+
+“Ho, fi!” kriis la Princo, “Vi vere devas scii, ke tio estas sensencaĵo!
+Ĝi certe signifas nenion.”
+
+“Kiel vi scias?” demandis la korvo, rigardegante la Princon per ĝia
+briletanta okulo. “Ĉu vi komprenas la lingvon de amo?”
+
+“Ne,” pli humile diris Vanc’, “mi devas konfesi, ke ne; kvankam mi ĉiam
+aŭdis, ke ĝi estas tre vanta.”
+
+“Parolante pri la limoj de reg--” malatente komencis la korvo; sed la
+Princo tuj interrompis.
+
+“Neniu estis parolanta pri limoj,” li akre diris; “vi mem tion
+elpensis.”
+
+“--no,” trankvile daŭrigis la korvo, tute ne atentante la interrompon de
+la Princo, sed flanken turnante la kapon, kaj malice elrigardante el unu
+okulo, “estas tre utile koni ilin, kaj ekzistas diversaj metodoj ilin
+lerni. Kelkaj personoj lernas ilin en lernejo; tio estas unu metodo;
+kelkaj vojaĝas; tio estas--”
+
+Sed, antaŭ ol ĝi povis daŭrigi la frazon, Vanc’ ekprenis ŝtonon kaj ĝin
+ĵetis al la birdo. Terure blekante, la korvo suprenflugis en la aeron,
+rondirante pli kaj pli supren, ĝis kiam ĝi malaperis en la zenito.
+
+“Dek kontraŭ unu mi vetas, ke tio estis Baptopatrino mem,” malkontente
+murmuris Vanc’, reprenante la skatolon kaj ekirante laŭ la polva vojo.
+
+La tutan ceteran tagon li marŝis, pli kaj pli laciĝante, ĝis je la
+sunsubiro li alvenis al tre maljuna virino, sidanta apud granda arbo,
+sur la bordo de la rivero.
+
+“Hola!” kriis Vanc’, ne tro ĝentile. La velkinta maljunulino rigardis la
+riveron, la arbon, la ĉielon, ĉion krom la polvokovrita Vanc’.
+
+“Nu!” li diris ankoraŭ pli malĝentile, “kial vi ne respondas kiam oni
+parolas al vi? Ĉu vi scias, kiu mi estas?”
+
+La maljuna virinaĉo sulkigis la frunton kaj levis la grizajn brovojn,
+ankoraŭ ne rigardante lin.
+
+“Ne,” ŝi trankvile respondis, “mi opinias, ke ne. Vi similas
+ŝupoluriston, havante tiun skatolon sur la ŝultroj, sed ŝupoluristo pli
+ĝentile parolus.”
+
+Kolera rediro saltis al la lipoj de la Princo, sed, antaŭ ol ĝi povis
+eliĝi, terura sono el la skatolo subite frapis liajn orelojn.
+Konsternite li demetis la pupdomon, kaj ĝin malfermis, por eltrovi, kio
+okazis al la familio.
+
+Sur la planko, meze de la plej granda ĉambro en la pupejo, estis la tuta
+korteganaro, kunveninte ĉirkaŭ la maljuna Reĝo, kiu estis sveninta pro
+malsatego.
+
+“Li mortmalsatis!” kriis la Reĝino, per penetranta malĝoja voĉeto.
+
+“Mi mem malsategas!” blekis la Ĉefkanceliero, per akra sed eta kriego.
+
+“Ni ĉiuj malsategas!” akre kriis la tuta korteganaro, per voĉoj
+pli-malpli aŭdeblaj.
+
+“Nu,” diris Vanc’, vidante la suferojn de la hometoj, “mi devas diri, ke
+estas treege malafabla konduto, esti malsategaj. Ili ĉiam malsategas.”
+
+“Treege!” eĥis la maljunulino mokridante.
+
+Tiel parolante, ŝi elprenis, el sub sia senkoloriĝinta mantelo, korbon,
+en kiu estis delikataj blankaj kukoj, fruktoj kaj mielo. Tiujn ŝi
+komencis manĝi, kun granda ĝuado, ŝajne tute ne pensanta pri la Princo,
+nek pri lia familio.
+
+“Ho, atentu!” li kriis, “donu al mi pecon de tio! Miaj korteganoj duone
+mortas.”
+
+“Efektive?” ŝi respondis, trankvile maĉadante.
+
+“Jes!” brukriis Vanc’, vane penante ion ekpreni el la plena korbo, “kaj
+mi devas havi kukon, per kiu nutri ilin.”
+
+La maljunulino ne kontraŭstaris, sed simile al birdo ŝi nur saltflugis
+al branĉo de arbo, kie ŝi sidis manĝante tiel trankvile kiel antaŭe.
+
+“Efektive!” kriis la malfeliĉa Vanc’ surprizegite, “ĉu vi ankaŭ estas
+Baptopatrino? Vi kapriolas sammaniere.”
+
+“Ŝi estas amikino mia,” respondis la maljunulino. “Krom tio, mi ĉion
+scias pri vi mem.”
+
+Vanc’ povis nur petegi kompaton, kaj fine la strangulino alĵetis al li
+duonon da kuketo.
+
+“Jen sufiĉe por via familio.”
+
+Vanc’ provizis la etulojn, kaj poste komencis humile peti kelke da
+pecetoj por si mem.
+
+“Atendu,” diris la virino, sur la branĉo super lia kapo, “ĝis mi vidos,
+kio estas en la manĝaĵejo.”
+
+Tre subite ŝi malaperis, sed baldaŭ, en la flanko de la arbotrunko,
+malfermiĝis fenestreto, el kiu la sulkplena maljuna vizaĝo elrigardis.
+
+“Jen kelkaj sekaj panpecoj el la ŝranko,” ŝi diris. “Vi povos havi ilin.
+Mi opinias, ke ili estos sufiĉe bongustaj kun iom da mielo.”
+
+Tion dirante, ŝi proponis du-tri ŝimohavajn panpecetojn, kiujn Vanc’
+kiel eble bonhumore akceptis.
+
+“Kie estas la mielo?” li demandis, ĉagrenite rigardanta la sekajn
+pecetojn.
+
+“Ho, mi manĝos la mielon, dum vi manĝos la panpecojn. Tio sendube estos
+la plej bona plano.”
+
+“Mi opinias ke vi estas sufiĉe avara!” li kolere kriis.
+
+Sed, ho ve! Post tiu parolo, la pano forlasis liajn fingrojn, kaj aperis
+en la mano de la maljunulino.
+
+“Ho, tre bone,” ŝi diris; “tute laŭ via elekto. Vi kompreneble ne estas
+devigata ilin ricevi.”
+
+La kompatinda Vanc’ apenaŭ ne ploris pro ĉagreno kaj malsato, kaj ĉi tiu
+lasta malfeliĉaĵo tute rompis lian fieron. Li tiel humile petis la
+panon, ke fine la stranga maljuna virinaĉo pentis, kaj ĝin redonis; kaj
+neniam estis io pli bongusta al li, ol tiuj sekaj ŝimohavaj pecetoj da
+pano.
+
+“Vi povos tie dormi, kie vi estas,” diris la maljunulino, kiam li finis
+la manĝadon; kaj ŝi brufermis la fenestreton, neebligante ke iu ajn
+sciu, kie ĝi estis aperinta.
+
+“Ho, flankeparolante,” ŝi kriis post momento, elpuŝante la kapon tra la
+arboŝelo, laŭ maniero kiu ŝajnis tre maloportuna, “pri tiuj limoj, vi
+memoras, kaj pri la Fragokolora Sorĉisto, mi ĵus estis dironta,--sed,
+ne; post plua konsiderado, tio estas negrava.”
+
+Kaj ŝi denove malaperis, kaj ne estis revidata.
+
+“Mi devas diri,” murmuris Princo Vanc’ en si mem, “ke strangaj aferoj
+ĉiam okazas al mi.” Kaj, kurbekuŝigante sin sur la musko, li pro laceco
+dormis profunde.
+
+
+
+
+ĈAPITRO VII
+
+
+La matena suno, brilante en la okulojn, vekis lin; kaj zorge serĉinte
+por certiĝi, ke en tiu ĉi loko estas nenio manĝebla, Vanc’ alŝultrigis
+la skatolon kaj marŝis laŭlonge de la riverbordo. Estis belege hela
+mateno; birdoj kantadis, floroj malfermiĝis al la lumo kaj, se li ne
+suferus pro ĉiam pliiĝanta malsato, la juna migranto povus tre ĝui la
+marŝadon. Tamen li baldaŭ fariĝis tiel malsata, ke li povis pensi pri
+nenio krom la manĝado. Malgraŭ tio, li iradis ĝis la tagmezo, antaŭ kiam
+li trovis ion manĝeblan; tiam li ĝojege ekvidis grandan arbon kovritan
+per maturaj persikoj, tiel rondaj kaj ruĝaj, kiel infaneta vango.
+
+“Jen festeno!” li avide diris al si, demetante la skatolon, kaj
+preparante sin kolekti plenĉapelon de la bongustaj fruktoj.
+
+Subite li faletis super io, kaj malsupren rigardante li vidis viron
+kuŝantan sur la herbo, tenantan fermitaj la okulojn kaj la buŝon
+malfermita.
+
+“Hola!” ekkriis la Princo. “Kiu estas vi? Ĉu vi dormas, aŭ maldormas?”
+
+“Maldormas,” respondis la viro sen movo.
+
+“Kial do vi ne leviĝas?” demandis Vanc’. “Ĉu vi estas malsana?”
+
+“Ne,” mallonge respondis la viro.
+
+Kaj li ja ŝajnis tiel fortika homo, kiel oni povus iafoje renkonti.
+
+“Kion do vi faras?” demandis la Princo, kiu tute perdis la paciencon kaj
+opiniis, ke la alia devus almenaŭ malfermi la okulojn, por vidi, kiu al
+li parolas.
+
+“Atendas,” diris la viro, fine malfermante la okulojn.
+
+“Atendas kion?”
+
+“Ke persiko enfalu en la buŝon.”
+
+“Unu kuŝas apud la vango,” diris Vanc’, “kaj alia falis precize en vian
+manon.”
+
+“Sed mi deziras ke ĝi falu en la buŝon,” elĝemis la kuŝanta viro. “Mi
+estas tiel terure malsata!”
+
+“Tiel terure mallaborema, vi volas diri,” ekkriis Vanc’, tute perdinte
+la paciencon; kaj li komencis manĝi la bonegajn fruktojn. “Vi certe
+estas la plej mallaborema homo en la mondo.”
+
+“Se vi opinias tion,” estis la malrapida respondo, “vi devus vidi mian
+kuzon Loto, kiu loĝas malsupre apud la rivero, unu mejlon malproksime
+laŭ rekta linio.”
+
+“Li ja devas esti tre mallaborema, se li superas vin,” diris la Princo,
+denove surŝultrigante la skatolon. “Ĉu vi scias, kie loĝas la
+Fragokolora Sorĉisto?”
+
+“Mi scias,” respondis la viro, “sed mi estas tro mallaborema por
+sciigi.”
+
+“La sciigo ne okupus pli da tempo, ol la diro, ke vi ne povas sciigi,”
+kolere ekkriis Vanc’.
+
+“Eble ne,” estis la trankvila respondo; “sed, se mi sciigus, tio estus
+ion _fari_, kaj mi neniam faras ion.”
+
+Nenion plu dirante, la Princo ekiris laŭ la vojo. Li eĉ ne restis por
+meti persikon en la malfermitan buŝon de la mallaboremulo, kion li unue
+iom pripensis.
+
+Li iradis sufiĉan tempon laŭlonge de la rivero, kaj preskaŭ forgesis
+kion la mallaborema viro diris pri la kuzo, kiam li subite ekvidis
+pendantan de arbo ion, pri kio li konsternite unue supozis, ke ĝi estas
+kadavro de rabisto. Alproksimiĝante li tamen trovis, ke la korpo vivas,
+kaj estas pendigita per rimeno, kiu ĉirkaŭas la korpon sub la brakoj.
+Ŝajne la pendado neniel ĝenis la viron, kiu aspektis tute trankvila kaj
+serena. Alia viro staris sur renversita sitelo, kaj blovis per blovilo
+en la buŝon de la pendigito.
+
+“Kion vi faras?” scivoleme demandis Vanc’, haltante apud li.
+
+“Nu,” respondis la blovanto, “tiu ĉi homo estas tro mallaborema por
+stari, pro tio ni devis lin pendigi; kaj li estas tro mallaborema por
+spiri por si mem, tial li ĉiutage pagas al mi kvar pencojn, por ke mi
+spirigu lin per la blovilo.”
+
+“Mi vidis supre, apud la rivero, viron kiu estis tro mallaborema por
+manĝi,” diris Vanc’. “Mi opiniis ke li estas sufiĉe sentaŭga, sed certe
+ĉi tiu estas la plej mallaborema homo vivanta.”
+
+“Se vi opinias tion,” respondis la blovanto, “vi devus vidi lian kuzon
+Gobo, kiu loĝas unu mejlon pli malsupre, rektalinie laŭlonge de la
+rivero.”
+
+Je tiu momento, Vanc’ ekpensis, ke la mallumo estas proksima, kaj li
+denove ekvojiris. La viro, kiu havis la blovilon, saltetis de la sitelo
+kaj avide postkuris. Li havis naivan mienon kun granda ransimila buŝo.
+
+“La tuta familio ĝin havas,” li raŭke flustris al la Princo.
+
+“Havas kion?”
+
+“Mallaboremecon. Atendu ĝis vi vidos Gobon!”
+
+Sed li tiam rimarkis, ke Loto fariĝas purpura je la vizaĝo kaj malforta,
+pro manko de spiraĵo; li do rapide rekuris al la sitelo, kaj denove
+komencis energie blovi por la ĉiutaga kvarpenco.
+
+“Flankedirante,” demandis Vanc’, haltante, “ĉu vi scias kie loĝas la
+Fragokolora Sorĉisto?”
+
+“Li scias,” respondis la blovanto, “sed vi ne povas venigi el li la
+sciigon. Li estas tro mallaborema por paroli; tial estas senutile vin
+ĝeni pro tio.”
+
+Ekĝemante pro laceco kaj enuo, la reĝa vojiranto sin turnis kaj daŭrigis
+sian marŝadon. Je la krepusko li atingis malgrandan vilaĝon, plivere
+grupon de kadukaj dometoj, kaj tuj fraponte sur la pordo de unu el ili,
+por peti rifuĝejon, li vidis procesion venantan trans la kampoj. Estis
+aro da viroj kun flagrantaj torĉoj, kelkaj kun pioĉoj kaj fosiloj, kaj
+en la mezo sin montris portilo, sur kiu kuŝis viro kun la okuloj larĝe
+malfermitaj kaj fikse rigardantaj antaŭen.
+
+“Kio estas ĉio ĉi?” demandis la Princo al viro, kiu ŝajnis posedi ian
+aŭtoritaton inter la kunularo.
+
+“Ni estas enterigontaj Gobon,” respondis la viro.
+
+“Sed li ankoraŭ ne estas senviva,” ekkriis Vanc’, tre konsternita.
+
+“Estas vere,” diris la viro per ordinara voĉo, “sed li ne deziras vivi.
+Mi scias, ĉar dek jarojn li dungis min por pensi anstataŭ li. Nun tio
+tedas min, kaj mi tial opinias, ke estus pli bone lin enterigi; kaj tio
+kompreneble estas same, kvazaŭ li mem tion opinius.”
+
+“Nu,” diris Vanc’, kiu komencis tre konfuziĝi pro la stranguloj, kiujn
+li renkontis, “se li ne malkonsentas, mi ne scias kial mi devus
+maltrankviliĝi. Sed eble, antaŭ kiam li estos enterigita, li povos diri
+al mi, kie mi trovos la Fragokoloran Sorĉiston.”
+
+“Li ne sin ĝenos por rememori,” respondis la viro, “kaj mi certe ne plu
+memoros por li.”
+
+“Nu,” estis la penso, per kiu la malbonŝanca Vanc’ sin konsolis, “tamen
+iom valoras, vidi la plej mallaboreman homon sur la tero.”
+
+
+
+
+ĈAPITRO VIII
+
+
+Li trovis malplenan kabanon, en kiu estis iom da ŝima pajlo; kaj tie li
+pasigis la nokton, kaj dormis tiel profunde, kvazaŭ li kuŝus sur la
+propra princa lito lanuga en la hejma palaco. Lia matenmanĝo estis
+almozpetita ĉe la pordo de unu el la dometoj en la vilaĝo; kaj la tutan
+tagon li sekvis la riveron, ĝis li venis, preskaŭ vespere, al la griza
+marbordo kaj al la kabanoj de la fiŝkaptistoj.
+
+“Kian nomon havas la rivero, kiun mi sekvadis?” li demandis al maljuna
+sulkplena fiŝkaptisto, kiu flikis sian reton en la lumo de la subiranta
+suno.
+
+“Ĝi estas nomita Labo,” respondis la maljunulo. “Ĝi estas la orienta
+limo de Gajlando, kaj la marbordo estas la norda.”
+
+“Ho, pesto al la limoj!” ekkriis Vanc’. “Mi malamas ilin. Ĉu vi povas
+doni al mi manĝaĵon?”
+
+“Ni estas malriĉuloj,” diris la maljunulo, “tamen mi supozas, ke ni
+povos doni al vi peceton, se vi pagos.”
+
+“Pagos?” kriis Vanc’, mirigite. “Ĉu vi scias, kiu mi estas?”
+
+“Ne precize,” diris la fiŝkaptisto, “sed, pro via ŝajno, kaj pro la
+skatolo, mi supozas, ke vi estas migranta amuzisto. Kion vi havas en la
+skatolo?”
+
+“Mian familion,” senpripense respondis Vanc’. “Ĉu vi scias, kie loĝas la
+Fragokolora Sorĉisto?”
+
+“Ne precize,” rediris la alia; “sed mi opinias, ke ialoke laŭborde. Kian
+familion vi havas? Feliĉan familion?”
+
+“Mi certe esperas, ke ili estas feliĉaj,” estis la respondo. “Mi scias,
+ke mi mem ne estas tia. Eble ili pli ĝuas esti portataj, ol mi ĝuas
+porti ilin.”
+
+“Kion ili povas fari?” persiste demandis la fiŝkaptisto. “Ĉu ili povas
+danci, kaj manĝi bulkojn, kiel urso, ĉu ili bataletas kaj batas unu la
+alian, simile al pulĉinela ludo?”
+
+“Ili faras nenion tian,” kolere komencis Vanc’. “Ĝi tute ne estas
+spektaklo. Ĝi estas--”
+
+Tiam, rememorante ke, se li estus malĝentila al la fiŝkaptisto, certe
+estus neeble ricevi vespermanĝon, li fariĝis pli ĝentila, kaj fine
+diris:
+
+“Ili estas--mi volas diri, ili ŝajnigas sin gereĝoj kaj ilia
+korteganaro.”
+
+“Vere,” kriis la fiŝkaptisto, “tio ja estas eksterordinara vidindaĵo. Mi
+neniam vidis tian. Eniru kaj manĝu, kaj ni poste elprenos la pupojn.”
+
+    [Ilustraĵo]
+
+Dirinte tion, li eniris la dometon, kaj diris, ke la Princo lin sekvu.
+Ĝi estis tre malbonŝajna dometo, havanta krudajn murojn, en kiuj la
+fendoj estis ŝtopitaj per algoj, por ne enlasi la venton. Malgranda
+fajro brulis sur aro da plataj ŝtonoj, kiuj servis anstataŭ kameno. La
+edzino de la fiŝkaptisto, maljuna kaj sufiĉe kurbiĝinta pro reŭmatismo,
+ĉirkaŭe lametis, preparante la vespermanĝon, kiu, kiel ŝi diris, preskaŭ
+estas preta. Kiam ĝi estis tute preta, ili eksidis; kvankam la
+kompatinda Princo, malgraŭ sia malsato, ne povis facile engluti la sekan
+haringon, la maldelikatajn avenbulkojn, kaj la malfreŝan akvon, el kiuj
+konsistis la manĝaĵoj.
+
+Post kiam li finis la manĝon,--kiu ne okupis longan tempon, kiel oni
+povas supozi,--li starigis la skatolon sur la tablon kaj ĝin malfermis.
+
+“Unue,” li diris, “ni donu al ili iom da nutraĵo, kaj vi vidos, kiel
+bele ili ŝajnigos manĝi kaj trinki.”
+
+Tamen, se la nutraĵo estis maldelikata por Vanc’, vi povas imagi, ke ĝi
+estis multe tro kruda por la dentoj de la etuloj, kiuj ne povis manĝi eĉ
+peceton. Pro tio, ili tordetis la manojn, kaj ploris en la poŝtuketojn;
+kaj la Reĝo eĉ frapetis la orelon de la Ĉefkanceliero, tiel ĉagrenita li
+estis, ne povante manĝadi.
+
+Ĉio ĉi multe amuzis la gemastrojn, kiuj supozis, ke la tuta okazaĵo nur
+estas ludo, kaj ili ne permesis, ke Vanc’ fermu la skatolon, ĝis la
+mallumo tute kaŝis la kvazaŭpupojn.
+
+Dum la nokto, kiam Vanc’ kuŝis sur la malmola argila planko de la
+dometo, vane penante dormi, li subaŭdis la geedzojn mallaŭte
+kunparolantaj.
+
+“Mi sciigas al vi, edzino,” la maljunulo estis diranta, “ke mi certe ĝin
+faros; tio do estu la fino de la afero. Mi diras, ke mi havos la
+teatreton kiel mian propraĵon. Mi povus akiri pli da mono per la pupoj,
+unu tagon dum foiro, ol mi ricevas ĉi tie tutan jaron fiŝkaptante.”
+
+“Sed la knabo,” maltrankvile demandis la maljunulino,-- “vi ne suferigos
+la knabon, ĉu vere, edzo?”
+
+“Suferigos lin? Ne,” respondis la fiŝkaptisto, “mi ne suferigos lin. Mi
+vendos lin, kiel mariston, al la ŝipo naĝanta en la haveno; kaj poste mi
+prenos la spektaklon, kaj ĉirkaŭvagados, gajnante monon.”
+
+Oni povas imagi, ke Vanc’ tion aŭdinte timtremis pro la penso, ke la
+familio estas ŝtelota, kaj ke li mem estas vendota kiel maristo. Tamen
+li tre kviete kuŝadis, ĝis laŭta ronkado montris ke la geedzoj dormas;
+tiam li senbrue leviĝis, kaj trovinte sian altvaloran skatolon, li
+alŝultrigis la ŝarĝon, kviete ŝteliris el la dometo, kaj, spite la
+mallumeco, rapidis kiel eble tre malproksime lasante post si la malican
+fiŝkaptiston kaj lian kabanon.
+
+Je la tagiĝo, li renkontis viron ŝovantan sian boaton for de la bordo,
+kaj demandis al li, kien kondukos lin la laŭborda vojo.
+
+“Tion ’niu ne povas sciigi vin,” diris la viro, aranĝante la remilojn,
+“ĉar ’niu ne scias precize. Sed mi konsilas, ke vi provu ĝin, ĉar ĝi
+tiel kredeble kondukos ien, kiel ’nien.”
+
+Tiu konsilo nemulte valoris al la Princo; tamen li sentis sin devigata
+ĝin sekvi, ĉar li ne kuraĝis reiri; li tial marŝadis antaŭen, kvankam la
+suno staris alte, kaj la skatolo estis peza, kaj en ĝi la korteganoj
+zumis, simile al aro da koleraj abeloj, ĉar ili devis tiel longatempe
+esti sen manĝo.
+
+
+
+
+ĈAPITRO IX
+
+
+Ĉirkaŭ la tagmezo al la Princo aliĝis meduzo, kiu montris gajan kaj
+feliĉan karakteron, kaj insiste kunigis sin kun Vanc’ kaj lin akompanis.
+La knabo opiniis ke li jam havas tiom da personoj, kiom li povas
+prizorgi, kaj li klare diris tion al la kreitaĵo.
+
+“Krom tio,” li finis tre malafable, ĉar lia pacienco estis efektive
+elĉerpita, “verdire, vi tiel plaŭdiras, ke vi faras min nerva.”
+
+“Knaboj ne devus posedi nervojn!” trankvile diris la meduzo.
+“Kompreneble, se mi ne havas krurojn, mi ne povas piediri; kaj, se mi ne
+povas piediri, mi devas plaŭdiri. Tio estas klara, eĉ al vi, mi
+supozas.”
+
+Princo Vanc’ estis tro kolera por respondi; tial la paro kuniradis sen
+sono, krom la lacaj paŝoj de la knabo, kaj la brua plaŭdado de la
+meduzo, sur la malseketa sablaro de la marbordo. Preskaŭ je la
+sunsubiro, ili atingis larĝan kampon, kie ia matura greno ŝajne
+vegetadis, kaj tra kiu fluis kristalklara rivereto, ombrata per arboj.
+
+Al tiu kampo la laca Princo ĝoje sin turnis, kaj antaŭ ĉio malfermis la
+skatolon, preskaŭ timante ke li trovos la kompatindajn korteganojn tute
+mortintaj pro la kruela malsato. Senvivaj ili ankoraŭ ne estis, sed ili
+kuŝis malfortaj kaj palaj, kaj ŝajnis ke tre malmulte da forto al ili
+restis. Por ili la Princo rapide plenigis kelke da glaningoj el la
+klara, malvarma rivereto, kaj poste, ekprenante unu el la longaj
+grenspikoj, kiuj estis multnombraj, li rompis ĝin kiel eble plej rapide.
+
+“Kruda tritiko,” li diris, “kompreneble ne estas bongusta; tamen ĝi
+almenaŭ malhelpos la malsat--”
+
+Surprizite li haltis, kaj tio ne estas mirinda; ĉar, anstataŭ la
+atendita greno, la spiko estis plena de grandaj ĉokoladaj bombonoj, ĉiuj
+plej bongustaj; kiel la Princo, provante unu el ili, konstatis.
+Mirefrapita li malfermis alian spikon, kaj el ĝi elfalis citronaj
+sukeraĵoj; migdaloj plenigis trian, kaj kvara enhavis sukeritajn
+daktilojn. Unuvorte, la tuta mirinda kampo estis plena de sukeraĵoj:
+kokosaj kukoj kaj makaronoj; kremfigoj, alteoj kaj gumbombonoj;
+migdalpastaĵo, nuksa kando, sukeritaj semaĵoj kaj glaciumaj fruktoj;
+verdire, oni ne povas eĉ revi pri ia dolĉega sukeraĵo, kiu ne estis
+trovata, freŝa kaj sufiĉega, en tiu ĉarma kampo.
+
+Tre rapide la Princo metis kelke da belaj bombonoj sur la tablon en la
+pupdomo. La Reĝo, tro malsata por zorgi pri ĝentila konduto, tranĉis per
+sia glavo, kaj gesinjoroj ekkaptis la detranĉaĵojn per la manoj, kaj
+manĝis kiel malsateguloj. Unu vinbombono provizis al ili bonegan
+trinkaĵon, kaj tiamaniere la korteganoj festenis tiel gaje, ke oni
+vidante ilin multe ĝojus.
+
+Vi povas esti certa, ke Vanc’, liverinte nutraĵon al la familio, ne
+okupis longan tempon provizante al si mem; kaj senŝeliginte grandan aron
+da bombonoj, li eksidis por trankvile ĝui ilin, kiam li ĉagrenate aŭdis
+apud si la malŝatatan voĉon de la meduzo.
+
+“Unue nutru min!” kriis la kreitaĵo; “mi ne havas manojn por kolekti
+bombonojn por mi mem. Unue nutru min! Ankaŭ mi malsatas!”
+
+Kompatinda Princo Vanc’! Li ja estis laca kaj varma kaj malsata, kaj li
+tute perdis la paciencon.
+
+“Iru do, kaj manĝu sen manoj!” li kolere kriis; kaj, ekprenante la
+senmuskolan aĵon, li nekonsidere forĵetis ĝin inter la trunketojn en la
+grenkampo.
+
+Tamen li apenaŭ ekspiris libere, kaj ĵus enmetis la dentojn en bonegan
+peceton da migdala sukeraĵo, kiam revenis la meduzo, tute sendifekta kaj
+tiel gaja kiel antaŭe.
+
+“Nu, kial vi bezonus agi tiamaniere?” demandis la kreitaĵo; “tio ne
+povas amuzi vin, kaj ĝi ne difektas min. Mi certe revenos, tiel ofte
+kiel vi min forĵetos; tial vi vidas ke tio tute ne utilas; kaj, se ĝi ne
+utilas, ĝi certe ne estas utila. Mi supozas, ke vi mem povas vidi tion.
+Nutru min!”
+
+“Mi ne vidas ian rimedon vin nutri,” respondis la Princo, havante
+plenbuŝon da sukerita abrikoto; “vi certe ne havas buŝon.”
+
+“Tio ŝajnas vera,” afable respondis la alia; “sed nur metu molan
+bombonon sur mian dorson, kaj rimarku tion, kio okazos.”
+
+La Princo obeis, kaj havis la plezuron vidi, ke granda oranĝbombono
+laŭgrade malaperis, dum la meduzo malrapide ensorbis ĝin.
+
+La unuan fojon dum sia tuta vivado, la Princo estis manĝinta tiom da
+sukeraĵoj, kiom li volis, kaj ĵus trinkis iom da akvo el la klara
+malvarma rivereto, kiam li aŭdis voĉon similan al la tondro resonanta
+inter la montoj.
+
+“Kiu estas tiu,” ĝi kriis, “en mia bombonkampo, miajn bombonojn
+ŝtelanta?”
+
+La koro de Vanc’ laŭte frapis kontraŭ la ripoj, kiam li levis la okulojn
+kaj vidis vidaĵon, kiu povus eĉ kaŭzi, ke reĝo kaj lia armeo ŝanceliĝu
+en la ŝuoj; des pli multe povus timi kompatinda princeto, devigata zorgi
+pri korteganaro, kaj nur havanta meduzon kiel helpanton!
+
+
+
+
+ĈAPITRO X
+
+
+La vidaĵo, kio la Princon tiel timigis, estis terura giganto, certe tiel
+altkreska kiel la plej alta turo kiun oni iam vidis, havante en la
+frunto tri grandajn malbelegajn okulojn, ruĝan, blankan kaj bluan, kaj
+montrante buŝegon similan al malluma kaverno en montflanko.
+
+Antaŭ ol Vanc’ vere sciis kio okazas, li trovis sin ekkaptita kaj
+staranta sur la manego de la giganto, kvazaŭ sur tablo.
+
+“Mi petas,” li diris, parolante tre rapide, ĉar li estis tiel ege
+timigata,-- “mi petas, nur malmultajn ni forprenis, ĉar ni preskaŭ
+mortmalsatis; ni ne sciis, ke ili apartenas al vi, kaj ni ne intencis
+ian malbonon. Bonvolu, ho, bonvolu permesi, ke ni foriru unufoje por
+ĉiam, kaj ni promesos ke ni neniam, neniam plu revenos.”
+
+“Ho, ho!” ekkriis la giganto ridegante, “Foriru? Ĉu vere? Ne tiel
+rapide, hometo! Mi ŝatas tiajn etulojn kia vi estas.”
+
+    [Ilustraĵo]
+
+La kompatinda Princo senforte ĉirkaŭsaltetis sur la vasta manplato de la
+giganto, sed nenion povis fari por sin helpi; kaj li devis stari
+rigardante dum la grandegulo, per la alia mano, ekprenis kaj iom skuis
+la skatolon, kaŭzante ke la hometoj konfuze ĉirkaŭfaletis, ricevantaj de
+la tabloj kaj seĝoj multe da frapetoj.
+
+“Ĉi tiuj tre amuzos mian edzinon,” diris la giganto, hejmen ekpaŝegante.
+“Mi ne mirus se ŝi vin konfitus per bruna sukero. Mi ĝuas tiaspecajn
+frandaĵojn, kaj de longatempe mi ne trovis tiajn.”
+
+Aŭdante ĉi tion, la kompatinda Vanc’, kiel oni povas supozi, tute
+malsaniĝis pro timo; sed ne vidante ian vojon por forkuri, li fermis la
+buŝon kaj vigle ĉirkaŭrigardis ĝis, post iom da tempo, ili atingis la
+kastelon de la giganto. Ĝi estis vasta griza konstruaĵo, havanta
+ferbaritajn fenestrojn, kaj ĉe la pordego tri hundojn, tiel grandegajn
+kaj tiel malbelegajn ke, nur aŭdante pri ili, oni timtremus; tial mi
+nenion rakontos pri ili. Kvankam ili aspektis terurege, ili timis la
+giganton; kaj, je lia ordono, ili tre humile kuŝiĝis, kaj eĉ ne subbojis
+kiam li preterpaŝegis trans la korto kaj en la ĉambregon de la kastelo.
+
+“Edzino!” kriis la grandegulo al virino, kiu staris sin admirante antaŭ
+granda spegulo ĉe la fundo de la ĉambro. “Edzino, venu vi ĉi tien kaj
+vidu kion mi trovis.”
+
+“Kion vi trovis?” ŝi demandis, ne turnante sin for de la spegulo. “Ĉu ĝi
+estas io per kio oni povos sin vesti?”
+
+“Stultulino!” kriegis la giganto. “Ĉu vi ne povas pensi pri io krom
+vestado, sinjorino? Ne, ĝi estas multe pli bona ol io, per kio sinvesti;
+ĝi estas io manĝebla. Rapidu, surmetu la poton.”
+
+Aŭdinte tion, la kompatinda Princo tute perdis la esperon, kaj li pensis
+ke lia fino jam alvenis. Sed la edzino emfaze anoncis, ke estas multe
+tro malfrue por kuiri ion novan por la vespermanĝo, kaj ke la edzo
+atendu ĝis la mateno.
+
+“Kio do estas por manĝi?” malkontente demandis la giganto, ĉar li vere
+sopiris al la freŝa boletaĵo, kiun li estus farinta el la Princo.
+
+“Nu,” respondis la gigantino, “estas la marserpenta pasteĉo, kiun mi
+revarmigis, kaj mi malfermis ujon da elefantkapoj kiel almanĝaĵo.”
+
+“Do rapidu por alporti ĝin,” grumblegis la giganto, “aŭ nekuiritan mi
+englutos tiun ĉi knabon en unu sekundo.”
+
+Pro tio la gigantedzino, kiu estis neniel malbonkora virino, malgraŭ ke
+ŝi tro ĝuis belvesti sin, kaj estis iom fiera pri sia beleco (oni devas
+konfesi, ke estis multo pri kiu esti fiera, ĉar ŝi estis tiel alta kiel
+turo!), ŝovis Vancon en angulon, por lin kaŝi for de la edzo; kaj en la
+angulo Vanc’ estis kontenta resti kaŝita, dum la giganto forglutis
+grandegan vespermanĝon, kaj trinkis tutan barelon da biero, kiun la
+edzino elprenis el vasta tinego en angulo de la ĉambro.
+
+Fininte sian manĝadon kaj trinkadon, la grandegulo ordonis al la edzino,
+ke ŝi zorgu pri la knabo, por ke li estu en senriska loko konservata dum
+la nokto; poste, ekprenante kandelon tiel longan kiel fazeolstango, li
+multpeze faletante foriris en la litegon. La edzino, kiu estis sidinta
+apud la fajro, nun leviĝis kaj invitis la Princon, ke li venu kaj
+partoprenu en la manĝado.
+
+“Bela knabeto vi estas,” ŝi diris, “kaj tiu puncavelura jako certe estis
+belega, antaŭ kiam ĝi tiom malpuriĝis. Venu, manĝu pecon da pasteĉo, kaj
+trinku iom da biero; morgaŭ vi devos esti bonstata. Se vi devos esti
+boletata, vi certe plivolos esti bongusta boletaĵo, ol malbongusta.”
+
+“Mi ne estas tiel certa pri tio,” malgaje respondis Vanc’. “Se mi devos
+esti kuirata, vole nevole, mi opinias ke mi preferos esti speciale
+malbongusta.”
+
+“Ho fi!” kriis la gigantino. “Bonaj knabetoj ne parolas tiamaniere; kaj,
+ke vi estas bona knabeto, mi estas certa pro via mieno. Kio estas en via
+skatolo? Juveloj?”
+
+“Se mi montros al vi,” demandis Vanc’, kun iom da espero en la voĉo, “ĉu
+vi lasos min forkuri? Kara, bonkora sinjorino, vi min ja kompatas, ĉu
+ne? Mi estas certa, ke vi estas komplezema kaj bonega. Nur lasu min iri,
+kaj mi alsendos al vi belegajn juvelojn. Ion ajn mi faros por vi, se vi
+nur bonvolos permesi ke mi foriru.”
+
+“Ne,” diris la gigantino, “tion mi ne povos fari. Se mi lasus vin
+foriri, li min mortbatus. Cetere vi ne povus preterpasi la hundojn, se
+eĉ dudek fojojn mi vin liberigus. Sed mi diros al vi, kion mi faros: se
+vi malfermos la skatolon, mi kloroformizos vin morgaŭ, antaŭ ol mi vin
+kuiros; kaj vi ne sciiĝos pri tio, kio al vi okazas,-- -- -- -- ĝis kiam
+vi estos vere kuirita kaj manĝita!”
+
+Malmulte da konsolo Vanc’ trovis en tio, kiel vi povas imagi; sed li
+sentis ke la gigantino havis bonan intencon, kaj li ankoraŭ esperis
+iamaniere foriĝi; tial li laŭeble forviŝis siajn larmojn kaj malfermis
+la keston. Tuj kiam la etuloj estis liberigitaj, ili diskuris sur la
+tablo, avide manĝante la pecetojn da avenpano kaj grajnojn da sukero,
+kiujn la malbonordema gigantino estis disseminta. Kvankam malgrandaj
+estis la hometoj, iliaj juveloj kaj kostumoj brilis kaj prezentis belan
+spektaklon; kaj la grandegulino sin apogis sur la kubutoj kaj rigardadis
+ilin kun granda plezuro, proklamante ilin la plej belaj aĵetoj, kiujn ŝi
+iam vidis.
+
+“Mi ja ne mirus, se la edzo donacus al mi tiujn etulojn; tro malgrandaj
+ili estas por iel utili, escepte kiel gustigilo. Mi volus iamaniere ilin
+uzi.”
+
+Kiel estas antaŭe dirite, la gigantino estis vanta virino, kaj ĉiam
+pripensadis, kiamaniere io povus esti uzata kiel vestaĵo aŭ ornamaĵo.
+
+“Mi havas ideon,” ŝi diris, subite ekstarante kaj alportante bobenon de
+rozeruĝa silkfadeno el sia kudraĵujo, kiu lasta havis amplekson de
+granda vestkesto. “Oni rakontas pri sinjorinoj, kiuj surportas vivantajn
+skarabojn, per etaj orĉenoj alligitajn al la broĉoj. Mi opinias ke mi
+povas fari ion similan el ĉi tiuj pupetoj.”
+
+“Sed, Sinjorino,” konsternite petis Vanc’, “ŝajne vi ne komprenas, ke ĉi
+tiuj estas miaj propraj reĝaj parenc--”
+
+“Nu, vi silentu!” ŝercete kriis la gigantedzino, “aŭ mi vin trempos en
+tiun vaporplenan kaldronon, eĉ sen unu ekflaro de kloroformo; kaj vi ne
+povas imagi, kiel malagrabla vi tion trovus; vi vere ne povas.”
+
+Aŭdinte tion, la Princo timtremis, kaj tre malforte diris:
+
+“Bonvolu ne dolorigi ilin, kara Sinjorino Gigantino; tre sentemaj ili
+estas.”
+
+“Mi ne dolorigos ilin,” respondis la sinjorino, “almenaŭ nur sufiĉe por
+ilin piedflirtigi. Ili ŝajnas tiel amuzaj, kiam ili piedflirtas.”
+
+Parolante, ŝi ligis pecetojn da silkfadeno ĉirkaŭ la taliojn de la
+gereĝoj, kaj ĉi tiujn pendigis de siaj oreloj, kiel infanoj kelkfoje
+pendigas butonojn, kiam ili ŝajnigas havi oreljuvelojn. Fiksinte la
+strangajn ornamaĵojn, ŝi fabrikis kolĉenon el la princinoj kaj
+korteganoj, kaj, ĝin surmetinte, ŝi admiris sin per la spegulo, kvazaŭ
+ŝi neniam ĉesus. Tamen, post iom da tempo, ŝi iĝis tiel dormema, ke ŝi
+ne povis plu vidi, kaj eĉ estis tro laca por balanci la kapon kaj
+ĉirkaŭsvingi la gereĝojn sur siaj oreloj. Ŝi remetis la novan juvelaron
+en la skatolon, kaj, ekprenante la Princon, ŝi enmetis lin en lignan
+birdkaĝon pendantan je la muro.
+
+“Agrable sonĝu,” ŝi gaje diris, kaj tiam ŝi ankaŭ foriris por kuŝiĝi.
+
+
+
+
+ĈAPITRO XI
+
+
+Forlasite sola en la altependanta kaĝo, la kompatinda Princo ja tute
+malesperis. Nenian elvojon el siaj malfeliĉaĵoj li vidis, kaj li ne
+povis ne plori, ĝemante pri sia mizera sorto.
+
+“Tiu malica Blua Sorĉisto estas kulpa pri ĉio,” li kriis; ĉar ne envenis
+en la penson, ke estis lia propra malbona konduto, kiu unue venigis la
+Bluan Sorĉiston al la palaco.
+
+Je tiu momento, dum paŭzo inter siaj plorĝemoj, la Princo ekaŭdis
+konatan moleplaŭdantan sonon sur la ŝtona planko sub la kaĝo; malsupren
+rigardante, li surprizita vidis sian antaŭan kunulon, la meduzon.
+
+“Kiel vi fartas?” ĝentile demandis la meduzo. “Mi supozas ke vi ne estas
+tre feliĉa min vidante.”
+
+“Ho jes, mi vere estas,” ne tre ĝentile kriis la Princo. “Nuntempe
+vidante iun ajn, negrave kiun, mi estus feliĉa. Kiamaniere vi pasis la
+hundegojn?”
+
+“Mi flugis,” respondis la kreitaĵo.
+
+“Meduzoj ne povas flugi,” diris la Princo; “tio do ne povas esti vera.”
+
+“Nu, mi do naĝis,” respondis la meduzo; “kaj, se tio ne estas vera, ĝi
+estas malvera, mi supozas. Eĉ vi povas vidi la saĝecon de tio, ĉu ne?
+Tamen, estante ĉi tie, mi havas ion por sciigi al vi. Ĉi tiu kastelo
+estas en la teritorio Bogarru, kaj Bogarru staras ĉe la okcidenta limo
+de Gajlando, kiu--”
+
+“Kiu ajn zorgas pri limoj?” interrompis la senpacienca Princo; “Ĉu vi
+havas nenion pli agrablan, pri kio paroli?”
+
+“--venigas min al mia temo,” trankvile daŭrigis la meduzo. “Kiam ajn mi
+unuafoje vizitas ian lokon, mi povas efektivigi unu deziron. Ĉi tiu
+estas mia unua vizito en Bogarru. Nun la demando estas jena: Ĉu mi
+deziru ke la idolanoj de Gobs-Insulo estu konvertitaj, ĉesu manĝi siajn
+avinojn, kaj komencu surhavi vestojn, aŭ ĉu mi deziru ke oni liberigu
+vin kaj la korteganaron en la daŭro de katokulsigno?”
+
+“Ho, la lasta, la lasta,” kriis la Princo, tro ekscitita por paroli
+korekte. “Kara, kompleza, bonkora meduzo, bonvole deziru ke mi eliĝu el
+tiu ĉi loko terura, kaj vi povos ĉien kuniri kun mi, se vi volos, kaj mi
+neniam plu parolos malĝentile al vi, tiel longatempe kiel vi vivados.”
+
+“Ha!” ĝi respondis, “mi timis ke vi tiel elektos. Vi pli zorgas pri vi
+mem, ol pri la Gobs-Insulanoj. Tio ne estas vere nobla, sed eble estas
+natura. Nu, malfermu la buŝon kaj fermu la okulojn.”
+
+La Princo obeis, kaj sur lia lango subite troviĝis tre maldolĉa gusto;
+fajreroj dancis antaŭ la fermitaj okuloj, kaj li tuj sentis kontraŭ si
+bloveton de freŝa malvarmeta aero.
+
+“Malfermu la okulojn,” diris la voĉo de la meduzo.
+
+La Princo tion faris, kaj surprizite li sin trovis ekstere kaj la keston
+apud si, sur libera kampvojo, dum steloj briletis super la kapo.
+
+“Ho, kara, bonega meduzo!” li ĝoje kriis; “kiel mi iam ajn povos vin
+danki?”
+
+“Ŝajne vi amas min pli ol antaŭe,” sarkasme diris la meduzo. “Tamen mi
+vin pardonas. Se vi volas trovi la Fragokoloran Sorĉiston, antaŭeniru
+rekte laŭ ĉi tiu vojo, ĝis kiam vi atingos la domon de la Komikulo.
+Flubalu!”
+
+Dirante tiun lastan misteran vorton, la meduzo malaperis.
+
+“Kia domaĝo!” diris la Princo; “mi neniam povos sciigi al ĝi, kiel forte
+mi bedaŭras mian malĝentilecon. Mian solan amikon mi perdis. Mi volus
+scii kion signifas ‘flubalu’.”
+
+Sed tio estis tiel malfacile solvebla problemo, ke fine Vanc’ decidis
+ĝin forlasi. Do, ŝultriginte sian ŝarĝon, li vigle ekiris laŭ la ŝoseo,
+ne kuraĝante resti ĝis la taglumo, pro timo ke la grandegulo vekiĝos
+kaj, eltrovante la foreston de sia kaptito, sekvos lin kaj lin reportos
+al la terura kastelo de Bogarru.
+
+
+
+
+ĈAPITRO XII
+
+
+La tutan nokton Princo Vanc’ piediris sub la steloj kaj, eĉ por enspiri,
+ne haltis ĝis kiam li vidis la ĉielon ruĝiĝantan pro la venonta
+sunleviĝo; tiam, transgrimpinte branĉobarilon, li kuŝiĝis per ĝi
+ŝirmita, kaj tuj ekdormis profunde.
+
+Kiam li vekiĝis, la suno alte sin montris, kaj li ekaŭdis grandan
+bruadon de sonoriloj, trumpoj kaj tamburoj, kvazaŭ li estus meze de ia
+festo. Frotante la okulojn, li leviĝis, kaj eltrovis ke li ekdormis sur
+kampo, kiu nun estis gaja pro centoj da festantoj. Flagoj flirtadis
+super tendoj kaj budoj; muzikistaroj ludis; vitrofaristoj kaj ĵonglistoj
+faradis siajn mirindaĵojn; gaje vestitaj kamparanoj kantis, dancis kaj
+festenis; kaj plie sin montris ĉiuspecaj spektakloj, balanciloj kaj
+karuseloj, sufiĉaj por kaŭzi tutan kapturniĝon.
+
+La Princo estis tiel ravata, ke li eĉ iom forgesis sian malsaton kaj
+lacecon, kaj ĉirkaŭiris de unu vidindaĵo al alia, kriante “hura!”, dum
+la ĵonglistoj kaj ŝnurdancistoj prezentis siajn kuriozajn kaj danĝerajn
+ludaĵojn. Fine li alvenis al budo, kie maljunulino kuiris, en kaldrono
+super fajro, vaporiĝantan viandsupon, kiu al la malsata Princo ŝajnis
+eligi pli agrablan odoron ol ia ajn supo, kian li dum la tuta vivdaŭro
+iam flaris.
+
+“Ha!” li avide ekkriis, “tiu odoras bonege, patrineto!”
+
+“Jes,” respondis la maljunulino, “kaj vere ĝi devus; ĉar ĝi enhavas
+bluajn kolombojn, belgrasan kokon, tri sovaĝajn leporojn, kaj ĉiun
+legomon kaj bongustan kreskaĵon, kiu sin trovas en Gajlando. Ĉu vi
+deziras plenpelvon?”
+
+“Certe, mi deziras! Kaj granda estu la pelvo!” diris la Princo,
+atendante dum la maljunulino plenigis lignan pelvon per la alloga
+boletaĵo.
+
+“Jen!” ŝi ekkriis, al li proponante ĝin, “jen ĝi estas; kaj sufiĉe
+bongusta por reĝa princo, se oni permesos ke mi, kiu ĝin faris, diru
+tion. Unu arĝentmoneron, mia bela junulo, kaj ĝi estos la via.”
+
+“Sed,” balbutis la Princo, per buŝo malsekiĝanta pro la bona odoro, “sed
+mi ne havas arĝentmoneron. Se vi nur volos doni ĝin je kredito, mi vin
+pagos tuj kiam ajn mi trovos la Fragokoloran Sorĉiston.”
+
+Subite li ĉesis, vidante ke la virino lin mokas. Ŝi jam ekprenis la
+supon, ŝajne for de lia buŝo mem kaj, laŭte kaj akre ridanta, ŝi montris
+lin per sia grasa montrafingro. Altirataj de ŝia ridado, ĉiuj kamparanoj
+alkuris kriantaj:
+
+“Kio estas, Patrino Mikaelo? Kio estas la ŝerco? Diru, por ke ni ankaŭ
+povu ridi; ĉar ni devas ridi, vi scias. Ridado estas nia devo.”
+
+“Li petas ke oni kredite donu al li pelvon da supo,” ridaĉis la
+maljunulino, “kaj li diras, ke li pagos al mi, kiam li trovos la
+Fragokoloran Sorĉiston.”
+
+Pri tio ĉiuj kamparanoj ĥore ridegis, ĝis kiam eĉ la montetoj resonis.
+
+“Mi ne komprenas pri kio vi ridas,” kolere kriis la Princo; “mi opinias
+ke vi estas malsaĝuloj.”
+
+“Kompreneble ni estas!” respondis la ridantaj kamparanoj. “Esti malsaĝe
+estas nia devo. Se ni ne povas ridi pri io, ni ridas pri nenio, ĉar tiu
+ĉi estas Malsaĝurbo, la plej gaja urbo en Gajlando.”
+
+“Sed,” demandis Vanc’ ofendite, “ĉu neniu ĉi tie ion scias? Ĉu neniu
+posedas iom da saĝo?”
+
+“Certe ne,” diris la aliaj. “Kiu zorgas pri sciado, kaj kion saĝo
+utilas? Ni ĝuas la vivadon, kaj tio por ni sufiĉas.”
+
+La Princo volis riproĉi la kamparanojn, ĉar ili tiel malsaĝe babilis;
+sed la vortoj strange sonis al li bone konataj, kaj li subite memoris,
+ke li mem foje ilin uzis, kiam lia instruisto instigis lin, ke li lernu
+pri frakcioj ordinaraj.
+
+Intertempe la kamparuloj, ĉiam avidaj de novaĵo, deziregis ekscii, kio
+estas en la mistera dometo portata de la Princo.
+
+“Se ĝi estas spektaklo,” ili kriis, “malfermu la kesteton kaj starigu la
+marionetojn. Ni sopiras al io nova, por ke ni ĝin ridu.”
+
+Sed la Princo ne opiniis, ke plaĉus al la gereĝoj, esti priridataj de
+amaso da oscedantaj terkulturistoj. Kompreneble, li ilin antaŭe montris,
+sed private, ne kiel efektivan spektaklon ĉe kampara foiro. Antaŭ kelke
+da tagoj tio tute ne hontigus la Princon; sed suferado kaj malfacilaĵoj
+rapide ŝanĝadis Vancon en knabon tre malsamspecan de tiu princo, kiu,
+antaŭ kelke da tempo, malesperigis sian kompatindan instruiston, kaj
+turmentis la tutan korteganaron.
+
+Tamen, la mizera vojiranto pripensis ke, ĉar nur pagante monon oni povas
+ricevi manĝaĵojn, oni iamaniere devas monon akiri; se ne, la korteganaro
+kaj li mem certe mortos pro malsato. Ankaŭ li ekpensis ke, eĉ se lia
+familio ankoraŭ havas sentojn, ĉi tiuj devas esti tiel etaj, ke ili
+estas tute negravaj; kaj li tial malfermis la skatolon, kaj elmontris
+siajn malgrandajn parencojn, dum la kampuloj kriridis pro la gestoj kaj
+gracimovoj de la hometoj, kaj al ili donacis ĉiuspecajn kuketojn,
+fruktojn kaj bombonojn, por vidi ilin manĝi. La Kortega Pastro aparte
+amuzis la terkulturistojn, ĉar li ekkaptis la solan sukermigdalon, kaj
+tuj forkuris en angulon, sekvata de la tuta hometaro, ĉiuj malpacantaj
+kaj disputantaj kiel eble plej maldece. Ĉi tiu vidaĵo tiel plaĉis al la
+kamparanoj, ke ili donis al Vanc’ multe da bonaj arĝentmoneroj; pro kio,
+li fine povis aĉeti por si matenmanĝon, kvankam vi povas certiĝi, ke li
+ne aĉetis ĝin de la maljunulino, kiu antaŭe lin mokis.
+
+Kiam li jam finis sian manĝadon, sidante sur la herbo antaŭ budo, kie
+oni vendis kokpasteĉojn, li leviĝis kaj ĝentile demandis la kamparanojn
+pri la vojo al la domo de la Komikulo.
+
+“Malproksima estas la domo,” ili kriis, “sed la Komikulo estas ĉi tie ĉe
+la Foiro, se vi nur povos trovi lin. Oni ne ĉiam povas lin trovi.”
+
+“Tiu ĉi estas la Komikulo,” kriis ĝoja voĉo. “Tiu ĉi estas mi. Jen mi
+estas. Kial vi ne kaptas min?”
+
+
+
+
+ĈAPITRO XIII
+
+
+Vanc’ ekrigardis kaj vidis, saltetantan kaj ĉirkaŭdancantan malantaŭ
+proksima budo, grasan hometon verde vestitan, kaj superŝutitan per
+flirtantaj rubandoj kaj tintantaj sonoriletoj. Li ŝajnis tiel viva kaj
+gaja, ke unuavide la Princo estis tute ĉarmita; sed baldaŭ li pensis ke
+lia aspekto estas pli agrabla ol lia konduto; ĉar la Komikulo volis
+halti nek por paroli nek por aŭskulti, sed kuradis kaj saltetadis
+ĉirkaŭe, kaj sin kaŝadis post budoj kaj grupoj da kamparanoj tiamaniere,
+ke Vanc’ malesperis, iam ajn ekscii de li: kie loĝas la Fragokolora
+Sorĉisto.
+
+“Mi volas kun vi paroli, se plaĉas al vi,” kriis la Princo. “Estas io,
+kion mi devas al vi diri, vere mi devas.”
+
+“Do min kaptu!” ekkriis la Komikulo. “Sekvu min. Kurĉasu min. Hupla! Jen
+vi vidas min, jen vi ne vidas. Hura, pro mi kaj miaj kruroj!”
+
+For rapidiris la Komikulo, kaj for kuregis la kolera Princo, lin
+sekvanta. Sed Vanc’ baldaŭ sciiĝis, ke tute malutile estas peni tiel
+rapidirantan kuranton ekkapti; tial li haltis, varmega, senspira kaj
+laca, dum ĉiuj kampuloj mantenis la flankojn por ne krevi pro ridado,
+kaj kriis:
+
+“Hura, pro la Komikulo!”
+
+“Ĉu vi cedas?” demandis la Komikulo, kiam Vanc’ sin sidigis apud sia
+skatolo kaj viŝis la frunton varmegan.
+
+“Kompreneble jes,” malafable respondis la Princo. “Mi opinias ke vi
+devus honti. Kial do vi volas tiel agi?”
+
+“Tute por la posta amuzado,” diris la Komikulo.
+
+Nun, ĉar tiu ĉi fine haltis, la Princo ekvidis, ke lia nazo montras
+strangan kaj kuriozan formon. Ĝi ne nur estis grandega kaj verdkolora,
+sed ĝi finiĝis per longa kaj maldika tubeto, iom simila al peco da
+makaronio, kaj aŭ por ornamo aŭ por oportuneco, ĝi estis tordita simile
+al okcifero.
+
+“Tute por la posta amuzado,” rediris la Komikulo.
+
+“Nu,” diris la Princo, “laŭ mia opinio, tio unue ne povas esti granda
+amuzado por plenkreskulo, kiel estas vi, kaj ĝi certe ne povas esti ia
+ajn amuzado poste.”
+
+“Ho,” respondis la Komikulo, “tio nur estas kurioza diro mia, vi scias.
+Efektive ĝi signifas nenion. Sed kion de mi vi deziras?”
+
+“Iu amiko mia, meduzo,” komencis la Princo, “konsilis ke mi demandu de
+vi: kiel mi trovos la Fragokoloran Sorĉiston?”
+
+“Pu!” kriis la Komikulo, rapide turnante sin sur la ŝupintoj, “tion mi
+ne volas diri. Kial mi devus? Estas nenio amuza en tio. Sed atendu! Ĉu
+la meduzo nenion diris krom tio? Ĉu vi estas certa, ke ĝi ne diris iom
+pli, eĉ ne unu vorton?”
+
+“Nenion, kio signifas ion,” Vanc’ respondis. “Forlasinte min, ĝi diris
+‘Flubalu!’”
+
+“Neeble,” kriis la Komikulo, iom paliĝanta. “Ĉu vere? se jes, la afero,
+pro tio, montras alian aspekton, tre seriozan aspekton. Hejmenvenu kun
+mi, kaj morgaŭ mi forsendos vin sur la ĝusta vojo. Rapidu! Ĉar ni devos
+longan distancon iri, kaj malrekta estas la vojo.”
+
+Sekvante la kondukantan Komikulon, la Princo sin trovis denove sur la
+ŝoseo; laŭ kiu ili piediris ĝis la lastaj horoj posttagmeze, kiam subite
+la vojo profundiĝis en arbaron.
+
+“Iom atendu,” diris la Komikulo, “mi devas ekbruligi la nazon.”
+
+“Fari kion?” demandis la mirigita Princo.
+
+“Ekbruligi la nazon, stultulo!” respondis lia gvidanto.
+
+La Princo neniom plu diris, sed mirsilente rigardis, dum la Komikulo
+maltordis la okciferon ĉe la pinto de la nazo, kaj forprenis malgrandan
+kupran kovrilon, kiu kovris la ekstremaĵon. Poste li ekbruligis
+alumeton, kaj ĝin almetis al la pinto de ĉi tiu makaronisimila tubeto.
+Tuj sin montris lumo, grandan stelon similanta, kaj tiel vaste dissendis
+siajn flavajn radiojn, ke la malluma arbara vojeto fariĝis tiel brila
+kiel la tago.
+
+“Pardonu, ke mi pri tio parolas,” ĝentile diris la Princo, “sed tiu
+estas strangaspeca nazo, kiun vi havas.”
+
+“Tute ne,” senzorge respondis la Komikulo; “tre ordinara en ĉi tiu
+regiono,--efektive, tre ordinara. Nur speco de meĉo; tiom kreskas tage,
+kiom forbrulas nokte. Antaŭen! Mi ekkuros, kaj vi devos min kapti. Hura!
+Jen vi vidas min, kaj jen vi ne vidas!”
+
+Ho ve, pri la kompatinda Princo! Precipe estis “ne.” Briletis kaj dancis
+antaŭ li la lumigilo, kiel _ignis fatuus_, kaj ofte tute perdiĝis; dum
+la laca knabo, ŝarĝita per la peza skatolo, laŭeble postkuris, faletanta
+super ŝtonoj kaj elstarantaj radikoj, plaŭdiranta tra kotaĵoj, kaj
+kontraŭ arbotrunkojn perforte kuranta, ĝis subite, kiam li estis tute
+preta malesperante falkuŝiĝi, kaj permesi, ke la malagrabla kunulo kien
+ajn iru, li ektrovis la Komikulon sin apogantan kontraŭ kradpordo de
+kurioza dometo, gajege ridantan pri la kurado, al kiu li instigis la
+Princon.
+
+“Jen mi estas,” diris la Komikulo. “Envenu! La edzino estas hejme, kaj
+sendube la vespermanĝo estas tute preparita, escepte de la spicado. Ĉiam
+mi mem spicas la manĝaĵojn, ĉar mi estas iom frandema.”
+
+Tiel parolante, li antaŭeniris en la domon, estinginte sian lumon kaj
+denove tordinte la nazon okforme.
+
+
+
+
+ĈAPITRO XIV
+
+
+La ĉambro, en kiu la Princo sin trovis, estis agrable hela, kaj oni jam
+preparis la vespermanĝon. La edzino de la Komikulo ŝajnis iom malgaja;
+kaj tio, laŭ la privata opinio de la Princo, tute ne estis stranga. Ŝia
+aspekto estis iom nekutima kaj miriga, ĉar la kapo estis tiel turnita
+sur ŝia korpo, ke la vizaĝo rigardis en tute malĝustan direkton.
+
+“Kurioza efekto, ĉu ne?” demandis la Komikulo, rimarkante ke la Princo
+fikse rigardas la edzinon. “Mi ĝin faris unu tagon kiel ŝerco; kaj la
+plej bona ŝerco estas: ke mi forgesis la necesan sorĉvorton por ŝin
+rektigi.”
+
+“Ĉu ŝi opinias ke ĝi estas ŝerco?” demandis la Princo.
+
+“Tion mi ne scias,” indiferente respondis la Komikulo, “ĉar mi neniam
+demandis; kaj pri ĝi mi tute ne maltrankviliĝas.”
+
+“?eblateĉ idis iv la soĉalp uĈ,” diris la virino, post kiam la Komikulo
+jam estis iom okupita pri la manĝaĵoj.
+
+Konfuzite Vanc’ atentiĝis, sed ŝajne tiu ĉi parolo tute ne surprizis la
+Komikulon.
+
+    [Ilustraĵo]
+
+“Depost ŝia malrektiĝo, ŝia babilado ĉiam eliĝas returnite,” li klarigis
+rikanante. “Sed sidiĝu! La manĝo estas preparita.”
+
+Ili ĉiuj sidiĝis. La malfeliĉa virino rigardis la muron malantaŭan, kaj
+tial ŝi iom mallerte disdonis la supon. Tamen tio estis negrava, kaj
+Vanc’ estis tro malsatega por esti skrupulema. La boletaĵo eligis plej
+bonegan odoron, kaj rapide la Princo enŝovis la kuleron kaj ekmanĝis.
+Sed, antaŭ ol li efektive prenis plenbuŝon, li ĉesis kun grimaco. La
+supo estis pli maldolĉa ol galo.
+
+“Ĉu vi ne ŝatas la spicon?” ridaĉis la Komikulo. “Nu, estas domaĝe; kaj
+mi supozis, ke ĝi estos precize tia, kian vi ĝuos.”
+
+Tro kolera por paroli, la Princo ekkaptis glason da akvo kaj trinkis,
+sed ĝin trovis bole varmega kaj plena je salo.
+
+“Prenu pecon da cervaĵa pasteĉo,” afable petis la dommastro. “Nenia
+ŝercado plua, mi ĵurpromesas.”
+
+“?opiH, nonafni nadnitapmok al itnemrut saseĉ en iv laiK,” demandis la
+edzino, kiu ŝajnis tiel bonkora, kiel oni povus esperi pri iu tiom
+tordita.
+
+Tamen la Princo estis jam ekmanĝinta la pasteĉon, kaj ĝin trovis pli
+varmega ol fajro, pro ruĝa pipro. Tia estis ĉio surtabla. Manĝebla estis
+nenio. La stufaĵo estis plena je pingloj kaj kudriloj; naŭzaj kreskaĵoj
+estis en la vino; la kukoj estis plenigitaj per kotono; kaj la Princo
+rompis la dentojn, anstataŭ la migdaloj, kiuj estis lerte fabrikitaj el
+ŝtono.
+
+Ĉiuj ĉi sensencaĵoj estis al la Princo tre malagrablaj, kiel vi povas
+imagi; sed la Komikulo siaflanke estis preskaŭ freneza pro ĝojo. Transen
+kaj reen li ruliĝis sur la planko, kaj ĝojlarmoj torentiĝis sur liaj
+vangoj, pro la sukceso de la ŝercoj.
+
+“Tiu ĉi estas la plej bona amuzado, kiun mi ĝuis dum longa tempo,” li
+kriis. “Jen ĝojo! Jen vera feliĉeco!”
+
+“Tre malbona speco de feliĉeco,” malgaje diris la Princo. “Mi opinias ke
+mi enlitiĝos.”
+
+Ho ve! Tie la aferoj estis egale malagrablaj. Kiam la Princo eniris sian
+dormĉambron, sitelo da glacimalvarma akvo, supren metita, falis kaj
+malsekigis lin ĝis la haŭto. Plena je angiloj kaj ranoj estis lia lito;
+kaj kiam la kompatinda knabo penis ekdormi sur seĝo, malsovaĝa strigo
+kaj paro da domemaj vespertoj batis lian vizaĝon per la flugiloj, kaj
+pinĉotiris liajn nazon kaj orelojn. Je la plej frua tagiĝo la turmentita
+Princo alŝultrigis la skatolon kaj forlasis la ĉambron.
+
+Sur la balustrado senokupe sidis la dommastro, per poŝtranĉilo sin
+amuzante.
+
+
+
+
+ĈAPITRO XV
+
+
+“Bonan matenon!” ĝentile diris la Komikulo. “Mi esperas, ke vi bone
+dormis.”
+
+“Mi tute ne dormis,” kolere respondis la Princo; “kaj vi kompreneble
+sciis, ke mi ne povos.”
+
+“Tio estis la ŝerco, vi scias,” ridaĉis la Komikulo, enpoŝigante la
+tranĉilon, kaj preparante konduki la junulon en la manĝoĉambron. Tamen
+la Princo sentis nenian deziron al alia festeno similanta la hieraŭan;
+tial li rifuzis ĉiun inviton kaj ekforiris.
+
+“Ne maltrafu la vojon,” diris la Komikulo, kiu ŝajnis tre malgaja, ĉar
+Vanc’ ne volis resti por matenmanĝi. “Transiru la rivereton, vi scias,
+poste transgrimpu ruĝan barilon, kaj jen vi estas, sur la rekta vojo. Se
+mi iam alvenos al via regiono, mi vizitos vin. Mi havas korinklinon
+al vi.”
+
+“Tion mi ne sentas al vi,” murmuris Vanc’ formarŝante.
+
+Tre kolera li estis kontraŭ la Komikulo, tamen li sentis malagrablan
+memoron pri iu tempo, ne longe pasinta, kiam li mem timigadis la tutan
+korteganaron per siaj kruelaj ŝercoj.
+
+Malfacila estis la vojo, varmega la suno, kaj la Princo estis tiel
+malsatega ke li ĝoje formanĝis du pomojn, kiuj elfalis el veturilo de
+kamparano iranta al foiro. Tamen Vanc’ sin kuraĝigis, pensante ke liaj
+malfacilaĵoj baldaŭ finiĝos. Nun li estis proksima al la hejmo de la
+Fragokolora Sorĉisto; tial li antaŭenmarŝis ĝis la posttagmezo, nur
+unufoje haltante, kiam li ektrovis kelkajn pirojn sur arbeto apud la
+vojo. Malgrandaj, acidaj kaj ŝtonecaj ili estis, sed la malsata Princo
+tre avide kolektis aron da ili, kaj manĝis ilin sidante sub la nesufiĉa
+ombro de la pirarbo. Pri la korteganoj Vanc’ iom trankviliĝis, memorante
+ke, dank’ al la kamparanoj ĉe la foiro, en la skatolo estis longedaŭra
+provizo da kuketoj kaj bombonoj.
+
+“Malgraŭ ĉio,” diris la Princo en si mem, refoje marŝante, “malgraŭ ĉio,
+estas por ili multe pli facile ol por mi. Mi opinias, ke mi ne multe
+plendus eĉ estante malgranda, se mi povus tiel vere, kiel ili, ĝui la
+vivon.”
+
+En la daŭro de la posttagmezo la Princo atingis malluman arbaron, en
+kiun lia vojo ŝajnis lin konduki. Li ne eniris tre profunden, antaŭ ol
+li ekaŭdis sonon kvazaŭ de iu ploranta, kaj ankaŭ strangan klakbruon,
+kvazaŭ cimbaloj estus kunbatitaj. Ĉi tiuj sonoj pli kaj pli laŭtiĝis dum
+lia irado, kaj li fine trovis malgrandan simion sidantan sur malalta
+junipero, malgajege plorantan, kaj kelkafoje la manojn malĝoje
+kunfrapantan. La manoj de la simio, estante el metalo (kia estis ĝia
+tuta korpo), kunklakante kaŭzis la cimbalsimilajn sonojn, kiujn aŭdis la
+Princo.
+
+“Kio estas al vi?” demandis Vanc’, ĉar la simio daŭrigis la ploradon,
+tute ne atentante lin.
+
+Suprenrigardante la simio viŝis la okulojn per malgranda punta poŝtuko,
+kiu jam estis sufiĉe malseka.
+
+“Tiel mizera mi estas,” ĝi ekĝemis. “Ĉu vi neniam aŭdis la onidiron:
+‘estas sufiĉe malvarme por ke la vosto de latuna simio forglaciiĝu’?[1]
+Mi estas la latuna simio. Oni parolas pri mi; oni parolas pri mia
+vosto.”
+
+  [Piednoto 1: Popoldiro en Usono, aludante pri nekutime malvarmega
+  vetero. --Tradukinto.]
+
+“Sed ankoraŭ neniam estis sufiĉe malvarme por forglaciigi la voston,”
+konsoleme diris la Princo.
+
+“Ne,” plendeme respondis la simio; “sed konstante mi timas ke estos, kaj
+tio estas egale malbona. Ho, kia mondo estas ĉi tiu!”
+
+Dirinte tion, la simio ekploris pli malĝoje ol antaŭe, kaj la Princo
+trifoje ekternis fortege.
+
+“Jen!” malgaje ekkriis la simio. “Nun vi malvarmumas, ĉar mi estas tiel
+malseka pro la plorado.”
+
+“Ho, ne zorgu pri tio,” ĝentile respondis Vanc’. “Efektive ĝi ne estas
+grava. Bona terno estas vere refreŝiga.”
+
+“Tio min rememorigas,” diris la simio, “ke mi estas sendita por diri, ke
+vi reiru; ĉi tiu ne estas la vojo.”
+
+“Ne la--” komencis la Princo, ŝajne konfuzita.
+
+“Vojo,” finiĝis la simio, refoje ekplorante. “Al la Fragokolora
+Sorĉisto, vi scias. Farante ĉirkaŭiron, vi ĵus revenis preskaŭ al la
+kastelo de Bogarru, kie loĝas la giganto. La Komikulo vin erarigis.”
+
+“Min erarigis?” ripetis la kompatinda Princo, nun tute malesperanta.
+
+“Jes,” diris la simio, “kiel ŝerco, vi scias. Ho, mia belega, latuna
+vosto! Kia mondo estas ĉi tiu!”
+
+“Jen la plej malbona kaj malicega ŝerco el ĉiuj!” ekkriis la Princo.
+
+Li timtremis pensante pri la proksimeco de la kastelo de tiu terura
+grandegulo; kaj tiam li rememoris la lacigantajn mejlojn, kiujn li
+piediris tiun tagon sub la brulanta suno; pripensante ĉi tiujn aferojn
+li povus volonte ploregi, se la simio ne estus jam farinta sufiĉe
+grandan lageton de larmoj, kaj Vanc’ ne volis kaŭzi superakvegon.
+
+“Vi devos reiri laŭ la sama vojo,” diris la simio, elpremante la larmojn
+el la poŝtuko. “Vi bezonos pli longan tempon ol antaŭe, ĉar nun estas
+nokto. Je la tagiĝo vi ekvidos tri blankajn betulojn en fojnokampo; tiam
+transgrimpu la branĉobarilon kaj iru laŭ vico da grandaj, blankaj
+ŝtonoj, ĝis vi alvenos al verda ŝtupŝajna transirejo; post tio la vojo
+kondukas rekte al la pordo de la Fragokolora Sorĉisto. Vi ne povos ĝin
+maltrafi.”
+
+“Se tio estas vera,” diris la Princo, “mi dankas vin milfoje. Sed, ĉu vi
+estas tute certa, ke tio ne estas alia ŝerco?”
+
+“Ho, mia artikigita latuna korpo!” malgaje ekkriis la simio. “Ĉu mi
+similas ŝercemulon? Neniam mi faris ŝercon; neniam dum mia tuta vivo!”
+
+“Tre volonte mi farus ion por gajigi vin, se mi povus,” diris la Princo,
+sin turnante por foriri.
+
+“Ho ne!” ĝemis la simio; “neniu povas ion fari. Krom tio, mi ĝuas esti
+malfeliĉa; tio estas mia sola konsolo. Iru! Ĉiuminute pli mallumiĝas.
+Ho! miaj latunaj fingroj kaj piedfingroj, kia mondo tiu ĉi estas!”
+
+Tiam la simio tiel forte ploregis, ke Vanc’ devis tute forlasi la penson
+pri dankado, kaj eĉ pri adiaŭo; tial li simple turnis sin kaj rapide
+reiris sur la vojeto, sur kiu li alvenis.
+
+
+
+
+ĈAPITRO XVI
+
+
+Preskaŭ la tutan nokton piediris la Princo sur la ŝtoneca ŝoseo. Kiam
+griziĝis la ĉielo, li dormis mallonge sub dornhava kreskaĵbarilo, kaj je
+la sunleviĝo li refoje estis sur la vojo. Dekstre, en bela verda kampo,
+li ĝojege ekvidis tri blankajn betulojn, kies branĉoj mallaŭte susuris
+pro la matena vento.
+
+Vanc’ transgrimpis la barilon kaj persiste marŝadis gvidata, kiel la
+simio promesis, de ŝajne senfina vico da puraj, blankaj ŝtonoj. Tagmeze
+li ektrovis verdan transirejon ŝtupforman, sed tiel malrekta ĝi estis,
+ke la Princo opiniis, ke li povos pli facile transgrimpi la
+branĉobarilon, ol la ŝtupareton. Alproksimiĝante li ekvidis strangan
+vireton, kiu ŝajne ion serĉis en la herbo sub la ŝtupareto. Li aspektis
+kiel bonkora maljunulo, sed liaj brakoj, kruroj, kapo kaj korpo, eĉ la
+trajtoj de lia vizaĝo, estis tiel torditaj, ke nenia parto estis rekta.
+Tamen li afable salutis la Princon, kaj invitis lin sidiĝi apud la
+rivereto kaj partopreni en liaj pano kaj fromaĝo. Tion la malsatega
+Princo tre vole faris.
+
+“Eble vi jam aŭdis,” diris la nekonatulo, “pri la ‘tordita viro, kiu
+marŝis torditan mejlon, kaj trovis torditan moneron apud tordita
+ŝtupareto’?[2] Mi estas la viro. Mi ankoraŭ ne trovis la moneron, sed mi
+esperas, ke mi baldaŭ trovos. Mi volas vin averti, ke vi ne parolu, kiam
+vi atingos la Fragokoloran Sorĉiston, ĝis li estos parolinta; alie vi
+malsukcesigos la sorĉagon por la daŭro de dek jaroj.”
+
+  [Piednoto 2: Angla infanrimo:
+
+    “There was a crooked man, who walked
+      a crooked mile,
+    And found a crooked sixpence against
+      a crooked stile.” --Tradukinto.]
+
+“Kiel bonega vi estas!” dankeme diris la Princo. “Kiel terure, se mi
+malsukcesigus la sorĉagon, post mia longa vagado! Ĉu mi povos ion fari
+por vi? Mi helpos serĉi la moneron, se plaĉos al vi, aŭ mi petos de la
+Sorĉisto, ke li vin maltordu.”
+
+“Ho, ne grave!” gaje respondis la Torditulo. “Pri la monero, mi mem
+devos trovi tion; kaj pri mia kurbeco, ciklono ĝin faris, kaj ciklono
+ĝin devos malfari. Tio ne ĝenas min. Mi ne min sentas tiel senkomforta,
+kiel mi ŝajnas.”
+
+Denove dankante la bonkoran vireton pro la manĝo kaj la bona konsilo,
+Vanc’ ĝoje ekiris tra la betularbaro, pensante ke lia penplena migrado
+vere baldaŭ finiĝos. La birdoj kantis, la rivereto apud li gaje
+babiletis, kaj la vento alportis dolĉajn odorojn de mil floroj. Je la
+sunsubiro la Princo forlasis la arbaron, kaj eniris malgrandan verdan
+ebenaĵon, kie la herbo ŝajne estis veluro sub liaj piedoj, kaj
+briletanta fontano plaŭdis meze de amaso da floroj. Ĉi tie Vanc’ ekvidis
+kuriozan paleruĝan dometon, kiu similis vastan fragon; kaj antaŭ la
+pordo sidis, ageme trikanta, strangaspekta individuo, tute paleruĝa, eĉ
+je la haroj, kaj vestita per robo kaj pinthava ĉapelo samkoloraj.
+
+Fine la Fragokolora Sorĉisto estis trovita.
+
+
+
+
+ĈAPITRO XVII
+
+
+Bonege estis, ke la Torditulo avertis la Princon, ke li ne parolu unue;
+alie li certe estus tion farinta, ĉar la Fragokolora Sorĉisto vere ne
+ŝajnis komunikema persono. Li ja levis la okulojn kiam Vanc’ demetis
+sian skatolon; sed li diris nenion, kaj fermante la okulojn li silente
+daŭrigis la trikadon.
+
+Vanc’ kelkatempe staris sur unu piedo, poste sur la alia. Li kalkulis la
+blankajn kolombojn starantajn sur la pinta tegmento, kaj rigardis
+maljunan etulinon, kiu kolektis kreskaĵojn en malgranda ĝardeno apud la
+domo; tamen li zorgeme sin detenis de la parolo. Fine lia pacienco
+ricevis rekompencon: la Sorĉisto malfermis la okulojn kaj parolis.
+
+“La tialo,” li tre malrapide diris, “kial kolbaso ne povas marŝi estas:
+ĉar ĝi ne havas krurojn. Tion vi povas kompreni, ĉu ne?”
+
+“Ho, certe!” ĝentile respondis la Princo. Tre zorgema li estis, por ke
+li ne kolerigu la Sorĉiston.
+
+“Nu, do,” respondis la Sorĉisto, “ne ŝajnigu, ke vi ne povas.”
+
+Denove la Sorĉisto iom da tempo silente trikadis; poste li refoje
+parolis.
+
+“La tialo,” li diris serioze, “kial ĉevalo ne havas rostron estas: ĉar
+ĝi ne estas elefanto. Ĉu vi povas vidi la signifon de tio?”
+
+“Jes, via--,” “Reĝa Moŝto,” la Princo estis dironta, pro sia avida
+deziro paroli ĝentile; sed li ĝustatempe ŝanĝis la parolon, kaj afable
+diris: “Jes, via Sorĉista Moŝto.”
+
+Tio ŝajne plaĉis al la Sorĉisto, ĉar li trifoje klinis la kapon, kaj la
+Princon invitis en la domon por manĝi. La manĝo jam estis preparita; kaj
+ĉetable sidis la etulino, kiun Vanc’ antaŭe vidis en la ĝardeno, kaj naŭ
+nigraj katoj havantaj verdajn okulojn, pintajn ĉapelojn, kaj, sub la
+mentonoj, belajn blankajn tuketojn. La Sorĉisto almetis seĝon por la
+Princo.
+
+“Jen mia edzino,” li diris, montrante la etan maljunulinon. “Ŝi estas
+profesia sorĉistino. Si manĝadas nenion krom akridoj kolektitaj dum la
+luno estas plenkreska.”
+
+Tiam la Sorĉisto mallaŭtigis la voĉon kun mistera mieno, sin klinis al
+Vanc’, kaj diris:
+
+“Malmultekosta, tre malmultekosta. Ĉiujare ŝi apenaŭ kostas al mi kvar
+pencojn por ĉio, krom la altekalkanumitaj ŝuoj. Tiuj estas altprezaj,
+sed ŝi devas ilin havi, ĉar ŝi estas profesia sorĉistino, vi scias. Nu,
+pri tiuj ĉi katoj, kiom da vivtempoj vi opinias, ke ili kune posedas?”
+
+“Oni diras,” respondis la Princo, “ke ĉiu kato havas naŭ vivtempojn;[3]
+tial mi supozas, ke ĉi tie devas esti vivtempoj okdek-unu.”
+
+  [Piednoto 3: Angla popoldiro, signifante, ke oni devos mortigi katon
+  naŭ fojojn, antaŭ ol ĝi estos vere senviva! --Tradukinto.]
+
+“Vi do estas malprava, ĉar nur unu-du vivdaŭroj ankoraŭ restas al kelkaj
+el tiuj katoj. Mi konservas ilin, vi komprenas, por ke homoj, perdinte
+la vivon, nur bezonu veni al mi, kaj mi vendas al ili unu el la
+katvivoj.”
+
+“Ĉu tio plaĉas al la katoj?” demandis Vanc’.
+
+“Ĝi estas indiferenta por ili,” respondis la Sorĉisto. “Ili scias ke
+ĉiuj devos ĝin permesi. Perdinte la lastan vivtempon, ĉiu kato fariĝas
+vento. Vi estas ilin aŭdinta dum martaj noktoj, miaŭantajn ĉirkaŭ la
+kastelturoj.”
+
+“La luno,” diris la sorĉistino, unuafoje parolante, “estanta kredeble,
+se ne alie, aldonita al ĉi tiu, kies salo pligrandiganta.”
+
+“Vi estas prava, karulino,” diris la Sorĉisto, “kiel vi ĉiam estas. La
+knabo _estus_ pli komforta en la lito.”
+
+Dirinte tion, la Sorĉisto sin levis, kaj kondukis la Princon en puran
+dormĉambreton, dezirante al li bonan nokton. La Princo, malferminte la
+skatolon por doni aeron al la familio, kuŝiĝis kaj, la unuan nokton de
+kiam li forlasis la palacon, ĝuis la dormadon en lito.
+
+Matene, post la manĝo kun la Sorĉisto, la sorĉistino kaj la katoj, oni
+envokis la Princon en la ĝardenon kaj donis al li fosilon.
+
+“Iom fosu, dum ni babilas,” diris la Sorĉisto sidiĝante, “kaj provu ĉu
+vi povas trovi iom da grekaj radikoj. La edzino bezonas ilin por sorĉa
+miksaĵo, kiun ŝi faras.”
+
+“Primoloj,” diris la sorĉistino, “preskaŭ produktantaj pronomojn pri
+prezoj, propagandantaj.”
+
+Vanc’ mire atentis, sed la Sorĉisto, al kiu tia ridinda babilaĉo
+evidente ne estis eksterordinara, respondis kviete:
+
+“Vi estas prava, laŭkutime, karulino. Li devos zorgi por ne trahaki ilin
+per la fosilo.”
+
+La Princo prenis la ilon kaj komencis fosi, kvankam ne tre esperema.
+Verdire li neniam antaŭe bone sukcesis trovi grekajn radikojn; cetere li
+sopiris demandi la Sorĉiston pri la sorĉago, kiu povus restarigi lian
+familion. Tamen li vigle fosadis kaj diris nenion, ĝis la Sorĉisto lin
+alparolis.
+
+“Pri via familio,” fine diris la Sorĉisto, “mi supozas ke vi scias la
+regulon pri simpla malpliigado, ĉu ne?”
+
+“Jes,” dube respondis la Princo, “se tiu paĝo ne estis el mia aritmetika
+libro elŝirita. Tamen, mi povus ĝin lerni.”
+
+“Do ĝin lernu,” diris la Sorĉisto, “kaj, post kiam vi lernis, ĝin uzu.”
+
+“Sed, mi petas,” humile respondis la Princo, “la familianoj jam estas
+sufiĉe malpliigitaj. Mi ne volas ilin plie malpliigi.”
+
+    [Ilustraĵo]
+
+“Nu,” malafable diris la Sorĉisto; tial ke, havante multe da aferoj en
+la cerbo tiun tagon, li efektive forgesis, ke la korteganoj estas
+etuloj, kaj opiniis, ke ili estas gigantoj; kaj sorĉistoj neniam volas
+sin trovi malpravaj. “Nu, do _ne_ malpliigu ilin. Tio tute ne interesas
+min.”
+
+“Ho, ne diru tion!” petegis la Princo, kun larmoj en la okuloj. “Bonvolu
+ne agi kvazaŭ vi ne interesiĝus! Ho, via Sorĉista Moŝto, tiel longan
+marŝadon mi faris por vin trovi, kaj tiel malagrablajn personojn mi
+renkontis, kaj tiaj teruraĵoj survoje okazis, ke mi petegas, ke vi ne
+rifuzu nun helpi min, kiam mi fine sukcesis vin trovi!”
+
+“Nu, do,” respondis la Sorĉisto, “estu ĝentila, kaj faru kion mi
+postulas. Flankedirante, ĉu vi trovas iajn radikojn?”
+
+“Eĉ ne unu,” malespere diris la Princo, sin apogante sur la fosilo.
+
+“Tio estas malbona,” diris la Sorĉisto. “Por unu greka radiko mi vendus
+al vi la sorĉagon.”
+
+“Ho,” ekkriis la Princo, “mia instruisto certe havas kelkajn. Plena de
+tiaj antaŭe estis lia kapo, kaj mi estas certa, ke li ankoraŭ havas
+ilin, se ili ne tiel malgrandiĝis, ke li ilin perdis.”
+
+La Princo rapidis malfermi la skatolon, kaj ĝoje akiris de la instruisto
+kelke da grekaj radikoj, kiuj estis belformaj kaj bonstataj, kvankam
+malgrandaj. Ĉi tiujn li donis al la Sorĉisto; kaj, kiam la edzino ilin
+ricevis, la Princo avide atendis, esperante ke oni sciigos al li la
+sorĉagon.
+
+Sed la Sorĉisto ŝajne ne volis paroli. Iom li fajfis; kaj poste,
+eltirinte ŝnureton el la poŝo, komencis ludi per ĝi sur siaj longaj
+fragokoloraj fingroj.
+
+“Mi sendis telegramon al la reĝa kato,” li anoncis. “Iru tra tiu blanka
+kradpordo, kaj vi atingos la ŝoseon. Ĝi estas la suda limo de Gajlando.
+Via vojo estas rekta. Je la sunsubiro vi ĉeestos la kastelon. La kato
+ĉion scias.”
+
+
+
+
+ĈAPITRO XVIII
+
+
+La Princo dankis al la Sorĉisto, kvankam ne tre fervore; ĉar li ne plene
+kredis, ke la Sorĉisto telegrafis al la kato; kaj eĉ se tio estus vera,
+Vanc’ antaŭe tiel ĝenis kaj turmentis tiun kompatindan beston, ke li iom
+hontis, nun petonte de ĝi favoron. Tamen li antaŭeniris laŭ la vojo
+dirita, trapasis la blankan pordeton, kaj gaje marŝis sur la ŝoseo. Li
+ja iom timis la malican Generalon Bopi; sed, spite siaj duboj, li sentis
+iom da fido al la Fragokolora Sorĉisto, kaj li intencis esti tre
+singardema alproksimiĝante al la palaco.
+
+Kiel la Sorĉisto promesis, je la sunsubiro la juna Princo trovis la
+finon de sia longa marŝado, kaj ekvidis la karan familian hejmon, en kiu
+li naskiĝis kaj ĉiam vivadis, ĝis kiam liaj propraj malbonfaroj lin
+forigis. Al la lama kaj lacega Princo tre bele aspektis la velurecaj
+terasoj, la helblua lago, la marmoraj statuoj, briletantaj fontanoj,
+belegaj floroj, flirtantaj filikoj kaj ombra arbaro; kaj antaŭ ĉio, la
+vasta ora palaco mem, kaj la brilantaj turetoj, spegulantaj la radiojn
+de la subiranta suno. Pro ĝojo la Princo vere povus plori.
+
+Mire kvieta ŝajnis la tuta ĉirkaŭaĵo. Sur la lago dormis la blankaj
+cignoj, kaj la pavoj staris sur la teraso similaj al juvelriĉaj figuroj.
+Timeme ĉirkaŭrigardante, por serĉi postsignojn de la malbona Generalo,
+la Princo senbrue trairis la arbetaron, ĝis li sin trovis tre proksima
+al la ĉefa enirejo de la palaco. Ankoraŭ neniaj postsignoj de la malvera
+reĝo. La reĝa kato, pli grasglata ol kiam la Princo ĝin turmentadis,
+sidis sola sur la perono, serene sin lekanta.
+
+“Efektive vi pli bone farus elvenante,” ĝi diris, “kaj ne plu restante
+post tiu migdalarbo; ĉar mi tre facile vin vidas.”
+
+Aŭdinte tion, la Princo elpaŝis, ankoraŭ zorgeme ĉirkaŭrigardante, kaj
+demetis la skatolon sur la ŝtuparon.
+
+“Kara kato,” li ĝentile diris, “kiel vi fartas?”
+
+“Ho, ho!” iom malafable respondis la ratkaptisto. “Kara kato! Kiel
+kortuŝante!”
+
+“Mi forestis longan tempon,” provdiris la Princo.
+
+“Estas eble,” respondis la kato; “tamen la tagoj ĉi tie pasis sufiĉe
+rapide. Ni ne malgrasiĝis dum via foresto.”
+
+“Tio estas vera,” iom honteme konsentis la Princo, kaj li rapide ŝanĝis
+la paroltemon. “Kie ĉiuj estas?”
+
+“Senkapigitaj,” mallonge respondis la alia; “tio estas, ĉiuj esceptinte
+la Reĝon.”
+
+“Ĉu vi volas diri Generalon Bopi?” demandis Vanc’; “vi scias ke mi havas
+en mia skatolo la veran Reĝon.”
+
+“Ne ĉikanu!” akre respondis la kato. “Oni ekkonas reĝon per liaj agoj.
+Se vi estus vidinta, kiamaniere li senkapigis homojn, dekstre kaj
+maldekstre, mi opinias, ke vi nomus lin iom pli ol generalo. La
+malmultaj, kiuj ankoraŭ vivas, jam rapidis for de la palaco, kaj en la
+arbaro sin kaŝas.”
+
+“Kie do estas la Gen--la Reĝo mem?” maltrankvile demandis Vanc’.
+
+“Ho!” nezorge respondis la kato; “li estas apuda.”
+
+“Kie?” demandis Vanc’.
+
+“Ĉi tie,” respondis la kato.
+
+“Mi lin ne vidas,” diris la Princo, kun ektremo, ĉiuflanke okulserĉante.
+
+“Ĉu ne?” diris la kato; “tio estas ĉar vi ne povas travidi min.”
+
+“Kiel strange vi parolas, kato!” ekkriis Vanc’. “Mi ne scias kion vi
+volas diri.”
+
+“Nu,” respondis la kato, “vi memoras tiujn amuzajn bombonojn?”
+
+“Jes,” murmuretis la Princo, honteme ruĝiĝanta.
+
+“Unu ruliĝis sub la sofon,” penseme diris la kato.
+
+“Jes,” respondis Vanc’; “mi rememoras, ke unu falis, kaj ke mi ne povis
+ĝin trovi.”
+
+“Post kiam mi ricevis la telegramon de la Fragokolora Sorĉisto,” diris
+la kato, “mi elrulis la bombonon mezĉambren. Ĝi estis bela bombono, kaj
+la Reĝo envenante vidis ĝin, kaj tuj ĝin englutis.”
+
+“Nu,” ekscitite kriis la Princo, “kio poste?”
+
+La kato elpuŝis sian langon, kaj lekis la lipojn. “Li estis tre mola,”
+ĝi diris.
+
+“Vi lin manĝis?” senspire demandis Vanc’.
+
+La kato trankvile balancis la kapon; kaj ĝiaj vangharoj kuntiriĝis pro
+la memoro de ĝia manĝado.
+
+“La patro, do,” ĝoje kriis la Princo, “denove estas la Reĝo; aŭ li
+estos, kiam li sufiĉe grandiĝos. Vi diras, ke vi ricevis de la
+Fragokolora Sorĉisto telegramon. Diru al mi, kara kato, ho diru al mi,
+kion li diris.”
+
+“Ne povos ĝis la noktomezo,” diris la kato; “alie la sorĉprocedo ne
+funkcios, kaj ĉio malprosperos.”
+
+
+
+
+ĈAPITRO XIX
+
+
+Se tio okazus antaŭ ol li forlasis la hejmon, la Princo piedfrapus, kaj
+grandan bruegon farus, ĉar li devas eĉ unu minuton atendi ion deziritan;
+sed, dum la longa marŝado, li lernis, inter aliaj lecionoj, la lecionon
+pri pacienco; tial li nek bruegis nek kriis; sed, enirante la palacon,
+li eksidis en loko, de kiu li povis vidi la grandan horloĝon, kaj
+pacience atendis la noktomezon.
+
+Tamen li estis tiel lacega, ke li ne povis teni la okulojn malfermitaj,
+kaj li baldaŭ dormis profunde. Fine la kato lin tuŝis sur la ŝultro,
+tiel pikante lin per la ungopintoj, ke li subite eksaltis.
+
+“Vekiĝu!” kriis la kato, “post sep minutoj la dekdua horo sonos.”
+
+“Ĉu vere? Ĉu mi dormis?” demandis la Princo, frotante la okulojn.
+
+“Tiel ŝajnas,” respondis la kato. “Kial vi lasis la korteganaron
+enfermita en la skatolo?”
+
+“Por diri la veron,” konfesis la Princo, “mi timis, ke ili eble
+ĉirkaŭkuros sur la planko en la mallumo, kaj--iu eble manĝos ilin
+erare.”
+
+“Nu,” respondis la kato, ruĝiĝante, (se kato _povas_ ruĝiĝi,) “eble vi
+estas prava. Oni neniam povas scii tion, kio eble okazos. Nun jam estas
+preskaŭ la dekdua, kaj ni devas rapidi. Elkuru sur la terason kaj
+rigardu, ĉu la pavino demetis ovon. Se jes, alportu ĝin al mi; sed
+rapidu!”
+
+Frotante la dormon for de la okuloj, la Princo rapidiris por obei. Li
+efektive trovis ovon, kaj rekurante al la palaco, li ĵus atingis la
+ĉambregon, kiam la horloĝo eksonigis la dekduan horon.
+
+“Krevigu ĝin precize tra la mezo, kaj faru tion per tri frapoj,” ordonis
+la kato.
+
+La Princo obeis, kaj el la fragmentoj de la ŝelo, precize kiam ĉesis la
+lasta horfrapo, elpaŝis la Feino Kopeto, _energia_, freŝa, vigla, de
+kapo ĝis piedo, kvazaŭ ŝi estus ĵus kreita, kaj tute ne kvazaŭ ŝi estus
+trovinta mallarĝa aŭ kunpremanta sian loĝejon en la ovo. Per rapida
+flirteto ŝi ekskuis sian jupon, malpeze saltetis de la tablo, kaj per
+sia bastoneto frapetis la Princon sur la kapo.
+
+“Nu!” ŝi akre diris, “kio pri la Blua Sorĉisto? Ĉu vi lin tiom ŝatas,
+kiom vi antaŭe supozis?”
+
+“Mi ne scias,” balbutis la kompatinda Princo, multe surprizita de la
+subita apero de la baptopatrino. “Ĉu mi diris, ke mi lin ŝatas? Mi
+forgesis--mi volas diri: mi tute _ne_ ŝatas lin, se vi volas,
+Baptopatrino.”
+
+“Ho!” mokeme ekkriis la maljunulino. “Ĉu vere? Tamen, se mi ĝuste
+memoras, antaŭnelonge vi efektive sopiris pri vizito de li. Nu do, kio
+pri la giganto de Bogarru kaj la Komikulo, ambaŭ intimaj amikoj miaj? Ĉu
+vi ŝatis ilin, he? Ĉu vi trovis ilin spritaj kaj agrablaj? Ĉu ili
+respektege kondutis kontraŭ vi, ĉar vi estas reala, vivanta princo, he?”
+
+“Vi bone scias ke ne,” ekkriis la Princo. “Mi devas diri, Baptopatrino,
+ke vi montras strangan guston elektante amikojn.”
+
+“Ĉiu laŭ sia prefero,” senzorge respondis Kopeto. “Mi supozas, ke pli
+grandan plezuron faris al vi tiu stulta meduzo, aŭ tiu melankolia latuna
+simio, aŭ tiu torditulo; li estas belulo, ĉu ne?”
+
+“Mi ja ŝatis ilin,” brave respondis la Princo; “tiel bonkoraj ili estis.
+Ĉu ili ankaŭ estas viaj amikoj, Baptopatrino?”
+
+“Nu, jes,” diris la feino, dum la okuloj petoleme briletis, “mi opinias
+ke mi povas diri, ke ni estas iom intimaj.”
+
+“Mi duone konjektis,” iom timeme provdiris Vanc’, “ke ili ĉiuj eble
+estas vi, Baptopatrino.”
+
+“Eble vi kredas, ke mi estas speco de vivanta tabelo de multobligado,”
+ŝi akre respondis, “aŭ ke mi posedas tiom da vivoj, kiom ia kato.[4]
+Flankeparolante, ĉu vi nun povas nomi la limojn de la regno?”
+
+  [Piednoto 4: Vidu noton, p. 80 (pn. 3).]
+
+“Mi devus povi ilin nomi,” respondis la Princo, “mi ĉirkaŭiris la tutan
+regnon piede.”
+
+“Nu,” respondis la Baptopatrino, “sendube la irado ne malutilis al vi.
+Tio rememorigas al mi: ĉu vi jam spertis sufiĉon?”
+
+“Ho, mi petas, Baptopatrino,” kriis Vanc’, “mi spertis sufiĉe da ĉio,
+krom amikeco; kaj ho, Baptopatrino, se vi nur sciigus al mi kiel reŝanĝi
+miajn parencojn, ja estas nenio kion mi ne farus. Kredu min, kara
+Baptopatrino, mi estas knabo tre malsimila al tiu, kiu ne volis lerni la
+landlimojn, kaj kiu deziris konatiĝi kun la Blua Sorĉisto; vere mi
+estas.”
+
+“Ha, ha!” mokridis la feino, kvankam en si mem ŝi ne estis pri li
+malkontenta. “Ĉiuokaze, vi estas knabo multe pli malpura. Ĉu vi lavis la
+vizaĝon dum via foresto?”
+
+“Mi timas ke mi ne lavis ĝin tre ofte,” konfesis la humiliĝinta Princo.
+“Vi scias, tiom da aliaj aferoj okupis mian cerbon, Baptopatrino.”
+
+“Ba!” ekkriis la feino. “Iru por bani!”
+
+“Sed la korteganoj, Baptopatrino,” timeme petis la Princo, “la
+longedaŭra malgrandeco certe ilin tedegis.”
+
+“Fi, fi!” akre kriis la Baptopatrino, “kiel senĉese vi ja kantaĉas la
+saman kanton. Tio estas tre maldeca. Tamen, ĉar tio ne estas por vi mem,
+mi konsentas diri al vi, ke ĝi estas tre simpla afero, se vi nur scias
+ĝin fari. Ili sidis kun vizaĝo kontraŭ vizaĝo, kiam ili malgrandiĝis,
+ĉu ne?”
+
+“Jes,” diris la Princo, ruĝiĝante.
+
+“Turnu, do, por ili ĉiuj, la dorson kontraŭ la dorso,” malafable diris
+la feino. “Mi supozis, ke iu malspritulo antaŭlonge povus esti sufiĉe
+saĝa por fari tion.”
+
+Vanc’ malfermis la skatolon, kaj tremante pro eksciteco, aranĝis siajn
+parencojn kaj amikojn dorse dorsen en du vicoj.
+
+Puf! La rezultato estis mirakla! Multe pli rapide ol kiam ili
+malgrandiĝis, la etuloj atingis sian antaŭan amplekson. Tiam konfuzo
+ekregis. Kiaj babilado kaj ĉirkaŭkurado; kiaj manpremoj, gratuloj, kaj
+ĉirkaŭprenoj; kiaj riproĉoj kaj frapoj por Vanc’, ĉar li malgrandigis
+ilin, kaj poste kiaj kisoj kaj karesoj, ĉar li refaris ilin grandaj!
+Neniam antaŭe, nek poste, en ia reĝa palaco, okazis tiom da konfuzo kaj
+bruego.
+
+“Sed, Baptopatrino,” nekuraĝe demandis Vanc’, post kiam la eksciteco
+sufiĉe malpliiĝis, por ke oni povu denove ekpensi,-- “Sed, Baptopatrino,
+mi petas, ĉu mi povos fari al vi unu demandon?”
+
+“Se ĝi estas mallonga,” respondis la incitema maljunulino, “kaj ne _tro_
+malsaĝa.”
+
+“Nu do,” demandis Vanc’, “mi tre ŝatus ekscii: kion ni povus fari, se la
+pavino okaze ne estus demetinta ovon?”
+
+“Fi!” kolere diris la Baptopatrino. “Sensencaĵo!”
+
+
+FINO
+
+       *       *       *       *       *
+           *       *       *       *
+       *       *       *       *       *
+
+Errata
+
+kaj sola heredonto de la regno  [Originaltekste: herodonto]
+kie la maljuna perukhava  [muljuna]
+“Kie li loĝas?”  [Originalteksto havas unuopan citilon.]
+ne ploris pro ĉagreno kaj malsato  [ĉaĝreno]
+tre malmulte da forto al ili restis  [al il restis]
+
+
+
+
+
+
+End of Project Gutenberg's Princo Vanc', by Eleanor Putnam and Arlo Bates
+
+*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK PRINCO VANC' ***
+
+***** This file should be named 23093-0.txt or 23093-0.zip *****
+This and all associated files of various formats will be found in:
+        http://www.gutenberg.org/2/3/0/9/23093/
+
+Produced by Louise Hope, David Starner, Dave Morgan, Team
+Esperanto and the Online Distributed Proofreading Team at
+http://www.pgdp.net (This book was produced from scanned
+images of public domain material from the Google Print
+project.)
+
+
+Updated editions will replace the previous one--the old editions
+will be renamed.
+
+Creating the works from public domain print editions means that no
+one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
+(and you!) can copy and distribute it in the United States without
+permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
+set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
+copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
+protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
+Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
+charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
+do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
+rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
+such as creation of derivative works, reports, performances and
+research.  They may be modified and printed and given away--you may do
+practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
+subject to the trademark license, especially commercial
+redistribution.
+
+
+
+*** START: FULL LICENSE ***
+
+THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
+PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
+
+To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
+distribution of electronic works, by using or distributing this work
+(or any other work associated in any way with the phrase "Project
+Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
+Gutenberg-tm License (available with this file or online at
+http://gutenberg.org/license).
+
+
+Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
+electronic works
+
+1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
+electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
+and accept all the terms of this license and intellectual property
+(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
+the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
+all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
+If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
+Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
+terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
+entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
+
+1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
+used on or associated in any way with an electronic work by people who
+agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
+things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
+even without complying with the full terms of this agreement.  See
+paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
+Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
+and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
+works.  See paragraph 1.E below.
+
+1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
+or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
+Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
+collection are in the public domain in the United States.  If an
+individual work is in the public domain in the United States and you are
+located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
+copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
+works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
+are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
+Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
+freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
+this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
+the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
+keeping this work in the same format with its attached full Project
+Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
+
+1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
+what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
+a constant state of change.  If you are outside the United States, check
+the laws of your country in addition to the terms of this agreement
+before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
+creating derivative works based on this work or any other Project
+Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
+the copyright status of any work in any country outside the United
+States.
+
+1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
+
+1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
+access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
+whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
+phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
+Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
+copied or distributed:
+
+This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
+almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
+re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
+with this eBook or online at www.gutenberg.org
+
+1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
+from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
+posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
+and distributed to anyone in the United States without paying any fees
+or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
+with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
+work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
+through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
+Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
+1.E.9.
+
+1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
+with the permission of the copyright holder, your use and distribution
+must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
+terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
+to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
+permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
+
+1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
+License terms from this work, or any files containing a part of this
+work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
+
+1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
+electronic work, or any part of this electronic work, without
+prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
+active links or immediate access to the full terms of the Project
+Gutenberg-tm License.
+
+1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
+compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
+word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
+distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
+"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
+posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
+you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
+copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
+request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
+form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
+License as specified in paragraph 1.E.1.
+
+1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
+performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
+unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
+
+1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
+access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
+that
+
+- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
+     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
+     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
+     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
+     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
+     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
+     must be paid within 60 days following each date on which you
+     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
+     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
+     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
+     address specified in Section 4, "Information about donations to
+     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
+
+- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
+     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
+     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
+     License.  You must require such a user to return or
+     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
+     and discontinue all use of and all access to other copies of
+     Project Gutenberg-tm works.
+
+- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
+     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
+     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
+     of receipt of the work.
+
+- You comply with all other terms of this agreement for free
+     distribution of Project Gutenberg-tm works.
+
+1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
+electronic work or group of works on different terms than are set
+forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
+both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
+Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
+Foundation as set forth in Section 3 below.
+
+1.F.
+
+1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
+effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
+public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
+collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
+works, and the medium on which they may be stored, may contain
+"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
+corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
+property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
+computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
+your equipment.
+
+1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
+of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
+Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
+Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
+liability to you for damages, costs and expenses, including legal
+fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
+LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
+PROVIDED IN PARAGRAPH F3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
+TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
+LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
+INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
+DAMAGE.
+
+1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
+defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
+receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
+written explanation to the person you received the work from.  If you
+received the work on a physical medium, you must return the medium with
+your written explanation.  The person or entity that provided you with
+the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
+refund.  If you received the work electronically, the person or entity
+providing it to you may choose to give you a second opportunity to
+receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
+is also defective, you may demand a refund in writing without further
+opportunities to fix the problem.
+
+1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
+in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
+WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
+WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
+
+1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
+warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
+If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
+law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
+interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
+the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
+provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
+
+1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
+trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
+providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
+with this agreement, and any volunteers associated with the production,
+promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
+harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
+that arise directly or indirectly from any of the following which you do
+or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
+work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
+Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
+
+
+Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
+
+Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
+electronic works in formats readable by the widest variety of computers
+including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
+because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
+people in all walks of life.
+
+Volunteers and financial support to provide volunteers with the
+assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's
+goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
+remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
+Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
+and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
+To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
+and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
+and the Foundation web page at http://www.pglaf.org.
+
+
+Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
+Foundation
+
+The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
+501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
+state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
+Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
+number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
+http://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
+permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
+
+The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
+Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
+throughout numerous locations.  Its business office is located at
+809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
+business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
+information can be found at the Foundation's web site and official
+page at http://pglaf.org
+
+For additional contact information:
+     Dr. Gregory B. Newby
+     Chief Executive and Director
+     gbnewby@pglaf.org
+
+
+Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
+Literary Archive Foundation
+
+Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
+spread public support and donations to carry out its mission of
+increasing the number of public domain and licensed works that can be
+freely distributed in machine readable form accessible by the widest
+array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
+($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
+status with the IRS.
+
+The Foundation is committed to complying with the laws regulating
+charities and charitable donations in all 50 states of the United
+States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
+considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
+with these requirements.  We do not solicit donations in locations
+where we have not received written confirmation of compliance.  To
+SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
+particular state visit http://pglaf.org
+
+While we cannot and do not solicit contributions from states where we
+have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
+against accepting unsolicited donations from donors in such states who
+approach us with offers to donate.
+
+International donations are gratefully accepted, but we cannot make
+any statements concerning tax treatment of donations received from
+outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.
+
+Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
+methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
+ways including checks, online payments and credit card donations.
+To donate, please visit: http://pglaf.org/donate
+
+
+Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
+works.
+
+Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm
+concept of a library of electronic works that could be freely shared
+with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
+Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
+
+
+Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
+editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
+unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
+keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
+
+
+Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
+
+     http://www.gutenberg.org
+
+This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
+including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
+Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
+subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.