1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
268
269
270
271
272
273
274
275
276
277
278
279
280
281
282
283
284
285
286
287
288
289
290
291
292
293
294
295
296
297
298
299
300
301
302
303
304
305
306
307
308
309
310
311
312
313
314
315
316
317
318
319
320
321
322
323
324
325
326
327
328
329
330
331
332
333
334
335
336
337
338
339
340
341
342
343
344
345
346
347
348
349
350
351
352
353
354
355
356
357
358
359
360
361
362
363
364
365
366
367
368
369
370
371
372
373
374
375
376
377
378
379
380
381
382
383
384
385
386
387
388
389
390
391
392
393
394
395
396
397
398
399
400
401
402
403
404
405
406
407
408
409
410
411
412
413
414
415
416
417
418
419
420
421
422
423
424
425
426
427
428
429
430
431
432
433
434
435
436
437
438
439
440
441
442
443
444
445
446
447
448
449
450
451
452
453
454
455
456
457
458
459
460
461
462
463
464
465
466
467
468
469
470
471
472
473
474
475
476
477
478
479
480
481
482
483
484
485
486
487
488
489
490
491
492
493
494
495
496
497
498
499
500
501
502
503
504
505
506
507
508
509
510
511
512
513
514
515
516
517
518
519
520
521
522
523
524
525
526
527
528
529
530
531
532
533
534
535
536
537
538
539
540
541
542
543
544
545
546
547
548
549
550
551
552
553
554
555
556
557
558
559
560
561
562
563
564
565
566
567
568
569
570
571
572
573
574
575
576
577
578
579
580
581
582
583
584
585
586
587
588
589
590
591
592
593
594
595
596
597
598
599
600
601
602
603
604
605
606
607
608
609
610
611
612
613
614
615
616
617
618
619
620
621
622
623
624
625
626
627
628
629
630
631
632
633
634
635
636
637
638
639
640
641
642
643
644
645
646
647
648
649
650
651
652
653
654
655
656
657
658
659
660
661
662
663
664
665
666
667
668
669
670
671
672
673
674
675
676
677
678
679
680
681
682
683
684
685
686
687
688
689
690
691
692
693
694
695
696
697
698
699
700
701
702
703
704
705
706
707
708
709
710
711
712
713
714
715
716
717
718
719
720
721
722
723
724
725
726
727
728
729
730
731
732
733
734
735
736
737
738
739
740
741
742
743
744
745
746
747
748
749
750
751
752
753
754
755
756
757
758
759
760
761
762
763
764
765
766
767
768
769
770
771
772
773
774
775
776
777
778
779
780
781
782
783
784
785
786
787
788
789
790
791
792
793
794
795
796
797
798
799
800
801
802
803
804
805
806
807
808
809
810
811
812
813
814
815
816
817
818
819
820
821
822
823
824
825
826
827
828
829
830
831
832
833
834
835
836
837
838
839
840
841
842
843
844
845
846
847
848
849
850
851
852
853
854
855
856
857
858
859
860
861
862
863
864
865
866
867
868
869
870
871
872
873
874
875
876
877
878
879
880
881
882
883
884
885
886
887
888
889
890
891
892
893
894
895
896
897
898
899
900
901
902
903
904
905
906
907
908
909
910
911
912
913
914
915
916
917
918
919
920
921
922
923
924
925
926
927
928
929
930
931
932
933
934
935
936
937
938
939
940
941
942
943
944
945
946
947
948
949
950
951
952
953
954
955
956
957
958
959
960
961
962
963
964
965
966
967
968
969
970
971
972
973
974
975
976
977
978
979
980
981
982
983
984
985
986
987
988
989
990
991
992
993
994
995
996
997
998
999
1000
1001
1002
1003
1004
1005
1006
1007
1008
1009
1010
1011
1012
1013
1014
1015
1016
1017
1018
1019
1020
1021
1022
1023
1024
1025
1026
1027
1028
1029
1030
1031
1032
1033
1034
1035
1036
1037
1038
1039
1040
1041
1042
1043
1044
1045
1046
1047
1048
1049
1050
1051
1052
1053
1054
1055
1056
1057
1058
1059
1060
1061
1062
1063
1064
1065
1066
1067
1068
1069
1070
1071
1072
1073
1074
1075
1076
1077
1078
1079
1080
1081
1082
1083
1084
1085
1086
1087
1088
1089
1090
1091
1092
1093
1094
1095
1096
1097
1098
1099
1100
1101
1102
1103
1104
1105
1106
1107
1108
1109
1110
1111
1112
1113
1114
1115
1116
1117
1118
1119
1120
1121
1122
1123
1124
1125
1126
1127
1128
1129
1130
1131
1132
1133
1134
1135
1136
1137
1138
1139
1140
1141
1142
1143
1144
1145
1146
1147
1148
1149
1150
1151
1152
1153
1154
1155
1156
1157
1158
1159
1160
1161
1162
1163
1164
1165
1166
1167
1168
1169
1170
1171
1172
1173
1174
1175
1176
1177
1178
1179
1180
1181
1182
1183
1184
1185
1186
1187
1188
1189
1190
1191
1192
1193
1194
1195
1196
1197
1198
1199
1200
1201
1202
1203
1204
1205
1206
1207
1208
1209
1210
1211
1212
1213
1214
1215
1216
1217
1218
1219
1220
1221
1222
1223
1224
1225
1226
1227
1228
1229
1230
1231
1232
1233
1234
1235
1236
1237
1238
1239
1240
1241
1242
1243
1244
1245
1246
1247
1248
1249
1250
1251
1252
1253
1254
1255
1256
1257
1258
1259
1260
1261
1262
1263
1264
1265
1266
1267
1268
1269
1270
1271
1272
1273
1274
1275
1276
1277
1278
1279
1280
1281
1282
1283
1284
1285
1286
1287
1288
1289
1290
1291
1292
1293
1294
1295
1296
1297
1298
1299
1300
1301
1302
1303
1304
1305
1306
1307
1308
1309
1310
1311
1312
1313
1314
1315
1316
1317
1318
1319
1320
1321
1322
1323
1324
1325
1326
1327
1328
1329
1330
1331
1332
1333
1334
1335
1336
1337
1338
1339
1340
1341
1342
1343
1344
1345
1346
1347
1348
1349
1350
1351
1352
1353
1354
1355
1356
1357
1358
1359
1360
1361
1362
1363
1364
1365
1366
1367
1368
1369
1370
1371
1372
1373
1374
1375
1376
1377
1378
1379
1380
1381
1382
1383
1384
1385
1386
1387
1388
1389
1390
1391
1392
1393
1394
1395
1396
1397
1398
1399
1400
1401
1402
1403
1404
1405
1406
1407
1408
1409
1410
1411
1412
1413
1414
1415
1416
1417
1418
1419
1420
1421
1422
1423
1424
1425
1426
1427
1428
1429
1430
1431
1432
1433
1434
1435
1436
1437
1438
1439
1440
1441
1442
1443
1444
1445
1446
1447
1448
1449
1450
1451
1452
1453
1454
1455
1456
1457
1458
1459
1460
1461
1462
1463
1464
1465
1466
1467
1468
1469
1470
1471
1472
1473
1474
1475
1476
1477
1478
1479
1480
1481
1482
1483
1484
1485
1486
1487
1488
1489
1490
1491
1492
1493
1494
1495
1496
1497
1498
1499
1500
1501
1502
1503
1504
1505
1506
1507
1508
1509
1510
1511
1512
1513
1514
1515
1516
1517
1518
1519
1520
1521
1522
1523
1524
1525
1526
1527
1528
1529
1530
1531
1532
1533
1534
1535
1536
1537
1538
1539
1540
1541
1542
1543
1544
1545
1546
1547
1548
1549
1550
1551
1552
1553
1554
1555
1556
1557
1558
1559
1560
1561
1562
1563
1564
1565
1566
1567
1568
1569
1570
1571
1572
1573
1574
1575
1576
1577
1578
1579
1580
1581
1582
1583
1584
1585
1586
1587
1588
1589
1590
1591
1592
1593
1594
1595
1596
1597
1598
1599
1600
1601
1602
1603
1604
1605
1606
1607
1608
1609
1610
1611
1612
1613
1614
1615
1616
1617
1618
1619
1620
1621
1622
1623
1624
1625
1626
1627
1628
1629
1630
1631
1632
1633
1634
1635
1636
1637
1638
1639
1640
1641
1642
1643
1644
1645
1646
1647
1648
1649
1650
1651
1652
1653
1654
1655
1656
1657
1658
1659
1660
1661
1662
1663
1664
1665
1666
1667
1668
1669
1670
1671
1672
1673
1674
1675
1676
1677
1678
1679
1680
1681
1682
1683
1684
1685
1686
1687
1688
1689
1690
1691
1692
1693
1694
1695
1696
1697
1698
1699
1700
1701
1702
1703
1704
1705
1706
1707
1708
1709
1710
1711
1712
1713
1714
1715
1716
1717
1718
1719
1720
1721
1722
1723
1724
1725
1726
1727
1728
1729
1730
1731
1732
1733
1734
1735
1736
1737
1738
1739
1740
1741
1742
1743
1744
1745
1746
1747
1748
1749
1750
1751
1752
1753
1754
1755
1756
1757
1758
1759
1760
1761
1762
1763
1764
1765
1766
1767
1768
1769
1770
1771
1772
1773
1774
1775
1776
1777
1778
1779
1780
1781
1782
1783
1784
1785
1786
1787
1788
1789
1790
1791
1792
1793
1794
1795
1796
1797
1798
1799
1800
1801
1802
1803
1804
1805
1806
1807
1808
1809
1810
1811
1812
1813
1814
1815
1816
1817
1818
1819
1820
1821
1822
1823
1824
1825
1826
1827
1828
1829
1830
1831
1832
1833
1834
1835
1836
1837
1838
1839
1840
1841
1842
1843
1844
1845
1846
1847
1848
1849
1850
1851
1852
1853
1854
1855
1856
1857
1858
1859
1860
1861
1862
1863
1864
1865
1866
1867
1868
1869
1870
1871
1872
1873
1874
1875
1876
1877
1878
1879
1880
1881
1882
1883
1884
1885
1886
1887
1888
1889
1890
1891
1892
1893
1894
1895
1896
1897
1898
1899
1900
1901
1902
1903
1904
1905
1906
1907
1908
1909
1910
1911
1912
1913
1914
1915
1916
1917
1918
1919
1920
1921
1922
1923
1924
1925
1926
1927
1928
1929
1930
1931
1932
1933
1934
1935
1936
1937
1938
1939
1940
1941
1942
1943
1944
1945
1946
1947
1948
1949
1950
1951
1952
1953
1954
1955
1956
1957
1958
1959
1960
1961
1962
1963
1964
1965
1966
1967
1968
1969
1970
1971
1972
1973
1974
1975
1976
1977
1978
1979
1980
1981
1982
1983
1984
1985
1986
1987
1988
1989
1990
1991
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2000
2001
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2009
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016
2017
2018
2019
2020
2021
2022
2023
2024
2025
2026
2027
2028
2029
2030
2031
2032
2033
2034
2035
2036
2037
2038
2039
2040
2041
2042
2043
2044
2045
2046
2047
2048
2049
2050
2051
2052
2053
2054
2055
2056
2057
2058
2059
2060
2061
2062
2063
2064
2065
2066
2067
2068
2069
2070
2071
2072
2073
2074
2075
2076
2077
2078
2079
2080
2081
2082
2083
2084
2085
2086
2087
2088
2089
2090
2091
2092
2093
2094
2095
2096
2097
2098
2099
2100
2101
2102
2103
2104
2105
2106
2107
2108
2109
2110
2111
2112
2113
2114
2115
2116
2117
2118
2119
2120
2121
2122
2123
2124
2125
2126
2127
2128
2129
2130
2131
2132
2133
2134
2135
2136
2137
2138
2139
2140
2141
2142
2143
2144
2145
2146
2147
2148
2149
2150
2151
2152
2153
2154
2155
2156
2157
2158
2159
2160
2161
2162
2163
2164
2165
2166
2167
2168
2169
2170
2171
2172
2173
2174
2175
2176
2177
2178
2179
2180
2181
2182
2183
2184
2185
2186
2187
2188
2189
2190
2191
2192
2193
2194
2195
2196
2197
2198
2199
2200
2201
2202
2203
2204
2205
2206
2207
2208
2209
2210
2211
2212
2213
2214
2215
2216
2217
2218
2219
2220
2221
2222
2223
2224
2225
2226
2227
2228
2229
2230
2231
2232
2233
2234
2235
2236
2237
2238
2239
2240
2241
2242
2243
2244
2245
2246
2247
2248
2249
2250
2251
2252
2253
2254
2255
2256
2257
2258
2259
2260
2261
2262
2263
2264
2265
2266
2267
2268
2269
2270
2271
2272
2273
2274
2275
2276
2277
2278
2279
2280
2281
2282
2283
2284
2285
2286
2287
2288
2289
2290
2291
2292
2293
2294
2295
2296
2297
2298
2299
2300
2301
2302
2303
2304
2305
2306
2307
2308
2309
2310
2311
2312
2313
2314
2315
2316
2317
2318
2319
2320
2321
2322
2323
2324
2325
2326
2327
2328
2329
2330
2331
2332
2333
2334
2335
2336
2337
2338
2339
2340
2341
2342
2343
2344
2345
2346
2347
2348
2349
2350
2351
2352
2353
2354
2355
2356
2357
2358
2359
2360
2361
2362
2363
2364
2365
2366
2367
2368
2369
2370
2371
2372
2373
2374
2375
2376
2377
2378
2379
2380
2381
2382
2383
2384
2385
2386
2387
2388
2389
2390
2391
2392
2393
2394
2395
2396
2397
2398
2399
2400
2401
2402
2403
2404
2405
2406
2407
2408
2409
2410
2411
2412
2413
2414
2415
2416
2417
2418
2419
2420
2421
2422
2423
2424
2425
2426
2427
2428
2429
2430
2431
2432
2433
2434
2435
2436
2437
2438
2439
2440
2441
2442
2443
2444
2445
2446
2447
2448
2449
2450
2451
2452
2453
2454
2455
2456
2457
2458
2459
2460
2461
2462
2463
2464
2465
2466
2467
2468
2469
2470
2471
2472
2473
2474
2475
2476
2477
2478
2479
2480
2481
2482
2483
2484
2485
2486
2487
2488
2489
2490
2491
2492
2493
2494
2495
2496
2497
2498
2499
2500
2501
2502
2503
2504
2505
2506
2507
2508
2509
2510
2511
2512
2513
2514
2515
2516
2517
2518
2519
2520
2521
2522
2523
2524
2525
2526
2527
2528
2529
2530
2531
2532
2533
2534
2535
2536
2537
2538
2539
2540
2541
2542
2543
2544
2545
2546
2547
2548
2549
2550
2551
2552
2553
2554
2555
2556
2557
2558
2559
2560
2561
2562
2563
2564
2565
2566
2567
2568
2569
2570
2571
2572
2573
2574
2575
2576
2577
2578
2579
2580
2581
2582
2583
2584
2585
2586
2587
2588
2589
2590
2591
2592
2593
2594
2595
2596
2597
2598
2599
2600
2601
2602
2603
2604
2605
2606
2607
2608
2609
2610
2611
2612
2613
2614
2615
2616
2617
2618
2619
2620
2621
2622
2623
2624
2625
2626
2627
2628
2629
2630
2631
2632
2633
2634
2635
2636
2637
2638
2639
2640
2641
2642
2643
2644
2645
2646
2647
2648
2649
2650
2651
2652
2653
2654
2655
2656
2657
2658
2659
2660
2661
2662
2663
2664
2665
2666
2667
2668
2669
2670
2671
2672
2673
2674
2675
2676
2677
2678
2679
2680
2681
2682
2683
2684
2685
2686
2687
2688
2689
2690
2691
2692
2693
2694
2695
2696
2697
2698
2699
2700
2701
2702
2703
2704
2705
2706
2707
2708
2709
2710
2711
2712
2713
2714
2715
2716
2717
2718
2719
2720
2721
2722
2723
2724
2725
2726
2727
2728
2729
2730
2731
2732
2733
2734
2735
2736
2737
2738
2739
2740
2741
2742
2743
2744
2745
2746
2747
2748
2749
2750
2751
2752
2753
2754
2755
2756
2757
2758
2759
2760
2761
2762
2763
2764
2765
2766
2767
2768
2769
2770
2771
2772
2773
2774
2775
2776
2777
2778
2779
2780
2781
2782
2783
2784
2785
2786
2787
2788
2789
2790
2791
2792
2793
2794
2795
2796
2797
2798
2799
2800
2801
2802
2803
2804
2805
2806
2807
2808
2809
2810
2811
2812
2813
2814
2815
2816
2817
2818
2819
2820
2821
2822
2823
2824
2825
2826
2827
2828
2829
2830
2831
2832
2833
2834
2835
2836
2837
2838
2839
2840
2841
2842
2843
2844
2845
2846
2847
2848
2849
2850
2851
2852
2853
2854
2855
2856
2857
2858
2859
2860
2861
2862
2863
2864
2865
2866
2867
2868
2869
2870
2871
2872
2873
2874
2875
2876
2877
2878
2879
2880
2881
2882
2883
2884
2885
2886
2887
2888
2889
2890
2891
2892
2893
2894
2895
2896
2897
2898
2899
2900
2901
2902
2903
2904
2905
2906
2907
2908
2909
2910
2911
2912
2913
2914
2915
2916
2917
2918
2919
2920
2921
2922
2923
2924
2925
2926
2927
2928
2929
2930
2931
2932
2933
2934
2935
2936
2937
2938
2939
2940
2941
2942
2943
2944
2945
2946
2947
2948
2949
2950
2951
2952
2953
2954
2955
2956
2957
2958
2959
2960
2961
2962
2963
2964
2965
2966
2967
2968
2969
2970
2971
2972
2973
2974
2975
2976
2977
2978
2979
2980
2981
2982
2983
2984
2985
2986
2987
2988
2989
2990
2991
2992
2993
2994
2995
2996
2997
2998
2999
3000
3001
3002
3003
3004
3005
3006
3007
3008
3009
3010
3011
3012
3013
3014
3015
3016
3017
3018
3019
3020
3021
3022
3023
3024
3025
3026
3027
3028
3029
3030
3031
3032
3033
3034
3035
3036
3037
3038
3039
3040
3041
3042
3043
3044
3045
3046
3047
3048
3049
3050
3051
3052
3053
3054
3055
3056
3057
3058
3059
3060
3061
3062
3063
3064
3065
3066
3067
3068
3069
3070
3071
3072
3073
3074
3075
3076
3077
3078
3079
3080
3081
3082
3083
3084
3085
3086
3087
3088
3089
3090
3091
3092
3093
3094
3095
3096
3097
3098
3099
3100
3101
3102
3103
3104
3105
3106
3107
3108
3109
3110
3111
3112
3113
3114
3115
3116
3117
3118
3119
3120
3121
3122
3123
3124
3125
3126
3127
3128
3129
3130
3131
3132
3133
3134
3135
3136
3137
3138
3139
3140
3141
3142
3143
3144
3145
3146
3147
3148
3149
3150
3151
3152
3153
3154
3155
3156
3157
3158
3159
3160
3161
3162
3163
3164
3165
3166
3167
3168
3169
3170
3171
3172
3173
3174
3175
3176
3177
3178
3179
3180
3181
3182
3183
3184
3185
3186
3187
3188
3189
3190
3191
3192
3193
3194
3195
3196
3197
3198
3199
3200
3201
3202
3203
3204
3205
3206
3207
3208
3209
3210
3211
3212
3213
3214
3215
3216
3217
3218
3219
3220
3221
3222
3223
3224
3225
3226
3227
3228
3229
3230
3231
3232
3233
3234
3235
3236
3237
3238
3239
3240
3241
3242
3243
3244
3245
3246
3247
3248
3249
3250
3251
3252
3253
3254
3255
3256
3257
3258
3259
3260
3261
3262
3263
3264
3265
3266
3267
3268
3269
3270
3271
3272
3273
3274
3275
3276
3277
3278
3279
3280
3281
3282
3283
3284
3285
3286
3287
3288
3289
3290
3291
3292
3293
3294
3295
3296
3297
3298
3299
3300
3301
3302
3303
3304
3305
3306
3307
3308
3309
3310
3311
3312
3313
3314
3315
3316
3317
3318
3319
3320
3321
3322
3323
3324
3325
3326
3327
3328
3329
3330
3331
3332
3333
3334
3335
3336
3337
3338
3339
3340
3341
3342
3343
3344
3345
3346
3347
3348
3349
3350
3351
3352
3353
3354
3355
3356
3357
3358
3359
3360
3361
3362
3363
3364
3365
3366
3367
3368
3369
3370
3371
3372
3373
3374
3375
3376
3377
3378
3379
3380
3381
3382
3383
3384
3385
3386
3387
3388
3389
3390
3391
3392
3393
3394
3395
3396
3397
3398
3399
3400
3401
3402
3403
3404
3405
3406
3407
3408
3409
3410
3411
3412
3413
3414
3415
3416
3417
3418
3419
3420
3421
3422
3423
3424
3425
3426
3427
3428
3429
3430
3431
3432
3433
3434
3435
3436
3437
3438
3439
3440
3441
3442
3443
3444
3445
3446
3447
3448
3449
3450
3451
3452
3453
3454
3455
3456
3457
3458
3459
3460
3461
3462
3463
3464
3465
3466
3467
3468
3469
3470
3471
3472
3473
3474
3475
3476
3477
3478
3479
3480
3481
3482
3483
3484
3485
3486
3487
3488
3489
3490
3491
3492
3493
3494
3495
3496
3497
3498
3499
3500
3501
3502
3503
3504
3505
3506
3507
3508
3509
3510
3511
3512
3513
3514
3515
3516
3517
3518
3519
3520
3521
3522
3523
3524
3525
3526
3527
3528
3529
3530
3531
3532
3533
3534
3535
3536
3537
3538
3539
3540
3541
3542
3543
3544
3545
3546
3547
3548
3549
3550
3551
3552
3553
3554
3555
3556
3557
3558
3559
3560
3561
3562
3563
3564
3565
3566
3567
3568
3569
3570
3571
3572
3573
3574
3575
3576
3577
3578
3579
3580
3581
3582
3583
3584
3585
3586
3587
3588
3589
3590
3591
3592
3593
3594
3595
3596
3597
3598
3599
3600
3601
3602
3603
3604
3605
3606
3607
3608
3609
3610
3611
3612
3613
3614
3615
3616
3617
3618
3619
3620
3621
3622
3623
3624
3625
3626
3627
3628
3629
3630
3631
3632
3633
3634
3635
3636
3637
3638
3639
3640
3641
3642
3643
3644
3645
3646
3647
3648
3649
3650
3651
3652
3653
3654
3655
3656
3657
3658
3659
3660
3661
3662
3663
3664
3665
3666
3667
3668
3669
3670
3671
3672
3673
3674
3675
3676
3677
3678
3679
3680
3681
3682
3683
3684
3685
3686
3687
3688
3689
3690
3691
3692
3693
3694
3695
3696
3697
3698
3699
3700
3701
3702
3703
3704
3705
3706
3707
3708
3709
3710
3711
3712
3713
3714
3715
3716
3717
3718
3719
3720
3721
3722
3723
3724
3725
3726
3727
3728
3729
3730
3731
3732
3733
3734
3735
3736
3737
3738
3739
3740
3741
3742
3743
3744
3745
3746
3747
3748
3749
3750
3751
3752
3753
3754
3755
3756
3757
3758
3759
3760
3761
3762
3763
3764
3765
3766
3767
3768
3769
3770
3771
3772
3773
3774
3775
3776
3777
3778
3779
3780
3781
3782
3783
3784
3785
3786
3787
3788
3789
3790
3791
3792
3793
3794
3795
3796
3797
3798
3799
3800
3801
3802
3803
3804
3805
3806
3807
3808
3809
3810
3811
3812
3813
3814
3815
3816
3817
3818
3819
3820
3821
3822
3823
3824
3825
3826
3827
3828
3829
3830
3831
3832
3833
3834
3835
3836
3837
3838
3839
3840
3841
3842
3843
3844
3845
3846
3847
3848
3849
3850
3851
3852
3853
3854
3855
3856
3857
3858
3859
3860
3861
3862
3863
3864
3865
3866
3867
3868
3869
3870
3871
3872
3873
3874
3875
3876
3877
3878
3879
3880
3881
3882
3883
3884
3885
3886
3887
3888
3889
3890
3891
3892
3893
3894
3895
3896
3897
3898
3899
3900
3901
3902
3903
3904
3905
3906
3907
3908
3909
3910
3911
3912
3913
3914
3915
3916
3917
3918
3919
3920
3921
3922
3923
3924
3925
3926
3927
3928
3929
3930
3931
3932
3933
3934
3935
3936
3937
3938
3939
3940
3941
3942
3943
3944
3945
3946
3947
3948
3949
3950
3951
3952
3953
3954
3955
3956
3957
3958
3959
3960
3961
3962
3963
3964
3965
3966
3967
3968
3969
3970
3971
3972
3973
3974
3975
3976
3977
3978
3979
3980
3981
3982
3983
3984
3985
3986
3987
3988
3989
3990
3991
3992
3993
3994
3995
3996
3997
3998
3999
4000
4001
4002
4003
4004
4005
4006
4007
4008
4009
4010
4011
4012
4013
4014
4015
4016
4017
4018
4019
4020
4021
4022
4023
4024
4025
4026
4027
4028
4029
4030
4031
4032
4033
4034
4035
4036
4037
4038
4039
4040
4041
4042
4043
4044
4045
4046
4047
4048
4049
4050
4051
4052
4053
4054
4055
4056
4057
4058
4059
4060
4061
4062
4063
4064
4065
4066
4067
4068
4069
4070
4071
4072
4073
4074
4075
4076
4077
4078
4079
4080
4081
4082
4083
4084
4085
4086
4087
4088
4089
4090
4091
4092
4093
4094
4095
4096
4097
4098
4099
4100
4101
4102
4103
4104
4105
4106
4107
4108
4109
4110
4111
4112
4113
4114
4115
4116
4117
4118
4119
4120
4121
4122
4123
4124
4125
4126
4127
4128
4129
4130
4131
4132
4133
4134
4135
4136
4137
4138
4139
4140
4141
4142
4143
4144
4145
4146
4147
4148
4149
4150
4151
4152
4153
4154
4155
4156
4157
4158
4159
4160
4161
4162
4163
4164
4165
4166
4167
4168
4169
4170
4171
4172
4173
4174
4175
4176
4177
4178
4179
4180
4181
4182
4183
4184
4185
4186
4187
4188
4189
4190
4191
4192
4193
4194
4195
4196
4197
4198
4199
4200
4201
4202
4203
4204
4205
4206
4207
4208
4209
4210
4211
4212
4213
4214
4215
4216
4217
4218
4219
4220
4221
4222
4223
4224
4225
4226
4227
4228
4229
4230
4231
4232
4233
4234
4235
4236
4237
4238
4239
4240
4241
4242
4243
4244
4245
4246
4247
4248
4249
4250
4251
4252
4253
4254
4255
4256
4257
4258
4259
4260
4261
4262
4263
4264
4265
4266
4267
4268
4269
4270
4271
4272
4273
4274
4275
4276
4277
4278
4279
4280
4281
4282
4283
4284
4285
4286
4287
4288
4289
4290
4291
4292
4293
4294
4295
4296
4297
4298
4299
4300
4301
4302
4303
4304
4305
4306
4307
4308
4309
4310
4311
4312
4313
4314
4315
4316
4317
4318
4319
4320
4321
4322
4323
4324
4325
4326
4327
4328
4329
4330
4331
4332
4333
4334
4335
4336
4337
4338
4339
4340
4341
4342
4343
4344
4345
4346
4347
4348
4349
4350
4351
4352
4353
4354
4355
4356
4357
4358
4359
4360
4361
4362
4363
4364
4365
4366
4367
4368
4369
4370
4371
4372
4373
4374
4375
4376
4377
4378
4379
4380
4381
4382
4383
4384
4385
4386
4387
4388
4389
4390
4391
4392
4393
4394
4395
4396
4397
4398
4399
4400
4401
4402
4403
4404
4405
4406
4407
4408
4409
4410
4411
4412
4413
4414
4415
4416
4417
4418
4419
4420
4421
4422
4423
4424
4425
4426
4427
4428
4429
4430
4431
4432
4433
4434
4435
4436
4437
4438
4439
4440
4441
4442
4443
4444
4445
4446
4447
4448
4449
4450
4451
4452
4453
4454
4455
4456
4457
4458
4459
4460
4461
4462
4463
4464
4465
4466
4467
4468
4469
4470
4471
4472
4473
4474
4475
4476
4477
4478
4479
4480
4481
4482
4483
4484
4485
4486
4487
4488
4489
4490
4491
4492
4493
4494
4495
4496
4497
4498
4499
4500
4501
4502
4503
4504
4505
4506
4507
4508
4509
4510
4511
4512
4513
4514
4515
4516
4517
4518
4519
4520
4521
4522
4523
4524
4525
4526
4527
4528
4529
4530
4531
4532
4533
4534
4535
4536
4537
4538
4539
4540
4541
4542
4543
4544
4545
4546
4547
4548
4549
4550
4551
4552
4553
4554
4555
4556
4557
4558
4559
4560
4561
4562
4563
4564
4565
4566
4567
4568
4569
4570
4571
4572
4573
4574
4575
4576
4577
4578
4579
4580
4581
4582
4583
4584
4585
4586
4587
4588
4589
4590
4591
4592
4593
4594
4595
4596
4597
4598
4599
4600
4601
4602
4603
4604
4605
4606
4607
4608
4609
4610
4611
4612
4613
4614
4615
4616
4617
4618
4619
4620
4621
4622
4623
4624
4625
4626
4627
4628
4629
4630
4631
4632
4633
4634
4635
4636
4637
4638
4639
4640
4641
4642
4643
4644
4645
4646
4647
4648
4649
4650
4651
4652
4653
4654
4655
4656
4657
4658
4659
4660
4661
4662
4663
4664
4665
4666
4667
4668
4669
4670
4671
4672
4673
4674
4675
4676
4677
4678
4679
4680
4681
4682
4683
4684
4685
4686
4687
4688
4689
4690
4691
4692
4693
4694
4695
4696
4697
4698
4699
4700
4701
4702
4703
4704
4705
4706
4707
4708
4709
4710
4711
4712
4713
4714
4715
4716
4717
4718
4719
4720
4721
4722
4723
4724
4725
4726
4727
4728
4729
4730
4731
4732
4733
4734
4735
4736
4737
4738
4739
4740
4741
4742
4743
4744
4745
4746
4747
4748
4749
4750
4751
4752
4753
4754
4755
4756
4757
4758
4759
4760
4761
4762
4763
4764
4765
4766
4767
4768
4769
4770
4771
4772
4773
4774
4775
4776
4777
4778
4779
4780
4781
4782
4783
4784
4785
4786
4787
4788
4789
4790
4791
4792
4793
4794
4795
4796
4797
4798
4799
4800
4801
4802
4803
4804
4805
4806
4807
4808
4809
4810
4811
4812
4813
4814
4815
4816
4817
4818
4819
4820
4821
4822
4823
4824
4825
4826
4827
4828
4829
4830
4831
4832
4833
4834
4835
4836
4837
4838
4839
4840
4841
4842
4843
4844
4845
4846
4847
4848
4849
4850
4851
4852
4853
4854
4855
4856
4857
4858
4859
4860
4861
4862
4863
4864
4865
4866
4867
4868
4869
4870
4871
4872
4873
4874
4875
4876
4877
4878
4879
4880
4881
4882
4883
4884
4885
4886
4887
4888
4889
4890
4891
4892
4893
4894
4895
4896
4897
4898
4899
4900
4901
4902
4903
4904
4905
4906
4907
4908
4909
4910
4911
4912
4913
4914
4915
4916
4917
4918
4919
4920
4921
4922
4923
4924
4925
4926
4927
4928
4929
4930
4931
4932
4933
4934
4935
4936
4937
4938
4939
4940
4941
4942
4943
4944
4945
4946
4947
4948
4949
4950
4951
4952
4953
4954
4955
4956
4957
4958
4959
4960
4961
4962
4963
4964
4965
4966
4967
4968
4969
4970
4971
4972
4973
4974
4975
4976
4977
4978
4979
4980
4981
4982
4983
4984
4985
4986
4987
4988
4989
4990
4991
4992
4993
4994
4995
4996
4997
4998
4999
5000
5001
5002
5003
5004
5005
5006
5007
5008
5009
5010
5011
5012
5013
5014
5015
5016
5017
5018
5019
5020
5021
5022
5023
5024
5025
5026
5027
5028
5029
5030
5031
5032
5033
5034
5035
5036
5037
5038
5039
5040
5041
5042
5043
5044
5045
5046
5047
5048
5049
5050
5051
5052
5053
5054
5055
5056
5057
5058
5059
5060
5061
5062
5063
5064
5065
5066
5067
5068
5069
5070
5071
5072
5073
5074
5075
5076
5077
5078
5079
5080
5081
5082
5083
5084
5085
5086
5087
5088
5089
5090
5091
5092
5093
5094
5095
5096
5097
5098
5099
5100
5101
5102
5103
5104
5105
5106
5107
5108
5109
5110
5111
5112
5113
5114
5115
5116
5117
5118
5119
5120
5121
5122
5123
5124
5125
5126
5127
5128
5129
5130
5131
5132
5133
5134
5135
5136
5137
5138
5139
5140
5141
5142
5143
5144
5145
5146
5147
5148
5149
5150
5151
5152
5153
5154
5155
5156
5157
5158
5159
5160
5161
5162
5163
5164
5165
5166
5167
5168
5169
5170
5171
5172
5173
5174
5175
5176
5177
5178
5179
5180
5181
5182
5183
5184
5185
5186
5187
5188
5189
5190
5191
5192
5193
5194
5195
5196
5197
5198
5199
5200
5201
5202
5203
5204
5205
5206
5207
5208
5209
5210
5211
5212
5213
5214
5215
5216
5217
5218
5219
5220
5221
5222
5223
5224
5225
5226
5227
5228
5229
5230
5231
5232
5233
5234
5235
5236
5237
5238
5239
5240
5241
5242
5243
5244
5245
5246
5247
5248
5249
5250
5251
5252
5253
5254
5255
5256
5257
5258
5259
5260
5261
5262
5263
5264
5265
5266
5267
5268
5269
5270
5271
5272
5273
5274
5275
5276
5277
5278
5279
5280
5281
5282
5283
5284
5285
5286
5287
5288
5289
5290
5291
5292
5293
5294
5295
5296
5297
5298
5299
5300
5301
5302
5303
5304
5305
5306
5307
5308
5309
5310
5311
5312
5313
5314
5315
5316
5317
5318
5319
5320
5321
5322
5323
5324
5325
5326
5327
5328
5329
5330
5331
5332
5333
5334
5335
5336
5337
5338
5339
5340
5341
5342
5343
5344
5345
5346
5347
5348
5349
5350
5351
5352
5353
5354
5355
5356
5357
5358
5359
5360
5361
5362
5363
5364
5365
5366
5367
5368
5369
5370
5371
5372
5373
5374
5375
5376
5377
5378
5379
5380
5381
5382
5383
5384
5385
5386
5387
5388
5389
5390
5391
5392
5393
5394
5395
5396
5397
5398
5399
5400
5401
5402
5403
5404
5405
5406
5407
5408
5409
5410
5411
5412
5413
5414
5415
5416
5417
5418
5419
5420
5421
5422
5423
5424
5425
5426
5427
5428
5429
5430
5431
5432
5433
5434
5435
5436
5437
5438
5439
5440
5441
5442
5443
5444
5445
5446
5447
5448
5449
5450
5451
5452
5453
5454
5455
5456
5457
5458
5459
5460
5461
5462
5463
5464
5465
5466
5467
5468
5469
5470
5471
5472
5473
5474
5475
5476
5477
5478
5479
5480
5481
5482
5483
5484
5485
5486
5487
5488
5489
5490
5491
5492
5493
5494
5495
5496
5497
5498
5499
5500
5501
5502
5503
5504
5505
5506
5507
5508
5509
5510
5511
5512
5513
5514
5515
5516
5517
5518
5519
5520
5521
5522
5523
5524
5525
5526
5527
5528
5529
5530
5531
5532
5533
5534
5535
5536
5537
5538
5539
5540
5541
5542
5543
5544
5545
5546
5547
5548
5549
5550
5551
5552
5553
5554
5555
5556
5557
5558
5559
5560
5561
5562
5563
5564
5565
5566
5567
5568
5569
5570
5571
5572
5573
5574
5575
5576
5577
5578
5579
5580
5581
5582
5583
5584
5585
5586
5587
5588
5589
5590
5591
5592
5593
5594
5595
5596
5597
5598
5599
5600
5601
5602
5603
5604
5605
5606
5607
5608
5609
5610
5611
5612
5613
5614
5615
5616
5617
5618
5619
5620
5621
5622
5623
5624
5625
5626
5627
5628
5629
5630
5631
5632
5633
5634
5635
5636
5637
5638
5639
5640
5641
5642
5643
5644
5645
5646
5647
5648
5649
5650
5651
5652
5653
5654
5655
5656
5657
5658
5659
5660
5661
5662
5663
5664
5665
5666
5667
5668
5669
5670
5671
5672
5673
5674
5675
5676
5677
5678
5679
5680
5681
5682
5683
5684
5685
5686
5687
5688
5689
5690
5691
5692
5693
5694
5695
5696
5697
5698
5699
5700
5701
5702
5703
5704
5705
5706
5707
5708
5709
5710
5711
5712
5713
5714
5715
5716
5717
5718
5719
5720
5721
5722
5723
5724
5725
5726
5727
5728
5729
5730
5731
5732
5733
5734
5735
5736
5737
5738
5739
5740
5741
5742
5743
5744
5745
5746
5747
5748
5749
5750
5751
5752
5753
5754
5755
5756
5757
5758
5759
5760
5761
5762
5763
5764
5765
5766
5767
5768
5769
5770
5771
5772
5773
5774
5775
5776
5777
5778
5779
5780
5781
5782
5783
5784
5785
5786
5787
5788
5789
5790
5791
5792
5793
5794
5795
5796
5797
5798
5799
5800
5801
5802
5803
5804
5805
5806
5807
5808
5809
5810
5811
5812
5813
5814
5815
5816
5817
5818
5819
5820
5821
5822
5823
5824
5825
5826
5827
5828
5829
5830
5831
5832
5833
5834
5835
5836
5837
5838
5839
5840
5841
5842
5843
5844
5845
5846
5847
5848
5849
5850
5851
5852
5853
5854
5855
5856
5857
5858
5859
5860
5861
5862
5863
5864
5865
5866
5867
5868
5869
5870
5871
5872
5873
5874
5875
5876
5877
5878
5879
5880
5881
5882
5883
5884
5885
5886
5887
5888
5889
5890
5891
5892
5893
5894
5895
5896
5897
5898
5899
5900
5901
5902
5903
5904
5905
5906
5907
5908
5909
5910
5911
5912
5913
5914
5915
5916
5917
5918
5919
5920
5921
5922
5923
5924
5925
5926
5927
5928
5929
5930
5931
5932
5933
5934
5935
5936
5937
5938
5939
5940
5941
5942
5943
5944
5945
5946
5947
5948
5949
5950
5951
5952
5953
5954
5955
5956
5957
5958
5959
5960
5961
5962
5963
5964
5965
5966
5967
5968
5969
5970
5971
5972
5973
5974
5975
5976
5977
5978
5979
5980
5981
5982
5983
5984
5985
5986
5987
5988
5989
5990
5991
5992
5993
5994
5995
5996
5997
5998
5999
6000
6001
6002
6003
6004
6005
6006
6007
6008
6009
6010
6011
6012
6013
6014
6015
6016
6017
6018
6019
6020
6021
6022
6023
6024
6025
6026
6027
6028
6029
6030
6031
6032
6033
6034
6035
6036
6037
6038
6039
6040
6041
6042
6043
6044
6045
6046
6047
6048
6049
6050
6051
6052
6053
6054
6055
6056
6057
6058
6059
6060
6061
6062
6063
6064
6065
6066
6067
6068
6069
6070
6071
6072
6073
6074
6075
6076
6077
6078
6079
6080
6081
6082
6083
6084
6085
6086
6087
6088
6089
6090
6091
6092
6093
6094
6095
6096
6097
6098
6099
6100
6101
6102
6103
6104
6105
6106
6107
6108
6109
6110
6111
6112
6113
6114
6115
6116
6117
6118
6119
6120
6121
6122
6123
6124
6125
6126
6127
6128
6129
6130
6131
6132
6133
6134
6135
6136
6137
6138
6139
6140
6141
6142
6143
6144
6145
6146
6147
6148
6149
6150
6151
6152
6153
6154
6155
6156
6157
6158
6159
6160
6161
6162
6163
6164
6165
6166
6167
6168
6169
6170
6171
6172
6173
6174
6175
6176
6177
6178
6179
6180
6181
6182
6183
6184
6185
6186
6187
6188
6189
6190
6191
6192
6193
6194
6195
6196
6197
6198
6199
6200
6201
6202
6203
6204
6205
6206
6207
6208
6209
6210
6211
6212
6213
6214
6215
6216
6217
6218
6219
6220
6221
6222
6223
6224
6225
6226
6227
6228
6229
6230
6231
6232
6233
6234
6235
6236
6237
6238
6239
6240
6241
6242
6243
6244
6245
6246
6247
6248
6249
6250
6251
6252
6253
6254
6255
6256
6257
6258
6259
6260
6261
6262
6263
6264
6265
6266
6267
6268
6269
6270
6271
6272
6273
6274
6275
6276
6277
6278
6279
6280
6281
6282
6283
6284
6285
6286
6287
6288
6289
6290
6291
6292
6293
6294
6295
6296
6297
6298
6299
6300
6301
6302
6303
6304
6305
6306
6307
6308
6309
6310
6311
6312
6313
6314
6315
6316
6317
6318
6319
6320
6321
6322
6323
6324
6325
6326
6327
6328
6329
6330
6331
6332
6333
6334
6335
6336
6337
6338
6339
6340
6341
6342
6343
6344
6345
6346
6347
6348
6349
6350
6351
6352
6353
6354
6355
6356
6357
6358
6359
6360
6361
6362
6363
6364
6365
6366
6367
6368
6369
6370
6371
6372
6373
6374
6375
6376
6377
6378
6379
6380
6381
6382
6383
6384
6385
6386
6387
6388
6389
6390
6391
6392
6393
6394
6395
6396
6397
6398
6399
6400
6401
6402
6403
6404
6405
6406
6407
6408
6409
6410
6411
6412
6413
6414
6415
6416
6417
6418
6419
6420
6421
6422
6423
6424
6425
6426
6427
6428
6429
6430
6431
6432
6433
6434
6435
6436
6437
6438
6439
6440
6441
6442
6443
6444
6445
6446
6447
6448
6449
6450
6451
6452
6453
6454
6455
6456
6457
6458
6459
6460
6461
6462
6463
6464
6465
6466
6467
6468
6469
6470
6471
6472
6473
6474
6475
6476
6477
6478
6479
6480
6481
6482
6483
6484
6485
6486
6487
6488
6489
6490
6491
6492
6493
6494
6495
6496
6497
6498
6499
6500
6501
6502
6503
6504
6505
6506
6507
6508
6509
6510
6511
6512
6513
6514
6515
6516
6517
6518
6519
6520
6521
6522
6523
6524
6525
6526
6527
6528
6529
6530
6531
6532
6533
6534
6535
6536
6537
6538
6539
6540
6541
6542
6543
6544
6545
6546
6547
6548
6549
6550
6551
6552
6553
6554
6555
6556
6557
6558
6559
6560
6561
6562
6563
6564
6565
6566
6567
6568
6569
6570
6571
6572
6573
6574
6575
6576
6577
6578
6579
6580
6581
6582
6583
6584
6585
6586
6587
6588
6589
6590
6591
6592
6593
6594
6595
6596
6597
6598
6599
6600
6601
6602
6603
6604
6605
6606
6607
6608
6609
6610
6611
6612
6613
6614
6615
6616
6617
6618
6619
6620
6621
6622
6623
6624
6625
6626
6627
6628
6629
6630
6631
6632
6633
6634
6635
6636
6637
6638
6639
6640
6641
6642
6643
6644
6645
6646
6647
6648
6649
6650
6651
6652
6653
6654
6655
6656
6657
6658
6659
6660
6661
6662
6663
6664
6665
6666
6667
6668
6669
6670
6671
6672
6673
6674
6675
6676
6677
6678
6679
6680
6681
6682
6683
6684
6685
6686
6687
6688
6689
6690
6691
6692
6693
6694
6695
6696
6697
6698
6699
6700
6701
6702
6703
6704
6705
6706
6707
6708
6709
6710
6711
6712
6713
6714
6715
6716
6717
6718
6719
6720
6721
6722
6723
6724
6725
6726
6727
6728
6729
6730
6731
6732
6733
6734
6735
6736
6737
6738
6739
6740
6741
6742
6743
6744
6745
6746
6747
6748
6749
6750
6751
6752
6753
6754
6755
6756
6757
6758
6759
6760
6761
6762
6763
6764
6765
6766
6767
6768
6769
6770
6771
6772
6773
6774
6775
6776
6777
6778
6779
6780
6781
6782
6783
6784
6785
6786
6787
6788
6789
6790
6791
6792
6793
6794
6795
6796
6797
6798
6799
6800
6801
6802
6803
6804
6805
6806
6807
6808
6809
6810
6811
6812
6813
6814
6815
6816
6817
6818
6819
6820
6821
6822
6823
6824
6825
6826
6827
6828
6829
6830
6831
6832
6833
6834
6835
6836
6837
6838
6839
6840
6841
6842
6843
6844
6845
6846
6847
6848
6849
6850
6851
6852
6853
6854
6855
6856
6857
6858
6859
6860
6861
6862
6863
6864
6865
6866
6867
6868
6869
6870
6871
6872
6873
6874
6875
6876
6877
6878
6879
6880
6881
6882
6883
6884
6885
6886
6887
6888
6889
6890
6891
6892
6893
6894
6895
6896
6897
6898
6899
6900
6901
6902
6903
6904
6905
6906
6907
6908
6909
6910
6911
6912
6913
6914
6915
6916
6917
6918
6919
6920
6921
6922
6923
6924
6925
6926
6927
6928
6929
6930
6931
6932
6933
6934
6935
6936
6937
6938
6939
6940
6941
6942
6943
6944
6945
6946
6947
6948
6949
6950
6951
6952
6953
6954
6955
6956
6957
6958
6959
6960
6961
6962
6963
6964
6965
6966
6967
6968
6969
6970
6971
6972
6973
6974
6975
6976
6977
6978
6979
6980
6981
6982
6983
6984
6985
6986
6987
6988
6989
6990
6991
6992
6993
6994
6995
6996
6997
6998
6999
7000
7001
7002
7003
7004
7005
7006
7007
7008
7009
7010
7011
7012
7013
7014
7015
7016
7017
7018
7019
7020
7021
7022
7023
7024
7025
7026
7027
7028
7029
7030
7031
7032
7033
7034
7035
7036
7037
7038
7039
7040
7041
7042
7043
7044
7045
7046
7047
7048
7049
7050
7051
7052
7053
7054
7055
7056
7057
7058
7059
7060
7061
7062
7063
7064
7065
7066
7067
7068
7069
7070
7071
7072
7073
7074
7075
7076
7077
7078
7079
7080
7081
7082
7083
7084
7085
7086
7087
7088
7089
7090
7091
7092
7093
7094
7095
7096
7097
7098
7099
7100
7101
7102
7103
7104
7105
7106
7107
7108
7109
7110
7111
7112
7113
7114
7115
7116
7117
7118
7119
7120
7121
7122
7123
7124
7125
7126
7127
7128
7129
7130
7131
7132
7133
7134
7135
7136
7137
7138
7139
7140
7141
7142
7143
7144
7145
7146
7147
7148
7149
7150
7151
7152
7153
7154
7155
7156
7157
7158
7159
7160
7161
7162
7163
7164
7165
7166
7167
7168
7169
7170
7171
7172
7173
7174
7175
7176
7177
7178
7179
7180
7181
7182
7183
7184
7185
7186
7187
7188
7189
7190
7191
7192
7193
7194
7195
7196
7197
7198
7199
7200
7201
7202
7203
7204
7205
7206
7207
7208
7209
7210
7211
7212
7213
7214
7215
7216
7217
7218
7219
7220
7221
7222
7223
7224
7225
7226
7227
7228
7229
7230
7231
7232
7233
7234
7235
7236
7237
7238
7239
7240
7241
7242
7243
7244
7245
7246
7247
7248
7249
7250
7251
7252
7253
7254
7255
7256
7257
7258
7259
7260
7261
7262
7263
7264
7265
7266
7267
7268
7269
7270
7271
7272
7273
7274
7275
7276
7277
7278
7279
7280
7281
7282
7283
7284
7285
7286
7287
7288
7289
7290
7291
7292
7293
7294
7295
7296
7297
7298
7299
7300
7301
7302
7303
7304
7305
7306
7307
7308
7309
7310
7311
7312
7313
7314
7315
7316
7317
7318
7319
7320
7321
7322
7323
7324
7325
7326
7327
7328
7329
7330
7331
7332
7333
7334
7335
7336
7337
7338
7339
7340
7341
7342
7343
7344
7345
7346
7347
7348
7349
7350
7351
7352
7353
7354
7355
7356
7357
7358
7359
7360
7361
7362
7363
7364
7365
7366
7367
7368
7369
7370
7371
7372
7373
7374
7375
7376
7377
7378
7379
7380
7381
7382
7383
7384
7385
7386
7387
7388
7389
7390
7391
7392
7393
7394
7395
7396
7397
7398
7399
7400
7401
7402
7403
7404
7405
7406
7407
7408
7409
7410
7411
7412
7413
7414
7415
7416
7417
7418
7419
7420
7421
7422
7423
7424
7425
7426
7427
7428
7429
7430
7431
7432
7433
7434
7435
7436
7437
7438
7439
7440
7441
7442
7443
7444
7445
7446
7447
7448
7449
7450
7451
7452
7453
7454
7455
7456
7457
7458
7459
7460
7461
7462
7463
7464
7465
7466
7467
7468
7469
7470
7471
7472
7473
7474
7475
7476
7477
7478
7479
7480
7481
7482
7483
7484
7485
7486
7487
7488
7489
7490
7491
7492
7493
7494
7495
7496
7497
7498
7499
7500
7501
7502
7503
7504
7505
7506
7507
7508
7509
7510
7511
7512
7513
7514
7515
7516
7517
7518
7519
7520
7521
7522
7523
7524
7525
7526
7527
7528
7529
7530
7531
7532
7533
7534
7535
7536
7537
7538
7539
7540
7541
7542
7543
7544
7545
7546
7547
7548
7549
7550
7551
7552
7553
7554
7555
7556
7557
7558
7559
7560
7561
7562
7563
7564
7565
7566
7567
7568
7569
7570
7571
7572
7573
7574
7575
7576
7577
7578
7579
7580
7581
7582
7583
7584
7585
7586
7587
7588
7589
7590
7591
7592
7593
7594
7595
7596
7597
7598
7599
7600
7601
7602
7603
7604
7605
7606
7607
7608
7609
7610
7611
7612
7613
7614
7615
7616
7617
7618
7619
7620
7621
7622
7623
7624
7625
7626
7627
7628
7629
7630
7631
7632
7633
7634
7635
7636
7637
7638
7639
7640
7641
7642
7643
7644
7645
7646
7647
7648
7649
7650
7651
7652
7653
7654
7655
7656
7657
7658
7659
7660
7661
7662
7663
7664
7665
7666
7667
7668
7669
7670
7671
7672
7673
7674
7675
7676
7677
7678
7679
7680
7681
7682
7683
7684
7685
7686
7687
7688
7689
7690
7691
7692
7693
7694
7695
7696
7697
7698
7699
7700
7701
7702
7703
7704
7705
7706
7707
7708
7709
7710
7711
7712
7713
7714
7715
7716
7717
7718
7719
7720
7721
7722
7723
7724
7725
7726
7727
7728
7729
7730
7731
7732
7733
7734
7735
7736
7737
7738
7739
7740
7741
7742
7743
7744
7745
7746
7747
7748
7749
7750
7751
7752
7753
7754
7755
7756
7757
7758
7759
7760
7761
7762
7763
7764
7765
7766
7767
7768
7769
7770
7771
7772
7773
7774
7775
7776
7777
7778
7779
7780
7781
7782
7783
7784
7785
7786
7787
7788
7789
7790
7791
7792
7793
7794
7795
7796
7797
7798
7799
7800
7801
7802
7803
7804
7805
7806
7807
7808
7809
7810
7811
7812
7813
7814
7815
7816
7817
7818
7819
7820
7821
7822
7823
7824
7825
7826
7827
7828
7829
7830
7831
7832
7833
7834
7835
7836
7837
7838
7839
7840
7841
7842
7843
7844
7845
7846
7847
7848
7849
7850
7851
7852
7853
7854
7855
7856
7857
7858
7859
7860
7861
7862
7863
7864
7865
7866
7867
7868
7869
7870
7871
7872
7873
7874
7875
7876
7877
7878
7879
7880
7881
7882
7883
7884
7885
7886
7887
7888
7889
7890
7891
7892
7893
7894
7895
7896
7897
7898
7899
7900
7901
7902
7903
7904
7905
7906
7907
7908
7909
7910
7911
7912
7913
7914
7915
7916
7917
7918
7919
7920
7921
7922
7923
7924
7925
7926
7927
7928
7929
7930
7931
7932
7933
7934
7935
7936
7937
7938
7939
7940
7941
7942
7943
7944
7945
7946
7947
7948
7949
7950
7951
7952
7953
7954
7955
7956
7957
7958
7959
7960
7961
7962
7963
7964
7965
7966
7967
7968
7969
7970
7971
7972
7973
7974
7975
7976
7977
7978
7979
7980
7981
7982
7983
7984
7985
7986
7987
7988
7989
7990
7991
7992
7993
7994
7995
7996
7997
7998
7999
8000
8001
8002
8003
8004
8005
8006
8007
8008
8009
8010
8011
8012
8013
8014
8015
8016
8017
8018
8019
8020
8021
8022
8023
8024
8025
8026
8027
8028
8029
8030
8031
8032
8033
8034
8035
8036
8037
8038
8039
8040
8041
8042
8043
8044
8045
8046
8047
8048
8049
8050
8051
8052
8053
8054
8055
8056
8057
8058
8059
8060
8061
8062
8063
8064
8065
8066
8067
8068
8069
8070
8071
8072
8073
8074
8075
8076
8077
8078
8079
8080
8081
8082
8083
8084
8085
8086
8087
8088
8089
8090
8091
8092
8093
8094
8095
8096
8097
8098
8099
8100
8101
8102
8103
8104
8105
8106
8107
8108
8109
8110
8111
8112
8113
8114
8115
8116
8117
8118
8119
8120
8121
8122
8123
8124
8125
8126
8127
8128
8129
8130
8131
8132
8133
8134
8135
8136
8137
8138
8139
8140
8141
8142
8143
8144
8145
8146
8147
8148
8149
8150
8151
8152
8153
8154
8155
8156
8157
8158
8159
8160
8161
8162
8163
8164
8165
8166
8167
8168
8169
8170
8171
8172
8173
8174
8175
8176
8177
8178
8179
8180
8181
8182
8183
8184
8185
8186
8187
8188
8189
8190
8191
8192
8193
8194
8195
8196
8197
8198
8199
8200
8201
8202
8203
8204
8205
8206
8207
8208
8209
8210
8211
8212
8213
8214
8215
8216
8217
8218
8219
8220
8221
8222
8223
8224
8225
8226
8227
8228
8229
8230
8231
8232
8233
8234
8235
8236
8237
8238
8239
8240
8241
8242
8243
8244
8245
8246
8247
8248
8249
8250
8251
8252
8253
8254
8255
8256
8257
8258
8259
8260
8261
8262
8263
8264
8265
8266
8267
8268
8269
8270
8271
8272
8273
8274
8275
8276
8277
8278
8279
8280
8281
8282
8283
8284
8285
8286
8287
8288
8289
8290
8291
8292
8293
8294
8295
8296
8297
8298
8299
8300
8301
8302
8303
8304
8305
8306
8307
8308
8309
8310
8311
8312
8313
8314
8315
8316
8317
8318
8319
8320
8321
8322
8323
8324
8325
8326
8327
8328
8329
8330
8331
8332
8333
8334
8335
8336
8337
8338
8339
8340
8341
8342
8343
8344
8345
8346
8347
8348
8349
8350
8351
8352
8353
8354
8355
8356
8357
8358
8359
8360
8361
8362
8363
8364
8365
8366
8367
8368
8369
8370
8371
8372
8373
8374
8375
8376
8377
8378
8379
8380
8381
8382
8383
8384
8385
8386
8387
8388
8389
8390
8391
8392
8393
8394
8395
8396
8397
8398
8399
8400
8401
8402
8403
8404
8405
8406
8407
8408
8409
8410
8411
8412
8413
8414
8415
8416
8417
8418
8419
8420
8421
8422
8423
8424
8425
8426
8427
8428
8429
8430
8431
8432
8433
8434
8435
8436
8437
8438
8439
8440
8441
8442
8443
8444
8445
8446
8447
8448
8449
8450
8451
8452
8453
8454
8455
8456
8457
8458
8459
8460
8461
8462
8463
8464
8465
8466
8467
8468
8469
8470
8471
8472
8473
8474
8475
8476
8477
8478
8479
8480
8481
8482
8483
8484
8485
8486
8487
8488
8489
8490
8491
8492
8493
8494
8495
8496
8497
8498
8499
8500
8501
8502
8503
8504
8505
8506
8507
8508
8509
8510
8511
8512
8513
8514
8515
8516
8517
8518
8519
8520
8521
8522
8523
8524
8525
8526
8527
8528
8529
8530
8531
8532
8533
8534
8535
8536
8537
8538
8539
8540
8541
8542
8543
8544
8545
8546
8547
8548
8549
8550
8551
8552
8553
8554
8555
8556
8557
8558
8559
8560
8561
8562
8563
8564
8565
8566
8567
8568
8569
8570
8571
8572
8573
8574
8575
8576
8577
8578
8579
8580
8581
8582
8583
8584
8585
8586
8587
8588
8589
8590
8591
8592
8593
8594
8595
8596
8597
8598
8599
8600
8601
8602
8603
8604
8605
8606
8607
8608
8609
8610
8611
8612
8613
8614
8615
8616
8617
8618
8619
8620
8621
8622
8623
8624
8625
8626
8627
8628
8629
8630
8631
8632
8633
8634
8635
8636
8637
8638
8639
8640
8641
8642
8643
8644
8645
8646
8647
8648
8649
8650
8651
8652
8653
8654
8655
8656
8657
8658
8659
8660
8661
8662
8663
8664
8665
8666
8667
8668
8669
8670
8671
8672
8673
8674
8675
8676
8677
8678
8679
8680
8681
8682
8683
8684
8685
8686
8687
8688
8689
8690
8691
8692
8693
8694
8695
8696
8697
8698
8699
8700
8701
8702
8703
8704
8705
8706
8707
8708
8709
8710
8711
8712
8713
8714
8715
8716
8717
8718
8719
8720
8721
8722
8723
8724
8725
8726
8727
8728
8729
8730
8731
8732
8733
8734
8735
8736
8737
8738
8739
8740
8741
8742
8743
8744
8745
8746
8747
8748
8749
8750
8751
8752
8753
8754
8755
8756
8757
8758
8759
8760
8761
8762
8763
8764
8765
8766
8767
8768
8769
8770
8771
8772
8773
8774
8775
8776
8777
8778
8779
8780
8781
8782
8783
8784
8785
8786
8787
8788
8789
8790
8791
8792
8793
8794
8795
8796
8797
8798
8799
8800
8801
8802
8803
8804
8805
8806
8807
8808
8809
8810
8811
8812
8813
8814
8815
8816
8817
8818
8819
8820
8821
8822
8823
8824
8825
8826
8827
8828
8829
8830
8831
8832
8833
8834
8835
8836
8837
8838
8839
8840
8841
8842
8843
8844
8845
8846
8847
8848
8849
8850
8851
8852
8853
8854
8855
8856
8857
8858
8859
8860
8861
8862
8863
8864
8865
8866
8867
8868
8869
8870
8871
8872
8873
8874
8875
8876
8877
8878
8879
8880
8881
8882
8883
8884
8885
8886
8887
8888
8889
8890
8891
8892
8893
8894
8895
8896
8897
8898
8899
8900
8901
8902
8903
8904
8905
8906
8907
8908
8909
8910
8911
8912
8913
8914
8915
8916
8917
8918
8919
8920
8921
8922
8923
8924
8925
8926
8927
8928
8929
8930
8931
8932
8933
8934
8935
8936
8937
8938
8939
8940
8941
8942
8943
8944
8945
8946
8947
8948
8949
8950
8951
8952
8953
8954
8955
8956
8957
8958
8959
8960
8961
8962
8963
8964
8965
8966
8967
8968
8969
8970
8971
8972
8973
8974
8975
8976
8977
8978
8979
8980
8981
8982
8983
8984
8985
8986
8987
8988
8989
8990
8991
8992
8993
8994
8995
8996
8997
8998
8999
9000
9001
9002
9003
9004
9005
9006
9007
9008
9009
9010
9011
9012
9013
9014
9015
9016
9017
9018
9019
9020
9021
9022
9023
9024
9025
9026
9027
9028
9029
9030
9031
9032
9033
9034
9035
9036
9037
9038
9039
9040
9041
9042
9043
9044
9045
9046
9047
9048
9049
9050
9051
9052
9053
9054
9055
9056
9057
9058
9059
9060
9061
9062
9063
9064
9065
9066
9067
9068
9069
9070
9071
9072
9073
9074
9075
9076
9077
9078
9079
9080
9081
9082
9083
9084
9085
9086
9087
9088
9089
9090
9091
9092
9093
9094
9095
9096
9097
9098
9099
9100
9101
9102
9103
9104
9105
9106
9107
9108
9109
9110
9111
9112
9113
9114
9115
9116
9117
9118
9119
9120
9121
9122
9123
9124
9125
9126
9127
9128
9129
9130
9131
9132
9133
9134
9135
9136
9137
9138
9139
9140
9141
9142
9143
9144
9145
9146
9147
9148
9149
9150
9151
9152
9153
9154
9155
9156
9157
9158
9159
9160
9161
9162
9163
9164
9165
9166
9167
9168
9169
9170
9171
9172
9173
9174
9175
9176
9177
9178
9179
9180
9181
9182
9183
9184
9185
9186
9187
9188
9189
9190
9191
9192
9193
9194
9195
9196
9197
9198
9199
9200
9201
9202
9203
9204
9205
9206
9207
9208
9209
9210
9211
9212
9213
9214
9215
9216
9217
9218
9219
9220
9221
9222
9223
9224
9225
9226
9227
9228
9229
9230
9231
9232
9233
9234
9235
9236
9237
9238
9239
9240
9241
9242
9243
9244
9245
9246
9247
9248
9249
9250
9251
9252
9253
9254
9255
9256
9257
9258
9259
9260
9261
9262
9263
9264
9265
9266
9267
9268
9269
9270
9271
9272
9273
9274
9275
9276
9277
9278
9279
9280
9281
9282
9283
9284
9285
9286
9287
9288
9289
9290
9291
9292
9293
9294
9295
9296
9297
9298
9299
9300
9301
9302
9303
9304
9305
9306
9307
9308
9309
9310
9311
9312
9313
9314
9315
9316
9317
9318
9319
9320
9321
9322
9323
9324
9325
9326
9327
9328
9329
9330
9331
9332
9333
9334
9335
9336
9337
9338
9339
9340
9341
9342
9343
9344
9345
9346
9347
9348
9349
9350
9351
9352
9353
9354
9355
9356
9357
9358
9359
9360
9361
9362
9363
9364
9365
9366
9367
9368
9369
9370
9371
9372
9373
9374
9375
9376
9377
9378
9379
9380
9381
9382
9383
9384
9385
9386
9387
9388
9389
9390
9391
9392
9393
9394
9395
9396
9397
9398
9399
9400
9401
9402
9403
9404
9405
9406
9407
9408
9409
9410
9411
9412
9413
9414
9415
9416
9417
9418
9419
9420
9421
9422
9423
9424
9425
9426
9427
9428
9429
9430
9431
9432
9433
9434
9435
9436
9437
9438
9439
9440
9441
9442
9443
9444
9445
9446
9447
9448
9449
9450
9451
9452
9453
9454
9455
9456
9457
9458
9459
9460
9461
9462
9463
9464
9465
9466
9467
9468
9469
9470
9471
9472
9473
9474
9475
9476
9477
9478
9479
9480
9481
9482
9483
9484
9485
9486
9487
9488
9489
9490
9491
9492
9493
9494
9495
9496
9497
9498
9499
9500
9501
9502
9503
9504
9505
9506
9507
9508
9509
9510
9511
9512
9513
9514
9515
9516
9517
9518
9519
9520
9521
9522
9523
9524
9525
9526
9527
9528
9529
9530
9531
9532
9533
9534
9535
9536
9537
9538
9539
9540
9541
9542
9543
9544
9545
9546
9547
9548
9549
9550
9551
9552
9553
9554
9555
9556
9557
9558
9559
9560
9561
9562
9563
9564
9565
9566
9567
9568
9569
9570
9571
9572
9573
9574
9575
9576
9577
9578
9579
9580
9581
9582
9583
9584
9585
9586
9587
9588
9589
9590
9591
9592
9593
9594
9595
9596
9597
9598
9599
9600
9601
9602
9603
9604
9605
9606
9607
9608
9609
9610
9611
9612
9613
9614
9615
9616
9617
9618
9619
9620
9621
9622
9623
9624
9625
9626
9627
9628
9629
9630
9631
9632
9633
9634
9635
9636
9637
9638
9639
9640
9641
9642
9643
9644
9645
9646
9647
9648
9649
9650
9651
9652
9653
9654
9655
9656
9657
9658
9659
9660
9661
9662
9663
9664
9665
9666
9667
9668
9669
9670
9671
9672
9673
9674
9675
9676
9677
9678
9679
9680
9681
9682
9683
9684
9685
9686
9687
9688
9689
9690
9691
9692
9693
9694
9695
9696
9697
9698
9699
9700
9701
9702
9703
9704
9705
9706
9707
9708
9709
9710
9711
9712
9713
9714
9715
9716
9717
9718
9719
9720
9721
9722
9723
9724
9725
9726
9727
9728
9729
9730
9731
9732
9733
9734
9735
9736
9737
9738
9739
9740
9741
9742
9743
9744
9745
9746
9747
9748
9749
9750
9751
9752
9753
9754
9755
9756
9757
9758
9759
9760
9761
9762
9763
9764
9765
9766
9767
9768
9769
9770
9771
9772
9773
9774
9775
9776
9777
9778
9779
9780
9781
9782
9783
9784
9785
9786
9787
9788
9789
9790
9791
9792
9793
9794
9795
9796
9797
9798
9799
9800
9801
9802
9803
9804
9805
9806
9807
9808
9809
9810
9811
9812
9813
9814
9815
9816
9817
9818
9819
9820
9821
9822
9823
9824
9825
9826
9827
9828
9829
9830
9831
9832
9833
9834
9835
9836
9837
9838
9839
9840
9841
9842
9843
9844
9845
9846
9847
9848
9849
9850
9851
9852
9853
9854
9855
9856
9857
9858
9859
9860
9861
9862
9863
9864
9865
9866
9867
9868
9869
9870
9871
9872
9873
9874
9875
9876
9877
9878
9879
9880
9881
9882
9883
9884
9885
9886
9887
9888
9889
9890
9891
9892
9893
9894
9895
9896
9897
9898
9899
9900
9901
9902
9903
9904
9905
9906
9907
9908
9909
9910
9911
9912
9913
9914
9915
9916
9917
9918
9919
9920
9921
9922
9923
9924
9925
9926
9927
9928
9929
9930
9931
9932
9933
9934
9935
9936
9937
9938
9939
9940
9941
9942
9943
9944
9945
9946
9947
9948
9949
9950
9951
9952
9953
9954
9955
9956
9957
9958
9959
9960
9961
9962
9963
9964
9965
9966
9967
9968
9969
9970
9971
9972
9973
9974
9975
9976
9977
9978
9979
9980
9981
9982
9983
9984
9985
9986
9987
9988
9989
9990
9991
9992
9993
9994
9995
9996
9997
9998
9999
10000
10001
10002
10003
10004
10005
10006
10007
10008
10009
10010
10011
10012
10013
10014
10015
10016
10017
10018
10019
10020
10021
10022
10023
10024
10025
10026
10027
10028
10029
10030
10031
10032
10033
10034
10035
10036
10037
10038
10039
10040
10041
10042
10043
10044
10045
10046
10047
10048
10049
10050
10051
10052
10053
10054
10055
10056
10057
10058
10059
10060
10061
10062
10063
10064
10065
10066
10067
10068
10069
10070
10071
10072
10073
10074
10075
10076
10077
10078
10079
10080
10081
10082
10083
10084
10085
10086
10087
10088
10089
10090
10091
10092
10093
10094
10095
10096
10097
10098
10099
10100
10101
10102
10103
10104
10105
10106
10107
10108
10109
10110
10111
10112
10113
10114
10115
10116
10117
10118
10119
10120
10121
10122
10123
10124
10125
10126
10127
10128
10129
10130
10131
10132
10133
10134
10135
10136
10137
10138
10139
10140
10141
10142
10143
10144
10145
10146
10147
10148
10149
10150
10151
10152
10153
10154
10155
10156
10157
10158
10159
10160
10161
10162
10163
10164
10165
10166
10167
10168
10169
10170
10171
10172
10173
10174
10175
10176
10177
10178
10179
10180
10181
10182
10183
10184
10185
10186
10187
10188
10189
10190
10191
10192
10193
10194
10195
10196
10197
10198
10199
10200
10201
10202
10203
10204
10205
10206
10207
10208
10209
10210
10211
10212
10213
10214
10215
10216
10217
10218
10219
10220
10221
10222
10223
10224
10225
10226
10227
10228
10229
10230
10231
10232
10233
10234
10235
10236
10237
10238
10239
10240
10241
10242
10243
10244
10245
10246
10247
10248
10249
10250
10251
10252
10253
10254
10255
10256
10257
10258
10259
10260
10261
10262
10263
10264
10265
10266
10267
10268
10269
10270
10271
10272
10273
10274
10275
10276
10277
10278
10279
10280
10281
10282
10283
10284
10285
10286
10287
10288
10289
10290
10291
10292
10293
10294
10295
10296
10297
10298
10299
10300
10301
10302
10303
10304
10305
10306
10307
10308
10309
10310
10311
10312
10313
10314
10315
10316
10317
10318
10319
10320
10321
10322
10323
10324
10325
10326
10327
10328
10329
10330
10331
10332
10333
10334
10335
10336
10337
10338
10339
10340
10341
10342
10343
10344
10345
10346
10347
10348
10349
10350
10351
10352
10353
10354
10355
10356
10357
10358
10359
10360
10361
10362
10363
10364
10365
10366
10367
10368
10369
10370
10371
10372
10373
10374
10375
10376
10377
10378
10379
10380
10381
10382
10383
10384
10385
10386
10387
10388
10389
10390
10391
10392
10393
10394
10395
10396
10397
10398
10399
10400
10401
10402
10403
10404
10405
10406
10407
10408
10409
10410
10411
10412
10413
10414
10415
10416
10417
10418
10419
10420
10421
10422
10423
10424
10425
10426
10427
10428
10429
10430
10431
10432
10433
10434
10435
10436
10437
10438
10439
10440
10441
10442
10443
10444
10445
10446
10447
10448
10449
10450
10451
10452
10453
10454
10455
10456
10457
10458
10459
10460
10461
10462
10463
10464
10465
10466
10467
10468
10469
10470
10471
10472
10473
10474
10475
10476
10477
10478
10479
10480
10481
10482
10483
10484
10485
10486
10487
10488
10489
10490
10491
10492
10493
10494
10495
10496
10497
10498
10499
10500
10501
10502
10503
10504
10505
10506
10507
10508
10509
10510
10511
10512
10513
10514
10515
10516
10517
10518
10519
10520
10521
10522
10523
10524
10525
10526
10527
10528
10529
10530
10531
10532
10533
10534
10535
10536
10537
10538
10539
10540
10541
10542
10543
10544
10545
10546
10547
10548
10549
10550
10551
10552
10553
10554
10555
10556
10557
10558
10559
10560
10561
10562
10563
10564
10565
10566
10567
10568
10569
10570
10571
10572
10573
10574
10575
10576
10577
10578
10579
10580
10581
10582
10583
10584
10585
10586
10587
10588
10589
10590
10591
10592
10593
10594
10595
10596
10597
10598
10599
10600
10601
10602
10603
10604
10605
10606
10607
10608
10609
10610
10611
10612
10613
10614
10615
10616
10617
10618
10619
10620
10621
10622
10623
10624
10625
10626
10627
10628
10629
10630
10631
10632
10633
10634
10635
10636
10637
10638
10639
10640
10641
10642
10643
10644
10645
10646
10647
10648
10649
10650
10651
10652
10653
10654
10655
10656
10657
10658
10659
10660
10661
10662
10663
10664
10665
10666
10667
10668
10669
10670
10671
10672
10673
10674
10675
10676
10677
10678
10679
10680
10681
10682
10683
10684
10685
10686
10687
10688
10689
10690
10691
10692
10693
10694
10695
10696
10697
10698
10699
10700
10701
10702
10703
10704
10705
10706
10707
10708
10709
10710
10711
10712
10713
10714
10715
10716
10717
10718
10719
10720
10721
10722
10723
10724
10725
10726
10727
10728
10729
10730
10731
10732
10733
10734
10735
10736
10737
10738
10739
10740
10741
10742
10743
10744
10745
10746
10747
10748
10749
10750
10751
10752
10753
10754
10755
10756
10757
10758
10759
10760
10761
10762
10763
10764
10765
10766
10767
10768
10769
10770
10771
10772
10773
10774
10775
10776
10777
10778
10779
10780
10781
10782
10783
10784
10785
10786
10787
10788
10789
10790
10791
10792
10793
10794
10795
10796
10797
10798
10799
10800
10801
10802
10803
10804
10805
10806
10807
10808
10809
10810
10811
10812
10813
10814
10815
10816
10817
10818
10819
10820
10821
10822
10823
10824
10825
10826
10827
10828
10829
10830
10831
10832
10833
10834
10835
|
<!DOCTYPE html
PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd">
<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source, using XSLT. If you find any mistakes, please edit the XML source. -->
<html lang="nl-1900">
<head>
<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=ISO-8859-1">
<title>Mathias Sandorf: Een model-volksplanting</title>
<link rel="schema.DC" href="http://dublincore.org/documents/1998/09/dces/">
<meta name="author" content="Jules Verne">
<meta name="DC.Creator" content="Jules Verne">
<meta name="DC.Title" content="Mathias Sandorf: Een model-volksplanting">
<meta name="DC.Date" content="#####">
<meta name="DC.Language" content="nl-1900"><style type="text/css">
/* Standard CSS stylesheet */
body
{
font: 100%/1.2em "Times New Roman", Times, serif;
margin: 1.58em 16%;
text-align: left;
}
.titlePage
{
border: #DDDDDD 2px solid;
margin: 3em 0% 7em 0%;
padding: 5em 10% 6em 10%;
}
h1.docTitle
{
font-size:1.6em;
line-height:2em;
}
h2.byline
{
font-size:1.1em;
font-weight:normal;
line-height:1.44em;
}
span.docAuthor
{
font-size:1.2em;
font-weight:bold;
}
h2.docImprint
{
font-size:1.2em;
font-weight:normal;
}
.transcribernote
{
background-color:#DDE;
border:black 1px dotted;
color:#000;
font-family:sans-serif;
font-size:80%;
margin:2em 5%;
padding:1em;
}
.div0
{
padding-top: 5.6em;
}
.div1
{
padding-top: 4.8em;
}
.index
{
font-size: 80%;
}
.div2
{
padding-top: 3.6em;
}
.div3, .div4, .div5
{
padding-top: 2.4em;
}
.footnotes .body,
.footnotes .div1
{
padding: 0;
}
h1, h2, h3, h4, h5, h6
{
clear: both;
font-style: normal;
text-transform: none;
}
h3
{
font-size:1.2em;
line-height:1.2em;
}
h3.label
{
font-size:1em;
line-height:1.2em;
margin-bottom:0;
}
h4
{
font-size:1em;
line-height:1.2em;
}
h4.lghead
{
margin-left:10%;
margin-right:10%;
}
.alignleft
{
text-align:left;
}
.alignright
{
text-align:right;
}
.alignblock
{
text-align:justify;
}
p.tb, hr.tb
{
margin-top: 1.6em;
margin-bottom: 1.6em;
margin-left: auto;
margin-right: auto;
text-align: center;
}
p.poetry
{
margin:0 10% 1.58em;
}
p.line
{
margin:0 10%;
}
p.argument, p.note, p.tocArgument
{
font-size:0.9em;
line-height:1.2em;
text-indent:0;
}
p.argument, p.tocArgument
{
margin:1.58em 10%;
}
p.tocChapter
{
margin:1.58em 0%;
}
p.tocSection
{
margin:0.7em 5%;
}
div.epigraph
{
font-size:0.9em;
line-height:1.2em;
width: 60%;
margin-left: auto;
}
.epigraph .bibl
{
text-align: right;
}
.epigraph .poem
{
margin-left: 0;
}
.epigraph .line
{
margin-left: 0;
text-indent: 0;
}
.trailer
{
clear: both;
padding-top: 2.4em;
padding-bottom: 1.6em;
}
.floatLeft
{
float:left;
margin:10px 10px 10px 0;
}
.floatRight
{
float:right;
margin:10px 0 10px 10px;
}
p.figureHead
{
font-size:100%;
text-align:center;
}
.figure p
{
font-size:80%;
margin-top:0;
text-align:center;
}
p.smallprint,li.smallprint
{
color:#666666;
font-size:80%;
}
span.parnum
{
font-weight: bold;
}
.leftnote
{
font-size:0.8em;
height:0;
left:1%;
line-height:1.2em;
position:absolute;
text-indent:0;
width:14%;
}
.pagenum
{
display:inline;
font-size:70%;
font-style:normal;
margin:0;
padding:0;
position:absolute;
right:1%;
text-align:right;
}
a.noteref
{
font-size: 80%;
text-decoration: none;
vertical-align: 0.25em;
}
.displayfootnote
{
display: none;
}
div.footnotes
{
margin-top: 1em;
padding: 0;
}
hr.fnsep
{
margin-left: 0;
margin-right: 0;
text-align: left;
width: 25%;
}
p.footnote
{
font-size: 80%;
margin-bottom: 0.5em;
margin-top: 0.5em;
}
p.footnote .label
{
float: left;
text-align:left;
width:2em;
}
.footnotes td, .footnotes th, .footnotes .tablecaption
{
font-size: 80%;
}
.poem
{
margin-left:5%;
position:relative;
text-align:left;
width:90%;
}
.poem h4
{
font-weight:normal;
margin-left:5em;
text-decoration:underline;
}
.poem .linenum
{
color:#777;
font-size:90%;
left:-2.5em;
margin:0;
position:absolute;
text-align:center;
text-indent:0;
top:auto;
width:1.75em;
}
.versenum
{
font-weight:bold;
}
.footnotes .line
{
font-size:80%;
margin:0 5%;
}
.poem .i0
{
display:block;
margin-left:2em;
}
.poem .i1
{
display:block;
margin-left:3em;
}
.poem .i2
{
display:block;
margin-left:4em;
}
.poem .i3
{
display:block;
margin-left:5em;
}
.poem .i4
{
display:block;
margin-left:6em;
}
.poem .i5
{
display:block;
margin-left:7em;
}
.poem .i6
{
display:block;
margin-left:8em;
}
.poem .i7
{
display:block;
margin-left:9em;
}
.poem .i8
{
display:block;
margin-left:10em;
}
.poem .i9
{
display:block;
margin-left:11em;
}
span.corr
{
border-bottom:1px dotted red;
}
span.abbr
{
border-bottom:1px dotted gray;
}
span.measure
{
border-bottom:1px dotted green;
}
.letterspaced
{
letter-spacing:0.2em;
}
.smallcaps
{
font-variant:small-caps;
}
hr
{
clear:both;
height:1px;
margin-left:auto;
margin-right:auto;
margin-top:1em;
text-align:center;
width:45%;
}
h2.docImprint,h1.docTitle,h2.byline,h2.docTitle,.aligncenter,div.figure
{
text-align:center;
}
h1,h2
{
font-size:1.44em;
line-height:1.5em;
}
h1.label,h2.label
{
font-size:1.2em;
line-height:1.2em;
margin-bottom:0;
}
h5,h6
{
font-size:1em;
font-style:italic;
line-height:1em;
}
p,p.initial
{
text-indent:0;
}
.poem .stanza
{
padding: .5em 0% .5em 0%;
}
p.quote,div.blockquote,div.argument
{
font-size:0.9em;
line-height:1.2em;
margin:1.58em 5%;
}
.pagenum a, a.noteref:hover, a.hidden:hover, a.hidden
{
text-decoration:none;
}
/* Supplement CSS stylesheet "style/arctic.css.xml
" */
body
{
background: #FFFFFF;
font-family: "Times New Roman", Times, serif;
}
body, a.hidden
{
color: black;
}
h1, h2, h3, h4, h5, h6
{
color: #001FA4;
font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;
}
p.byline
{
font-style: italic;
margin-bottom: 2em;
}
.figureHead, .noteref, span.leftnote, p.legend, .versenum
{
color: #001FA4;
}
.rightnote, .pagenum, .linenum, .pagenum a
{
color: #AAAAAA;
}
a.hidden:hover, a.noteref:hover
{
color: red;
}
</style></head>
<body>
<pre>
The Project Gutenberg EBook of Mathias Sandorf, by Jules Verne
This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.org
Title: Mathias Sandorf
Een Model-volksplanting
Author: Jules Verne
Release Date: October 7, 2007 [EBook #22908]
Language: Dutch
Character set encoding: ISO-8859-1
*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK MATHIAS SANDORF ***
Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed
Proofreading Team at https://www.pgdp.net/
</pre>
<div class="front">
<div class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/front.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="499" height="720"></div><p>
</p>
</div>
<div class="titlePage">
<h1 class="docTitle">WONDERREIZEN.</h1>
<h2 class="byline"><span class="docAuthor">JULES VERNE</span></h2>
<h1 class="docTitle">Mathias Sandorf</h1>
<h1 class="docTitle">EEN MODEL-VOLKSPLANTING.</h1>
<h2 class="docImprint">ROTTERDAM.—JAC<sup>S</sup>. G. ROBBERS.
</h2>
</div><div class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><p class="aligncenter"><span class="smallcaps">Zuid-Hollandsche Boek- en Handelsdrukkerij.</span>
</p>
</div>
</div>
<div class="body"><a id="d0e114"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e114">1</a>]</span><div id="d0e115" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">I.</h2>
<h2 class="normal">Het Presidio van Ceuta.</h2>
<p>Drie weken na de schrikkelijke gebeurtenissen, welke wij in het vorige deel verhaalden, en waarvan de provincie Catania, op
het eiland Sicilië, het tooneel was geweest—drie weken later, zeggen wij, dus op 9 October, stevende een snelvarend stoomjacht—de
<i>Ferrato</i>, onze oude bekende—geholpen door een stevige noordoosterbries, tusschen de zuiderpunt van Europa, die eigenaardig genoeg
op het Spaansche schiereiland Engelsch is, en kaap Almina, de noordelijkste punt van Afrika, die daarentegen, op het Marokkaansch
gebied gelegen, Spaansch is. De vier mijlen afstand, welke van de eene landspits tot de andere gerekend worden, zouden, wanneer
men op mythologische gronddenkbeelden zou mogen afgaan, of daaraan slechts eenige waarde mocht schenken, door wijlen Hercules,
een waardigen voorganger van den heer Ferdinand de Lesseps, de moderne landengte-doorsteker, daargesteld en toegang aan de
wateren van de Mare Mediterranea of Middellandsche zee tot die van den Atlantischen Oceaan verleend zijn, door met een enkelen
knodsslag de rotsachtige omdijking van het <span id="d0e125" class="corr" title="Bron: Midellandsche">Middellandsche</span> meerbekken daar ter plaatse te verbrijzelen, hetgeen, zooals ieder lezer zal moeten bekennen, eene vrij aardige krachtsontwikkeling
zou vereischt hebben. Jammer, dat dergelijke halfgoden in onze eeuw niet meer aangetroffen worden. De doorgraving van de landengte
van Suez zou zooveel geld niet gekost hebben, en de landengten van Panama en van Corinthe zouden zooveel schatten niet verslinden.
Met drie zulke knodsslagen waren dan de Andes in de Nieuwe Wereld, de Dioikos in Griekenland en de drempel van Serapeum in
Egypte verbrijzeld geweest, om de Middellandsche zee met de <a id="d0e128"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e128">2</a>]</span>Roode zee, de golf van Corinthe met die van Egina, en den Mexicaanschen zeeboezem met de Groote Stille Zuidzee in verbinding
te stellen. Nogmaals jammer, doodjammer!
</p>
<p>Ziedaar, wat Pescadospunt voorzeker aan zijn vriend Kaap Matifou zou medegedeeld hebben, terwijl hij hem daarbij tegelijkertijd
de rots van Gibraltar in het noorden, en den Hachoberg in het zuiden zoude aangewezen hebben.
</p>
<p>En, inderdaad, Calpé en Abyla zijn nog steeds de beide bekende rotsmassaʼs, de beide zuilen, die als de “Zuilen van Hercules,”
den naam van den beroemden Griekschen held dragen.
</p>
<p>Kaap Matifou zou ongetwijfeld dat “kunststuk van krachtsinspanning” bewonderd en naar waarde geschat hebben, en dat nog wel,
zonder dat de nijd zijne eenvoudige en bescheiden ziel zoude verontreinigd, zonder dat zijn edel hart door eene onwaardige
gedachte zoude bezoedeld zijn. Nogmaals, Kaap Matifou zou bewonderd en gewaardeerd hebben.
</p>
<p>De Provençaalsche Hercules zou voor den Griekschen held, voor den zoon van Jupiter en Alcmene, eerbiedig het groote hoofd
gebogen hebben.
</p>
<p>Maar Pescadospunt kon zijnen vriend dat verhaal niet opdisschen, en Kaap Matifou kon zijn Titanshoofd niet buigen, om de eenvoudige
reden, dat noch de een noch de andere zich aan boord bevond. Beiden waren op bevel van dokter Antekirrt te Antekirrta achtergebleven,
de eerste, omdat hij, zooals wij weten, vrij ernstig gekwetst was, en de andere, om zijn vriend op te passen en te verplegen.
</p>
<p>Dokter Antekirrt en Piet Bathory waren alleen aan boord van de <i>Ferrato</i>, die door kapitein Köstrik gekommandeerd werd; terwijl Luigi-Ferrato nog steeds als eerste officier aan boord van het stoomjacht
dienst deed. Van bevordering was nog geen sprake geweest. Maar er was nog tijd.
</p>
<p>De expeditie, laatstelijk op het eiland Sicilië ondernomen, met het doel om Sarcany en Silas Toronthal op te sporen en op
te lichten, als daar mogelijkheid toe bestond, had volstrekt geen resultaat gehad, daar zij den dood van Zirone tengevolge
had gehad. Men moest dus andermaal trachten, die twee booswichten op het spoor te komen, door den Spanjaard Carpena te noodzaken
mede te deelen, alles wat hij omtrent Sarcany en diens medeplichtige moest weten en ook wist; daarvan waren dokter Antekirrt
en Piet Bathory overtuigd.
</p>
<p>Daar de Spanjaard nu tot de galeien veroordeeld en naar het Presidio van Ceuta verwezen was, zou men hem daar moeten gaan
opzoeken. Want daar alleen kon men in aanraking met hem komen, en daarom was tot die reis besloten.
</p>
<p>Ceuta, in het Spaansch als Ce Veta en in het Arabisch als Septa <a id="d0e151"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e151">3</a>]</span>uitgesproken, is eene kleine, maar zeer versterkte stad, een ware vesting, een soort van Spaansch Gibraltar op de Oostelijke
hellingen van den Hacho-berg en op de Marokkaansche kust gelegen, op eene landtong ten westen van Tanger, waarachter de Apenberg,
een der Zuilen van Hercules verrijst. De stad bestaat uit drie deelen, namelijk: de reeds genoemde berg Hacho, waarop een
zeer sterk fort, hetwelk de geheele landtong en den ingang der zeeëngte bestrijkt; de Citadel, aan het uiteinde van de landtong
gelegen en alleen over een ophaalbrug toegankelijk; en eindelijk de eigenlijke stad of Almena, waar de burgers en handelaren
wonen. Hier bevinden zich ook de hoofdkerk, twee kloosters, een hospitaal en onderscheidene scholen, waaronder eene voor de
zeevaart. Langs den zeeoever voert eene kade, vanwaar men een verrukkelijk uitzicht op Spanje heeft. Aan de andere zijde der
stad ligt de Alameda of openbare wandelplaats, vanwaar men het oog kan laten rondwaren, langs de Marokkaansche kust tot aan
de bergen van het Riff. Het aantal inwoners bedraagt bijna 12,000 en deze vormen een mengelmoes van Spanjaarden, Engelschen,
Franschen, Italianen, Mooren, Negers, Mulatten, Israëlieten en Marokkanen. Ceuta is de zetel van een bisschop, gesteld onder
den aartsbisschop van Sevilla; de Spaansche Regeering bezigt de stad voornamelijk als ballingsoord en bagno.
</p>
<p>Ceuta is het oude Septa of Septum of Ad Septem fratres: In de zeven broeders.
</p>
<p>Het wordt door sommigen voor Abyla, door anderen voor het Esilissa van koning Ptolomeus gehouden, en was weleer de hoofdstad
van Mauritania Tingitana. Na den val van het Romeinsche rijk werd de stad achtereenvolgens door de Vandalen, Gothen en Arabieren
overweldigd. Laatstbedoelden gaven haar den naam van Septa, en verhieven haar tijdens hunne heerschappij over Zuid-Spanje,
tot een gewichtig oord. Later viel zij ten deel aan de Hamoedieten en daarna aan de Almoravieden; en in 1409 werd zij veroverd
door den Portugeeschen koning Joào I, nadat ook de Genueezen er reeds korten tijd heerschappij hadden gevoerd.
</p>
<p>In 1580 kwam zij tegelijk met Portugal aan Spanje en bleef hieraan onderworpen,—ook na de scheiding van die twee rijken in
1640.
</p>
<p>Vruchteloos belegerden haar de Marokkanen bijna 23 jaren, van 1697 tot 1720, en te vergeefs trokken zij in 1732, onder aanvoering
van den bekenden renegaat Ripperda, nogmaals met een groote krijgsmacht derwaarts. De stad werd dapper verdedigd, en is ook
nu nog het belangrijkste steunpunt der Spanjaarden in Noord-Afrika.
</p>
<p>Er bestaat niets levendiger ter wereld dan die beroemde zeeëngte van Gibraltar, die als het ware de monding der Middellandsche
zee vormt. Het is langs dat smalle kanaal, dat de heerlijke en overschoone Amphytrite water-verversching uit de wereldzee,
uit den <a id="d0e163"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e163">4</a>]</span>Atlantischen Oceaan erlangt. Daarlangs ontvangt zij ook duizenden vaartuigen, die van Noordelijk Europa en van de beide Amerikaʼs
komen, om de honderden havens aan te doen, die langs haren onmetelijken omtrek aangetroffen worden. Daarlangs stoomen, naar
binnen en naar buiten, die prachtige en groote pakketbooten, die oorlogschepen van alle natiën, aan wie het genie van een
Franschman, van Ferdinand de Lesseps, eene deur ontsloten heeft, toegang verleenende tot de Roode zee, tot de Golf van Bengalen,
tot den Indischen Oceaan, tot de Chineesche zee en tot de Groote Stille Zuidzee.
</p>
<p>Die Straat, door de Ouden <i lang="la">Fretum Herculeum</i> geheeten, heeft eene diepte van 16 meters<a id="d0e170src" href="#d0e170" class="noteref">1</a>, doch bezit in haar vaarwater geen banken of klippen. Toch levert zij voor de schepen, die uit de Middellandsche zee komen,
wel eens gevaar op, wegens den sterken stroom, die er van den kant van den Atlantischen Oceaan doorheen trekt. Bij dezen is
de ingang der Straat—tusschen Kaap Trafalgar en Kaap Spartel—vijf geographische mijlen, en aan den anderen kant—tusschen Punta
de Europa en Punta de Afrika—ruim half zoo breed. Het smalste gedeelte is 1⅔ geographische mijl breed en bevindt zich tusschen
Punta del Frayle, ten noorden, en Punta de Ciris ten zuiden.
</p>
<p>Aan de Afrikaansche kust is de Straat begrensd door een effen rotswand; doch de oever aan de Europeesche zijde vormt onderscheidene
inhammen, bepaaldelijk ten oosten in de golf van Gibraltar, die ook, vanwege de daartegenover gelegen stad, Golf van Algesiras
geheeten wordt.
</p>
<p>Niets schilderachtiger bestaat er dan die smalle zeeëngte, die door hoog gebergte van zeer verschillend uitzicht omlijst is.
In het noorden strekken zich de Sierraʼs van <span id="d0e177" class="corr" title="Bron: Andalousie">Andalusië</span> uit. In het zuiden steigeren langs die zoo heerlijk ingesneden kust, van Kaap Spartel af tot aan de punt van dʼAlmina, de
zwarte toppen van de Bullonen, van den Apenberg en de nokken van de <i lang="la">Septem fratres</i>, de Zeven Gebroeders omhoog. Rechts en links vertoonen zich in de diepte der baaien en der kreeken, of als neergevlijd aan
den voet en op de eerste hellingen, welke zich langs de lagere kuststreek uitstrekken en door een reusachtigen achtergrond
beheerscht worden, schilderachtig gelegen steden, als Tarifa, Algesiras, Tanger en Ceuta. Dan tusschen die beide romantische
oevers vertoont zich voor den scherpen boeg der stoomschepen, die noch door de zee, noch door den wind weerhouden worden,
of voor den steden der zeilschepen, die soms bij honderden door den westenwind in die monding naar den Atlantischen Oceaan
weerhouden worden, eene zeer bewegelijke wateroppervlakte, die uiterst veranderlijk van kleurtinten is, die zich hier grijs
en met machtige kuiven getooid voordoet, elders aangenaam blauw en kalm, hier <a id="d0e183"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e183">5</a>]</span>weer geheele strepen van kleine krullende golfjes en maalkolkjes vormt die de grenzen der stroomen en tegenstroomingen met
hunnen getanden rand zoo duidelijk mogelijk aangeven.
</p>
<p>Niemand die zulk een tafereel onder de oogen krijgt, kan ongevoelig blijven voor de bekoorlijkheden van die verheven schoonheden,
die door twee tegenover elkander gelegen werelddeelen als een dubbel panorama langs de oevers van de zeeëngte van Gibraltar
ten toon gespreid worden, en de reizigers in den volsten zin des woords in verrukking brengen.
</p>
<p>De <i>Ferrato</i> naderde inmiddels vlug de Afrikaansche kust. De diep ingesneden baai, aan welker uiteinde Tanger zich als het ware verbergt,
begon zich voor het oog der opvarenden te sluiten, terwijl de rotsmassa van Ceuta des te meer zichtbaar werd, daar de kust
daar ter plaatse eene haaksgewijze verandering van richting naar het zuiden vormt. Men zag dien steenklomp langzamerhand zich
van de achtergelegen massa afscheiden en alleen vooruitkomen als een schiereiland, dat aan den voet van eene kaap gelegen,
en daaraan door een smalle landengte verbonden is, die het aan den vasten wal vasthecht.
</p>
<p>Hoog daarboven, dicht bij den top van den Hachoberg, werd een fortje bespeurd dat op de plek verrezen was, waar vroeger eene
Romeinsche citadel gestaan had. Daarin zijn steeds uitkijken op wacht, die in opdracht hebben, de zeeëngte scherp gade te
slaan, maar vooral het Marokkaansche grondgebied waardoor Ceuta, behalve aan de zeezijde, geheel omsloten wordt. Die geheele
streek vertoont nagenoeg eene zelfde bergachtige terreingesteldheid, evenals het kleine vorstendom Monaco te midden van het
Fransche grondgebied.
</p>
<p>Het sloeg tien uren in den morgen, toen de <i>Ferrato</i> eindelijk het anker liet vallen in de haven, op twee kabellengten afstand van de ontschepingskade, die door de deininggolven
uit volle zee met ongetemde kracht gebeukt werd. Daar bestaat echter slechts eene vluchthaven, die bij frisschen en stevig
doorstaanden wind voor de branding uit de Middellandsche zee weinig beschutting aanbiedt, en dus nog al gevaarlijk is.
</p>
<p>Zeer gelukkig dat wanneer de schepen niet ten westen van Ceuta kunnen ankeren, zij eene tweede ligplaats aan den anderen kant
der rots vinden, waar zij voor de westenwinden behoorlijk gedekt liggen.
</p>
<p>Toen “de geneeskundige dienst” aan boord was gekomen, en toen de scheepspapieren van de <i>Ferrato</i> in orde bevonden waren, stapten dokter Antekirrt en Piet Bathory tegen een uur des namiddags in de sloep en lieten zich naar
den wal roeien. Zij ontscheepten op eene kleine kade, die zich dicht langs den voet der walmuren van de vesting uitstrekte.
</p>
<p>Dat de dokter het ernstige voornemen opgevat had, om zich van Carpena meester te maken, daaromtrent bestond hoegenaamd geen
<a id="d0e208"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e208">6</a>]</span>twijfel. Maar hoe zou hij dat uitvoeren? Dat zou hij eerst beslissen, nadat hij de plaats en hare omgeving in oogenschouw
had genomen. Daarna zou hij naar omstandigheden te werk gaan, hetzij door geweld te gebruiken, om den Spanjaard te ontvoeren,
hetzij hij diens ontsnapping uit het Presidio van Ceuta in de hand zou werken. In ieder geval, hij rekende er op, dat hij
den Spanjaard in handen kreeg. Zijne maatregelen zouden goed getroffen worden. Ditmaal was de dokter er niet op uit, om het
incognito te bewaren. Integendeel, reeds hadden zijn agenten, die aan boord verschenen waren en hem weer verlaten hadden,
het gerucht van de aankomst van zoo een beroemd persoon allerwege verbreid. Wie toch in dat geheele Arabische land, van Suez
af tot aan Kaap Spartel, kende dien geleerden taleb niet bij naam<span id="d0e210" class="corr" title="Bron: ">,</span> die zich thans op het eiland Antekirrta teruggetrokken had en daar in het binnenste gedeelte der Syrtische zee verblijf hield?
</p>
<p>De beste ontvangst viel hem dan ook, zoowel van den kant der Spanjaarden, als van dien der Marokkanen ten deel.
</p>
<p>Daarenboven was het niet verboden de <i>Ferrato</i> te bezoeken en te bezichtigen, zoodat weldra een groot aantal vaartuigen het stoomjacht omringden en men aan boord kwam.
</p>
<p>Dat alles kwam waarschijnlijk met de plannen van dokter Antekirrt overeen. Zijne beroemdheid moest zijne voornemens te hulp
komen. Piet Bathory en hij poogden dan ook niet, zich aan de algemeene aandacht te onttrekken. Een open rijtuig, dat in het
voornaamste hôtel van Ceuta gehuurd was, veroorloofde hen, om in de stad rond te toeren en haar te bezichtigen. Die rijtoer
was een ware zegetocht door het stadje.
</p>
<p>Zij bevonden, dat de straten smal, ja nauw en omgeven waren door droefgeestig uitziende huizen, waaraan iedere eigenaardigheid
of lokale kleur ontbrak. Hier en daar bespeurden zij kleine pleinen met teringachtige boomen, welker takken en bladeren met
een grauw stof overdekt waren, en hunne spaarzame schaduw verleenden aan eene armzalige kroeg of aan een of twee openbare
gebouwen, die veel op kazernes geleken. In één woord, er bestond niets oorspronkelijks, tenzij het Moorsche kwartier, dat
zijn bijzonderen stempel niet verloren had.
</p>
<p>Tegen drie uren gaf dokter Antekirrt aan den koetsier bevel, om hem naar den Gouverneur van Ceuta te rijden, wien hij een
bezoek wilde brengen,—een eenvoudig beleefdheidsbezoek, dat van den kant van een zoo aanzienlijk vreemdeling niet anders dan
natuurlijk moest voorkomen. Onmiddellijk werd in die richting voortgereden.
</p>
<p>Het zal wel niet behoeven gezegd te worden, dat die gouverneur onmogelijk een civiel ambtenaar kon zijn. Ceuta is boven alles
een militaire kolonie. Men telt er ongeveer tien duizend zielen, alles bij <a id="d0e228"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e228">7</a>]</span>elkaar gerekend: officieren en soldaten, handelaren, visschers en matrozen van de kustvaart, die zoowel in de stad wonen,
als op de terreinstrook, die zich oostwaarts van de vesting uitstrekt, en zoo de omgeving van het Spaansche grondgebied vormt.
</p>
<p>Ceuta werd in die dagen bestuurd en gekommandeerd door den Kolonel Guyara.
</p>
<p>Die hoofdofficier had onder zijne bevelen drie bataillons infanterie, die van het landleger van Spanje gedetacheerd waren,
en die daar den garnizoens-dienst waarnamen; verder had hij een regiment van aan de strengere krijgstucht onderworpen militairen,
die bestendig in de kleine kolonie gevestigd waren; dan nog twee batterijen vestingartillerie, eene kompagnie pontonniers,
en eindelijk nog eene kompagnie Mooren, wier gezinnen een bijzonder kwartier bewoonden. Het garnizoen was dus vrij sterk,
zooals men ziet. Ongeveer drie duizend vijfhonderd man.
</p>
<p>Wat de tot de galeien veroordeelden betrof, hun getal bedroeg nagenoeg twee duizend.
</p>
<p>Om zich van de stad naar den zetel van den gouverneur te begeven, moest het rijtuig den bedekten weg of ronde-weg volgen,
die buiten den walgang der stad liep. Dat was een gemaccadamiseerde heirbaan, die niet alleen rondom het geheele territoir,
maar ook tot aan het oostelijkste uiteinde daarvan voerde.
</p>
<p>Aan beide kanten van die baan was de smalle strook tusschen haar en den voet der bergen aan de eene zijde, en tusschen haar
en den zeeoever aan de andere zijde, die, dank zij der onbezweken vlijt en arbeid der inwoners, goed bebouwd was. Deze hebben
de slechte hoedanigheden van den grond weten te overwinnen. Noch groenten van allerlei soort, noch vruchtboomen, die heerlijk
dragen, ontbreken er. Maar er mag ook niet verzwegen worden, dat aan handen en armen om te arbeiden geen gebrek is, en dat
de teelaarde, evenals dit voor Sint Helena gebeurde, van Europa aangevoerd werd.
</p>
<p>Inderdaad, de gedeporteerden worden niet alleen voor of vanwege den Staat gebezigd, hetzij in bijzondere werkplaatsen, hetzij
aan de vestingwerken, hetzij aan de wegen, welker onderhoud voortdurende voorzorgen vereischt, hetzij bij de stedelijke politie,
wanneer hun voortdurend goed gedrag aanleiding geeft, om er agenten van te maken, die het toezicht voeren, maar tevens onder
opzicht staan. Die mannen, die hetzij voor twintig jaren, hetzij voor levenslang naar het Presidio van Ceuta gezonden werden,
kunnen ook door particulieren gebezigd worden, evenwel slechts onder zekere voorwaarden, die door het gouvernement in het
belang der openbare veiligheid gesteld zijn, en waaraan natuurlijk streng de hand gehouden wordt, hetgeen noodzakelijk is,
zooals ieder moet beamen.
</p>
<p>Dokter Antekirrt had bij zijn bezoek te Ceuta verscheidene van <a id="d0e244"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e244">8</a>]</span>die ellendelingen ontmoet, die vrij en frank door de straten van de stad zich bewogen, voornamelijk diegenen, die voor huishoudelijken
arbeid gebezigd werden. Maar hij zou een veel grooter aantal te zien krijgen, wanneer hij buiten den versterkten walgang met
voorliggende verdedigingswerken gekomen zou zijn, daar buiten op de wegen en op het veld, in de voorwerken of op den akker.
</p>
<p>Tot welke categorie van het personeel van dat Presidio behoorde nu Carpena? Dat was in de eerste plaats belangrijk om te weten
te komen. Want het plan van dokter Antekirrt kon toch slechts in algemeene trekken vastgesteld zijn, en moest natuurlijk gewijzigd
worden, naarmate de bestaande omstandigheden, dat wil zeggen: naar gelang de Spanjaard vrij rondliep of opgesloten zat, of
hij bij particulieren arbeidde, of in de werkplaatsen van den Staat. Dat diende dus in de eerste plaats uitgevischt te worden.
</p>
<p>“Maar”, zeide de dokter tot Piet Bathory, “daar die Carpena nog niet lang geleden veroordeeld is, is het meer dan waarschijnlijk,
dat hij nog niet die voordeelen geniet, welke den ouderen veroordeelden, vanwege hun goed gedrag, toegestaan zijn.”
</p>
<p>“Dat ʼs waar,” antwoordde Piet, “hoewel het toch zou kunnen zijn, dat hij reeds buiten kwam.”
</p>
<p>“Jawel, wij kunnen daarop toch eenigermate rekenen, ja wij moeten het zelfs.”
</p>
<p>“Maar als hij opgesloten zit?” vroeg de jonge werktuigkundige. “Dan dunkt mij....”
</p>
<p>“Dan wordt het vraagstuk veel lastiger,” antwoordde dokter Antekirrt droog.
</p>
<p>“Dat meen ik ook. Het zal goed zijn, dit bij onze ontwerpen niet uit het oog te verliezen.”
</p>
<p>“Maar, om het even: die kerel moet ontvoerd worden, en hij zal ontvoerd worden!”
</p>
<p>Het rijtuig reed gedurende dat gesprek zachtkens voort, terwijl de paarden in een matigen korten draf liepen.
</p>
<p>Op twee honderd meter afstand buiten den kring der vestingwerken, was een zeker getal gedeporteerden onder opzicht van ettelijke
gevangenbewaarders van het Presidio bezig met keien en steenen als verhardings-materiaal op den weg te brengen. Er waren daar
een goede vijftig aanwezig, waarvan een gedeelte de keien in kleine stukken sloeg, een ander gedeelte die stukken over den
weg uitstortte, en een derde gedeelte hen onder een kolossale welrol verbrijzelde en schier fijnmaalde.
</p>
<p>Het rijtuig had dat gedeelte van den weg, waar die herstelling plaats had, stapvoets, ja zelfs gedeeltelijk langs een zijweg
moeten volgen, waarop het werk nog niet aangevangen was. Dat was onzen reizigers evenwel niet aangenaam.
<a id="d0e268"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e268">9</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p009.jpg" alt="Dokter Antekirrt en Piet Bathory waren alleen aan boord. (Bladz. 2.)" width="507" height="720"><p class="figureHead">Dokter Antekirrt en Piet Bathory waren alleen aan boord. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e128" class="typeref">2</a>.)
</p>
</div><p>
<a id="d0e280"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e280">10</a>]</span></p>
<p>Plotseling greep dokter Antekirrt Piet Bathory bij den arm.
</p>
<p>“Hij!” zeide hij met gedempte stem, terwijl hij zijn makker gevoelig kneep.
</p>
<p>“Waar?” vroeg Piet Bathory, overal rondkijkende. “Waar toch? Ik zie hem niet.”
</p>
<p>De dokter trok Piet naar zich toe en wees met den vinger in zekere richting.
</p>
<p>“Daar! Daar!” sprak hij steeds fluisterend.
</p>
<p>Een man stond daar, op twintig passen afstand van zijne makkers en leunde op den steel zijner schop.
</p>
<p>Dat was Carpena.
</p>
<p>Aan zijne oude geaardheid getrouw, nam hij er zijn gemak van en arbeidde zoo min mogelijk.
</p>
<p>Dokter Antekirrt had, hoewel hij dien man in twintig jaren niet gezien had, den zoutvervaardiger van Istrië, in weerwil van
zijne tegenwoordige kleeding als galeiboef, dadelijk herkend, zooals Maria Ferrato hem ook, in weerwil van zijn Maltezer kleeding,
in de straten van het Manderaggio-kwartier zonder aarzelen herkend had.
</p>
<p>Dien misdadiger, die door zijne aangeboren luiheid, niets geleerd had in het leven en dan ook tot eenig vak, welk ook, geheel
en al ongeschikt was, had men in de werkplaatsen van het Presidio niet kunnen gebruiken. Keien stuk slaan op den weg, dat
was alles, waartoe hij gebezigd kon worden. Tot iets anders was hij onmogelijk in staat.
</p>
<p>Maar had dokter Antekirrt hem ook al herkend, Carpena kon onmogelijk in dien man daar in dat rijtuig den graaf Mathias Sandorf
herkennen, dien hij zoo snood verraden had. Ternauwernood had hij hem toen eventjes gezien in het huis van den visscher Andreas
Ferrato te Rovigno, op het oogenblik, dat hij tot gids strekte van het detachement politie-agenten, die de woning zouden omsingelen,
om de vluchtelingen gevangen te nemen.
</p>
<p>Echter, evenals iedereen had hij de aankomst van dokter Antekirrt te Ceuta vernomen.
</p>
<p>Nu was die zoo beroemde dokter—en dat was Carpena niet onbekend—dezelfde persoon, waarvan hem Zirone gedurende hun onderhoud
bij de rotsen van Polyphemus, op het zeestrand van het eiland Sicilië, gesproken had. Dat was de man, waarvoor hij zich, volgens
de aanbeveling van Sarcany, vooral wachten moest. Dat was de millioenen-bezitter tegen wien de bende van Zirone den vergeefschen
aanslag bij de Casa Inglese op de hellingen van den Etna uitgevoerd, en waarbij ze het onderspit gedolven had. Ja, zeker,
dat alles wist hij.
</p>
<p>Wat ging er in Carpenaʼs brein om, toen hij zich zoo plotseling in tegenwoordigheid van dokter Antekirrt bevond?
<a id="d0e309"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e309">11</a>]</span></p>
<p>Welke waren de indrukken, die zijne hersenen met die gevoeligheid en die oogenblikkelijkheid opvingen, welke sommige photografische
bewerkingen kenmerken?
</p>
<p>Dat zou zeer moeielijk te zeggen zijn. De lezer zal dat wel begrijpen, hopen wij.
</p>
<p>Wat evenwel de Spanjaard in werkelijkheid ondervond, dat was: dat hij plotseling gevoelde, dat de dokter zich door een soort
van moreel overwicht van zijn geheel wezen meester maakte; dat zijne verpersoonlijking te niet ging tegenover die van dien
vreemden man; dat eene vreemde wilskracht, sterker dan de zijne, hem beheerschte en vermeesterde.
</p>
<p>Te vergeefs poogde hij zich tegen dien invloed te verzetten. Hij bezweek er voor en vermocht niets anders te doen, dan voor
die overheersching lijdelijk te bukken.
</p>
<p>Intusschen had dokter Antekirrt zijn rijtuig doen stilstaan en ging voort den galeiboef met een doordringenden blik aan te
staren. De schitterende uitstraling van dien blik bracht op de hersenen van Carpena een vreemdsoortig en onweerstaanbaar effect
teweeg. De zinnen van den Spanjaard werden als door een soort van verdooving verlamd. Zijne oogleden knipten en sloten zich
eindelijk, daar hij onmachtig was ze open te houden; terwijl hij geene andere beweging dan eene trillende beving in de oogleden
en wenkbrauwen ondervond. Toen viel hij, zoodra de gevoelloosheid de overhand genomen had en derhalve volkomen was, aan den
rand van den weg neer, zonder dat zijne makkers of lotgenooten er iets van bespeurden, daar hunne aandacht op de zoo rijke
reizigers gevestigd was. Hij was in een diepen magnetischen slaap gedompeld, waaruit niemand hem zou hebben kunnen wekken,
welke middelen ook aangewend werden.
</p>
<p>Toen het zoover gekomen was, gaf dokter Antekirrt bevel, om den rijtoer te vervolgen en gebood den koetsier zich naar het
verblijf van den gouverneur te richten.
</p>
<p>Dat geheele tooneel had hem niet meer dan eene halve minuut oponthoud gekost. Niemand had kunnen waarnemen, wat tusschen hem
en dien Spaanschen galeiboef voorgevallen was,—niemand tenzij Piet Bathory, die de zaak daarenboven niet begrepen had.
</p>
<p>“Thans behoort die man mij”, zei dokter Antekirrt tot Piet, “hij is in mijne macht en ik kan hem tot alles noodzaken.”
</p>
<p>“Ook om u alles mede te deelen wat hij weet?” vroeg Piet Bathory vrij ongeloovig.
</p>
<p>“Neen, dat niet,” antwoordde dokter Antekirrt met een geheimzinnigen glimlach.
</p>
<p>“Niet?... Dat is jammer!” meende de jeugdige werktuigkundige teleurgesteld.
<a id="d0e332"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e332">12</a>]</span></p>
<p>“Neen, maar ik kan hem wel noodzaken, alles te doen, wat ik wil, dat hij uitvoeren zal.”
</p>
<p>“Zonder dat hij dit weet?... Zonder dat hij dit zal willen?”
</p>
<p>“Ja, maar niet alleen dat, maar zelfs geheel onbewust,” antwoordde dokter Antekirrt.
</p>
<p>“Hoe weet gij dat?” vroeg Piet Bathory, die, als ingenieur, het hoe en waarom gaarne vernam.
</p>
<p>“Bij den eersten blik, dien ik op den ellendeling wierp, gevoelde ik, dat ik hem in mijne macht had, dat ik zijn wil door
den mijnen kon vervangen.”
</p>
<p>“Die man is toch niet ziek, niet waar? Zijn uiterlijk verraadde daarvan niets.”
</p>
<p>“Neen, hij is volstrekt niet ziek. Hij is integendeel zoo gezond als gij en ik”, antwoordde dokter Antekirrt.
</p>
<p>“Hoe verklaart gij dan...?”
</p>
<p>“Denkt gij dan, dat die zenuwuitwerkselen alleen bij ziekelijke zenuwlijders teweeg kunnen gebracht worden?”
</p>
<p>“Mij dunkt, dat een gezond mensch aan dergelijke invloeden weerstand kan bieden.”
</p>
<p>“Neen, Piet. Zij, die nog het meeste weerstand bieden, zijn juist de hersenzieken, de waanzinnigen.”
</p>
<p>“Maar...”
</p>
<p>“Een goed en gevoelig sujet moet juist een eigen wil hebben, om behoorlijk gedomineerd te worden, en ik ben uitermate door
de omstandigheden begunstigd geworden, daar ik in dien Carpena juist eene geaardheid aangetroffen heb, geheel en al geschikt,
om mijn invloed te ondervinden...”
</p>
<p>“Maar wat helpt dat thans?” vroeg Piet Bathory. “Al hebt gij hem ook al onder uwen zedelijken invloed, dan hebt gij hem nog
niet in uwe physieke macht.”
</p>
<p>“Neen, maar die galeiboef zal in slaap gedompeld blijven, en zonder mijne tusschenkomst zal die slaap niet wijken.”
</p>
<p>“Aangenomen”, zei Piet; “maar waartoe zal dat dienen? Ik zie daar geen uitkomst in.”
</p>
<p>“Waartoe dat zal dienen, vraagt ge? Welke uitkomst dat zal hebben?”
</p>
<p>“Voorzeker vraag ik dat, daar het onmogelijk is, om hem in den toestand, waarin hij zich bevindt, te doen zeggen, wat wij
zooveel belang hebben te weten te komen.”
</p>
<p>“Dat is ontwijfelbaar waar,” antwoordde dokter Antekirrt. “Ik kan hem wel in mijne gedachten doen lezen; maar ik kan hem onmogelijk
doen zeggen, wat ik zelf niet weet.”
</p>
<p>“Welnu, dan herhaal ik mijne vraag: waartoe zal dat dienen, welke uitkomst zal dat opleveren?”
<a id="d0e373"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e373">13</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p013.jpg" alt="Bracht hij de hielen op dezelfde lijn, sloot het dikke der kuiten tegen elkander en bracht de rechterhand aan de klep zijner politiemuts. (Bladz. 21.)" width="504" height="720"><p class="figureHead">Bracht hij de hielen op dezelfde lijn, sloot het dikke der kuiten tegen elkander en bracht de rechterhand aan de klep zijner
politiemuts. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e589" class="typeref">21</a>.)
</p>
</div><p>
<a id="d0e385"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e385">14</a>]</span></p>
<p>“Maar wat ik wel in mijne macht heb”, ging dokter Antekirrt onverstoorbaar voort, alsof hij die vraag niet gehoord had, “is
hem te noodzaken te doen, wat mij in mijn kraam te pas komt, wat ik zal willen, dat hij doen zal, en dat zonder dat zijn wil
er zich tegen verzetten kan.”
</p>
<p>“Ja, maar wat?” vroeg Piet Bathory ongeduldig. “Ja, maar wat? Zeg mij.”
</p>
<p>“Wanneer ik bijvoorbeeld zal willen, dat hij morgen of overmorgen, over acht dagen of over drie of zes maanden, zelfs wanneer
hij in wakenden toestand is, het Presidio zal verlaten, dan zal hij dat ongetwijfeld doen.”
</p>
<p>“Het Presidio verlaten!... Kom, gij gekscheert met mij!... Hoe zou dat mogelijk zijn?”
</p>
<p>“Ja! het Presidio verlaten!... Piet, ik ben te ernstig, om mij eene grap te veroorloven!”
</p>
<p>“Het Presidio verlaten?... Vrij en ongehinderd?...” vroeg Piet Bathory steeds ongeloovig. “Dan zouden de bewakers dat toch
moeten veroorloven! De invloed van uwe wilskracht kan zoo ver niet reiken, om hem zijne ketenen te doen verbreken, om hem
de deur van het bagno te doen verbrijzelen, om hem een onoverkomelijken muur te doen overklimmen, ... waarbij de gevangenbewaarders
hem dan nog behulpzaam zouden moeten zijn.”
</p>
<p>“Neen, Piet,” antwoordde dokter Antekirrt, “gij hebt gelijk; ik kan hem niet noodzaken te doen, wat ik zelf niet uitrichten
kan... Maar ik kan...”
</p>
<p>“Maar wat dan? Wat is uw plan?” vroeg de jonge werktuigkundige vrij opgewonden.
</p>
<p>“Mijn plan? Juist om dat uit te voeren, begeven wij ons thans naar den gouverneur van Ceuta, ten einde dien hoofd-officier
een officiëel bezoek te brengen. En let nu maar op de verdere ontwikkeling van de zaak, die ik mij gesteld heb.”
</p>
<p>Dokter Antekirrt overdreef niet. Dat zou Piet Bathory spoedig genoeg ondervinden.
</p>
<p>Die daadzaken omtrent den invloed der wilskracht op iemand in den hypnotischen toestand, zijn thans algemeen erkend. De werken
en nasporingen van Charcot, van Brown Sequard, van Azam, van Richet, van Dumontpallier, van Maudsley, van Bernheim, van Hack
Tuke, van Rieger, en van zooveel andere geleerden, kunnen daaromtrent geen twijfel laten bestaan.
</p>
<p>Dokter Antekirrt had gedurende zijne reizen in Oostersche landen zeer merkwaardige gevallen daaromtrent kunnen bestudeeren
en aan dien tak der physiologie een rijken schat van nieuwe en belangrijke waarnemingen toevoegen, en zijne reeds zoo rijke
ondervinding zeer kunnen vermeerderen.
</p>
<p>Hij was dus uitnemend op de hoogte van die verschijnselen en <a id="d0e412"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e412">15</a>]</span>van de resultaten, die er van te erlangen zijn. Hij was zelf begaafd niet eene groote mate van zich opdringende wilskracht,
die hij dikwijls gelegenheid had gehad in Klein-Azië uit te oefenen. En het was op die wilskracht, dat hij rekende, om zich
van Carpena meester te maken,—daar toch het toeval het zoo gewild had, dat de Spanjaard aan haren invloed volkomen onderhevig
was.
</p>
<p>Maar al was dokter Antekirrt voortaan meester over de wilskracht van Carpena; al kon hij hem ook doen handelen, zooals en
wanneer hij wilde, door hem zijn eigen wil op te dringen, zoo was het toch noodzakelijk, om tot eene afdoende handeling te
kunnen overgaan, dat de gevangene vrij in zijne bewegingen was, wanneer het oogenblik gekomen zou zijn om hem deze of gene
daad te doen uitvoeren. Daarvoor was de vergunning van den gouverneur noodig, en die vergunning hoopte hij wel van den kolonel
Guyara, een uiterst welwillend en goedaardig mensch, te verkrijgen, om daardoor de ontvluchting van den Spanjaard uit het
Presidio mogelijk te maken.
</p>
<p>Tien minuten later kwam het rijtuig van dokter Antekirrt bij den ingang der groote kazernes aan, die bij de grens van het
geënclaveerde grondgebied opgetrokken zijn, en hield bij het verblijf van den gouverneur, dat in de nabijheid gebouwd is,
stil.
</p>
<p>De kolonel Guyara had reeds kennis bekomen van de aankomst van dokter Antekirrt te Ceuta. Die beroemde persoon was, dank zij
zijn algemeen door zijne rijkdommen en zijne bekwaamheden bekenden naam, als een soort souverein op reis. Nadat hij dan ook
in het salon van het gouvernements-paleis was binnengeleid, ontving de gouverneur hem, alsook zijnen jeugdigen reisgenoot,
op de meest innemende wijze. Al dadelijk wilde die kolonel zich geheel en al ter hunner beschikking stellen, om het kleine
geënclaveerde grondgebied te bezoeken, dat kleine stuk van Spanje, zoo zonderling in het Marokkaansche rijk ingesneden.
</p>
<p>“Gaarne nemen wij uw aanbod aan, heer gouverneur,” antwoordde dokter Antekirrt in het Spaansch,—eene taal, die ook door Piet
Bathory goed verstaan en vlug gesproken werd.—“Maar ik weet niet, of wij wel den tijd zullen hebben, om uwe dienstvaardigheid
te kunnen benuttigen.”
</p>
<p>“O, de kolonie is niet groot, dokter Antekirrt”, antwoordde de gouverneur. “In een halven dag kan men den geheelen omtrek
er van afleggen.”
</p>
<p>“Dat is zoo, maar ... onze tijd is nog al beperkt, heer gouverneur,” antwoordde de dokter.
</p>
<p>“Denkt gij dan niet eenigen tijd hier te vertoeven, zooals het gerucht zich verbreid heeft?”
</p>
<p>“Hoogstens vier of vijf uren,<span id="d0e430" class="corr" title="Bron: ">”</span> antwoordde de dokter. “Langer kan ik inderdaad niet.”
<a id="d0e433"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e433">16</a>]</span></p>
<p>“Zoo kort? Maar, heer dokter, dan zult gij niets kunnen bezichtigen. En dat is toch jammer.”
</p>
<p>“Ik moet heden avond nog naar Gibraltar vertrekken, waar ik morgen in de ochtenduren verwacht word.”
</p>
<p>“Heden avond nog vertrekken!” riep de gouverneur uit. “Hoe is dat toch mogelijk?”
</p>
<p>“Het moet! heer gouverneur, het moet! Geloof intusschen, dat het mij geweldig spijt.”
</p>
<p>“O, veroorloof mij te beproeven, u van dat voornemen af te brengen.” zei kolonel Guyara.
</p>
<p>“Dat zou vergeefsche moeite zijn, heer gouverneur. Volkomen vergeefsche moeite, geloof mij.”
</p>
<p>“Ik verzeker u, dokter Antekirrt, dat onze militaire volksplanting inderdaad waard is van nabij bestudeerd te worden,” drong
kolonel Guyara levendig aan.
</p>
<p>“Ik twijfel er niet aan, heer gouverneur. Ik weet het trouwens, want ik heb er veel van gelezen.”
</p>
<p>“Gij hebt ongetwijfeld veel gezien, veel waargenomen, heer dokter, gedurende uwe veelvuldige reizen; maar uit het oogpunt
van verbeterings-kolonie of beter strafkolonie, verdient Ceuta, ik verzeker het u, de geheele opmerkzaamheid zoowel van geleerden,
als van staathuishoudkundigen!”
</p>
<p>Natuurlijk dreef de eigenliefde kolonel Guyara wel eenigermate om zijn kleine volksplanting zoodanig te prijzen en te verheffen.
Toch overdreef hij niet; want het administratief bestuur van het Presidio van Ceuta, wat geheel gelijk is aan dat der Presidios
van Sevilla, wordt beschouwd als een van de besten, zoowel van het Oude als van het Nieuwe halfrond. En, dat niet alleen wat
betreft den materieelen toestand der gedeporteerden, maar ook hunne zedelijke verbetering, waarbij beoogd wordt, gelouterde
sujetten aan de maatschappij weer te geven.
</p>
<p>De gouverneur drong er dan ook op aan, dat een zoo voornaam man als dokter Antekirrt was, zijn vertrek zou willen uitstellen,
om de verschillende lokalen en inrichtingen van de strafkolonie met een bezoek te vereeren.
</p>
<p>“Het is onmogelijk, dat ik langer blijf, heer gouverneur,” verzekerde de dokter, en ging met een glimlach voort; “maar heden
behoor ik u toe, en wanneer gij wilt, dan is het weinigje tijd, dat mij rest, nog wel te benutten, dunkt mij.”
</p>
<p>“Het is reeds vier uren,” hernam kolonel Guyara, terwijl hij een blik op de pendule wierp.
</p>
<p>“Reeds zoo laat?” vroeg de dokter, terwijl hij zijn horloge met het salon-uurwerk vergeleek.
</p>
<p>“Voorzeker. En gij ziet, er blijft ons slechts weinig tijd over, om Ceuta te bezichtigen.”
<a id="d0e464"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e464">17</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p017.jpg" alt="Waren onze oude kennissen, Sarcany en de Marokkaansche vrouw Namir. (Bladz. 31.)" width="500" height="720"><p class="figureHead">Waren onze oude kennissen, Sarcany en de Marokkaansche vrouw Namir. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e823" class="typeref">31</a>.)
</p>
</div><p>
<a id="d0e476"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e476">18</a>]</span></p>
<p>“Inderdaad,” antwoordde de dokter, “en dat hindert mij te meer, daar ik er prijs op gesteld zoude hebben, om u, na uwe gastvrijheid
genoten te hebben, aan boord van mijn stoomjacht te ontvangen.”
</p>
<p>“Dokter Antekirrt, zoudt gij uw vertrek naar Gibraltar niet een dag, een enkelen dag kunnen uitstellen?”
</p>
<p>“Dat deed ik zeker, heer gouverneur, als ik geen samenkomst bepaald had voor morgen, zooals ik u reeds gezegd heb. Inderdaad,
ik ben verplicht, om nog heden avond zee te kiezen!”
</p>
<p>“Dat is waarlijk betreurenswaardig,” hernam de gouverneur, “en niets zal mij kunnen troosten, dat ik u niet langer hier heb
kunnen houden! Maar ... pas op...”
</p>
<p>“Waarop moet ik passen, heer gouverneur?” vroeg dokter Antekirrt met een glimlach.
</p>
<p>“Het vaartuig ligt onder het bereik mijner kanonnen en mijner mortieren ten anker....”
</p>
<p>“Ho, ho!” riep de dokter lachende uit. “Dat is eene internationale bedreiging!”
</p>
<p>“En ik kan u op de plaats in den grond boren!” vervolgde kolonel Guyara schertsende.
</p>
<p>“En de represailles dan, heer gouverneur?” vroeg dokter Antekirrt lachende.
</p>
<p>“Welke represailles? Zijn er represailles mogelijk, als uw scheepje in den grond geschoten is?”
</p>
<p>“Zoudt gij denken dat Antekirrta die schending van het volkenrecht ongewroken zou laten?”
</p>
<p>“Wat, Antekirrta?...” riep kolonel Guyara schaterlachende uit.
</p>
<p>“Zoudt gij in staat van oorlog met het machtige rijk van Antekirrta willen geraken?”
</p>
<p>“Ik weet, dat ik groot gevaar zou loopen,” antwoordde de gouverneur op denzelfden toon van gekscheren.
</p>
<p>“Dat geloof ik ook... Zijt derhalve zeer op uw hoede, want Antekirrta is machtig!”
</p>
<p>“Maar, wat zou men niet willen wagen, om u vier en twintig uren langer te mogen behouden!”
</p>
<p>“Ja, maar het is toch beter dat gevaar niet te trotseeren,” antwoordde dokter Antekirrt met een beleefden glimlach.
</p>
<p>Piet Bathory, die geen deel aan dit gesprek genomen had, vroeg zich af, of dokter Antekirrt al of niet het doel, dat hij wenschte
te bereiken, nader was gekomen. Het besluit, om denzelfden avond nog Ceuta te willen verlaten, hoorde hij voor het eerst,
en het bevreemdde hem niet weinig.
</p>
<p>“Te drommel”, dacht hij, “hoe zullen in zoo weinig tijd de noodige maatregelen te nemen zijn, om de ontsnapping van Carpena,
met <a id="d0e515"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e515">19</a>]</span>hoop op goeden uitslag, te kunnen bewerkstelligen. Dat zal inderdaad een tooverstuk zijn!”
</p>
<p>Hij overdacht dat weinige uren later de gedeporteerden in het Presidio wedergekeerd en achter slot gesteld zouden zijn. Onder
die omstandigheden werd het zeer onwaarschijnlijk, dat iemand de vergunning verkrijgen zou, dat de Spanjaard zich buiten de
gevangenismuren zoude mogen begeven. Waarlijk, het vraagstuk werd uiterst belangwekkend.
</p>
<p>Maar Piet begreep, dat de dokter een vastgesteld plan volgde, toen hij hem hoorde antwoorden:
</p>
<p>“Waarlijk, heer gouverneur, het spijt mij zeer, dat ik aan uw zoo vriendelijk geuit verlangen niet voldoen kan.”
</p>
<p>“Het spijt mij nog meer. Maar kunt gij waarlijk niet?” vroeg kolonel Guyara met plichtpleging.
</p>
<p>“Neen, althans heden niet. Maar toch is het mogelijk, dat ik aan uw wensch zal kunnen voldoen.”
</p>
<p>“Hoe dat?... Spreek spoedig!... Ik ben inderdaad zeer verlangend, heer dokter...”
</p>
<p>“Luister.”
</p>
<p>“Spreek, dokter Antekirrt, spreek dan toch!” hernam de gouverneur ongeduldig.
</p>
<p>“Daar ik morgen ochtend noodzakelijk te Gibraltar moet wezen, moet ik heden avond vertrekken. Daaraan valt niets te veranderen.
Maar ik reken, dat mijn verblijf op die Engelsche rots niet langer dan twee of drie dagen zal duren. Het zou mij zeer tegenvallen,
wanneer het anders ware en ik er langer zou moeten blijven.”
</p>
<p>“Des te beter! Want geloof mij, daar op dat Britsche grondgebied is niet veel te zien.”
</p>
<p>“Neen, ik wil er niet langer verwijlen dan noodig is. Het is heden Donderdag, niet waar?”
</p>
<p>“Inderdaad.”
</p>
<p>“Welnu, in plaats van mijne reis langs de noordkust der Middellandsche zee te vervolgen, zal mij niets gemakkelijker vallen,
dan Zondagmorgen naar Ceuta terug te keeren....”
</p>
<p>“Juist, niets gemakkelijker dan dat, inderdaad,” antwoordde de gouverneur, “en ook niets aangenamer en verplichtender voor
mij! Ik betoon waarschijnlijk wel wat te veel eigenliefde, niet waar, heer dokter?”
</p>
<p>“Laten wij daarvan niet spreken, heer gouverneur.”
</p>
<p>“Och, wie heeft zijne ijdelheids-beweegredenen niet in deze wereld, niet waar? Dat is dus afgesproken, dokter Antekirrt, tot
Zondag! Niet vergeten, hoor!”
</p>
<p>“Jawel, maar op eene voorwaarde, hoort gij op uwe beurt, heer gouverneur?”
<a id="d0e551"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e551">20</a>]</span></p>
<p>“Voorzeker, ik hoor. En die voorwaarde is, heer dokter?.. Kom laat hooren!”
</p>
<p>“Maar neemt gij ze aan? Dat dien ik vooraf te weten, heer gouverneur. Neemt gij ze aan?”
</p>
<p>“Blindelings! Welke zij ook moge zijn!” antwoordde kolonel Guyara galant.
</p>
<p>“Ook dat gij met uw adjudant aan boord van de <i>Ferrato</i> zult komen ontbijten?”
</p>
<p>“Aangenomen, heer dokter, aangenomen! Maar...”
</p>
<p>Kolonel Guyara scheen te aarzelen.
</p>
<p>“Maar wat? Trekt ge terug, heer gouverneur? Dat zou ik niet mooi vinden.”
</p>
<p>“Maar, ook op mijne beurt, op eene voorwaarde, heer dokter,” ging de kolonel voort.
</p>
<p>“Evenals gij, neem ik haar blindelings aan. Laat hooren, heer gouverneur.”
</p>
<p>“Dat is, dat gij met den heer Bathory op het gouvernementshuis zult komen dineeren.”
</p>
<p>“Dat is afgesproken, heer gouverneur. Zoodat tusschen het ontbijt en het middagmaal...”
</p>
<p>“Ik van mijn gezag en mijne macht misbruik zal maken...” antwoordde kolonel Guyara lachende.
</p>
<p>“Brr! Misbruik van gezag en macht! Het is om kippenvel te krijgen! Om er van te ontstellen!”
</p>
<p>“Om u al de heerlijkheid van mijn rijk te doen bewonderen,” voleindigde kolonel Guyara, terwijl hij de hand van dokter Antekirrt
drukte.
</p>
<p>Piet Bathory had evenzeer de uitnoodiging, die hem gedaan was, aangenomen, en bedankte voor de welwillendheid van den gouverneur
van Ceuta met eene beleefde buiging.
</p>
<p>Dokter Antekirrt nam afscheid, en Piet kon toen reeds in zijne oogen lezen, dat hij zijn doelwit bereikt had. Maar de gouverneur
wilde zijne toekomstige gasten tot in de stad vergezellen. Alle drie namen toen plaats in het rijtuig en volgden den eenigen
weg, die het gouvernements-hôtel met het stedeke Ceuta in verbinding stelt.
</p>
<p>Het was van dien Spaanschen gouverneur niet te verwonderen, dat hij de gelegenheid te baat nam, om de beide bezoekers de min
of meer betwistbare schoonheden van de kleine volksplanting te doen bewonderen, dat hij met eene zekere voorliefde sprak over
de verbeteringen, die hij zich voorgenomen had in te voeren, zoowel in het militair als in het civiel bestuur der nederzetting;
dat hij de meening verkondigde en verdedigde, dat de ligging van het oude Abyla niet minder was dan die van Calpi aan de andere
zijde van de zeeëngte; dat hij beweerde, dat het mogelijk was er een waar Gibraltar van te maken, even onneembaar als zijn
Britsche tegenhanger; <a id="d0e589"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e589">21</a>]</span>dat hij protesteerde tegen de onbeschofte woorden van master Ford: dat Ceuta aan Engeland moest toebehooren, omdat Spanje
er niets van weet te maken en onbekwaam is om het te behouden indien het aangevallen werd; dat hij zich zeer vertoornd betoonde
over die halsstarrige Engelschen, die nergens den voet aan wal kunnen zetten, zonder dat die voet dadelijk wortel schiet.
Neen waarlijk, dat was niet te verwonderen.
</p>
<p>“Inderdaad”, riep hij vrij opgewonden uit, “voordat zij er aan denken, om zich van Ceuta meester te maken, moeten zij er voor
waken, dat zij Gibraltar behouden! Er bestaat daar een berg, die Spanje op hun hoofd zou kunnen neerstorten!”
</p>
<p>Dokter Antekirrt, zonder te vragen op welke wijze de Spanjaarden een zoodanig gewelddadig geologisch verschijnsel in het leven
zouden kunnen roepen, wachtte zich wel die bewering tegen te spreken, die met al de opgewondenheid, een hidalgo zoo eigen,
geuit was. Daarenboven werd het gesprek door het plotseling stil houden van het rijtuig afgebroken. De koetsier had zich genoodzaakt
gezien zijne paarden te moeten inhouden bij eene verzameling van gedeporteerden, die als het ware den weg afsloten. Het was
eene bepaalde opstopping, zooals men wel in groote steden, maar niet in eene verbeteringsplaats kon verwachten.
</p>
<p>De gouverneur werd ongeduldig, wenkte met een enkel gebaar een der brigadiers van het bewakings-detachement, om tot hem te
komen. Die agent naderde hem dadelijk met den voorgeschreven versnelden militairen pas. Bij het rijtuig aangekomen, bracht
hij de hielen op dezelfde lijn, sloot het dikke der kuiten tegen elkander, bracht de rechterhand aan de klep zijner politiemuts,
en wachtte in die voorschriftmatige houding, totdat de gouverneur het woord tot hem zoude richten.
</p>
<p>Al de andere aanwezigen, zoowel bewakers als gevangenen, hadden zich op een gelid aan weerszijden van den weg geschaard en
keken eerbiedig toe, zonder een vin te durven verroeren.
</p>
<p>“Wat is er aan de hand?” vroeg de gouverneur. “Waarom die versperring van den weg?”
</p>
<p>“Excellentie,” antwoordde de brigadier, “wij hebben een veroordeelde op de helling van het talud van den weg vinden liggen.
Hij schijnt slechts ingeslapen te zijn...”
</p>
<p>“Welnu, brigadier? Wat heeft dat te beduiden?” ging kolonel Guyara met vragen voort.
</p>
<p>“Men is er niet in geslaagd hem wakker te kunnen maken, Excellentie,” was het antwoord.
</p>
<p>“Sinds hoelang is die man in dien toestand, brigadier?”
</p>
<p>“Sedert een uur ongeveer, Excellentie,” was het eerbiedige antwoord van den ondergeschikte.
<a id="d0e611"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e611">22</a>]</span></p>
<p>“En slaapt hij steeds door? Het is, alsof gij mij een sprookje vertelt.”
</p>
<p>“Steeds, Excellentie.”
</p>
<p>“Hoe weet gij dat, brigadier? Hebt gij u daarvan overtuigd? Zeg?”
</p>
<p>“Ja, Excellentie. Hij is zoo ongevoelig, alsof hij dood ware. Men heeft hem geschud, men heeft hem geprikt....”
</p>
<p>“Wat verder?”
</p>
<p>“Men heeft hem geroepen, zelfs een pistoolschot vlak bij het oor gelost.”
</p>
<p>“Welnu?”
</p>
<p>“Excellentie, hij voelt niets en hij hoort niets! Hij blijft ongevoelig en bewusteloos liggen.”
</p>
<p>“Waarom heeft men den geneesheer van het Presidio niet gehaald?” vroeg de gouverneur. “Dat is eene nalatigheid.”
</p>
<p>“Ik heb hem laten halen, Excellentie; maar men trof hem niet te huis”
</p>
<p>“En?”
</p>
<p>“In afwachting dat hij komt, weten wij niet, wat wij met dien man moeten uitvoeren.”
</p>
<p>“Welnu, laat hem naar het hospitaal dragen! Mij dunkt, dat is nog al eenvoudig.”
</p>
<p>De brigadier was op het punt dat bevel te doen uitvoeren, toen dokter Antekirrt tusschenbeide kwam.
</p>
<p>“Heer gouverneur,” sprak hij, “wilt gij mij in mijne hoedanigheid van geneesheer veroorloven, dien hardnekkigen slaper te
onderzoeken. Ik wenschte hem wel van nabij gade te slaan.”
</p>
<p>“Waarachtig, dat ʼs waar ook,” zei de gouverneur, “dat behoort tot uw departement!... Een boef, die door dokter Antekirrt
behandeld zal worden!... Waarlijk, de kerel zal zich niet te beklagen hebben, dunkt me.”
</p>
<p>Het drietal stapte uit het rijtuig en de dokter naderde den veroordeelde, die op het talud van den weg uitgestrekt lag. Het
leven vertoonde zich bij dien man, die in diepen slaap gedompeld was, niet anders meer dan door eene ietwat hijgende ademhaling
en door eene snellere beweging van den pols. Dat was alles.
</p>
<p>De dokter wenkte, dat de omstanders meer achteruit zouden wijken, om de toetreding van meer lucht mogelijk te maken. Toen
dat gebeurd was, bukte hij zich over dat schijnbaar levenlooze lichaam, en sprak tot Carpena, maar met een zachte stem. Daarna
bekeek hij hem een lange poos, alsof hij een zijner wilsuitingen in de hersenen van den galeiboef wilde doen doordringen.
</p>
<p>En zich toen oprichtende, zeide hij kalm en bedaard, alsof het geheele voorval niets te beduiden had:
</p>
<p>“Het is niets! Die man is slechts door een aanval van magnetischen slaap overvallen geworden!”
<a id="d0e652"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e652">23</a>]</span></p>
<p>“Waarlijk?” vroeg de gouverneur. “Niets anders dan dat?”
</p>
<p>“Niets anders,” antwoordde de dokter met een schier onmerkbaren glimlach op de lippen.
</p>
<p>“Dat is inderdaad zonderling,” meende de gouverneur. “Vindt gij niet, dokter Antekirrt?”
</p>
<p>“Toch niet,” antwoordde deze ernstig en afgemeten in toon en gebaren. “Zoo iets komt meer voor.”
</p>
<p>“En kunt gij hem uit dien slaap wakker maken? Dat zou ik wel eens willen zien.”
</p>
<p>“Niets gemakkelijker dan dat!” antwoordde dokter Antekirrt meesmuilend. “Kijk goed toe, kolonel.”
</p>
<p>En na het voorhoofd van Carpena met de vingertoppen aangeraakt te hebben, opende hij met vaardige en lichte hand de oogleden
van den lijder, en zeide toen:
</p>
<p>“Word wakker! ... ik wil het! Hoort ge?... Ik wil het... word wakker!”
</p>
<p>Carpena bewoog zich, eerst onmerkbaar schier, daarna meer duidelijk, keerde zich om, opende de oogen, hoewel hij toch nog
in een staat van slaapdronkenheid en verdooving bleef. De dokter bewoog toen verscheidene malen en in schuine richting de
hand voor het gelaat van den gedeporteerde, alsof hij ten doel had de hem omringende luchtlaag in beweging te brengen. Langzamerhand
verdween de verdooving. Toen stond Carpena op en ging, evenwel loom en traag, en zonder dat hij eenig bewustzijn scheen te
hebben van hetgeen er voorgevallen was, plaats tusschen zijne makkers nemen.
</p>
<p>De gouverneur Guyara, dokter Antekirrt en Piet Bathory stegen weer in het rijtuig, dat de weg naar de stad vervolgde in vollen
draf, om het tijdverlies van het oponthoud in te halen.
</p>
<p>“Was de kerel, alles wel beschouwd, niet ietwat onder den invloed van sterken drank?” vroeg de gouverneur met een spotachtigen
glimlach. “Het kwam mij zoo voor.”
</p>
<p>“Dat geloof ik niet,” antwoordde dokter Antekirrt ernstig. “Neen, dat was het niet.”
</p>
<p>“Vooreerst ontbrak geheel en al de alcohollucht,” zei Piet Bathory, die den dokter te hulp kwam.
</p>
<p>“Meent ge? Ik moet erkennen, dat ik daar niet op gelet heb,” zei kolonel Guyara.
</p>
<p>“En dan valt hier slechts eene eenvoudige uitwerking van het somnambulisme te constateeren.”
</p>
<p>“Maar hoe kan die uitwerking te voorschijn geroepen zijn?” vroeg de gouverneur.
</p>
<p>“Daarop kan ik niet antwoorden, heer gouverneur. Misschien is die man onderhevig aan dergelijke aanvallen<span id="d0e687" class="corr" title="Bron: ">.</span>”
</p>
<p>“Maar hij is nu op de been, verdere zorgen mijnerzijds zijn <a id="d0e692"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e692">24</a>]</span>nu overbodig en deze aanval zal hem geen kwaad doen.”
</p>
<p>“Mijnentwege,” dacht de gouverneur. “Zooʼn boef! Alsof ik mij daarom bekommeren zou.”
</p>
<p>Het rijtuig bereikte weldra den gordel der vestingwerken, reed de stad in en dwars door en hield stil op een klein plein,
waarbij de verschillende inschepings-kaden van Ceuta uitkwamen.
</p>
<p>Daar nam dokter Antekirrt hartelijk afscheid van den kolonel Guyara.
</p>
<p>“Ziet, daar ligt de <i>Ferrato</i>,” sprak de eerstgenoemde, terwijl hij naar het sierlijk stoomjacht wees, dat op de open reede bevallig door de deining heen
en weer bewogen werd. “Vergeef mij, dat ik u uwe belofte herinner. Gij zult niet vergeten, heer gouverneur, dat gij aangenomen
hebt, om aanstaanden Zondag-ochtend aan boord te komen ontbijten?”
</p>
<p>“Zeker niet, dokter Antekirrt. Evenmin als gij vergeten zult, dat gij Zondag-avond op het gouvernementshuis dineeren zult!
Denk daar ook om; want ik reken er op.”
</p>
<p>“Ik zal woord houden, heer gouverneur, dat verzeker ik u,” zei dokter Antekirrt met plichtpleging.
</p>
<p>“En ik ook, wees daar verzekerd van,” was het wederantwoord van den kolonel.
</p>
<p>Beiden scheidden en de gouverneur verliet de kade niet, dan nadat hij de sloep had zien afsteken.
</p>
<p>“Een merkwaardig man!” zei hij bij het heengaan tot zijn adjudant. “Bepaald een merkwaardig man.”
</p>
<p>De jonge officier knikte toestemmend, zooals dat een goed ondergeschikte betaamt.
</p>
<p>Toen de sloep aan boord gekomen was, antwoordde dokter Antekirrt op de vraag van Piet Bathory, of alles volmaakt naar zijn
wensch was afgeloopen en of hij de uitvoering zijner plannen meer nabij gekomen was:
</p>
<p>“Ja!”
</p>
<p>“Meent gij dat wezenlijk?” vroeg Piet Bathory, niet zonder ietwat verbazing te laten blijken.
</p>
<p>“Zeker! Want Zondag-avond zal Carpena met of zonder vergunning van den gouverneur aan boord van de <i>Ferrato</i> zijn.<span id="d0e728" class="corr" title="Bron: ">”</span>
</p>
<p>Tegen acht uren verliet het stoomjacht zijne ankerplaats, wendde den steven noordwaarts en weldra verdween de berg Hacho,
die deze Afrikaansche kusten beheerscht, in den nevel, die zich bij het vallen van den avond uit den Atlantischen Oceaan en
uit de Middellandsche zee verhief.
<a id="d0e733"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e733">25</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p025.jpg" alt="Toen de dokter ontscheepte, stond de gouverneur hem op de kade af te wachten. (Bladz. 40.)" width="500" height="720"><p class="figureHead">Toen de dokter ontscheepte, stond de gouverneur hem op de kade af te wachten. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e1091" class="typeref">40</a>.)
</p>
</div><p>
<a id="d0e745"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e745">26</a>]</span></p>
<div class="footnotes">
<hr class="fnsep">
<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e170" href="#d0e170src" class="noteref">1</a></span> De werkelijke diepte van de straat van Gibraltar is 300 tot 900 meter.—J.H.
</p>
</div>
</div>
<div id="d0e746" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">II.</h2>
<h2 class="normal">EENE PROEFNEMING VAN DOKTER ANTEKIRRT.</h2>
<p>Een passagier, wien men niets omtrent de bestemming van het vaartuig, waarop hij zich bevindt, medegedeeld heeft, kan onmogelijk
raden op welk gedeelte van den aardbol hij aanlandt, wanneer hij te Gibraltar voet aan wal zet.
</p>
<p>Vooreerst is het eene kade, die men ziet, welke van kleine inhammen voorzien is, om het aanleggen der sloepen van de zeekasteelen
gemakkelijk te maken; daarna krijgt men een bastion te zien, dat gevormd wordt door den walgang, waaronder een poort doorvoert,
welke geheel zonder karakter of bouwstijl is. Vervolgens komt men op een onregelmatig plein, dat allerwege door hooge kazernes
omgeven is, die zich terrasgewijze langs de heuvelhelling verheffen; en eindelijk bevindt men zich in eene lange, smalle en
bochtige straat, die den naam van Mainstreet voert. Eigenaardig, de macadam van die straat blijft steeds vochtig, welk weer
het ook zijn moge. Daarin komen en gaan, te midden van de pakkendragers, van de sluikhandelaars, van de schoenpoetsers, van
de sigaren- en lucifers-verkoopers, tusschen de kruiwagens, de draagmanden en de karretjes, met groenten en vruchten beladen,
tusschen de draaiorgels en liedjeszangers, als een cosmopolitisch mengelmoes, Maltezers, Marokkanen, Spanjaarden, Italianen,
Arabieren, Franschen, Portugezen, Duitschers—dus zoowat van alles, zelfs inboorlingen van het Vereenigd Koninkrijk, die hoofdzakelijk
door infanteristen vertegenwoordigd worden, die met hun eigenaardigen rooden uniformjas, terwijl de artilleristen een licht
blauwen dragen, eene bonte afwisseling daarstellen, vooral met hunne gaarkeuken-petjes op het hoofd, die den vorm eener kleine
taart hebben, en slechts op een oor door een evenwichts-kunststuk gedragen worden.
</p>
<p>Toch bevindt men zich in weerwil van dat alles te Gibraltar, en die zoogenaamde Mainstreet strekt zich door de geheele stad
uit, van de Zeepoort af tot aan de Alamedapoort.
</p>
<p>Van dit laatste punt af verlengt zij zich naar de zuidelijke punt van Europa en voert langs veelkleurige villaʼs en groenende
squares, onder het lommer van hoog plantsoen en te midden van prachtige bloemperken, die afgewisseld worden met kanonbatterijen
van ieder stelsel en met kogelstapels van ieder kaliber, langs boschjes van sierplanten, die in iedere luchtstreek tehuis
behooren, en dat zoo over <a id="d0e759"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e759">27</a>]</span>eene lengte van vier duizend drie honderd meters. Dat is ongeveer de maat van de rots van Gibraltar, die den vorm van een
hoofdeloozen drommedaris vrij wel nabij komt, welke gehurkt zou liggen op de zandvlakte van San Roqua en wiens staart zich
met een weinig verbeeldingskracht tot in de Middellandsche zee zoude uitstrekken. Waarlijk, een merkwaardige verschijning,
van uit zee gezien.
</p>
<p>Die kolossale rotsklomp verheft zich op vier honderd vijf en twintig meters loodrecht boven de oppervlakte van den Oceaan
en bedreigt met zijne kanonnen, met zijne “oude besjestanden” zooals de Spanjaarden ze noemen, het vasteland van weerszijden,
zoowel Afrika als Europa. Van die kanonnen bevinden zich daar ruim achthonderd stuks, wier mondingen door de schietgaten in
de borstweringen en schildmuren der bomvrije kasematten ingesneden, te ontwaren zijn, en het alles een uiterst somber aanzien
verleenen.
</p>
<p>Twintig duizend ingezetenen en zes duizend militairen der bezetting wonen als het ware op de eerste verdieping van die rots,
waarvan de voet door de zee bespoeld wordt, zonder de vierhandige bewoners te rekenen, die beruchte “monos”, een soort van
staartelooze apen, Simia Ecaudato genaamd, die als de nakomelingen van de oudste familiën van de streek, maar in waarheid
als de ware grondbezitters te beschouwen zijn van de hellingen en hoogten van het oude Calpé. Dit zijn de eenige apen, die
op Europeesch grondgebied aangetroffen worden, de menschelijke apen natuurlijk uitgezonderd.
</p>
<p>Die apen zijn de sierlijkste exemplaren van het geheele geslacht der vierhandigen. Zij zijn over den rug en aan de zijden
kastanjebruin met uiterst fijne leikleurige stipjes aan de armen en het onderlijf, maar met sneeuwwitte stipjes aan de beide
zijden van den staartwortel. Het hoofd dier dieren schittert met eene geelachtig groene kleur met zwarte stippen, het aangezicht
is purperblauw en de baard geel met een zwarte streep tusschen het oog en het oor. Deze apen worden dikwijls naar andere landen
overgebracht, hoewel men hun vaderland niet met juistheid weet aan te geven en men aangenomen heeft, dat zij op de rotsen
van Gibraltar in den natuurstaat voorkomen. Zooveel is zeker, dat hun vaderland binnen den noorder keerkring en in het westelijk
gedeelte van Afrika gelegen is, vanwaar zij, daar de apen over het algemeen goede zwemmers zijn, naar Europa overgestoken
kunnen zijn. Deze apensoort weet zich zeer goed aan de gematigde luchtgesteldheid te gewennen; zij kunnen in gevangen staat
lang leven en worden zeer mak. Zij verloochenen evenwel nimmer hunnen grappigen aard en verwerven daardoor veler gunst.
</p>
<p>Van den top van de rots van Gibraltar beheerscht de bezoeker de geheele zeeëngte, kan hij het Marokkaansche strand gade slaan
<a id="d0e769"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e769">28</a>]</span>en heeft aan de eene zijde een vergezicht over de Middellandsche zee en aan den anderen kant op den vollen Atlantischen Oceaan,
die, wanneer het weder helder is, een prachtigen aanblik oplevert.
</p>
<p>De Engelschen bespieden van die hoogte met hunne uitstekende teleskopen en verrekijkers, een omtrek van ruim twee honderd
kilometers, en laten niet na, nauwgezet gade te slaan, wat in dien kring voorvalt, ten einde steeds op hunne hoede te zijn.
</p>
<p>Gibraltar, eigenlijk een voorgebergte, is sedert 1704 eene aan Engeland toebehoorende rotsvesting met een stad. Deze ligt
in de Spaansche provincie Cadix, in Andalusië, op drie geografische mijlen ten noordoosten van kaap Tarifa, de zuidelijkste
punt van Europa. De rots met hare vestingwerken, is door eene strook neutralen grond, eene lage door lagunen of haften doorsneden
landtong, met het vasteland verbonden en schijnt derhalve in zee te liggen. Die rots is tien duizend meter lang, vijftien
honderd meter breed en vier honderd meter hoog, bestaat uit fijnkorrelige Jurakalk, welke op Silurisch gesteente rust, en
bevat onderscheidene grotten en druipsteenholen, onder anderen de Cueva de Miquel. De bergkam heeft eene dakvormige gedaante
en telt drie kruinen. Op de middelste van deze bevindt zich het Signaalhuis (Signalhouse) en een uitmuntend hôtel. Aan den
zeekant gaat de rots over in een terras, dat allengs lager wordt, maar eindelijk steil, ja schier loodrecht in zee afdaalt.
Op zijn sterk bevestigden zuidelijken rand, op de Punta dʼEuropa, verheft zich een vuurtoren op 36° 6′ 42″ Noorderbreedte.
De westelijke helling, hoewel ook rotsachtig en steil, heeft gelegenheid gegeven tot stichting der stad Gibraltar. Daarentegen
vormen de oostelijke en noordelijke zijden nagenoeg loodrechte muren. Aan de andere zijde van den aarden wal, op de reeds
vermelde landtong opgeworpen, verheft zich op eene rots de Spaansche stad Santa Roqua.
</p>
<p>Natuur en kunst hebben Gibraltar tot eene onoverwinnelijke vesting gemaakt en deze is in handen der Engelschen de sleutel
tot de Middellandsche zee. Behalve aan de loodrechte oostzijde is zij overal bevestigd door batterijen, forten, redouten,
wallen, gecreneleerde muren en ver uitspringende bastions. Zooals reeds verhaald is, bedraagt de bewapening der vesting ruim
acht honderd vuurmonden, welker aantal gemakkelijk tot twee duizend kan vermeerderd worden. Deze metalen vuurmonden staan
steeds gereed, om alle nadering van den vijand te verhinderen. De vestingwerken zijn voor het grootste gedeelte in de rots
uitgehouwen. Merkwaardig zijn vooral de hooggewelfde breede rotsgaanderijen, gedurende de laatste belegering der Spanjaarden
van 1779–1781, ter hoogte van twee honderd en drie honderd meters en twee honderd en zestig meters diepte in het gesteente
aangebracht—twee boven elkander gelegen gangen, die met honderden zware stukken geschut bewapend zijn.
<a id="d0e777"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e777">29</a>]</span></p>
<p>Er is eene veilige en voldoende bomvrije wijkplaats voor het gewone garnizoen, hetwelk, zooals reeds medegedeeld werd, uit
drie duizend man bestaat. Acht ontzettend groote bomvrije waterbakken en een kolossaal diepe put leveren genoegzame waarborgen
tegen mogelijk watergebrek. Nergens in Europa is het klimaat zoo warm; maar het is er toch zeer gezond. Alle zuidelijke gewassen
willen er gaarne tieren. De berg is trouwens geen kale rots; runderen, schapen en geiten vinden er een weelderigen plantengroei.
</p>
<p>Terrasvormig verheft zich de stad Gibraltar, aan de westzijde der indrukwekkende rots. Bij bovenbedoelde belegering door de
Spanjaarden, werd zij in de asch gelegd, doch later weer opgebouwd. Het hoogste gedeelte der stad ligt veel, zeer veel hooger
dan het laagste; de straten zijn er zeer eng en de huizen geheel in Engelschen trant gebouwd, doch meestal donkerkleurig geverfd,
zoodat ze van de donkergrijze kleur der rots nauwelijks te onderscheiden zijn.
</p>
<p>Slechts hier en daar zijn er woningen door tuinen omgeven. Voor de stad vindt men een prachtig park, Alameda-garden genaamd,
met sierlijke gewassen beplant. Van hier loopt langs de helling van den berg tusschen vestingwerken, forten, kazernes, magazijnen,
villaʼs en tuinen, een weg naar Punta dʼEuropa.
</p>
<p>Merkwaardige openbare gebouwen zoekt men er te vergeefs. Het gouvernements-gebouw, door een fraaien tuin omgeven, was voorheen
een Franciskaner klooster, en van de vroeger zoo prachtige kerk is een gedeelte in een balzaal en het andere in een Engelsch
bedehuis herschapen. Van de voormalige Roomsch-Katholieke kerken, die meest in magazijnen werden veranderd, is alleen de Maria-kerk
overgebleven.
</p>
<p>Voorts bevinden zich te Gibraltar drie synagogen, eene moskee; uitmuntende scholen, goede hôtels en koffiehuizen en fraaie
winkels; maar geen schouwburg. Op eene hoogte, aan de noordzijde der stad; heeft men de artillerie-kazerne en de militaire
gevangenis in het oude Moorsche kasteel, hetwelk uit de VIIIe eeuw dagteekent. Het Britsche grondgebied heeft eene oppervlakte
van slechts O.69 <span class="abbr" title="vierkante"><abbr title="vierkante">vierk.</abbr></span> geografische mijlen. Hoewel alle levensmiddelen te Gibraltar aangevoerd moeten worden, heerscht er steeds overvloed, en de
vele schepen, die er ten anker komen,—jaarlijks ongeveer tienduizend,—geven aanleiding tot een levendig handelsverkeer. Ook
wordt er een aanmerkelijke sluikhandel gedreven met Spanje.
</p>
<p>Karel V liet de oude Moorsche vestingwerken door den beroemden ingenieur Spreekel uit Straatsburg, naar de beginselen der
nieuwere Europeesche vestingbouwkunde veranderen. Gedurende den Spaanschen Successie-oorlog werd de vesting door de Engelschen
aan de Spanjaarden ontrukt. Eene Engelsche vloot onder Admiraal Rook verscheen <a id="d0e793"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e793">30</a>]</span>den 21<sup>sten</sup> Juli 1704 in de wateren van Gibraltar en zette een klein maar dapper korps Britsche en Nederlandsche krijgslieden aan den
wal, die reeds den 4<sup>en</sup> Augustus onder aanvoering van den Keizerlijken luitenant-veldmaarschalk Prins George van Hessen Darmstadt de vesting bij
overrompeling innamen. Philippus V liet toen de stad den 12<sup>en</sup> daaropvolgende met tienduizend man van de landzijde aantasten en de vesting aan de zeezijde door vier en twintig schepen
onder admiraal Poyer insluiten, doch zijne pogingen werden zoowel door de batterijen der rotsvesting, als door den bijstand
der Nederlandsch-Engelsche vloot verijdeld. Eene herhaling dier pogingen in 1705 had geen ander gevolg, dan dat de admiraal
Pontis in de haven van Gibraltar de nederlaag leed. In 1714 bij den vrede van Utrecht werd Engeland uitsluitend in het bezit
van Gibraltar bevestigd en na dien tijd heeft dat Rijk alle hulpmiddelen aangewend om Gibraltar, het bolwerk van zijnen handel
in de Middellandsche zee, onoverwinnelijk te maken. Dit was tevens oorzaak van den klimmenden naijver van Spanje, dat den
7<sup>en</sup> Maart 1727 het beleg voor Gibraltar sloeg, hetwelk echter, na de komst van den Britschen admiraal Wager met elf oorlogschepen,
opgebroken moest worden.
</p>
<p>Te vergeefs bood Spanje twee millioen pond sterling voor de vesting; het moest volgens het verdrag van Sevilla, in 1729 gesloten,
van alle aanspraken op Gibraltar afzien.
</p>
<p>In 1779 werd Gibraltar opnieuw te water en te land door de Spanjaarden ingesloten; maar de Britsche admiraal Rodney wist middelen
te vinden, om de bedreigde vesting van versterking en munitie te voorzien. De bezetting deed op den 27<sup>sten</sup> November 1781 een gelukkigen uitval naar de landzijde onder de generaals Elliot en Ross, waarbij zij door haar vuur al de
belegeringswerken, die door de Spanjaarden waren aangelegd, vernielden. Het plan der Spanjaarden, om door middel van drijvende
batterijen de vesting van de zeezijde te veroveren, leed schipbreuk op de uitstekende maatregelen van Lord Elliot.
</p>
<p>De vrede van 1783 liet eindelijk Gibraltar in het bezit der Engelschen, nadat de belegering van 1779 tot 1782 aan de oorlogvoerende
Mogendheden meer dan honderd tachtig millioen gulden gekost had.
</p>
<p>Na die uitwijding over de voornaamste vesting, die in Europa aangetroffen wordt, hervatten wij ons verhaal.
</p>
<p>Wanneer de <i>Ferrato</i>, door een gelukkig gesternte geleid, twee dagen vroeger op de reede van Gibraltar ware aangekomen, wanneer dokter Antekirrt
en Piet Bathory alsdan tusschen zonsopgang en ondergang op de smalle kade ontscheept, de Zeepoort ingestapt en de Mainstreet
tot buiten de Alamedapoort gevolgd waren, om zich naar de fraaie tuinen te begeven, die zich tot nagenoeg ter halverhoogte
van den rotsheuvel aan de linkerzijde verheffen, dan zouden <a id="d0e823"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e823">31</a>]</span>wellicht de gebeurtenissen, die wij te vertellen hebben, een sneller en ongetwijfeld een geheel ander verloop hebben gehad.
</p>
<p>Inderdaad zaten in den achtermiddag van den 19<sup>en</sup> September op een dier hooge houten banken, die gewoonlijk in de Engelsche Squares te vinden zijn, onder beschutting van het
hooge geboomte en met den rug naar de kanonbatterijen gekeerd, die met hun vuur de geheele reede kunnen bestrijken, twee personen
met elkander te praten, waarbij zij er evenwel nauwkeurig voor zorgden, dat zij niet door de wandelaars konden worden beluisterd.
</p>
<p>Die twee personen waren onze oude kennissen, Sarcany en de Marokkaansche vrouw Namir.
</p>
<p>De lezer zal, hopen wij, de bijzonderheid wel niet vergeten hebben, dat de Tripolitaan Sarcany zich op het eiland Sicilië
bij Namir moest vervoegen, terzelfder tijd dat de medegedeelde rooftocht naar de Case Inglese ondernomen zoude worden, waarbij
Zirone evenwel zooʼn vreeselijken dood vond.
</p>
<p>Sarcany, die bijtijds van dien noodlottigen afloop onderricht werd, veranderde toen dadelijk zijne plannen, waaruit noodzakelijk
volgde, dat dokter Antekirrt hem natuurlijk gedurende acht volle dagen, die hij ter reede van Catania doorbracht, te vergeefs
wachtte.
</p>
<p>De Marokkaansche had van haren kant, luidens de bevelen, die zij ontvangen had, dadelijk Sicilië verlaten, om naar Tetuan
op de Marokkaansche kust terug te keeren, alwaar zij destijds woonde.
</p>
<p>Van Tetuan vertrok zij naar Gibraltar, alwaar Sarcany haar verzocht had te komen.
</p>
<p>Hij was den vorigen dag reeds aangekomen en rekende er op den volgenden dag te kunnen vertrekken.
</p>
<p>Namir, de halfwilde gezellin van Sarcany, was hem met ziel en lichaam toegedaan. Zij was het, die hem in de douars van het
Tripolitaansche rijk, als ware zij zijne moeder opgevoed had. Zij had hem nimmer verlaten, zelfs gedurende dat tijdperk, toen
hij makelaar in het Regentschap was, waar hij geheimzinnige aanrakingen had met de vreeselijke sektegenooten van het Senousisme,
die met hunne plannen het eiland Antekirrta bedreigden, zooals hiervoren reeds met enkele woorden verhaald werd.
</p>
<p>Namir kende alle zijne gedachten, zoowel als al zijne daden, zelfs de meest laakbare. Ja, in het ontwerpen en in de uitvoering
had zij bijna altijd haar deel. Zij was door eene soort van moederlijke liefde aan Sarcany verbonden, en was wellicht meer
aan hem gehecht dan Zirone, zijn makker in lief en leed, het ooit was. Op een teeken, op een gebaar van hem, zou zij ongetwijfeld
eene misdaad begaan hebben, zou zij den dood zonder aarzeling tegemoet gesneld zijn.
<a id="d0e846"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e846">32</a>]</span></p>
<p>Sarcany kon dus een onbeperkt vertrouwen in Namir stellen, en dat hij haar naar Gibraltar had doen komen, was om haar te spreken
over Carpena, van wien hij thans alles te vreezen had.
</p>
<p>Dat onderhoud was evenwel het eerste, dat zij sedert de aankomst van Sarcany te Gibraltar te zamen hadden. Het zou ook het
eenige zijn en het werd in de Arabische taal gevoerd.
</p>
<p>Sarcany begon het gesprek met eene vraag en ontving daarop een antwoord, dat beiden ongetwijfeld als het meest belangwekkende
beschouwden, daar hunne toekomst er van afhing.
</p>
<p>“Sava?...” vroeg Sarcany met uiterst levendige stem en gebaar. “Waar is Sava?”
</p>
<p>“Die bevindt zich te Tetuan in zekerheid,” antwoordde het oude wijf, met een grijnslach.
</p>
<p>“Dus ik kan daaromtrent gerust zijn? Gij staat mij voor het meisje in?” vroeg de Tripolitaan.
</p>
<p>“Volkomen. Wees daaromtrent geheel gerust,” was het antwoord van de oude feeks.
</p>
<p>“Maar gedurende uwe afwezigheid! Dan zou van de gelegenheid gebruik kunnen gemaakt worden....”
</p>
<p>“Geen nood! Ik heb mijn maatregelen te goed getroffen, om dienaangaande iets te vreezen te hebben.”
</p>
<p>“Verklaar u nader, Namir. Gij weet welke belangen met dat meisje op het spel staan.”
</p>
<p>“Gedurende mijne afwezigheid staat het huis onder opzicht eener oude jodin, die het jonge meisje geen oogenblik zal verlaten.
Op die vrouw kan ik volkomen vertrouwen.”
</p>
<p>“Is dat zeker?”
</p>
<p>“Alsof Sava in eene gevangenis zat, waarin niemand kan binnendringen dan gij. Daarenboven...”
</p>
<p>“Ga voort... Ga dan toch voort... Ik brand van ongeduld. Dat ziet gij.”
</p>
<p>“Daarenboven, Sava weet niet, dat zij te Tetuan is, zij weet niet wie ik ben en zij weet nog minder, dat zij zich in uwe macht
bevindt. Wees dus volkomen gerust.”
</p>
<p>“Spreekt gij haar nog steeds over dat huwelijk?... Gij weet, dat dit van belang is.”
</p>
<p>“Voorzeker, Sarcany,” antwoordde Namir. “Ik laat haar niet van het denkbeeld vervreemden, dat zij uwe vrouw moet worden. En
dat zal zij! Dat heb ik gezworen!”
</p>
<p>“Ja, het moet, Namir, het moet! En te meer, daar van het vermogen van Toronthal nog maar weinig meer overblijft... Waarlijk,
die arme Silas heeft weinig geluk bij het spel.”
</p>
<p>“Gij zult hem niet noodig hebben, Sarcany, om rijker te worden, dan gij ooit geweest zijt!”
<a id="d0e885"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e885">33</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p033.jpg" alt="Gibraltar." width="509" height="720"><p class="figureHead">Gibraltar.</p>
</div><p>
<a id="d0e891"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e891">34</a>]</span></p>
<p>“Dat weet ik, Namir, dat weet ik. Maar het laatste tijdstip, waarop mijn huwelijk met Sava voltrokken moet wezen, nadert!
En gij weet, dan heb ik hare vrijwillige toestemming noodig, en wanneer zij mocht weigeren... Dat ware dan al zeer noodlottig.
Want dan ontgaat dat vermogen mij.”
</p>
<p>“Ik zal haar wel noodzaken toe te geven,” antwoordde Namir gemelijk. “Ja, ik zal haar die toestemming ontweldigen!... Laat
dat maar aan mij over, Sarcany!”
</p>
<p>Het was moeielijk zich een meer vastberaden en woester gelaat voor te stellen, dan dat, hetwelk de Marokkaansche vertoonde,
toen zij zoo sprak.
</p>
<p>“Goed, Namir, zeer goed!” antwoordde Sarcany, geheel en al gerustgesteld.
</p>
<p>“O, gij kunt op mij rekenen! Daarvan zijt gij te goed verzekerd, niet waar, Sarcany?”
</p>
<p>“Ga voort met goed op te passen. Weldra zal ik mij bij u vervoegen,” antwoordde deze.
</p>
<p>“Komt het met uwe plannen nog niet overeen, om Tetuan weldra te verlaten?” vroeg de Marokkaansche.
</p>
<p>“Neen, zoolang ik er niet toe genoodzaakt zal zijn,” antwoordde Sarcany met een glimlach.
</p>
<p>“Gij hebt gelijk,” zei de Marokkaansche, op diepzinnigen en peinzenden toon.
</p>
<p>“Niet waar? Niemand kent noch kan daar Sava Toronthal kennen. Intusschen, wanneer de loop der gebeurtenissen mij noopte, om
haar te doen vertrekken, zal ik u bijtijds waarschuwen. Dat is goed afgesproken, niet waar?”
</p>
<p>“Zoo is het goed, Sarcany,” hernam Namir. “Maar zeg mij nu, waarom gij mij naar Gibraltar hebt laten komen?”
</p>
<p>“Omdat ik u over zekere zaken te spreken heb, die het beter is te zeggen dan te schrijven.”
</p>
<p>“Spreek, Sarcany. En wanneer gij mij een bevel te geven hebt, spreek het gerust uit. Wat het ook zij, ik neem op mij, om het
uit te voeren, al ware het ook een moord!”
</p>
<p>“Zoo erg is het niet; maar ziehier, Namir, de zaak. Luister goed,” antwoordde Sarcany: “Mevrouw Bathory is verdwenen en haar
zoon is dood! Van die familie heb ik dus volstrekt niets meer te vreezen. Mevrouw Toronthal is dood en Sava is in mijne macht.
Van dien kant beschouwd, kan ik dus gerust zijn. Van de andere personen, die mijne geheimen kennen of daarin betrokken zijn,
is de eene Silas Toronthal, mijn medeplichtige, geheel en al in mijne macht. De andere, Zirone, is ellendig omgekomen bij
zijn laatsten tocht op Sicilië. Zoodat van die allen, die ik zooeven genoemd heb, niemand kan praten en ook niemand zal praten!”
<a id="d0e920"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e920">35</a>]</span></p>
<p>“Welnu, mij dunkt, dat is geruststellend,” zei Namir met haren leelijken grijnslach.
</p>
<p>“Ja, maar ...” hernam Sarcany nog meer fluisterend en met aarzelende stem. “Ja maar....”
</p>
<p>“Wat is er nog? Wien of wat hebt gij nog meer te vreezen?” vroeg Namir, terwijl zij hem met onderzoekenden blik aankeek.
</p>
<p>“Ik vrees alleen nog maar de tusschenkomst van twee personen, waarvan de eene een gedeelte van mijn verleden weet, en de andere
zich in mijne tegenwoordige plannen meer mengt dan mij inderdaad lief is.”
</p>
<p>“Wie zijn dat?” vroeg Namir heftig en woest, terwijl zij opsprong.
</p>
<p>“De eene is Carpena,” antwoordde Sarcany. “Gij weet wel, de Spanjaard Carpena!”
</p>
<p>“Zoo!” gromde de Marokkaansche met sombere stem. “En wie is de andere?”
</p>
<p>“De andere... dat is die dokter Antekirrt, wiens verhouding tot de familie Bathory mij vroeger te Ragusa al zeer verdacht
voorkwam, en mij nu ernstige ongerustheid inboezemt!”
</p>
<p>De oogen van het oude wijf flikkerden gedurende een ondeelbaar oogenblik.
</p>
<p>“Ik heb bovendien van Benito, den kastelein van Santa Grotta vernomen, dat die laatstgenoemde, die millioenen rijk is, Zirone
door tusschenkomst van een zekeren Pescados een loozen strik gespannen heeft. Indien dat waar is, dan heeft hij dat gedaan
om zich van zijn persoon, daar ik niet in de nabijheid was, meester te maken, natuurlijk met het doel om hem zijne geheimen
te ontwringen!”
</p>
<p>“Mij dunkt, dat dit duidelijk genoeg is,” antwoordde Namir. “Meer dan ooit moet gij u voor dien dokter Antekirrt in acht nemen...
Ik heb u vroeger reeds voor dien persoon gewaarschuwd.”
</p>
<p>“Dat is goed en wel; maar in de eerste plaats dien ik intusschen steeds te weten, wat hij uitvoert...”
</p>
<p>“Dat is waar. En dat zal lang zoo gemakkelijk niet gaan, als gij wel zoudt meenen.”
</p>
<p>“Maar vooral waar hij zich bevindt. Dat moet en dat zal ik weten,” sprak de Tripolitaan.
</p>
<p>“Dat is zeer moeielijk, nog moeielijker dan het andere, Sarcany,” antwoordde Namir.
</p>
<p>“Waarom dat?”
</p>
<p>“Ik heb te Ragusa hooren vertellen, dat hij zich den eenen dag in dit gedeelte der Middellandsche zee bevindt en den volgenden
weer aan het andere uiteinde!”
<a id="d0e955"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e955">36</a>]</span></p>
<p>“Ja, die man schijnt de gave der alomtegenwoordigheid te bezitten!” riep Sarcany met een zucht uit. “Maar het zal niet gezegd
worden, dat ik hem zal veroorloven, mij spaken in het wiel te steken, zonder dat ik een woordje meegepraat zal hebben. Dat
die dokter zich ernstig in acht neme!”
</p>
<p>“Voorzichtig, Sarcany!” vermaande de oude. “Voorzichtig toch! Als gij met vuur omgaat...”
</p>
<p>“En al moest ik hem tot op zijn eiland Antekirrta gaan opzoeken,” ging Sarcany hartstochtelijk voort, “ik zal hem...”
</p>
<p>“Als dat huwelijk voltrokken is,” suste hem Namir, “dan zult gij van hem en van niemand meer iets te vreezen hebben. Niet
waar, Sarcany? Van niemand meer?”
</p>
<p>“Ongetwijfeld, Namir; ... maar intusschen ... is dat huwelijk nog niet voltrokken.”
</p>
<p>“Middelerwijl moeten wij oppassen, moeten wij zorgvuldig uitkijken! Daarenboven, wij zullen steeds een voordeel boven hem
hebben! Gij verstaat mij, hoop ik?”
</p>
<p>“Welk, Namir? Neen, ik begrijp u niet geheel en al. Welk voordeel?”
</p>
<p>“Wij zullen kunnen vernemen, waar hij is, zonder dat hij weten kan, waar wij ons bevinden.”
</p>
<p>“Dat is waar.”
</p>
<p>“Laten wij nu over Carpena spreken, Sarcany. Wat hebt gij van dien man te vreezen?”
</p>
<p>“Carpena kent mijne verhouding tot Zirone. Hij weet, dat wij trouwe makkers en vrienden waren.”
</p>
<p>“Zoo!”
</p>
<p>“Sedert verscheidene jaren maakte hij deel uit van enkele rooversexpedities, waarin ik de hand had. Hij kan praten en dan
... dan zou ik verloren zijn.”
</p>
<p>“Accoord, maar Carpena bevindt zich thans in het Presidio van Ceuta, veroordeeld tot levenslange galeistraf, wegens gepleegden
moord, niet waar?”
</p>
<p>“Ja, Namir, en het is juist dat, hetgeen mij verontrust. Dat wil ik u niet verbergen.”
</p>
<p>“Spreek, Sarcany. Spreek op, en ontvouw mij uwe geheimste gedachten. Zeer waarschijnlijk kan ik helpen.”
</p>
<p>“Carpena kan, om zijn toestand te verbeteren, om eene verzachting van straf te erlangen, aan het verraden gaan.”
</p>
<p>“Och, kom!... Zou hij daartoe in staat zijn? Dat geloof ik nog zoo gauw niet.”
</p>
<p>“Zoowel als wij weten, dat hij naar Ceuta gedeporteerd is, weten dat anderen ook.”
</p>
<p>“Dat is zoo. Ik moet erkennen, dat dit voor wederlegging niet vatbaar is.”
<a id="d0e996"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e996">37</a>]</span></p>
<p>“Anderen kennen hem persoonlijk. Bijvoorbeeld die Pescados, die hem te Malta zoo beet gehad heeft. Nu zal dokter Antekirrt
door dien man wel middel weten te vinden, om tot hem te genaken.”
</p>
<p>“Dat is niet onmogelijk,” zei Namir peinzende. “En in dat geval is inderdaad het gevaar groot.”
</p>
<p>“Die man kan zijne geheimen door kracht van goud willen koopen. Daartoe bezit hij de middelen.”
</p>
<p>“Wat zou Carpena in het bagno van Ceuta met goud kunnen uitvoeren? Men zou hem dat daar toch maar afnemen.”
</p>
<p>“Hij kan hem willen doen ontsnappen, Namir. En dan kan Carpena altijd goud gebruiken.”
</p>
<p>“Ja, zoo beschouwd... Maar dat zou geld kosten. Veel, zeer veel geld!” zei de Marokkaansche.
</p>
<p>“Daarvoor zal de dokter wel niet terugdeinzen. En inderdaad, het verwondert mij, dat hij het nog niet gedaan heeft!”
</p>
<p>Sarcany, die trouwens schrander genoeg was, gaf hier blijken van zeer scherpziende te zijn; want hij raadde inderdaad, welke
de plannen des dokters ten opzichte van den Spanjaard waren. Hij begreep als bij instinct, alles wat hij van hem te vreezen
had.
</p>
<p>Namir moest toegeven, dat Carpena, bij den thans bestaanden toestand, zeer gevaarlijk kon worden.
</p>
<p>“Waarom,” riep Sarcany uit, “is hij niet in stede van Zirone daar ginds verdwenen! Hij ware beter in den krater van den Etna
terecht gekomen!”
</p>
<p>“Wat niet in Sicilië gebeurd is,” antwoordde Namir kalm en op ijskouden toon, “kan nog te Ceuta geschieden, hoewel ik bekennen
moet, dat hier geen krater ter beschikking staat.”
</p>
<p>Met dat woord was het vraagstuk zuiver gesteld. Die twee begrepen elkander.
</p>
<p>Namir verklaarde toen, dat haar niets gemakkelijker zoude vallen, dan van Tetuan naar Ceuta te gaan, zoo dikwijls als zij
zulks noodig zou kunnen oordeelen. Hoogstens een twintigtal mijlen zijn die twee steden van elkander gescheiden. Tetuan bevindt
zich iets voorbij de strafkolonie, ten zuiden van de Marokkaansche kust gelegen. Daar nu de veroordeelden aan de wegen of
in de stad te werk zijn gesteld, zou het zeer gemakkelijk zijn met Carpena, die haar kende, in aanraking te komen, en hem
dan te doen gelooven, dat Sarcany zich onledig hield met een plan, om hem te doen ontsnappen. Zij zou hem dan eenig geld kunnen
geven, ook eenige levensmiddelen, als toevoegsel aan het schrale maal der gevangenen. Wanneer het nu gebeurde, dat een stuk
brood of wel eene vrucht vergiftigd was, wie zou zich dan om den dood van Carpena bekommeren? Wie zou er de oorzaken van opsporen?
Niemand, niet waar? Een galeiboef is geen mensch meer. Wie bekommert zich over zijne verdwijning?<span id="d0e1023" class="corr" title="Bron: ”"></span>
<a id="d0e1025"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1025">38</a>]</span></p>
<p>Een schoft minder in het Presidio, dat zou geen voorval zijn, om den gouverneur van Ceuta bovenmate te verontrusten! Dan zou
Sarcany niets meer van den Spanjaard te vreezen hebben, ook niet van de pogingen van dokter Antekirrt, die er belang bij had,
om Carpenaʼs geheimen te doorgronden. Een moord! Eenvoudiger kon het niet.
</p>
<p>Alles wel beschouwd, was het gevolg van dat onderhoud dit: terwijl van de eene zijde alles klaar gemaakt werd voor de ontsnapping
van Carpena, werd van de andere zijde alles beproefd om die ontvluchting onmogelijk te maken, door hem naar die strafkolonie
der andere wereld te zenden, vanwaar niemand ontvluchten kan.
</p>
<p>Toen alles behoorlijk overeengekomen was, wandelden Sarcany en Namir weer naar de stad terug en namen daar een hartelijk afscheid
van elkander.
</p>
<p>Dienzelfden avond verliet Sarcany Spanje, om Silas Toronthal te gaan opzoeken; terwijl Namir den volgenden ochtend, na de
baai van Gibraltar overgestoken te zijn, zich te Algesiras inscheepte aan boord van de pakketboot, die geregeld den dienst
tusschen Europa en Afrika verricht.
</p>
<p>Juist toen die pakketboot de haven verliet, kruiste zij een pleizierjacht, dat spelevarende, de baai van Gibraltar rondstoomde,
alvorens in de Engelsche wateren het anker te laten vallen.
</p>
<p>Dat was de <i>Ferrato</i>. Namir, die het vaartuig gezien had, toen het Catania aandeed, herkende het dadelijk.
</p>
<p>“Dokter Antekirrt hier!” prevelde zij binnensmonds. “Sarcany heeft gelijk! Er is gevaar; en dat gevaar is wellicht reeds meer
nabij dan iemand onzer zelfs vermoedt.”
</p>
<p>Weinige uren later ontscheepte de Marokkaansche vrouw te Ceuta. Alvorens evenwel naar Tetuan terug te keeren, nam zij hare
maatregelen, om in aanraking met den Spanjaard te komen.
</p>
<p>Haar plan was eenvoudig, zoo eenvoudig zelfs, dat het slagen moest, als haar ten minste de tijd gegund werd, om het ten uitvoer
te brengen. En dat zou slechts van de gelegenheid afhangen.
</p>
<p>Eene verwikkeling verrees evenwel, waarop Namir onmogelijk verdacht kon geweest zijn. Carpena had zich namelijk, ten gevolge
van de tusschenkomst van dokter Antekirrt tijdens zijn eerste bezoek, ziek gemeld; en hoewel hij dat niet was, was hij er
in geslaagd, voor eenige dagen in het hospitaal van de strafkolonie opgenomen te worden. Namir bleef dus niets over, dan rondom
het hospitaal te drentelen, zonder dat het haar evenwel gelukte tot hem door te dringen. Wat haar evenwel geruststelde, was,
dat al kon zij Carpena niet te zien krijgen, dat dit dokter Antekirrt, of zijne agenten evenmin gelukken zou.
</p>
<p>“Dus,” dacht zij, “er bestaat geen onmiddellijk gevaar. Waarlijk, een geluk bij een ongeluk!”
<a id="d0e1051"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1051">39</a>]</span></p>
<p>En inderdaad, geene ontsnapping scheen te vreezen, zoolang de veroordeelde zijn arbeid op de wegen der kolonie niet hervat
had.
</p>
<p>Toch vergiste zich Namir bij die vooronderstelling. De opname van Carpena in het hospitaal van de strafkolonie zou integendeel
de plannen des dokters begunstigen en het welslagen daarvan waarschijnlijk verzekeren.
</p>
<p>De <i>Ferrato</i> kwam in den avond van den 22<sup>sten</sup> September in het binnenste gedeelte der baai van Gibraltar ten anker. Die baai werd dikwijls door de westen- en zuidwestenwinden
geteisterd, zoodat oppassen de boodschap was. Maar het stoomjacht zou er niet lang vertoeven, hoogstens gedurende den dag
van den 23<sup>sten</sup>, dat wil zeggen: den geheelen Zaterdag. Dokter Antekirrt en Piet Bathory begaven zich dan ook, na aan wal gegaan te zijn,
naar het <span lang="en">Post Office</span> in de Mainstreet, waar zij post-restant brieven hoopten te vinden.
</p>
<p>Die hoop werd verwezenlijkt. Een door een der agenten op Sicilië aan den dokter gerichte brief meldde hem, dat Sarcany, sedert
het vertrek der <i>Ferrato</i>, noch te Catania, noch te Syracuse, noch te Messina, zich had laten zien. In één woord, dat hij spoorloos verdwenen was.
</p>
<p>Een andere brief, die door Pescadospunt aan Piet Bathory geadresseerd was, berichtte, dat hij veel beter ging en dat geen
spoor zijner wond weldra zou overblijven. Dokter Antekirrt kon hem, zoodra hij verkoos, zijn dienst doen hervatten. Natuurlijk
ook Kaap Matifou, die aan beiden de eerbiedige groeten van een rustend Hercules aanbood.
</p>
<p>De derde brief eindelijk was aan Luigi Ferrato gericht en kwam van Maria. Deze was, en dat valt wel te begrijpen, meer een
brief van eene moeder dan wel van eene zuster.
</p>
<p>Wanneer dokter Antekirrt en Piet Bathory zes en dertig uren vroeger in de openbare tuinen van Gibraltar rondgewandeld hadden,
zouden zij voorzeker Sarcany en Namir ontmoet hebben.
</p>
<p>Die dag werd gebezigd, om de kolenruimen van de <i>Ferrato</i> te vullen met behulp der gabaraʼs, eene soort van lichters, die de steenkolen gingen halen bij de kolenschepen, die vlottende
magazijnen, welke op de reede ten anker lagen. Men vulde ook den zoetwatervoorraad aan, benoodigd zoowel voor de stoomketels,
als voor de waterkisten en watervaten van het stoomjacht. In het voornaamste werd dus dadelijk voorzien.
</p>
<p>Alles was dus aangevuld en in orde, toen de dokter en Piet, die in een hôtel op de Commercial Square gedineerd hadden, aan
boord terugkwamen, op het oogenblik dat het “<span lang="en">first gun fire</span>”, het eerste kanonschot, de sluiting verkondigde der poorten van die stad, waarin de krijgstucht even streng en voorbeeldeloos
gehandhaafd werd, als <a id="d0e1091"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1091">40</a>]</span>in eene strafkolonie van Norfolk of van Cajenne, of in eene Duitsche vesting als Mainz of Coblenz.
</p>
<p>Toch lichtte de <i>Ferrato</i> niet dienzelfden avond het anker. Daar het vaartuig slechts kleine twee uren noodig had, om de zeeëngte over te steken, ging
het eerst den volgenden ochtend tegen acht uren onder stoom. Toen stoomde het met volle kracht in de richting van Ceuta, na
onder het vuur der Engelsche batterijen voortgestevend te zijn, die hunne excercitie-vuren wel wilden staken, om het bevallige
pleiziervaartuig niet in den vollen romp te treffen en in den grond te boren.
</p>
<p>Om half tien kwam het aan den voet van den berg Hacho aan; maar daar de bries uit het noordwesten blies, zouden de ankers
op dezelfde plaats waar het stoomjacht drie dragen te voren ter reede gelegen had, niet gehouden hebben. De kapitein ging
dus aan de andere zijde der stad ankeren in eene kleine kreek, welke door hare ligging tegen de zeewinden gedekt was. Daar
liet de <i>Ferrato</i> op twee kabellengten afstand van den oever het anker vallen. Het vaartuig zwenkte voor de aanrollende zee om, met den boeg
in den wind, en bleef toen onbewegelijk liggen.
</p>
<p>Dokter Antekirrt ontscheepte twee uren later op een kleinen pier, die in zee uitgebouwd was.
</p>
<p>Namir, die hem bespiedde, had geen enkele der wendingen en bewegingen van het stoomjacht uit het oog verloren. De dokter herkende
haar natuurlijk niet; hij had haar ter nauwernood bij het vallen van den avond op den bazaar van Cattaro ontmoet, en haar
toen waarschijnlijk niet eens opgemerkt. Zij daarentegen, had hem dikwijls te Gravosa en te Ragusa ontmoet. Zij herkende hem
dan ook dadelijk, en besloot, gedurende al den tijd dat het stoomjacht te Ceuta zou doorbrengen, uiterst voorzichtig en zeer
nauwgezet op hare hoede te zijn.
</p>
<p>Toen de dokter ontscheepte, stond de gouverneur van de kolonie, vergezeld van een zijner adjudanten, hem op de kade af te
wachten. Dat was inderdaad een eerbetoon, hetwelk niet iedereen gegund werd.
</p>
<p>“Goeden dag, waarde gast! en welkom hier!” riep kolonel Guyara uit. “Gij zijt een man van uw woord. En, nu gij mij voor den
geheelen dag toebehoort..., zult gij mij niet ontsnappen.”
</p>
<p>“Heer gouverneur, ik zal u eerst dan toebehooren, wanneer gij mijn gast zult geweest zijn. Vergeet niet...”
</p>
<p>“Wat, dokter Antekirrt? Als ik u vriendelijk bidden mag...!” vroeg kolonel Guyara.
</p>
<p>“Ik moet u herinneren, dat het ontbijt aan boord van de <i>Ferrato</i> gereed staat.”
</p>
<p>“Datʼs waar ook! Welnu, wanneer het ontbijt gereed staat, zou het niet beleefd zijn, mij te laten wachten!”
<a id="d0e1122"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1122">41</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p041.jpg" alt="En viel, toen hij hem op twee passen genaderd was, op de knieën. (Bladz. 52.)" width="506" height="720"><p class="figureHead">En viel, toen hij hem op twee passen genaderd was, op de knieën. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e1452" class="typeref">52</a>.)
</p>
</div><p>
<a id="d0e1134"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1134">42</a>]</span></p>
<p>De sloep bracht den dokter met zijne genoodigden naar boord terug. De tafel was weelderig voorzien, en allen deden het maal,
hetwelk in het salon van het stoomjacht klaar stond, alle eer aan.
</p>
<p>Gedurende het ontbijt liep het gesprek voornamelijk over het bestuur der kolonie, over de zeden en gebruiken harer bewoners,
over de betrekkingen, die bestonden tusschen de Spaansche bevolking en de inboorlingen. Als bij toeval, kwam dokter Antekirrt
er toe, om over dien veroordeelde te spreken, dien hij twee of drie dagen te voren op den weg naar het gouvernementshuis uit
een magnetischen slaap gewekt had.
</p>
<p>“Hij herinnert zich ongetwijfeld niets meer?” vroeg hij niet zonder belangstelling.
</p>
<p>“Niets,” antwoordde de gouverneur. “Ten minste, zooals mij is gerapporteerd geworden.”
</p>
<p>“Dat verwondert mij niet,” opperde dokter Antekirrt zoo ernstig mogelijk.
</p>
<p>“Maar,” ging kolonel Guyara voort, “hij is niet meer ten arbeid gesteld aan de verharding der wegen.”
</p>
<p>“Niet? Waarom niet? Hebt gij daar bijzondere redenen voor, heer gouverneur?”
</p>
<p>“Neen, dokter Antekirrt,” antwoordde de kolonel. “Volstrekt niet.”
</p>
<p>“Waar is hij dan?” vroeg dokter Antekirrt, met een schakeering van ongerustheid in zijne stem, die Piet Bathory alleen vermocht
waar te nemen.
</p>
<p>“Hij is in het hospitaal,” antwoordde de gouverneur. “Het schijnt dat dit toeval zijne kostbare gezondheid geschokt heeft,
en, niet waar, die moet hersteld worden?”
</p>
<p>“Wat is het voor een landsman? Is het een Franschman, een Duitscher of een Italiaan?”
</p>
<p>“Neen, het is een Spanjaard, die Carpena heet,” antwoordde kolonel Guyara. “Hij is voor levenslang hier.”
</p>
<p>“Is het een erge booswicht? Wat heeft hij voor streken uitgevoerd, die hem hier gebracht hebben?”
</p>
<p>“Het is een gewone moordenaar, die hoegenaamd geene belangstelling verdient, dokter Antekirrt. Als die kerel overleed, zou
het waarlijk geen verlies voor het Presidio zijn!”
</p>
<p>Daarna ging het gesprek op iets anders over. Waarschijnlijk wenschte de dokter niet te laten blijken, dat hij eenigermate
belang stelde in dien gedeporteerde, die na weinige dagen, als hersteld, het hospitaal zou verlaten.
</p>
<p>Toen het ontbijt ten einde geloopen was, werd koffie op het dek rondgediend, en werd die met smaak verorberd, terwijl de blauwe
rookwolkjes der Manilla-sigaren van de gasten onder de zonnetent van het achterschip bevallig omhoog kronkelden.
<a id="d0e1167"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1167">43</a>]</span></p>
<p>Nadat die uitspanning een poos geduurd had, bood dokter Antekirrt den gouverneur aan, om zonder verwijl naar den wal te gaan.
Hij stelde zich thans geheel ter beschikking en was gereed het geënclaveerde Spaansche grondgebied in Afrika in alle zijne
bijzonderheden te bezichtigen.
</p>
<p>Dat aanbod werd natuurlijk dadelijk aangenomen, en de gouverneur zou tot het diner tijd te over hebben, om zijn beroemden
gast rond te geleiden en hem alles te laten bezichtigen.
</p>
<p>Dokter Antekirrt en Piet Bathory werden dan ook met zorg rondgeleid door het geheele Spaansche grondgebied, zoowel door de
stad, als door de omstreken. Geen enkele bijzonderheid werd overgeslagen, noch in de strafkolonie, noch in de kazernes der
bezetting, noch daarbuiten. Dien dag—het was op een Zondag—waren de gedeporteerden niet aan hunnen gewonen arbeid gezet, zoodat
de dokter hen in dien nieuwen toestand kon waarnemen.
</p>
<p>Wat Carpena betreft, dien zag hij slechts ter loops, terwijl hij door het hospitaal kwam, en hij scheen zijne aandacht niet
te trekken.
</p>
<p>De dokter dacht dienzelfden nacht van Ceuta te vertrekken, om naar Antekirrta terug te keeren, evenwel niet zonder het grootste
gedeelte van dien avond aan den gouverneur gewijd te hebben. Tegen zes uren ongeveer kwam hij dan ook in het Gouvernementshuis
terug, waar hem een keurig diner wachtte, dat tot tegenhanger moest dienen van het ontbijt, des ochtends aan boord van het
stoomjacht de <i>Ferrato</i> genoten.
</p>
<p>Het zal wel niet behoeven verteld te worden, dat de dokter gedurende die wandeling <i>intra et extra muros</i>, binnen en buiten de stad, door Namir gevolgd was. Hij kon niet bevroeden, dat hij het voorwerp was van zulk eene hardnekkige
bespieding. Maar al had hij het geweten, wat zou hij er tegen hebben kunnen doen? Niets, niet waar?
</p>
<p>Het ging vroolijk aan tafel toe. Eenige notabelen der kolonie, verscheidene officieren met hunne echtgenooten, twee of drie
rijke handelaren waren genoodigd geworden, en die lieten vrij uit het genoegen blijken, dat zij smaakten, zoo in de nabijheid
te zijn van den beroemden dokter Antekirrt en hem te kunnen zien en hooren.
</p>
<p>De dokter verhaalde gaarne van zijne reizen in het Oosten, door Syrië, door Palestina, door Arabië, door Nubië, door Egypte,
door Noord-Afrika. Daarna bracht hij het gesprek weer op Ceuta. Hij kon niets anders dan den gouverneur zijn compliment maken,
die met zooveel verdiensten het Spaansche geënclaveerde grondgebied bestuurde. Het was volgens hem bewonderenswaardig.
</p>
<p>“Maar,” liet hij er op volgen, “het toezicht over de veroordeelden moet u toch soms zorgen veroorzaken, niet waar?”
</p>
<p>“Waarom zou het dat, waarde dokter? Ik trek mij de wereldsche zaken zoo zeer niet aan. Ik volvoer mijn plicht...”
<a id="d0e1194"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1194">44</a>]</span></p>
<p>“Maar die boeven zullen toch wel pogingen aanwenden, om te ontsnappen, denk ik. En daartegen dient gewaakt te worden.”
</p>
<p>De kolonel glimlachte minachtend, maar antwoordde niet dadelijk, alsof hij nadacht.
</p>
<p>“Daar nu de gevangenen,” ging de dokter voort, “er meer aan denken om te ontvluchten, dan hunne bewakers om hun dat te beletten,
volgt daaruit, dat het voordeel aan den kant der gevangenen is. En het zou mij niet verwonderen, wanneer nu en dan eenigen
op het avondappèl mankeerden.”
</p>
<p>“Nooit!” riep de gouverneur uit. “Nooit! Ik zou wel eens willen zien, dat zoo iets zou gebeuren!”
</p>
<p>“Evenwel, heer gouverneur... Er bestaan legenden van beroemde ontsnappingen.”
</p>
<p>“Waarheen zouden die vluchtelingen gaan? Vraag u dat eerst eens af! Daarin zit de groote moeilijkheid.”
</p>
<p>“Maar, mij dunkt, dat alle wegen voor hen open staan, en zij derhalve maar te kiezen hebben.”
</p>
<p>“Maar, dokter Antekirrt. Over zee is de ontsnapping onmogelijk! Over land zou zij te midden van die woeste, onbeschaafde bevolking
van Marokko zeer gevaarlijk zijn. Onze gedeporteerden blijven dan ook stil in het Presidio, zoo niet voor hun genoegen, dan
toch uit voorzichtigheid. Zij vinden, dat een levende galeiboef beter is dan een doode ontsnapte.”
</p>
<p>“Als dat zoo is,” antwoordde de dokter, “dan kan ik u gelukwenschen, heer gouverneur; want het is te vreezen, dat de bewaking
der gevangenen in de toekomst allengs moeielijker zal worden.”
</p>
<p>“Om welke reden, als het u belieft?” vroeg een der genoodigden, die te meer belang in het gesprokene stelde, dewijl hij directeur
der strafkolonie was.
</p>
<p>“Welnu, mijnheer,” antwoordde de dokter, “omdat de studie der magnetische verschijnselen bij het menschdom zeer groote vorderingen
heeft gemaakt....”
</p>
<p>“Wat hebben magnetische verschijnselen met de bewaking der gevangenen te maken?” vroeg de verblufte directeur.
</p>
<p>Maar dokter Antekirrt liet zich niet uit het veld slaan, en vervolgde, alsof hij niet gestoord ware:
</p>
<p>“Omdat de toepassing dier magnetische verschijnselen door iedereen kan geschieden; omdat eindelijk de uitwerking of gevolgen
der gedachtenopdringing meer en meer algemeen worden zal en dat die niets minder beoogen dan den eenen persoon in de plaats
van den anderen te stellen. Ik meen, dat onder zulke omstandigheden het bewaken moeielijk wordt.”
</p>
<p>“En, in dat geval?” ... vroeg de gouverneur nieuwsgierig, maar zonder achterdocht.
<a id="d0e1225"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1225">45</a>]</span></p>
<p>“In dat geval, heer kolonel, meen ik, dat het verstandig zal zijn, niet alleen de gevangenen, maar ook hunne bewakers te bewaken.
Dat zult gij moeten toegeven!”
</p>
<p>“Hé, hé!” riep de directeur geërgerd uit. “Dat is sterk. Als de bewakers bewaakt zullen moeten worden!”
</p>
<p>“Gedurende mijne reizen, heer gouverneur,” ging dokter Antekirrt voort, “ben ik getuige geweest van zoo buitengewone voorvallen,
dat ik voor mij geloof, dat in die reeks van verschijnselen alles mogelijk is.”
</p>
<p>“Dus gij meent?...” vroeg kolonel Guyara uiterst nieuwsgierig.
</p>
<p>“Ik meen dus, heer gouverneur, dat gij in uw belang niet moet vergeten, dat wanneer een gevangene zijns onbewust, zijns ondanks
zelfs, onder den invloed van een vreemden wil kan ontvluchten, eveneens een bewaker, aan denzelfden invloed onderworpen, hem
even onbewust kan laten ontsnappen.”
</p>
<p>“Zoudt gij ons kunnen uitleggen, waarin dat verschijnsel bestaat?” vroeg de directeur der strafkolonie ernstig.
</p>
<p>“Zeker, mijnheer, kan ik dit uitleggen, wanneer gij zulks verlangt. Spreek maar een woord.”
</p>
<p>“Mag ik u dan om die uitlegging verzoeken? Gij zult mij daarmede zeer verplichten.”
</p>
<p>“Leeringen wekken, maar voorbeelden trekken en ... zijn beter. Een enkel voorbeeld zal u beter doen begrijpen dan iedere uitleg,”
antwoordde de dokter.
</p>
<p>“Wij zijn nieuwsgierig, dokter Antekirrt,” zei de gouverneur. “En wachten met ongeduld uw voorbeeld.”
</p>
<p>“Veronderstelt, dat een bewaker eene natuurlijke voorbeschikking heeft tot onderwerping aan den magnetischen of hypnotischen
invloed; want dat is hetzelfde, en laten wij aannemen, dat een gevangene dien invloed op hem uitoefent... Welnu, van het oogenblik
af dat deze laatste van zijn invloed of zijne macht kennis zal dragen, zal hij baas over den bewaker zijn, zal hij hem alles
doen verrichten wat hij wil, zal hij hem doen gaan, waarheen hij verlangt, zal hij hem noodzaken de deur der gevangenis te
openen, wanneer hij hem die gedachte zal opdringen.”
</p>
<p>“Ongetwijfeld, heer dokter,” antwoordde de directeur, “maar op eene voorwaarde, niet waar?”
</p>
<p>“En die is?” vroeg dokter Antekirrt, met een goedkeurenden hoofdknik.
</p>
<p>“Dat de gevangene zijn bewaker eerst in slaap zal gemaakt hebben, meen ik?”
</p>
<p>“Daarin vergist gij u, mijnheer,” antwoordde de dokter hoogst ernstig.
</p>
<p>“Zou ik?”
<a id="d0e1258"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1258">46</a>]</span></p>
<p>“Ja, gij vergist u. Al die daden kunnen volvoerd worden in wakenden toestand, zonder dat de bewaker er eenig bewustzijn van
heeft of ondervindt.”
</p>
<p>“Wat, gij beweert...?”
</p>
<p>“Ik beweer en verzeker, dat de gevangene aan den bewaker, die onder zijn invloed is, kan zeggen: op dien dag, op dat uur,
zult gij dit of dat uitvoeren. Op dien dag zult gij mij de sleutels mijner cel brengen, en hij zal gehoorzamen! Op dien dag
zult gij de poort van het Presidio openen, en hij zal het doen! Op dien dag zal ik u voorbijgaan en gij zult mij niet zien!...
Mij dunkt, heeren, dat is duidelijk.”
</p>
<p>“Dat alles, wanneer hij wakker is?” vroeg de directeur steeds uiterst ongeloovig.
</p>
<p>“Juist wanneer hij volkomen wakker is!” bevestigde de dokter op een toon, die geen tegenspraak duldde.
</p>
<p>Toch werd hij, in weerwil van die bevestiging, een gebaar van ongeloof gewaar, dat enkelen genoodigden, in weerwil zijner
verzekering, als huns ondanks ontsnapte. Zij allen waren onder den invloed van den dokter en spraken en dachten, zooals hij
verlangde. Op hen nam hij de proefneming, om te ervaren, hoe ver hij gaan kon.
</p>
<p>“Niets is toch zekerder evenwel,” zei toen Piet Bathory; “en ik zelf ben getuige geweest van daadzaken ...”
</p>
<p>“Zoodat,” zei de gouverneur, “men de stoffelijkheid van een persoon aan den blik van een andere kan onttrekken?”
</p>
<p>“Geheel en al, heer gouverneur,” antwoordde dokter Antekirrt, “evenals men sommige sujetten zoodanig biologeeren kan, zoodanige
wijzigingen in hunne zinnen, in hun waarnemingsvermogen kan teweeg brengen, dat zij zout voor suiker zullen aannemen, melk
voor azijn, of gewoon water voor geneeskundige afdrijvende middelen, waarvan zij zelfs de gevolgen zullen ondervinden. Niets
is op het gebied der verbeelding of der halucinaties onmogelijk, want de hersens zijn aan dien invloed onderworpen.”
</p>
<p>“Dokter Antekirrt” zei toen de gouverneur, “ik meen het gevoelen van alle mijne genoodigden uit te drukken, door u te zeggen,
dat men die zaken moet gezien hebben, om ze te kunnen gelooven!”
</p>
<p>“En, zelfs dan nog! ...” meende een der tegenwoordige personen bij wijze van voorbehoud te moeten doen hooren.
</p>
<p>“Het is dus zeer betreurenswaardig,” hernam de gouverneur, “dat de weinige tijdruimte, die gij ons wijden kunt hier te Ceuta,
u niet veroorlooft, ons proefondervindelijk te overtuigen.”
</p>
<p>“Maar... met uw verlof, heer gouverneur,” zei de dokter tot den gouverneur.
</p>
<p>“Wat wilt gij zeggen, dokter Antekirrt?” vroeg kolonel Guyara. “Gij wildet iets zeggen.”
<a id="d0e1287"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1287">47</a>]</span></p>
<p>“Dat kan ik, als gij er uwe toestemming slechts toe wilt geven.”
</p>
<p>“Mijne toestemming? Dadelijk,” sprak de gouverneur opgewonden uit.
</p>
<p>“Dadelijk, wanneer gij zulks verkiest!” antwoordde dokter Antekirrt bescheiden.
</p>
<p>“Ja, wat mij betreft,” antwoordde de gouverneur. “Zult gij willen? Zult gij kunnen?”
</p>
<p>“Gij hebt slechts te spreken. Gij, heer gouverneur, zijt hier te te Ceuta de baas.”
</p>
<p>“Welnu, uit naam van het geheele gezelschap, verzoek ik u onze weetgierigheid te bevredigen.”
</p>
<p>“Het zij zoo,” antwoordde dokter Antekirrt met eene buiging. “Gij zult voorzeker niet vergeten hebben, heer gouverneur, dat
een der veroordeelden van het Presidio, drie dagen geleden, bewusteloos op den weg van het gouvernements-hôtel naar Ceuta
gevonden werd. Die man was, zooals ik u toen reeds zeide, in een diepen magnetischen slaag gedompeld. Herinnert gij u dat
nog?”
</p>
<p>“Inderdaad,” zei de directeur der strafkolonie, “en die man bevindt zich thans in het hospitaal.”
</p>
<p>“Gij herinnert u ook, niet waar,” ging de dokter voort tot den gouverneur, “dat ik hem toen wakker gemaakt heb, nadat geen
der bewakers daarin geslaagd was?”
</p>
<p>“Voorzeker herinner ik mij dat,” antwoordde kolonel Guyara levendig.
</p>
<p>“Welnu, dat is voldoende geweest,” ging de dokter kalm en bedaard voort.
</p>
<p>“Voldoende voor wat, dokter Antekirrt?” vroeg de gouverneur. “Voldoende voor wat?”
</p>
<p>“Om tusschen mij en dien... Hoe heet die gedeporteerde, heer kolonel?”
</p>
<p>“Carpena.”
</p>
<p>“...Om tusschen mij en dien Carpena een band van gedachtenopdringing te scheppen, die hem geheel en al in mijne macht stelt.”
</p>
<p>“Ha!” riep de directeur ongeloovig. “Dat zal te bewijzen vallen, dokter Antekirrt!”
</p>
<p>“Zoodat... gij hier in het gouvernements-hôtel ... en hij daar ginds in het hospitaal!...” vroeg de gouverneur nieuwsgierig.
</p>
<p>“Ongeloofelijk!” zei de directeur hoofdschuddend. “Dat is niet mogelijk!”
</p>
<p>“Wanneer gij bevelen wilt geven, heer gouverneur,” vroeg de dokter, “om dien Carpena vrij te laten, om de deuren van het hospitaal
en van de strafkolonie voor hem te openen, weet gij wat hij dan doen zal?”
</p>
<p>“Jawel, hij zal wegloopen!” antwoordde kolonel Guyara met een gullen lach.
<a id="d0e1328"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1328">48</a>]</span></p>
<p>Het moet erkend worden, dat zijne lachbui zoo aanstekelijk was, dat de geheele vergadering er mede instemde. Inderdaad, men
proestte het uit.
</p>
<p>“Neen, heeren,” hernam dokter Antekirrt zeer ernstig, “die Carpena zal niet wegloopen, wanneer ik dat niet wil. Hij zal niets
ter wereld doen, dan wat ik zal willen!”
</p>
<p>“Maar wat, als ʼt u blieft?” vroeg kolonel Guyara met aandrang.
</p>
<p>“Bij voorbeeld, wanneer hij buiten de gevangenis zal zijn, kan ik hem gelasten, om den weg op te gaan van het gouvernements-hôtel,
heer gouverneur.”
</p>
<p>“En hier te komen? Kom, dat meent gij niet. Dat is immers onmogelijk.”
</p>
<p>“Onmogelijk, heer gouverneur? Het hangt van u alleen af. Wilt ge? Spreek slechts.”
</p>
<p>“Mij wel,” antwoordde de gouverneur. “Ik geef ten volle permissie, heer directeur.”
</p>
<p>“Ook dat hij zal vragen om u te spreken, heer gouverneur?” zeide dokter Antekirrt.
</p>
<p>“Mij?”
</p>
<p>“Ja, u! U in persoon. En als gij er niets tegen zult hebben,—en dat zult gij moeielijk kunnen, daar hij aan mijn wil zal gehoorzamen,—zal
ik hem het denkbeeld opdringen, om u voor een anderen persoon te houden.”
</p>
<p>“Voor wien, als ʼt u belieft, heer dokter? Daar ben ik benieuwd naar! Voor wien?”
</p>
<p>“Ja, voor wien?... Laat zien... Bij voorbeeld... voor den Koning Alphonsus XII.”
</p>
<p>“Voor zijne Majesteit, den Koning van Spanje?” vroeg kolonel Guyara ongeloovig.
</p>
<p>“Ja, heer gouverneur, en hij zal u daarenboven vragen...”
</p>
<p>“Gratie? Dat is de gewone vraag van alle galeiboeven.”
</p>
<p>“Ja, gratie, en wanneer gij er geen bezwaar in zult zien, daarenboven nog...”
</p>
<p>“Wat?”
</p>
<p>“Het Isabella-kruis!”
</p>
<p>Een algemeen gelach begroette die laatste woorden van dokter Antekirrt. Het was een jool van belang!
</p>
<p>“En die man zal dat volkomen wakker doen?” vroeg de directeur van de strafkolonie.
</p>
<p>“Zoo wakker als wij thans zijn, heer directeur! Gij zult u in persoon van de zaak kunnen overtuigen.”
</p>
<p>“Neen!... Neen!... Dat is ongeloofelijk, dat is onmogelijk!” riep kolonel Guyara uit.
</p>
<p>“Meent gij, heer gouverneur?” vroeg de dokter met een glimlach. “Wacht de uitkomst af.”
<a id="d0e1375"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1375">49</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p049.jpg" alt="Carpena was intusschen op een der rotsen blijven stilstaan. (Bladz. 54.)" width="511" height="720"><p class="figureHead">Carpena was intusschen op een der rotsen blijven stilstaan. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e1511" class="typeref">54</a>.)
</p>
</div><p>
<a id="d0e1387"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1387">50</a>]</span></p>
<p>“Ik herhaal het, dokter Antekirrt, het is onmogelijk! Nimmer zult gij mij kunnen overtuigen.”
</p>
<p>“Welnu, neem de proef. Niets gemakkelijker dan dat, niet waar?”
</p>
<p>“Hoe kan dat?”
</p>
<p>“Geef bevelen, dat men dien Carpena geheele vrijheid van handelen late!”
</p>
<p>“Opdat hij wegloope! Drommels, dat is voor mij een gevaarlijke proef.”
</p>
<p>“Laat hem voor alle zekerheid, zoodra hij de strafkolonie zal verlaten hebben, door twee bewakers van verre volgen, dan zal
hij alles doen, wat ik zoo even gezegd heb.”
</p>
<p>“Welnu, dat is afgesproken,” zei de gouverneur. “En wanneer gij slechts zult willen...”
</p>
<p>“Het is thans acht uren.” zei de dokter, terwijl hij zijn horloge raadpleegde. “Welnu, te negen uren. Is dat goed?”
</p>
<p>“Zeer goed. Maar....”
</p>
<p>“Spreek vrij uit, heer gouverneur. Wat wilt gij dat ik nog zal toelichten.”
</p>
<p>“Na de proef?...”
</p>
<p>“Na de proef zal Carpena gerust naar het hospitaal terugkeeren, zonder dat eenige herinnering bij hem achterblijft, van hetgeen
hij verricht zal hebben.”
</p>
<p>“Is dat zeker? Staat gij daarvoor in?” vroeg de directeur van het bagno onthutst.
</p>
<p>“Daar kunt gij op rekenen. Ik herhaal,—en dat is de eenige uitleg, die van het verschijnsel te geven is,—Carpena zal van nu
af geheel en al onder den gedachtengang staan, die van mij uitgaat; en in werkelijkheid zal <i>hij</i> dat alles niet verrichten, maar <i>ik</i>! Ik, die hem mijn wil opdring en hem noodzaak te handelen naar mijne inzichten.”
</p>
<p>De gouverneur, wiens ongeloof ten opzichte van die magnetische verschijnselen, onomstootbaar was, schreef een briefje, waarin
hij aan den eersten bewaker van het Presidio de noodige bevelen gaf, om den veroordeelden Carpena geheele vrijheid van handelen
te geven, daarbij evenwel voegende, dat hij op een afstand moest gevolgd worden. Dat briefje werd terstond door een der bereden
ordonnancen, aan den gouverneur toegevoegd, naar de strafkolonie overgebracht. In gedachten volgden al de gasten den hoefslag
van het paard, die in de verte wegstierf.
</p>
<p>Toen het diner afgeloopen was, stonden de gasten van tafel op en gingen op uitnoodiging van den gouverneur, naar het groote
salon, om daar een kop koffie te gebruiken en een sigaar te rooken.
</p>
<p>Het onderhoud liep, zooals zich gemakkelijk denken laat, voornamelijk over de verschillende verschijnselen van het magnetisme
<a id="d0e1428"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1428">51</a>]</span>of van het hypnotisme, die zooveel aanleiding geven tot tegenstrijdige gedachtenwisselingen, die zoovele geloovigen, maar
ook zoovele tegenstanders tellen. Dat de gedachtenwisseling levendig was, kan de lezer nagaan.
</p>
<p>Dokter Antekirrt verhaalde, terwijl de koffie in keurige kopjes aangeboden werd, terwijl de blauwe rook der manilla-sigaren
en der donna-cigaretten, welke laatsten zelfs door de Spaansche schoonen niet versmaad werden, in bevallige spiralen omhoog
kronkelde, twintig verschillende feiten, waarvan hij getuige, of waarvan hij de bewerker geweest was bij de uitoefening van
zijn geneesheersambt, feiten die hij allen staven kon, die onbetwistbaar waren, maar toch niet in staat schenen, om iemand
van het gezelschap te overtuigen. Neen, men wachtte op de komst van Carpena.
</p>
<p>Hij beweerde ook dat die macht van gedachte-opdringing de wetgevers, de rechters der lijfstraffelijke rechtspleging en de
overige magistraten ernstig moest bezighouden, daar zij toch met een misdadig doel kon aangewend worden. Het was toch niet
te loochenen, dat met behulp van die nog onverklaarbare verschijnselen, zich gevallen konden voordoen, waarbij vele misdaden
konden gepleegd worden, waarvan de ware schuldigen onmogelijk te ontdekken zouden zijn, terwijl de daders voor niet toerekenbaar
gehouden moesten worden.
</p>
<p>Terwijl hij zoo nog sprak, keek de directeur op zijn horloge, stuitte de rede en wilde spreken. Maar alvorens hij aan het
woord kon komen, zei eensklaps dokter Antekirrt:
</p>
<p>“Het is thans drie minuten vóór half negen.”
</p>
<p>“Wat wilt gij daarmede zeggen?” vroeg kolonel Guyara, die ook zijn horloge raadpleegde.
</p>
<p>“Niets minder, heer gouverneur, dan dat Carpena op dit oogenblik het hospitaal verlaat.”
</p>
<p>Allen keken elkander met een glimlach aan. Men meende met een kwakzalver te doen te hebben.
</p>
<p>Een minuut later evenwel, vervolgde de dokter hoogst ernstig en bedaard als altijd:
</p>
<p>“Hij gaat thans de poort door van de strafkolonie. Hij stapt flink door.”
</p>
<p>De toon, waarop die woorden gesproken werden, maakte toch eenigermate indruk op de genoodigden in het gouvernementshuis. Alleen
kolonel Guyara bleef ongeloovig het hoofd schudden.
</p>
<p>Het gesprek hernam zijne rechten. Er werd voor en tegen gepleit en het moet erkend worden: allen spraken wel een weinig tegelijkertijd,
tot op het oogenblik,—het was vijf minuten vóór negen,—dat de dokter andermaal de algemeene opmerkzaamheid trok door overluid
te zeggen:
<a id="d0e1452"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1452">52</a>]</span></p>
<p>“Carpena is thans reeds tot bij de deur van het gouvernements-hôtel genaderd!”
</p>
<p>“Och, kom!” zei de gouverneur, steeds ongeloovig en met een glimlach. “Is hij reeds zoo nabij?”
</p>
<p>Bijna terzelfder tijd ging de deur van het salon open en trad een bediende binnen, die den gouverneur mededeelde, dat een
persoon, die gekleed was als een gedeporteerde, met aandrang vroeg om hem te spreken.
</p>
<p>Alle aanwezigen keken uiterst verbaasd op. Hoe voorbereid ook, hadden zij toch gemeend, te mogen twijfelen.
</p>
<p>“Laat dien persoon binnen komen,” antwoordde kolonel Guyara, wiens ongeloof nu toch begon te wankelen, tegenover de niet te
loochenen feiten.
</p>
<p>Juist sloeg de klok negen uren, toen Carpena in de omlijsting der deur van het salon verscheen. Zijne oogen waren geheel open
en keken helder rond. Toch scheen hij niemand der aanwezige personen te ontwaren. Hij stapte regelrecht op den gouverneur
toe en viel, toen hij hem op twee passen afstands genaderd was, op de knieën voor hem neder, terwijl hij de handen tot een
smeekend gebaar samenvouwde.
</p>
<p>“Sire!” zei hij met heldere stembuiging, “ik vraag gratie van Uwe Koninklijke Majesteit!”
</p>
<p>De gouverneur was, zooals zich wel denken laat, geheel uit het veld geslagen en verkeerde thans zelf in een toestand, alsof
hij onder den invloed van een benauwenden droom was. Hij wist in het eerst niet wat te antwoorden.
</p>
<p>“Gij kunt hem gerust gratie verleenen,” zei de dokter glimlachende; “want bij hem zal geen enkele herinnering aan het gebeurde
overblijven.”
</p>
<p>“Ik verleen ze u!” antwoordde de gouverneur met eene waardigheid, alsof hij werkelijk Koning was van geheel Spanje, zoowel
van het rijk in Europa, als van dat in West-Indië en Oost Indië.
</p>
<p>“Ja, maar...” zei Carpena aarzelend. “Ik wenschte nog een verzoek te doen.”
</p>
<p>“Wat wilt ge nog meer?” vroeg kolonel Guyara, hem goedaardig aanziende.
</p>
<p>“Dat ge die gratie aanvult,” ging de veroordeelde steeds geknield voort, “met het eerekruis van de Isabella-orde.”
</p>
<p>“Ik schenk het u! Zijt gij nu tevreden, Carpena? Hebt gij nog iets te verzoeken?”
</p>
<p>Carpena wenkte neen met het hoofd en volvoerde toen een gebaar, alsof hij een voorwerp uit de hand van den gouverneur aannam,
hetwelk deze hem zoude aangeboden hebben; hij hechtte dat denkbeeldige kruis eerbiedig op zijne borst, stond daarna op en
trad, steeds <a id="d0e1483"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1483">53</a>]</span>met het gelaat naar den persoon, die voor hem de Koning was, gekeerd, de zaal uit.
</p>
<p>Ditmaal waren alle aanwezigen overtuigd en volgden Carpena tot aan de deur van het gouvernements-hôtel.
</p>
<p>“Ik wil hem begeleiden, ik wil hem naar het hospitaal zien terugkeeren!” riep de gouverneur uit, die in zijn binnenste een
heftigen strijd voerde, alsof hij weigerde geloof te slaan aan hetgeen zijne eigene oogen toch waargenomen hadden, maar daarbij
aan geheel andere invloeden gehoorzaamde. Hij stond geheel en al onder den invloed van zijn gast.
</p>
<p>“Gelooft gij mij nog niet?” vroeg dokter Antekirrt met een ietwat schamperen glimlach.
</p>
<p>“Ik kan niet!” antwoordde kolonel Guyara. “Het gaat totaal mijn begrip te boven.”
</p>
<p>“Welnu, kom dan!” zei de dokter, terwijl hij van zijn stoel oprees. “Kom dan!”
</p>
<p>De gouverneur, Piet Bathory en dokter Antekirrt, vergezeld van nog eenige andere personen, sloegen denzelfden weg in als Carpena,
die reeds zijne schreden naar de stad richtte. Namir, die hem van het oogenblik af, dat hij de strafkolonie verlaten had,
bespied had, sloop in de donkere schaduw der boomen langs den weg voort, en verloor hem geen oogenblik uit het oog. Het kon
toch zijn, dat het oogenblik gunstig kon worden, om een lastig getuige uit den weg <span id="d0e1497" class="corr" title="Bron: re">te</span> ruimen.
</p>
<p>De nacht was vrij donker. De Spanjaard stapte met regelmatigen pas zonder aarzeling langs den weg voort. De gouverneur en
de personen van zijn gevolg hielden zich op een afstand van hem, met twee bewakers van het Presidio bij zich, die bevel hadden,
den gevangene niet uit het oog te verliezen.
</p>
<p>De weg omgeeft, terwijl hij naar de stad voert, de kreek, die de tweede haven aan dezen kant van de rots van de Ceuta vormt.
Op het onbewegelijke en zwartschijnend water der zee, schitterde de weerschijn van twee of drie lichten. Dat waren de seinlantaarns
en het toplicht van de <i>Ferrato</i>, welker vormen ijl en nevelachtig, maar door de duisternis zeer vergroot, ontwaard werden.
</p>
<p>Toen hij dit punt genaderd was, verliet Carpena den weg en sloeg rechts in naar eene opeenhooping van rotsblokken, die ter
hoogte van twaalf voeten ongeveer de zee beheerschten. Voorzeker had een gebaar van den dokter, dat door niemand opgemerkt
was, wellicht slechts eene eenvoudige gedachtenuiting als overbrenger van zijn wil, den Spanjaard genoopt in dier voege zijn
richting te wijzigen.
</p>
<p>De bewakers wilden toen den pas versnellen, om Carpena in te halen, ten einde hem te noodzaken den rechten weg te hernemen;
maar de gouverneur, die zeer goed wist, dat van dien kant eene <a id="d0e1511"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1511">54</a>]</span>ontsnapping tot de onmogelijkheden behoorde, beval hem vrij en ongemoeid te laten.
</p>
<p>Carpena was intusschen op een der rotsen blijven stilstaan, alsof hij daar ter plaatse door eene onweerstaanbare macht tot
onbewegelijkheid gedoemd was. Al had hij de voeten willen optillen, al had hij de beenen in beweging willen stellen, dan zou
hij het toch niet gekund hebben. Dokter Antekirrtʼs wil, die hem beheerschte, nagelde hem aan den bodem vast, en hij stond
daar als een standbeeld, maar als een zeer leelijk standbeeld.
</p>
<p>De gouverneur sloeg hem gedurende eenige oogenblikken gade en wendde zich toen tot zijn gast:
</p>
<p>“Welnu, waarde dokter, of ik wil of niet, ik moet aan de waarheid hulde doen!...”
</p>
<p>“Zijt gij thans overtuigd, maar inderdaad overtuigd, heer gouverneur?” vroeg dokter Antekirrt zegevierend.
</p>
<p>“Ja, ik ben overtuigd, dat er zaken bestaan, die men gelooven moet, al begrijpt men ze niet.”
</p>
<p>“Datʼs nog al gelukkig. Ik ben dus in mijne proefneming volkomen geslaagd?”
</p>
<p>“Ja, dokter Antekirrt; maar als ik u bidden mag, dring nu dien man de gedachte op...”
</p>
<p>“Welke, heer gouverneur?... Gij hebt slechts te bevelen. Welke gedachte wilt gij dat hij ten uitvoer zal leggen?”
</p>
<p>“Om dadelijk naar het Presidio terug te keeren! Alphonsus XII beveelt u dat!”
</p>
<p>Nauwelijks had de gouverneur dien volzin uitgesproken, toen Carpena zich oogenblikkelijk, zonder een kreet te slaken, in de
wateren van de haven stortte.
</p>
<p>Was dat een ongeval? Was dat een willekeurige daad zijnerzijds. Ontsnapte hij door eene onvoorziene omstandigheid aan de macht
en den invloed des dokters?
</p>
<p>Dat kan niemand zeggen. Dat was voor alle aanwezigen totaal onverklaarbaar.
</p>
<p>Allen liepen dadelijk zoo gezwind mogelijk naar de rotsen, terwijl de bewakers naar een smal strand afdaalden, hetwelk zich
langs de zee uitstrekte...
</p>
<p>Na lang zoeken was geen spoor van Carpena gevonden. Eenige visschers-vaartuigen kwamen met allen spoed toeschieten, ook de
sloepen van het stoomjacht... Alles was overbodig... Men vond zelfs het lijk van den veroordeelde niet terug. De stroom, die
naar buiten zette, had het voorzeker naar volle zee gedreven.
</p>
<p>“Heer gouverneur,” zei dokter Antekirrt, “ik betreur inderdaad levendig, dat mijne proefneming dien tragischen uitslag, waarop
niemand verdacht kon zijn, heeft gehad.”
<a id="d0e1543"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1543">55</a>]</span></p>
<p>“Maar hoe verklaart gij, hetgeen plaats heeft gehad?” vroeg de gouverneur belangstellend.
</p>
<p>“Niet anders dan daardoor,” antwoordde dokter Antekirrt, “dat bij de uitoefening van die gedachten-opdringing, waarvan gij
het bestaan en de gevolgen niet meer kunt ontkennen, er nog leemten bestaan, nog onderbrekingen te constateeren zijn. Die
man is een oogenblik aan mijne macht ontsnapt, dat is niet twijfelachtig; en, hetzij dat hij door eene duizeling overvallen
is, hetzij dat eene andere oorzaak in het spel is, gij hebt het gezien: hij is van boven die rotsen neergestort! Dat is zeer
betreurenswaardig...”
</p>
<p>“Och kom!” zei kolonel Guyara lachende. “Wat is er bij zooʼn geval betreurenswaardig!”
</p>
<p>“Neen, laat mij uitspreken, heer gouverneur,” hernam dokter Antekirrt op zeer ernstigen toon. “Dat is zeer betreurenswaardig,
omdat wij werkelijk een kostbaar sujet voor onze proefnemingen verloren hebben!”
</p>
<p>“Wij zijn een schoft kwijt, anders niet!” antwoordde de gouverneur wijsgeerig.
</p>
<p>Dat was de geheele en eenige grafrede op Carpena. Trouwens hij was geen andere waard.
</p>
<p>Dokter Antekirrt en Piet Bathory namen toen afscheid van den gouverneur van Ceuta. Zij wenschten vóór het aanbreken van den
dag naar Antekirrta te vertrekken, en zij haastten zich, om hunnen gastheer te bedanken voor het aangename onthaal, hetwelk
zij in de Spaansche volksplanting genoten hadden.
</p>
<p>De gouverneur drukte den dokter met warmte de hand en wenschte hem een voorspoedigen overtocht toe; maar deed hem alvorens
beloven, dat hij hem bij gelegenheid weer zou komen opzoeken. Eerst toen hij daarop des dokters toezegging vernomen had, nam
hij den terugtocht naar het gouvernements-hôtel aan.
</p>
<p>Misschien zal de lezer vinden, dat dokter Antekirrt wel eenigermate misbruik van het goede geloof en van het vertrouwen van
kolonel Guyara, den gouverneur van Ceuta gemaakt heeft. Dat men hem veroordeele, dat men zijn gedrag bij die gelegenheid afkeure,
het zij zoo, wij mogen er niets tegen hebben; want werkelijk, aan de loyauteit was eenigermate te kort gedaan. Maar de lezer
mag evenwel daarbij niet uit het oog verliezen, aan welke taak graaf Mathias Sandorf zijn leven toegewijd had, ook niet dat
hij eens verkondigd had: “duizend wegen... maar één doel!”<a id="d0e1562src" href="#d0e1562" class="noteref">1</a>
</p>
<p>Hier was het één van die duizend wegen, dien hij ingeslagen had, en die had hem naar zijn doel gevoerd.
<a id="d0e1573"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1573">56</a>]</span></p>
<p>Weinig tijds later had een van de sloepen van de <i>Ferrato</i> den dokter en Piet Bathory aan boord overgevoerd. Luigi wachtte hen aan de valreep en ontving hen hartelijk.
</p>
<p>“En die man?...” vroeg de dokter met de uiterste belangstelling. “Is die man aan boord?”
</p>
<p>“De vlet, die hem volgens uwe bevelen aan den voet der rotsen bespiedde,” antwoordde de jeugdige zeeman, “heeft hem na zijn
val dadelijk opgenomen en ter sluiks aan boord gebracht. Ik heb hem in de kajuit van het voorschip doen opsluiten.”
</p>
<p>“Heeft hij niets gezegd, toen hij uit het water gehaald werd?...” vroeg Piet Bathory.
</p>
<p>“Niets,” antwoordde Luigi.
</p>
<p>“In het geheel niets?”
</p>
<p>“Wat zou hij hebben kunnen zeggen? Hij kon niet spreken... Hij schijnt stom te zijn.”
</p>
<p>“Waarom kan hij niet spreken?”
</p>
<p>“Wel, hij is in diepen slaap gedompeld en heeft volstrekt geen bewustzijn zijner handelingen.”
</p>
<p>“Goed,” zei dokter Antekirrt.
</p>
<p>De beide jongelieden keken hem ietwat verwonderd aan, maar waagden het niet eene vraag te uiten.
</p>
<p>“Het was mijn wil,” ging de dokter voort, “dat Carpena van boven die rots neerstortte en... hij is er afgestort.... Het was
mijn wil, dat hij sliep en... hij slaapt!... Wanneer ik zal willen dat hij ontwaakt, zal hij ontwaken!... En nu, Luigi, anker
op, en onder stoom! Ik hoop, dat gij daartoe geen uwer maatregelen zult uit het oog verloren hebben.”
</p>
<p>De jonge zeeman knikte glimlachend van neen; de stoomketel had zijne volle spanning, het anker winden was spoedig geschied,
en weinige minuten later had de <i>Ferrato</i> de open Middellandsche zee bereikt en stevende oostwaarts op naar Antekirrta.
</p>
<div class="footnotes">
<hr class="fnsep">
<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e1562" href="#d0e1562src" class="noteref">1</a></span> Een zeer afkeurenswaardige leer; want dat is de leer van: <i>het doel heiligt de middelen</i> huldigen. <span class="smallcaps">Vert</span>.
</p>
</div>
</div>
<div id="d0e1606" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">III.</h2>
<h2 class="normal">ZEVENTIEN MALEN</h2>
<p>“Zeventien malen?...”
</p>
<p>“Ja, zeventien malen!”
</p>
<p>“Onmogelijk!”
<a id="d0e1617"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1617">57</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p057.jpg" alt="En thans blijft mij nauwelijks tweemaal honderd duizend francs over. (Bladz. 59.)" width="501" height="720"><p class="figureHead">En thans blijft mij nauwelijks tweemaal honderd duizend francs over. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e1667" class="typeref">59</a>.)
</p>
</div><p>
<a id="d0e1629"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1629">58</a>]</span></p>
<p>“Wel mogelijk!... Rood is zeventien malen achter elkander uitgekomen!”
</p>
<p>“Ongeloofelijk! Ik herhaal, dat het volstrekt onmogelijk is. En ik houd dat vol!”
</p>
<p>“Het mag onmogelijk, het mag ongeloofelijk schijnen; maar het is zóó en niet anders!”
</p>
<p>“En hebben de spelers daar tegen in volgehouden?”
</p>
<p>“Ja!”
</p>
<p>“Die domooren! Die ezels! die ganzen! Hadden zij dan hun verstand verloren?”
</p>
<p>“De bank heeft meer dan negen maal honderd duizend franken gewonnen!”
</p>
<p>“Zeventien malen?... Zeventien malen?... Achter elkander?...”
</p>
<p>“Ja, zeventien malen! en achter elkander!”
</p>
<p>“Met de roulette of met het trente et quarante?... Zeg mij, met welke dier beiden?”
</p>
<p>“Met het trente et quarante!”
</p>
<p>“Dat is voorzeker binnen het tijdperk van vijftien jaren niet voorgekomen.”
</p>
<p>“Vijftien jaren, drie maanden en veertien dagen geleden, is het nog eens gebeurd!” antwoordde koelbloedig een oude speler,
die tot de eerbiedwaardige klasse der ongelukkige dobbelaars behoorde. “Ja, mijnheer, en het was toen zomer—wat zeer opmerkelijk
is.—Ik ben betaald, om er iets van te weten.”
</p>
<p>Zoodanig waren de praatjes of beter de uitroepen, welke in het voorportaal en tot op het bordes van den Club der Vreemdelingen
te Monte Carlo in den avond van den 3<sup>den</sup> October, dus acht dagen na de ontsnapping van Carpena uit de Spaansche strafkolonie, gehoord werden.
</p>
<p>En toen ontstond te midden van die opeengedrongen menigte van spelers, zoowel uit vrouwen als uit mannen van iedere nationaliteit,
van iederen leeftijd, van iederen rang of klasse bestaande, eene uitbarsting van geestdrift. Het was of hooren en zien moest
vergaan.
</p>
<p>Men zou de roode kleur wel hebben willen toejuichen, zooals men een paard zou gedaan hebben, dat den grooten prijs bij de
wedrennen van Longchamps of van Epsom zoude behaald hebben.
</p>
<p>En, inderdaad, voor die wel eenigszins gemengde bevolking, welke dagelijks daar in dat kleine vorstendom Monaco uit de Oude
en Nieuwe wereld samenstroomt, had dat hardnekkig uitkomen der roode kleur in eene serie van zeventien malen de belangrijkheid
van eene staatkundige gebeurtenis, die de wetten van het Europeesche evenwicht zou verbroken of gewijzigd hebben. Erger dan
dat! Want wat gaat het Europeesche evenwicht een rechtgeaarden speler aan?
<a id="d0e1667"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1667">59</a>]</span></p>
<p>Gemakkelijk zal door den lezer aangenomen worden, dat die wel wat zonderlinge hardnekkigheid van de roode kleur niet had kunnen
plaats hebben zonder veelvuldige slachtoffers gemaakt te hebben, vooral als medegedeeld wordt, dat de winst der bank belangrijke
sommen beliep.
</p>
<p>“Bijna een millioen!” mompelde men in de verschillende groepjes. “Bijna een millioen!”
</p>
<p>En die winst sproot voornamelijk daaruit voort, dat de groote meerderheid der spelers koppig tegen zulk eene onwaarschijnlijke
uitkomst gestreden hadden.
</p>
<p>Onder die allen hadden voornamelijk twee vreemdelingen het grootste deel betaald aan dat, wat door de ridders van de groene
tafel de “déveine” genoemd wordt.
</p>
<p>De eene koel van uiterlijk, was zeer teruggetrokken, hoewel hij groote aandoeningen bij het spel ondervonden had, waarvan
trouwens zijn bleek gelaat nog de sporen droeg. De andere vertoonde een ontsteld gelaat, had de haren in wanorde, terwijl
zijn oogen rondkeken als die van een waanzinnige of van een wanhopige.
</p>
<p>Beiden waren de trappen van het perron afgedaald en verdwenen in het duister naar den kant van de Duivenschietbaan.
</p>
<p>“Dat is op meer dan viermaal honderd duizend francs, dat die vervloekte serie ons te staan komt!” riep de oudste dier twee
uit. “Het is verschrikkelijk!”
</p>
<p>“Gij kunt zeggen viermaal honderd en dertien duizend,” verbeterde de jongste op den toon van een kassier, die de som eener
optelling controleert.
</p>
<p>“En thans blijft mij....”
</p>
<p>“Hoeveel?... Kom, zeg op, en wees niet achterhoudend! Het kan je toch niets baten!”
</p>
<p>“Nauwelijks tweemaal honderd duizend francs over!” jammerde de eerste speler op treurigen toon.
</p>
<p>“Denkt ge dat?” vroeg de andere snijdend spottend. “Ik geloof, dat gij u vergist!”
</p>
<p>“Meent ge meer?”
</p>
<p>“Het mocht wat!... Slechts honderd zeven en negentig duizend!” antwoordde de jongste op niet te verstoren flegmatischen toon.
</p>
<p>“Slechts dat?”
</p>
<p>“Ja, kijk maar!” ging de jongste voort, terwijl hij zijn makker een met cijfers bekrabbeld papier vertoonde.
</p>
<p>“Dat is dus alles, wat mij van de twee millioenen overblijft, die ik nog had, toen gij mij genoodzaakt hebt u te volgen.”
</p>
<p>“Een millioen, zeven honderd vijf en zeventig duizend francs! Niets meer of minder dan dat!”
</p>
<p>“En dat in minder dan twee maanden!...”
<a id="d0e1706"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1706">60</a>]</span></p>
<p>“In een maand en zestien dagen!”
</p>
<p>“Sarcany!...” riep de oudste, die door de koelbloedigheid zijns makkers, maar niet minder door de bijtende juistheid der cijfers,
die deze opsomde, buiten zich zelven geraakte, verbitterd uit.
</p>
<p>“Welnu, Silas! Wat wilt ge? Ik dien u op de hoogte te brengen en te houden. Effen rekeningen onderhouden de vriendschap.”
</p>
<p>“Ga zoo niet voort!” sprak de andere dreigend.
</p>
<p>“Ah bah!” zei de ander met een luchtig gebaar. “Gij zijt heden in een booze bui.”
</p>
<p>Ja, het waren Silas Toronthal en Sarcany, welke dat gesprek met elkander voerden. Sedert zij Ragusa verlaten hadden, in dat
kort tijdsbestek van drie maanden, hadden zij het verzwendelen van hun vermogen nagenoeg voltooid. Daaraan ontbrak waarlijk
nog maar weinig aan. Nadat hij zijn geheel aandeel, hetwelk hij tot prijs voor zijne schandelijke verklikking genoten had,
opgemaakt en verbrast had, was Sarcany zijn ouden medeplichtige te Ragusa komen opzoeken. Daarop hadden beiden met Sava die
stad verlaten.
</p>
<p>Toen was Silas Toronthal, die steeds door Sarcany in die doolhoven van het dobbelspel voortgesleurd werd, niet veel tijd meer
gegund om tot verademing te komen. Zijn vermogen was spoedig te gronde gericht. Er moet bijgevoegd worden om der rechtvaardigheids
wille, dat het Sarcany niet veel moeite gekost had, om van den ouden bankier, die steeds een doldriftig speculant was geweest,
die meer dan eens zijn naam en bestaan in finantiëele ondernemingen, waarvan het blind geluk de gids was, ergerlijk gewaagd
had, een speler, een getrouwe van kroegen en speelholen te maken. De geaardheid zat er in en had slechts op de gelegenheid
gewacht, om tot ontwikkeling te komen.
</p>
<p>Daarenboven, hoe zou Silas Toronthal hierbij weerstand hebben kunnen bieden?
</p>
<p>Was hij niet meer dan ooit in de macht van zijn ouden makelaar bij zijne Tripolitaansche handelsondernemingen?
</p>
<p>Wel is waar, kwam zijn gemoed meermalen in opstand, maar dat baatte hem weinig; want Sarcany hield hem door zijne onweerstaanbare
meerderheid in onverbreekbare boeien gekluisterd; en de ellendeling was zoo diep gezonken, dat hem de geestkracht ontbrak,
zich uit zijne vernedering op te richten.
</p>
<p>Sarcany verontrustte zich dan ook geenszins over die vlagen van weerstand, welke zijn medeplichtige soms aan den dag legde,
alsof hij het juk van zijn noodlottigen invloed wilde afschudden. De onbeschoftheid zijner antwoorden, de onwrikbaarheid zijner
logica deden Silas Toronthal ras den nek weer buigen.
</p>
<p>De eerste zorg der beide medeplichtigen was geweest, toen zij Ragusa onder de omstandigheden, die de lezer voorzeker niet
vergeten heeft, verlaten hadden, om Sava onder bewaking van Namir in verzekerde <a id="d0e1731"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1731">61</a>]</span>bewaring te stellen. En inderdaad, in die schuilplaats te Tetuan, als het ware een verloren plekje op de grenzen van het Marokkaansche
rijk, zou het moeielijk geweest zijn haar weer te vinden.
</p>
<p>Daar had de onverbiddelijke bondgenoote van Sarcany op zich genomen, de wilskracht van het jonge meisje te verbrijzelen, ten
einde haar te noodzaken hare toestemming tot dat gehaatte huwelijk te geven. Sava evenwel was tot nu toe onverzettelijk in
haar besluit geweest en had zich daarbij gesterkt gevoeld door hare herinneringen aan Piet Bathory. Maar, ... zou zij—die
vraag mocht wel rijzen: altijd kunnen weerstand bieden?
</p>
<p>Intusschen had Sarcany zijn makker steeds opgehitst, om voort te gaan met dwaasheden aan de speeltafel uit te voeren, hoewel
hij zelf daarbij zijn eigen vermogen verkwist had. Hij scheen daar een doel mede te hebben.
</p>
<p>In Frankrijk, in Italië, in Duitschland, in een woord in alle de groote bevolkings-centra, waar de blinde godin van het spel
hare altaren opgeslagen had, op de beurs, bij de wedrennen en in de speelzalen der groote hoofdsteden, der badplaatsen, enz.
had Silas Toronthal aan de stem der verleiding van Sarcany gehoor gegeven; en weldra was zijn vermogen tot op een paar honderd
duizend francs ingeslonken En dat kon niet anders, want terwijl de bankier slechts zijn eigen geld op het spel zette, waagde
Sarcany dat van den bankier. En langs dat dubbel hellend vlak spoedden beiden zich met dubbele snelheid naar het verderf.
</p>
<p>Daarenboven wat de spelers de “déveine” noemen,—een naam waarachter zij hunne domme verblindheid verbergen,—verklaarde zich
werkelijk in hun nadeel. En toch geschiedde dat niet zonder dat zij alle kansen beproefd hadden. Zij waren zelfs uitermate
vindingrijk geweest, om nieuwe speelwijzen te volgen; maar te vergeefs.
</p>
<p>Om kort te gaan, het was het baccarat-spel, dat het grootste gedeelte der millioenen verslond, die van de goederen van graaf
Mathias Sandorf afkomstig waren, zoodat Silas Toronthal er toe was moeten overgaan, om het fraaie huis in de Stradona-laan
te Ragusa te verkoopen. Dat was een zware slag voor den bankier geweest.
</p>
<p>Eindelijk, walgend van die verdachte huizen en bijeenkomsten, alwaar het “rien ne va plus” der “croupiers” in de Peloponesische
taal, in de zoogenaamde dieventaal, uitgesproken moest worden, waren zij ten langen laatste een weinig meer eerlijkheid komen
afbedelen aan de roulette en aan het “trente et quarante” te Monte Carlo. Dat zij nu letterlijk uitgeschud waren, hadden zij
thans slechts aan hunne stijfhoofdigheid te wijten, die hen er toe aangezet had, om den strijd bij zoo ongelijke kansen hardnekkig
vol te houden en voort te zetten.
<a id="d0e1745"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1745">62</a>]</span></p>
<p>En, ziedaar de redenen, waarom die twee mannen zich thans sedert drie weken te Monte Carlo bevonden.
</p>
<p>Monte Carlo maakt een onderdeel uit van het vorstendom Monaco, en daar het <i lang="fr">à tout Seigneur tout honneur</i> ook hier betracht dient te worden, zullen wij, hoe bescheiden dat landje ook is, ons eerst met het Rijk en daarna met de
onderhoorigheid bezighouden.
</p>
<p>Monaco is een zelfstandig, onder de beschermheerschappij van den koning van Italië gesteld vorstendom, hetwelk aan den westelijken
oever van de golf van Genua gelegen en door het Fransche departement des Alpes Maritimes ingesloten wordt. Vroeger was het
iets meer uitgebreid dan thans, maar in 1871 stond Vorst Karel Honorius, nadat in 1860 Nizza door Frankrijk ingelijfd was
geworden, de gemeenten Mentone en Roccabruna tegen eene vergoeding van vier millioen francs aan laatstgenoemd rijk af.
</p>
<p>Het tegenwoordige vorstendom, dat bijna O,5 <span class="abbr" title="vierkante"><abbr title="vierkante">□</abbr></span> geograpische mijl beslaat en ongeveer dertig minuten lang en op sommige plaatsen slechts honderd vijftig meter breed is,
telt ongeveer 10,200 inwoners en vormt eene erfelijke monarchie in het bezit van het Genueesche Huis Grimaldi.
</p>
<p>Volgens de geleerden, zoude de naam Monaco afgeleid worden van een tempel aan Hercules Monoecus gewijd. Het rijkje bezit een
staatsraad, die uit vijf leden bestaat, en eene bezetting van een bataillon nationale militie.
</p>
<p>Het stedeke Monaco is gelegen op een in zee uitspringend terras, en zoowel deze uitnemende ligging als het ongemeen gunstig
klimaat en het voortbestaan van de eenige speelbank in Europa, lokt vele vreemdelingen derwaarts. Men ziet er een vorstelijk
kasteel, omringd door fraaie wandelparken en vestingwerken. De stad telt nagenoeg drie duizend inwoners; heeft eene haven
voor niet diepgaande schepen en eene katoenfabriek, die nog al verkeer verschaft. Door hare breede en stevige muren heeft
de stad een krijgshaftig en zelfs een sterk aanzien, en herinnert er weer aan, hoe deze muren weleer tot schuilplaats van
zeeroovers dienden.
</p>
<p>Aan de andere zijde der baai, vlak tegenover, ligt Monte Carlo met zijn Casino, waarheen een prachtige en uitstekend onderhouden
rijweg heen voert, te midden van berken- en pijnboomen, cypressen en ceders.
</p>
<p>De ingang van het Casino, hetwelk op een open plein staat, is met fraaie marmeren beelden versierd. Dat plein geeft toegang
tot de rijk gemeubelde voorzalen, waarin danspartijen en concerten gegeven worden. Daarachter bevindt zich een heerlijk ingerichte
leeszaal, waarin men de dagbladen en de tijdschriften van de geheele beschaafde wereld vindt.
</p>
<p>Naast de eetzaal zijn de inderdaad smaakvolle en weelderig ingerichte <i>Salons de jeu</i> te vinden.
<a id="d0e1773"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1773">63</a>]</span></p>
<p>Het geheele Casino is op Franschen voet ingericht, wat zich door de onmiddellijke nabijheid der grenzen wel verklaren laat.
</p>
<p>Men ziet er slechts Fransch geld op de groene tafel.
</p>
<p>De toegang tot de speelzalen wordt niet aan een ieder verleend. Zij, die tot den dienstbaren stand behooren, en personen,
die niet net genoeg gekleed zijn, worden stelselmatig geweerd. In de eerste plaats wordt er een vernis van goede manieren
geëischt. De edelman, die zich aan de groene tafel ruïneert, doet dat in de meest verfijnde vormen.
</p>
<p>Toch kan op gebeurtenissen gewezen worden, dat een ongelukkige speler zich in het midden der zaal, ten aanschouwe van een
ieder, door een pistoolschot het leven benam.
</p>
<p>De contrôle, op de gasten der speelzalen uitgeoefend, is zeer streng, ook op hen die, wat hunne kleeding en manieren betreft,
niets te wenschen overlaten. Niemand kan er binnen komen zonder eene entrée- of beter eene introductie-kaart, die door den
<i lang="fr">Commissaire Spécial</i> onderteekend moet zijn. Die kaart wordt slechts tegen nauwkeurige opgave van naam, woonplaats en stand in de maatschappij
afgegeven, terwijl op iedere kaart duidelijk uitgedrukt staat, dat zij slechts voor één dag geldig is.
</p>
<p>Door de veelvuldige zalen, gangen en galerijen zwerven tallooze lakeien met gegalonneerde rokken en met gladgeschoren vervelende
gezichten.
</p>
<p>In den regel wordt het spel tegen den avond met meer opgewondenheid voortgezet dan over dag. De geheele zaal is dan door duizenden
waskaarsen schitterend verlicht en verdringt zich dan eene dichte menigte rondom de groene tafel, zoodat de voorste rij, waar
gewoonlijk de vaste spelers zitten, onwillekeurig angstig omkijkt. Er wordt nimmer toegejuicht; maar evenmin wordt er eene
klacht vernomen. Men hoort slechts het gerinkel of beter het metaalachtig geriktik van het goud. Hier mogen slechts de oogen,
niet de lippen spreken. Ook dat is door de almachtige “<span lang="fr">Administration</span>” bepaald.
</p>
<p>Maar hoe duidelijk zijn die blikken, hoe begrijpelijk is dat gebarenspel!
</p>
<p>In die vertrekken vinden wij Silas Toronthal en Sarcany terug. Zij verlieten de speeltafels niet meer, waarbij zij de onfeilbaarste
en de nieuwste kunstgrepen probeerden, die hen evenwel al verder en verder in het verderf dompelden. IJverig bestudeerden
zij de omwentelingen der roulette, wanneer de hand des croupiers in het laatste kwartieruur van haren dienst vermoeid raakte;
zij stapelden maximum sommen op de nummers, die maar niet uit wilden komen; zij verwarden de meest eenvoudige combinatiën
met de meest samengestelde; zij hoorden de raadgevingen aan van oude ongeluksvogels bij het spel, die zich thans voor professoren
in de edele kunst uitgaven, en volgden die blindelings; zij wendden de domste pogingen aan en <a id="d0e1798"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1798">64</a>]</span>pleegden de meest bijgeloovige handelingen, die den speler tusschen het kind, dat zijn verstand nog niet heeft, en den idioot,
die het voor altijd verloren heeft, eene plaats aanwijzen. En nog, wanneer men slechts zijn geld bij het spel verloor, dan
was het betrekkelijk nog niets; maar men raakt er zijne verstandelijke vermogens tevens zoodanig kwijt, dat men er toe komt
de meest bespottelijke combinatiën uit te denken; men geeft er zijne persoonlijke waardigheid prijs bij de aanraking dier
wereld, welker gemengdheid zich aan allen, die er zich in wagen, opdringt.
</p>
<p>Om kort te gaan, ten gevolge van de gebeurtenissen op dien avond, die berucht werden in de annalen van het wereldberoemde
Monte Carlo, door de hardnekkigheid, ja de stijfhoofdigheid om vol te houden tegen eene serie van zeventien keeren, dat de
roode kleur bij het <i lang="fr">trente et quarante</i> uitkwam, bleven aan de twee medeplichtigen nog niet eens meer tweemaal honderd duizend francs over.
</p>
<p>Dat was de ellende en de bedelstaf binnen een zeer beperkt verschiet, vooral voor mannen als deze.
</p>
<p>Maar al hadden zij ook al hun vermogen verloren, zoo waren zij toch nog hun verstand niet geheel en al kwijt; want terwijl
zij daar op het terras stonden te praten, konden zij een speler zien voorbijsnellen, die met het hoofd op hol, door de tuinen
van het Casino rondliep en uitriep:
</p>
<p>“Kijk!... Kijk!... Hij draait steeds!... Hij draait steeds!... En zal altijd draaien!...”
</p>
<p>Allen, die hem zagen, lachten hartelijk; en toch was daar zeer weinig reden om te lachen.
</p>
<p>De ongelukkige verbeeldde zich, dat hij juist gezet had op het nummer, hetwelk voorbeschikt was, om uit te komen; maar dat
de cilinder, door eene spookachtige omwentelingskracht verward, draaide, draaide, draaide, en was blijven draaien tot het
einde der eeuwen en der wereld!...
</p>
<p>De arme kerel was krankzinnig! Geheel en al onherstelbaar krankzinnig!
</p>
<p>“Zijt gij thans weer kalm geworden, Silas Toronthal?” vroeg Sarcany aan zijnen medeplichtige, die geheel buiten zichzelven
van ontsteltenis was.
</p>
<p>“Kalm, kalm!” bromde de bankier binnensmonds. “Gij hebt goed praten! Ik wilde u wel in mijne plaats zien.”
</p>
<p>“Dat die waanzinnige u tot voorbeeld strekke, wat het zeggen wil, in zulke omstandigheden het hoofd te verliezen.”
</p>
<p>“Ik herhaal het, en zal het steeds herhalen: gij hebt mooi praten; maar ik wilde u wel in mijne plaats zien.”
</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p065.jpg" alt="In die vertrekken vinden wij Silas Toronthal en Sarcany terug. (Bladz. 63.)" width="502" height="720"><p class="figureHead">In die vertrekken vinden wij Silas Toronthal en Sarcany terug. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e1773" class="typeref">63</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>“Wij zijn niet geslaagd, dat is zoo,” vervolgde Sarcany; “maar <a id="d0e1838"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1838">65</a>]</span><a id="d0e1839"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1839">66</a>]</span>het lot zal keeren, omdat het daartoe gedwongen zal worden, ook zonder dat wij er iets voor doen.”
</p>
<p>Silas Toronthal, in de meest onbevredigde stemming verkeerende, knorde steeds binnensmonds.
</p>
<p>“Neen, wij moeten en wij mogen niets ondernemen, om het lot gunstiger te stemmen!” ging Sarcany voort. “Dat is gevaarlijk,
en daarenboven geheel overbodig.... Men slaagt er nimmer in, het lot te wijzigen, wanneer het ongunstig is. En niets kan het
storen, wanneer het in ons voordeel is!... Laten wij wachten, totdat het ongeluk afgewend zal zijn, en laten wij dan niet
aarzelen, om ons spel, wanneer wij de veine hebben, hoog op te voeren.”
</p>
<p>Luisterde Silas Toronthal naar die trouwelooze raadgevingen, die evenals alle redeneeringen, welke hasardspelen betreffen,
slecht, zeer slecht waren? Neen, voorzeker niet! Hij gevoelde zich diep ter neergedrukt en had toen slechts eene overheerschende
gedachte, namelijk: om aan de macht, welke Sarcany zoo noodlottig op hem uitoefende, te ontsnappen, om zoover weg te vluchten,
dat zijn verleden achter bleef en hem niet zou kunnen volgen, om op een gegeven oogenblik tegen hem op te staan! Maar zulke
aanvallen van beslissende wilskracht konden onmogelijk lang duren in die verweekte ziel, waarvan al de veerkracht gebroken
was. Daarenboven werd hij van nabij bewaakt en bespied door zijn medeplichtige. Sarcany, alvorens hem aan zich zelven over
te laten, alvorens hem als een uitgeperste citroen weg te werpen, had hem nog noodig, totdat zijn huwelijk met Sava voltrokken
zoude zijn. Daarna zou hij zich van Silas Toronthal wel weten te ontdoen. Hij zou hem dan vergeten, hij zou zich dat zwakke
wezen niet meer herinneren, alsof hij nimmer bestaan had, hij zou niet meer willen weten, dat zij te zamen zaken gedaan hadden!
Maar tot dat oogenblik moest de bankier in zijne afhankelijkheid blijven! Zoo had Sarcany het besloten en zoo meende hij dat
het moest geschieden.
</p>
<p>“Silas Toronthal,” hernam Sarcany, “wij zijn heden zoo ongelukkig geweest, dat het ongunstige lot in ons voordeel moet keeren!...
Morgen zal het ons gunstig zijn!”
</p>
<p>“En als ik het weinige wat mij overblijft verlies!” antwoordde de bankier, die te vergeefs tegen die verkeerde raadgevingen
trachtte op te komen. “Zeg, wat dan?”
</p>
<p>“Dan blijft ons Sava Toronthal over!” was het antwoord, dat Sarcany vrij driftig gaf.
</p>
<p>“En dan?” vroeg de bankier op geheel ter neder geslagen toon. “En dan?...”
</p>
<p>“Dat is eene bovenste beste troef in ons spel. Die kan onmogelijk overgetroefd worden!”
</p>
<p>“Ja, morgen!... Gij denkt slechts, die dan leeft, die dan zorgt, niet waar?”
<a id="d0e1859"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1859">67</a>]</span></p>
<p>“Zeker morgen!” bevestigde Sarcany. “Morgen zal het mijn geluksdag zijn, wees daarvan verzekerd.”
</p>
<p>“Ja, morgen! ... morgen!” herhaalde de bankier, die zich in die gemoedsstemming bevond, waarin een speler zijn hoofd als inzet
zou stellen. “Morgen!... Morgen!... Welaan, het zij zoo!”
</p>
<p>Beiden keerden naar hun hôtel terug, dat halverwege van de laan gelegen was, die van Monte Carlo naar La Condamine voert.
</p>
<p>De haven van Monaco, die begrepen ligt tusschen de kaap Focinana en het fort Antonius, vormt een vrije open kreek of kleine
baai, die toegang aan de noordwestelijke en zuidwestelijke winden verleent. Zij buigt zich landwaarts in van de rotsmassa
af, die de hoofdstad van den Monacoschen staat torscht, tot aan het hoogvlak, waarop de hôtels, de villaʼs en het speelhuis
van Monte Carlo verrijzen, aan den voet van den prachtigen Mont-Ayel, wiens top elf honderd meters hoog is en het schilderachtige
panorama van de kusten van Ligurië beheerscht.
</p>
<p>De stad, die zooals gezegd is drie duizend inwoners telt, gelijkt op een dischversiersel, hetwelk op die prachtige tafel geplaatst
zoude zijn, die door de rots van Monaco gevormd en langs drie zijden door de zee bespoeld wordt, en die zelve onzichtbaar
is onder het eeuwige groen der palmboomen, der granaatboomen, der sycomoren, der peperboomen, der oranje- en citroenboomen,
der eucalyptussen, der boomachtige varens en struikgewassen, zooals geraniums, aloëssen, myrten, palmachristiʼs en zoovele
anderen, die in eene bevallige wanorde naast en tusschen elkander groeien.
</p>
<p>Aan de andere zijde van de havenkom ligt, vlak tegenover de hoofdplaats Monaco, Monte Carlo met zijne zonderlinge gebouwen
en massaʼs, die zich op alle bergwrongen verheffen, die zigzagsgewijze nauwe en klimmende straten vormen, die tot bij den
weg van La Corniche stijgen, welke weg halverwege den berg, als in de lucht hangende, aangetroffen wordt. Dat Monte Carlo
vertoont als het ware een schaakbord van tuinen, waarin de gewassen steeds in bloei zijn, van bevallige woningen in alle vormen,
van villaʼs in alle bouwstijlen, en waarvan er ettelijke als zwevende boven de heldere wateren der Middellandsche zee gebouwd
zijn. Het is inderdaad een bekoorlijk oord, een der fraaiste, hetwelk het schoone Italië oplevert.
</p>
<p>Tusschen Monaco en Monte Carlo, heel diep in de bocht der haven, van het strand af tot aan de vernauwing van het grillig toeloopend
dal, dat de berggroepen scheidt, ontwikkelt zich eene derde stad: dat is La Condamine.
</p>
<p>Daarboven ter rechterzijde verrijst een grootsche berg, wiens profiel, naar de zeezijde gekeerd, hem den naam van den Hondenkop
heeft verleend. Op dien kop ontwaart men thans ter hoogte van vijfhonderd twee en veertig meters boven de oppervlakte der
zee, een fort, dat <a id="d0e1876"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1876">68</a>]</span>gezegd kan worden onneembaar te zijn, en de eer heeft tot het Fransche grondgebied te behooren. Aan dien kant bevindt zich
de grens van het Monacosche rijkje.
</p>
<p>Van La Condamine naar Monte Carlo kunnen de rijtuigen langs een prachtigen hellenden weg naar boven komen. Op het hoogste
gedeelte daarvan verrijzen de particuliere woningen en de hôtels, waarvan een door Sarcany en Silas Toronthal betrokken was.
Van uit de vensters hunner vertrekken, die naast elkander gelegen waren, genoot men een vergezicht, hetwelk zich tot La Condamine,
ja tot over Monaco uitstrekte en slechts door den Hondenkop begrensd werd, door dat dogsgelaat, hetwelk de Middellandsche
zee schijnt te ondervragen, zooals de Sfinx dat met de Lybische woestijn deed.
</p>
<p>Sarcany en Silas Toronthal hadden zich na hunne teleurstellingen in hunne kamers teruggetrokken en onderzochten en overpeinsden
daar den toestand, natuurlijk ieder van zijn standpunt. Zouden thans de banden der gemeenschappelijke belangen, die hen gedurende
vijftien jaren te zamen gebonden hadden, door de fortuinswisselingen verbroken worden?
</p>
<p>Bij zijne thuiskomst had Sarcany een brief gevonden, die van Tetuan aangebracht was en dien hij dadelijk geopend had. Hij
wierp er in alle haast een blik in.
</p>
<p>In weinige regels deelde hem Namir twee tijdingen mede, die voor hem zeer belangrijk waren. Vooreerst den dood van Carpena,
die in de haven van Ceuta, tengevolge van zeer zonderlinge omstandigheden verdronken was. Dan de verschijning van dokter Antekirrt
op dat punt van de Marokkaansche kust, alsmede de aanrakingen die deze met den Spanjaard gehad had, waarna hij dadelijk weer
verdwenen was.
</p>
<p>Toen hij dien brief gelezen had, opende Sarcany het venster van zijne kamer. En daar, geleund op den rand van het balkon,
gaf hij zich, terwijl zijn blik doelloos en verstrooid over het landschap en over de blauwe golven der Middellandsche zee
waarde, aan zijne overpeinzingen over. Die waren verre van rooskleurig.
</p>
<p>“Carpena dood!... Dat kon waarlijk niet beter te pas komen!... Komaan, dan waren zijne geheimen met hem verdronken en in de
diepte op den bodem van den Oceaan begraven!... Van dien kant kan ik dus gerust zijn!.. Daaromtrent heb ik niets meer te vreezen!”
</p>
<p>Toen met alle nieuwsgierigheid tot het tweede gedeelte van den brief overgaande:
</p>
<p>“Wat de verschijning van dien dokter Antekirrt te Ceuta betreft, dat komt mij ernstiger voor!... Wie is die man toch?... Dat
zou mij, alles wel beschouwd, bitter weinig kunnen schelen, wanneer ik hem niet sedert eenigen tijd min of meer daadwerkelijk
gemengd <a id="d0e1894"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1894">69</a>]</span>vond in alles wat mij betreft! ... Te Ragusa, zijne bezoeken aan de familie Bathory! ... Te Catania, die strik, welken hij
aan Zirone gespannen heeft! ... Te Ceuta, die tusschenkomst, die evenwel Carpena het leven gekost heeft! ... Hij was daar
dicht bij Tetuan! ... Maar het schijnt niet, dat hij er heen gegaan is, ook niet, dat hij weet, dat daar de schuilplaats van
Sava te vinden is. Dat zou een verschrikkelijke slag zijn, die evenwel nog gebeuren kan! ... Wij zullen zien, of die niet
voorkomen kan worden, niet alleen voor het toekomstige maar zelfs voor het tegenwoordige! ... De Senousisten zullen weldra
meester zijn van de geheele Cyrenaïsche kuststrook; ... zij zullen dan slechts een zeearm over te steken hebben, om Antekirrta
aan te kunnen vallen! ... Als zij in dat spoor voortgedreven moeten worden ... welnu, dan zal ik wel ...”
</p>
<p>Het is klaarblijkelijk, dat alle die feiten donkere vlekken aan Sarcanyʼs gezichteinder vormden. In de sombere verwikkelingen,
die hij pas voor pas ontwierp, om zijn doelwit te bereiken, en hetwelk hij schier met de hand aanraakte, kon het kleinste
steentje een struikelblok worden, die hem zou kunnen doen vallen en vernietigen. En van dien val zou hij waarschijnlijk niet
meer opstaan. Nu was die tusschenkomst van dokter Antekirrt in zijne plannen wel geschikt om hem te verontrusten; maar wat
hem nog meer zorgen baarde, en ernstige zorgen, was de tegenwoordige toestand van Silas Toronthal. Die was het krankzinnig
worden nabij.
</p>
<p>“Ja,” zoo sprak hij tot zich zelven, “wij zijn, inderdaad, zonder uitweg tegen den muur gedrongen! ... Morgen wordt alles
op één worp, op één dobbelsteen gezet! ... Of de bank zal springen, of ... wij! Dat ik geruïneerd zal zijn door zijn val ...
wat kan dat schelen? Ik kan mij herstellen ... Maar Silas Toronthal? Dat is iets anders ... Dan zal hij gevaarlijk worden,
... dan kan hij geneigd zijn te praten, ... dan kan hij het geheim openbaren, waarop mijn geheele toekomst rust! ... Dan zou
hij, nadat hij zoolang in mijne macht geweest is, macht over mij krijgen!”
</p>
<p>En, inderdaad, de toestand was zoodanig, als Sarcany hem inzag. Hij kon zich deswege geen droombeelden maken, ook niet over
de moreele waarde van zijn medeplichtige. Hij had hem vroeger onderwijs in onrecht en laaghartigheid gegeven, en Silas Toronthal
zou niet nalaten die lessen op te volgen, wanneer hij niets meer te verliezen zou hebben.
</p>
<p>Sarcany vroeg zich toen af, hoe hij te handelen had in zooʼn benauwend uiterste.
</p>
<p>Terwijl hij zoo in gedachten verzonken zat, zag hij niet, wat bij den ingang der haven van Monaco, die eenige honderden voeten
beneden hem gelegen was, plaats vond.
</p>
<p>Op den afstand van eene kabellengte van dien ingang gleed een <a id="d0e1908"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1908">70</a>]</span>lang spoelvormig lichaam in volle zee voorwaarts, dat noch mast noch schoorsteen vertoonde, en waarvan de romp slechts twee
of drie voeten boven de wateroppervlakte uitstak. Dat vaartuig kwam weldra, na langzamerhand de Focicana-kaap tot vlak onder
het duiven-schietterrein van Monte Carlo genaderd te zijn, eene meer gunstige ankerplaats, voor de branding beveiligd, zoeken.
Toen die gevonden en het anker in den zeebodem gevallen was, stak eene lichte jol, van plaatijzer vervaardigd, die als in
de flanken van dat schier onzichtbare schip verscholen was geweest, van boord af, nadat drie mannen daarin plaats hadden genomen.
Weinige riemslagen waren voldoende, om het nabijgelegen strand te bereiken, waar twee der opvarenden aan wal stapten, terwijl
de derde de jol naar boord terugroeide. Weinige minuten later was het geheimzinnige vaartuigje, dat zijne tegenwoordigheid
noch door een licht noch door eenig gedruisch verraden had, zonder eenig spoor na te laten, in de duisternis verdwenen.
</p>
<p>Wat de beide ontscheepte mannen betrof, deze volgden, nadat zij de strandstrook overgestoken waren, den voet der rotsen en
richtten hunne schreden naar het station van den spoorweg van Monaco, daarna sloegen zij de Spelugualaan in, die sierlijk
en bevallig om de tuinen van Monte Carlo voert.
</p>
<p>Sarcany had daarvan niets gezien. Zijne gedachten voerden hem in dit oogenblik ver, zeer ver van Monaco, naar den kant van
Tetuan... Maar hij dwaalde er niet alleen heen. Hij noodzaakte zijn medeplichtige die denkbeeldige reis mede te maken. Die
was waarachtig in geene stemming om denkbeeldige reizen te volvoeren.
</p>
<p>“Silas! ... ik in de macht van Silas Toronthal!..” zoo herhaalde hij al prevelend in zich zelven. “Silas, die met één woord
mij zou kunnen beletten, mijn doel te bereiken! ... Dat nooit! ... Als wij morgen het geld niet teruggewonnen hebben, wat
het spel ons ontnomen heeft, dan zal ik hem wel noodzaken mij te volgen! ... Ja, dat zal ik ... mij te volgen tot Tetuan toe
... en wie zal zich daar op de Marokkaansche kust om Silas Toronthal bekommeren, wanneer hij eensklaps kwam te verdwijnen?
Niemand ter wereld, niemand, niet waar?”
</p>
<p>De lezer weet het: Sarcany was er de man niet naar, om voor eene misdaad meer of minder terug te deinzen, vooral wanneer de
omstandigheden, zooals de onbekendheid van de landstreek, de woestheid harer inwoners, de onmogelijkheid om den schuldige
op te sporen en uit te vinden, de volvoering zoo gemakkelijk zouden maken.
</p>
<p>Toen zoo zijn plan vastgesteld was, sloot Sarcany het venster, ging naar bed en was weldra in een diepen slaap gedompeld,
zonder dat zijn geweten die rust stoorde, zonder dat zelfs eenige wroeging zich deed gevoelen.
<a id="d0e1920"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1920">71</a>]</span></p>
<p>Met Silas Toronthal was het niet zoo gesteld. De bankier bracht een schrikkelijken nacht door. En niet zonder reden! Wat bleef
hem van zijn vermogen van weleer nog over? Ter nauwernood tweemaal honderd duizend franken, die door het spel niet verzwolgen
waren. En dan nog: die behoorden hem niet eens. Dat was de inzet van de laatste partij! De laatste kans, die te wagen was!
De toestand was in zijn oogen ontzettend netelig.
</p>
<p>Dat was de wil van zijn medeplichtige; dat was zijn eigen wil! Zijne verzwakte, verweekte hersenen, die met dwaze berekeningen
vervuld waren, gedoogden hem niet meer om kalm en juist te redeneeren. Hij was zelfs onbekwaam—in dit oogenblik althans—om
zich rekenschap van zijn toestand te kunnen geven, om dien te kunnen overzien, zooals Sarcany niet zonder sluwheid gedaan
had. Hij begreep volstrekt niet, dat de rollen verwisseld waren, dat hij den man nu in zijne macht had, die hem zoo lang het
dwangjuk had doen gevoelen. Hij had slechts oogen voor het tegenwoordige, dat hem zijn onmiddellijken ondergang deed aanschouwen,
en dacht slechts aan den dag van morgen, die hem redden zou, of hem tot de laagste sport van de ladder der menschelijke ellende
zou doen afdalen.
</p>
<p>Zoo ging die nacht voor de beide vennooten zeer ongelijk, zooals men ziet, voorbij.
</p>
<p>Gunde hij den eenen eenige uren rust, zoo liet hij den anderen zich slechts wanhopig wentelen in angstige pijnlijkheid en
volslagen slapeloosheid.
</p>
<p>Den volgenden morgen tegen tien uren vervoegde Sarcany zich bij Silas Toronthal. De bankier was voor zijne tafel gezeten en
hield zich halsstarrig bezig met eenige vellen papier met cijfers en formulen te bekladden. Blijkbaar had hij den nacht met
dien arbeid doorgebracht. Hij zag er uit als het beeld der verpersoonlijkte wanhoop.
</p>
<p>“Welnu, Silas Toronthal,” begon de Siciliaan op dien luchtigen toon, die aan de ellende in dit tranendal niet meer gewicht
schenkt, dan zij waard is.<span id="d0e1933" class="corr" title="Bron: ”"></span>
</p>
<p>De bankier antwoordde niet, hij scheen te zeer in zijne formulen en berekeningen verdiept.
</p>
<p>“Hebt gij eindelijk de voorkeur aan de roode of aan de zwarte kleur geschonken?” vervolgde Sarcany.
</p>
<p>“Ik heb geen enkel oogenblik geslapen!” siste Silas Toronthal meer dan hij sprak.
</p>
<p>“Niet?”
</p>
<p>“Neen, geen enkel. Hebt gij kunnen slapen?” vroeg de bankier woest, terwijl een zweem van afgunst zijn gelaat ontroerde.
</p>
<p>“Zeker heb ik kunnen slapen. Maar ... des te erger, Silas Toronthal, des te erger voor u.”
<a id="d0e1947"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1947">72</a>]</span></p>
<p>“Waarom? Zeg mij, waarom des te erger voor mij en niet voor u? Dat wil en moet ik weten.”
</p>
<p>“Heden moet gij noodzakelijk koelbloedig wezen en zouden een paar uren rust u goed gedaan hebben.”
</p>
<p>“Och, wat! Bah!... Wat beteekent rust?... Heb ik rust noodig?.. En toch....”
</p>
<p>“Kijk mij... Ik heb heerlijk geslapen, en ik bevind mij in den gewenschten toestand om den kamp met de fortuin te aanvaarden.
Ik wilde, dat gij zoo kalm waart als ik.”
</p>
<p>“De fortuin?... De fortuin?...” herhaalde Silas Toronthal nadenkend en met de hand voor het voorhoofd geslagen.
</p>
<p>“Ja, de fortuin! Zij is, wel beschouwd, vrouw en als zoodanig deelt zij hare gunsten uit aan hen, die sterk genoeg zijn, om
haar te beheerschen en haar onder den duim te houden,”
</p>
<p>“Zij heeft ons toch verraden! Ja, verraden, zooals dat slechts eene vrouw doen kan!”
</p>
<p>“Bah!... Een eenvoudige gril!... Als die gril over is, keert zij tot ons terug! Zijt gij daaromtrent niet ten innigste overtuigd?
Gij zult zien, zij komt tot ons terug!”
</p>
<p>Silas Toronthal antwoordde niet. Had hij wel gehoord, wat Sarcany tot hem zeide, terwijl zijn blik het vel papier niet verliet,
dat voor hem lei en waarop hij zijne vrij nuttelooze combinatiën uitgerekend had? Dat was voorzeker te betwijfelen. Hij bleef
het oog op de cijferreeksen gevestigd houden en scheen overigens niets te zien of te hooren.
</p>
<p>“Wat deedt gij dan toch, toen ik binnentrad?” vroeg Sarcany, terwijl hij het papier greep.
</p>
<p>“Ik?” hernam de bankier als verschrikt... “Ik?... Geef mij dat papier terug, Sarcany.”
</p>
<p>“Berekeningen, ... onfeilbare martingalen om te winnen?.. Drommels, waarde Silas, het komt mij voor, dat gij zeer ongesteld
zijt. Het begint u waarlijk in het hoofd te schelen!”
</p>
<p>“Kom, loop heen, ik... Maar geef mij dat papier terug, Sarcany, ik bid er u om.”
</p>
<p>“De fortuin, of beter het toeval, de kans laat zich niet door berekeningen onderwerpen. En het is die fortuin, dat toeval,
die kans alleen, die heden uitspraak zal doen: voor of tegen ons!”
</p>
<p>“Welnu?” vroeg Silas Toronthal, terwijl hij hem het papier uit de handen trok, het opvouwde en in zijne portefeuille opborg.
</p>
<p>“Ik ken maar eene manier, Silas, om dat toeval te leiden, te dwingen,” hernam Sarcany op spotzieken toon.
</p>
<p>“Welnu?” herhaalde de bankier vragend: “Zeg mij die manier, Sarcany, als zij goed is.”
</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p073.jpg" alt="Ingang der haven van Monaco. (Bladz. 69.)" width="505" height="720"><p class="figureHead">Ingang der haven van Monaco. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e1894" class="typeref">69</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>“Ja, maar daarvoor moet men bijzondere studiën gemaakt hebben <a id="d0e1995"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1995">73</a>]</span><a id="d0e1996"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1996">74</a>]</span> ... en op dat gebied—dit moet gij erkennen—is onze opvoeding onvoltooid gebleven. Van studie hebben wij beiden niet veel
willen weten.”
</p>
<p>“Maar, wat verder? Spreek dan toch, Sarcany. Wat verder?” vroeg Silas Toronthal stampvoetende.
</p>
<p>“Laten wij het derhalve geheel, aan het toeval overlaten. Gisteren had de bank de veine, het is niet onmogelijk, dat zij heden
déveine zal hebben. En als dat zoo is, dan”... Sarcanyʼs oogen glinsterden... “heb ik u niets meer te zeggen.”
</p>
<p>“Dan?...”
</p>
<p>“Dan zal het spel ons alles weergeven, wat wij verloren hebben! Zult gij dan tevreden zijn?”
</p>
<p>“Alles?...”
</p>
<p>“Ja, alles, Silas Toronthal! Alles! Verstaat gij mij? Alles! Alles! Verlaat u op mij.”
</p>
<p>“God geve het!” zuchtte de bankier zoo weemoedig, alsof het eerlijk verdiende penningen gold.
</p>
<p>“Maar, nu geene zwakheid, geene ontmoediging meer! Integendeel stoutheid en koelbloedigheid!”
</p>
<p>“En als wij hedenavond geruïneerd zullen zijn?” hernam de bankier, die voor Sarcany ging staan en hem strak in de oogen keek.
“Zeg, als wij hedenavond niets meer hebben zullen?”
</p>
<p>“Welnu, dan verlaten wij Monaco! Dat is afgesproken, Silas Toronthal, niet waar?”
</p>
<p>“Monaco verlaten? Waarom Monaco verlaten? En waarheen dan?... Zoo zonder geld?”
</p>
<p>“Voorzeker. Wat zouden wij hier uitrichten? Zonder de speelzalen is te Monaco niets uit te richten.”
</p>
<p>“Monaco verlaten?... Om waarheen te gaan? Daarop antwoordt gij niet, dunkt mij.”
</p>
<p>Neen, Sarcany antwoordde niet, daarin had Silas Toronthal volkomen gelijk.
</p>
<p>“O, gevloekt zij de dag, waarop ik u leerde kennen, Sarcany, de dag, toen ik uwe diensten verzocht!”
</p>
<p>De Siciliaan grinnikte van de pret. Het gesprek werd nu eerst interessant voor hem.
</p>
<p>“Ik zou niet zoo diep gevallen zijn, als ik thans ben!” ging de bankier kermend voort.
</p>
<p>“Het is een beetje laat, om thans dergelijke verwijten als oude koeien uit de sloot te halen!” antwoordde de schaamtelooze
kerel. “Dat moest ge toch zelf inzien.”
</p>
<p>“Zwijg!” riep de bankier uiterst vertoornd. “Zwijg, of ik zal u...”
</p>
<p>“Het is ook al te gemakkelijk, de menschen ten laatste met verwijten te overladen, wanneer men zich eerst van hen bediend
heeft. <a id="d0e2038"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2038">75</a>]</span>Dat is de meest gebruikelijke manier, om zijne dankbaarheid te toonen!”
</p>
<p>“Pas op!” riep de bankier verbolgen uit. “Ik waarschuw u ernstig. Pas op!”
</p>
<p>“Ja!... ik zal oppassen!” mompelde Sarcany onverstaanbaar. “Daar kunt ge staat op maken.”
</p>
<p>Die soort bedreiging van Silas Toronthal moest den ellendeling in het voornemen sterken, om zijn medeplichtige buiten staat
te stellen, hem te kunnen benadeelen.
</p>
<p>Daarna hernam hij met luider stem, alsof er hoegenaamd niets gebeurd was:
</p>
<p>“Waarde Silas,” zei hij honigzoet, “laten wij toch niet boos op elkander worden!... Waartoe zou dat dienen?... Dat overspant
slechts de zenuwen, en, geloof mij, wij mogen heden niet zenuwachtig zijn!... Schep vertrouwen en kijk naar mij: ik wanhoop
niet!... Gij zult zien, heden zal het de dag onzer zegepraal zijn!”
</p>
<p>“Maar, intusschen.... Als dat nu eens niet gebeurt? Wat dan? is de vraag.”
</p>
<p>“Mocht bij ongeluk de déveine ons nogmaals teisteren.... Dan ... ja dan....”
</p>
<p>“Welnu?...”
</p>
<p>“Vergeet dan niet, dat ik nog andere millioenen in het verschiet heb, waarvan gij uw deel zult hebben.”
</p>
<p>“Ja!... Ja!...” riep Silas Toronthal uit, bij wien de spelersgeaardheid, die een oogenblik afgeleid was, weer de bovenhand
kreeg. “Ja!... Ja!... ik moet mijne revanche hebben! De bank is te gelukkig geweest!”
</p>
<p>“Juist, zoo! Zie, nu wordt ge weer de oude fideele kerel! Nu herken ik u weer.”
</p>
<p>“Te gelukkig geweest!” herhaalde Silas Toronthal, “en dezen avond nog.... Ja, dezen avond!...”
</p>
<p>“Dezen avond zullen wij rijk, zeer rijk zijn!” riep Sarcany uit, “en ik beloof u, dat wij dan niet meer verliezen zullen,
wat wij teruggewonnen zullen hebben! Wat er ook heden gebeuren moge ... wij zullen dan het spelen staken.”
</p>
<p>“Heden?...” vroeg de bankier in gespannen verwachting. “Het spelen staken?... Heden reeds?”
</p>
<p>“Morgen verlaten wij Monte Carlo!... Morgen stevenen wij naar Tetuan.”
</p>
<p>“Naar Tetuan?... Monte Carlo verlaten?... Waarom, als ik u bidden mag?”
</p>
<p>“Ja, wij zullen vertrekken.... En deze noodlottige plaats ontvlieden, waar men slechts zijn geld kan verliezen.”
</p>
<p>“Waarheen?... Maar, waarheen dan toch?”
<a id="d0e2076"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2076">76</a>]</span></p>
<p>“Zooals ik zeide, naar Tetuan, waar wij eene laatste partij te spelen hebben, waarlijk eene allerlaatste partij! Maar daar
niet met leelijke croupiers, maar integendeel met een allerliefst aanvallig meisje.”
</p>
<p>Silas Toronthal grinnikte, maar antwoordde niet. Hij verdiepte zich weer in zijne kansberekeningen. Eene gedachte aan de arme
Sava kwam niet bij hem op. Het was inderdaad een kerel zonder ziel.
</p>
</div>
<div id="d0e2081" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">IV.</h2>
<h2 class="normal">DE LAATSTE INZET.</h2>
<p>De salons van den Vreemdelingen-Kring—gewoonlijk Casino geheeten—waren sedert elf uren geopend. Hoewel het getal spelers nog
zeer beperkt was, waren toch reeds eenige roulette-tafels ter wille van de ongeduldigen aan den gang. En het was daar rondom,
dat thans die weinige aanwezigen gezeten of gegroepeerd waren.
</p>
<p>De stand dezer tafels was vooraf nagegaan en zoo noodig hersteld geworden; want het is van het uiterste belang dat zij volkomen
waterpas staan. En inderdaad, het geringste gebrek te dien opzichte zou toch invloed kunnen hebben op den knikker, die langs
de ronddraaiende schijf voortloopt. Dat zou opgemerkt worden en de arglistige spelers zouden dat spoedig in de gaten hebben
en daarmede zeer ten nadeele van de bank hun voordeel kunnen doen.
</p>
<p>Op ieder der zes roulette-tafels waren zestig duizend franken, zoowel in goud als in zilverspecie en in papiergeld nedergelegd.
Op ieder der twee trente et quarante-tafels honderd vijftig duizend franken. Dat is de gewone inzet der bank, in afwachting
dat het gunstige seizoen geopend wordt, en het is zeer zeldzaam, dat het bestuur der inrichting genoopt wordt, die eerste
fondsen-verstrekking aan te vullen. Met hare zoo gunstige kansen moet zij steeds winnen. Is dus het spel op zich zelf reeds
als onzedelijk te beschouwen, het is daarenboven dom, want de speler staat tegenover de bank met zeer ongelijke kansen. Hij
wordt als het ware opgelicht en afgezet.
</p>
<p>Rondom ieder der roulette-tafels hadden reeds acht croupiers, met hunne harken in de hand, de plaatsen ingenomen, die voor
hen bestemd waren. Naast hen zaten of stonden de spelers, of de toeschouwers in gespannen verwachting.
<a id="d0e2094"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2094">77</a>]</span></p>
<p>In de salons wandelden de inspecteurs en de opzichters op en neer en hielden het oog zoowel op de croupiers als op hunne slachtoffers,
terwijl talrijke kellners heen en weer liepen, om het publiek te bedienen. Om een denkbeeld te geven van het gewemel, dat
hier plaats kan hebben, valt mede te deelen, dat niet minder dan honderd en vijftig geëmployeerden in de speelzalen van Monte
Carlo heen en weder drentelen. Een ware legermacht inderdaad.
</p>
<p>Tegen half een in den namiddag bracht de trein van Nizza zijn gewoon contingent van spelers aan. Zij waren dien dag wellicht
talrijker dan anders. Die serie van zeventien malen de roode kleur van daags te voren, had haren natuurlijken invloed niet
gemist. Een ieder wilde een kijkje komen nemen, of zich zoo iets niet zou herhalen.
</p>
<p>Dit werkte als eene nieuwe aantrekkingskracht, en een ieder, die van het toeval des spels leefde of daaraan offerde, was gekomen
om met belangstelling het vervolg van zooʼn serie te zien en op te merken.
</p>
<p>De salons waren een uur later gevuld. Men koutte natuurlijk over die zonderlinge uitkomst, evenwel met zachte stem. Niets
stemt meer akelig dan dat gefluister in die onmetelijke zalen, welker versieringen met verguldsel overladen zijn, die weelderig
gemeubeld en door prachtige kronen en kandelabres verlicht zijn, zonder nog de olielampen te vermelden, die van groene oogenschermen
voorzien zijn, en voornamelijk boven de speeltafels aangebracht zijn.
</p>
<p>Wat hier, in weerwil van de menigte, die er zich verdringt, den boventoon voert, is niet het geluid der gesprekken, maar wel
het metaalachtige gerinkel der gouden of zilveren muntstukken, die geteld, of op het groene kleed geworpen worden, ook het
geritsel van de bankbiljetten, alsmede het voortdurende: “rood wint en kleur” of “zeventien, zwart, oneven,” door de eentonige
en onverschillige stem des speldrijvers uitgegalmd.
</p>
<p>Dat alles levert een treurig gezicht op, dat een diepen blik in den afgrond der menschelijke hartstochten gunt.
</p>
<p>Evenwel twee der voornaamste verliezers van den vorigen dag waren nog niet in de speelsalons verschenen. Reeds waren eenige
spelers op het punt om verschillende kansen te volgen en te wagen, om de veine te grijpen, hetzij bij de roulette, hetzij
bij de trente et quarante-tafel. Maar de afwisselingen van winst en verlies wogen tegen elkander op, en niets duidde er op,
dat het verschijnsel van den vorigen dag zich weer zou voordoen.
</p>
<p>Tegen drie uren eerst traden Sarcany en Silas Toronthal het Casino binnen.
</p>
<p>Voordat zij in de speelzalen verschenen, wandelden zij de ruime zaal op en neer, waarin zij weldra de algemeene nieuwsgierigheid
<a id="d0e2113"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2113">78</a>]</span>tot zich trokken. Men bekeek hen, men bespiedde hen, men vroeg zich af of zij den strijd weer zouden aanbinden met het noodlot,
dat hun den vorigen dag zoo vijandig, zoo noodlottig was geweest.
</p>
<p>Eenige zoogenaamde professoren hadden van de gelegenheid wel willen gebruik maken om hun onfeilbare martingalen of kunstgrepen
om te winnen, aan den man te brengen, indien de nieuw aangekomenen maar genaakbaar geweest waren. Maar de bankier Silas Toronthal
zag er zeer verstrooid uit, en merkte niet op, hetgeen rondom hem voorviel. Sarcany was meer koelbloedig, meer gesloten dan
ooit. Het was, alsof hij beider lot in handen had en, van zekere zijde beschouwd, was dat ook zoo.
</p>
<p>Beiden waren, als het ware, in zich zelven gekeerd, nu zij den laatsten inzet gingen wagen.
</p>
<p>Onder de vele personen, die hen met die bijzondere nieuwsgierigheid hadden gadegeslagen, welke men aan ernstige lijders of
aan veroordeelden verleent, bevond zich een vreemdeling, die vast besloten scheen, om hen geen oogenblik uit het oog te verliezen.
</p>
<p>Dat was een jonge man, twee en twintig of drie en twintig jaren oud, met een fijn besneden gelaat en schrander uiterlijk en
spitse neus—een van die neuzen, die, als het ware, meer toekijken dan ruiken.—Zijne oogen waren bijzonder doordringend, maar
verscholen zich achter een bril met eenvoudige beschermende glazen. Hij scheen zeer levendig en het was alsof hij kwikzilver
in de aderen had. Hij hield dan ook de handen angstvallig in de zakken van zijn overjas, om hen te beletten gebaren te maken,
terwijl hij zijne voeten noodzaakte om met de hielen op dezelfde lijn aan elkander gesloten te zijn, om des te zekerder te
zijn, dat zij zoodoende op de plaats bleven. Hij was zeer fatsoenlijk gekleed, hoewel er aan zijn kleeding niets ten offer
gebracht was, om de overdreven eischen van de modedwaasheid te bevredigen. Er was dan ook niets in zijne houding op te merken,
dat naar gezochte voornaamheid zweemde, hoewel hij zich waarschijnlijk niet zeer op zijn gemak voelde in die nauwsluitende
kleedingstukken, die den glans der nieuwheid nog bezaten.
</p>
<p>Zoo iets zal wel niemand bevreemden, want dat jonge mensch was niemand anders dan Pescadospunt in eigen persoon.
</p>
<p>Buiten in den tuin stond hem Kaap Matifou geduldig te wachten. Beide vrienden waren dus te Monte Carlo weer vereenigd.
</p>
<p>Wie zal er aan twijfelen, dat zij voor rekening van dokter Antekirrt in dit paradijs, of in deze hel, door het Monacosche
gebied gevormd, gekomen waren?
</p>
<p>Zij waren daags te voren door de vlet van de <i lang="en">Electric 2</i>, behoorende tot de vloot van het eiland Antekirrta, op de kaap van Monte Carlo zonder meer ontscheept. Bagage hadden zij
niet noodig geacht.
<a id="d0e2134"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2134">79</a>]</span></p>
<p>Met welk doel waren zij hier gekomen? Wat voerde hen hier heen, in die plaats des verderfs?
</p>
<p>Wij zullen het straks vernemen. De ontwikkeling van het verhaal zal ons wel tot de ontknooping voeren.
</p>
<p>Twee dagen nadat Carpena aan boord van de <i>Ferrato</i> gebracht was geworden, was hij, in weerwil van zijn protest en zijne tegenspartelingen, in een der onderaardsche casematten
van het eiland Antekirrta gekerkerd geworden. Daar begreep die ontsnapte van het Spaansche presidio al heel spoedig, dat hij
slechts de eene gevangenis tegen eene andere verwisseld had. In plaats van te behooren tot het personeel van veroordeelden
onder het juk van den gouverneur van Ceuta, was hij, evenwel zonder dat hij het wist, in de macht van dokter Antekirrt.
</p>
<p>Waar bevond hij zich? Dat wist hij niet. Dat kon hij onmogelijk raden, hoezeer hij zijn brein ook aftobde.
</p>
<p>Had hij bij de verandering gewonnen? Dat vroeg hij zich niet zonder ongerustheid af. Hij was besloten om alles te doen, alles
in het werk te stellen, om zijn toestand te verbeteren.
</p>
<p>Hij aarzelde dan ook geen oogenblik, om op de eerste aanmaning, die hem door den dokter zelven gedaan werd, met de grootste
openhartigheid te antwoorden.
</p>
<p>Of hij den <span id="d0e2152" class="corr" title="Bron: Triester">Triëster</span> bankier Silas Toronthal al dan niet kende?
</p>
<p>Daarop antwoordde hij ontkennend.
</p>
<p>Sarcany dan?
</p>
<p>Ja, dien kende hij, hoewel hij hem slechts zelden en dan nog met groote tusschenpoozen gezien had.
</p>
<p>Of Sarcany met Zirone en zijne bende in betrekking stond, sedert deze op het eiland Sicilië werkzaam was en de omstreken van
Catania onveilig maakte?
</p>
<p>Carpena antwoordde daarop bevestigend, daar Sarcany op Sicilië verwacht werd, en hij daar zeer zeker aangekomen zou zijn,
wanneer hij geen bericht had bekomen van den ongelukkigen afloop van den tocht, waarbij Zirone omgekomen was.
</p>
<p>Waar was Sarcany thans? luidde vervolgens de vraag van dokter Antekirrt.
</p>
<p>Te Monte Carlo, wanneer hij ten minste die stad niet binnen kort verlaten had. Daar had hij sedert eenigen tijd zijn verblijf
gevestigd en was daar waarschijnlijk in gezelschap van den bankier Silas Toronthal.
</p>
<p>Meer wist Carpena niet en meer kon hij dus ook niet vertellen. Maar het medegedeelde was voldoende voor dokter Antekirrt,
om den veldtocht te beginnen.
</p>
<p>Het is buiten kijf, dat de Spanjaard de drijfveer niet kende, waarom hem de dokter van Ceuta had doen ontsnappen, waarom hij
zich van zijn persoon had meester gemaakt. Ook kon Carpena <a id="d0e2173"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2173">80</a>]</span>niet gissen, dat zijn verraad jegens Andreas Ferrato gekend was door hem, die hem ondervroeg. Daarenboven wist hij ook niet,
dat Luigi de zoon was van den visscher van Rovigno.
</p>
<p>Carpena werd in eene donkere casemat opgesloten, waarin hij nog strenger bewaakt werd dan dat ooit in de gevangenis van Ceuta
geschied was. Hij zou met niemand in aanraking komen, totdat zijn lot beslist zoude zijn.
</p>
<p>Zoo was dan een der drie verraders, die de bloedige ontknooping van de <span id="d0e2179" class="corr" title="Bron: Triester">Triëster</span> samenzwering veroorzaakt hadden, in handen van dokter Antekirrt. Dezen bleef dus nog de taak over, om de twee anderen te
achterhalen, wat niet moeielijk meer kon zijn, daar Carpena thans medegedeeld had, waar ze gevonden konden worden.
</p>
<p>Daar evenwel de dokter en Piet Bathory door Silas Toronthal en Sarcany herkend konden worden, scheen het hun geraden niet
eerder persoonlijk op te treden, dan wanneer zulks met zekerheid van te zullen slagen kon geschieden. Maar nu men het spoor
der beide medeplichtigen teruggevonden had, kwam het er voornamelijk op aan, hen, in afwachting dat de gelegenheid zich zou
voor doen om daadwerkelijk te handelen, niet meer uit het oog te verliezen.
</p>
<p>Daarom werd Pescadospunt naar Monaco gezonden met opdracht om hen overal te volgen, waarheen zij gaan zouden. Kaap Matifou
vergezelde hem, om hem des vereischt met zijne stevige vuisten bij te springen, terwijl dokter Antekirrt, Piet Bathory en
Luigi ook derwaarts met de <i>Ferrato</i> zouden vertrekken, wanneer het gunstige oogenblik aangebroken zou zijn. Zooals men ziet, werden de mazen van het net al meer
en meer om de schuldigen dichtgetrokken.
</p>
<p>De beide akrobaten waren midden in den nacht te Monte Carlo aangekomen en waren des morgens dadelijk aan den arbeid getogen.
Het was hen niet moeielijk gevallen, het hôtel uit te vinden, waar Silas Toronthal en zijn medeplichtige Sarcany hun intrek
genomen hadden. Terwijl Kaap Matifou, in afwachting dat de avond viel, in den omtrek van Monte Carlo rondwandelde, zag Pescadospunt,
die zorgvuldig de wacht hield en niets liet ontglippen, de beide vennooten tegen een uur in den namiddag naar buiten treden.
Het scheen den wakkeren verspieder toe, dat de bankier Silas Toronthal zeer neerslachtig was en bitter weinig sprak, hoewel
Sarcany zijn best deed om het onderhoud levendig te houden. In de morgenuren had Pescadospunt hooren verhalen, wat daags te
voren in de speelzalen van Monte Carlo plaats gevonden had, namelijk die ongeloofelijke reeks van de roode kleur, die zoovele
slachtoffers gemaakt had en waaronder voornamelijk Sarcany en Silas Toronthal aangehaald werden. Met zijne aangeboren schranderheid
besloot de wakkere kerel daaruit, dat hun onderhoud daarover moest loopen, en in het bijzonder over het kwade gesternte, dat
hen vervolgd had. <a id="d0e2191"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2191">81</a>]</span><a id="d0e2192"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2192">82</a>]</span>Bovendien vernam hij, dat die beide spelers niet alleen ten gevolge van die noodlottige reeks, maar ook vroeger en vooral
in de laatste dagen groote sommen verloren hadden, waaruit hij alweer met niet minder schranderheid de gevolgtrekking maakte,
dat hunne laatste hulpmiddelen nagenoeg uitgeput moesten zijn, en dat het oogenblik naderde, waarop dokter Antekirrt daadwerkelijk
en met vrucht zou kunnen optreden. Waarlijk, de dokter had een meesterlijke greep gedaan, toen hij de beide akrobaten voor
zijn dienst aanwierf.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p081.jpg" alt="Pescadospunt volgde hen van verre. (Bladz. 84.)" width="504" height="720"><p class="figureHead">Pescadospunt volgde hen van verre. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e2242" class="typeref">84</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>Die mededeelingen werden des morgens dadelijk door Pescadospunt, evenwel zonder iemand te noemen, aan een bekend adres te
La Valetta op het eiland Malta getelegrafeerd, vanwaar zij langs een particulieren draad snel naar het eiland Antekirrta overgeseind
werden.
</p>
<p>Toen Sarcany en Silas Toronthal het gebouw van het Casino van Monte Carlo binnentraden, stapte Pescadospunt achter hen aan.
Toen zij de salons van de roulette en van het trente-et-quarante binnengingen, volgde hij hen ook.
</p>
<p>Het was toen juist drie uren in den namiddag. De heldere metalen klok van het torentje van het Casino verkondigde dat luid
genoeg, terwijl de nagalm over de watervlakte van de Middellandsche zee wegstierf.
</p>
<p>Het spel begon toen levendiger te worden, hoewel er nog geen groote geestdrift heerschte.
</p>
<p>De bankier en zijn makker wandelden eerst de zalen rond. Hier en daar bleven zij gedurende eenige oogenblikken bij sommige
speeltafels staan, sloegen den gang van het spel gade, maar onthielden zich blijkbaar stelselmatig er deel aan te nemen.
</p>
<p>Pescadospunt verloor hen niet uit het oog, terwijl hij als een onbedreven nieuwsgierige op en neder slenterde. Hij meende
zelfs, om hunne aandacht niet te trekken, hier en daar een paar vijf francstukken op de kolommen of op de nummers der roulette
te moeten wagen. Die verloor hij natuurlijk; het moet evenwel erkend worden, hij deed dat met de meest mogelijke onverschilligheid.
Maar waarom had hij ook niet den uitmuntenden raad gevolgd, die hem een professor, een beunhaas in het spel, in vertrouwen
gegeven had? Ja, waarom niet? Was het betweterij?
</p>
<p>“Om te slagen in het spel,” had deze gezegd, “moet men er zich op toeleggen, om de kleine inzetten te verliezen en de groote
te winnen! Daarin bestaat het geheele geheim, mijnheer!”
</p>
<p>Pescadospunt knikte den raadgever gedachteloos toe; maar drentelde verder.
</p>
<p>Het sloeg vier uren op de groote pendule in de speelzaal, waarin zij zich bevonden, toen Silas Toronthal en Sarcany het geschikte
oogenblik gekomen achtten, om de veine “den tand te voelen”, zooals <a id="d0e2222"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2222">83</a>]</span>zij dat uitdrukten. Verscheidene plaatsen waren nog onbezet bij eene der roulette-tafels. Beiden namen daaraan plaats en wel
tegenover elkander, en weldra zag de roulettehouder zich niet alleen door spelers omringd, maar ook door eene talrijke menigte
toeschouwers, die begeerig waren den revanche-strijd te aanschouwen, dien de twee ongelukkige spelers van den vorigen dag
te leveren hadden. Aller aandacht was natuurlijk ten hoogste geprikkeld. Men verdrong zich als het ware.
</p>
<p>Pescadospunt had natuurlijk gezorgd in de eerste rij der nieuwsgierigen plaats te nemen, en was, zooals wel te bedenken is,
niet een der minsten van hen, die belangstelling in de lotswisselingen van de begonnen partij stelden.
</p>
<p>Gedurende het eerste uur wogen de kansen nagenoeg tegen elkander op. Winst en verlies stonden gelijk.
</p>
<p>Om die kansen des te beter te verdeelen, volgden Silas Toronthal en Sarcany natuurlijk niet hetzelfde spel. Zij zetten ieder
afzonderlijk op en maakten zoo verscheidene belangrijke winsten, zoowel op de eenvoudige als op de meer samengestelde combinatiën,
die bij de roulette gebruikelijk zijn. Maar het lot besliste niet voor en niet tegen hen.
</p>
<p>Maar tusschen vier en zes uren scheen het lot te keeren en hen zeer te begunstigen.
</p>
<p>Het maximum van inzet, dat bij de roulette zes duizend franken bedraagt, werd herhaaldelijk door hen op volle nummers gewonnen.
De gelaatstrekken der bankhouders waren nog strakker dan gewoonlijk.
</p>
<p>De handen en vingers van Silas Toronthal beefden koortsachtig, wanneer hij ze over het groene laken uitstrekte, hetzij om
zijn inzet ter gewilde plaatse bij te schuiven, hetzij om de goudstukken en de bankbiljetten van onder de harken der croupiers
naar zich toe te halen.
</p>
<p>Sarcany integendeel was zichzelven steeds meester. Hij liet geen enkele der gewaarwordingen, die zijne ziel bestormden, op
zijn gelaat bespeuren. Hij vergenoegde zich zijnen medeplichtige met den blik aan te moedigen; want het was Silas Toronthal,
die, alles wel beschouwd, de gunstige kansen van het oogenblik in zijn voordeel had.
</p>
<p>Hoewel Pescadospunt als in een halven roes verkeerde, door het heen en weer geschuif van al die goudstukken, en door het geritsel
van al die bankbiljetten veroorzaakt, verzuimde hij geen oogenblik die beide mannen met de grootste aandacht gade te slaan,
Hij vroeg zich af, of zij voorzichtig genoeg zouden zijn, om bij tijds met spelen op te houden, ten einde het vermogen, dat
zij bezig waren te verwerven, te behouden.
</p>
<p>Toen kwam de gedachte bij hem op, dat wanneer Silas Toronthal <a id="d0e2242"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2242">84</a>]</span>en Sarcany verstandig genoeg waren, om zoo te handelen, wat hij echter betwijfelde, zij geneigd konden wezen om Monte Carlo
te verlaten, ten einde naar een anderen hoek van Europa te vluchten, waar zij dan weer opgespoord moesten worden. En als zij
geen geldgebrek zouden hebben, zouden zij moeielijk in de macht van dokter Antekirrt vallen.
</p>
<p>“Het zal, alles wel beschouwd, beter zijn,” mompelde hij in zich zelven, “dat zij alles, ja alles verliezen. Ik geloof niet,
dat ik mij vergis, maar die schoft van een Sarcany is er de man niet naar om het spel te midden van de gunsten der veine te
staken. Enfin, wij zullen zien en geheel naar omstandigheden handelen.”
</p>
<p>Wat ook dienaangaande de meeningen en het hopen van Pescadospunt waren, de gelukkige kansen verlieten onze twee medeplichtigen
voorloopig niet. Zij zouden inderdaad de bank drie malen reeds hebben doen springen, wanneer de speelchef niet telkenmale
toevoeging aan het aanwezige kasgeld van twintig duizend franken bewerkstelligd had.
</p>
<p>Dat was waarlijk eene buitengewone gebeurtenis voor de toeschouwers van dien strijd, waarvan het meerendeel de beide spelers
zeer genegen scheen. Was dat niet als eene soort weerwraak, genomen op die onbeschofte reeks van de roode kleur, waarvan de
administratie der bank den vorigen dag zoo ruimschoots geprofiteerd had.
</p>
<p>Toen Silas Toronthal en Sarcany eindelijk tegen half zeven met spelen ophielden, hadden zij, toen de rekening nauwkeurig opgemaakt
werd, eene winst gemaakt, die ruim twintig duizend louis dʼor te boven ging. Zij stonden toen op en verlieten de roulette
tafel. Silas Toronthal liep met wankelende schreden, alsof hij een weinig dronken was. Dat was hij evenwel niet van sterken
drank of van zware wijnen, maar wel van opgewondenheid, ook van vermoeienis der hersenen. Hij zag bleek van aandoening en
was genoodzaakt herhaalde malen te blazen, alsof de lucht zijner longen hem benauwde.
</p>
<p>Zijn makker was kalm, ja gevoelloos gebleven; maar die bewaakte den bankier en vreesde niets meer of minder, dan dat deze
trachten zou te ontvluchten met de eenige honderd duizend franken, die met zooveel moeite terug gewonnen waren, om zich zoo
aan zijne heerschappij te onttrekken. Nu hij meer geld had, was dit niet geheel onmogelijk.
</p>
<p>Beiden verlieten de speelzaal en het Casino, daalden daarna de trap van het hooge bordes af en richtten hunne schreden naar
hun hôtel, alwaar zij eenige uren wenschten uit te rusten van die aandoeningen.
</p>
<p>Pescadospunt volgde hen van verre, evenwel zoo dat zij hem niet bespeuren konden.
<a id="d0e2258"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2258">85</a>]</span></p>
<p>Toen hij buiten kwam, ontwaarde hij bij een der kiosken van den tuin Kaap Matifou, die heel gemakkelijk op een bank gezeten
was en in wijsgeerige beschouwingen verdiept scheen.
</p>
<p>Wijsgeerige beschouwingen van een Hercules? Welken omvang zouden die wel gehad hebben?
</p>
<p>Pescadospunt ging tot hem en nam op zijne aanwijzing geen plaats naast zijn vriend op de bank.
</p>
<p>“Kom,” zeide hij integendeel met eenigszins gejaagde en kort afgebroken stem.
</p>
<p>“Is het oogenblik gekomen?” vroeg Kaap Matifou, die dadelijk opstond en mede wilde gaan.
</p>
<p>“Welk oogenblik?”
</p>
<p>“Hou je me voor den gek?” vroeg de reus gemelijk. “Pescadospunt zou mij niet begrijpen?”
</p>
<p>“Neen, waarachtig niet. Ik begrijp je niet. Welk oogenblik?” vroeg de kleine man ongeduldig.
</p>
<p>“Het oogenblik van ... van ... je weet wel.... Och, je wilt mij niet verstaan....”
</p>
<p>“O, van ten tooneele te verschijnen?” riep Pescadospunt uit, wien een licht plotseling opging.
</p>
<p>“Juist!”
</p>
<p>“Neen, mijn waarde Kaap!... Nog niet!... Blijf nog maar wat ter zijde!...” was het antwoord.
</p>
<p>“Drommels!” pruttelde de reus. “Ik beken het volgaarne, ik begin mij gruwelijk met dat niets-doen te vervelen.”
</p>
<p>“Hebt ge al gegeten?” vroeg zijn vriend hem met alle belangstelling. “Ik hoop van ja.”
</p>
<p>“Ja, Pescadospunt, en goed ook! Daaraan schort het mij niet,” antwoordde Kaap Matifou met een zucht.
</p>
<p>“Ik feliciteer je wel! Ik heb de maag bij mijne hielen zitten, zoo laag is zij gezakt.”
</p>
<p>“Dat is laag! Maar, Pescadospunt, dan zit dat lichaamsdeel bij jou niet op zʼn plaats.”
</p>
<p>“Niet waar? Want dat is de plaats van een fatsoenlijke maag niet.”
</p>
<p>“Dat dunkt me ook. Maar, vertel mij. Hoe komt dat zoo? Gij hebt toch zoovele behoeften niet.”
</p>
<p>“Wees gerust, ik zal mijn maag wel weer naar boven werken, als ik tijd heb. Intusschen....”
</p>
<p>“Intusschen? Gij spreekt er van, of gij bij dat werk eene domme-kracht wilt bezigen.”
</p>
<p>“Ga hier niet van de plaats, voordat ge me terug gezien hebt, Kaap Matifou! Begrepen?”
</p>
<p>“Daar kunt ge op aan!” bromde de athleet. “Maar het begint knapjes saai te worden.”
<a id="d0e2305"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2305">86</a>]</span></p>
<p>Pescadospunt ijlde naar den hellenden weg, dien Sarcany en Silas Toronthal thans afdaalden.
</p>
<p>Toen hij de verzekering bekomen had, dat de beide medeplichtigen zich het diner in hunne vertrekken hadden laten voordienen,
nam Pescadospunt den tijd om plaats te nemen aan de table dʼhôte van het hôtel. Het was tijd, want de arme kerel had werkelijk
honger. Maar in een half uur tijd had hij, zooals hij Kaap Matifou verzekerd had, zijn maag weer omhoog en op de normale plaats
gebracht, welke dat orgaan in het menschelijke lichaam moet innemen. Hij veegde zijn lippen met zijn servet af, en loosde
een zucht van voldaanheid....
</p>
<p>Daarna stak hij een overheerlijke sigaar, een echte Panatella op, ging naar buiten en stelde zich vóór het hôtel verdekt op,
om zijn bespieden voort te zetten. Hij was een onbetaalbare kerel voor dengeen, die hem wist te gebruiken.
</p>
<p>“Waarachtig, ik ben in de wieg gelegd om schildwacht te spelen!” mompelde hij. “Ik ben mijn loopbaan misgeloopen. Maar, wat
er aan te doen? Het is thans geen tijd meer om soldaat te gaan worden. Daartoe is het te laat.”
</p>
<p>Hij wandelde achter een perk sierstruiken op en neer, en peinsde over de aangelegenheden, die hij te behartigen had.
</p>
<p>De eenige vraag, die hij zich in het onderhavige geval inderdaad stellen kon, was:
</p>
<p>“Zouden de heeren Sarcany en Toronthal heden avond naar het Casino terugkeeren of niet?”
</p>
<p>Tegen tien uren verschenen Silas Toronthal en Sarcany in de omlijsting van de deur van het hôtel. Pescadospunt meende te hooren
en te begrijpen, dat zij vrij levendig met elkander kibbelden.
</p>
<p>Klaarblijkelijk poogde de bankier voor de laatste maal weerstand te bieden aan de verleidingen en aan het lastige aandringen
van zijn medeplichtige. Deze ging zelfs verder; want hij eindigde met op bevelenden toon te zeggen:
</p>
<p>“Het moet, Silas!... Ik wil het!... Zoo gij niet naar mij hoort ... dan blijven de gevolgen voor uwe rekening.”
</p>
<p>Het overige ging door den afstand voor Pescadospunt verloren.
</p>
<p>De beide medeplichtigen stapten daarop den hellenden weg weer op, die naar den tuin van het Casino Monte Carlo voert. Pescadospunt
volgde hen onmiddellijk, zonder evenwel tot zijn grooten spijt, verder iets van hun onderhoud te kunnen vernemen.
</p>
<p>Ziehier evenwel wat Sarcany, op een toon die geen tegenspraak duldde, zeide tot den bankier, die in zijn tegenstand dadelijk
merkbaar verflauwde.
</p>
<p>“Thans ophouden, Silas Toronthal, nu de veine teruggekomen is, dat zou dwaasheid zijn!... Het is, of gij het hoofd kwijt zijt!...
<a id="d0e2334"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2334">87</a>]</span>Wat, wij zouden bij de ongelukkigste kansen, het spel als gekken doorgezet hebben, en nu de kans gekeerd is, zouden wij het
spel niet als wijzen forceeren?... Wat, wij hebben eene eenige gelegenheid misschien, eene gelegenheid, die wellicht zich
niet meer aanbieden zal, om het lot te overmeesteren, om de fortuin te bemachtigen, en wij zouden haar door onze schuld laten
ontsnappen?... Dat zou al te dwaas zijn, niet waar?”
</p>
<p>“Maar,...” poogde de ongelukkige te zeggen. “Als wij alles eens verloren?... Denk daar toch aan.”
</p>
<p>Sarcany liet hem evenwel niet verder aan het woord, maar hernam oogenblikkelijk:
</p>
<p>“Silas, voelt gij dan niet dat de veine!...”
</p>
<p>“Als zij maar niet uitgeput is!” mompelde Silas Toronthal uiterst neerslachtig. “Ik heb zooʼn voorgevoel.”
</p>
<p>“Neen! honderdmaal neen! Zij is niet uitgeput!” hernam Sarcany met drift. “Dat is, bij God, zoo niet uit te leggen, maar dat
gevoelt men; zoo iets doordringt iemand tot in het merg der beenderen!... Een millioen wacht ons heden avond op de speeltafels
van het Casino!... Ja, een millioen!... hoort ge, een millioen! En ik zal die laten ontsnappen!... Bij den duivel! dat moogt
gij ook niet, Silas Toronthal. Neen, dat moogt gij niet!”
</p>
<p>“Speel gij dan, Sarcany!... Ik voel dat ik zeer ongelukkig zal wezen,” stamelde de bankier.<span id="d0e2348" class="corr" title="Bron: ”"></span>
</p>
<p>“Ik?”
</p>
<p>“Ja, gij!”
</p>
<p>“Ik!... Ik alleen spelen?... Neen, waarachtig niet!... Wij spelen samen!... Ja!... En als ik moest kiezen tusschen ons tweeën,
dan zou ik aan u mijn plaats inruimen. De fortuin gaat persoonlijk te werk en het is buiten kijf, dat zij u heden toelacht!...
Speel dus en gij zult winnen....”
</p>
<p>“Maar....”
</p>
<p>“Zwijg!... ik wil het!... Er valt hier niet meer op terug te komen,” sprak de verleider op kort afgebroken toon.
</p>
<p>Wat Sarcany wilde, was in het kort, dat Silas Toronthal zich niet zou vergenoegen met de eenige honderd duizend franken, die
hem veroorloofd zouden hebben aan zijne heerschappij te ontsnappen. Wat hij wilde, was, dat zijn medeplichtige weer de millionnair
van weleer of straatarm zou worden. Was hij rijk, dan kon hij voortgaan te leven, zooals hij gedaan had; arm, dan zou hij
Sarcany wel moeten volgen, overal waar die hem voeren wilde. In beide gevallen zou hij niets meer van hem te vreezen hebben.
Neen, niets! Niets!
</p>
<p>Daarenboven, hoewel Silas Toronthal poogde weerstand te bieden, was dat geheel te vergeefs; want hij gevoelde thans al de
hartstochten <a id="d0e2364"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2364">88</a>]</span>van den speler ongeketend in zich woelen. Te midden van den ellendigen toestand, waartoe hij vervallen was, ondervond hij
tegelijkertijd zoowel vrees als aandrang om naar de speelzalen van het Casino te Monte Carlo terug te keeren. De woorden van
Sarcany goten vloeiend vuur in zijne aderen. Ja, hij zag het, hij begreep het, de fortuin had zich naar hem gewend en wel
met zoodanige standvastigheid gedurende de laatste uren, welke hij aan de speeltafel doorbracht, dat het onvergeeflijk, ja
onverantwoordelijk zoude zijn om thans de partij op te geven! Neen, dat kon, dat mocht niet! Hij was dan ook weldra vast besloten
te doen, wat Sarcany verlangde.
</p>
<p>Die dwaas!
</p>
<p>Evenals alle spelers, zijne evenbeelden, stelde Silas Toronthal op rekening van het tegenwoordige, wat niet anders dan tot
het verledene kan behooren! In plaats van te zeggen: het geluk <i>heeft</i> mij toegelachen,—wat inderdaad waar was,—prevelde hij: het geluk <i>lacht</i> mij toe—wat onwaar was! En toch, in het brein van allen, die plaats rondom de speeltafels nemen, wordt geene andere redeneering
gevoerd! Zij allen vergeten maar al te zeer, wat een der grootste wiskunstenaars van Frankrijk nog kort geleden zoo schrander
en zoo juist ter snede zeide:
</p>
<p>“Het toeval heeft slechts grillen, geene gewoonten!”
</p>
<p>Intusschen waren Sarcany en Silas Toronthal, steeds gevolgd door Pescadospunt, tot voor het Casino genaderd. Daar stonden
zij nog een oogenblik stil. Het was inderdaad alsof zij voor de poorten des tempels andermaal weifelden.
</p>
<p>“Silas,” vermaande Sarcany toen, “Silas, geene aarzeling!... Gij zijt vast besloten om te spelen, niet waar?”
</p>
<p>“Ja!” antwoordde de bankier, die zijn moed als ʼt ware met beide handen greep. “Ja, ik ben vast besloten!”
</p>
<p>“Ja, maar bepaald besloten? Denk er om, geen aarzelen, geen weifelen! Vast besloten!”
</p>
<p>“Bepaald en vast besloten ... om alles te wagen, ten einde alles te winnen!” ging Silas Toronthal, wiens aarzelingen als nachtschimmen
verdwenen, zoodra zijn voet de eerste trede van de trap van het bordes, dat tot de speelzalen toegang verleende, aangeraakt
had, koortsachtig voort: “Ik zal het noodlot tarten! Ik zal de fortuin dwingen!”
</p>
<p>“Ik wil geen invloed op u uitoefenen!” hernam Sarcany met zachte stem en teemend.
</p>
<p>“Dat hoeft ook niet,” antwoordde Silas Toronthal kort af, maar met hartstochtelijke stem.
</p>
<p>“Gij moet niet mijne ingeving, maar de uwe volgen. Gij zijt het gelukskind, niet ik.”
</p>
<p>“Juist.”
<a id="d0e2396"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2396">89</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p089.jpg" alt="Eza, een adelaarsnest. (Bladz. 96.)" width="508" height="720"><p class="figureHead">Eza, een adelaarsnest. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e2554" class="typeref">96</a>.)
</p>
</div><p>
<a id="d0e2408"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2408">90</a>]</span></p>
<p>“Die ingeving kan u niet misleiden. Wees daarvan ten volle overtuigd. Die zal u op geen dwaalspoor brengen.”
</p>
<p>“Dat denk ik ook.”
</p>
<p>“Zult ge weer plaats aan de roulette-tafel nemen? Of hebt gij een ander voornemen?”
</p>
<p>“Neen,... ik wensch bij het trente-et-quarante-spel op te zetten!” antwoordde Silas Toronthal, terwijl zij het gebouw binnentraden.
</p>
<p>“Gij hebt gelijk, Silas! Hoor slechts naar uwe ingeving!... De roulette heeft u bijna een vermogen verschaft, het trente-et-quarante
zal het overige wel verrichten!”
</p>
<p>Beiden traden de salons binnen en wandelden eerst een poos op en neer. Tien minuten later zag Pescadospunt hen plaats nemen
aan een der trente-et-quarante-tafels, waaromheen zich dadelijk het meerendeel der spelers schaarden.
</p>
<p>Daar kunnen inderdaad meer stoutmoedige zetten gedaan worden. Daar zijn de kansen van het spel meer eenvoudig, daar is ook
het maximum van inzet twaalf duizend franken, en in weinige oogenblikken kan de speler groote verliezen, maar ook groote winsten
maken. Rondom die tafels is het dan ook, dat de groote spelers bij voorkeur plaats nemen. Daar eindelijk ontluiken groote
vermogens of worden die met zulk eene duizelingwekkende snelheid verspeeld, dat de Beurzen te Parijs, te New-York, te Londen
of te Amsterdam er jaloersch op zouden kunnen zijn.
</p>
<p>Toen hij eenmaal aan de trente-et-quarante-tafel had plaats genomen, was Silas Toronthal alle zijne vroegere angsten vergeten.
Hij speelde nu niet angstig, maar met eene soort van razernij, of wat juister is, als een man, die weldra het hoofd kwijt
zal zijn. Kon men daarenboven ernstig meenen, dat er eene manier van spelen bestaat, eene manier om zijn geld op te offeren?
Klaarblijkelijk neen, hoewel de beunhazen en de hartstochtelijke spelers het tegendeel beweren. Men is en blijft, wanneer
men speelt, de slaaf van het toeval. En dat willen of wenschen die verblinden niet in te zien.
</p>
<p>Silas Toronthal speelde dus, terwijl Sarcany, wiens belang bij die laatste partij dubbel gold en die steeds winner was, welke
ook de afloop zou zijn, hem nauwkeurig op de vingers keek en van iedere winst of verlies aanteekening hield.
</p>
<p>In de eerste uren, wogen de afwisselingen van winst en verlies tegen elkander op. Toch scheen de fortuin naar den kant van
Silas Toronthal te willen overhellen. Dat was uit de laatste uitkomsten, meenden zij, duidelijk op te maken.
</p>
<p>Toen meenden hij en Sarcany zeker van den goeden uitslag te zijn. Hunne oogen schitterden van begeerlijkheid.
</p>
<p>Zij hitsten elkander op, zooals men dat noemt; zij moedigden elkander aan en plaatsten niet anders meer dan de hoogst toegestane
<a id="d0e2433"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2433">91</a>]</span>inzetten op het groene kleed. De lezer weet dat dat inzetten van twaalf duizend franken zijn.
</p>
<p>Maar weldra hernam de bank, die over eene onwrikbare koelbloedigheid beschikt, die zich niet laat medeslepen door de dwaasheden
van eene krankzinnige vervoering, en welker belangen door het vastgestelde maximum, den speler opgelegd, beschermd wordt,
geheel en al het voordeel.
</p>
<p>Toen leden de medeplichtigen achtereenvolgens schrikkelijke verliezen. Het was alsof het geld langs een hellend vlak wegstroomde!
</p>
<p>Al de winst, die Silas Toronthal in den namiddag behaald had, vervloog voor en na.
</p>
<p>De bankier was schrikkelijk om aan te zien. Zijn gelaat was verwrongen en vuurrood en toonde aan, hoedanig het bloed hem naar
het hoofd steeg. Zijne oogen stonden verwilderd en schier uitpuilend. Hij klemde zich vast aan de tafelranden, aan zijn stoel,
aan de pakjes bankbiljetten, aan de rolletjes goudstukken, die zijne hand niet kon loslaten. En dat alles geschiedde met stuipachtige
bewegingen, met zenuwachtige trillingen, met spiertrekkingen, met schokken evenals een man zou overkomen, die op ʼt punt is
van te verdrinken! Er was niemand om hem op den rand van den afgrond te weerhouden! Geene hand, die hem toegestoken werd,
om hem te redden! Sarcany deed geen enkele poging, om hem van die noodlottige plek te sleuren, om hem heen te voeren, alvorens
zijn ondergang volkomen was, voor dat zijn hoofd verdwenen was onder de toeijlende golf van het verderf!
</p>
<p>Het was omstreeks tien uren, toen Silas Toronthal zijn laatsten inzet, zijn laatste maximum waagde. Hij won ... won nog eens,
verloor daarna ... verloor nogmaals en was toen alles kwijt! Toen hij met berooid hoofd opstond, werd hij bestormd door dien
afschuwelijk wreedaardigen wensch, dat de bovenverdiepingen der Salons van het Casino mochten instorten, om hem en met hem
al diegenen te verpletteren, die zich daarin bewogen. Hij bezat niets meer—niets meer van de millioenen, die hij met zijn
bankiershuis verdiend had, niets meer van de millioenen, die hem als uitslag van zijn afschuwelijk verraad van het vermogen
van graaf Mathias Sandorf ten deel waren gevallen! Het noodlot had onverbiddelijk uitspraak gedaan. De bankier was doodarm.
</p>
<p>Silas Toronthal, vergezeld van Sarcany, die toen zijn gevangenbewaarder scheen te zijn, verliet de speelzalen, stapte het
gebouw door en ijlde buiten het Casino. Beiden vluchtten vervolgens als het ware langs de square naar de voetpaden, die naar
La Turbia opklommen. Het was, alsof zij vreesden achtervolgd te worden.
</p>
<p>Pescadospunt was hen evenwel reeds op het spoor. Maar hij spoedde zich in het voorbijgaan naar zijn vriend Kaap Matifou en
sleurde dien <a id="d0e2449"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2449">92</a>]</span>van zijne bank af, waarop de <span id="d0e2451" class="corr" title="Bron: Herkules">Hercules</span> half ingedommeld lag, en schreeuwde hem toe:
</p>
<p>“Op! en spoedig!... De oogen open en de beenen gebruikt! Drommels, het oogenblik is daar!”
</p>
<p>“Wat is daar?” riep de reus, zoo uit den dommel wakker geschud, onthutst uit. “Wat is daar?”
</p>
<p>“Kom maar, wij hebben geen tijd om te babbelen,” antwoordde Pescadospunt gejaagd.
</p>
<p>En beiden ijlden op het spoor voort, dat zij niet meer wilden verliezen. Het was tijd ook.
</p>
<p>Sarcany en Silas Toronthal bleven intusschen in allerijl naast elkander voortstappen en stegen steeds, terwijl zij de kronkelende
en klimmende paden volgden, die langs de hellingen van het bergterrein te midden van olijf- en oranje-boschjes voerden. Die
grillige kronkelingen en wendingen veroorloofden aan Pescadospunt en aan Kaap Matifou, om hen niet uit het oog te verliezen,
hoewel zij geen woord konden verstaan van hetgeen de beide medeplichtigen spraken.
</p>
<p>“Keer naar het hôtel terug, Silas Toronthal,” herhaalde Sarcany onophoudelijk met bevelende stem, “keer terug ... en herneem
uwe koelbloedigheid.... Het is alsof gij krankzinnig zijt.”
</p>
<p>“Neen!... Ik keer niet naar het hôtel terug,” kreet Silas Toronthal, met onaangenaam klinkende stem.
</p>
<p>“Kom, het moet!... Laat u door mij raden.... Laat u door mij geleiden.... Er is nog herstel mogelijk.”
</p>
<p>“Neen, zeg ik u.... Wij zijn tot den bedelstaf gebracht.... En dat alles is uwe, uwe schuld, Sarcany!”
</p>
<p>“Kom, wees nu niet dwaas.... Anders zijt gij zoo verstandig.... Hoe is het mogelijk zich zoo op te winden?”
</p>
<p>“Wij moeten scheiden, Sarcany.... Ik wil u niet meer zien!... Ik wil.... Ik wil verre van hier ... ver, zeer ver!”
</p>
<p>“Scheiden?... Waarom?... Zeg mij!... Is dat nu niet het dwaaste denkbeeld, dat bij u opkomen kan?”
</p>
<p>“Ik wil.... Hoort gij, Sarcany.... Ik wil.... Ik ben uwe tegenwoordigheid moede. U heb ik alles te danken.”
</p>
<p>“Gij zult mij volgen, Silas Toronthal. Morgen zullen wij Monte Carlo verlaten!... Er blijft ons geld genoeg over om Tetuan
te bereiken, en daar zullen wij onze taak voleindigen. Gij weet wel, dat wij daar niet zonder middelen zullen zijn.”
</p>
<p>“Neen!... Neen!... Duizendmaal neen!... Ik wil niet ... en daarmee uit!” kreet de rampzalige.
</p>
<p>“Maar, waarom niet?”
</p>
<p>“Laat mij, Sarcany, laat mij!” riep Silas Toronthal uit. “Laat mij, of ik bega een ongeluk!”
</p>
<p>En hij stootte zijn makker gewelddadig terug, toen deze hem wilde <a id="d0e2490"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2490">93</a>]</span>grijpen. Daarna stoof hij met zooveel vaart vooruit, dat Sarcany moeite had, om hem weer in te halen. Geheel onbewust van
hetgeen hij deed of omtrent hetgeen rondom hem voorviel, liep Silas Toronthal veel kans in de steile ravijnen te storten,
waarboven en waarlangs zich het net der tuinpaden uitspreidde. Eene enkele gedachte huisde nog in het brein van den ongelukkigen
bankier tot bedwelmens toe, dat was: Monte Carlo te ontvluchten, waar hij zijn ondergang gevonden had, en Sarcany te ontvluchten,
wiens raadgevingen hem zoo verderfelijk geweest waren en zoo ellendig gemaakt hadden. Hij wilde in één woord vluchten, en
het aan het toeval overlaten, waarheen hij zich zoude wenden, zonder te weten, wat van hem worden zou.
</p>
<p>Sarcany gevoelde wel, dat hij geen macht meer op zijn medeplichtige zou kunnen uitoefenen, dat die op het punt was aan zijn
invloed te ontsnappen! O! wanneer de bankier niet bekend was met geheimen, die hem in het verderf konden storten, of hem voor
het allerminst de laatste partij, die hij nog spelen wilde, kon doen verliezen, dan zou hij zich al zeer weinig bekommerd
hebben over dien man, dien hij tot aan den rand van den afgrond gesleurd had! Maar, alvorens in dien afgrond te storten, kon
Silas Toronthal een laatsten gevaarlijken kreet slaken, en die kreet moest vermeden, moest verstikt worden, al moest dat ook
door middel van eene misdaad geschieden!
</p>
<p>Toen, in dat oogenblik was er van de gedachte aan die misdaad, waartoe hij in zijn binnenste besloten was, tot de daadwerkelijke
uitvoering slechts een pas te maken en Sarcany aarzelde geen oogenblik dien pas uit te voeren. Wat hij op weg naar Tetuan,
in de eenzaamheid der <span id="d0e2496" class="corr" title="Bron: Maroccaansche">Marokkaansche</span> velden wilde uitvoeren, zou hij dat niet, dezen zelfden nacht op deze plek, die weldra geheel eenzaam en verlaten zoude zijn,
kunnen doen? Die gedachte bestormde wild en woest zijn misdadig brein.
</p>
<p>Maar op dit uur werden toch nog te veel menschen, die zich verlaat hadden, op dien weg tusschen Monte Carlo en la Turbia ontmoet.
Nog te veel wezens bewogen zich op die hellingen en klommen haar op of daalden haar af. Een kreet, een schreeuw van Silas
Toronthal zou hen kunnen doen te hulp schieten, en de moordenaar wilde, dat de moord onder zoodanige omstandigheden geschiedde,
dat nimmer eenige achterdocht hem zoude kunnen bereiken. Dat noodzaakte hem gebiedend te wachten. Hooger, daar ginds la Turbia
voorbij, over de Monacosche grenzen, op dien bergachtigen weg, die zich op meer dan twee duizend voeten boven de oppervlakte
der zee, aan de flanken van het eerste voorgebergte der Zeealpen vastklemde, zou Sarcany zeker en zonder gevaar kunnen toestooten.
Wie zou daar zijn slachtoffer te hulp komen? Hoe zou <a id="d0e2501"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2501">94</a>]</span>daar het lijk van Silas Toronthal in de diepte van die peillooze, sombere ravijnen, die langs den weg aangetroffen werden,
weer gevonden worden?
</p>
<p>Evenwel wilde Sarcany een laatste maal zijn medeplichtige weerhouden en een laatste poging aanwenden, hem naar Monte Carlo
naar het hôtel terug te voeren. Die poging zou evenwel deerlijk mislukken.
</p>
<p>“Kom, Silas Toronthal, kom!” zei hij, terwijl hij zijn makker bij den arm greep. “Kom dan toch, zeg ik u!”
</p>
<p>“Neen!... Laat mij! Laat mij!...” kreet de bankier; terwijl hij zijn makker met verbeten woede terugstootte.
</p>
<p>“Morgen zullen wij het spel hervatten!... Ik heb nog eenig geld.... Morgen kunnen wij alles terugwinnen.”
</p>
<p>“Neen, neen! Laat mij...” riep Silas Toronthal met eene van razernij trillende stem uit.
</p>
<p>Wanneer hij bij machte geweest ware, om met Sarcany te worstelen; wanneer hij met dolk of revolver gewapend geweest ware,
dan zou hij voorzeker niet geaarzeld hebben, om zich over al het kwaad, dat hem zijn vroegere Tripolitaansche agent berokkend
had, te wreken. Hij zou dan toegestooten hebben, al had hij daarna ook het hoofd op het schavot moeten brengen.
</p>
<p>Met een woest handgebaar, waaraan de toorn nog meer spierkracht verleende, stootte Silas Toronthal Sarcany terug; daarna ijlde
hij voort naar den laatsten draai van het pad en daalde langs eenige trappen af, die den weg vormden in den rotswand waartusschen
kleine terrasvormige tuinen uitgehouwen waren. Hij had weldra de voornaamste straat van Turbia bereikt, die op den smallen
zadelrug uitkomt, die den Hondskop van de bergmassa van Ayel afscheidt, en de vroegere grensscheiding tusschen Italië en Frankrijk
uitmaakt.
</p>
<p>“Welnu, als gij het dan zoo wilt, ga dan, Silas,” riep Sarcany hem voor de laatste maal achterna. “Ga, maar ge zult niet ver
loopen. Dat verzeker ik u!”
</p>
<p>En daarna rechts wendende, overschreed hij eene kleine omheining, uit losse steenen opgetrokken, stak een schuinhellenden
tuin dwars over, regelde zijne schreden dermate, dat hij voor Silas Toronthal op den grooten weg zoude uitkomen. Daar wilde
hij zijn vroegeren medeplichtige opwachten, om met hem af te rekenen.
</p>
<p>Al hadden Pescadospunt en Kaap Matifou ook al niets van die woordenwisseling kunnen hooren, zoo hadden zij toch duidelijk
waargenomen met hoeveel geweld de bankier Sarcany had teruggestooten en hadden zij gezien, hoe de laatstgenoemde in de schaduw
der boomgroepen verdween.
</p>
<p>“De duivel mengt zich in het spel,” riep Pescadospunt uit. “Gauw, gauw!”
<a id="d0e2525"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2525">95</a>]</span></p>
<p>“Denkt ge?” vroeg Kaap Matifou, terwijl hij zijn vriend met verwonderde blikken poogde aan te kijken, wat bij de heerschende
duisternis mislukte.
</p>
<p>“Waarachtig!... De voornaamste ontsnapt ons waarschijnlijk.... Gauw!... Gauw! Wij moeten ons haasten!”
</p>
<p>“Och kom, die kerels kunnen toch niet vliegen!” sprak Kaap Matifou gemelijk.
</p>
<p>“Dat moest er nog maar bij komen ...” hijgde Pescadospunt schier wanhopig.
</p>
<p>“Wat?”
</p>
<p>“Dat de andere ons ook ontsnapte! Dat zou iets moois voor ons zijn! Wat zou Dokter Antekirrt wel zeggen?”
</p>
<p>“Dat kan niet.”
</p>
<p>“Gelukkig ook. Die Toronthal zal weldra onze krijgsgevangene zijn!... Opgepast, Kaap!”
</p>
<p>“Dat meen ik ook. Wees intusschen gerust, ik zal oppassen, Pescadospunt.”
</p>
<p>“Daarenboven, er valt hier niet te kiezen... Kom vooruit, waarde Kaap, vooruit!”
</p>
<p>En voortspoedende hadden zij Silas Toronthal weldra ingehaald. Dat merkten zij weldra.
</p>
<p>Deze besteeg snel de straat van Turbia. Nadat hij de kleine verhevenheid, waarop de Augustustoren verrijst, voorbij geijld
was, liep hij met vlugge schreden langs de huizen, welker deuren reeds gesloten waren, en bevond zich weldra op den weg der
Kroonlijst.
</p>
<p>Pescadospunt en Kaap Matifou volgden hem op een afstand van ongeveer vijftig passen en verloren hem niet uit het oog.
</p>
<p>De weg der Corniche of der Kroonlijst is het overblijfsel van eene oude Romeinsche heerbaan. Van Turbia af daalt zij langs
de berghellingen, te midden van prachtige rotspartijen, van alleen staande kegelheuvels, van diepe afgronden, die zich tot
bij de spoorbaan uitstrekken, welke langs de kuststrook aangelegd is, naar Nizza af. Over den spoorweg heen, waren bij den
helderen sterrenhemel en bij het zachte licht der maan, die in het oosten opkwam, in het nevelig verschiet zes baaien te ontwaren,
alsmede het Hospitaaleiland, de monding van de Var, de golf van Juan, de Lerinische eilanden, de golf van Napocila, het schiereiland
van Garoupa, de kaap van Antibes en daarachter als een verheven achtergrond: het Esterelgebergte. Hier en daar schitterden
havenlichten, zooals dat van Beaulieu, hetwelk aan den voet der steile oevers van Klein-Afrika opgericht is, dat van Villafranca,
hetwelk door den Leuzaberg beheerscht wordt. Vervolgens werden nog eenige signaallichten van visschersvaartuigen ontwaard,
die zich in de kalme wateroppervlakte spiegelden.
<a id="d0e2554"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2554">96</a>]</span></p>
<p>Het was toen iets later dan middernacht. In de verte stierf het metalen geluid van een klokkentoren weg.
</p>
<p>Op dit oogenblik was Silas Toronthal aan het einde der Turbiastraat gekomen en verliet thans den weg der Kroonlijst en spoedde
zich op een pad voort, dat rechtstreeks naar Eza voert, hetwelk een adelaarsnest genoemd moet worden, alwaar een half barbaarsche
bevolking, boven op dien rotsblok, te midden van woeste pijnboomen en wild struikgewas, huist. Dat pad was volmaakt eenzaam.
De waanzinnige bankier volgde het gedurende een poos, zonder den pas te vertragen, zonder het hoofd om te keeren, ten einde
achterwaarts te zien. Plotseling wendde hij zich ter linkerzijde langs een smal padje, dat den hoogen rotsmuur van de kuststrook,
waarlangs de spoorbaan en de rijweg onder een tunnel aangelegd zijn, scheidde en schier raakte.
</p>
<p>Pescadospunt en Kaap Matifou volgden den radelooze op den voet en verloren hem niet uit het oog.
</p>
<p>Op honderd passen verder ongeveer bleef Silas Toronthal eindelijk stilstaan. Hij was op eene rots gesprongen, die loodrecht
boven een afgrond hing, waarvan de zool eenige honderd meter lager door de deininggolven der Middellandsche zee, die er donderend
tegen brak, gezweept werd.
</p>
<p>Wat wilde Silas Toronthal daar doen? Dat vroegen de twee vrienden zich met ontzetting af.
</p>
<p>Was eene gedachte aan zelfmoord in dat ziekelijke brein opgekomen? Zou hij zich willen van kant maken?
</p>
<p>Wilde hij, door in dien afgrond te springen, een einde aan zijn ellendig bestaan maken?
</p>
<p>“Duizend duivels!” riep Pescadospunt uit. “Dat zou onze geheele rekening in de war sturen!”
</p>
<p>“Ik doe er evenveel duivels bij,” antwoordde Kaap Matifou. “Maar wat moeten die duivels? Wat is er aan de hand?”
</p>
<p>“Wij moeten hem levend hebben! Kaap, wij moeten dien kerel levend aan dokter Antekirrt overleveren.”
</p>
<p>“Dat ʼs waar ook,” beaamde Kaap Matifou beteuterd. “Drommels ja, dat is waar ook!”
</p>
<p>“Grijp hem,” riep Pescadospunt, “en houd hem goed vast! Grijp hem, maar verworg hem niet!”
</p>
<p>Maar nauwelijks hadden beiden ongeveer twintig passen afgelegd, toen zij een man ter rechterzijde van het pad zagen verschijnen.
Deze gleed als het ware langs de helling tusschen mastiek- en mirten-struiken door en sloop blijkbaar naar de rots, waarop
Silas Toronthal zich bevond. Het was alsof een verscheurend gedierte naderde.
</p>
<p>Dat was Sarcany. De beide acrobaten herkenden hem dadelijk. Men <span id="d0e2583" class="corr" title="Bron: ">kon </span>zich trouwens daarin niet vergissen.
<a id="d0e2586"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2586">97</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p097.jpg" alt="Waar Kaap Matifou, vanuit zee gezien, zich voordeed als een mythologische Proteus. (Bladz. 100.)" width="499" height="720"><p class="figureHead">Waar Kaap Matifou, vanuit zee gezien, zich voordeed als een mythologische Proteus. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e2663" class="typeref">100</a>.)
</p>
</div><p>
<a id="d0e2598"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2598">98</a>]</span></p>
<p>“Drommels!” mompelde Pescadospunt tusschen de tanden. “Daar is die andere nu ook!”
</p>
<p>“Wie is er nu weer?” vroeg de reus, die eensklaps stil bleef staan. “Zeg, wie is er nu weer?”
</p>
<p>“Het is niet onmogelijk, dat die schurk zijn makker een handje wil helpen, dat hij hem een duwtje wil geven, om hem van deze
wereld naar de andere te zenden....”
</p>
<p>“Dat is zelfs zeer waarschijnlijk.... Dat bespaart ons de moeite, dunkt me.”
</p>
<p>“Welnu, Kaap Matifou, gij den eenen en ik den anderen. Dan hebben wij ze beiden.”
</p>
<p>Maar Sarcany was stil blijven staan.... Hij had iets gehoord ... en wilde niet herkend worden....
</p>
<p>Plotseling ontsnapte een ijselijke vloek aan zijne lippen. Daarna ijlde hij rechts af en verdween, alvorens Pescadospunt hem
had kunnen bereiken, te midden van het struikgewas.
</p>
<p>Toen Silas Toronthal een oogenblik later in den afgrond wilde springen, werd hij door Kaap Matifou gegrepen en op den weg
teruggebracht.
</p>
<p>“Laat mij<span id="d0e2617" class="corr" title="Bron: !”...">!...”</span> riep hij. “Laat mij!... Wat moet gij van mij hebben?... Wilt gij geld?... Ik heb het niet.”
</p>
<p>“Wij zouden u een misstap laten doen, die u het leven zou kunnen kosten, mijnheer Toronthal,” antwoordde Pescadospunt. “Dat
nooit!”
</p>
<p>“Dat nooit!” herhaalde Kaap Matifou. “Geloof ons, inderdaad, dat nooit!”
</p>
<p>De slimme Pescadospunt was op dit voorval, hetwelk zijne instructiën niet voorzien konden, natuurlijk niet voorbereid geweest.
Maar al was Sarcany ook al ontsnapt, zoo was toch Silas Toronthal in den val, en er bleef thans slechts over, om hem naar
Antekirrta over te voeren, alwaar hij met al de eerbetuigingen, die hem rechtens toekwamen, zoude ontvangen worden. Dat was
de eindbeslissing, waartoe onze beide akrobaten besloten.
</p>
<p>“Wilt ge u tegen verminderden prijs met den vervoer van mijnheer belasten?” vroeg Pescadospunt aan Kaap Matifou.
</p>
<p>“Volgaarne,” antwoordde deze. “Hij zal het bij mij goed hebben. Hij zal niets te betalen hebben en daarentegen goed eten en
drinken krijgen.”
</p>
<p>Silas Toronthal had zelfs geen besef meer van hetgeen met hem voorviel, en kon dan ook geen weerstand bieden. Pescadospunt
stapte vooruit en daalde langs een steil voetpad, dat langs een afgrond naar het strand leidde. Hij werd onmiddellijk door
Kaap Matifou gevolgd, die het bewustelooze lichaam van den bankier nu eens voortsleepte, dan weer eens op zijne schouders
torschte, zoo als hij met een stout kind zoude gedaan hebben.
<a id="d0e2632"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2632">99</a>]</span></p>
<p>Die afdaling was uiterst moeielijk, en inderdaad, zonder de buitengewone behendigheid van Pescadospunt, en zonder de buitengewone
lichaamskracht van Kaap Matifou, zoude een ongeluk onvermijdelijk gebeurd zijn, en zouden twee van die drie mannen naar beneden
gestort zijn, waar zij een oogenblikkelijken dood zouden gevonden hebben.
</p>
<p>Eindelijk evenwel bereikten zij, na zeker twintig malen hun leven gewaagd te hebben, de laatste rotslagen, die met de oppervlakte
der zee gelijk waren. Daar bestond de kuststrook uit eene aaneenschakeling van kleine inhammen, die grillig in de rotswanden
ingesneden waren. De wanden dier kleine baaien waren steil en hoog en hadden eene roode kleur, afkomstig van ijzerverbindingen,
waaruit het gesteente bestond, maar waardoor zij aan de golfjes van de branding eene akelige bloedkleur verleenden.
</p>
<p>De dag begon juist aan te breken, toen Pescadospunt eene schuilplaats in een van die uithollingen van den oever ontdekte,
die voorzeker door een der geologische beroeringen in vroegere eeuwen gevormd was. Daarin werd Silas Toronthal op den oever
neergelegd, om onder bewaking van Kaap Matifou een poos te verwijlen.
</p>
<p>Toen deze den bankier, die er niets van scheen te bemerken en zich ook niet verontrustte, daarheen gebracht had, zei Pescadospunt
tot Kaap Matifou:
</p>
<p>“Ge blijft bij hem, niet waar, Kaap? Luister als je blieft goed naar mij”.
</p>
<p>“Ja, ik luister. Ik zal bij hem blijven, zoolang als ge wilt, Pescadospunt.”
</p>
<p>“Ook al blijf ik twaalf uren weg? Dat is lang, niet waar, Kaap Matifou?”
</p>
<p>“Zeker.... Maar, wees gerust, ik zal bij hem blijven. Als ik dat beloof, gebeurt het ook.”
</p>
<p>“Zonder te eten?”...
</p>
<p>“Drommels, zonder eten?... Maar alles wel beschouwd, wat zal dat er toe doen?”
</p>
<p>“Zoo zonder ontbijt?”
</p>
<p>“Bah, als ik hedenochtend niet ontbijt”, antwoordde de reus, “zal ik van avond bij het diner mijn schade inhalen. Ik zal dan
voor twee eten.”
</p>
<p>“En als gij niet dineert, Kaap Matifou? Hoort ge, dat wordt ernstiger!”
</p>
<p>“Bah!... Dan zal ik voor vier soupeeren”, antwoordde de edele kerel kalm en gelaten.
</p>
<p>Kaap Matifou nam toen zoodanig plaats op een rots, dat hij zijn gevangene geen seconde uit het oog verloor. Pescadospunt volgde
van zijn kant den zeeoever van baai tot baai en richtte zijn schreden naar den kant van Monaco. Het was geen gemakkelijke
weg, die hier <a id="d0e2663"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2663">100</a>]</span>over dat rotsachtig strand met zijne scherpe punten te volgen was.
</p>
<p>Pescadospunt zou evenwel zoo langen tijd niet behoeven weg te blijven, als hij eerst berekend had. In minder dan twee uren
had hij de <i>Elektriek</i> opgespoord. Deze lag ten anker in een van die eenzame kreken, die door een aaneenschakeling van rotsen tegen de deininggolven
uit volle zee beveiligd waren. Een uur later kwam het vlugge vaartuig voor de monding der smalle baai aan, waar Kaap Matifou,
van uit zee gezien, zich voordeed als een mythologische Proteus, die de kudden van Neptunus weidde. Hij was van de plaats
niet afgeweest en had den bankier niet uit het oog verloren.
</p>
<p>Het duurde niet lang, of Silas Toronthal en Kaap Matifou waren aan boord ingescheept. Men had daarbij noch kustbewakers, noch
ambtenaren van de in- en uitgaande rechten, noch zelfs kustvisschers ontwaard. Zoodra de inscheping volbracht was, sloeg de
<i>Elektriek</i> met volle kracht vooruit, verliet de golf van Genua, stevende de Tyrrheensche zee in en richtte den boeg naar het eiland
Antekirrta in de Syrtische zee.
</p>
</div>
<div id="d0e2675" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">V.</h2>
<h2 class="normal">AAN GODS GOEDE ZORGEN OVERGELATEN.</h2>
<p>Dat het ons thans vergund zij een algemeen overzicht van de volkplanting te Antekirrta te leveren.
</p>
<p>Silas Toronthal en Carpena waren thans in de macht van dokter Antekirrt of beter van graaf Mathias Sandorf, en deze wachtte
slechts op een gunstige gelegenheid, om het spoor van Sarcany te vervolgen. Aan den anderen kant beijverden zijne zaakgelastigden
zich om te ontdekken, waar mevrouw Bathory zich ophield. Tot nu toe was hun dat slecht gelukt. Sedert zijne moeder, in gezelschap
van den ouden Borik, die haar eenige steun was, spoorloos verdwenen was, had eene ware wanhoop, die zich ieder uur, iedere
minuut deed gevoelen, zich van Piet Bathory meester gemaakt. Zichtbaar leed hij daaronder. Het zou dan ook voor dokter Antekirrt
een groot geluk geweest zijn, wanneer hij eenige verzachting aan dat hart, hetwelk tweemaal gebroken was, had kunnen schenken.
Wanneer de jonge man toch van zijne moeder sprak, dan voelde de dokter <a id="d0e2684"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2684">101</a>]</span>dat hij dan aan Sava Toronthal dacht, hoewel die naam in hunne gesprekken nimmer uitgesproken werd.
</p>
<p>In het stedeke, dat de hoofdplaats van het eiland Antekirrta uitmaakte, bewoonde Maria Ferrato niet verre van het stadhuis
een der fraaiste woningen van Artenak. De dankbaarheid van dokter Antekirrt had daarin alle voorwerpen vereenigd, die de meeste
gemakken aanbieden en het leven kunnen veraangenamen. Haar broeder woonde daar bij haar, wanneer hij niet op zee was, of wanneer
hij niet met den een of anderen transportdienst of eenig opzicht belast was. Dan ging er geen dag voorbij, zonder dat die
twee jonge lieden een bezoek bij dokter Antekirrt aflegden, of dat deze hen opzocht. Zijne toegenegenheid voor de kinderen
van den visscher van Rovigno vermeerderde aanmerkelijk, naarmate hij hen beter leerde kennen. Dat was natuurlijk, want beiden
bezaten eene edele geaardheid.
</p>
<p>“Hoe gelukkig zouden wij zijn,” herhaalde Maria meermalen, “wanneer Piet het ook kon wezen.”
</p>
<p>“Ja zeker,” zuchtte Luigi, “maar dat kan eerst, wanneer hij zijne moeder weergevonden zal hebben. Daaromtrent, Maria, heb
ik nog niet alle hoop opgegeven. Met de middelen, waarover dokter <span id="d0e2692" class="corr" title="Bron: Antekirtt">Antekirrt</span> te beschikken heeft, moet den een of anderen dag het oord ontdekt worden, waarheen Borik bij het verlaten van Ragusa mevrouw
Bathory vervoerd heeft.”
</p>
<p>“Die hoop koester ik ook, Luigi, maar...”
</p>
<p>Hier zweeg het meisje als ware zij beschroomd.
</p>
<p>“Maar, wat? Nu, spreek op, zusjelief. Wat wildet gij mij zeggen, Maria?”
</p>
<p>“Zou Piet geheel getroost wezen, wanneer hij alleen zijne moeder weer gevonden had?...”
</p>
<p>“Mij dunkt van neen.”
</p>
<p>“Waarom niet, Luigi? Mij dunkt, dat hem dat al zeer gelukkig moest maken.”
</p>
<p>“Omdat het niet mogelijk is, Maria, dat Sava Toronthal ooit zijne vrouw wordt.”
</p>
<p>“Luigi,” antwoordde Maria, “wat den mensch onmogelijk toeschijnt, is dat onmogelijk voor God?”
</p>
<p>Toen Piet aan Luigi de verzekering had gegeven, dat zij beide broeders voor elkander zouden zijn, kende hij Maria Ferrato
nog niet en kon hij dus nog niet weten, welke teedere, toegenegene en liefderijke zuster hij in haar zoude aantreffen! Toen
hij dan ook gelegenheid had gehad, haar naar eisch te kunnen waardeeren, aarzelde hij geen oogenblik, om haar zijne smarten
en zijne droefheden toe te vertrouwen. Dat verlichtte hem een weinig, wanneer zij te zamen praatten. Wat hij aan dokter Antekirrt
niet had willen zeggen, wat hij zich zelven verbood hem mede te deelen, dat vertrouwde <a id="d0e2713"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2713">102</a>]</span>hij Maria toe. Hij vond in haar een liefhebbend hart, dat voor het medelijden geheel en al geopend was, een hart, dat hem
begreep, dat hem troostte; hij vond in haar een vertrouwvolle ziel, die de wanhoop niet kende. Wanneer Piet Bathory buitengewoon
veel leed, wanneer zijn hart ten boorden toe overvuld was, wanneer zijne smart hem dreigde te overweldigen, dan ijlde hij
naar haar, en wie weet hoe menigmaal Maria er in slaagde, hem troost en vertrouwen in de toekomst in te boezemen.
</p>
<p>Intusschen bevond zich thans een man in de kasematten van <span id="d0e2717" class="corr" title="Bron: Antekirrtta">Antekirrta</span>, die weten moest, waar Sava Toronthal zich bevond, of ook zij nog steeds in de macht van Sarcany was. Dat was hij, die haar
voor zijne dochter had laten doorgaan, dat was de bankier Silas Toronthal. Maar uit eerbied voor de nagedachtenis van haren
vader, zou hij nimmer gepoogd hebben, hem over dit onderwerp aan het praten te krijgen.
</p>
<p>Silas Toronthal bevond zich daarenboven sedert zijne gevangenneming in een zoodanigen geestestoestand, in een zoodanige lichamelijke
en zedelijke neerslachtigheid, dat hij niets zou hebben kunnen mededeelen, al had zijn eigen belang gevergd, dat hij zulks
deed. Maar hij had integendeel in het geheel geen belang er bij om mede te deelen, wat hij van Sava wist, omdat hij onkundig
was dat hij de gevangene van dokter Antekirrt was, ook dat Piet Bathory niet dood maar levend op het eiland <span id="d0e2722" class="corr" title="Bron: Antekirrtta">Antekirrta</span> aanwezig was, een eiland waarvan hij den naam zelfs niet kende, en dus nog veel minder wist, waar dat ergens ter wereld gelegen
was.
</p>
<p>Inderdaad, slechts God, zooals Maria Ferrato zeide, kon dien toestand ontwikkelen.
</p>
<p>De werkelijke staat der kleine volkplanting zou slechts onvolkomen in het licht gesteld zijn, wanneer vergeten werd melding
te maken van Pescadospunt en van Kaap Matifou. Die behoorden toch in het kader van het personeel van het eiland <span id="d0e2729" class="corr" title="Bron: Antekirrtta">Antekirrta</span> te huis. Die twee behoorden tot de notabelen van de kleine volkplanting, en dat verdienden zij ook.
</p>
<p>Hoewel het Sarcany gelukt was te ontsnappen, hoewel men zelfs zijn spoor bijster geraakt was, zoo was de gevangenneming van
Silas Toronthal zoo belangrijk, dat de dankbetuigingen van dokter Antekirrt en van Piet Bathory aan Pescadospunt niet ontbraken.
Geheel aan zijn eigen gedachtenloop overgelaten, had die brave kerel juist gedaan, wat in de gegeven omstandigheden moest
verricht worden. Niemand had het kunnen verbeteren. Daar nu dokter Antekirrt zich tevreden betoonde, zou het den beiden vrienden
niet gepast hebben, het ook niet te zijn. Zij hadden derhalve hunne lieve en fraaie woning weer betrokken, in afwachting dat
men andermaal hunne diensten noodig zoude hebben. Hunne vurigste hoop was, <a id="d0e2734"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2734">103</a>]</span><a id="d0e2735"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2735">104</a>]</span>dat zij meermalen voor de goede zaak nuttig zouden kunnen zijn.
</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p103.jpg" alt="Daarom kregen de Elektrieks bevel om in de buurt der Syrtische zee te kruisen. (Bladz. 112)." width="508" height="720"><p class="figureHead">Daarom kregen de <i>Elektrieks</i> bevel om in de buurt der Syrtische zee te kruisen. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e2946" class="typeref">112</a>).
</p>
</div><p>
</p>
<p>Pescadospunt en Kaap Matifou hadden dadelijk na hunne aankomst te Antekirrta, een bezoek afgelegd bij Maria en Luigi Ferrato,
daarna hadden zij hunne opwachting gemaakt bij eenigen der notabelen van Artenak. Overal werden zij uitstekend ontvangen;
want zij hadden zich bij iedereen bemind weten te maken. Men had dan Kaap Matifou bij die plechtige gelegenheden moeten zien.
Hij schitterde dan inderdaad, hoewel hij zich een weinig verlegen met zijn kolossalen omvang betoonde, waarmede hij alleen
een zaal vulde.
</p>
<p>“Ik ben evenwel dun,” merkte Pescadospunt op, “dat maakt evenwicht, en herstelt de ongelijkheid.”
</p>
<p>Wat dien kleinen behendigen akrobaat aangaat, hij was de vreugde van de geheele volkplanting, die hij met zijne vroolijke
geaardheid verlevendigde. Hij stelde zijne schranderheid en behendigheid ten dienste van allen. O! als hij de zaken naar het
algemeen welbehagen mocht regelen, welk program van vermakelijkheden zou hij dan niet zoowel voor de stad als voor de omstreken
ontwerpen. Ja, als het moest, dan zou hij, Pescadospunt en Kaap Matifou geen oogenblik aarzelen, om hun beroep van kunstenmakers
te hervatten, ten einde de Antekirrtsche bevolking in opgetogenheid te brengen.
</p>
<p>In afwachting dat die fraaie dag zoude aanbreken, hielden Pescadospunt en Kaap Matifou zich onledig met hun tuin, die door
prachtige boomen beschaduwd was, te verfraaien, alsook hunne villa, die waarlijk onder de bloemen bedolven scheen. Bij die
werken aan de kleine havenkom verleenden zij krachtige en nuttige hulp. Wanneer men Kaap Matifou kolossale rotsbrokken zag
loswringen en vervoeren, dan moest betuigd worden, dat onze Provençaalsche <span id="d0e2759" class="corr" title="Bron: Herkules">Hercules</span> niets van zijne krachten verloren had.
</p>
<p>Slaagden de lasthebbers van dokter Antekirrt niet in hunne pogingen om mevrouw Bathory op te sporen, anderen, die Sarcany
opzochten, waren niet gelukkiger. Geen hunner had kunnen ontdekken, waar die ellendeling een schuilplaats had gevonden, nadat
hij Monte Carlo verlaten had.
</p>
<p>Kende Silas Toronthal het geheim van die schuilplaats? Dat was op zijn minst genomen aan twijfel onderhevig, wanneer men de
omstandigheden in aanmerking neemt, waaronder die twee op den weg naar Nizza van elkander gescheiden waren. Daarenboven, al
was de bankier met de verblijfplaats van zijn medeplichtige bekend, dan was het nog de vraag, of hij die zou willen aanwijzen.
Het meest waarschijnlijke was dat hij zou weigeren.
</p>
<p>Dokter Antekirrt wachtte dan ook uiterst ongeduldig het tijdstip <a id="d0e2768"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2768">105</a>]</span>af, dat Silas Toronthal in staat zoude zijn te kunnen antwoorden, om alsdan de proef te nemen.
</p>
<p>Het was in een fortje, dat bij den noordwestelijken hoek aangelegd was, dat Silas Toronthal en Carpena ieder in eene cel opgesloten
waren, waarin zij hoegenaamd niemand te zien kregen. Zij kenden elkander niet anders dan van naam; want de bankier had zich
nimmer met de zaken van Sarcany op Sicilië ingelaten. Er was dan ook een streng bevel uitgevaardigd, namelijk: dat men hen
zelfs niet mocht laten gissen, dat zij te zamen dat fortje bewoonden. Zij waren in twee gekasematteerde vertrekken opgesloten,
die van elkander verwijderd lagen en die zij slechts verlieten, om een poos op afzonderlijke pleintjes lucht te scheppen.
Zij werden bewaakt door twee sergeanten van de Antekirrtsche militie, van welker trouw dokter Antekirrt verzekerd was. Het
was dan ook onmogelijk, dat de twee gevangenen gemeenschap met elkander konden hebben, of dat zij afspraken met elkander hadden
kunnen houden.
</p>
<p>Ook was geen onbescheidenheid te vreezen. Op alle vragen, die Silas Toronthal en Carpena tot hunne bewakers richtten omtrent
de plaats hunner gevangenschap, hadden zij nimmer antwoord ontvangen. Niets kon hen dus doen vooronderstellen, dat zij in
de macht van dien geheimzinnigen dokter Antekirrt geraakt waren, dien de bankier kende, omdat hij hem te Ragusa verscheidene
malen ontmoet had, en voor wien hij een instinctmatigen angst had voelen ontgloren.
</p>
<p>De eenige en voortdurende gedachte van den dokter was thans, om Sarcany uit te vinden, om hem te kunnen bemachtigen, zooals
dat met zijne twee medeplichtigen reeds geschied was. Toen Silas Toronthal dan ook tegen den 16<sup>n</sup> October zoover in beterschap toegenomen was, dat hij in staat was om de vragen te kunnen beantwoorden, die hem gesteld zouden
worden, besloot de dokter hem aan een onderzoek te onderwerpen.
</p>
<p>Maar alvorens werd een raad belegd, bestaande uit dokter Antekirrt, uit Piet Bathory en Luigi Ferrato, waarin ook Pescadospunt
geroepen werd, wiens adviezen niet te versmaden waren.
</p>
<p>Dokter Antekirrt bracht hen op de hoogte van zijne voornemens met betrekking tot de gevangenen.
</p>
<p>“Wat denkt gij er van?” vroeg hij, toen hij daarmee geëindigd had.
</p>
<p>“Zou Silas Toronthal,” merkte Luigi Ferrato op, “bij het vernemen dat men verlangt te weten, waar zich Sarcany ophoudt, niet
gissen kunnen, dat men het er op toelegt om ook zijn medeplichtige in handen te krijgen?”
</p>
<p>“Welnu,” vroeg de dokter, “welk bezwaar zou daarin gelegen zijn, nu hij ons toch niet ontsnappen kan?”
</p>
<p>“Toch meen ik, dat er een is, heer dokter,” antwoordde Luigi.
<a id="d0e2791"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2791">106</a>]</span></p>
<p>“Silas Toronthal kan meenen, dat het in zijn belang is, om niets te zeggen, wat ten nadeele van Sarcany kan uitgelegd worden.
Dat zou hem den mond kunnen snoeren.”
</p>
<p>“Maar waarom?” vroeg dokter Antekirrt. “Welk belang zou hij kunnen hebben, om niets te zeggen?”
</p>
<p>“Ja, waarom?” herhaalde Piet Bathory. “Welk belang?... Waarlijk, ik kan aan mijn gedachte geen vorm geven.”
</p>
<p>“Omdat hij zich zelven daarmede kan benadeelen.” antwoordde Luigi. “Mij dunkt dat dat eene reden is.”
</p>
<p>“Mag ik mij eene bemerking veroorloven?” vroeg Pescadospunt, die zich uit bescheidenheid een weinig ter zijde hield.
</p>
<p>“Voorzeker, mijn vriend,” antwoordde de dokter. “Wat wildet gij ons zeggen?”
</p>
<p>“Heeren,” hernam Pescadospunt, “ga ik af op de omstandigheden, waaronder die twee boezemvrienden afscheid van elkander genomen
hebben, dan meen ik het er voor te moeten houden, dat zij elkander niet meer te ontzien hebben. De bankier Silas Toronthal
moet Sarcany, die hem tot den bedelstaf bracht, uit den grond van zijn hart haten. Wanneer onze gevangene dus weet, waar zijn
medeplichtige zich thans bevindt, dan zal hij geen oogenblik aarzelen,—zoo denk ik ten minste,—om dat mede te deelen. Vertelt
hij niets, dan is dat volgens mij het bewijs, dat hij niets weet, dus dat hij niets te zeggen heeft.”
</p>
<p>Die redeneering was niet van juistheid ontbloot. Het was meer dan waarschijnlijk dat wanneer de bankier Silas Toronthal met
de plaats bekend was, waarheen Sarcany gevlucht kon zijn en waar hij zich zou kunnen ophouden, hij zich niet verplicht zoude
rekenen geheimhouding te betrachten, vooral wanneer zijn eigen belang mede zoude brengen om haar te verbreken.
</p>
<p>“Wij zullen heden nog vernemen, waaraan wij ons te houden hebben,” antwoordde de dokter, “en ik zal zien wat mij verder te
doen staat, wanneer Silas Toronthal niets weet of niets wil mededeelen. Maar, daar hij nog onkundig moet blijven, dat hij
in de macht van dokter Antekirrt is, daar hij evenzeer nog niet mag weten, dat Piet Bathory in leven is, zoo zal Luigi Ferrato
de taak op zich willen nemen, om hem te ondervragen.”
</p>
<p>“Ik stel mij geheel tot uwen dienst, heer dokter,” antwoordde de jonge zeeman.
</p>
<p>Luigi begaf zich ten gevolge van dit gesprek naar het fortje, alwaar hem toegang verleend werd tot de kasemat, die Silas Toronthal
tot gevangenis diende.
</p>
<p>De bankier was op dat oogenblik in een hoek bij eene tafel gezeten. Hij had juist zijn bed verlaten. Naar zijn uiterlijk te
oordeelen, was zijn gemoedstoestand veel verbeterd. Hij hield zich toen <a id="d0e2816"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2816">107</a>]</span>niet met de gedachte bezig, dat hij zijn vermogen verloren had<span id="d0e2818" class="corr" title="Bron: , hij">. Hij</span> dacht zelfs niet aan Sarcany. Er was iets wat hem bovenmate verontrustte, en dat was de zucht om te weten de reden waarom,
en de plaats waar hij opgesloten was, en wie toch wel de machtige persoon kon zijn, die er belang bij kon hebben, zich van
zijn persoon te verzekeren. Dat was het wat hem bezig hield, maar waaromtrent hij geen oplossing kon vinden. Zoo veel was
zeker, dat hij begreep alles te vreezen te hebben.
</p>
<p>Toen hij Luigi Ferrato zijne cel zag binnentreden, stond hij op; maar op een teeken van dezen ging hij weder onmiddellijk
zitten. Het onderhoud, dat plaats had, was slechts van korten duur en ziehier de vragen, die hem gesteld werden:
</p>
<p>“Gij zijt Silas Toronthal, voorheen te Triëst en laatstelijk te Ragusa woonachtig, niet waar?”
</p>
<p>“Op die vraag heb ik niet te antwoorden. Zij die mij gevangen hebben, moeten weten wie ik ben, dunkt mij.”
</p>
<p>“Dat weten zij. Wees daaromtrent onbekommerd, heer Toronthal! Op zijn tijd zult gij alles te weten komen.”
</p>
<p>“Maar wie zijn zij, als ik u bidden mag? Zijn het machtige mannen? Dat zou ik wel willen weten.”
</p>
<p>“Dat zult gij later vernemen. Niet te nieuwsgierig, heer bankier. Dat is eene ongepaste ondeugd hier.”
</p>
<p>“En wie zijt gij?”
</p>
<p>“Alweer te nieuwsgierig. Maar ik wil daarop wel antwoorden, dat ik een man ben, die <span id="d0e2837" class="corr" title="Bron: in">de</span> opdracht heeft u te ondervragen.”
</p>
<p>“Opdracht van wien? Gij spreekt steeds in onbegrijpelijke raadselen.”
</p>
<p>“Van hem, wien gij rekening en verantwoording verschuldigd zijt, die recht over leven en dood over u heeft.”
</p>
<p>“Maar nogmaals, wie is dat? Gij zoudt mij inderdaad beangst kunnen maken.”
</p>
<p>“Dat is niet aan mij om het u te zeggen. Misschien zal hij het u later zelf zeggen.”
</p>
<p>“Welnu, in dat geval weiger ik te antwoorden. Vertrouwen tegenover vertrouwen.”
</p>
<p>“Zoo als ge verkiest! Ge waart te Monte Carlo in gezelschap van een man, dien gij sedert lang kent en die u, sedert gij van
Ragusa vertrokken zijt, niet verlaten heeft. Die man is van Tripolitaansche afkomst en heet Sarcany. Hij is ontsnapt op het
oogenblik, dat gij op den weg naar Nizza in hechtenis genomen <span id="d0e2852" class="corr" title="Bron: werdt">werd</span>. Ziehier nu wat mij opgedragen is u te vragen: Weet gij waar die man zich thans bevindt en zoo ja, zijt gij genegen dat mede
te deelen?”
</p>
<p>Silas Toronthal wachtte zich er wel voor om te antwoorden. Wanneer men verlangde om te weten waar Sarcany zich bevond, dan
was daarvan klaarblijkelijk het doel om zich van zijn persoon <a id="d0e2857"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2857">108</a>]</span>meester te maken, zooals men met hem gedaan had. En waarom wilde men dat doen? Had dat betrekking op gebeurtenissen van het
verleden, waarin zij beiden gezamenlijk de hand hadden gehad? Stond dat in verband met de kuiperijen, die zij zich ter zake
van de Triëster samenzwering veroorloofd hadden? Maar hoe zouden die feiten bekend geraakt zijn? En wie kon er belang bij
hebben, om als wreker van graaf Mathias Sandorf en van zijne twee vrienden, die reeds sedert vijftien jaren overleden waren,
op te treden? Dat alles zweefde den ellendeling in een ondeelbaar oogenblik voor den geest.
</p>
<p>Dat waren de vragen, die Silas Toronthal zich in de eerste plaats stelde. Hij begreep al spoedig, dat hij zich niet in handen
van een wettig ingestelde rechtbank bevond, wier macht zich over hem en zijn medeplichtige dreigde uit te strekken. Dat moest
hem evenwel nog ongeruster maken. Hoewel het voor hem niet twijfelachtig was, dat Sarcany eene schuilplaats te Tetuan in het
huis van de oude Namir gezocht had, waar de laatste inzet van de partij, die hij speelde, zelfs binnen een zeer begrensd tijdvak
moest gewonnen worden, besloot hij dadelijk zich niets daarvan te laten ontvallen. Wanneer later zijn belang mocht medebrengen
om openhartig te zijn, welnu, dan zou hij spreken; maar totdat hem dat gebleken zoude zijn, zou hij zeer gesloten spel spelen.
Na hem een kort oogenblik van beraad gelaten te hebben, vervolgde Luigi:
</p>
<p>“Welnu...?<span id="d0e2863" class="corr" title="Bron: ”"></span> Zijt gij van zins te spreken? Of weigert gij?”
</p>
<p>“Ik zou u kunnen antwoorden,” hernam Silas Toronthal, “dat ik weet waar die Sarcany, waarvan gij spreekt, zich ophoudt, dat
ik het evenwel niet wil zeggen. Maar inderdaad, ik weet het niet.”
</p>
<p>“Is dat uw eenig antwoord, Silas Toronthal?” vroeg Luigi Ferrato zeer ernstig.
</p>
<p>“Ja, het eenige en het waarachtige. Ge behoeft mij niet te gelooven, als gij niet wilt. Toch zult gij geen ander antwoord
erlangen.”
</p>
<p>“Bedenk u wel.... Uw stilzwijgen zou u kunnen berouwen, heer bankier.”
</p>
<p>Silas Toronthal trok de schouders op. Hij was thans vast besloten. Hij wilde en zou niet spreken.
</p>
<p>Luigi Ferrato verliet hem toen en deelde dokter Antekirrt den uitslag van dat onderhoud mede. Ofschoon het antwoord van den
bankier, alles wel beschouwd, niet onaanneembaar was, was men wel verplicht zich er mede te vergenoegen. Er bleef dus niets
anders te doen over om de schuilplaats van Sarcany te ontdekken, dan de nasporingen ijverig voort te zetten, ja, te verdubbelen
en daartoe noch moeite noch geld te sparen.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p109.jpg" alt="Dat plan werd dadelijk ten uitvoer gelegd. (Bladz. 114.)" width="501" height="720"><p class="figureHead">Dat plan werd dadelijk ten uitvoer gelegd. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e2966" class="typeref">114</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>Maar terwijl intusschen gewacht werd, dat de een of andere tijding <a id="d0e2889"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2889">109</a>]</span><a id="d0e2890"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2890">110</a>]</span>aanleiding kon geven om de vervolging te hervatten, moest dokter Antekirrt zich met andere kwestiën bezig houden, die ernstig
waren en waarbij de veiligheid van het eiland Antekirrta zeer betrokken was. Die kwestiën zouden weldra uitsluitend beslag
op zijne aandacht leggen.
</p>
<p>Hij had geheime berichten uit de Cyrenaïsche provinciën ontvangen.
</p>
<p>Cyrenaïca, in het Grieksch Kyrenaikeh, was in den voortijd een belangrijk Noord-Afrikaansch landschap, door Grieken gesticht
en bewoond, en op de hoogvlakte Barca gelegen.
</p>
<p>De Grieksche volkplanting werd er omstreeks het jaar 631 vóór de geboorte van Christus op bevel van het orakel van Delphi,
door inwoners van het eiland Thera en doof eenige Spartanen onder aanvoering van Battus gesticht.
</p>
<p>Het landschap ontleende zijn naam aan de stad Cyrene, terwijl er voorts nog vier andere Grieksche steden verrezen, weshalve
dat gewest ook wel Pentapolis (vijfstad) genoemd werd. De nakomelingen van Battus hadden er als vorsten een onbeperkt gezag,
en onder Acceulaus III verviel het aan de Perzen.
</p>
<p>Omtrent het jaar 440 vóór Christus, werd er de republikeinsche regeeringsvorm ingevoerd, terwijl handel, scheepvaart, nijverheid,
kunsten en wetenschappen er toen buitengewoon bloeiden. Weldra ontstond er echter verdeeldheid, en tyrannen maakten zich meester
van de heerschappij.
</p>
<p>Na den dood van Alexander de Groote werd het veroverd door Ptolomeus III Psycon, die het in 96 vóór Christus aan de Romeinen
naliet, welke het eerst onafhankelijk verklaarden, maar het 30 jaren later met het eiland Creta tot een Romeinsch wingewest
vereenigden. Later werd Cyrenaïca door Barbaarsche horden uit de binnenlanden van Afrika geteisterd, en in de VII<sup>de</sup> eeuw onzer jaartelling voltooiden de Saraceenen het werk der verwoesting.
</p>
<p>De grond leverde in de dagen der oudheid een overvloed van kostelijke vruchten op.
</p>
<p>Het land was vóór de geboorte van Christus de zetel der Cyrenaïsche wijsbegeerte, wier aanhangers ook Hedonici genoemd werden,
omdat zij vrijelijk hunne hartstochten en lusten opvolgden. Die wijsbegeerte stond tegenover die der Cynici, bloeide omstreeks
eene eeuw in en buiten Griekenland en werd door die der Epicuristen verdrongen. Zij versmaadde alle bespiegeling en bepaalde
zich tot het tastbare en zinnelijke, zoodat zij tevens tot atheïsme verviel.
</p>
<p>Tot de meest beroemde volgelingen van <span id="d0e2913" class="corr" title="Bron: Aristuppus">Aristippus</span> behoorden, behalve zijne dochter Areta, zijn kleinzoon Aristippus Metrodoctus, Antipater, <span id="d0e2916" class="corr" title="Bron: Annyceris">Anniceris</span>, Theodorus en Hesegius.
</p>
<p>Voorts was Cyrenaïca tot in de Vde eeuw na Christus de hoofdzetel der Gnostische wijsgeeren. Het geheele gewest bevat een
overgrooten schat van merkwaardige overblijfselen der oudheid.
<a id="d0e2921"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2921">111</a>]</span></p>
<p>De hoofdstad des lands was Cyrene, gelegen aan de waterbron Kyra, thans Aim-ej-Shedah of Eeuwige bron. Zij lag op eene hoogvlakte,
vier uren gaans van de kust, tusschen twee bergtoppen, van welke de oostelijke waarschijnlijk de Akropolis of Citadel torschte.
Aan de noordelijke helling van den anderen ontsprong de reeds genoemde bron, waarbij zich een tempel van Apollo verhief, en
wat verder westwaarts was een schouwburg in de rotsen uitgehouwen. Voorts blijkt het uit de trotsche bouwvallen, dat de stad
weleer in het bezit was van een groot aantal prachtige tempels en andere openbare gebouwen.
</p>
<p>Ook werd de wetenschap er ijverig beoefend; want zij was de vaderstad van <span id="d0e2926" class="corr" title="Bron: Aristuppus">Aristippus</span>, Anniceris, en Carnéades, van den dichter Callimachus en van den geleerden Erasthothenes.
</p>
<p>De agenten, welke dokter Antekirrt in dat nabij gelegen land had, beveelden hem aan om de omstreken van de golf van Sidra
uiterst nauwkeurig te doen gadeslaan. Volgens hen was het geduchte bondgenootschap der Senousisten bezig hare strijdkrachten
op de grenzen van Tripoli te zamen te trekken. Een algemeene beweging bracht de benden langzamerhand al meer en meer in de
nabijheid van het Syrtische kustland.
</p>
<p>Vlugge boden brachten voortdurend zendbrieven over van den Grootmeester naar de verschillende zaouiyias van Noordelijk en
Oostelijk Afrika.
</p>
<p>Vuur- en blanke wapens, uit het buitenland afkomstig, waren afgeleverd en door het bondgenootschap in ontvangst genomen. Eindelijk,
en dat was wel het meest gewichtige van die tijdingen, was het blijkbaar dat eene aanzienlijke macht in het <span id="d0e2935" class="corr" title="Bron: villayschap">villayetschap</span> van Ben Gaza, derhalve in de onmiddellijke nabijheid van het eiland Antekirrta bijeengetrokken werd. Waarlijk, de toestand
begon zich wel te ontwikkelen.
</p>
<p>Met het vooruitzicht op die gevaarlijke nabijheid, die weldra dreigend kon worden, was dokter Antekirrt verplicht die maatregelen
te treffen, welke hem de voorzichtigheid gebood.
</p>
<p>Piet Bathory en Luigi Ferrato stonden hem gedurende de drie laatste weken van de maand October volijverig bij die werkzaamheden
ter zijde, en alle bewoners der volkplanting brachten volgaarne alles bij, wat de weerbaarheid van het eiland kon verhoogen.
</p>
<p>Pescadospunt werd herhaaldelijk maar zoo geheim mogelijk naar de Cyrenaïsche kust gezonden, om zich daar in betrekking met
de agenten te stellen, en weldra had die schrandere kleine kerel zich overtuigd, dat het gevaar, hetwelk het eiland Antekirrta
bedreigde, niet hersenschimmig, niet denkbeeldig genoemd mocht worden.
</p>
<p>De zeeschuimers toch van de provincie Ben Ghâzi, versterkt en aangevuld door eene ware te wapen oproeping van de geaffilieerden
<a id="d0e2946"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2946">112</a>]</span>en bondgenooten der geheele kuststreek, hielden zich volijverig onledig met het uitrusten van een krijgstocht, die het eiland
Antekirrta tot doelwit had.
</p>
<p>Zou die tocht binnen betrekkelijk korten tijd ondernomen worden, of zou hij nog uitgesteld worden?
</p>
<p>Daaromtrent was niets te vernemen.
</p>
<p>Toch kreeg men te weten, dat de hoofden der Senousisten zich nog in de zuidelijke districten ophielden, waaruit men de gevolgtrekking
mocht opmaken, dat geene belangrijke operatiën in de eerste dagen ondernomen zouden worden. Die hoofden toch zouden haar moeten
besturen en aanvoeren.
</p>
<p>Daarom kregen de <i>Elektrieks</i> van Antekirrta bevel om in de buurt van de Syrtische zee te kruisen, zoowel om de kuststrook van het Cyrenaïsche en van het
Tripolitaansche gebied als de kust van geheel het Tunische rijk tot aan Kaap Bon in het oog te houden. Voor zulke kleine vaartuigen
was dat een belangrijke dienst. Hunne bewonderenswaardige snelheid vergoedde evenwel veel.
</p>
<p>De lezer weet dat de verdedigingswerken van het eiland Antekirrta nog niet volgens de ontworpen plannen voltooid waren. Maar
al mocht het ook niet mogelijk heeten om dien arbeid ter gewenschter tijd te kunnen beëindigen, zoo had men zich toch beijverd
om den voorraad van levensmiddelen, munitiën en verdere krijgsbehoeften in de magazijnen en arsenalen van Antekirrta zoo rijkelijk
mogelijk aan te vullen.
</p>
<p>Het eiland Antekirrta, dat door een zeearm ter breedte van ongeveer twintig mijlen van de Cyrenaïsche kust gescheiden was,
zou geheel eenzaam in den Syrtischen zeeboezem liggen, wanneer niet een klein eiland, algemeen bekend onder den naam van het
Kencraf eilandje, hetwelk een omtrek van ongeveer driehonderd meters bezat, in de nabijheid van zijn zuidoostelijke punt gelegen
ware. Volgens den gedachtegang van dokter Antekirrt, zou dit eilandje later tot verbanningsoord moeten dienen, namelijk wanneer
een der kolonisten die straf ooit zoude verdienen en zij door de ingestelde rechtsmacht op het hoofdeiland uitgesproken zoude
worden, een geval dat zich gelukkig nog niet voorgedaan had. Men had er evenwel bij wijze van voorzorg eenige barakken tot
dat doeleinde opgericht.
</p>
<p>Maar in weerwil daarvan was het eilandje Kencraf niet versterkt en—het mocht niet verbloemd worden—wanneer eene vijandelijke
vloot een aanval op Antekirrta in het schild voerde, dan stelde de ligging daarvan een daadwerkelijk gevaar voor de hoofdvestiging
daar. Want eene vijandelijke macht had niets anders te doen dan daar te ontschepen en van dat eilandje eene degelijke operatie-basis
te maken. Het bood alle gemakken aan om er levensmiddelen en munitiën te debarkeeren men kon er eene batterij opwerpen en
derhalve <a id="d0e2965"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2965">113</a>]</span><a id="d0e2966"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2966">114</a>]</span>zou het een aanvaller een stevig steunpunt verschaffen. Het ware beter geweest, dat het eilandje in het geheel niet bestond,
vooral omdat de tijd ontbrak, om het behoorlijk in staat van verdediging te stellen.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p113.jpg" alt="De kapel van den Heiligen Lodewijk, gebouwd op een heuvel van twee honderd voeten hoog. (Bladz. 123.)" width="507" height="720"><p class="figureHead">De kapel van den Heiligen Lodewijk, gebouwd op een heuvel van twee honderd voeten hoog. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e3193" class="typeref">123</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>De ligging van het eilandje Kencraf en de voordeelen, die een vijand er van trekken kon, moesten dan ook dokter Antekirrt
ongerust maken. Nadat hij alles rijpelijk overwogen had, besloot hij het te vernietigen, maar die vernietiging tevens te doen
dienen, om de honderden zeeschuimers, die het wagen zouden er bezit van te nemen, om te brengen, zonder er een van te laten
ontsnappen. Hij dacht er zeer ernstig over na en kwam toen tot een vrij goed uitgewerkt plan.
</p>
<p>Dat plan werd dadelijk ten uitvoer gelegd. Onmiddellijk werden loopgraven en mijngangen aangelegd, die mijngangen werden behoorlijk
geladen, zoodat weldra het geheele eilandje Kencraf aan een grooten mijnoven gelijk was, die door een onderzeeschen geleiddraad
met het eiland Antekirrta in verbinding gebracht werd. Een zwakke electrische stroom langs dien geleiddraad was voldoende,
om eene uitbarsting te weeg te brengen, die geen spoor van het eilandje aan de oppervlakte der zee zoude achterlaten. En waarlijk,
het was geen gewoon buskruit, ook geen schietkatoen, zelfs geen dynamiet, hetwelk dokter Antekirrt zoude bezigen, om die vreeselijke
ontploffing teweeg te brengen. Neen, hij kende de samenstelling van een ontploffende stof, die kort geleden uitgevonden werd,
en welker verbrijzelende kracht zoo aanmerkelijk was, dat men van haar kon zeggen dat zij in verhouding tot het dynamiet stond
zooals deze laatste stof tot het gewone buskruit van Barthold Schwarz. Zij was veel handelbaarder dan de nitroglycerine, ook
gemakkelijker vervoerbaar, daar zij slechts het bezigen van twee onafhankelijke vloeistoffen behoefde, welker vermenging niet
vroeger dan op het oogenblik van gebruik bewerkstelligd moest worden. Die vloeistoffen bevroren niet, terwijl het dynamiet
reeds bij vijf of zes graden bevriest, en zij konden slechts ontploffen door het aanbrengen van een geweldigen schok, zooals
de aanvuring van een slaghoedje, met slagkwik gevuld, kan teweeg brengen. Zooals men ziet, was dat een gemakkelijk en eenvoudig
maar verschrikkelijk middel.
</p>
<p>Hoe wordt dat verkregen?
</p>
<p>Eenvoudig door de inwerking van het zuivere en watervrije protoxyd van stikstof in vloeibaren toestand op verschillende lichamen,
rijk aan koolstof, zooals op minerale, plantaardige, dierlijke oliën of andere vloeibare voortbrengselen van vetstoffen. Die
beide vochten, die afzonderlijk geheel onschuldig en in elkander oplosbaar zijn, worden in zekere verhouding gemengd, zooals
men water met wijn zou mengen, zonder dat er gevaar bij de behandeling bestaat. <a id="d0e2986"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2986">115</a>]</span>Zoo wordt de “panklastiet” vervaardigd, een woord dat: “alles verbrijzelend” beteekent, een inderdaad juiste naam, want die
nieuw verkregen vloeistof is in staat alles te verbrijzelen, en overtreft in kracht verre alle overige bekende ontploffingsmiddelen.
</p>
<p>Dit scheikundig schrikmiddel werd dus in talrijke mijngangen onder de oppervlakte van het maaiveld van het eilandje geladen.
Met een onderzeeschen telegraafdraad stond die lading in verbinding met het eiland Antekirrta. Langs dien draad zou de electrische
vonk voortspoeden naar de aanvuringen van slagkwik, waarvan iedere mijngang voorzien was, en het kon niet missen, of de algemeene
ontploffing zou alsdan onmiddellijk volgen. Daar het evenwel zoude kunnen gebeuren, dat de draad door de eene of andere omstandigheid
onbruikbaar werd, zoo werden er nog twee uitgebracht, onafhankelijk van elkander, en werden bovendien bij wijze van voorzorgsmaatregel
nog andere electrische batterijen op verschillende plekken van het eiland onder de oppervlakte van den bodem ingegraven en
door onderaardsche geleidingsdraden met de mijngangen verbonden. Het was voldoende de plaatjes van een dier batterijen, die
met de oppervlakte van den grond gelijk gelegd waren, met den voet eventjes aan te raken, om den stroom af te sluiten, den
benoodigden schok op het slagkwik en zoo de ontploffing te veroorzaken. Het zou dus onmogelijk genoemd worden, dat wanneer
talrijke aanvallers op het eilandje Kencraf ontscheepten, er een aan de totale vernietiging zoude ontsnappen.
</p>
<p>Die verschillende werkzaamheden waren in de eerste dagen van November tamelijk gevorderd, toen er een ongeval plaats greep,
dat dokter Antekirrt noodzaakte zijn eiland gedurende eenige dagen te verlaten.
</p>
<p>In den ochtend van den 3<sup>den</sup> November kwam het stoomvaartuig, dat bestemd was om de steenkolen van Cardiff over te voeren, in de haven van Antekirrta
ten anker. Gedurende den overtocht was het door slecht weder genoodzaakt geworden Gibraltar aan te doen. Daar vond de kapitein
der boot op het postkantoor een brief, die aan dokter Antekirrt gericht was. Die brief was door de verschillende postdiensten
her- en derwaarts gezonden geworden, zonder dat hij den geadresseerde had kunnen bereiken. De menigvuldige postmerken op den
omslag, gaven daar de meest afdoende getuigenis van.
</p>
<p>Dokter Antekirrt nam dien brief in ontvangst, bekeek den omslag, die de postmerken van Malta, Catania, Ragusa, Ceuta, Otranto,
Malaga en Gibraltar droeg.
</p>
<p>Het adres, hetwelk een zwaar beverig schrift vertoonde, was klaarblijkelijk door iemand ter neder gesteld, die de gewoonte
niet meer had om de pen te voeren, wien het ook misschien aan kracht ontbroken <a id="d0e3001"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3001">116</a>]</span>had, om die weinige woorden ter neer te schrijven. De omslag voerde slechts één naam, den naam van den dokter, met die roerende
aanbeveling:
</p>
<div class="blockquote">
<p>“Aan dokter Antekirrt.
</p>
<p>“Aan Gods goede zorgen overgelaten.”
</p>
</div><p>
</p>
<p>De dokter scheurde den omslag open, ontvouwde den brief, die op een vel papier geschreven was, dat door den tijd reeds geel
geworden was, en las het navolgende:
</p>
<div class="blockquote">
<p>“Heer dokter!
</p>
<p>“Dat God u dezen brief toch in handen voere!... Ik ben reeds zeer bejaard!... Ik kan sterven.... Dan zal zij alleen op de
wereld zijn!... Och, heb medelijden met de laatste dagen van mevrouw Bathory!... Zij is gedurende haar geheele leven zoo zeer
beproefd geweest!... Kom haar te hulp! Dat is de bede van
</p>
<p>Uwen ootmoedigen dienaar
<br><span class="smallcaps">Borik</span>.”
</p>
</div><p>
</p>
<p>Verder stond er in een hoek: “Carthago” en daaronder deze woorden: “Regentschap Tunis.”
</p>
<p>De dokter bevond zich alleen op het Stadhuis, toen hij van dien brief kennis nam. Een kreet van vreugde en van wanhoop te
gelijkertijd ontsnapte hem,—van vreugde, omdat hij ʼt spoor van mevrouw Bathory wedervond,—van wanhoop of beter van vrees,
want de postmerken op den omslag van dien brief duidden aan, dat hij reeds langer dan een maand geleden geschreven was.
</p>
<p>Luigi Ferrato werd dadelijk geroepen. Hij kwam terstond aangeloopen en meldde zich op het Stadhuis aan.
</p>
<p>“Luigi,” zei dokter Antekirrt, “geef kapitein Ködrik de noodige bevelen, dat de <i>Ferrato</i> binnen twee uren stoom op heeft en in staat zij om te kunnen vertrekken.”
</p>
<p>“Het vaartuig zal gereed zijn, om op den opgegeven tijd zee te kunnen kiezen,” antwoordde Luigi.
</p>
<p>“Goed zoo.”
</p>
<p>“Maar vergeef mij eene onbescheidene vraag: moet het vaartuig ter uwer beschikking zijn, heer dokter?”
</p>
<p>“Ja, Luigi. Daarop dient gerekend te worden,” antwoordde dokter Antekirrt.
</p>
<p>“Zal het een lange reis gelden? Ook dat dien ik te weten, heer dokter,” was Luigiʼs tweede vraag.
</p>
<p>Dokter Antekirrt raadpleegde eene kaart.
</p>
<p>“Slechts drie of vier dagen. Meer niet, denk ik,” was zijn antwoord.
</p>
<p>“Vertrekt gij alleen?”
</p>
<p>“Neen! Zoek Piet Bathory op, en zeg hem zich gereed te houden mij te vergezellen.”
</p>
<p>“Piet is op dit oogenblik afwezig, heer dokter....” antwoordde <a id="d0e3054"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3054">117</a>]</span>Luigi Ferrato. “Maar ik zal hem seinen.”
</p>
<p>“Afwezig?”
</p>
<p>“Ja, maar binnen een uur zal hij van het eilandje Kencraf terug zijn, alwaar hij de werkzaamheden bestuurt.”
</p>
<p>“O, zoo is het goed.”
</p>
<p>“Ik ga dus uwe bevelen volbrengen en kapitein Ködrik waarschuwen, heer dokter.”
</p>
<p>“Wacht even. Ik heb nog iets ... ik verlang ook dat uwe zuster dat tochtje medemaakt, Luigi,” ging dokter Antekirrt voort,
“laat haar daartoe dadelijk alle voorbereidingen treffen. Maar spoedig, niet waar?”
</p>
<p>“Dadelijk, heer dokter.”
</p>
<p>Luigi ijlde heen, om de bevelen, die hij van dokter Antekirrt ontvangen had, ten uitvoer te brengen. Hij seinde dadelijk naar
het eilandje Kencraf en spoedde zich naar zijn zuster en naar kapitein Ködrik.
</p>
<p>Een uur later vertoonde Piet Bathory zich op het Stadhuis. Hij had de depêche van Luigi ontvangen.
</p>
<p>“Lees,” zei de dokter.
</p>
<p>En hij reikte hem Boriks brief over.
</p>
</div>
<div id="d0e3076" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">VI.</h2>
<h2 class="normal">DE GEESTVERSCHIJNING.</h2>
<p>Het stoomjacht lichtte weinige minuten na het middaguur het anker. Het had kapitein Ködrik tot gezagvoerder en Luigi Ferrato
tot eersten officier. Als passagiers waren slechts dokter Antekirrt, Piet Bathory en Maria Ferrato aan boord. Deze laatste
werd medegenomen om mevrouw Bathory hare zorgen te kunnen wijden, wanneer het onmogelijk zoude blijken haar onmiddellijk van
Karthago naar Antekirrta te vervoeren.
</p>
<p>Zonder dat daarop in ʼt bijzonder gewezen behoeft te worden, zal de lezer beseffen, welke gewaarwordingen, welke angsten het
hart van Piet Bathory bestormden. Hij wist thans waar zijne moeder <a id="d0e3085"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3085">118</a>]</span>was, hij ging naar haar toe!... Maar waarom had Borik haar zoo onverwachts en zoo spoedig uit Ragusa weggevoerd en dat nog
wel om haar naar dat verre kustland van Tunis te brengen? In welken toestand van ellende en armoede zou hij beiden terugvinden?
Bij die gedachte ijsde hij. Bij die gedachte durfde hij niet verwijlen, uit vrees te zeer door zijne aandoeningen overmeesterd
te worden.
</p>
<p>Op al dat leed, hetwelk Piet Bathory aan Maria toevertrouwde, antwoordde deze slechts met hoopvolle en troostvolle woorden.
Zij herkende in den brief, dien de dokter ontvangen had, de zichtbare tusschenkomst der Voorzienigheid. Dat was volgens het
vrome en brave meisje niet te miskennen. Hier was de vinger Gods!
</p>
<p>Natuurlijk waren bevelen verstrekt, om de <i>Ferrato</i> hare meest mogelijke snelheid te doen bereiken. Door de stoomkleppen te bezwaren, werd weldra eene vaart van gemiddeld vijftien
mijlen in het uur overschreden. Nu bedraagt de afstand van de golf van Sidra tot kaap Bon, aan het noordoostelijk uiteinde
van het Tunische vasteland gelegen, hoogstens duizend kilometers. Verder van kaap Bon tot aan de Goulet, die de haven van
Tunis vormt, duurt het slechts anderhalf uur voor een vlug stoomjacht, om dien afstand af te leggen. Ongerekend slecht weder
of andere wederwaardigheden, kon de <i>Ferrato</i> in twee en dertig uren tijds op hare bestemming aankomen.
</p>
<p>De zee was buiten de Sidragolf effen en glad. Er woei een zachte noord-westen bries, die evenwel niet scheen te zullen aanwakkeren.
De kapitein liet recht op kaap Bon aansturen, om dicht daarbij iets af te vallen, ten einde des te sneller de beschuttende
strook te bereiken, die de vaste wal zoude aanbieden, wanneer de wind mocht aanwakkeren. Hij zou dus het eiland Pantellaria,
dat halfweg tusschen kaap Bon en Malta gelegen is, niet in het gezicht loopen, daar hij de gezegde kaap zoo dichtbij mogelijk
wilde voorbij stevenen.
</p>
<p>Terwijl de kust zich buiten de Sidrabaai afrondt, wordt zij westwaarts diep ingesneden en beschrijft daar een bocht met zeer
grooten straal. Daar langs ontwikkelt zich voornamelijk het kustland van het regentschap Tripoli, dat zich tot aan de golf
van Gabes tusschen het eiland Dscherba en de stad Sfax uitstrekt. Daarna buigt de kust weer eenigermate oostwaarts naar kaap
Dinias toe, om de baai Hammamet te vormen, en ontwikkelt zich verder van zuid naar noord tot aan kaap Bon.
</p>
<p>Eenmaal bij die kaap aangekomen, stevende de <i>Ferrato</i> naar die Hammamet baai. Daarin zou het vaartuig langs den wal loopen, om dien niet weer uit het gezicht te verliezen tot
bij de Goulet.
</p>
<p>Hoewel de bries niet sterk genoemd mocht worden, verhieven de golven zich toch aanmerkelijk gedurende den dag van den derden
November en den daaropvolgenden nacht. Er is slechts weinig wind <a id="d0e3108"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3108">119</a>]</span>noodig om die Syrtische zee, waarin de meest grillige stroomingen en tegenstroomingen van de geheele Middellandsche zee te
zamen komen, in beroering te brengen. Maar reeds den volgenden ochtend werd land verkend, juist ter hoogte van kaap Dinias.
Eenmaal onder dien hoogen oever gekomen, werd de vaart van het jacht aangenaam en voorspoedig.
</p>
<p>De <i>Ferrato</i> stevende op ongeveer twee mijlen van de kust, waarvan men al de bijzonderheden nauwkeurig kon opmerken. Buiten de Hammamet-baai
op de hoogte van Kelibiah, stevende het stoomjacht nog dichter langs de kust, om een blik in de kleine kreek Sidi Youssouf,
die ten noorden door eene aaneenschakeling van klippen en rotsen gedekt is, te kunnen werpen. Eigenlijk kon deze laatste beweging
van de <i>Ferrato</i> eene verkenning van het vijandelijke strand heeten.
</p>
<p>Bij de inbuiging der kust strekte zich een prachtig zandig strand voor het oog uit. Naar achteren vertoonde zich eene reeks
van lage heuvelen, die met klein struikgewas bekleed waren, hetwelk met moeite ontkiemd was in dien bodem, die meer overvloed
aan steenen heeft dan aan teelaarde. Verder af werden hoogere heuvels ontwaard, die als uitloopers van de nog verder gelegen
“djebels”, die het gebergte in het het binnenland uitmaakten, konden beschouwd worden. Hier en daar werd een verlaten marabout
ontwaard, die zich als een soort witte vlek te midden van het groen der struiken voordeed. Op den voorgrond verrees een kleine
verschansing, die er bouwvallig uitzag, en hooger-op een grooter fort, dat in beteren staat verkeerde en dat zich op den heuvel
verhief, die de Sidi Youssouf-kreek ten noorden afsloot.
</p>
<p>Intusschen was die kreek niet verlaten. Door de rotsblokken beschut, lagen verscheidene Levantsche vaartuigen, als chebekken,
polacres enz. op eene halve kabellengte der kust op eene diepte van vijf of zes vademen ten anker. Maar de helderheid en doorzichtigheid
van het groene water dier kreek was zoo volmaakt, dat men den bodem, uit zwarte steenen en uit lichtgestreept zand bestaande,
waarin de lepels der ankers grepen, en waaraan de weerkaatsing van het licht wonderlijke vormen verleende, duidelijk ontwaren
kon.
</p>
<p>Langs het strand, aan den voet der lage duinen, die met mastiek- en tamarinde stuiken bezaaid waren, bemerkte men een douar,
die uit een twintigtal goubiʼs bestond en zijne tenten van vuil geel gestreept linnen vertoonde. Men kon dat vergelijken met
een grooten Arabischen mantel, die achteloos op het strand geworpen was. Buiten de plooien van dien mantel graasden schapen
en geiten, die in de verte er uitzagen als zwarte raven, wier schreeuwende bende door een geweerschot opgejaagd had kunnen
worden. Een tiental kameelen lagen òf uitgestrekt op het zand, òf stonden onbeweeglijk, <a id="d0e3124"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3124">120</a>]</span>alsof zij in steen uitgebeiteld waren en herkauwden in de nabijheid van eene rotsachtige omheining, die als ontschepingskade
kon dienen.
</p>
<p>Terwijl men de monding der Sidi Youssouf-kreek voorbijstevende, kon men er een blik in werpen en merkte dokter Antekirrt op,
dat men munitiekisten, wapenen en zelfs eenige kleine kanonstukken, die tot het veldgeschut behoorden, ontscheepte. De Sidi
Youssouf-kreek leende zich door hare verwijderde ligging op de buitenste grenskuststrook van het regentschap Tunis, maar al
te gemakkelijk tot deze soort van smokkelhandel.
</p>
<p>Luigi Ferrato vestigde de aandacht van dokter Antekirrt op de lossing dier oorlogscontrabande, welke toen daar op dat strand,
zonder eenige contrôle hoegenaamd, gedreven werd.
</p>
<p>“Ja, Luigi,” antwoordde hij, “ik zie het wel. Dat is inderdaad bedenkelijk genoeg.”
</p>
<p>“En wat denkt gij er over?”
</p>
<p>“Dat het Arabieren zijn, welke die oorlogs-wapenen en munitiën in ontvangst komen nemen.”
</p>
<p>“Maar voor wie die wapens.”
</p>
<p>“Wie weet het? Wellicht om ze aan de bergbewoners te verstrekken, ten einde daarmede de Fransche troepen zoowel in Tunis als
in Algiers te bevechten.”
</p>
<p>“Denkt gij dat?” vroeg dokter Antekirrt met een bitteren glimlach om de lippen.
</p>
<p>“Ik weet niet wat te denken. Dat oorlogstuig kan ook aangekocht zijn voor rekening der talrijke geaffilieerden aan het Senousisme,
die aan wal struikroovers en aan boord zeeschuimers zijn, en die zich tegenwoordig in de Cyrenaïsche provinciën met een bepaald
doel al meer en meer te zamen trekken.”
</p>
<p>“Zou zoo iets kunnen geschieden?”
</p>
<p>“Inderdaad, en ik meen zelfs onder die Arabieren eenige typen te herkennen, die eerder uit de binnenlanden van Afrika dan
wel uit de Tunische provinciën afkomstig zijn.”
</p>
<p>“Maar,” vroeg Luigi, “waarom verzetten de autoriteiten van het regentschap of ten minste de Fransche autoriteiten zich niet
ernstig tegen die ontscheping van wapenen en munitiën?”
</p>
<p>“Waarom? Omdat men te Tunis zelfs niet gist wat aan de andere zijde van kaap Bon voorvalt,” antwoordde dokter Antekirrt, “en
wanneer de Franschen eindelijk meester van Tunisië zullen zijn, dan zullen deze oostelijke hellingen van de djebels nog voor
langen tijd aan hunne macht ontsnappen. Hoe het ook zij, dat lossen van wapentuig en krijgsbehoeften komt mij zeer verdacht
voor.”
</p>
<p>“Het is gelukkig, dat ons stoomjacht een snel varend vaartuig is,” merkte Luigi gekscherend op.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p121.jpg" alt="Eene oude vrouw, die in een donkeren mantel gehuld was, zat voor die deur. (Bladz. 124.)" width="498" height="720"><p class="figureHead">Eene oude vrouw, die in een donkeren mantel gehuld was, zat voor die deur. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e3205" class="typeref">124</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>“Zeker is dat gelukkig, want had de <i>Ferrato</i> hare snelheid niet in <a id="d0e3169"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3169">121</a>]</span><a id="d0e3170"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3170">122</a>]</span>haar voordeel, dan zou de flottilje, die wij daar ontwaren, geen oogenblik aarzelen om haar aan te tasten.”
</p>
<p>Hadden de Arabieren werkelijk die gedachte gekoesterd, zoo als dokter Antekirrt vermoedde, dan had het stoomjacht toch niets
te vreezen. In minder dan een half uur was het de kleine reede van Sidi Youssouf voorbij gestevend. Nadat kaap Bon, die zich
zoo ver buiten het Tunische vasteland uitstrekt, genaderd was, stevende de <i>Ferrato</i> met volle kracht den vuurtoren voorbij, die op haar uiterste uiteinde, dat geheel met rotsen, die in prachtige lagen gelegerd
zijn, bedekt is, verrijst.
</p>
<p>Het stoomjacht doorsneed nu, steeds niet volle kracht stoomende, de Tunische golf, die zich tusschen kaap Bon en kaap Karthago
uitstrekt. Ter linkerzijde van de <i>Ferrato</i> verhief zich de reeks van steile hellingen van den djebel Bon-Karnin, van den djebel Rossas en van den djebel Zaghouan, met
eenige dorpen hier en daar in de bergplooien verscholen. Ter rechter zijde verscheen in het volle licht, in al hare heerlijkheid
als eene andere Arabische Kasbah, de heilige stad Sidi-Bon-Saïd, die zeer waarschijnlijk een der voorsteden was van het oude
Carthago. Op den achtergrond verhief zich Tunis, geheel wit in het schitterende zonlicht boven het meer van Bahira, een weinig
achter dien arm, welke de Goulet aan alle de ontscheepten uit de pakketbooten van Europa als het ware toesteekt.
</p>
<p>Op een afstand van drie mijlen van de haven lag een smaldeel van Fransche oorlogschepen ten anker, terwijl een weinig dichter
bij den kant eenige handelsvaartuigen voor hunne ankerkettingen lagen te dobberen, die door de groote verscheidenheid hunner
nationale vlaggen eene groote levendigheid aan die reede bijzetten.
</p>
<p>Het was ongeveer één uur, toen de <i>Ferrato</i> op een afstand van drie kabellengten van de haven van Goulet haar anker liet vallen. Nadat de formaliteiten van den geneeskundigen
dienst vervuld waren, werd de vrije toegang aan de passagiers van het stoomjacht verleend. Dokter Antekirrt, Piet Bathory,
Luigi Ferrato en zijne zuster Maria namen plaats in de sloep, die dadelijk van boord afstak.
</p>
<p>Na de havenpier omgeroeid te zijn, gleed zij door dat smalle kanaal, hetwelk steeds overvuld is met barkassen, sloepen, vletten
en andere ontschepingsvaartuigen, die aan beide kaden vastgemeerd waren, en legde dicht bij een onregelmatig gevormd plein
aan, hetwelk met boomen beplant, en met villaʼs, handelskantoren, koffiehuizen enz. omgeven was. Op dat plein wemelde het
van Malthezers, Joden, Arabieren, Fransche en inlandsche soldaten, die daar bij den ingang van de voornaamste straat der havenbuurt
drentelden.
</p>
<p>De brief van Borik gaf Karthago tot adres op en die naam van <a id="d0e3193"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3193">123</a>]</span>eenige bouwvallen, die ter nauwernood op de oppervlakte van den bodem ontwaard worden, is alles wat van de geboortestad van
Hannibal overbleef.
</p>
<p>Om zich naar het strand van Karthago te begeven, is het niet noodig gebruik te maken van het klein eindje Italiaanschen spoorweg,
dat den dienst verricht tusschen de Gouleta en Tunis en daarbij langs het meer van Bahira loopt. Hetzij men het strand volgt,
dat met zijn hard en fijn zand een uitnemend wandelpad voor de voetgangers oplevert, hetzij men den stofachtigen weg kiest,
die meer landwaarts in, de vlakte doorsnijdt, langs beide wegen bereikt men gemakkelijk den voet van den heuvel, waarop de
kapel van den Heiligen Lodewijk en het klooster der Algerijnsche zendelingen verrijzen.
</p>
<p>Toen dokter Antekirrt en zijne reisgenooten ontscheepten, stonden verscheidene rijtuigen, met kleine paarden bespannen, te
wachten. In een oogwenk had men een rijtuig bestegen en was den koetsier bevel gegeven, om zoo spoedig mogelijk naar Karthago
te rijden.
</p>
<p>Het rijtuig, na eerst de voornaamste straat van de Gouleta in flinken draf gevolgd te hebben, reed tusschen twee rijen prachtige
villaʼs door, die door de rijke Tunisiërs gedurende de warme maanden bewoond worden, daarna langs de paleizen van Keredina
en Mustapha, die op de kust in de nabijheid van de oude havenkommen der Karthaagsche stad verrijzen. Het is meer dan twee
duizend jaren geleden toen de mededingster van Rome dat geheele strand innam, van de punt der Goulet af tot aan de kaap, die
haren naam behouden heeft.
</p>
<p>De kapel van den Heiligen Lodewijk, gebouwd op een heuvel van twee honderd voeten hoog, is opgericht op dezelfde plaats, waar
men beweert, dat die koning van Frankrijk in 1270 gestorven zou zijn. Dat gebouwtje is te midden van eene omheining gelegen,
die meer oudheidkundige brokstukken, deelen van bouwwerken, stukken van standbeelden, van vazen, kommen, zuilen, kapiteelen
en architraven, dan boomen of struiken bevat. Het klooster der zendelingen, waarvan pater Delattre, een zeer geleerd archeoloog,
toen prior was, is meer achterwaarts gelegen. Van de hoogte van dien heuvel, waarop die omheinde plek staat, beheerscht men
geheel en al het zandige strand, van kaap Karthago af tot aan de eerste huizen der Goulet.
</p>
<p>Aan den voet van dien heuvel verrijzen eenige paleizen van Arabische bouworde, die evenwel van pieren naar Engelsche mode
voorzien zijn, alsook van bevallige staketsels, die zich tot ver in zee uitstrekken en waaraan de sloepen en jollen der reede
kunnen aanleggen. Verder-op strekt zich de baai met alle hare voorgebergten, alle hare <a id="d0e3205"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3205">124</a>]</span>uitstekende punten, alle hare inhammen, die bij afwezigheid van bouwvallen, hunne geschiedkundige herinneringen behouden hebben,
in hare geheele heerlijkheid uit.
</p>
<p>Maar wanneer er paleizen en villaʼs aangetroffen werden tot op de plaats, waar voorheen de oude oorlogs- en handelshavens
van het machtige Karthago zich bevonden, dan vindt men er ook hier en daar tusschen de plooien van het heuvelland, te midden
van het in puin liggend gesteente, op een grijsachtigen bodem, die bijna ongeschikt ter bebouwing is, kleine huizen, ware
stulpen, waarin de armen der streek wonen. De meesten <span id="d0e3209" class="corr" title="Bron: ">van </span>de laatstbedoelde bewoners oefenen geen ander handwerk uit dan op de oppervlakte of in de eerste lagen des bodems naar min
of meer kostbare voortbrengselen van het Karthaagsche tijdperk, zooals bronzen, steenen voorwerpen, aardewerk, medailles,
munten, enz. te zoeken. Dat alles wordt door de kloosterlingen voor hun archeologisch museum opgekocht. Zij doen dat evenwel
veel meer uit medelijden, dan dat zij tuk op die zaken zouden zijn.
</p>
<p>Eenige dier ellendige stulpen bezitten slechts twee of drie muurvlakken. Men zou ze met bouwvallen van marabouts kunnen vergelijken,
die in dit klimaat van hevigen zonneschijn, wit gebleekt zijn.
</p>
<p>Dokter Antekirrt en zijne tochtgenooten gingen van de eene hut naar de andere. Zij bezochten ze in de hoop er mevrouw Bathory
aan te treffen. Toch konden ze niet gelooven, dat zij tot dien trap van ellende vervallen zoude zijn.
</p>
<p>Plotseling hield het rijtuig stil voor eene nog ellendiger stulp, waarvan de deur slechts een gat vertoonde, dat in den muur
gebroken was. De muur zelf lag half in puin en was gedeeltelijk met struiken en ruig overdekt.
</p>
<p>Eene oude vrouw, die in een donkeren mantel gehuld was, zat voor die deur.
</p>
<p>Piet had haar herkend!... Hij stiet een wilden kreet uit!... Hij sprong uit het rijtuig....
</p>
<p>“Moeder!... Moeder!...” riep hij.
</p>
<p>Ja.... dat was zijne moeder!... Hij ijlde naar haar toe, knielde voor haar neder, sloot haar in zijne armen....
</p>
<p>Maar zij beantwoordde die liefkozingen niet. Zij zag hem met strakken blik aan.
</p>
<p>Zij scheen hem niet te herkennen.... Neen ... dat oog stond levenloos ... dof....
</p>
<p>“Moeder!... Moeder!...” riep hij uit, terwijl de dokter met Luigi en zijne zuster naderden en zich bij hem voegden.
</p>
<p>“Bedaar, bedaar, Piet,” sprak dokter Antekirrt. “In Gods naam bedaar. Uwe hartstochtelijkheid kan alles bederven.”
</p>
<p>In dit oogenblik verscheen bij den hoek der hut een grijsaard, die zij nog niet bemerkt hadden.
<a id="d0e3236"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3236">125</a>]</span></p>
<p>Dat was Borik.
</p>
<p>Borik de trouwe dienstknecht!
</p>
<p>Dadelijk herkende hij dokter Antekirrt. Zijne knieën knikten nu reeds en dat was wel te begrijpen.
</p>
<p>Maar toen hij Piet herkende.... Piet, wiens begrafenisstoet hij tot op het kerkhof van Ragusa gevolgd was! Dat was te veel
voor den ouden man! Hij stortte bewegingloos neer, terwijl hij naar mevrouw Bathory wees en zijne lippen nog prevelden:
</p>
<p>“Zij is krankzinnig!”
</p>
<p>Krankzinnig! Dus op het oogenblik, dat die zoon zijne moeder wedervond, was alles wat haar overbleef, slechts een wezenloos
lichaam! En het zien van haar kind, dat zij dood moest wanen en dat daar plotseling voor hare oogen verschenen was, was niet
voldoende om haar de herinnering aan het verledene te hergeven!
</p>
<p>Mevrouw Bathory was opgestaan met verwilderde, maar toch nog heldere oogen. Daarna trad zij de stulp binnen, zonder iets gezien,
zonder een enkel woord gesproken te hebben. Maria volgde haar op een teeken van dokter Antekirrt.
</p>
<p>Piet stond onbewegelijk bij de deur, zonder den moed, ja zonder de macht te hebben een pas te doen.
</p>
<p>Borik had intusschen, dank zij de goede zorgen van den dokter, zijn bewustzijn herkregen. Toen hij een poos rondgekeken en
zijne verwarde gedachten verzameld had, riep hij uit:
</p>
<p>“Gij, mijnheer Piet!... Gij!... Levend!... Hoe is het bij God mogelijk? Gij!... Levend!”
</p>
<p>“Ja,” antwoordde Piet Bathory, “ja, levend!... En toch ware het beter, dat ik dood was!”
</p>
<p>In korte trekken stelde dokter Antekirrt den ouden dienaar op de hoogte van hetgeen te Ragusa gebeurd was. Daarna deed Borik
op zijn beurt en niet zonder moeite het verhaal van de laatste twee maanden van armoede en ellende, die de arme vrouw doorstaan
had. Het was inderdaad een schrikkelijk verhaal, schrikkelijk vooral voor den zoon om aan te hooren.
</p>
<p>“Maar,” vroeg dokter Antekirrt, zoodra hij de gelegenheid daartoe vond, “is het de dood van haren zoon, die de geestvermogens
van mevrouw Bathory gekrenkt heeft? Heeft zij zich dat verlies zoozeer aangetrokken?”
</p>
<p>“Neen, mijnheer Antekirrt, neen,” antwoordde Borik. “Er is heel wat anders. Ik zal het u vertellen.”
</p>
<p>“Wat dan?... Spreek, o spreek!” kreet Piet Bathory onstuimig, terwijl hij den ouden man bij de handen greep.
</p>
<p>Ziehier, wat de trouwe dienaar toen in beknopte trekken, maar met horten en stooten verhaalde.
</p>
<p>Toen mevrouw Bathory, na den dood van haren zoon, alleen <a id="d0e3271"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3271">126</a>]</span>op de wereld achterbleef, had zij Ragusa verlaten en zich in het dorpje Vinticello gevestigd, waar zij nog eenige bloedverwanten
bezat. Gedurende dat tijdperk zou men het weinige, dat zij in haar bescheiden woning bezat, te gelde maken, daar het haar
voornemen was, het huis in de Marinella-straat niet meer te betrekken.
</p>
<p>Zes weken later keerde zij in gezelschap van Borik naar Ragusa terug, om de laatste hand aan de regeling harer zaken te leggen,
en toen zij in de Marinella-straat aankwam, vond zij een brief, die in de bus van het huis gestoken was.
</p>
<p>Bij het lezen van dien brief was het reeds alsof hare geestvermogens geschokt werden. Zij las hem evenwel ten einde toe, stiet
toen <span id="d0e3277" class="corr" title="Bron: éen">een</span> kreet uit en stoof in ijlende vaart de straat op. Zij liep naar de Stradona-laan, stak die over en klopte aan de poort van
het hôtel Toronthal, die dadelijk geopend werd.
</p>
<p>“Het hôtel Toronthal!...” riep Piet Bathory uit. “Mijn God, wat moet dat beteekenen?”
</p>
<p>“Ja, het hôtel Toronthal,” antwoordde de oude Borik, “en toen ik mevrouw Bathory eindelijk ingehaald had, herkende zij mij
niet meer.... O God ... Piet, Piet, zij was krankzinnig! Volslagen krankzinnig!”
</p>
<p>“Maar waarom ging mijne moeder naar het hôtel Toronthal” vroeg Piet Bathory onstuimig.
</p>
<p>Borik keek hem met nieuwsgierigen blik aan, maar antwoordde niet dadelijk.
</p>
<p>“Waarom ging zij naar het hôtel Toronthal?” herhaalde de jonge man, die den ouden dienaar met een verbijsterd oog aanzag,
alsof hij niets van het gesprokene begreep. “Wat had mijne moeder in Gods naam daar te doen?”
</p>
<p>“Zij wenschte waarschijnlijk mijnheer Toronthal te spreken,” antwoordde Borik.
</p>
<p>“Wat had zij toch met mijnheer Toronthal te maken?” vroeg de jonge man afgetrokken... “Maar... verder? Verder?”
</p>
<p>“Mijnheer Toronthal had evenwel sedert twee dagen met zijne dochter die fraaie woning van de Stradona-laan verlaten, zonder
dat iemand wist, waarheen zij gegaan waren. Ziedaar alles wat ik op mijne pogingen om inlichtingen te verwerven, kon vernemen.”
</p>
<p>“O, noodlot!” riep dokter Antekirrt uit. “Zonder dat iemand wist waarheen zij gegaan waren?...”
</p>
<p>“Ja, heer dokter.”
</p>
<p>“En die brief... die brief?...” vroeg Piet Bathory zoo hartstochtelijk mogelijk. “Die brief?...”
</p>
<p>“Dien heb ik niet kunnen weervinden, mijnheer Piet,” antwoordde de grijsaard,” en hetzij mevrouw Bathory hem verloren of verscheurd
heeft, hetzij iemand haar dien afhandig gemaakt heeft, ik heb nimmer kunnen vernemen, wat hij inhield, hoeveel pogingen ik
daartoe <a id="d0e3304"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3304">127</a>]</span>ook heb aangewend, wanneer ik meende, dat de arme vrouw in meer heldere oogenblikken verkeerde.”
</p>
<p>Die brief spoorloos verdwenen! Dat was inderdaad iets geheimzinnigs!
</p>
<p>Dokter Antekirrt, die dat verhaal opmerkzaam gevolgd had, wist geen <span id="d0e3310" class="corr" title="Bron: beduidenis">beteekenis</span> aan de handeling van mevrouw Bathory te verleenen. Welke kracht had haar naar dat hôtel van de Stradona-laan geleid, waarvan
haar juist alles verwijderd had moeten houden? En waarom had zij zulk een hevigen schok ondervonden, dat zij er krankzinnig
van was geworden, toen zij het verdwijnen van Silas Toronthal vernam? Inderdaad, dat alles kwam allen belanghebbenden zeer
raadselachtig voor.
</p>
<p>Het verhaal van den ouden bediende, hoe dikwijls ook afgebroken door tranen, was nu spoedig geëindigd.
</p>
<p>Het gelukte hem den ongelukkigen toestand van mevrouw Bathory geheim te houden, terwijl hij zich onledig hield met hare verdere
zaken te regelen en het weinige dat overbleef te gelde te maken. De aard van den waanzin van de ongelukkige vrouw was zacht
en kalm, en daardoor was het hem mogelijk geweest te kunnen handelen zonder argwaan te wekken.
</p>
<p>Hij had slechts één wensch, namelijk Ragusa te verlaten en eene schuilplaats te zoeken, onverschillig waar, mits dat zij slechts
ver van die gevloekte stad gevonden werd.
</p>
<p>Hij slaagde er eenige dagen later in, zich met mevrouw Bathory in te schepen op een der pakketbooten, die de kustvaart in
de Middellandsche zee uitoefenen, en zoo kwam hij te Tunis of beter bij de Gouleta aan.
</p>
<p>Die streek kwam hem afgelegen genoeg voor en daar besloot hij zich te vestigen.
</p>
<p>En hier in die vervallen stulp, wijdde de grijsaard zich geheel en al aan de verzorging, die de gekrenkte geestestoestand
van mevrouw Bathory noodzakelijk maakte. Zij scheen zelfs het gebruik der spraak terzelfder tijd met de rede verloren te hebben.
Maar hare bezitting was zoo armzalig, dat hij het oogenblik zag naderen, dat zij beiden tot de uiterste ellende zouden gedoemd
zijn. En dat op zooʼn leeftijd! Het was verschrikkelijk.
</p>
<p>Onder die noodlottige omstandigheden herinnerde de oude zich dokter Antekirrt en de belangstelling, die hij immer omtrent
het gezin van Stephanus Bathory had laten blijken. Maar Borik wist niet, waar de dokter zich gewoonlijk ophield. Hij schreef
evenwel, en de brief, die zulk een hartverscheurenden wanhoopskreet inhield, had hij aan de goede zorgen van de Voorzienigheid
toevertrouwd. Het schijnt, dat de Voorzienigheid nog al goed den dienst der posterij uitoefent, daar de brief, in weerwil
van alles, aan zijn adres terecht gekomen was.
<a id="d0e3327"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3327">128</a>]</span></p>
<p>Wat thans te doen viel, was als het ware aangewezen. Mevrouw Bathory werd, zonder dat zij den geringsten wederstand bood,
naar het rijtuig gevoerd, waarin zij met haren zoon, Borik en Maria Ferrato, welke laatste haar niet meer verlaten zou, plaats
nam. Terwijl zij naar de Goulet reden, volgden dokter Antekirrt en Luigi Ferrato te voet het strand. Dat was, zooals wij weten,
niet ver. En die lichamelijke inspanning zou hen een gewenschte afleiding bezorgen.
</p>
<p>Allen waren een uur later aan boord van het stoomjacht, dat onder volle stoomspanning gebleven was, ingescheept. Het anker
werd dadelijk gelicht en zoodra de <i>Ferrato</i> kaap Bon gerond had, stevende zij op den vuurtoren van Pantellaria aan. In den ochtend van den tweeden dag daarna, kwam het
stoomjacht in de haven van Antekirrta aan, en lag weldra met zijn kostbaren last aan boord aan de veilige kade gemeerd.
</p>
<p>Mevrouw Bathory werd dadelijk ontscheept en naar Artenak vervoerd en daar in een der beste kamers van het Stadhuis gehuisvest.
Maria Ferrato verliet hare woning om haren intrek bij de ongelukkige weduwe te nemen.
</p>
<p>Welke nieuwe oorzaak van verdriet en smart die toestand zijner moeder voor Piet Bathory was, is wel na te gaan.
</p>
<p>Die moeder krankzinnig, die moeder in hare geestvermogens gekrenkt onder omstandigheden, die waarschijnlijk onopgelost zouden
blijven. Als men nu maar de oorzaak dier waanzinnigheid kende, dan ware de eene of andere heilzame reactie te beproeven! Maar
men wist niets; men kon niets weten! En dat maakte allen nog radeloozer.
</p>
<p>“Ik moet haar genezen!...” had de dokter, die zich geheel en al aan haar wijdde, meermalen in zich zelven gepreveld. “Ja!...
ik moet! ik zal slagen! In dien strijd moet ik overwinnen!”
</p>
<p>Dat was evenwel eene uiterst moeielijke taak; want mevrouw Bathory bleef voortdurend volkomen bewusteloos, omtrent hetgeen
met haar en rondom haar voorviel.
</p>
<p>Maar zou die machtige gedachten-opdringing, die dokter Antekirrt in zoo hooge mate bezat, en waarvan hij zoo onbetwistbare
bewijzen geleverd had, niet kunnen aangewend worden? Was het nu geen zaak om haar toe te passen, ten einde den geestestoestand
van mevrouw Bathory te wijzigen? Zou men niet door magnetische invloeden het geschokte hersenvermogen kunnen herstellen en
de rede kunnen vastketenen totdat de reactie, die toch niet uitblijven kon, ingetreden zoude zijn? Bedenkelijk schudde de
geleerde het hoofd. Hij wanhoopte aan den uitslag.
</p>
<p>Piet Bathory smeekte den dokter, bezwoer hem als het ware, om toch schier het onmogelijke te beproeven tot genezing zijner
arme moeder. Het was te vergeefsch.
</p>
<p>“Neen,” antwoordde dokter Antekirrt op diep bedroefden toon, “zelfs dat kan niet slagen.”
<a id="d0e3351"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3351">129</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p129.jpg" alt="Toen knielde zij op de eerste trede en boog het hoofd voorover. (Bladz. 133.)" width="502" height="720"><p class="figureHead">Toen knielde zij op de eerste trede en boog het hoofd voorover. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e3433" class="typeref">133</a>.)
</p>
</div><p>
<a id="d0e3363"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3363">130</a>]</span></p>
<p>“Waarom toch niet?” snikte de arme jongen wanhopig. “Waarom toch niet?”
</p>
<p>“Omdat de krankzinnigen juist de sujetten zijn, die het meest weerstand aan het gedachten-opdringen bieden.”
</p>
<p>“Maar... zeg mij, ware het toch niet te beproeven? O, dat er toch iets gedaan worde!”
</p>
<p>“Neen, ik mag dat niet beproeven, Piet. Om den invloed der gedachten-opdringing te kunnen ondervinden,” ging de dokter onverstoorbaar
voort, “zou het noodig zijn, dat uwe moeder nog een persoonlijken onafhankelijken wil had, in wiens plaats ik den mijnen zou
kunnen stellen. Maar, ik herhaal het, dat zou zonder invloed op haar blijken. Daarenboven, zou zoo iets haar zenuwgestel zeer
aandoen.”
</p>
<p>“Neen...! die uitspraak kan ik niet voor onwederlegbaar aannemen!” hernam Piet, die er maar niet toe komen kon, om toe te
geven. “Ik kan, ik wil niet aannemen, dat niet den een of anderen dag mijn moeders brein helder genoeg zal wezen, om haren
zoon te herkennen ... haren zoon, dien zij dood waant...!”
</p>
<p>“Ja!... dien zij dood waant!” herhaalde dokter Antekirrt, als in gedachten verzonken “Maar,... wellicht,... wanneer zij u
levend waande,... of... wanneer zij, voor uw graf gebracht,... u zag verschijnen....”
</p>
<p>Dokter Antekirrt bleef bij dat denkbeeld verwijlen. Wat werkte hij in zijn brein uit?
</p>
<p>Waarom zou zulk een moreele schok, die onder de meest gunstige omstandigheden aangebracht kon worden, geen invloed op mevrouw
Bathory hebben? In ieder geval zouden er geen nadeelige gevolgen van te vreezen zijn.
</p>
<p>“Ik zal er de proef van nemen!” riep hij uit. “En... o, dat ik mocht slagen! Dat zou mij veel vergoeden!”
</p>
<p>Van nu af werd het tafereel, dat opgevoerd moest worden, en het welslagen der proefneming kon verzekeren, eene ware studie,
de eenige gedachte van die mannen. Het gold toch niets minder dan bij mevrouw Bathory de uitwerkselen der herinnering, die
in haren tegenwoordigen toestand vernietigd of verdoofd schenen, te verlevendigen en dat onder zulke aangrijpende omstandigheden,
dat eene reactie in haar brein kon geboren worden.
</p>
<p>Dokter Antekirrt riep de hulp in van Borik en van Pescadospunt, om de plaatselijke gesteldheid van het kerkhof te Ragusa en
den vorm van het gedenkteeken, hetwelk op den grafkelder der familie Bathory stond, met genoegzame nauwkeurigheid weer te
geven.
</p>
<p>Nu verrees er op het kerkhof van het eiland, ongeveer op een mijl afstand van Artenak gelegen, onder een groep van groenende
boomen eene kleine kapel, welke aan die van Ragusa niet ongelijk was. Men had slechts de omgeving een weinig te rangschikken,
om <a id="d0e3388"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3388">131</a>]</span>de gelijkenis der twee monumenten te treffender te maken. Toen dat geschied was, werd op den muur van den achtergrond een
zwart marmeren steen geplaatst, waarop:
</p>
<div class="blockquote">
<p class="aligncenter">STEPHANUS BATHORY
<br>1867.
</p>
</div><p>
</p>
<p>te lezen stond. Dat jaartal was het tijdstip van den dood van den martelaar voor de vrijheid van Hongarijë.
</p>
<p>Den 13<sup>den</sup> November scheen het oogenblik gekomen te zijn, om met de voorbereidende proefnemingen tot opwekking der verstandelijke vermogens
van mevrouw Bathory door eene langzame en nagenoeg onmerkbare opklimming te beginnen.
</p>
<p>Zoo omstreeks zeven uur des avonds nam Maria Ferrato, die daarbij door Borik bijgestaan werd, de weduwe onder den arm en bracht
haar buiten het Stadhuis. Daarna geleidde zij haar door het veld naar het kerkhof. Voor den ingang der kleine kapel gekomen,
bleef mevrouw Bathory zoo als zij steeds was, wezenloos, en sprak geen woord, hoewel zij door het heldere schijnsel eener
lamp, die in het gebouwtje brandde, den naam van Stephanus Bathory op de marmeren plaat had kunnen lezen. Alleen toen Maria
Ferrato en de grijsaard op de trappen der kapel knielden, was het alsof een bliksemstraal, die evenwel dadelijk verdween,
haren wezenloozen blik verlevendigde.
</p>
<p>Mevrouw Bathory was ongeveer een uur later op het Stadhuis terug, alsook zij, die haar nabij geweest waren, of haar gedurende
die eerste proefneming van verre gevolgd hadden.
</p>
<p>Den volgenden dag en de verdere dagen hervatte men die proefnemingen, die evenwel geen resultaat schenen op te leveren. Piet
Bathory had ze met beklemde gemoedsaandoening gevolgd, en verkeerde inderdaad in volslagen wanhoop door den geringen uitslag,
hoewel dokter Antekirrt hem toch herhaaldelijk verzekerde dat de tijd hun eenige helper, hun beste bondgenoot moest zijn.
Hij wilde dan ook eerst den laatsten slag slaan, wanneer mevrouw Bathory genoegzaam voorbereid zou zijn, om er den geweldigen
schok van te kunnen doorstaan, niet eerder. Intusschen viel het niet te ontkennen, dat bij ieder bezoek op het kerkhof, toch
eene zekere verandering in den geestestoestand van de arme vrouw waar te nemen was. Zoo gebeurde het op een avond, dat mevrouw
Bathory, die eerst achteraf gebleven was, langzamerhand naderbij trad, en terwijl de oude Borik en Maria Ferrato op de treden
der kapel geknield lagen, het ijzeren hekwerk met hare handen omvatte, den achterwand, die door de lamp helder verlicht was,
scherp aankeek, en daarop met spoed achterwaarts ijlde.
<a id="d0e3409"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3409">132</a>]</span></p>
<p>Toen Maria haar ingehaald had, hoorde zij haar herhaaldelijk een naam mompelen.
</p>
<p>Dat was wel de eerste maal, dat de lippen van de beklagenswaardige waanzinnige zich openden om te spreken.
</p>
<p>Maar hoe groot was de verwondering,—neen meer dan verwondering,—de verstomming van allen, die haar toen omringden en het gesprokene
verstaan konden.
</p>
<p>Die naam was dien van haren zoon niet. Het was het woord: “Piet” niet, dat aan hare lippen ontgleden was, maar het woord:
“Sava.” Hoe kwam die naam in deze oogenblikken haar te ontvallen?
</p>
<p>De lezer zal bevroeden, wat Piet Bathory toen moest ondervinden. En wie zou kunnen beschrijven, wat bij die onverwachte oproeping
van den naam van Sava Toronthal in de ziel van dokter Antekirrt omging? Hij sprak evenwel geen woord, en liet in niets merken,
wat hij bij het hooren van dien naam moest lijden.
</p>
<p>Op een anderen avond, dat de proefneming ook herhaald werd, kwam mevrouw Bathory, alsof zij door eene onzichtbare hand geleid
werd, uit eigen aandrang op den drempel der kleine kapel knielen. Zij boog haar hoofd toen voorover, een zucht welde uit hare
borst op, een traan ontsnapte aan hare oogleden. Maar dien avond ontglipte geen woord, geen naam aan hare lippen, en men zou
hebben kunnen meenen, dat zij den naam van Sava vergeten had.
</p>
<p>Toen mevrouw Bathory op het Stadhuis teruggebracht werd, was zij ten prooi aan eene zenuwachtige opgewondenheid, die haar
anders vreemd was. De kalmte, die tot heden de karakteristieke aanduiding van haren gemoedstoestand was, had plaats gemaakt
voor eene zonderlinge inspanning. In dat brein werd voorzeker toen eene levenwekkende arbeid volbracht, die wel geschikt was,
om de opmerkers met hoop te vervullen. Dokter Antekirrt sloeg haar met alle aandacht gade.
</p>
<p>Inderdaad, de lijderes bracht een naren en onrustigen nacht door. Zij prevelde herhaaldelijk woorden, die Maria Ferrato niet
vatten kon. Het was alsof zij droomde. Maar als zij werkelijk droomde, dan was dat het bewijs, dat het verstand begon weder
te keeren. Dat duidde op genezing, vooral wanneer de rede haar zou bijblijven bij het wakker worden. De hoop keerde in aller
harten weder, nu men het tijdstip van den einduitslag zag naderen.
</p>
<p>Dokter Antekirrt besloot dan ook den volgenden dag eene nieuwe proefneming te wagen, waarbij het opgevoerde tafereel nog aangrijpender
zoude wezen.
</p>
<p>Gedurende dien geheelen dag van den 18<sup>den</sup> was mevrouw Bathory onophoudelijk onder den invloed van eene zeer sterke hersen-overspanning. Dat trof Maria Ferrato zeer,
terwijl Piet, die bijna den geheelen tijd bij zijne moeder doorbracht, er een bijzonder gunstig <a id="d0e3433"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3433">133</a>]</span>voorgevoel van ondervond. De arme jongen was evenwel zelf onrustiger en zenuwachtiger dan de lijderes.
</p>
<p>De nacht brak aan,—een zwarte nacht, zonder dat zich een koeltje, na een dag, die zelfs onder de lage breedte van Antekirrta
zeer warm was geweest, had laten gevoelen.
</p>
<p>Mevrouw Bathory verliet, geleid door Maria Ferrato en door Borik, tegen half negen het Stadhuis. Dokter Antekirrt volgde,
eenigszins op een afstand blijvende, met Luigi Ferrato en Pescadospunt.
</p>
<p>De geheele kleine volkplanting verkeerde in eene angstige spanning omtrent de verschijnselen, die te wachten waren. Eenige
toortsen, die onder het hooge geboomte van het kerkhof ontstoken waren, wierpen met hunnen dikken rook een spookachtig schijnsel
op de naaste omgeving der kapel. In de verte werd met regelmatige tusschenpoozen het luiden der klok van de kerk te Artenak
vernomen, hetwelk weerklonk, alsof eene begrafenis plaats had.
</p>
<p>Piet Bathory ontbrak alleen aan de groep, die langzaam door het veld het kerkhof naderde. Hij was de overigen evenwel vooruit
gesneld, om in het gewichtige oogenblik van die uiterste proefneming op te treden.
</p>
<p>Het was ongeveer negen uren, toen mevrouw Bathory op het kerkhof aankwam. Plotseling liet zij den arm van Maria Ferrato los
en stapte naar de kleine kapel toe.
</p>
<p>Men liet haar geheel vrijheid van handelen onder den indruk van het nieuwe gevoel, hetwelk haar geheel en al scheen te beheerschen.
Een ieder ging uit den weg voor haar, maakte plaats voor haar.
</p>
<p>Te midden eener doodsche stilte, die slechts afgebroken werd door het eentonige klokkengelui, bleef mevrouw Bathory een poos
stil en bewegingloos staan. Toen knielde zij op de eerste trede, en boog het hoofd voorover, terwijl men haar duidelijk hoorde
weenen.... Dat was eene handeling, die volgens dokter Antekirrt een zeer gunstig voorteeken opleverde.
</p>
<p>In dit oogenblik ging het hek van de kapel langzaam open en verscheen Piet Bathory, in een wit lijklaken gehuld, alsof hij
uit zijn graf opstond, in het volle licht....
</p>
<p>“Mijn zoon!... mijn zoon!...” riep mevrouw Bathory, de handen naar Piet toestekende uit, terwijl zij daarbij in zwijm viel.
Gelukkig dat zij bijtijds door liefderijke armen werd opgevangen.
</p>
<p>Die val was niets! Maar de herinnering en de gedachten waren bij haar herboren! En dat was alles!
</p>
<p>De moeder had zich in dien kreet geopenbaard! Zij had haren zoon herkend! Dat was het voornaamste!
</p>
<p>Door de zorgen van dokter Antekirrt was zij weldra weder bijgebracht en toen zij tot bewustzijn wedergekeerd was en hare oogen
den blik van haren zoon ontmoetten, riep zij:
<a id="d0e3459"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3459">134</a>]</span></p>
<p>“Levend!... mijn Piet,... levend! O, God! is dat toch waar?... Levend!... Mijn Piet!”
</p>
<p>“Ja, zeker levend, moeder! levend voor u, levend om u, dierbare, dierbare moeder te beminnen!”
</p>
<p>“En om haar ... ook te beminnen ... haar ... Piet, gij weet wel ... gij herinnert u toch nog?”
</p>
<p>“Haar?...” riep Piet Bathory ten hoogste verwonderd uit. “Haar?...”
</p>
<p>“Ja, haar!...”
</p>
<p>“Wie haar? Moeder, spreek. Wie haar? Spreek dan toch, wat ik u bidden mag.”
</p>
<p>“Zij!... Sava!...”
</p>
<p>“Sava Toronthal?...” riep dokter Antekirrt op zijne beurt ten hoogste verbaasd uit.
</p>
<p>“Neen, niet Sava Toronthal, maar Sava Sandorf!” antwoordde de arme moeder haastig.
</p>
<p>Bij die woorden tastte mevrouw Bathory in haren zak en bracht daaruit den verkreukelden brief te voorschijn, die door de stervende
mevrouw Toronthal geschreven was, en reikte hem den dokter over.
</p>
<p>De regels, die deze las, lieten geen den minsten twijfel omtrent de geboorte van Sava over!
</p>
<p>Sava was het kind, hetwelk van het kasteel van Artenak opgelicht was! Dat was onwraakbaar duidelijk.
</p>
<p>Sava was de dochter van graaf Mathias Sandorf!
</p>
<p>Wat er in dat oogenblik in het hart van dien vader omging, zullen de lezers wel beseffen.
</p>
</div>
<div id="d0e3488" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">VII.</h2>
<h2 class="normal">EEN HANDDRUK VAN KAAP MATIFOU.</h2>
<p>Graaf Mathias Sandorf was, zooals de lezer weet, behalve voor Piet Bathory, voor het geheele personeel van de volkplanting
van zijn klein eiland dokter Antekirrt gebleven. Het strookte met zijne plannen, om tot de geheele volbrenging van de taak,
die hij ondernomen had, die rol te blijven vervullen. Toen dan ook de naam zijner dochter daar zoo plotseling en onverwacht
door mevrouw Bathory genoemd <a id="d0e3495"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3495">135</a>]</span>werd, had hij geestkracht en zelfbeheersching genoeg, om zijne aandoeningen niet te laten blijken. Toch had zijn hart een
oogenblik opgehouden te kloppen en wanneer hij zich minder krachtig had betoond, dan zou hij op den drempel der kapel neergestort
zijn, alsof hij door den bliksem ware getroffen. Maar daar klopte een ijzeren hart, zooveel malen door het lijden gelouterd,
in die fiere borstkas.
</p>
<p>Dus zijne dochter was niet dood! Dat was boven allen twijfel verheven. Het bewijsstuk lag daar.
</p>
<p>Dus zij was onder de levenden! O! welke vreugdekreet juichte in het vaderhart.
</p>
<p>Dus zij beminde Piet Bathory en werd wederbemind! Dokter Antekirrt wierp een schuchteren blik op den jongeling. Want hij...
hij, Mathias Sandorf had alles in het werk gesteld, om de vereeniging der beide jongelieden te beletten!
</p>
<p>En dat geheim, waardoor hem Sava weergegeven werd, zou nimmer geopenbaard zijn, wanneer mevrouw Bathory haar verstand niet
als door een wonder terugbekomen had!
</p>
<p>Maar wat was er toch vijftien jaren geleden op het kasteel Artenak gebeurd?
</p>
<p>O, de lezer weet dat thans! Dat kind, de eenige erfgename der goederen van graaf Mathias Sandorf, dat kind, wiens overlijden
nimmer wettelijk gestaafd werd, was ontvoerd en daarna aan Silas Toronthal overgeleverd geworden. Toen de bankier zich eenigen
tijd later te Ragusa vestigde, had hij van zijne echtgenoote gevergd Sava als hare dochter op te voeden.
</p>
<p>Die kuiperijen waren uitgedacht door Sarcany, maar door Namir zijne medeplichtige uitgevoerd.
</p>
<p>Sarcany was niet onkundig, dat Sava, wanneer zij achttien jaren oud zoude zijn, in het bezit zoude komen van een zeer groot
vermogen; en hij rekende er op, dat, wanneer zij zijne echtgenoote geworden zoude zijn, hij haar wel als de erfgename der
familie Sandorf zou weten te doen erkennen. Dat zou de bekroning moeten zijn van zijn schandelijk bestaan. Hij zou dan heer
en meester der domeinen van Artenak zijn! Een ware belooning voor zooveel miskende deugd.
</p>
<p>Maar kon er inderdaad gezegd worden, dat dit plan tot heden mislukt was, het was toch voortreffelijk beraamd.
</p>
<p>Ja, voortreffelijk was het voorzeker, maar mislukt was het totaal. Want wanneer het huwelijk voltrokken ware, dan zou Sarcany
zich wel gehaast hebben, er al de mogelijke voordeden uit te trekken.
</p>
<p>Welke smarten, welke teleurstellingen moest dokter Antekirrt thans ondervinden?
</p>
<p>Was hij het niet, die deze betreurenswaardige aaneenschakeling <a id="d0e3521"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3521">136</a>]</span>van feiten had in het leven geroepen, eerst door zijn medewerking aan Piet Bathory te weigeren; verder door Sarcany in de
gelegenheid te stellen zijne plannen te vervolgen en ten uitvoer te leggen, terwijl hij hem bij hunne ontmoeting te Cattaro
reeds onschadelijk had kunnen maken; eindelijk door mevrouw Bathory haren zoon niet weer te geven, toen hij dezen aan den
dood ontrukt had? En, inderdaad, hoeveel rampen zouden niet vermeden zijn, wanneer Piet Bathory zijne moeder nabij geweest
ware, toen de brief van mevrouw Toronthal door deze zelve in de Marinella-straat aan huis bezorgd werd! Het was waarlijk een
samenloop van noodlottige omstandigheden. En als Piet eens geweten had, dat Sava de dochter van graaf Sandorf was, zou hij
er dan niet in geslaagd zijn, haar aan de gewelddadigheden van Sarcany en Silas Toronthal te ontrukken? Dat was meer dan waarschijnlijk,
dat moet erkend worden.
</p>
<p>Waar was Sava thans? Die vraag beheerschte bij dokter Antekirrt alles.
</p>
<p>O, voorzeker in de macht van Sarcany! Dat antwoord maakte den rampzaligen vader radeloos.
</p>
<p>Maar waar hield die ellendeling haar thans verscholen? Eene tweede vraag, die in belangrijkheid voor de eerste niet onderdeed.
</p>
<p>Hoe zou men het moeten aanleggen om haar aan dien snoodaard te ontrukken?
</p>
<p>Dat moest snel beraamd worden, want binnen weinige weken zou de dochter van graaf Sandorf haar achttiende jaar bereikt hebben,
het tijdstip, waarop zij als erfgename zoude moeten optreden, op gevaar af anders hare rechten te zullen verliezen.—Sarcany
wist dat, en deze omstandigheid moest hem het uiterste doen beproeven, om Savaʼs toestemming tot dit gehate huwelijk te verwerven.
De tijd was dus kort, en er moest uiterst spoedig gehandeld worden, dat gevoelde dokter <span id="d0e3533" class="corr" title="Bron: Antekirtt">Antekirrt</span>.
</p>
<p>In een ondeelbaar oogenblik, als het ware, had die opvolging van gedachten het brein van den rampzaligen vader doorkruist.
Na dat verleden, evenals mevrouw Bathory en haar zoon gedaan hadden, in gedachten opgebouwd te hebben, gevoelde hij de verwijtingen
die de echtgenoote en de zoon van Stephanus Bathory hem, onverdiend wel is waar, konden doen! En toch, wanneer de zaken bestaan
hadden, zoo als hij ze zich voorgesteld had, zou dan eene vereeniging mogelijk geweest zijn tusschen Piet Bathory en haar,
die voor allen, ook voor hemzelven, Sava Toronthal genoemd werd?
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p137.jpg" alt="Kaap Matifou kneep die hand, waarschijnlijk onbewust, alsof hij ze verbrijzelen wilde. (Bladz. 143.)" width="503" height="720"><p class="figureHead">Kaap Matifou kneep die hand, waarschijnlijk onbewust, alsof hij ze verbrijzelen wilde. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e3710" class="typeref">143</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>Het was nu zaak, het koste wat het wilde, om zijne dochter Sava uit te vinden,—wiens naam, gevoegd aan dien van de gravin
Rena, zijn echtgenoote, gegeven was aan de goelet <i>Savarena</i>, zooals de naam van Luigiʼs vader aan het stoomjacht <i>Ferrato</i> verleend was.—Waarlijk, geene geringe taak, dat moet erkend <a id="d0e3556"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3556">137</a>]</span><a id="d0e3557"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3557">138</a>]</span>worden. Maar er was geen dag, geen uur, geen oogenblik meer te verliezen. Alle krachten moesten ingespannen worden, om tot
het doel te geraken.
</p>
<p>Mevrouw Bathory was reeds naar het Stadhuis teruggevoerd, toen dokter Antekirrt er ook binnentrad in gezelschap van Piet,
die zich aan de grootste afwisselingen van blijdschap en wanhoop overgaf, evenwel daarbij geen woord sprak. Op zijn gelaat
was nochtans te ontwaren, aan welke aandoening hij ten prooi was.
</p>
<p>De brave moeder was genezen. Zij was evenwel zeer verzwakt en uitgeput door de geweldige reactie, die zij ondergaan had. Zij
was in haar kamer gezeten, toen dokter Antekirrt en Piet Bathory haar daar opzochten.
</p>
<p>Maria Ferrato had, met de scherpzinnigheid der vrouwen eigen, begrepen, dat die drie menschen alleen bij elkander gelaten
moesten worden. Derhalve was zij zacht, en zonder dat iemand het merkte, naar de groote zaal in het Stadhuis gegaan.
</p>
<p>Dokter Antekirrt naderde, met de hand op den schouder van Piet geleund, mevrouw Bathory.
</p>
<p>“Mevrouw,” sprak hij, “ik had reeds van uwen zoon den mijnen gemaakt. Maar dat was hij nog maar krachtens vriendschapsbanden;
geloof mij, ik zal alles doen, om te bewerken, dat hij het ook door de banden van het bloed wordt. Als ik daarin slaag, zal
ik, dat kan ik u betuigen, de gelukkigste aller stervelingen zijn. Sava mijne dochter! en Piet mijn zoon!”
</p>
<p>Mevrouw Bathory keek hem verbaasd aan. Zij kon hem onmogelijk begrijpen, dat was haar wel aan te zien.
</p>
<p>“Ja,” ging dokter Antekirrt voort, “dat hij in mij een waren vader, ik een waren zoon in hem vond...”
</p>
<p>De arme vrouw wist niet wat te denken en keek beteuterd beide mannen beurtelings aan.
</p>
<p>“Door hem Sava... mijne dochter... te laten trouwen!” lichte de dokter eindelijk toe.
</p>
<p>“Uwe dochter?...” kreet mevrouw Bathory, terwijl zij de hand aan het voorhoofd bracht... “Sava uwe dochter?”
</p>
<p>“Ja, mijne dochter! Deel toch in mijn geluk, waarde mevrouw. Sava is mijne dochter!”
</p>
<p>“Maar... wie zijt ge dan?” vroeg de ontstelde moeder, terwijl zij haar gelaat met de beide handen bedekte.
</p>
<p>“Wie ik ben?... Ik ben graaf Mathias Sandorf! Ik ben de beste vriend van Stephanus, uwen echtgenoot!”
</p>
<p>Mevrouw Bathory sprong van haren stoel op, strekte de handen uit, en viel schier onmachtig in de armen van haren zoon. Maar
al kon zij van aandoening niet spreken, zoo kon zij toch hooren. In weinige woorden deelde Piet haar mede, wat zij niet wist;
hoe <a id="d0e3587"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3587">139</a>]</span>graaf Mathias Sandorf door de toewijding en opoffering van den visscher Andreas Ferrato gered was geworden; waarom deze gedurende
vijftien jaren onbekend en voor dood had willen blijven doorgaan en hoe hij eindelijk onder den naam van dokter Antekirrt
te Ragusa gekomen was. Hij verhaalde, wat Sarcany en Silas Toronthal met betrekking tot het verraad van de Triëster samenzwering
gedaan hadden; daarna het verraad van Carpena, waarvan zijn vader het slachtoffer geweest was, hoe eindelijk dokter Antekirrt
hem levend aan het graf op het kerkhof te Ragusa ontrukt had, om hem deelgenoot te maken van de rechtspleging, die hij wenschte
ten uitvoer te leggen. Hij eindigde zijn verhaal met de mededeeling, dat twee der ellendelingen: de bankier Silas Toronthal
en de Spanjaard Carpena, reeds in hunne macht waren; maar dat de derde nog ontbrak, de derde, namelijk Sarcany, dezelfde schaamtelooze
kerel, die van Sava Sandorf zijne vrouw wilde maken, van Sava, de dochter van zijn slachtoffer.
</p>
<p>Gedurende meer dan een uur zaten dokter Antekirrt, mevrouw Bathory en haar zoon, een drietal dat in de toekomst door een zoo
innigen band van toegenegenheid zoude verbonden worden, bij elkander, om nog de daadzaken betreffende het ongelukkige jonge
meisje in bijzonderheden te behandelen en te bespreken. Het was voor hen allen helder als de dag, dat Sarcany voor niets zou
terugdeinzen, om Sava tot dat huwelijk, hetwelk hem het vermogen van graaf Sandorf moest in handen spelen, te nopen. Zij vestigden
in het bijzonder hunne aandacht op dien toestand, die, al waren ook al de vroegere plannen van den ellendeling verijdeld,
toch nog voor het tegenwoordige angstverwekkend genoeg was. Dus voor en boven alles: Sava moest weergevonden worden, al moest
ook hemel en aarde bewogen worden. Dat was de eerst voor de hand liggende taak. Dat begrepen allen.
</p>
<p>Men kwam overeen, dat mevrouw Bathory en Piet voorloopig de eenigen zouden blijven, die weten zouden, dat graaf Mathias Sandorf
zich achter den naam van dokter Antekirrt verborg. Wanneer men dat geheim prijs gaf, zou het bekend worden, dat Sava zijne
dochter was, en het was in het belang van de nasporingen, die ondernomen moesten worden, dat dit nog niet geweten werd. Dus
het diepste geheim werd daaromtrent aanbevolen.
</p>
<p>“Maar waar is Sava?” vroeg mevrouw Bathory, toen zij hare gedachte weer eenigermate verzameld had.
</p>
<p>En toen zij daarop van niemand, noch van haren zoon, noch van dokter Antekirrt antwoord ontving, vervolgde zij:
</p>
<p>“Waar haar te zoeken?... Waar haar te vinden? Zeg, zal dat te ontdekken zijn?”
</p>
<p>“O, dat zullen wij wel te weten krijgen!” antwoordde Piet, bij <a id="d0e3601"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3601">140</a>]</span>wien de wanhoop vervangen was door eene geestkracht, die niet meer tanen zoude. “Dat zullen wij wel uitvinden!”
</p>
<p>“Ja!... dat zullen wij!” hernam dokter Antekirrt vastberaden.
</p>
<p>“En al kan ook aangenomen worden, dat Silas Toronthal niet weet, waarheen Sarcany eene schuilplaats gezocht heeft, zoo zal
hij toch niet kunnen ontkennen, dat hij weet, waar die ellendeling mijne dochter opgesloten houdt. En dat zal hij, dat moet
hij ons zeggen, al moet ook geweld gepleegd worden!”
</p>
<p>“Ja, als hij het weet,... dan zal hij het moeten zeggen!” riep Piet Bathory woest uit.
</p>
<p>“Ja!... dat moet!” zei de dokter. “Ik herhaal het, al zou geweld moeten gebruikt worden.”
</p>
<p>“Onmiddellijk!” riep Piet Bathory uit. “Laten wij geen oogenblik verliezen.”
</p>
<p>“Ja, onmiddellijk!”
</p>
<p>Noch dokter Antekirrt, noch mevrouw Bathory, noch haar zoon Piet zouden langer in dien staat van onzekerheid hebben kunnen
verblijven. Er moest naar eene uitkomst getracht worden.
</p>
<p>Luigi Ferrato, die zich met Pescadospunt en Kaap Matifou in de groote zaal van het Stadhuis bevond, alwaar Maria zich bij
hen gevoegd had, werd dadelijk geroepen.
</p>
<p>Hij kreeg bevel, om zich naar het fortje te begeven, zich daarbij door Kaap Matifou te doen vergezellen, en Silas Toronthal
naar het Stadhuis over te brengen.
</p>
<p>De bankier verliet een kwartier later het gekasematteerde vertrek, dat hem tot gevangenislokaal diende, waarbij Kaap Matifou
met zijne breede hand de vuist van den misdadiger als in een schroef geklemd hield, en volgde gedwee zijn geleider door de
groote straat van Artenak, naar de Raadzaal.
</p>
<p>De bankier had aan Luigi gevraagd, waarheen men hem voerde, maar had daarop geen antwoord bekomen. Dit maakte hem te meer
ongerust, daar hij steeds niet wist in handen van welk machtig persoon hij zich sedert zijne gevangenneming bevond.
</p>
<p>Silas Toronthal, die steeds door Kaap Matifou vastgehouden werd, trad, voorafgegaan door Luigi Ferrato, de zaal binnen.
</p>
<p>Wel zag hij terstond Pescadospunt, echter niet mevrouw Bathory noch haren zoon, die zich beiden ter zijde hielden. Maar plotseling
bevond hij zich tegenover dokter Antekirrt, met wien hij te Ragusa te vergeefsch getracht had in aanraking te komen. Nu scheen
hem plotseling een vreeselijk licht op te gaan. Nu eerst scheen hij te begrijpen.
</p>
<p>“Gij!... Gij!”... riep hij ontzet en ten uiterste verbaasd uit. “Gij!... Gij, dokter Antekirrt!”
</p>
<p>Maar zijne zelfbeheersching, evenwel niet zonder inspanning, hernemende<span id="d0e3633" class="corr" title="Bron: ">.</span>
<a id="d0e3636"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3636">141</a>]</span></p>
<p>“Zoo, zoo!” zeide hij. “Het is dokter Antekirrt, die mij op Fransch grondgebied heeft laten gevangen nemen! Hij is het, die
mij wederrechtelijk van mijne vrijheid beroofd heeft?”
</p>
<p>“Wederrechtelijk? Durft Silas Toronthal, die in zijn leven zooveel wederrechtelijke daden pleegde, dat woord gebruiken?”
</p>
<p>“Ja, wederrechtelijk!” herhaalde de bankier, terwijl hij zijn toespreker onbeschaamd aankeek.
</p>
<p>“Maar, toch niet onrechtvaardig!” antwoordde de dokter met indrukwekkende stem.
</p>
<p>“Wat heb ik met u te maken? Wat heb ik u gedaan? Zeg, wat heb ik u gedaan?” vroeg de bankier.
</p>
<p>“Mij?” ...
</p>
<p>“Ja, u?”
</p>
<p>“Gij zult het vernemen, Silas Toronthal, en dat wel vroeger dan u wellicht lief zal zijn.”
</p>
<p>“Wanneer? Spreek! Wanneer?”
</p>
<p>De bankier bleef in zijn onbeschaamde rol volharden. Hij meende van dokter Antekirrt niets te vreezen te hebben.
</p>
<p>“Wanneer gij geantwoord zult hebben op deze vraag: wat hebt gij deze ongelukkige vrouw gedaan?”
</p>
<p>“Mevrouw Bathory!” riep de bankier uit, terwijl hij een paar stappen achteruit deed, toen hij de weduwe ontwaarde, die op
hem toetrad. “Mevrouw Bathory! O God!”
</p>
<p>“En haar zoon!” vulde dokter Antekirrt aan. “Zeg, wat hebt gij haren zoon gedaan?”
</p>
<p>“Piet!” ...
</p>
<p>“Ja, Piet!”
</p>
<p>“Piet Bathory?” stamelde Silas Toronthal. “Geeft het graf dan zijn prooi terug?”
</p>
<p>Hij zou voorzeker van ontsteltenis omver gevallen zijn, wanneer Kaap Matifou hem niet onwrikbaar overeind en op zijne plaats
vastgehouden had. Die kolossus verwrikte niet.
</p>
<p>Dus Piet Bathory, dien hij dood waande, de man wiens lijkstatie hij had zien voorbij trekken, Piet Bathory die op het kerkhof
te Ragusa begraven was, diezelfde Piet Bathory stond daar voor hem als een geest, die uit het graf verrezen was! Silas Toronthal
gevoelde zich in zijne tegenwoordigheid hevig beangst.... Hij begon te begrijpen, dat hij de straf zijner misdaden niet zou
kunnen ontloopen.... Hij voelde, dat hij verloren was. Hij keek rond, alsof hij een hoek zocht, waar hij zich voor aller oogen
kon verbergen.
</p>
<p>“Waar is Sava?” vroeg eensklaps dokter Antekirrt. “Waar is dat jonge meisje, dat ...”
</p>
<p>“Mijne dochter?”
</p>
<p>“Sava is uwe dochter niet!” antwoordde dokter Antekirrt gestreng <a id="d0e3679"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3679">142</a>]</span>en met indrukwekkend gebaar.
</p>
<p>“Sava, mijne dochter niet?” vroeg Silas Toronthal geheel en al onthutst. “Wie heeft u dat gezegd?”
</p>
<p>“Neen! Sava is de dochter van graaf Mathias Sandorf, dien gij, door hem en zijne beide makkers, Stephanus Bathory en Ladislas
Zathmar, laaghartig te verraden, aan den dood hebt overgeleverd! Verstaat gij mij? Dat is duidelijk!”
</p>
<p>Bij die zoo formeele beschuldiging gevoelde zich de bankier Silas Toronthal vernietigd.
</p>
<p>Dokter <span id="d0e3689" class="corr" title="Bron: Antekirtt">Antekirrt</span> wist toch niet alleen, dat Sava zijne dochter niet was, maar hij wist ook, dat zij de dochter van graaf Mathias Sandorf was!
Hij wist hoe en door wien de samenzweerders van Triëst verraden waren! Dat walgelijke verleden verhief zich in zijne geheele
schrikkelijkheid tegen Silas Toronthal. Hij wenschte in den grond te kunnen verzinken, om die beschuldigende oogen te kunnen
ontgaan.
</p>
<p>“Waar is Sava,” hernam de dokter, die zijn toorn slechts door zeer veel wilskracht bedwong.
</p>
<p>Geen antwoord. Silas Toronthal gluurde met gebogen hoofd rond en scheen zich te beraden.
</p>
<p>“Waar is Sava, die door Sarcany, uwen medeplichtige bij al uwe misdaden, van het kasteel te Artenak opgelicht is geworden?
Zult gij spreken?”
</p>
<p>En toen de ellendeling steeds zweeg, vervolgde Antekirrt somber en schrikkelijk in stem en gebaren:
</p>
<p>“Waar is Sava, die door dien ellendeling op eene plaats, die gij kent en kennen moet, opgesloten gehouden wordt, om haar hare
toestemming af te dwingen tot een huwelijk, dat haar afschuw inboezemt ... tot een huwelijk met een der verraders van haren
vader!”
</p>
<p>Andermaal geen antwoord. In het brein van Silas Toronthal begon. een denkbeeld te gloren. Hij glimlachte onmerkbaar.
</p>
<p>“Voor de laatste maal: waar is Sava?” brulde dokter Antekirrt buiten zich zelven.
</p>
<p>Hoe schrikverwekkend het uiterlijke van den dokter zich ook voordeed, hoe dreigend zijne woorden ook klonken, dat alles kon
Silas Toronthal niet bewegen om te antwoorden. De aterling had begrepen, dat de tegenwoordige toestand van het jonge meisje
hem tot schild, tot dekmantel kon dienen. Hij voelde, dat zijn leven geen gevaar liep, zoolang hij dat geheim niet geopenbaard
had. Ziedaar, wat hem eenigermate gerustgesteld had, en wat dien glimlach te voorschijn getooverd had.
</p>
<p>“Luister,” hernam de dokter, wien het gelukt was zijne zelfbeheersching en koelbloedigheid te herwinnen, “hoor naar mij, Silas
Toronthal! Misschien meent gij verplicht te zijn, uwen medeplichtige te sparen! Gij vreest misschien hem te benadeelen door
te spreken! <a id="d0e3710"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3710">143</a>]</span>Welnu, weet dit dan: Sarcany, na uw vermogen verkwist te hebben, heeft, om zich van uwe stilzwijgendheid te verzekeren, gepoogd
u te vermoorden, zoo als hij Piet Bathory te Ragusa vermoord heeft... Ja... twijfelt gij? Op hetzelfde oogenblik, toen mijne
lasthebbers de hand op u legden, en zich van uw persoon op den straatweg naar Nizza, meester maakten, stond hij gereed met
zijn dolk toe te stooten... En zult gij, nu gij dat weet, blijven zwijgen? Zult gij dien man willen blijven sparen, die ook
jegens u voor geen moord terugdeinsde? Komaan, spreek.”
</p>
<p>Silas Toronthal bleef bij het denkbeeld volharden, dat zijn stilzwijgen zijne tegenstanders nopen moest, om hem te ontzien.
Hij gaf dan ook geen antwoord.
</p>
<p>“Waar is Sava?” herhaalde dokter Antekirrt.
</p>
<p>Niets, geen woord! Dat zwijgen was tergend, was uitdagend. Piet Bathory stond te knarsetanden van woede.
</p>
<p>“Waar is Sava?” herhaalde de dokter, die ditmaal zijn geduld begon te verliezen.
</p>
<p>“Ik weet het niet!...” antwoordde Silas Toronthal, vast besloten zijn geheim zorgvuldig te bewaren.
</p>
<p>Eensklaps stiet hij echter een gil uit en poogde, terwijl hij zich van pijn kromde en spartelde, Kaap Matifou, die zijne hand
steeds in de zijne omklemd hield, achteruit te duwen. Hij had eerder kunnen proberen een granietblok van zijne plaats te brengen.
</p>
<p>“Genade... Genade!” riep hij, terwijl hij zich van pijn kromde. “Genade! ik smeek u!”
</p>
<p>Kaap Matifou kneep die hand, waarschijnlijk onbewust, alsof hij ze verbrijzelen wilde.
</p>
<p>“Genade!” kreet de bankier, “zooʼn pijn heb ik nog nooit ondervonden! Mijne hand is verpletterd.”
</p>
<p>“Zult ge spreken?... Of...”
</p>
<p>En hij gaf een teeken aan Kaap Matifou, die dadelijk de klemschroef aanzette.
</p>
<p>“Ja... Ja...” kreet de ongelukkige misdadiger. “Ja... ja!... ik zal spreken!”
</p>
<p>“Welnu dan, haast u! Waar is Sava?”
</p>
<p>“Sava... Sava...” stamelde Silas Toronthal, die slechts met afgebroken woorden kon antwoorden.
</p>
<p>“Welnu, Sava?... Waar is zij? Geen omwegen, geen onwaarheden. Ik waarschuw u ten beste.”
</p>
<p>“Sava.. in het huis... van Namir... de verspiedster van... Sarcany... Daar is zij opgesloten.”
</p>
<p>“Maar waar is dat huis? Nogmaals waarschuw ik u tegen misleiding. De waarheid, niets dan de waarheid!”
</p>
<p>“Te... Tetuan! in Marokko!...” kreet de gemartelde. “Daar zult gij haar vinden.”
<a id="d0e3748"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3748">144</a>]</span></p>
<p>Kaap Matifou liet, nadat die woorden den bankier ontvallen waren, diens hand eerst los, en die hand viel machteloos langs
zijne zijde neder. Ja, een handdruk wisselen met dien reus, mocht voorwaar ongeraden heeten.
</p>
<p>“Breng den gevangene naar zijne cel terug!” zei dokter Antekirrt; “wij weten, wat wij verlangden te vernemen.”
</p>
<p>Luigi Ferrato trok Silas Toronthal met zich voort, het Stadhuis uit en sloot hem in zijn kasemat op.
</p>
<p>Sava te Tetuan! Sava in Marokko! Sava in de macht van dat afzichtelijk wijf!
</p>
<p>Dus, toen dokter Antekirrt en Piet Bathory twee maanden geleden te Ceuta aangekomen waren, om den Spanjaard Carpena aan dat
boevenverblijf te ontvoeren, scheidden hen slechts eenige weinige mijlen van de plaats, waar dat Marokkaansche vrouwmensch
het jonge meisje opgesloten hield! En dat hadden zij niet geweten! Het was om te vertwijfelen!
</p>
<p>“Dezen nacht nog vertrekken wij naar Tetuan, Piet,” zei de dokter op kalmen toon.
</p>
<p>Toen ten tijde bestond nog geen spoorweg, die rechtstreeks van Tunis naar de Marokkaansche grenzen voerde. Om dan ook binnen
den kortst mogelijken tijd te Tetuan te kunnen aankomen, viel niets beters te doen, dan zich in te schepen op een van die
snelvarende vervoermiddelen, tot de flottilje van Antekirrta behoorende.
</p>
<p>Voor dat de scheepsbel de acht glazen had laten weerklinken, die het middernachtsuur moesten aangeven, had de <i>Elektriek</i> 2 haar anker gelicht en stoomde de Syrtische zee uit en de volle Middellandsche zee in.
</p>
<p>Aan boord bevonden zich slechts dokter Antekirrt, Piet Bathory, Luigi Ferrato, Pescadospunt en Kaap Matifou.
</p>
<p>Van die allen was Piet Bathory slechts aan Sarcany bekend. De anderen had hij nimmer gezien.
</p>
<p>Wanneer men te Tetuan zou aangekomen zijn, dan zou men zien, hoe te handelen. Want het was nog niet uitgemaakt, of men met
list of gewelddadig zou te werk gaan. Dat zou van de omstandigheden afhangen, waarin Sarcany zich te midden van die geheel
Marokkaansche stad zoude bevinden. Dat zou ook afhangen van den aard van het verblijf van dien man in de woning van Namir
en van het personeel, waarover hij kon beschikken.
</p>
<p>Maar, voor alles moest men te Tetuan aankomen! Ja, dat ging voor alles. En daarom moest spoed gemaakt worden.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p145.jpg" alt="Dan traden een of twee Marokkanen met eene smokende lantaarn in de hand, naar buiten, om met den gids te spreken. (Bladz. 147.)" width="501" height="720"><p class="figureHead">Dan traden een of twee Marokkanen met eene smokende lantaarn in de hand, naar buiten, om met den gids te spreken. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e3813" class="typeref">147</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>Van Antekirrta af tot aan de Marokkaansche grenzen wordt gerekend een afstand van twee duizend vijfhonderd kilometers te bedragen,
hetgeen ongeveer met dertien honderd vijftig zeemijlen overeenkomt. Wanneer nu de <i>Elektriek 2</i> zich met volle kracht voorwaarts <a id="d0e3791"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3791">145</a>]</span><a id="d0e3792"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3792">146</a>]</span>bewoog, dan kon zij om en nabij zeven en twintig mijlen in het uur afleggen. Hoeveel sneltreinen op de spoorwegen van het
vasteland bereiken die snelheid? Dus dat lange stalen spilvormige lichaam, waarop de wind geen vat had, dat door de deininggolven
heenschoof, zonder er vertraging door te ondervinden, of weerstand te bieden, dat om geen brekers scheen te geven, zou niet
eens vijftig uren noodig hebben, om ter gewilder plaatse te komen.
</p>
<p>De <i>Elektriek 2</i> was den volgenden ochtend, reeds vóórdat de dag aanbrak, kaap Bon genaderd. Van dat punt af zou het vaartuig, na de monding
van de golf van Tunis voorbijgestevend te zijn, slechts weinige uren noodig hebben om kaap Bizerta uit het gezicht te verliezen.
La Calle, Bône, de IJzeren Kaap, wier metaalmassa, zooals men beweert, de kompasnaald doet afwijken, de Algerijnsche kust,
Stora, Bougie, Dellys, Algiers, Cherchell, Montanagem, Oran, Nemours, daarna de Rifsche kuststreken, kaap Melilla, die evenals
Ceuta aan Spanje toebehoort, kaap Tres Forcas, vanwaar het vasteland zich tot bij kaap Negro afrondt, dat geheele panorama
van de Afrikaansche kust ontrolde zich, terwijl het scheepje zich voortspoedde gedurende de dagen van 20 en 21 November voor
de oogen der opvarenden, zonder dat een oponthoud of een ongemak de vaart kwam vertragen. Nooit was de machine, door de accumulatoren
bewogen, in de gelegenheid geweest, dergelijke diensten te presteeren. Maar zij hield zich goed.
</p>
<p>Werd de <i>Elektriek</i> ook al <span id="d0e3804" class="corr" title="Bron: ontwaad">ontwaard</span>, nu eens langs en evenwijdig aan de kust stevenende, dan weer eens in volle zee buiten de baaien, die zij van kaap tot kaap
doorsneed, dan moesten de kustwachters wel aan de verschijning van een bovennatuurlijk vaartuig of wel aan een buitengewoon
grooten visch van het geslacht der walvisschen gelooven, die door geen stoomboot, de wateren der Middellandsche zee beploegende,
ingehaald zoude kunnen worden. Men keek er naar uit. Men wees elkander dat vreemdsoortig voorwerp aan, maar daar bleef het
ook bij.
</p>
<p>Dokter Antekirrt, Piet Bathory, Luigi Ferrato, Pescadospunt en Kaap Matifou ontscheepten zoo omstreeks tegen acht uren in
den avond bij de uitwatering van de kleine Tetuan-rivier, waarin de sloep eene aanlegplaats gezocht had. Die rivier, door
de aardrijkskundigen Martil genaamd, heeft twee forten, die hare nadering beschermen.
</p>
<p>Op ongeveer honderd passen van den rivier-oever verwijderd, bestond een soort van caravanserail, waar onze reizigers muildieren
en een Arabischen gids aantroffen, die aanbood hen naar de stad te brengen. De prijs, dien hij vroeg, werd zonder afdingen
aangenomen, zoodat zij dadelijk konden vertrekken.
</p>
<p>In dit gedeelte van de Rifsche kuststreek, hebben de Europeanen <a id="d0e3813"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3813">147</a>]</span>noch van de inheemsche bevolking, noch van de zwervende volksstammen, die het land afloopen, iets te vreezen. Het land is
bovendien zeer slecht bewoond en nog slechter bebouwd. De weg kronkelt door eene vlakte, die met schrale boompjes en struiken
bezaaid is. De lezer moet zich niet verbeelden, dat die weg een aangelegd gemeenschapsmiddel was; neen, het was slechts een
pad, dat eer aan de hoeven der paarden of muilezels, dan wel aan eenige menschenhand te danken was. Aan de eene zijde vloot
de rivier binnen hare modderige oevers, waar het gekwaak der padden en kikvorschen en het schrille gepiep der sprinkhanen
zich lieten hooren. Op de watervlakte dobberden eenige visschersschuiten, die midden op stroom ten anker lagen, terwijl er
ook op het droge gehaald waren. Aan de andere zijde rechts van den weg ontwikkelde zich eene reeks van kale heuvels, die zich
in de verte bij het zuidelijk gebergte aansloten.
</p>
<p>De nacht was prachtig, de maan scheen heerlijk en overgoot de omstreken met haar zacht licht. Door de terugkaatsing harer
bleeke stralen in den spiegel der rivier, veroorzaakte zij, dat de omtrekken der hoogten van den noorder-gezichteinder zich
minder nauwkeurig afteekenden. In de verte ontwaarde men de witte gebouwen van Tetuan, en deed zich de stad voor als eene
onmetelijke witte vlek op den somberen nevelachtigen achtergrond.
</p>
<p>De Arabische gids geleidde zijn troepje met vluggen pas; twee of drie malen moest men stil blijven houden bij eenige alleenstaande
wachthuizen, wier eenig venster, uitziende op dat gedeelte van het gebouw, hetwelk niet door de maan verlicht werd, een geelachtig
licht te ontwaren gaf. Dan traden een of twee Marokkanen met eene smokende lantaarn in de hand naar buiten, om met den gids
te spreken. Na eenige woorden gewisseld te hebben, die tot herkenning moesten dienen, werd de weg vervolgd. Klinkende munt
was hierbij het hoofdmiddel om vlug vooruit te komen, en het herkenningsteeken naar eisch te doen slagen.
</p>
<p>Noch de dokter, noch zijne tochtgenooten spraken een woord. Stilzwijgend schreden zij naast elkander voort.
</p>
<p>Zij waren afgetrokken, in gedachten verzonken, en lieten de muildieren, die met dien vlakken weg, welke hier en daar een ravijn
vertoonde, goed bekend waren en de veelvuldige steenen, boomstronken en wortels, waarmede hij bezaaid was, behendig wisten
te mijden, rustig voortstappen. Het stevigste en sterkste van die dieren bleef evenwel somwijlen achter. Toch moest het daarom
niet minder geacht worden dan de anderen: want het droeg Kaap Matifou en die woog inderdaad op zijn minst voor twee.
</p>
<p>Dat wekte de goede luim van Pescadospunt op, die de opmerking niet weerhouden kon:
<a id="d0e3825"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3825">148</a>]</span></p>
<p>“Het zou wenschelijk zijn dat Kaap Matifou eerder het muildier, dan dat het muildier Kaap Matifou droeg!”
</p>
<p>Zoo omstreeks half tien liet de Arabische gids stilhouden bij een grooten witten walmuur, die met torens en schietgaten bekroond,
de stad aan dezen kant moest beschermen en verdedigen. In dien muur opende zich een lage poort, die op Marokkaansche wijze
met allerlei arabesken versierd was. Daarenboven gluurden door talrijke schietgaten de mondingen van kanonnen, niet oneigenaardig
aan die groote kaaimannen gelijk, die in het maanlicht op de modder uitgestrekt liggen te slapen.
</p>
<p>De poort was gesloten en men moest alweer met de beurs in de hand onderhandelen, om haar geopend te krijgen. Eindelijk gelukte
dat ook, en toen stapten allen naar binnen en verloren zich te midden der smalle, bochtige, soms verwulfde straten, die door
andere poorten van elkander gescheiden werden, welke niet anders dan door hetzelfde tooverwoord geopend konden worden.
</p>
<p>Tetuan is eene stad, die dertig duizend zielen telt, en vele moskeeën bezit.
</p>
<p>Na een goed kwartieruur ronddoolens, kwamen de dokter en zijne makkers bij eene herberg aan,—eene fonda, zooals zij plaatselijk
genoemd wordt,—de eenige trouwens van de geheele stad, die door eene Jodin gehouden werd, terwijl eene eenoogige meid den
dienst van kellner waarnam. Aanlokkelijk zag het er niet uit.
</p>
<p>Het gebrek aan comfort dezer fonda, welker schamele vertrekken zich rondom eene binnenplaats uitstrekten, laat zich verklaren
door het gering getal vreemdelingen, die de reis naar Tetuan ondernemen. Daar ter stede bevindt zich zelfs slechts één vertegenwoordiger
der Europeesche mogendheden, namelijk de consul van Spanje, die te midden van eenige duizenden inwoners verblijf houdt, waarvan
verreweg het grootste getal inboorlingen en dus geen Spanjaarden zijn.
</p>
<p>Hoe ongeduldig dokter Antekirrt ook was om zijne nasporingen en ondervragingen nopens de woning van Namir te beginnen, en
hoe hij ook haakte, om er dadelijk heen te ijlen, zoo bedwong hij zich toch. Hier moest immers noodzakelijk met de uiterste
voorzichtigheid gehandeld worden. In de omstandigheden, waarin Sava geplaatst was, kon eene ontvoering ernstige moeielijkheden
ondervinden en opleveren. Het voor en het tegen moest zeer ernstig gewikt en gewogen worden. Misschien was het raadzaam, om
onverschillig welken losprijs voor de vrijheid van het jonge meisje te bieden. Maar in geen geval mochten dokter Antekirrt
of Piet Bathory zich althans aan Sarcany bekend maken, die waarschijnlijk te Tetuan aanwezig was. In zijne handen was Sava
een vrijgeleide, eene zekerheid voor de toekomst, die hij niet licht zoude laten glippen. En dan moest bedacht worden, dat
men zich hier niet in een beschaafd land van <a id="d0e3840"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3840">149</a>]</span>Europa bevond, waar justitie en politie hunne tusschenkomst, hunnen bijstand hadden kunnen verleenen. In dat brandpunt van
slavenhandel zou het betoog niet te leveren zijn, dat Sava niet het wettige eigendom van de Marokkaansche vrouw was. Hoe zou
bewezen kunnen worden, anders dan door den brief van mevrouw Toronthal en door de bekentenis van den bankier, dat zij de dochter
was van graaf Mathias Sandorf? Daarenboven, hoe bij haar te geraken? Die Arabische huizen zijn gewoonlijk goed gesloten en
weinig toegankelijk. Men kan er zoo gemakkelijk niet indringen. De tusschenkomst van een Kadi kon zelfs vruchteloos blijken,
in de vooronderstelling altijd, dat die bekomen kon worden, hetgeen meer dan twijfelachtig mocht heeten.
</p>
<p>Er werd dan ook besloten, dat voorshands het huis van Namir ten nauwkeurigste zoude gadegeslagen worden, evenwel zoo, dat
geen achterdocht opgewekt zoude worden. Pescadospunt zou iederen ochtend bij het krieken van den dag met Luigi Ferrato op
kondschap uitgaan. Deze laatste had gedurende zijn verblijf op het zoo cosmopolitische eiland Malta eenigermate de Arabische
taal geleerd. Beiden zouden trachten op te sporen in welk kwartier en in welke straat die Namir woonde, wier naam toch bekend
moest zijn. Dan zou men eerst naar omstandigheden kunnen handelen.
</p>
<p>In afwachting had de <i>Elektriek</i> 2 eene schuilplaats gezocht in een der smalle en kleine kreeken van de kust bij de monding van de Tetuan-rivier, alwaar dat
vaartuig gereed moest blijven, om op het eerste sein te kunnen vertrekken. Dat punt was niet moeielijk te vinden en weldra
lag het vaartuig daar zoo rustig als in een haven van het vasteland.
</p>
<p>Zoo ging in de fonda die eerste nacht, die dokter Antekirrt en Piet Bathory zoo lang toescheen, voorbij. Wat Pescadospunt
en Kaap Matifou betreft, wanneer die ooit gehoopt hadden in bedden te slapen, die met porselein ingelegd waren, dan hadden
zij thans redenen te over om tevreden te zijn. Zij sliepen daarom niet minder goed.
</p>
<p>Luigi Ferrato en Pescadospunt begonnen den volgenden ochtend hunnen onderzoekingstocht, door zich naar den bazaar te begeven,
waarheen reeds een gedeelte der Tetuansche bevolking zich verzameld had<span id="d0e3853" class="corr" title="Bron: ">.</span> Pescadospunt kende Namir, die hij wel twintigmalen gelegenheid had gehad in de straten van Ragusa op te merken, toen zij
daar de rol van verspiedster ten behoeve van Sarcany vervulde. Het kon dus gebeuren, dat hij haar ontmoette; maar daar zij
hem niet kende, zou dat geen nadeelige gevolgen hebben. En in dat geval zou hij haar slechts te volgen hebben.
</p>
<p>De voornaamste bazaar van Tetuan bestaat uit eene verzameling van keeten, winkels en kramen, allen lang, smal, vuil en <a id="d0e3858"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3858">150</a>]</span>smerig, waartusschen vochtige en glibberige toegangen voeren. Eenige linnen lappen van verschillende tint en kleur, <span id="d0e3860" class="corr" title="Bron: o vertouwen">over touwen</span> gespannen, beschermden die holen tegen de brandende stralen der zon. Overal zag men sombere winkels en uitstallingen, waar
geborduurde zijden stoffen verkocht werden, schel gekleurde passementwerken, babouchen, een soort van sloffen, geldtaschjes,
burnous, aardewerk, juweelen, halssnoeren, armbanden, ringen, gesmeed en gedreven koperwerk, kandelaars, wierookvaten, lantaarns,—in
één woord alles, wat zich in de bijzondere magazijnen van de groote steden in Europa bevindt en wat hier als het ware op de
straat te koop aangeboden wordt.
</p>
<p>Er was reeds eene groote menigte op den bazaar aanwezig, zoodat het moeite kostte, om zijn weg te vervolgen.
</p>
<p>Iedereen genoot van de frischheid der ochtend-uren. Mauresken, die tot aan de oogen gesluierd waren, Jodinnen met ongedekt
gelaat, Arabieren, Kabylen, <span id="d0e3867" class="corr" title="Bron: Marrokkanen">Marokkanen</span>, Negers kwamen en gingen in dien bazaar, waar de vreemdelingen waarlijk ook niet ontbraken; zoodat de tegenwoordigheid van
Luigi Ferrato en van Pescadospunt geene bevreemding kon baren en dat ook niet deed. Het eenige, waarop zij te letten hadden,
was om in dat gedrang bij elkander te blijven.
</p>
<p>Gedurende ruim een uur poogden zij in die menigte Namir te ontwaren. Maar te vergeefs. De Marokkaansche vrouw was niet te
bespeuren.
</p>
<p>En Sarcany evenmin. Beiden waren en bleven onzichtbaar. Dat was inderdaad eene teleurstelling.
</p>
<p>Luigi Ferrato besloot toen eenige dier jongens te ondervragen, die daar half naakt rondliepen, en als eene staalkaart konden
gelden van al de Afrikaansche rassen, welker vermenging van de Rifsche kustplaatsen af tot aan de grenzen van de Sahara geschiedt
en waarvan de produkten op al de <span id="d0e3876" class="corr" title="Bron: Marrokkaansche">Marokkaansche</span> bazaars rondkrioelen. Hij riep den eerste den besten tot zich en begon met het weinige Arabisch, dat hij kende, uit te kramen.
</p>
<p>De eersten dier bengels, tot wie de zeeman zich wendde, wisten op zijne vragen geen antwoord te geven. Eindelijk was er een,
een Kabylische jongen, ongeveer twaalf jaar oud, met het schalksche gezicht van een Parijzer straatjongen, die verzekerde
dat hij de Marokkaansche kende en aanbood de beide Europeanen, tegen eene belooning van eenige geldstukken, naar hare woning
te geleiden. Dat was een lichtpunt, dat in de duisternis scheen.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p151.jpg" alt="Eenige linnen lappen beschermden die holen tegen de brandende stralen der zon. (Bldz. 150.)" width="503" height="720"><p class="figureHead">Eenige linnen lappen beschermden die holen tegen de brandende stralen der zon. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bldz.</abbr></span> <a href="#d0e3858" class="typeref">150</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>Natuurlijk werd dat aanbod dadelijk aangenomen en stapte het drietal weldra door een schier onuitwarbaar netwerk van straten,
die naar de vestingwerken der stad uitstralen. Binnen tien minuten hadden zij een bijna eenzaam kwartier bereikt, waarin de
laaggebouwde en <a id="d0e3893"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3893">151</a>]</span><a id="d0e3894"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3894">152</a>]</span>spaarzame huizen geen enkel raam in den voorgevel vertoonden. Het zag er akelig en somber uit. Intusschen wachtten dokter
Antekirrt en Piet Bathory de terugkomst van Luigi Ferrato en Pescadospunt met koortsachtig ongeduld af. Wel twintig malen
waren zij op het punt om zelf heen te gaan en de nasporingen te leiden. Zij werden evenwel door de gedachte weerhouden, dat
zoowel Sarcany als de Marokkaansche hen beide kenden. Dat was waarschijnlijk alles op het spel zetten, wanneer een dier twee
hen ontmoette. Dit dwong hen derhalve tot oppassen, ja tot vluchten, om buiten het bereik hunner vijanden te zijn. Zij bleven
dus ten prooi aan de hevigste onrust te huis en wisten niet om met den tijd hun ongeduld te dooden.
</p>
<p>Het was negen uur, toen Luigi Ferrato en Pescadospunt in de fonda terugkeerden.
</p>
<p>Hun betrokken gelaat verkondigde genoegzaam, dat zij slechts ongunstige tijdingen mede te deelen hadden.
</p>
<p>En inderdaad, Sarcany en Namir hadden in gezelschap van een jong meisje, dat niemand kende, reeds sedert vijf weken Tetuan
verlaten, terwijl een oude vrouw tot bewaakster van het huis achtergebleven was.
</p>
<p>Op dien slag waren noch dokter Antekirrt noch Piet Bathory voorbereid. Zij waren dan ook vernietigd.
</p>
<p>“En toch is dat vertrek heel natuurlijk,” merkte Luigi Ferrato na het verhaal hunner nasporing op.
</p>
<p>En dokter Antekirrt en Piet Bathory keken hem vragend aan.
</p>
<p>“Wat bedoelt gij?” vroegen beiden tegelijk.
</p>
<p>“Moest Sarcany niet vreezen,” ging Luigi voort, “dat Silas Toronthal uit wraakzucht of door eenige andere reden gedrongen,
zijne schuilplaats zou openbaren?”
</p>
<p>Dat moest beaamd worden; maar dat veranderde de zaak hoegenaamd niet.
</p>
<p>Zoolang het slechts gold misdadigers en verraders op te sporen, had dokter Antekirrt nimmer aan zijn taak getwijfeld, en was
nimmer teruggedeinsd om haar te volbrengen. Nu het evenwel gold om zijne eigene dochter uit de handen van Sarcany te redden,
voelde hij datzelfde zelfvertrouwen in zijne te treffen maatregelen niet meer.
</p>
<p>Intusschen kwam hij met Piet overeen, dat men dadelijk het huis van Namir moest bezoeken. Misschien zou men daar meer dan
eene enkele herinnering aan Sava aantreffen. Misschien zou de een of andere bijzonderheid hen openbaren, wat van haar geworden
was. Misschien ook zoude de oude Jodin, dier ter bewaking van het huis achtergelaten was, hen uiterst nuttige inlichtingen
voor hunne verdere nasporingen kunnen geven of verkoopen.
<a id="d0e3918"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3918">153</a>]</span></p>
<p>Luigi Ferrato geleidde hen dadelijk derwaarts. Het was niet ver. Binnen een half uur waren zij er.
</p>
<p>Dokter Antekirrt, die het Arabisch sprak alsof hij in Arabia Petrea geboren was, gaf zich uit voor een vriend van Sarcany.
Hij was zoo even te Tetuan aangekomen en zoude slechts doortrekkend zijn. Hij zou zich gelukkig gevoeld hebben, wanneer hij
zijn vriend had mogen ontmoeten. Nu dat niet kon, vroeg hij zijn huis te mogen bezichtigen.
</p>
<p>Eerst maakte de oude Jodin eenige moeielijkheden. Maar een handvol seechinen maakte haar veel leniger en handelbaarder. Al
dadelijk weigerde zij niet om de vragen van dokter Antekirrt te beantwoorden, die, dat moet erkend worden, de grootste belangstelling
voor haren meester ademden.
</p>
<p>Het meisje, door de Marokkaansche vrouw aangebracht, was bestemd om de echtgenoote van Sarcany te worden. Dat was reeds sedert
lang beslist en misschien zou, zonder hun overhaast vertrek, het huwelijk reeds te Tetuan voltrokken zijn. Dat jonge meisje
had, sedert hare aankomst alhier, dat wil zeggen sedert drie maanden ongeveer, nimmer de woning verlaten. Men verhaalde dat
zij van Arabische afkomst was, maar de oude Jodin meende redenen te hebben, om te gelooven, dat zij eene Europeesche moest
zijn. Heel zeker daaromtrent was zij niet, want zij had haar slechts weinig gezien en dat nog wel gedurende de afwezigheid
van de Marokkaansche vrouw. Meer wist zij er niet van te vertellen.
</p>
<p>Ook het land, waarheen Sarcany zoowel Namir als Sava gevoerd had, wist de oude Jodin niet te noemen. Alles wat zij wist, was
dat zij ongeveer vijf weken geleden vertrokken waren met eene karavaan, die naar het oosten trok. Sedert dien dag stond de
woning onder hare bewaking en zij moest er oppassen, totdat Sarcany gelegenheid zoude gevonden hebben om haar te verkoopen—waaruit
de gevolgtrekking was af te leiden, dat het zijn plan niet was naar Tetuan weer te keeren. Verder wist dat vrouwmensch niet
te vertellen. Het nieuws wat zij medegedeeld had, was uiterst schraal.
</p>
<p>Dokter Antekirrt hoorde die antwoorden koelbloedig aan en vertaalde ze, naarmate ze gegeven werden, voor Piet Bathory. Wat,
alles goed beschouwd, als zeker kon gerekend worden, was dat Sarcany het niet geraden geoordeeld had, zich in te schepen op
een van die pakketbooten, die Tanger aandoen, of om in den spoortrein plaats te nemen, die bij Oran een aanvang neemt. Dat
reeds duidde op plannen, die het daglicht niet mochten zien, en vermeerderde de onrust onzer vrienden niet weinig.
</p>
<p>Sarcany had zich bij eene karavaan aangesloten, die van Tetuan vertrokken was, om te gaan.... Ja, waarheen? Naar de een of
andere oase in de woestijn?... Of nog verder, naar een van die <a id="d0e3933"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3933">154</a>]</span>streken, welke door halfwilden bewoond worden en waar Sava geheel en al in zijne macht zoude zijn en van zijne genade zou
afhangen? Hoe dat te weten te komen? Want het is in Noord-Afrika al even moeielijk om het spoor eener karavaan als van een
persoon alleen weer te vinden! Het spoor eener karavaan verdwijnt in het zand der woestijn evenals het kielzog van een vaartuig
zich verliest in de wateren van den Oceaan.
</p>
<p>Dokter Antekirrt hield dan ook bij de oude Jodin aan. Hij herhaalde, dat hij belangrijke berichten, die Sarcany ter zeerste
golden, mede te deelen had, en die juist dat huis betroffen, waarvan hij zich ontdoen wilde. Maar hoe hij ook praatte, en
hoe hij het ook verder aanlegde, het was hem onmogelijk iets verder te weten te komen.
</p>
<p>Klaarblijkelijk was die vrouw onbekend met de nieuwe schuilplaats, waarheen Sarcany gevlucht was, om de ontknooping van het
drama te bespoedigen. Die teleurstelling was nog wel de grootste, die dokter Antekirrt en Piet Bathory konden ondervinden.
</p>
<p>Beide mannen en Luigi Ferrato verzochten toen de woning, die naar Arabischen stijl gebouwd was, en welker vertrekken hun daglicht
ontvingen van een patio of binnenplein, dat met eene rechthoekige galerij omgeven was, te mogen bezichtigen. Hoe zwak ook
hunne hoop hierbij was, meenden zij dat de een of andere aanwijzing hun hierbij den weg zou kunnen wijzen.
</p>
<p>Dat werd hun toegestaan, en weldra hadden zij de kamer bereikt, die door Sava bewoond was geweest. Dat was eene ware gevangeniscel.
Hoe veel uren had het rampzalige jonge meisje daar in dat vertrek ten prooi aan de diepste wanhoop, zonder dat zij op hulp
en verlossing kon rekenen, doorgebracht? Zonder een woord te spreken, doorsnuffelden dokter Antekirrt en Piet Bathory die
kamer en zochten het geringste merk of teeken, dat hen op het spoor, hetwelk zij zochten, kon brengen.
</p>
<p>Eensklaps naderde de dokter een klein koperen brasero of komfoor, dat in een hoek van de kamer op den drievoet rustte. In
dat komfoor bewogen zich eenige overblijfselen van papieren, die door de vlam verbrand, maar niet volkomen verteerd waren.
</p>
<p>Zou Sava geschreven hebben? Dat was niet geheel en al onwaarschijnlijk.
</p>
<p>Zou zij, door dat plotselinge vertrek overvallen, er toe besloten hebben dien brief, vóórdat zij Tetuan verliet, te verbranden?
</p>
<p>Of, wat ook mogelijk was, werd die brief bij Sava gevonden en door Sarcany of Namir vernietigd?
</p>
<p>Piet Bathory had den blik van dokter Antekirrt, die over dien brasero gebogen stond, gevolgd.
</p>
<p>“Wat is er toch?” vroeg hij, met een angstig voorgevoel. “Wat ziet gij toch in dat komfoor?”
<a id="d0e3955"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3955">155</a>]</span></p>
<p>Antekirrt wees op de papierasch.
</p>
<p>En inderdaad, op die asch, die door een windzuchtje in fijn poeder kon vernietigd worden, waren eenige letters zichtbaar en
staken zwart af op dien lichtgrijzen grond. Onder anderen stond daarop duidelijk, hoewel de woorden onvolkomen waren: “mev...
Bath...” Ja, dat stond er heel duidelijk op. Daarin kon men zich niet vergissen.
</p>
<p>Sava wist niet en kon niet weten, dat mevrouw Bathory uit Ragusa verdwenen was. Had zij gepoogd haar te schrijven als aan
de eenige persoon op deze wereld, van wien zij hulp verwachten kon?
</p>
<p>Maar achter den naam van mevrouw Bathory was nog een andere te lezen: namelijk die van haren zoon...
</p>
<p>Piet hield den adem in, om die asch niet te doen verstuiven, en poogde eenig ander woord te ontdekken, dat nog leesbaar was...
Maar zijn blik was beneveld!... Het was hem onmogelijk iets meer te ontwaren!...
</p>
<p>En toch stond er nog een woord, dat hem op het spoor van het jonge meisje kon brengen,... een woord dat dokter Antekirrt in
staat was bijna ongeschonden waar te nemen:
</p>
<p>“Tripoli!”... riep hij uit. En na nogmaals gekeken te hebben: “Ja, dat staat er duidelijk... Zie maar... Tripoli!”
</p>
<p>Het was dus in het Regentschap Tripoli, in zijn geboorteland, waar hij eene volkomene veiligheid moest vinden, dat Sarcany
eene toevlucht gezocht had!
</p>
<p>Het was naar die landstreek dat de karavaan zich begaf, waarbij Sarcany zich vijf weken geleden aangesloten had.
</p>
<p>“Naar Tripoli!” zei de dokter. “En zonder een dag, zonder een uur, zonder eene minuut te verliezen!”
</p>
<p>“Naar Tripoli!” herhaalde Piet in de grootste opgewondenheid. “Gij hebt gelijk, wij mogen geen tijd verloren laten gaan!”
</p>
<p>Dienzelfden dag waren allen weer op de <i>Elektriek 2</i> ingescheept en had dat vaartuig zee gekozen. Men kon uitrekenen, dat Sarcany op het punt was, om aldaar aan te komen. En
mocht hij reeds aangekomen zijn, dan hoopten de opvarenden, dat dit slechts weinige dagen vóór hen zou geschied zijn.
<a id="d0e3983"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3983">156</a>]</span></p>
</div>
<div id="d0e3984" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">VIII.</h2>
<h2 class="normal">HET OOIEVAARS-FEEST.</h2>
<p>Tripoli, in het Turksch <i>Tarablus Giharb</i>, ook Tripolitanië geheeten, is de meest Oostelijke der Berberijsche Staten en ligt aan de Middellandsche zee tusschen Tunis
en Egypte en beslaat met de daartoe behoorende landstreken Fezzan en Barka, eene oppervlakte van ruim zestien duizend twee
honderd vierkante geografische mijlen. Tripoli vormt eene vlakte, waarover slechts hier en daar uitloopers van het Atlasgebergte
zich uitstrekken, en is vooral langs de kust zeer zandig. Terwijl de westelijke kustlanden vrij goed besproeid en vruchtbaar
zijn, is het landschap Sort, hetwelk woestijn beteekent, ten oosten van kaap Mesurata, aan de Golf van Sidra gelegen, zeer
onvruchtbaar en bedekt met duinen en moerassen, welke laatsten met zout water gedrenkt zijn. In het binnenland strekt de vlakte
Westwaarts zich uit tot aan de Zwarte Bergen, die ongeveer 2700 voet hoog zijn en de noordelijke grenzen van Fezzan vormen
en daar door diepe ouaddiʼs of rivieren doorsneden zijn, welke hier en daar aan een weligen plantengroei het aanschijn verleenen.
</p>
<p>Het klimaat is in Tripoli over het algemeen gezond en de winter wordt er vervangen door den regentijd.
</p>
<p>Tripoli is bevolkt door 1,550,000 inwoners, die in de steden tot de Mooren en op het land tot de Arabische Bedouinen en de
Berbers behooren. Allen zijn natuurlijk belijders van den Mohammedaanschen godsdienst. Daarenboven zijn er ook veel Israëlieten,
terwijl er in de stad Tripoli ook nog een paar honderd Europeanen, meest Italianen, aangetroffen worden.
</p>
<p>De Bedouinen houden zich vooral bezig met de veeteelt, en de Mooren met den handel, vooral met den karavaanhandel. De nijverheid
is in dat rijk weinig ontwikkeld; maar levert toch fraaie zijden, wollen en katoenen stoffen, wapens, lederen en metalen voorwerpen.
De Tripolitaansche Staat vormt een ejalect of onderhoorigheid van het Turksche rijk en wordt namens den Sultan van Constantinopel
bestuurd door een gouverneur-generaal.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p157.jpg" alt="“Wat ziet gij toch in dat komfoor?” (Bladz. 154.)" width="498" height="720"><p class="figureHead">“Wat ziet gij toch in dat komfoor?” (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e3933" class="typeref">154</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>De stad Tripoli, in het Arabisch Tarabolus geheeten, is op eene landtong aan de Middellandsche Zee gelegen. Zij wordt beschermd
door hooge muren, bezit een fraai paleis voor den gouverneur-generaal, heeft nauwe maar zindelijke straten en eene door flinke
batterijen <a id="d0e4012"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4012">157</a>]</span><a id="d0e4013"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4013">158</a>]</span>gedekte haven voor den zeehandel met Europa en den binnenlandschen handel met Afrika. In de stad telt men twaalf moskeeën,
onderscheidene synagogen, eene Roomsch-Katholieke kapel, vele openbare baden, bazaars, karavanceraʼs, scholen, hôtels, enz.
Er bestaat een levendige handel in corduaanleder, in wollen en zijden stoffen en zij telt eene bevolking van dertig duizend
zielen.
</p>
<p>Deze stad is het aloude Oea en in haren onmiddellijken omtrek vindt men nog vele oudheden.
</p>
<p>Zij behoorde weleer tot het naburige Karthago en vormde daarvan de Regio Syrtica of de Syrtische landstreek. Na den tweeden
Punischen oorlog werd zij door de Romeinen ten prooi gelaten aan de Numidische koningen, en na de onderwerping van dezen,
bij de Romeinsche provincie Afrika gevoegd.
</p>
<p>Nadat in de derde eeuw na Christus, het gebied der drie steden Oea, Sabrata en Groot Deptis tot ééne provincie verheven was,
ontstond de Grieksche naam Tripolis of Drie Steden. Na den inval der Arabieren in de VII<sup>de</sup> eeuw, deelde de stad het lot van het overige Barbarije.
</p>
<p>In 1509 werd de stad Tripoli door de Spanjaarden onder graaf Pietro van Navarra veroverd en aan het gezag van een Spaanschen
stadhouder onderworpen. Keizer Karel V gaf haar in 1530 in leen aan de ridders van Sint Jan, maar reeds in 1551 werd zij door
de Turken heroverd en was na dien tijd de hoofdzetel der zeerovers aan de Afrikaansche kust. In 1681 deed Koning Lodewijk XIV
de Tripolitaansche zeeschuimers door den admiraal Duquesne in de haven van Seios aantasten, waarbij vele hunner schepen in
den grond geboord werden. In 1685 bombardeerde de maarschalk dʼEstrées de stad met zoo goed gevolg, dat de Dey den vrede met
een half millioen livres koopen moest. In 1714 maakte de Turksche Pacha Hamed Bey zich nagenoeg onafhankelijk van de Porte,
doordien hij aan deze enkel een jaarlijksche schatting betaalde en de dynastie der Karamanli stichtte. In 1728 ondernamen
de Franschen eene expeditie tegen Tripoli, die met de verwoesting der stad eindigde. Evenwel vernietigde eerst de verovering
van <span id="d0e4026" class="corr" title="Bron: Algiërs">Algiers</span> door de Franschen in 1830 de te Tripoli gevestigde zeeschuimers. In 1835 eindelijk ontzette de Porte het Huis Karamanli van
zijne heerschappij en voegde Tripoli als een ejalect aan het Turksche rijk.
</p>
<p>Die aardrijks- en geschiedkundige bijzonderheden zullen den lezer gewis niet onwelkom geweest zijn, en kunnen wij thans ons
verhaal vervolgen.
</p>
<p>Het uitgestreke plein van Soung Ettelati, dat zich ten oosten buiten de muren van Tripoli uitspreidt, leverde op den 23<sup>sten</sup> November een zonderlingen aanblik op. Dien dag zou men onmogelijk hebben kunnen zeggen, of dat plein woest of wel vruchtbaar
was. Op zijne <a id="d0e4036"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4036">159</a>]</span>oppervlakte wemelde het toch inderdaad van veelkleurige tenten, die met roode kwasten uitgemonsterd en met vlaggen versierd
waren en de meest schelle kleuren te zien gaven, van gourbis, welks tentlinnen versleten en veelvuldig versteld, den bewoners
daarvan slechts onvolkomen beschutting kon verleenen tegen den invloed van den “gibly,” een drogen en heeten wind, die uit
het zuiden waait. Hier en daar werden groepen van paarden ontwaard, die op oostersche wijze getuigd waren, van kameelen, die
op het zand uitgestrekt lagen en wier hoofd veel op een half geledigd vat geleek, van kleine ezels, die niet veel grooter
waren dan groote honden, van muildieren met die overgroote zadels getuigd, welker lepel en zadelknop als een bult van een
kameel uitsteekt. Verder waren daar ruiters, met het geweer op den rug, met de knieën ter hoogte van de borst, met de voeten
in stijgbeugels, die wel eenigermate op sloffen gelijken, met een dubbele sabel aan den koppel, die dan te midden van eene
groote menigte van mannen, vrouwen en kinderen rond galoppeerden, zonder zich te bekreunen, of zij ook iemand in het voorbijgaan
overrijden en verpletteren konden. Eindelijk werden daar ook nog inboorlingen aangetroffen, die bijna eenvormig met de Barbarijsche
“haouly” gekleed waren, waaronder men geen man van eene vrouw zou kunnen onderscheiden, wanneer de mannen namelijk de plooien
van dat kleed of die soort deken niet ter hoogte hunner borst met een koperen knoop vastmaakten, terwijl de vrouwen de voorslip
zoodanig over het gelaat trekken, dat slechts het linker oog zichtbaar is. De onderkleeding van die haouly, die slechts een
soort wollen mantel is, verschilt volgens de klasse, waartoe de drager behoort. De armen dragen haar over de naakte huid,
de welgestelden dragen daaronder het vest en de breede broek der Arabieren; de rijken hebben prachtige kleedingstukken, geruit
wit met blauw, waaronder zij een tweede haouly van gaas dragen, die uit wol met zijde doorweven bestaat en op een hemd, dat
met gouden koortjes versierd is, gedragen wordt.
</p>
<p>Waren het alleen Tripolitanen, die daar op dat plein verzameld waren?
</p>
<p>Zeker niet. In den omtrek van de hoofdstad verdrongen zich kooplieden van Ghadamès en Sohna en werden gevolgd door eene escorte
van zwarte slaven. Dan waren daar Joden en Jodinnen uit de omliggende provinciën. De laatstbedoelden hadden het gelaat ongesluierd,
waren volgens hunne geaardheid vet en droegen zeer onsmaakvolle broeken. Verder wemelden daar negers uit de naburige plaatsen
die hunne ellendige dorpen verlaten hadden, om hier de feestelijkheden te komen bijwonen. Deze droegen zeer weinig linnengoed,
daarentegen veel sieraden bestaande uit ruwe koperen armbanden, halssnoeren van schelpen, reeksen van dierentanden, <a id="d0e4042"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4042">160</a>]</span>zilveren ringen in de ooren en in het neusbeen. Dan nog werden daar ontwaard Benoulienen, Awagairren, die den omtrek der Syrtische
baai bewonen en die uit den dadelboom, die in hun land groeit, wijn, vruchten, brood en confituren trekken. En eindelijk te
midden van die opeenhooping van Mooren, Berbers, Turken, Bedouïnen en zelfs Moucafirs, zooals de Europeanen genoemd worden,
paradeerden pachaʼs, cheiksʼs, kadiʼs, kaidʼs, in één woord al de voornamen van die buurt, die door de menigte van rajaʼs
drongen, welke laatsten nederig en voorzichtig uitweken voor de ontbloote sabel der soldaten of voor den politiestok der rapties,
wanneer de gouverneur-generaal van dat Afrikaansche bewind van die Turksche provincie, welker administratie—zooals wij weten—van
den Sultan van Constantinopel afhankelijk is, in zijne voorname en verheven onverschilligheid voorbijging.
</p>
<p>Men telt, zooals reeds gezegd werd, meer dan vijftienhonderdduizend bewoners in het Regentschap Tripoli, met een garnizoen
van duizend soldaten. Hierbij dient gevoegd te worden een duizendtal voor de Djebel-, en vijfhonderd voor de Cyrenaïsche streken.
De hoofdplaats Tripoli, alleen in de bevolkingstelling opgenomen, bevat niet meer dan dertig of hoogstens vijf en dertig duizend
zielen. Dien dag kon evenwel gerekend worden, dat het aantal dier bevolking minstens verdubbeld was, door den toevloed van
nieuwsgierigen, die van het geheele regentschap samengestroomd waren. Die landbewoners hadden evenwel geen onderkomen in de
hoofdstad des rijks gezocht. Want een zoo groote menigte zou noch tusschen de weinig rekbare walmuren van de versterkte omheining,
noch in de woningen, die door het slechte gehalte der gebezigde bouwmaterialen, weldra in een staat van puinhoopen verkeeren,
noch in de nauwe en smalle ongeplaveide straten en stegen, waarin voor het meerendeel zelfs de vrije toetreding van lucht
ontzegd is, noch in de havenvoorstad, alwaar zich de consulaten bevinden, noch in het westerkwartier, waar de Joodsche volksstam
krioelt, noch in het overige gedeelte der stad, dat ter beschikking van het Muzelmansche ras is gebleven, een beschikbare
ruimte tot onderkomen aangetroffen hebben. Dat ware inderdaad eene volkomen onmogelijkheid geweest.
</p>
<p>Maar het plein Soung-Ettelâtch was uitgestrekt genoeg, om de vele vreemdelingen te bevatten, die samengekomen waren, om het
Ooievaars-feest bij te wonen, dat eene legende tot grondslag heeft, welke steeds eenstemmig in de oostelijke landen van Afrika
herdacht wordt. Wij zullen straks wel zien waarin dat Ooievaars-feest bestaat.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p161.jpg" alt="Hier en daar sprongen ruiters rond en schoten hunne lange geweren en ruiterpistolen af. (Bladz. 172.)" width="497" height="720"><p class="figureHead">Hier en daar sprongen ruiters rond en schoten hunne lange geweren en ruiterpistolen af. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e4236" class="typeref">172</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>Die vlakte met haar geel zand, die door de zee bij langdurige oostewinden somtijds overstroomd wordt, kan beschouwd worden
als een stukje van de Sahara-woestijn. Zij omgeeft de stad langs drie <a id="d0e4060"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4060">161</a>]</span><a id="d0e4061"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4061">162</a>]</span>kanten en heeft eene breedte van nagenoeg een kilometer. Als eene tegenstelling, die schril afsteekt, ontwikkelt zich aan
hare zuidelijke grensscheiding de oase Menehié, met hare gebouwen, welker muren van witheid schitteren; met hare tuinen, die
met behulp van magere koeien, die het water met een lederen drijfriem uit de diepe putten te voorschijn halen, besproeid worden;
met hare bosschen van dadelpalmen, oranje- en citroenboomen; met hare steeds groene struiken, met bloemen overdekt; met hare
antilopen, hare gazellen, hare flamingoʼs. Die oase is een uitgestrekt afgesloten geheel, waarin eene zeer nijvere bevolking
leeft, die niet minder dan dertig duizend zielen telt en grootendeels van de veeteelt, den akkerbouw en karavaanhandel bestaat.
</p>
<p>Daarachter wordt de eigenlijke woestijn aangetroffen, die op geen enkel punt van het uitgestrekte Afrika de kust van de Middellandsche
zee zoo nabij komt. De woestijn, met hare beweeglijke duinvormingen, met hare onmetelijke uitgestrektheid van zand, waarvan
de baron de Krafft zoo juist gezegd heeft, “dat de wind daarop even gemakkelijk golven veroorzaakt als op de zee”; een ware
<span id="d0e4065" class="corr" title="Bron: Lybysche">Lybische</span> oceaan, waarop zelfs de nevel niet ontbreekt, die evenwel uit onvoelbare stof bestaat.
</p>
<p>Het Tripolitaansche rijk—een grondgebied bijna zoo groot als dat van Frankrijk—strekt zich tusschen het Regentschap Tunis,
Egypte en de Sahara uit, en heeft eene kustlijn van ruim drie honderd kilometer langs de Middellandsche zee.
</p>
<p>Het was in deze provincie dat Sarcany, na Tetuan verlaten te hebben, eene schuilplaats gezocht had. Die streek kon gerekend
worden te behooren tot de minst bekende van Noord-Afrika, waar iemand zich dus gevoegelijk kon verbergen, zonder de vrees
te koesteren, althans van wege Europeesche autoriteiten ontdekt te zullen worden. Hij was in Tripoli geboren en dat land was
het tooneel zijner eerste heldendaden geweest. Hij deed dus niets meer dan naar zijn bakermat terugkeeren. Daarenboven was
hij, zooals de lezer zich ongetwijfeld herinneren zal, geaffilieerd aan het zoo gevreesde bondgenootschap van Noord-Afrika
en kon hij daar op werkelijke hulp van de Senousisten rekenen, welker belangen hij steeds in den vreemde ijverig had voorgestaan
en voor wie hij steeds inkoopen van wapenen en munitiën had verricht. Het was vooral als agent dier dweepers, dat hij indertijd
Silas Toronthal zeer veel geld had laten verdienen.
</p>
<p>Toen hij dan ook te Tripoli aankwam, had hij huisvesting gevonden in de woning van den Moquaddem Sidi Hassan, het erkende
opperhoofd van de Sectegenooten in het district. Bij dien man was hij volkomen te huis.
</p>
<p>Na de ontvoering van Silas Toronthal op den weg naar Nizza, <a id="d0e4076"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4076">163</a>]</span>eene ontvoering die voor Sarcany onverklaarbaar was gebleven, had deze Monte Carlo verlaten. Eenige duizenden franken, de
laatste van vroegere winsten, die hij niet als laatsten inzet gewaagd had, hadden hem veroorloofd, om in de onkosten zijner
reis te voorzien en aan de overige mogelijke gebeurlijkheden het hoofd te bieden. En onder die gebeurlijkheden behoorde de
mogelijkheid, dat Silas Toronthal, inderdaad door de wanhoop vervoerd, er toe besloten kon hebben, zich op hem te willen wreken,
hetzij door het verleden aan het licht te brengen, hetzij door den toestand van Sava bloot te leggen. Want de bankier wist
maar al te goed, dat het jonge meisje zich te Tetuan in de macht van Namir bevond. Die overwegingen waren oorzaak, dat Sarcany
besloot Marokko zoo spoedig mogelijk te verlaten. Want daar gevoelde hij zich niet meer veilig.
</p>
<p>Dat was voorwaar zeer voorzichtig handelen; want zooals de lezer reeds weet, had Silas Toronthal niet lang gedraald met de
mededeeling in welk land en in welke stad het rampzalige jonge meisje zich onder het toezicht van het Marokkaansche wijf bevond.
Een enkele handdruk van Kaap Matifou was voldoende geweest, om hem tot die mededeeling over te halen; meer niet!
</p>
<p>Sarcany had dus het besluit genomen, om in het Regentschap Tripoli eene schuilplaats te zoeken, alwaar hem de aanvals- en
verdedigingsmiddelen niet zouden ontbreken. Maar hij begreep,—en dat zag dokter Antekirrt zeer goed in,—dat het reizen derwaarts
met een der pakketbooten, die de kustvaart uitoefenen, of met de Algerijnsche spoorbaan te veel gevaren voor hem zou opleveren.
Hij gaf er dan ook de voorkeur aan, zich bij eene karavaan van Senousisten te voegen, die naar de Cyrenaïsche landstreek op
weg was, en van de gelegenheid gebruik te maken, om in de voornaamste villayets van Marokko, Algiers en het Tunische grondgebied
nieuwe geaffiliëerden voor het eedgenootschap aan te werven. Zijn reis had dus, zooals men ziet, een dubbel doel.
</p>
<p>Die karavaan, die zeer wel de vijfhonderd uren afstand tusschen Tetuan en Tripoli zou afleggen, en daarbij de noorder-zoom
der woestein dacht zou volgen, vertrok op den 12<sup>den</sup> October van eerstgenoemde plaats.
</p>
<p>Sava was thans geheel aan de genade of ongenade van hem, die haar ontvoerde, overgeleverd; maar hare standvastigheid, haar
zelfvertrouwen was daarom niet geschokt. Noch de bedreigingen van Namir, noch de toorn van Sarcany scheen haar te deren. Het
jonge meisje ontwikkelde eene wilskracht, die een ieder ongelooflijk moet voorkomen.
</p>
<p>Bij haar vertrek telde de karavaan reeds een vijftigtal Khouâns of geaffiliëerden, die onder de leiding van een imam, een
geestelijke, die hen op militairen voet organiseerde, ingedeeld waren. Er was <a id="d0e4091"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4091">164</a>]</span>daarbij geen kwestie, om de provinciën door te trekken, die aan het Fransche gezag onderworpen zijn en waar hun doortocht
moeielijkheden zou kunnen ondervinden. Zij zou die langs de zuidelijke grenzen geheel en al ontwijken.
</p>
<p>Het Afrikaansche vasteland vormt, door de gedaante van het kustland van Algiers en Tunis, een grooten boog tot aan de westkust
van de Groote Syrtische zee, die plotseling naar het zuiden insnijdt. Daaruit volgt natuurlijk, dat de kortste weg van Tetuan
naar Tripoli is de koorde welke dezen boog onderspant. En die weg voert niet noordelijker dan Lagouât, een der laatste Fransche
steden op de grenzen der Sahara gelegen.
</p>
<p>De karavaan trok, na het Marokkaansche keizerrijk verlaten te hebben, langs de grenzen van die rijke Algerijnsche provinciën,
welke men voorgesteld heeft “Nieuw Frankrijk” te heeten, en die inderdaad wel Frankrijk zelf mogen heeten, met meer recht
dan Nieuw Caledonië, Nieuw-Holland, Nieuw-Schotland, die veel minder op Schotland, Holland en Caledonië, dan Algiers op Frankrijk
gelijken. Daarenboven, eene zee van slechts dertig uren breedte, scheidt dat land van het Fransche grondgebied, en met onze
tegenwoordige gemeenschapsmiddelen mag die zee geen scheidsmuur heeten.
</p>
<p>In het Beni-Matansche, zoowel als in de Oulad Nail en de Charfat-El-Hamal-streken, vermeerderde de karavaan nog met een zeker
getal geaffiliëerden. Hare sterkte was dan ook tot ruim drie honderd man gestegen, toen zij het Tunische kustland, op de grens
der Syrtische zee bereikte. Zij had toen slechts den oever te volgen, terwijl zij andermaal nieuwe leden onder de Khouâns
in de vele dorpen dier provincie aanwierf, en waarbij Sarcany al zijn invloed en schranderheid bezigde.
</p>
<p>De karavaan kwam op den 20<sup>sten</sup> November bij de grenzen van het regentschap aan, na eene reis van ruim zes weken.
</p>
<p>Dus op het oogenblik, toen dat Ooievaarsfeest met groote plechtigheid en omhaal zou gevierd worden, waren Sarcany en Namir
nog slechts sedert drie dagen de gasten van den Moquaddem Sidi Hassan, wiens woning thans tot gevangenis van Sava Sandorf
strekte. Waarlijk, de karavaan had zich wel gehaast, want zij had gedurende de negen en dertig dagen, die zij tot de reis
besteed had, een groot traject afgelegd.
</p>
<p>De woning van den Moquaddem, welke door een slanken minarettoren beheerscht werd, had met hare witgekalkte muren, waarin volstrekt
geen vensters, maar wel hier en daar schietgaten gebroken waren, met hare gecreneleerde terrassen, met hare smalle en lage
deur, wel eenigszins het uiterlijk van eene kleine vesting, of beter van een zeer sterk blokhuis. Het was ook inderdaad een
ware zaoaiya, welke buiten de stad gelegen was, op de grens tusschen de <a id="d0e4108"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4108">165</a>]</span>zandvlakte en de aanplantingen van Menehié, welker akkers, omgeven door een hoog staketsel, tot bij het grondgebied der oase
voortdrongen.
</p>
<p>Het innerlijke dier woning vertoonde den gewonen bouwtrant der Arabische huizen, met dien verstande dat die bouwtrant hier
als het ware verdriedubbeld was, hetgeen te beduiden heeft, dat er drie patioʼs of binnenplaatsen te tellen waren. Rondom
elk dier patioʼs ontwikkelde zich een vierkant van galerijen met hare zuiltjes en kanteelbogen, waarop de verschillende vertrekken
van de woning, die voor het meerendeel zeer rijk gemeubeld waren, uitkwamen. De vloeren dier galerijen waren met kostbare
marmersteenen ingelegd, en de zuilen daarvan kunstig gebeeldhouwd.
</p>
<p>Op het tweede binnenplein vonden de bezoekers of de gasten van den Moquaddem eene ruime “stufa”, een soort van vestibule of
van hall, waarin reeds meer dan eene raadbelegging onder de leiding van Sidi Hassan door de Senousisten had plaats gehad.
Dat was eigenlijk het vertrek, waarin de saamgezworenen krijgsraad hielden.
</p>
<p>Maar behalve dat die woning eene natuurlijke bescherming in hare hooge en doelmatig aangelegde muren vond, bevatte zij bovendien
een zeer talrijk personeel, dat tot hare verdediging veel kon bijbrengen, ingeval van aanval van den kant der zwervende Barbaresken,
die steeds mogelijk was, of zelfs van den kant der Tripolitaansche autoriteiten, die steeds poogden de Senousisten der provincie
aan zich te onderwerpen, hetgeen tot heden niet gelukt was.
</p>
<p>Die woning bezat een garnizoen van ruim vijftig geaffiliëerden, die, uitmuntend bewapend, niet alleen ter verdediging, maar
ook tot aanval konden dienen. Die mannen, gekozen onder de meest dweepzieken, waren uitmuntend geoefend.
</p>
<p>Slechts een enkele deur verleende toegang tot die zaoaiya; die deur was daarenboven uitermate dik en stevig met ijzerwerk
beslagen. Men zou haar niet gemakkelijk opengebroken hebben, en slaagde dat ook al, dan zou haar drempel nog niet zoo gemakkelijk
te overschrijden zijn; want dan eerst begon het ernstige gevecht.
</p>
<p>Sarcany had dus bij den Moquaddem eene veilige schuilplaats gevonden.
</p>
<p>Daar hoopte hij zijne heillooze plannen tot een goed einde te voeren.
</p>
<p>Zijn huwelijk met Sava moest hem een zeer aanzienlijk vermogen verzekeren, en hij kon desnoods op den bijstand van het eedgenootschap
rekenen, wiens belangen bij zijn welslagen direct betrokken waren. Die dweepers zouden niet aarzelen, hem bij zijne snoode
plannen bij te staan.
</p>
<p>Wat de geaffiliëerden betrof, die van Tunis aangekomen of in de villayets aangenomen waren, deze hadden zich in de Menehié-oase
verspreid; maar waren toch gereed, om op het eerste sein te zamen te komen.
<a id="d0e4128"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4128">166</a>]</span></p>
<p>Dat Ooievaars-feest zou, zonder dat de Tripolitaansche politie zulks gissen kon, juist de plannen der Senousisten in de hand
werken. Daar op die vlakte van Soung-Ettélaté zouden de Khouâns van noordelijk Afrika het wachtwoord der muftiʼs komen ontvangen,
om hunne concentratie op Cyrenaïsch gondgebied te bewerkstelligen en een waar rijk van zeeschuimers onder de machtige bevelen
van een kalief te stichten, hetgeen met de overoude neigingen van die strandbewoners maar al te zeer strookte.
</p>
<p>Daartoe waren de omstandigheden zeer gunstig, wijl het eedgenootschap juist in de villayet Ben Ghazi, de voornaamste der Cyrenaïsche
streken, reeds het grootste ledental telde, hetwelk geheel tot handelen gereed was.
</p>
<p>Den dag, waarop het Ooievaars-feest in het Tripolitaansche rijk gevierd zou worden, drentelden drie vreemdelingen op de vlakte
van Soung-Ettélaté, tusschen de menigte, welke zich daar bevond, rond.
</p>
<p>Niemand zou die vreemdelingen, onder hunne Arabische kleeding, voor Moucafirs, voor Europeanen herkend hebben. De oudste der
drie droeg daarenboven zijn kostuum met eene gemakkelijkheid, die slechts door eene langdurige gewoonte kon verkregen worden.
Men zag het hem aan, dat hij den tulband en de Chlamyde (bovenkleed) meer gedragen had.
</p>
<p>Dat was dokter Antekirrt, die van Piet Bathory en Luigi Ferrato vergezeld was.
</p>
<p>Pescadospunt en Kaap Matifou waren in de stad gebleven, waar zij zich met zekere voorbereidende werkzaamheden bezighielden.
Ongetwijfeld zouden zij ten tooneele verschijnen, wanneer daartoe het oogenblik gekomen zou zijn. Zij beiden zouden toch in
de beraamde plannen de voornaamste rol te vervullen hebben, zooals de lezer wel zien zal.
</p>
<p>Het was ter nauwernood vier en twintig uren geleden, sedert de <i>Elektriek</i> 2 in den namiddag onder beschutting van die uitgestrekte rotsen, welke voor de haven van Tripoli een natuurlijken dam vormen,
ten anker gekomen was.
</p>
<p>De overtocht was, zoowel bij de heen- als bij de terugreis, voorspoedig geweest<span id="d0e4148" class="corr" title="Bron: ">.</span> Men had zich slechts drie uren opgehouden te Philippeville, aan de kleine kreek Filfila gelegen; overigens niet. En dat oponthoud
was nog geschied, om zich Arabische kleeding aan te schaffen. Daarna was de <i>Elektriek</i> onmiddellijk vertrokken, zonder dat hare aanwezigheid in de Numidische golf de aandacht getrokken had. Hare geringe verhevenheid
boven de oppervlakte van het water had haar daarbij uitnemend gediend.
</p>
<p>Dus, toen de dokter Antekirrt en zijne metgezellen ontscheept waren,—niet op de kaden van Tripoli, maar op de rotsen der buitenhaven—waren
het geen vijf Europeanen, die voet aan wal <a id="d0e4156"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4156">167</a>]</span>gezet hadden op den bodem van het Tripolitaansche grondgebied, maar waren het vijf Oosterlingen, wiens kleeding de aandacht
niet kon trekken. Misschien zouden Piet Bathory en Luigi Ferrato zich, in die kleeding gestoken, door de ongewoonte voor scherpziende
toeschouwers verraden hebben; maar Pescadospunt en Kaap Matifou, gewoon aan de veelvuldige gedaanteverwisselingen en verkleedingen
der kermispotsenmakers, waren er geheel op hun gemak in, en bewogen zich als volbloed Arabieren. Die beide grappenmakers konden
evenwel een glimlach niet verbergen, wanneer zij elkander aankeken.
</p>
<p>Toen de nacht ingevallen was, ging de <i>Elektriek</i> zich verschuilen aan de andere zijde van de haven in eene der veelvuldige kreeken van die slecht bewaakte kust. Daar moest
dat vaartuig zich gereed houden, om op ieder uur van den nacht of van den dag zee te kunnen kiezen. Aan die opdracht werd
natuurlijk stipt voldaan.
</p>
<p>Zoodra dokter Antekirrt en zijne metgezellen ontscheept waren, stapten zij langs den rotsachtigen oever voort en volgden daarna
den van groote rotsblokken vervaardigden kadedam, die naar Bab-el-Bahr voerde, traden de zeepoort binnen en bevonden zich
weldra te midden van de nauwe straten der stad.
</p>
<p>Het eerste hôtel, dat zij op hunnen weg ontmoetten,—en de keus was niet moeielijk, want er waren er niet veel,—scheen hun
voldoende toe, om er ettelijke dagen, misschien slechts weinige uren door te brengen. Zij toonden zich daar als bescheiden
lieden, en gaven voor eenvoudige Tunische kooplieden te zijn, die bij hunne doorreis te Tripoli van de gelegenheid wilden
gebruik maken, om het Ooievaars-feest bij te wonen. Daar dokter Antekirrt het Arabisch even zuiver en juist sprak als de overige
taaleigens van de Middellandsche zee, zoo kon zijne spraak hem niet verraden.
</p>
<p>De kastelein ontving de vijf reizigers, die hem de eer wilden aandoen in zijne inrichting af te stappen, uiterst voorkomend.
Het was een dik man, die zeer praatziek was. Daarvan maakte dokter Antekirrt behendig gebruik, en vernam zoodoende zaken,
die hem bijzonder belang inboezemden. Al dadelijk wist hij, dat eene karavaan kort geleden van Marokko in het Tripolitaansche
rijk was aangekomen. Daarna vernam hij, dat Sarcany, die in het Regentschap zeer bekend was, van die karavaan deel had uitgemaakt
en dat hij thans de gastvrijheid genoot in de woning van den beroemden Moquaddem Sidi Hassan in de zaouiya op de vlakte van
Soung Ettélaté.
</p>
<p>Dat was de reden, waarom dokter Antekirrt, Piet Bathory en Luigi Ferrato, na de meest mogelijke voorzorgen genomen te hebben,
zich dienzelfden avond nog begeven hadden te midden der menigte van nomaden op de vlakte van Soung Ettélaté. Zij bespiedden
<a id="d0e4171"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4171">168</a>]</span>al wandelende de woning van den Moquaddem Si-Hassan, op den zoom van de Oase Menehié gelegen.
</p>
<p>Daar was dus Sava Sandorf opgesloten! In die sterke woning bevond zich dus het eenige kind van den graaf.
</p>
<p>Sedert het verblijf van dokter Antekirrt te Ragusa, waren nimmer vader en dochter dichter bij elkander geweest dan thans!
En toch, door hoeveel hinderpalen waren zij niet gescheiden!
</p>
<p>Het was niet alleen een schier onoverkomelijke muur, die het grootste beletsel daarstelde!
</p>
<p>Inderdaad, Piet Bathory was in die oogenblikken tot alles in staat, zelfs om met Sarcany te onderhandelen, om Sava maar aan
zijne macht te ontrukken. Graaf Mathias Sandorf en hij waren bereid, om hem die wenschen te laten verwezenlijken, welke de
ellendeling begeerde! En toch, zij konden en mochten niet vergeten, dat zij recht moesten uitoefenen over den verrader van
professor Stephanus Bathory en van graaf Ladislas Zathmar!
</p>
<p>Intusschen moesten zij in de omstandigheden, waarin zij zich vonden, erkennen, dat de bemachtiging van Sarcany en de <span id="d0e4183" class="corr" title="Bron: bevrij-beding">bevrijding</span> van Sava Sandorf uit het huis van den Moquaddem Sidi Hassan eene bijna onuitvoerbare taak was. De moeielijkheden waren schier
onoverkomelijk, dat kon onmogelijk ontveinsd worden.
</p>
<p>Zou men in plaats van geweld, dat toch geen kans van welslagen aanbood, list moeten gebruiken? En zou het feest, dat den volgenden
dag gevierd zou worden, daartoe gelegenheid geven? Ja, dat zou het zonder twijfel. Pescadospunt had daaromtrent een plan ontworpen,
en het was met dit plan, dat dokter Antekirrt, Piet Bathory en Luigi Ferrato zich dien avond onledig hielden. Ieders rol moest
goed besproken worden, om in het gewichtigste oogenblik geene teleurstelling, die alles verijdelen kon, te ondervinden.
</p>
<p>Bij de uitvoering van dat plan zou de moedige ontwerper zijn leven wagen; maar gelukte het hem de woning van den Moquaddem
Sidi Hassan binnen te dringen, dan was er veel kans, dat hij er in slagen zou, Sava Sandorf te ontvoeren. Niets scheen voor
den moed en de behendigheid van Pescadospunt onuitvoerbaar.
</p>
<p>Het was dus ter uitvoering van het vastgestelde plan, hetwelk wij bij zijne ontwikkeling vernemen zullen, dat dokter Antekirrt,
Piet Bathory en Luigi Ferrato zich daags daarna, tegen drie uren des namiddags, ter bespieding op de vlakte van Soung Ettélaté
bevonden, terwijl Pescadospunt en Kaap Matifou zich intusschen voorbereidden voor de rol, die zij te midden van het bedrijvigste
gedeelte van het feest te vervullen zouden hebben.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p169.jpg" alt="Maar Kaap Matifou kende geen aanvallen van zwakte. (Bladz. 176)." width="500" height="720"><p class="figureHead">Maar Kaap Matifou kende geen aanvallen van zwakte. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e4348" class="typeref">176</a>).
</p>
</div><p>
</p>
<p>Op dat uur bestond er nog niets, dat een voorgevoel kon geven <a id="d0e4204"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4204">169</a>]</span><a id="d0e4205"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4205">170</a>]</span>van het leven, van het spektakel en van de beweging, waarvan de vlakte het schouwspel ging leveren, wanneer zij bij het vallen
van den avond door ontelbare fakkels zoude verlicht worden. Ter nauwernood kon te midden van die dicht opeengepakte menigte
het komen en gaan opgemerkt worden van de Senousistische saamgezworenen, die, zeer eenvoudig gekleed, elkander slechts door
een soort van vrijmetselaarsteeken de bevelen hunner opperhoofden mededeelden.
</p>
<p>Het is evenwel hier de plaats, om eene Oostersche of beter Afrikaansche legende mede te deelen, waarvan de voornaamste bijzonderheden
bij dat Ooievaars-feest, hetwelk eene groote aantrekkingskracht voor de Muselmansche bevolking heeft, in herinnering gebracht
zouden worden.
</p>
<p>Op het Afrikaansche Vasteland bestond in vroeger tijden een ras van Djins. Die Djins bewoonden onder den naam van Bou-lhebers
een uitgestrekt grondgebied, hetwelk op de grens van de Hamada-woestijn tusschen de Tripolitaansche en de Fezzaansche rijken
gelegen was. Het was een machtige volkstam, die zeer woest en dus ook uitermate gevreesd was. Hij was oneerlijk, trouweloos,
twistziek en onmenschelijk wreed. Geen Afrikaansche souverein had er nog terecht mede kunnen komen. Zij hadden weerstand weten
te bieden aan iedere poging, om hen aan tucht te gewennen.
</p>
<p>Het gebeurde eens, dat de profeet Soeleyman eene poging aanwendde, niet om de Djins aan te vallen of te onderwerpen, maar
om hen tot het goede te bekeeren. Te dien einde zond hij hen een zijner apostelen, om hun de liefde tot het goede en den haat
voor het kwade te prediken. Het was verloren moeite! Die woeste horden grepen den zendeling en brachten hem wreedaardig ter
dood. Zij ontzagen zich niet den heiligen man eerst te spietsen en hem verder, alvorens hij dood was, langzaam te verbranden.
</p>
<p>Dat de Djins zooveel stoutmoedigheid aan den dag legden, vond daarin zijn oorzaak, dat hun land afgelegen en zeer moeielijk
te bereiken was. Zij wisten, dat geen naburig vorst zijne legerscharen in die streken durfde wagen. Zij meenden daarenboven,
dat niemand den profeet Soeleyman zou gaan overbrieven, welk onthaal zijn zendeling ten deel gevallen was.
</p>
<p>Daarin vergisten zij zich evenwel. Allah waakte er over, dat de misdaad gestraft zoude worden.
</p>
<p>Een groot aantal ooievaars was, daar het winter in Noordelijk Europa was, in het land aanwezig. Zooals de lezer wel weten
zal, zijn dat vogels, tot het geslacht der steltloopers behoorende, van zeer kuische zeden, die eene buitengewone schranderheid
gepaard aan eene groote opmerkingsgave bezitten. De legende beweert toch, dat zij nimmer eene landstreek bewonen, welker naam
op een <a id="d0e4219"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4219">171</a>]</span>geldstuk voorkomt<a id="d0e4221src" href="#d0e4221" class="noteref">1</a>, omdat het geld de bron is van alle kwaad en de machtigste hefboom is, die den mensch in den afgrond zijner bedorven hartstochten
drijft.
</p>
<p>Nu hadden die ooievaars de verdorvenheid, waarin de Djins leefden, opgemerkt. Zij hadden den gruwelijken moord gezien en kwamen
in eene groote vergadering bij elkander, om te beraadslagen en besloten daarin een hunner naar den profeet Soeleyman af te
vaardigen, ten einde zijnen gerechten toorn over de moordenaars van den zendeling te doen ontbranden.
</p>
<p>De profeet riep dadelijk zijne “hiep” of lievelingskoeriers tot zich en gaf hen bevel al de ooievaars van de geheele wereld
in de bovenstreken van Afrika bijeen te brengen.
</p>
<p>Dat geschiedde natuurlijk, en toen de ontelbare scharen van die vogels voor den profeet Soeleyman vergaderd waren,—zooals
de legende woordelijk verhaalt,—vormden zij eene wolk, welker schaduw de geheele landstreek, tusschen Mezda en Morseug, had
kunnen bedekken.
</p>
<p>Toen greep op bevel van den profeet ieder dier langsnavels een steen in den bek en vloog naar het land der Djins. En terwijl
zij daarboven zweefden, steenigden zij dat slechte ras, welker zielen voor de eeuwigheid in het binnenste der Hamada-woestijn
opgesloten zitten. Waarlijk, eene gerechte straf voor zulk een snoode daad!
</p>
<p>Dat is de fabel, die als het ware ten tooneele zoude gevoerd worden, en welker voorstelling het eigenlijke feest zou vormen.
Eenige honderden ooievaars waren onder onmetelijke netten, die op de vlakte van Soung Ettélaté uitgespannen waren, verzameld.
Daar wachtten zij, voor het meerendeel zooals gewoonlijk op één poot rustende, het uur der bevrijding af, terwijl zij door
het geklepper met hunne lange snavels soms een gerommel in de lucht veroorzaakten, hetwelk wel iets van het geroffel van een
menigte tamboers op hunne trommen had. Op een gegeven teeken moesten de netten plotseling verdwijnen en de vogels in de ruimte
opstijgen, om gevaarlooze en nagemaakte steenen van weeke klei te midden van het gehuil der toeschouwers, het getoet der blaasinstrumenten
en de losbranding van ontelbare geweren en verlicht door eene menigte fakkels met veelkleurige vlammen, op de opeengepakte
geloovigen te laten neervallen.
</p>
<p>Pescadospunt was met het program van dat feest bekend, en dat was het, hetwelk hem op de gedachte gebracht had, er eene rol
in te vervullen. Wellicht zou hij onder de gegeven omstandigheden, <a id="d0e4236"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4236">172</a>]</span>die veel verwarring zouden daarstellen, gelegenheid vinden in het huis van den Moquaddem Sidi Hassan te dringen.
</p>
<p>Op het oogenblik toen de zon onderging, werd op het fort of kasteel van Tripoli een zwaar kanonschot gelost, dat het sein
was, hetwelk door het publiek op de vlakte van Soung Ettélaté zoo lang en ongeduldig verbeid was. Statig rolde het zware geluid
voort, wekte al de echoʼs der omstreken op, en stierf eindelijk als een ver verwijderde donder weg.
</p>
<p>Dokter Antekirrt, Piet Bathory en Luigi Ferrato waren eerst als het ware verdoofd door het vreeselijke spektakel, dat zich
in het eerste oogenblik van alle kanten hooren deed; vervolgens werden zij verblind door de duizenden lichtjes die op de vlakte
schitterden. Het was, of de geheele Soung Ettélaté met al de sterren des firmaments getooid was.
</p>
<p>Toen dat kanonschot losbrandde, was die menigte van Nomaden nog bezig met hun avondmaal te nuttigen. Hier zag men er zich
te goed doen aan gebraden schapenvleesch. Elders werd pilau met kippenvleesch er bij verorberd door hen, die Turk waren of
daarvoor wenschten door te gaan; op eene andere plek ontwaarde men bij vermogende Arabieren couscoussou; verder zag men een
eenvoudige “bazina,” eene soort pap van gruttemeel met olie gekookt, die het gewone voedsel uitmaakte van die arme drommels,
evenals elders het meest talrijk, die meer koperen “mehbouhs” dan gouden “mictals” op zak hadden; eindelijk ontwaarde men
overal en inderdaad met stroomen, de “lagby,” een soort vruchtensap, afkomstig van den dadelpalm, dat wanneer het evenals
het bier gegist heeft, zooveel alcohol bevat, dat het meer dan smoordronken, ja, dat het stapelgek maakt.<a id="d0e4244src" href="#d0e4244" class="noteref">2</a>
</p>
<p>Eenige minuten nadat het kanonschot gedreund had, waren allen, mannen, vrouwen, kinderen, Turken, Arabieren, Khouans en Negers
reeds als buiten zich zelven van opgewondenheid. Het was waarlijk noodig, dat de koperen blaasinstrumenten van die barbaarsche
orchesten buitengewoon geluidmakend waren, om zich te midden van dat menschelijk spektakel te kunnen doen vernemen. Hier en
daar sprongen ruiters met hunne paarden rond en schoten hunne lange geweren en hunne ruiterpistolen af, terwijl vuurwerk afgestoken
werd en moorslagen knalden, alsof het geschut was, dat losgebrand werd te midden van een leven, hetwelk onmogelijk te beschrijven
zoude zijn.
</p>
<p>Hier was een negerhoofd, dat, potsierlijk aangekleed, met rammelende beentjes aan zijn buikgordel, terwijl zijn gelaat door
een <a id="d0e4251"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4251">173</a>]</span>duivelsch mombakkes bedekt was, en bij het licht van walmende toortsen, en aangevuurd door het geroffel op houten trommen
en door het klagend opdreunen van een eentonig gezang, een dertigtal zwarte kroeskoppen, die te midden van een kring van stuiptrekkende
vrouwen, welke in de handen klapten, hunne vertooning opvoerden, tot den dans aanmoedigde.
</p>
<p>Elders waren er wilde Aïssassouas, die tot het uiterste door godsdienstige en alcoholische<a id="d0e4255src" href="#d0e4255" class="noteref">3</a> opgewondenheid vervoerd waren en met opgespoten gelaatstrekken en met uitpuilende oogen, hout tusschen de tanden maalden,
op ijzer kauwden, zich diepe insnijdingen in de huid maakten, met gloeiende kolen goochelden, zich door afgrijselijke slangen
lieten omwikkelen, die hen aan de handen, aan de wangen, aan de lippen beten, en die zij met gelijke munt betaalden door hun
bloedige staarten te verorberen.
</p>
<p>Maar in weerwil van dat aanlokkelijke schouwspel, drong de menigte weldra volijverig op naar den kant van het huis van den
Moquaddem Sidi Hassan, alsof eene nieuwe en meer belangwekkende vertooning haar daarheen getrokken had.
</p>
<p>En inderdaad, daar bevonden zich twee mannen, de een buitengewoon groot en dik, de andere buitengewoon klein en slank. Het
waren twee akrobaten, wier opmerkenswaardige krachts- en behendigheidsoefeningen, die te midden van eene vierdubbele rij toeschouwers
uitgevoerd werden, de meest levendige toejuichingen, die door een Tripolitaanschen mond konden uitgestoten worden, verwierven.
Het was daar om hooren en zien te doen vergaan.
</p>
<p>Het waren Pescadospunt en Kaap Matifou, die waarlijk geheel en al op dreef waren.
</p>
<p>Zij hadden eene plek uitgekozen, om hunne kermisvertooning op te voeren, welke slechts op weinige passen afstand van de woning
van den Moquaddem Sidi Hassan gelegen was. Beiden hadden voor deze bijzondere gelegenheid hun baantje van voorheen, hun baantje
van kenniskunstenaars ter hand genomen. Zij waren behoorlijk gekleed in een gelegenheidspakje, dat zij van Arabische stoffen
vervaardigd hadden, en hoopten op daverende toejuichingen.
</p>
<p>“Je zult toch niet te zeer verroest wezen?” had Pescadospunt alvorens te beginnen aan Kaap Matifou gevraagd.
</p>
<p>“Verroest?... Wat meen je?” had de reus gevraagd. “Ik ben toch geen oude spijker, denk ik?”
<a id="d0e4270"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4270">174</a>]</span></p>
<p>“Neen, dat weet ik wel; maar ik vraag je, of je soms stijf in de gewrichten geworden bent?”
</p>
<p>“Neen, volstrekt niet,” antwoordde Kaap Matifou. “Dat zul je wel ondervinden.”
</p>
<p>“En je deinst voor geene oefening terug... Voor geen enkele? Bedenk je wel.”
</p>
<p>“Neen, voor geen enkele. Maar wat zal het doel van die oefening wezen? Zeg mij toch.”
</p>
<p>“Het doel moet wezen om die lummels in vervoering te brengen. Zul je daarvoor niet terugdeinzen?”
</p>
<p>“Ik!... ooit terugdeinzen!... Kom, je houdt mij voor den gek,” sprak Kaap Matifou verstoord.
</p>
<p>“Zelfs, wanneer je ...”
</p>
<p>Pescadospunt scheen te aarzelen.
</p>
<p>“Wat? Ga toch voort. Je bent anders zoo spraakzaam en thans sta je te kieskauwen.”
</p>
<p>“Nu ja, zelfs wanneer je keisteenen met de tanden moet fijnmalen?” vroeg de kleine man.
</p>
<p>“Is dat alles?” was de ietwat kleinachtende wedervraag van den reus.
</p>
<p>“Of slangen oppeuzelen?”
</p>
<p>“Slangen?”
</p>
<p>Thans scheen Kaap Matifou te aarzelen.
</p>
<p>“Ja, slangen!”
</p>
<p>“Gekookt?” vroeg Kaap Matifou. “Gekookt of rauw, daarin bestaat onderscheid.”
</p>
<p>“Neen, rauw! waarde Kaap. Geheel rauw.”
</p>
<p>“Rauw?... Br! br!”
</p>
<p>“En nog wel levend!”
</p>
<p>Kaap Matifou had een leelijk gezicht getrokken; maar als het moest zijn, dan was hij besloten om slangen te eten, evenals
een eenvoudige Aïssasoua. Hij pruttelde evenwel nog iets tegen.
</p>
<p>“Moeten wij dat voor ons pleizier doen?” vroeg hij na een poos bedenkens.
</p>
<p>“Voor ons pleizier neen,” antwoordde Pescadospunt met een guitigen glimlach op de lippen.
</p>
<p>“Maar waartoe dan die gekheid?”
</p>
<p>“Zooals ik je gezegd heb, om die lummels in vervoering te brengen.”
</p>
<p>“Loop heen!” had de reus geantwoord. “Voor die schoeljes eet ik geen slangen. Als het nog Europeanen, als het nog Franschen
waren! Dan was het wat anders.”
</p>
<p>“Och, die kerels kunnen ons ook niet schelen,” antwoordde Pescadospunt, hartelijk lachende.
<a id="d0e4323"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4323">175</a>]</span></p>
<p>“Maar, waarom dan?”
</p>
<p>“Kaaplief, je schijnt maar niet te kunnen begrijpen.”
</p>
<p>“Maar, wat dan?”
</p>
<p>“Dat we eene rol spelen. Wij moeten het groote doel bevorderen. Wij moeten de bevrijding van juffrouw Sava bewerken.”
</p>
<p>“Met levende slangen te eten?” vroeg de reus hoofdschuddend. “Als ik dat er mee bewerken kan, ben ik bereid een frikadel van
alle slangen der wereld te maken en die op te peuzelen.”
</p>
<p>Dokter Antekirrt, Piet Bathory en Luigi Ferrato bevonden zich onder de menigte van toeschouwers en verloren hunne makkers
niet uit het oog, hoewel zij zich te midden van dien ontzaglijken menschendrom de grootste inspanning daartoe moesten getroosten.
</p>
<p>Neen, Kaap Matifou was niet verroest! Hij had niets van zijne buitengewone kracht verloren. Vijf of zes Arabieren, en nog
wel van de stevigsten uit een geheelen hoop, hadden een kans gewaagd door met hem te worstelen. Maar zij lagen al heel spoedig
op den grond uitgestrekt, met de schouders in aanraking met het maaiveld, zooals de akrobatische uitdrukking luidt.
</p>
<p>Daarna volvoerden beide kunstenaars te zamen goocheltoeren, die de Arabieren, daar verzameld, in verrukking brachten, vooral
toen zij elkander behendig brandende fakkels toewierpen, die overgaande van de hand van Pescadospunt in die van Kaap Matifou,
hare vurige zigzags kruisten. Dat verwekte algemeene verbazing.
</p>
<p>En toch kon dat publiek, waarvoor zij werkten, terecht moeielijk te bevredigen zijn.
</p>
<p>Er bevonden zich toch onder die menigte een vrij groot aantal van hen, die de half wilde Touaregs hadden leeren bewonderen,
welker lenigheid en behendigheid aan die der vlugste diersoorten mag gelijk gesteld worden, zooals weleer met veel ophef in
het bewonderingwekkend program van den beroemden kermistroep van Bracca aangekondigd werd. Die kenners en bewonderaars hadden
toch gelegenheid gehad den stoutmoedigen Mustapha, den Samson der woestijn, het kanonmensch toe te juichen, “wien de koningin
van Groot Brittanje en Ierland door haren kamerdienaar, bij gelegenheid van dergelijke voorstellingen te Londen, had laten
verzoeken, niet meer zijne oefeningen te herhalen, bevreesd als de vorstin was, dat er een ongeluk zoude gebeuren!”
</p>
<p>Maar Kaap Matifou was onvergelijkelijk bij zijne krachtsvertooningen en hij behoefde voor geen mededinger bevreesd te zijn.
Neen, voor niemand ter wereld, al ware het Hercules, de goddelijke zoon van Alcmene, in eigen persoon geweest.
</p>
<p>Eindelijk kwam er eene laatste oefening, die de geestdrift van die cosmopolitische menigte, welke de Europeesche kunstenaars
omgaf, ten top voerde. En hoewel die oefening voor de Europeesche <a id="d0e4348"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4348">176</a>]</span><span id="d0e4349" class="corr" title="Bron: kermispellen">kermisspellen</span> oud en versleten mocht heeten, scheen zij hier voor de Tripolitaansche nieuwsgierigen nog de aantrekkelijkheid der nieuwheid
te hebben.
</p>
<p>De toeschouwers verdrongen dan ook elkander, ja verpletterden zich schier rondom de beide kunstenaars, die bij afwezigheid
der zon in dit uur bij fakkellicht werkten.
</p>
<p>Kaap Matifou had een staak gegrepen, die vijf en twintig of dertig voet lang was en hield hem met beide handen, die op zijne
borst rustten, loodrecht omhoog. Pescadospunt klom met een behendigheid van een aap langs dien staak naar boven, en bij het
uiteinde gekomen, nam hij daar, terwijl hij den staak onrustbarend deed buigen, de meest bevallige houdingen aan. Inderdaad,
het was een verrukkelijk maar uiterst moeielijk kunststuk. Een zwak oogenblik bij hem, die den staak torste, en een val kon
niet uitblijven. En die val moest voor den armen Pescadospunt noodlottig zijn.
</p>
<p>Maar Kaap Matifou kende geene aanvallen van zwakte. Hij stond daar, met achterover gebogen hoofd en vooruitgestrekte borst,
onwrikbaar stevig als de rots, waarvan hij den naam voerde, hoewel hij bij zijne pogingen om den staak met den daarop kunsten-vertoonenden
Pescadospunt in evenwicht te houden, trappelde, zich keerde en draaide en langzamerhand van plaats veranderde.
</p>
<p>Toen hij eindelijk in de onmiddellijke nabijheid van den heiningmuur van Sidi Hassanʼs woning gekomen was, dreef hij de vermetelheid
zoo ver en ontwikkelde zooveel kracht, om den staak van zijne borst op te tillen, in de rechterhand te nemen en dien arm uit
te strekken, terwijl Pescadospunt daarboven den stand aannam van den Roem en evenals die wufte godin kushandjes aan de menigte
toezond. Het was inderdaad eene bevallige vertooning.
</p>
<p>De saamgepakte Arabieren en Negers waren buiten zich zelven van bewondering. Zij stieten schelle kreten uit, klapten woest
met de voeten. Gelukkig, dat het geen planken vloer was, waarop zij stonden. Neen, waarlijk, dat moest erkend worden; zoo
iets had de Samson der woestijn, de koene Mustapha, de stoutmoedigste der Touaregs, niet durven ten uitvoer leggen. De geestdrift
was dan ook ten top; want zulke krachtsontwikkeling was inderdaad nog nooit waargenomen.
</p>
<p>In dit oogenblik dreunde op het onverwachtst een kanonschot van de wallen der citadel van Tripoli.
</p>
<p>Op dat sein vlogen de honderden ooievaars op, die eensklaps bevrijd werden van de onmetelijke netten, die hen gevangen hielden,
stegen in de lucht op, terwijl zij, onder het uitvoeren van een klepperend concert, waarop met een onmetelijk geschreeuw,
door de menschen aangeheven, geantwoord werd, eene hagelbui van nagemaakte steenen lieten neervallen, die natuurlijk niemand
konden <a id="d0e4366"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4366">177</a>]</span><a id="d0e4367"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4367">178</a>]</span>deeren, daar zij, zooals gezegd werd, van weeke klei vervaardigd waren.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p177.jpg" alt="Maar die deur was gesloten. (Bladz. 181.)" width="504" height="720"><p class="figureHead">Maar die deur was gesloten. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e4436" class="typeref">181</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>Dat was het glanspunt van het feest. De vogels van den profeet Soleyman leidden evenwel de aandacht zeer af.
</p>
<p>Men zou gezegd hebben, dat al de krankzinnigen-gestichten van Europa, Azië en Afrika plotseling ontruimd waren, en dat hunne
bewoners op eens op de vlakte van Soung-Ettélaté in het Tripolitaansche Regentschap bij elkander gebracht waren; zulk een
vreeselijk spektakel werd daar door die saamgeschoolde en opgewonden menigte aangeheven. Evenwel, alsof hare bewoners doof
en stom waren, nog erger, alsof zij uitgestorven waren, was de woning van den Moquaddem Sidi Hassan hardnekkig gesloten gebleven
gedurende die uren van algemeene vroolijkheid, en geen enkele bediende of huisgenoot was aan de deur of op de terrassen verschenen.
Het was alsof daarin geen nieuwsgierigen, geen belangstellenden in het feest behoorden.
</p>
<p>Maar ziet! In hetzelfde oogenblik, toen al de fakkels, die het feest verlicht hadden, na de opstijging der ooievaars, plotseling
uitgebluscht waren, was ook Pescadospunt eensklaps verdwenen, alsof hij met de getrouwe vogels van den profeet Soleyman hemelwaarts
gevlogen was. Dat was inderdaad uiterst merkwaardig.
</p>
<p>Waar was hij heen gevaren?...
</p>
<p>Wat was er van hem geworden?
</p>
<p>Ja, wat? Dat wist niemand te verklaren. Daarop was geen antwoord te geven.
</p>
<p>Toch scheen Kaap Matifou zich omtrent die verdwijning niet veel te bekommeren. Nadat hij zijn staak in de lucht opgeworpen
en hem vele buitelingen had laten maken, ving hij hem behendig bij het andere einde op, liet hem ronddraaien en bogen beschrijven,
zooals de meest ervaren tamboer-majoor met zijn dikgeknopten stok zoude gedaan hebben. Het wegmoffelen van Pescadospunt scheen
voor hem de natuurlijkste zaak der wereld te zijn. Hij keek met eene zelfvoldaanheid rond, alsof die goochelpartij tot het
program behoorde.
</p>
<p>De bewondering der toeschouwers was intusschen ten top gestegen en hunne geestdrift uitte zich dan ook door een ontzaglijk
hoerah, dat tot voorbij de uiterste grenzen der oase moest gehoord worden. Niemand hunner twijfelde er aan, of de behendige
acrobaat was door de ruimte naar het rijk der Ooievaars vertrokken en was bij den profeet Soleyman aangeland.
</p>
<p>Het onverklaarbare bekoort in den regel de menigte het meest. Daarmede is zij steeds te verschalken.
<a id="d0e4397"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4397">179</a>]</span></p>
<div class="footnotes">
<hr class="fnsep">
<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e4221" href="#d0e4221src" class="noteref">1</a></span> En Nederland, waar vele Ooievaars wonen en welks naam toch op de muntstukken voorkomt? Vert.
</p>
<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e4244" href="#d0e4244src" class="noteref">2</a></span> In Ned. Indië heeft men denzelfden drank, Sagoeweer genaamd, afkomstig van de Arenga saccharifera. Vert.
</p>
<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e4255" href="#d0e4255src" class="noteref">3</a></span> Zou hier wel van alcoholische opgewondenheid kunnen gesproken worden? Mahommedaansche bevolkingen gebruiken uiterst zeldzaam
alcoholische dranken, daarentegen geven zij zich te meer aan het gebruik of beter het misbruik van opium, van haschich of
dergelijke narcotische verdoovingsmiddelen over. Jules Verne schijnt zich vergist te hebben. Vert.
</p>
</div>
</div>
<div id="d0e4398" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">IX.</h2>
<h2 class="normal">HET HUIS VAN SIDI HASSAN.</h2>
<p>Het was ongeveer negen uren, toen het kanonschot gevallen was en de ooievaars opgestegen waren.
</p>
<p>Vuurwerk, geweerschoten, muziek, geschreeuw, gehuil, dat alles had eensklaps opgehouden. De menigte begon langzamerhand te
verdwijnen. De meesten keerden naar Tripoli terug, anderen begaven zich naar de <span id="d0e4407" class="corr" title="Bron: Menehie-oase">Menehié-oase</span> en naar de naburige dorpen van de provincie. Vóórdat het een uur later zoude zijn, zou de vlakte van Soung Ettélaté stil
en ledig geworden, zijn. Zij zou dan eene verbazende tegenstelling vormen met de levendigheid en drukte van straks.
</p>
<p>De tenten waren opgerold, de kampementen opgebroken. Berbers en Negers waren reeds op weg naar de verschillende streken van
het Tripolitaansche Regentschap, terwijl de Senousisten zich naar de Cyrenaïsche provincie wendden en daar voornamelijk de
<span id="d0e4412" class="corr" title="Bron: villajet">villayet</span> Ben Ghazi opzochten, ten einde er al de strijdkrachten van den kalief bij elkander te brengen. Zoo had het feest het zijne
er toe bij gebracht, om ongemerkt eene aanmerkelijke verplaatsing van menschendrommen te bewerkstelligen.
</p>
<p>Slechts dokter Antekirrt, Piet Bathory en Luigi Ferrato zouden de vlakte gedurende den geheelen nacht niet verlaten. Zij moesten
zich na de verdwijning van Pescadospunt op iedere gebeurlijkheid voorbereid houden, en ieder hunner had zich dadelijk een
observatiepost onder aan den voet van den omheiningsmuur van de woning van den Moquaddem Sidi Hassan uitgekozen. Daar zouden
zij evenwel een paar vervelende uren door te brengen hebben.
</p>
<p>Pescadospunt intusschen, die op het oogenblik, dat Kaap Matifou zijn staak met uitgestrekten arm omhoog hield, met een verbazenden
sprong over den muur wipte, was op de parapet-helling van een der terrassen, aan den voet van den minarettoren, die de verschillende
binnenplaatsen dier woning beheerschte, neergekomen. Door de veerkracht zijner lenige beenen had hij de zwaarte van den val
gebroken, zoodat binnenshuis daarvan niets bemerkt was.
</p>
<p>Niemand had hem te midden van dien somberen nacht kunnen zien, noch van buiten, noch van binnen, en niemand had hem kunnen
hooren. Hij was zelfs niet uit de skiffa bemerkt, die te midden van de patio gelegen was, en waar binnen zich een zeker getal
khouans <a id="d0e4421"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4421">180</a>]</span>bevonden, die gedeeltelijk sliepen, maar ook gedeeltelijk volgens de bevelen van den Moquaddem Sidi Hassan waakzaam waren,
en zelfs als schildwachten op post stonden. Dat was nog al gunstig uitgevallen.
</p>
<p>Men begrijpt, dat Pescadospunt onmogelijk eenig plan had kunnen beramen. Zulk een plan zou toch door zooveel onvoorziene omstandigheden
herhaaldelijk gewijzigd moeten worden, dat het geen waarde zou gehad hebben. De innerlijke indeeling van het huis van Sidi
Hassan was hem toch geheel onbekend, en hij wist niet en kon ook niet weten, waar het jonge meisje opgesloten was, ook niet
of zij van nabij bewaakt werd, en nog minder, of haar in het gewichtige oogenblik de ziels- en lichaamskracht niet zou ontbreken,
om daadwerkelijk op te treden en tot hare ontvoering mede te werken.
</p>
<p>Daarom moest de stoutmoedige kerel noodzakelijk geheel en al op goed geluk te werk gaan.
</p>
<p>Ziehier, wat hij zichzelf voorgespiegeld had, alvorens dien luchtsprong te ondernemen:
</p>
<p>“Vóór alles moet ik,” zoo mompelde hij in zich zelven, “hetzij door geweld, hetzij door list, bij Sava Sandorf zien te geraken.
Indien zij mij niet dadelijk volgen kan, indien ik haar gedurende dezen nacht niet ontvoeren kan, moet zij ten minste vernemen,
dat Piet Bathory levend is, dat hij zich in hare nabijheid, aan den voet van de omheiningsmuren bevindt, dat dokter <span id="d0e4431" class="corr" title="Bron: Antekirtt">Antekirrt</span> en zijne makkers gereed staan, om haar te hulp te komen, en eindelijk moet haar aan het verstand gebracht worden, dat, wanneer
hare ontvoering eenige vertraging mocht ondervinden, zij voor geene bedreiging moet bezwijken!... In geen geval mag zij hare
toestemming tot dat schandelijk huwelijk geven!... Het is waar, ik kan ontdekt worden, vóórdat ik haar gevonden en bereikt
zal hebben!... Maar.... komt tijd, komt raad!... Gebeurt dat onverhoopt, dan is het oogenblik daar, om de noodige middelen
ter ontkoming te beramen.”
</p>
<p>Hij klom nu over den parapetmuur, die een dik witachtig steenkussen vormde, hetwelk met schietgaten ingesneden was. Hierbij
was de eerste zorg van Pescadospunt geweest, een dun maar sterk touw, van knoopen voorzien, dat hij onder zijn licht clownspak
had kunnen verbergen, te ontwikkelen, en wel zoodanig, dat het naar buiten hing en den bodem bereikte. Dat was een voorzorgsmaatregel,
die gebiedend noodzakelijk was. Toen hij daarmede klaar was, legde de wakkere kleine kerel zich, alvorens verder te schrijden,
plat op den buik langs den parapetmuur. In die houding, die hem door de voorzichtigheid geboden werd, wachtte hij, zonder
ook maar de geringste beweging uit te voeren. Wanneer hij toch bespeurd was geworden, zou het terras weldra door de lieden
van Sidi Hassan bestormd en overweldigd <a id="d0e4436"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4436">181</a>]</span>zijn, en in dat geval zou hem niets meer overblijven, dan van het touw gebruik te maken, waarop hij zijne hoop bouwde als
op het reddingsmiddel voor Sava Sandorf. Dat alles doorkruiste in die oogenblikken zijn schrander brein.
</p>
<p>Eene diepe stilte heerschte allerwege in de woning van den Moquaddem Sidi Hassan. Daar noch hij, noch Sarcany, noch iemand
anders hunner lieden deel aan het Ooievaarsfeest hadden genomen, was de deur van de zaouya sedert zonsopgang niet geopend
geweest, en zou dat ook niet na zonsondergang worden.
</p>
<p>Na eenige minuten wachtens, sloop Pescadospunt, steeds op den buik liggende en kruipende, naar den hoek der woning, waar het
meest nabij zijnde minarettorentje verrees. De trap, welke van het bovenste van dat torentje neerdaalde, moest klaarblijkelijk
uitkomen op den vloer der eerste patio. En, inderdaad, hij vond deze deur, die op het terras uitkwam en die toegang tot de
beneden-binnenplaatsen verleende. Dat was een aanvankelijk gunstige uitslag zijner pogingen.
</p>
<p>Maar die deur was gesloten, niet met een sleutelslot, maar door middel van een grendel, die onmogelijk terug te schuiven was,
tenzij men een gat in het paneel boorde. Dat werk had Pescadospunt zeer goed kunnen verrichten, want hij had een mes in den
zak met verscheidene lemmeten en dus tot verschillende doeleinden geschikt, hetwelk hij van dokter <span id="d0e4444" class="corr" title="Bron: Antekirtt">Antekirrt</span> ten geschenke had ontvangen en waarvan hij behendig gebruik wist te maken. Maar dat zou een tijdroovende arbeid zijn, die
ook niet in alle stilte zou kunnen uitgevoerd worden, en waaraan hij dan ook niet verder dacht. Waarlijk, zijne oogenblikken
waren thans te kostbaar.
</p>
<p>Het was daarenboven niet noodig. Drie voeten boven het terras was een opening in den vorm van een schietgat in den muur van
het minaret gebroken. Dat gat was wel een beetje nauw, maar onze Pescadospunt was niet dik. Daarenboven had hij wel iets van
een kat, die zich uitrekken kan en door openingen glijdt, die aanvankelijk geen doortocht schijnen te kunnen verleenen. Hij
probeerde, en ... weldra bevond hij zich in het minaret, evenwel niet zonder zijne schouders eenigszins geschaafd, niet zonder
zijne knieën wat ontwricht en zijne scheenbeenen ontveld te hebben. Maar zoo iets deerde hem weinig. Dat kwam bij hem niet
in aanmerking.
</p>
<p>“Ziet, dat zou Kaap Matifou met al zijne kracht onmogelijk hebben kunnen uitvoeren,” dacht hij niet zonder grond.
</p>
<p>En hij lachte bij de gedachte aan de dikke zware gestalte van Kaap Matifou in dat nauwe schietgat.
</p>
<p>Toen keerde hij op den tast af naar de deur, waarvan hij thans den grendel terugschoof, ten einde gebruik van dien doortocht
te kunnen <a id="d0e4455"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4455">182</a>]</span>maken, wanneer hij denzelfden weg terug moest. En zoo iets was toch zeer goed mogelijk, niet waar? Hij moest in zijne omstandigheden
op alles bedacht zijn.
</p>
<p>Terwijl hij de wenteltrap afdaalde, liet Pescadospunt zich meer omlaag glijden, dan dat hij steun op de treden zocht, die
door de drukking zijner voeten konden kraken. Zoo iets moest in de eerste plaats vermeden worden.
</p>
<p>Beneden vond hij andermaal eene deur; maar hij had slechts noodig, om tegen haar te duwen, om die op hare hengsels te zien
draaien. Dat ging gemakkelijk genoeg.
</p>
<p>Die deur gaf toegang tot eene galerij, die op zuiltjes rustte en de eerste patio omgaf, en waarop een zeker getal vertrekken
uitkwamen. Op de trap had eene dikke duisternis geheerscht; die galerij bevond zich in een schemerdonker, dat minder somber
was. Hier kon hij ten minste met behulp zijner oogen voortschrijden, terwijl dat op de trap slechts op den tast had kunnen
geschieden.
</p>
<p>Overigens werd er nergens licht en ook nergens eenig geluid hoegenaamd waargenomen.
</p>
<p>In het midden van de patio bevond zich een bekken, gevuld met helder frisch water, en omgeven door tuinbeddingen, waarin fraaie
sierplanten, zooals peperstruiken, dwergpalmen, lauriersoorten, cactussen, enz. groeiden, welker weelderig groen als een dicht
boschje rondom den oever vormde.
</p>
<p>Pescadospunt sloop die galerij, zoo zacht hem maar mogelijk was, rond, terwijl hij voor iedere kamer stilhield, om te luisteren.
Het was, alsof die onbewoond waren. Allen evenwel niet, want achter een der deuren vernam hij stemmen, die hij duidelijk kon
onderscheiden. Ja, daarin kon hij zich niet vergissen. Hij hoorde spreken.
</p>
<p>Aanvankelijk stoof Pescadospunt eenige passen achteruit; want hij had de stem van Sarcany herkend. Dwaling was onmogelijk;
want die stem had hij te Ragusa meermalen gehoord. Hij trad weer naderbij; maar hoewel hij zijn oor tegen het paneel der deur
hield, kon hij toch onmogelijk verstaan, wat in die kamer gesproken werd.
</p>
<p>Er kwam een oogenblik, dat een ander en een harder geluid vernomen werd. Pescadospunt had nauwelijks tijd, om achteruit te
springen, en achter een der grootste struiken, die rondom het waterbekken stonden, te schuilen.
</p>
<p>Sarcany trad de kamer uit. Een Arabier van groote gestalte vergezelde hem. Beiden vervolgden hun gesprek, terwijl zij onder
de galerij van de patio rondwandelden. Drommels, een oogenblik vroeger, dan ware de bespieder onvermijdelijk ontdekt geweest.
</p>
<p>Ongelukkiglijk kon Pescadospunt onmogelijk verstaan, wat Sarcany en zijn makker spraken; want zij bezigden bij hun onderhoud
de Arabische taal, waarvan de schrandere kerel, helaas! niets verstond. <a id="d0e4477"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4477">183</a>]</span>Twee woorden evenwel troffen hem, of beter gezegd, twee namen, die van Sidi Hassan—het was inderdaad de Moquaddem, die met
Sarcany praatte,—daarna de naam van <span id="d0e4479" class="corr" title="Bron: Antekirrtta">Antekirrta</span>, die herhaaldelijk in het gesprek voorkwam.
</p>
<p>“Dat is op zijn minst genomen vreemd,” mompelde Pescadospunt natuurlijk onhoorbaar, “waarom spreken zij over ons eiland, over
Antekirrta?.... Zou de Moquaddem Sidi Hassan, Sarcany en al die Tripolitaansche zeeschuimers een aanslag op ons dierbaar eiland
smeden?... Duizend duivels!...<span id="d0e4484" class="corr" title="Bron: ”"></span> En dan niets van die taal, die door die twee schoften gebezigd werd, te kunnen verstaan!... Het was inderdaad, om wanhopig
te worden!<span id="d0e4486" class="corr" title="Bron: ">”</span>
</p>
<p>Pescadospunt spitste de ooren en trachtte nog een ander verdacht woord op te vangen. Hij zorgde evenwel nauwlettend, dat hij
in het groen verborgen bleef, wanneer Sarcany en Sidi Hassan het waterbekken nabij kwamen. Maar de nacht was donker genoeg,
zoodat zij hem onmogelijk ontwaren konden.
</p>
<p>“Als Sarcany maar alleen in die galerij ronddoolde,” sprak Pescadospunt bij zich zelven, “dan kon ik hem bij de keel grijpen
en buiten staat stellen, om verder schadelijk of gevaarlijk te zijn! Maar... daarmede zou Sava Sandorf niet geholpen zijn.
En het is om haar te redden, dat ik dien gevaarlijken sprong over den omheiningsmuur volbracht heb!... Geduld!... Ja, geduld!
Wij moeten wachten!... Sarcanyʼs beurt zal ook wel komen, dat beloof ik hem, en wat ik beloof, volbreng ik; want... belofte
maakt schuld.”
</p>
<p>Het gesprek en de wandeling van den Moquaddem Sidi Hassan met Sarcany duurden ongeveer twintig minuten. Savaʼs naam werd ook
herhaaldelijk uitgesproken met de aanwijzende bijvoeging van “arouch” Pescadospunt herinnerde zich dat woord meer gehoord
te hebben, dat “bruid” of “verloofde” in het Arabisch beteekent. De Moquaddem was klaarblijkelijk met de plannen van Sarcany
bekend en leende er de hand toe.
</p>
<p>Eindelijk verlieten die twee mannen de patio door een der hoekdeuren van de galerij, die toegang verleende tot de overige
bijgebouwen van de ruime woning. Een zucht van verlichting ontsnapte aan de borst van den koenen bespieder.
</p>
<p>Zoodra zij verdwenen waren, kwam Pescadospunt weer te voorschijn en sloop door de galerij tot bij die deur. Zij was niet gesloten.
Hij behoefde haar slechts open te duwen, om zich in een smalle gang te bevinden, waarvan hij den muur, met de hand betastende,
behoedzaam volgde. Aan het einde van die gang rondde zich een dubbel booggewelf af, dat door een middenzuil gedragen werd.
Dat gewelf verleende toegang tot een tweede binnenplaats of patio. Hier moest onze verspieder met verdubbelde omzichtigheid
tewerk gaan.
<a id="d0e4499"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4499">184</a>]</span></p>
<p>Vrij levendige lichtstralen drongen toch tusschen de zuilen door, waarlangs de skiffa lucht en licht van uit die patio ontving,
en vormden breede lichtsectors op den vloer. Het ware uiterst gevaarlijk geweest die in dit oogenblik te overschrijden. Het
geluid van talrijke stemmen liet zich toch vernemen van achter de deur van een der zalen, welke op die tweede patio uitkwamen.
Het begon er voor onzen Pescadospunt inderdaad bedenkelijk uit te zien.
</p>
<p>Hij aarzelde dan ook een oogenblik, maar ook slechts één enkel; want aarzelen kwam met zijne geaardheid weinig overeen.
</p>
<p>Wat hij zocht, was de kamer, waarin de rampzalige Sava opgesloten was. Hij mocht op niets anders dan op het toeval rekenen,
om dat vertrek te ontdekken. Of hem dat toeval dienen zou? Dat zullen wij zien.
</p>
<p>Een licht verscheen eensklaps aan het andere uiteinde van die binnenplaats. Eene vrouw, die eene rijk met gedreven koperwerk
versierde Arabische lantaarn droeg, trad eene kamer uit, die in den tegenovergestelden hoek der patio gelegen was, en volgde
de galerij, waarop de deur der skiffa uitkwam.
</p>
<p>Pescadospunt herkende die vrouw dadelijk.... Neen, maar hierbij was dwaling onmogelijk!
</p>
<p>Het was Namir. Ja, Namir! Dat was toch al eene zeer gunstige uitkomst, niet waar?
</p>
<p>Daar het mogelijk was, dat de Marokkaansche vrouw zich naar het vertrek begaf, waar het jonge meisje zich bevond, moest het
middel uitgedacht worden, om haar te kunnen volgen. En om haar te kunnen volgen, moest onze verspieder haar vooraf doortocht
verleenen, zonder dat hij ontdekt werd. Dat was in de eerste plaats noodzakelijk, dat moest Pescadospunt erkennen.
</p>
<p>Dit oogenblik zou beslissend zijn omtrent het welslagen van de stoutmoedige poging van Pescadospunt, ook omtrent het lot van
Sava Sandorf. Ziedaar, wat het brein van den stoutmoedigen acrobaat in een ondeelbaar oogenblik doorkruiste.
</p>
<p>Namir kwam naderbij. Hare lantaarn, die zij laag bij den grond droeg, liet het bovengedeelte der galerij in eene duisternis,
te zwarter naarmate de mozaïek-vloer te scherper verlicht werd. Daar zij nu onder het booggewelf moest voorbijgaan, wist Pescadospunt
waarachtig niet, hoe het aan te leggen, om niet bespeurd te worden, toen eene lichtstraal der lantaarn hem liet bemerken,
dat het bovengedeelte van dat booggewelf uit arabesken bestond, die <i lang="fr">à jour</i> of doorzichtig volgens den Moorschen bouwtrant opgetrokken waren. Toen had hij inderdaad een kostelijken inval.
</p>
<p>Langs de middenzuil opklouteren, zich aan een dier arabesken vastklemmen, zich aan zijne handen optillen, zich verschuilen
in het middenogief, en daar als een heiligenbeeld in zijne nis onbewegelijk <a id="d0e4523"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4523">185</a>]</span><a id="d0e4524"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4524">186</a>]</span>blijven, was voor onzen Pescadospunt het werk van een oogenblik. Met de vlugheid van een aap en de lenigheid eener kat was
hij naar boven gevlogen.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p185.jpg" alt="Pescadospunt spitste de ooren. (Bladz. 183.)" width="504" height="720"><p class="figureHead">Pescadospunt spitste de ooren. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e4477" class="typeref">183</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>Namir vervolgde haren weg, trad onder het booggewelf voort, zonder erg en natuurlijk zonder den indringer te bespeuren, ging
langs de andere zijde der galerij recht op de deur af der skiffa en opende die met den sleutel, dien zij in de hand hield.
</p>
<p>Een bundel lichtstralen schoot dadelijk naar buiten, maar doofde onmiddellijk weer uit, toen die deur achter haar gesloten
werd. Alles was weer zwart als de nacht onder dat sombere booggewelf.
</p>
<p>Pescadospunt dacht na. En waarlijk, waar kon hij beter zitten dan in die nis, om aan zijne overpeinzingen bot te vieren? Het
was inderdaad, of die nis er voor bestemd was. Hij zat daar ineen gedoken met de handen onder de kin en de ellebogen op de
knie gesteund.
</p>
<p>“Ja, het is Namir, die daar dat vertrek binnengetreden is,” mompelde hij. “Daaraan valt niet te twijfelen! Het is dus klaarblijkelijk,
dat zij zich niet naar de kamer van Sava Sandorf begaf!... Maar zij kwam er wellicht vandaan?... En als dat zoo is, dan ligt
die kamer aan het andere uiteinde van de binnenplaats.... Daaromtrent moet ik zekerheid hebben! Het oude wijf kwam daar vandaan,
als ik mij niet vergis.”
</p>
<p>In gedachte wees Pescadospunt op dat gedeelte der galerij, waar Namir het eerst verschenen was.
</p>
<p>Hij wachtte nog eenige oogenblikken, alvorens zijn post te verlaten. Het licht scheen in het binnenste der skiffa langzamerhand
te verminderen, terwijl het stemgeluid nog slechts als een eenvoudig en verwijderd gemurmel vernomen werd. Hij wilde nog wachten,
om niets in de waagschaal te stellen. Als het moest, was hij de voorzichtigheid in persoon.
</p>
<p>Het oogenblik zou ongetwijfeld aanbreken, dat het geheele personeel van den Moquaddem Sidi Hassan weldra in diepe rust gedompeld
zou zijn. Dan zouden de omstandigheden meer gunstig zijn, om te handelen, daar alsdan dit gedeelte dier woning geheel eenzaam
zoude zijn, al werd dan ook het laatste licht niet uitgebluscht.
</p>
<p>Zoo gebeurde het inderdaad. De meest gewenschte stilte trad weldra in, die door niets verbroken werd.
</p>
<p>Pescadospunt liet zich toen langs de middenzuil, die het booggewelf torschte, naar beneden glijden, sloop kruipende over de
marmervloersteenen der galerij, de deur der skiffa voorbij, sloeg den uitersten hoek der patio om, en bereikte weldra het
vertrek, waaruit Namir straks getreden was. Het hart bonsde hem in het lijf, van aandoening en gespannen verwachting.
</p>
<p>Pescadospunt opende die deur, welke niet op slot gesloten was, <a id="d0e4556"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4556">187</a>]</span>en kon toen bij het zwakke schijnsel van eene Arabische lamp, die aan de zoldering hing en als nachtlicht dienst moest doen,
en derhalve van een witmatten ballon voorzien was, met een blik het innerlijke van die kamer in oogenschouw nemen. Hetgeen
hij ontwaarde, was verre van ongunstig voor zijne plannen.
</p>
<p>De wanden waren versierd met Oostersche tapijten; hier en daar stonden zetels in Moorschen stijl, terwijl in de hoeken van
het vertrek kussens opgestapeld lagen, en een dik Perzisch kleed den mozaïek-vloer bedekte. Op eene tafel bevonden zich nog
de overblijfselen van het avondmaal en aan het uiterste einde van de kamer stond een divan, die met wollen stof bekleed was.
Het was in één woord een kostbaar gemeubeld vertrek.
</p>
<p>Ziedaar, wat Pescadospunt met één oogopslag zag. Hij was gewoon alles wat hij zag, goed in zich op te nemen.
</p>
<p>Hij trad binnen en sloot zacht de deur achter zich. Daarop trad hij behoedzaam vooruit.
</p>
<p>Eene vrouw lag op den divan uitgestrekt. Zij scheen niet ingeslapen, maar verkeerde in dien dommelenden toestand, die van
den slaap niet veel verschilt. Hare ledematen waren bedekt met een soort burnous, waarmede de Arabieren zich gewoonlijk van
het hoofd tot de voeten weten te dekken. Haar hoofd lag achterover gebogen en rustte op een rijkbewerkt kussen.
</p>
<p>Dat was Sava. Daar lag de rampzalige dochter van graaf Mathias Sandorf.
</p>
<p>Neen, Pescadospunt kon zich niet vergissen. Hij herkende haar dadelijk. Vroeger had hij haar toch verscheidene malen in de
straten van Ragusa ontmoet.
</p>
<p>Maar hoe scheen het arme meisje veranderd te zijn! Waarlijk, er was een geoefend oog noodig, om haar te herkennen.
</p>
<p>Zij was nog steeds doodsbleek als in het oogenblik, toen hare huwelijkskoets op den lijkstoet van Piet Bathory stuitte. Maar
haar geheele uiterlijk, hare lijdensvolle houding, haar weemoedig gelaat, alles, alles verkondigde, hoezeer zij geleden had!
</p>
<p>Er was geen oogenblik te verliezen. Dat begreep Pescadospunt terstond. Hier moest gehandeld worden!
</p>
<p>Inderdaad, de deur was niet op slot gesloten, eene omstandigheid, die het vermoeden rechtvaardigde, dat Namir ongetwijfeld
bij Sava zou wederkeeren. Misschien bewaakte de Marokkaansche vrouw haar dag en nacht. Dat was inderdaad waarschijnlijk.
</p>
<p>Maar..., al zou het jonge meisje dat vertrek kunnen verlaten, hoe zou zij kunnen ontvluchten, wanneer geen hulp van buiten
daarbij verleend werd? Was de woning van den Moquaddem Sidi Hassan niet ommuurd als een gevangenis? Was zij niet aan eene
ware vesting gelijk, die zonder verkregen verlof niet verlaten kon worden?
<a id="d0e4580"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4580">188</a>]</span></p>
<p>Pescadospunt boog het hoofd over den divan en dacht diep na, terwijl hij het jonge meisje beschouwde.
</p>
<p>Mijn God! hoe was hij verbaasd, toen hij de gelijkenis opmerkte, die hem tot nu toe ontgaan was, de gelijkenis van Sava Sandorf
met dokter Antekirrt! En die gelijkenis was niet te loochenen! Neen, dat was zij inderdaad niet!
</p>
<p>Hij stond een oogenblik als getroffen. Hij wreef zich het voorhoofd. Het was, alsof een denkbeeld daarin ontkiemde.
</p>
<p>Het jonge meisje opende de oogen. Zij was op het punt een kreet te slaken. En toch...
</p>
<p>Toen zij daar een vreemdeling vóór haar zag staan, met den rechter wijsvinger op de lippen, met smeekenden blik op haar gevestigd
en in het zonderlinge hansworstenpak van den acrobaat gestoken, gevoelde zij eerder verbazing dan wel schrik. Snel sprong
zij op, maar had toch den goeden geest, of beter de koelbloedigheid, om ieder geluid te bedwingen.
</p>
<p>“Shut!... ” zei Pescadospunt fluisterend en steeds met den wijsvinger op den mond. “Shut!... Laat niemand ons hooren!”
</p>
<p>Het meisje keek hem ten uiterste verbaasd aan en opende de lippen om te spreken.
</p>
<p>“Shut!... Stil!...” herhaalde Pescadospunt. “Van mij hebt gij niets te vreezen.”
</p>
<p>Zij ondervroeg hem met de oogen. Zij gevoelde zich, in weerwil van alles, in de nabijheid van dien man gerustgesteld.
</p>
<p>“Ik ben hier, om u te redden<span id="d0e4601" class="corr" title="Bron: ”....">....”</span> fluisterde Pescadospunt schier onhoorbaar. “Shut!...”
</p>
<p>De vragende uitdrukking van ʼs meisjes oogen werd nog dringender. Zij wachtte eene nadere verklaring.
</p>
<p>“Achter die muren,” ging Pescadospunt voort, “wachten u vrienden, om u aan de handen van Sarcany te ontrukken.”
</p>
<p>“Wie?” vroeg de blik. “Wie toch kan in dit akelig land eenig belang in mij stellen?”
</p>
<p>“Piet Bathory is niet dood!” was het fluisterende antwoord van den acrobaat.<span id="d0e4612" class="corr" title="Bron: ”"></span>
</p>
<p>“Piet... niet dood?”... kreet het meisje met bedwongen stem, terwijl zij de hand op haar hart legde, om er het gebons van
te bedwingen.
</p>
<p>“Neen, niet dood!” bevestigde Pescadospunt. “Maar wees in Godsnaam bedaard!”
</p>
<p>“Gij schertst wreed. Ik heb toch den lijkstoet van den armen jongeling met mijne eigene oogen gezien.”
</p>
<p>“Lees!”
</p>
<p>En Pescadospunt reikte een briefje aan het jonge meisje over, dat slechts deze weinige woorden bevatte:
</p>
<div class="blockquote">
<p>“Sava, vertrouw den man, die zijn leven gewaagd heeft, om bij <a id="d0e4627"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4627">189</a>]</span>u te komen!.... Ik ben levend!... Ik ben dicht bij u! Vertrouw hem. Vertrouw op God!
</p>
<p>Piet Bathory.”</p>
</div><p>
</p>
<p>Piet levend!... Piet in de nabijheid!... Aan den voet van den omheiningsmuur!... Maar gebeurden er dan wonderen?... O, dat
zou Sava later vernemen!... Zij zou later vernemen, hoe hij aan den dood ontrukt was. Voor het oogenblik was het genoeg te
weten, dat Piet Bathory haar nabij was! Ja, zeker, dat was voor het oogenblik genoeg. Meer wilde zij, meer verlangde zij thans
niet te vernemen.
</p>
<p>“Kom, laten wij vluchten!” zei zij. “Kom, laten wij maken uit die nare woning te komen!”
</p>
<p>“Ja, laten wij vluchten,” antwoordde Pescadospunt. “Dat is goed en wel, maar...”
</p>
<p>“Maar?...” vroeg Sava ongeduldig. “Ik geloof niet, dat het raadzaam is, zich lang te bezinnen.”
</p>
<p>“Wij moeten alle kansen aan onze zijde hebben. Eene mislukking, zou den toestand nog gevaarlijker maken.”
</p>
<p>“Welke kansen?” vroeg het jonge meisje, dat de redeneering van den acrobaat moest beamen.
</p>
<p>“Luister. Eene vraag slechts: Is Namir gewoon den nacht in dit vertrek door te brengen?”
</p>
<p>“Neen,” antwoordde Sava. “Zij slaapt gewoonlijk in haar eigen vertrek, nimmer hier.”
</p>
<p>“Neemt zij de voorzorg, om u hier op te sluiten, wanneer zij voor eenigen tijd afwezig moet zijn?”
</p>
<p>“Ja.”
</p>
<p>“Waarom heeft zij dat thans niet gedaan?”
</p>
<p>“Dat weet ik niet.”
</p>
<p>“Zij kan dus terugkomen. Dunkt u dat ook niet?... Anders zou zij de deur wel gesloten hebben.”
</p>
<p>“Ja!... Laten wij vluchten!” sprak Sava Sandorf gejaagd. “Kom, dan toch. Wij hebben geen tijd te verliezen.”
</p>
<p>“Dadelijk!” antwoordde Pescadospunt. “Maar luister eerst naar mij.”
</p>
<p>Hij ontwikkelde toen het plan, dat zijn schrander brein uitgedacht had. Het was zeer eenvoudig.
</p>
<p>Zij moesten de trap op van den minarettoren, die tevens toegang verleende tot het terras, dat uitzicht op de vlakte had.
</p>
<p>Eenmaal daar aangekomen, zou de ontsnapping met het touw, dat daar hing en tot aan den grond reikte, gemakkelijk te volvoeren
zijn. Daartoe had men weldra besloten.
</p>
<p>“Kom!” zei Pescadospunt, terwijl hij Sava Sandorf de hand reikte. “Kom, het is nu tijd.”
</p>
<p>“Kom!” zei het jonge meisje, die onbeschroomd hare hand in de zijne legde. “Ik ga met u mede.”
<a id="d0e4672"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4672">190</a>]</span></p>
<p>Hij was op het punt, om de deur van het vertrek te openen toen eensklaps voetstappen op de marmeren vloersteenen van de galerij
vernomen werden. Ter zelfder tijd weerklonk eene stem, die eenige woorden op gebiedende wijs uitsprak.
</p>
<p>Pescadospunt had de stem van Sarcany herkend. Ja, hij was het die in allerijl naar Savaʼs kamer toetrad.
</p>
<p>Bewegingloos bleef de acrobaat een poos op den drempel van de deur staan.
</p>
<p>“Hij is het”... fluisterde het jonge meisje. “Hij is het!... God zij ons genadig!...<span id="d0e4681" class="corr" title="Bron: ">”</span>
</p>
<p>“Ja, dat hoor ik,” antwoordde Pescadospunt eveneens fluisterend. “Maar wat te doen?”
</p>
<p>“Als hij u hier vindt...”
</p>
<p>Het meisje aarzelde.
</p>
<p>“Nu, wat dan?”
</p>
<p>“Dan zijt gij verloren! Reddeloos verloren! O God, wat zal hier gebeuren?”
</p>
<p>“Ja, maar hij zal mij niet vinden!”
</p>
<p>“Hoe wilt gij doen?... Ontkomen is thans niet meer mogelijk”, was Savaʼs meening.
</p>
<p>Maar Pescadospunt antwoordde op die vraag niet.
</p>
<p>De vlugge acrobaat had zich op den grond uitgestrekt en toen, met eene rappe en behendige beweging, die hij zoo dikwijls op
de kermissen, bij het verrichten zijner meesterstukken volvoerd had, wikkelde hij zich in een van de tapijten, die op den
vloer uitgestrekt lagen, en waarvan hij een punt met vlugge hand <span id="d0e4702" class="corr" title="Bron: gegreden">gegrepen</span> had, en rolde zich toen tot in den donkersten hoek van het vertrek. Niemand zou daar in dat pak een menschelijk wezen vermoed
hebben.
</p>
<p>Juist was hij daarmede klaar, toen de deur vrij luidruchtig open ging, waardoor Sarcany en Namir binnentraden. Eenmaal binnen,
sloten zij de deur achter zich toe.
</p>
<p>Sava had middelerwijl weer plaats op den divan genomen. Zij hield zich zoo bedaard mogelijk en geen van beide nieuwaangekomenen
bemerkten <span id="d0e4709" class="corr" title="Bron: niets">iets</span>.
</p>
<p>Met welk oogmerk kwam haar Sarcany thans opzoeken?... Dat was de vraag, die Sava bezig hield.
</p>
<p>Zou hij weer moeite komen doen, om hare weigering tot dat gehate huwelijk te overwinnen?
</p>
<p>Om het even! Sava Sandorf gevoelde zich thans sterk! Zij wist, dat Piet Bathory levend was, dat hij haar buiten wachtte!
</p>
<p>Pescadospunt lag, steeds in het tapijt gerold, in den hoek, en al kon hij niets zien, zoo kon hij toch alles hooren, wat er
gezegd werd. Niets zou hem ontsnappen.
<a id="d0e4720"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4720">191</a>]</span></p>
<p>“Sava,” begon Sarcany, “morgen ochtend zullen wij dit huis verlaten, om ons elders te vestigen.”
</p>
<p>Het jonge meisje antwoordde niet. Het was alsof tot haar niet gesproken werd.
</p>
<p>“Ik wil evenwel niet van hier gaan,” vervolgde Sarcany, “zonder dat gij in ons huwelijk toegestemd zult hebben, ja, zonder
dat het voltrokken zal zijn...”
</p>
<p>Hij wachtte een oogenblik. Maar geen antwoord liet zich hooren. Sava zat slechts te luisteren.
</p>
<p>“Alles is gereed.” ging hij kalm en bedaard voort, “en gij zult dadelijk moeten...”
</p>
<p>“Moeten!... Noch nu, noch later!” antwoordde het jonge meisje op koelen en vastbesloten toon.
</p>
<p>“Sava,” hernam Sarcany, alsof hij dat antwoord niet gehoord had, “Sava, in ons beider belang is het noodig, dat uwe bewilliging
vrij geschiede. Begrijpt gij?”
</p>
<p>“Wij kunnen nimmer gemeenschappelijke belangen hebben!” antwoordde zij trotsch en fier.
</p>
<p>“Pas op!... Ik waarschuw u. Trotseer mij niet! Dat is een gevaarlijk spel.”
</p>
<p>En toen het jonge meisje slechts met een verachtelijk glimlachje op die bedreiging antwoordde, vervolgde Sarcany:
</p>
<p>“Ik meen u te moeten herinneren, dat gij uwe bewilliging reeds te Ragusa gegeven hebt”...
</p>
<p>“Zoo, meent gij dat?” vroeg Sava hoonend. “Mijne bewilliging te Ragusa?... Durft gij daarop nog zinspelen?”
</p>
<p>“Ja, die bewilliging hebt gij gegeven.”
</p>
<p>“De redenen daartoe bestaan niet meer.”
</p>
<p>“Luister, Sava,” hernam Sarcany, wiens gemoed kookte van drift, terwijl hij alle moeite deed, om uiterlijk kalm te blijven,
zonder dat hem dit gelukte, “thans vraag ik voor de laatste maal uwe bewilliging...”
</p>
<p>“Onnoodig!”
</p>
<p>“Wat is onnoodig?... Maak toch niet zooveel praatjes,” antwoordde hij kortaf.
</p>
<p>“Ja, onnoodig. Die bewilliging zal ik, zoolang een ademtocht mij bezielt, weigeren.”
</p>
<p>Sarcany glimlachte smadelijk. Hij meende zeker te zijn, haar te kunnen dwingen.
</p>
<p>“O, wees verzekerd, ik zal er de kracht toe hebben!”
</p>
<p>“Welnu, die kracht zal ik u ontnemen! Daar is reeds voor gezorgd, daar kunt gij op rekenen.”
</p>
<p>Thans was het aan Sava, om een gebaar te maken. Zij was zich van hare kracht bewust.
</p>
<p>“Breng mij niet tot het uiterste!” brulde Sarcany. “Ja, die kracht <a id="d0e4767"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4767">192</a>]</span>zal men u ontnemen, die gij tegen mij aanwendt. Namir zal haar wel weten te temmen, en dat uws ondanks, met geweld zelfs,
als het moet. Weersta mij niet, Sava!... Hoort gij mij? Ik dreig zelden, maar als ik dreig, is de uitvoering steeds nabij.
Vergeet dat niet.”
</p>
<p>Steeds diezelfde tergende glimlach. De Tripolitaan stond te trillen van woede. Hij hernam evenwel zoo bedaard mogelijk:
</p>
<p>“De Imam staat gereed, om ons huwelijk volgens de gebruiken van dit land, dat mijn vaderland is, te voltrekken.... Volg mij
dus! Wilt gij niet goedschiks, dan zal ik u met geweld dwingen.”
</p>
<p>Bij die woorden trad Sarcany op het jonge meisje toe, dat vlug van den divan opsprong en in allerijl naar het uiteinde van
het vertrek vluchtte.
</p>
<p>“Ellendeling!” zei zij, terwijl een waas van verachting hare schoone lippen krulde.
</p>
<p>“Gij zult met mij meegaan!... O, gij kunt mij onmogelijk ontkomen! Uw lot is beslist.”
</p>
<p>“Met u meegaan?... dat nooit!” sprak het jonge meisje vastberaden uit. “Dat nooit! Hoort ge?”
</p>
<p>“Gij zult mij volgen!” brulde Sarcany, die zichzelven niet meer meester was. “Gij zult!”
</p>
<p>“Nooit! Nooit!... Ik herhaal het u tot walgens toe. Nooit! Nooit!”
</p>
<p>“Pas op! Ik waarschuw u nogmaals. Dwing mij niet tot gewelddadigheden.”
</p>
<p>Sarcany had den arm van het jonge meisje gegrepen om haar, geholpen door Namir, naar de skiffa te sleepen, waar de Moquaddem
Sidi Hassan en de Imam hen beiden wachtten.
</p>
<p>“Help!... help!” riep Sava verbijsterd uit. “Help!... Help!...”
</p>
<p>“Ja, roep maar om hulp!” grinnikte de ellendeling.
</p>
<p>“Help!... help!... Piet Bathory, te hulp!”
</p>
<p>De arme Sava wrong zich de handen.
</p>
<p>“Piet Bathory!...” riep Sarcany spottend uit. “Roept ge de dooden te hulp?”
</p>
<p>“Neen, Piet Bathory is niet dood!” kreet het jonge meisje in hare overspanning. “Hij is levend!... Piet Bathory! te hulp!
te hulp! Ik smeek u. Help!”
</p>
<p>Dat antwoord trof Sarcany en verschrikte hem meer dan de verschijning van zijn slachtoffer zou hebben kunnen teweeg brengen.
Maar hij herstelde zich spoedig.
</p>
<p>Piet Bathory levend! Piet Bathory, dien hij met vaste hand getroffen had en wiens lijk hij naar het kerkhof te Ragusa had
zien dragen!... Inderdaad, dat kon slechts in het brein eener krankzinnige opkomen.
</p>
<p>En, was het niet mogelijk, dat Sava onder den invloed der wanhoop krankzinnig was geworden?
<a id="d0e4807"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4807">193</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p193.jpg" alt="Toen Pescadospunt plotseling bleef staan en Sava Sandorf tegenhield.
(Bladz. 194.)" width="506" height="720"><p class="figureHead">Toen Pescadospunt plotseling bleef staan en Sava Sandorf tegenhield.
(<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e4819" class="typeref">194</a>.)
</p>
</div><p>
<a id="d0e4819"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4819">194</a>]</span></p>
<p>Pescadospunt had intusschen dat geheele gesprek gehoord. Door Sarcany mede te deelen, dat Piet Bathory niet dood was, had
Sava haar leven in groot gevaar gebracht. Dat was buiten twijfel. Onze acrobaat hield zich dan ook gereed, om met zijn mes
in de hand te voorschijn te treden, wanneer de ellendeling tot verdere gewelddadigheid zou willen overgaan. Niemand zal hem
verdenken, dat hij zou aarzelen, om toe te stooten, en wie dat zou willen doen, zou waarlijk Pescadospunt niet gekend hebben!
Hij was in dat oogenblik tot alles in staat, ja, zelfs tot een moord!
</p>
<p>Maar het zou zoover, Goddank, niet komen. Uitkomst was inderdaad nabij.
</p>
<p>Plotseling sleurde Sarcany Namir mede. Hij sloot de deur met geweld toe en draaide den sleutel om, ten einde over het lot
van het jonge meisje te gaan beraadslagen.
</p>
<p>Pescadospunt ontrolde zich uit zijn tapijt, toen hij de deur hoorde toeslaan, en was met één sprong op de been.
</p>
<p>“Kom,” zei hij tot Sava. “Kom, nu mag er geen enkel oogenblik verloren gaan!”
</p>
<p>Deze keek hem verbijsterd aan. “Zijn wij dan niet opgesloten?” vroeg zij.
</p>
<p>Daar het slot zich aan den binnenkant der deur bevond, beijverde de behendige kerel zich de schroeven met den schroevendraaier
van zijn zakmes los te maken. Dat was slechts kinderspel voor hem! Dat was volstrekt niet moeielijk en veroorzaakte geen gedruisch.
In weinige oogenblikken was hij daarmede dan ook gereed, en stak hij zijn mes weer in den zak.
</p>
<p>Toen de deur geopend was en zij naar buiten gestapt waren, sloot hij haar weer. Daarna schreed Pescadospunt vooruit en sloop
door de galerij langs den muur der patio.
</p>
<p>Het kon toen zoo ongeveer half twaalf in den nacht zijn. Eenige lichtstralen ontsnapten nog door de muurversieringen der skiffa.
Pescadospunt vermeed dan ook zorgvuldig om die zaal voorbij te gaan, en richtte zich daarentegen naar den tegenovergestelden
hoek der binnenplaats, om langs dien de patio te bereiken.
</p>
<p>Toen beiden aan de deur van die gang aangekomen waren, volgden zij die tot aan het andere uiteinde. Zij hadden nog slechts
eenige weinige passen af te leggen, om de trap van het minarettorentje te bereiken, toen Pescadospunt plotseling bleef staan
en Sava Sandorf, wier hand de zijne niet losgelaten had, tegenhield. Ook het jonge meisje stond toen verschrikt stil.
</p>
<p>Drie mannen liepen in de eerste binnenplaats rondom het beschreven waterbekken op en neer. De Moquaddem Sidi Hassan—want deze
was een hunner,—gaf een bevel aan beide anderen. Deze verdwenen bijna onmiddellijk daarop langs de trap van het minarettorentje,
<a id="d0e4842"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4842">195</a>]</span>terwijl hun heer een der zijvertrekken binnentrad.
</p>
<p>Pescadospunt begreep, dat Sidi Hassan er aan dacht, om den omtrek zijner woning te doen bewaken. Dus het was te voorzien,
dat wanneer het jonge meisje en hij het terras zouden bereiken, dit niet verlaten, maar wel degelijk bewaakt zoude zijn. Dat
zou wel de noodlottigste teleurstelling wezen, die zij zouden kunnen ondervinden. Dat viel niet te ontkennen.
</p>
<p>“Wij moeten evenwel alles er aan wagen!” zei Pescadospunt vastberaden.
</p>
<p>“Ja..... alles!” antwoordde Sava Sandorf, niet minder kloekmoedig.
</p>
<p>Beiden bereikten weldra, na de galerij doorgeslopen te zijn, de trap, die zij met de meeste voorzichtigheid en zonder eenig
gekraak te veroorzaken, bestegen. Toen Pescadospunt op de bovenste trede aangekomen was, bleef hij staan en keek scherp rondom
zich.
</p>
<p>Geen gerucht hoegenaamd werd vernomen, zelfs niet de eentonige pas van de een of andere schildwacht.
</p>
<p>Pescadospunt opende zachtkens de deur en, gevolgd door Sava Sandorf, sloop hij langs de schietgaten van den borstweringsmuur.
</p>
<p>Plotseling weerklonk nu uit het bovenste gedeelte van het minarettorentje een alarmkreet, die door een der wachthebbende manschappen
geslaakt werd. In hetzelfde oogenblik sprong de andere op Pescadospunt toe, terwijl Namir het terras opvloog en het overige
personeel van den Moquaddem Sidi Hassan zich over de binnenplaatsen der woning verspreidde.
</p>
<p>Zou Sava Sandorf zich weer laten vatten?... Zou zij weer in handen van hare belagers vallen?
</p>
<p>Neen!... Wanneer zij andermaal in de macht van Sarcany geraakte, dan was zij verloren!... Zij verkoos den dood boven die wisselvalligheid!
Ja, liever den dood!
</p>
<p>Het jonge meisje ijlde, na Gode hare ziel aanbevolen te hebben, naar den borstweringsmuur en sprong, zonder een oogenblik
te aarzelen, van boven het terras naar beneden.
</p>
<p>Pescadospunt had den tijd en de gelegenheid niet gehad, om haar te weerhouden. Hij velde den man, die hem wilde grijpen, met
een stomp onder de korte ribben ter neder, daarop greep hij ijlings het touw, dat buiten het kanteel werk hing, en eene seconde
later was hij buiten en aan den voet van de muuromheining aangekomen. Een angstig gevoel maakte zich evenwel onmeedoogend
van hem meester.
</p>
<p>Hij keek rondom zich en huiverde bij de vreeselijke gedachte, die bij hem opkwam.
</p>
<p>“Sava!... Sava!...” riep hij, terwijl hij zich woest aan de haren <span id="d0e4870" class="corr" title="Bron: rok">trok</span>. “Sava!”
<a id="d0e4873"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4873">196</a>]</span></p>
<p>En toen hij niet dadelijk antwoord kreeg, herhaalde hij:
</p>
<p>“Sava!... Sava!... Och, zou het arme meisje een ongeluk overkomen zijn?”
</p>
<p>“Hier is de juffer!...” antwoordde hem eene bekende stem. “Schreeuw toch zoo niet. Hier is zij!”
</p>
<p>“En?...” vroeg Pescadospunt aarzelend.
</p>
<p>Hij durfde niet verder.
</p>
<p>“En niets gebroken!...” vervolgde de bekende stem. “Neen, haar deert niets. Daar heb ik voor gezorgd.”
</p>
<p>“Niets?”
</p>
<p>“Neen!... Ik bevond mij daar juist van pas, om... Maar, pas op!... Wat is dat?”
</p>
<p>Een kreet van woede, gevolgd door een dof gerucht, brak den volzin van Kaap Matifou af.
</p>
<p>Namir, door een gevoel van razernij vervoerd, had hare prooi, die haar ontsnapte, niet willen verlaten. Zij had ook den sprong
gewaagd, maar had zich het hoofd op den grond verbrijzeld, zooals dat Sava Sandorf ook wedervaren zoude zijn, wanneer de sterke
armen van Kaap Matifou haar niet opgevangen en in haren val weerhouden hadden.
</p>
<p>Dokter Antekirrt, Piet Bathory en Luigi Ferrato waren toegeijld en hadden zich bij Kaap Matifou en Pescadospunt aangesloten.
Deze vluchtten toen terstond naar den kant van het strand. Sava Sandorf woog, hoewel zij haar bewustzijn verloren had, niet
meer dan eene veer voor de stevige armen van haren redder. Hij zou er wel drie zulke hebben kunnen dragen.
</p>
<p>Toen die kleine bende de kreek bereikte, waar de <i>Elektriek</i> wachtte, bevond dokter Antekirrt zich met zijne makkers reeds aan boord, en na eenige weinige omwentelingen van de schroef,
waren allen buiten het bereik hunner vijanden. Het vaartuig stevende de kreek uit en de buitenhaven voorbij, en was in weinige
oogenblikken in het ruime sop en buiten gevaar.
</p>
<p>Sava werd in het salon gebracht. Toen zij daar met dokter Antekirrt en Piet Bathory alleen was, keerde het bewustzijn weder.
Zij vernam toen, natuurlijk met veel aandoening, dat zij de dochter van graaf Mathias Sandorf was!... Zij bevond zich weldra
in de armen en aan de borst van haren vader. Welke aandoeningen die man toen ondervond, zal de lezer waarschijnlijk wel bevroeden.
Eene menschelijke pen is onbekwaam die naar eisch weer te geven.
<a id="d0e4903"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4903">197</a>]</span></p>
</div>
<div id="d0e4904" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label"><span id="d0e4906" class="corr" title="Bron: V">X</span>.
</h2>
<h2 class="normal">ANTEKIRRTA.</h2>
<p>Vijftien uren nadat zij de kust van Tripoli verlaten had, werd de <i>Elektriek 2</i> door den uitkijk van Antekirrta geseind. Het vaartuig was toen nog maar ter nauwernood zichtbaar, maar in den namiddag lag
het in de binnenhaven van het eiland ten anker. Dokter Antekirrt was tevreden, en moest erkennen, dat die overtocht binnen
den kortst mogelijken tijd volvoerd was.
</p>
<p>De lezer zal gemakkelijk kunnen gissen, welke ontvangst het geachte hoofd van het eiland en zijne wakkere tochtgenoten ten
deel viel.
</p>
<p>Hoewel Sava zich nu geheel en al buiten gevaar bevond, werd er toch besloten, dat de banden, die haar aan dokter Antekirrt
verbonden, stipt geheim zouden gehouden worden. Daar bestonden redenen voor, en ieder die met de ware toedracht bekend was,
verbond er zich toe. Die waren trouwens niet veel, namelijk: Piet Bathory, zijne moeder, Luigi en Maria Ferrato, Kaap Matifou
en Pescadospunt.
</p>
<p>Graaf Mathias Sandorf wilde onbekend blijven, totdat hij volledig de taak zou vervuld hebben, die hij op zich genomen had.
Maar het was voldoende, dat Piet Bathory, die voor hem een zoon was,—zoo veel hield hij van hem,—verloofd was met Sava Sandorf,
om overal en van alle kanten de vreugde te ontwaren, die dan ook door allen, op werkelijk aandoenlijke wijze aan den dag gelegd
werd, zoowel op het stadhuis als in Artenak, de kleine hoofdplaats van het eiland Antekirrta.
</p>
<p>De lezer zal zich gewis ook kunnen voorstellen, wat mevrouw Bathory moest ondervinden, toen Sava na zooveel beproevingen teruggevonden
en haar weergegeven was! Die goede vrouw gevoelde zich inderdaad zoo gelukkig mogelijk.
</p>
<p>Het jonge meisje herstelde spoedig. Weinige dagen van geluk waren voldoende, om haar de volle gezondheid weer te geven.
</p>
<p>Wat Pescadospunt betreft, die brave kerel had zijn leven gewaagd; dat was ontwijfelbaar en dat viel niet te ontkennen, maar
volgens hem was dat zeer natuurlijk, en er bestond geen mogelijkheid om hem daarover althans in woorden erkentelijkheid te
betuigen. Piet Bathory had hem zoo innig aan zijn hart gedrukt en dokter Antekirrt had hem met zulk een goedaardigen blik
aangekeken, dat hij verder niets <a id="d0e4928"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4928">198</a>]</span>hooren wilde. Volgens zijne gewoonte daarenboven, kende hij de geheele verdienste van de redding aan Kaap Matifou toe. Ja,
aan Kaap Matifou, zijn tweeling-broeder als het ware.
</p>
<p>“Ziet ge,” herhaalde hij telkens, “dat is de man, dien gij moet bedanken. Niet mij!...”
</p>
<p>“Loop heen,” sprak de reus, half lachende, half gebelgd. “Loop heen met je praatjes!”
</p>
<p>“Hij heeft alles gedaan,” ging Pescadospunt voort. “Hij alleen, die sterke vent.”
</p>
<p>“Ik? Neen, hij!”
</p>
<p>“Ja, hij, die Kaap van mijn hart! Als hij er niet geweest was, dan waarachtig ...”
</p>
<p>“Nogmaals, loop heen! Je brengt mij waarlijk uit mijn humeur!” zei de Hercules blozend.
</p>
<p>“Als die goede Kaap niet zooveel behendigheid bij de oefening met dien staak aan den dag had gelegd, dan zou ik niet met een
sprong binnen het huis van dien akeligen Moquaddem Sidi Hassan hebben kunnen dringen....”
</p>
<p>“Schei uit! Je maakt mij inderdaad zeeziek! Je bent een nare kerel! Hoor je?”
</p>
<p>“En Sava Sandorf”, ging Pescadospunt voort, zonder op de onderbreking van Kaap Matifou te letten, “zou den dood gevonden hebben,
wanneer mijn dierbare Kaap niet daar geweest was, om haar in zijn armen op te vangen!”
</p>
<p>“Dat is waar,” sprak het jonge meisje met een schalkschen glimlach. “Dat is ontwijfelbaar waar, mijnheer Matifou!”
</p>
<p>“Zal je nu eindigen!” sprak Kaap Matifou half gebelgd tot Pescadospunt.
</p>
<p>“Waarom? Waarom zou ik eindigen? Ik spreek slechts de waarheid, dat kan niemand ontkennen.”
</p>
<p>“Gij gaat te ver, want het denkbeeld, om...”
</p>
<p>“Zwijg, Kaaplief!” viel hem Pescadospunt in de rede.
</p>
<p>“Waarom zou ik nu moeten zwijgen? Ik wil en zal thans spreken! Hoort ge? Niemand zal mij dat beletten.”
</p>
<p>“Drommels, ik ben niet sterk genoeg, om complimenten van dat gehalte in ontvangst te nemen, terwijl gij...”
</p>
<p>“Nu terwijl ik?” vroeg Kaap Matifou, terwijl hij zijne mouwen opstroopte en zijne Hercules-armen met welgevallen beschouwde.
“Nu, ga voort, terwijl ik?...”
</p>
<p>“Kom, laten wij onzen tuin gaan bebouwen en verzorgen”, zei Pescadospunt lachende. “Daar zullen die cyclopen-armen te pas
komen. Wij hebben onze plantage te lang verwaarloosd.”
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p199.jpg" alt="De kustbatterijen waren in goeden staat gebracht. (Bladz. 202.)" width="500" height="720"><p class="figureHead">De kustbatterijen waren in goeden staat gebracht. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e5016" class="typeref">202</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>“Cyclopen-armen!...” pruttelde Kaap Matifou, terwijl hij zijn vriend volgde. “Gij zoudt willen, dat gij uwe magere asperges
tegen <a id="d0e4978"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4978">199</a>]</span><a id="d0e4979"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4979">200</a>]</span>die cyclopen-armen kondet verruilen. Wacht maar... die cyclopen-armen zullen je die plagerijen wel betaald zetten!...”
</p>
<p>Pescadospunt schaterde het uit, maar antwoordde niet en trok zijn vriend met zich voort.
</p>
<p>Kaap Matifou zweeg verder; maar eindigde met zich alle gelukwenschen te laten aanleunen, alleen “om zijn kleinen Pescadospunt
niet te ontstemmen.” Dat duidde op een goedig karakter. Maar ieder was dat van den zachtaardigen reus gewoon.
</p>
<p>Er werd besloten, dat het huwelijk van Piet Bathory met Sava Sandorf al zeer spoedig, namelijk op den 9<sup>den</sup> November zoude voltrokken worden. Wanneer onze jonge vriend de echtgenoot van Sava geworden zou zijn, zou hij dadelijk beginnen,
om de rechten zijner vrouw op de erfenis van graaf Mathias Sandorf te doen erkennen. De brief van mevrouw Toronthal liet omtrent
de geboorte en de afkomst van het jonge meisje geen twijfel bestaan. Wanneer het daarenboven noodig zoude zijn, dan zou men
wel eene gelijkluidende verklaring van den bankier verwerven. Het behoeft niet verzekerd te worden, dat de noodige formaliteiten
daarbij betracht werden, vooral omdat Sava Sandorf nog niet meerderjarig was en derhalve den leeftijd nog niet bereikt had,
om hare rechten te doen eerbiedigen. Inderdaad, zij zou haar achttiende jaar eerst over zes weken bereiken.
</p>
<p>Er moet bovendien bij verteld worden, dat in dat verloopen tijdvak van vijftien jaren, een wijziging in de staatkunde plaats
had gegrepen, geheel ten voordeele van de Hongaarsche kwestie, en waaruit een betere toestand geboren was, vooral ten opzichte
van de herinnering, die de zoo plotseling bedwongen onderneming van graaf Mathias Sandorf bij eenige staatslieden achtergelaten
had. Mildere gevoelens zaten bij hen voor en zouden hunnen invloed niet missen.
</p>
<p>Wat den Spanjaard Carpena en den bankier Silas Toronthal betreft, omtrent hun lot zou later afdoend beslist worden, evenwel
niet vóórdat Sarcany op zijne beurt een plaatsje in de kasematten van Antekirrta zoude erlangd hebben. Eerst dan zou de taak
van gerechtigheid, die dokter <span id="d0e4994" class="corr" title="Bron: Antekirtt">Antekirrt</span> ondernomen had, volvoerd mogen heeten. Ja, eerst dan zou de deugd beloond en de misdaad gestraft mogen heeten.
</p>
<p>Maar terzelfdertijd, dat de dokter de middelen beraamde, om zijn doel te bereiken, gebood de noodzakelijkheid ernstig om maatregelen
van voorzorg voor de veiligheid der kolonie te treffen. Zijne agenten in de Cyrenaïsche streken en in het Tripolitaansche
Regentschap meldden hem toch, dat de Senousistische beweging in belangrijkheid buitengewoon toenam, vooral in het villayetschap
van Ben Ghazi, dat zich het meest in de nabijheid van het eiland Antekirrta <a id="d0e4999"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4999">201</a>]</span>bevond. Speciale loopers stelden zich onafgebroken in betrekking tot Jerhboub, dat nieuwe brandpunt van de Islamitische beweging,
zooals de heer Duveyrier dat tweede metropolitaansche Mekka noemde, waar toen Sidi Mohammed El Mahedi tegenwoordige Grootmeester
der Broederschap met zijne hem ondergeschikte hoofden van de geheele provincie resideerde. Daar nu die Senousisten de waardige
nakomelingen zijn van de oude Barbarijsche zeeschuimers, dragen zij derhalve een ingekankerden en doodelijken haat toe aan
een ieder, die tot het Europeesche ras behoort. Dokter Antekirrt begreep dan ook, dat hij zeer op zijne hoede moest zijn en
dat voor het eiland Antekirrta inderdaad zeer gevaarvolle dagen aanbreken konden.
</p>
<p>En werkelijk, moeten niet aan de Senousisten toegeschreven worden de veelvuldige moorden, die sedert twintig jaren op de Afrikaansche
sterftelijst hebben moeten ingeschreven worden? Als wij Beurman in 1863 te Kanem hebben zien omkomen, Van der Decken met zijne
makkers in 1865 op de rivier Djouba, mejuffrouw Alexina Tinne en hare volgelingen in 1865 in de Ouadj Abedjouch, Dournaux
Duperré en Joubert in 1874 bij den waterput van In Azhar, de paters Paulmier, Bouchard en Menored in 1876 in de omstreken
van In Calah, de paters Richard Morat en Pouplard van den zendingspost Ghadames in het noorden van de Azdjer-streek, den kolonel
Flatters, de kapiteins Masson en De Dianous, den dokter Guiard, de ingenieurs Beringer en Roche in 1881 op den openbaren weg
naar Warglâ, dan moeten alle die moorden toegeschreven worden aan die bloeddorstige geaffilieerden, die er toe gedwongen worden
de Senousistische leer ten opzichte van stoutmoedige landonderzoekers ten uitvoer te leggen. Onbedwingbare dweepzucht komt
daarbij voornamelijk in het spel. Dat is niet te betwisten.
</p>
<p>Omtrent dit onderwerp onderhield dokter <span id="d0e5005" class="corr" title="Bron: Antekirrtt">Antekirrt</span> zich zeer dikwijls met Piet Bathory, met Luigi Ferrato, met de gezagvoerders zijner flottilje, met de hoofden zijner militie
en met de voornaamste notabelen van zijn klein eiland.
</p>
<p>Zou Antekirrta een aanval van die schrikkelijke zeeschuimers kunnen weerstaan?
</p>
<p>Ja, ongetwijfeld, hoewel het geheele versterkingsplan nog niet geheel ontworpen, en sommige vestingwerken nog niet voltooid
waren, zeker zou Antekirrta zich kunnen verdedigen, evenwel in het geval dat de aanvallers niet te talrijk zouden zijn.
</p>
<p>Van eene andere zijde beschouwd, zouden de Senousisten er eenig belang bij hebben, het eiland te bemachtigen?
</p>
<p>Voorzeker, daar het de geheele Sidragolf beheerschte, die door de kusten van de Cyrenaïsche en Tripolitaansche streken omzoomd
en gevormd werd. Voor hen vormde dat eiland als het ware een strategische knoop en was dus zeer belangrijk.
<a id="d0e5016"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5016">202</a>]</span></p>
<p>De lezer zal wel niet vergeten hebben, dat ten zuidwesten van Antekirrta het eilandje Kenkrof op een afstand van ongeveer
twee mijlen gelegen was. Nu had men den tijd niet gehad, om dat eilandje te versterken, en dat dreigde gevaarlijk te worden,
in het waarschijnlijk geval, dat eene vloot daarvan hare operatiebasis wilde maken. Dokter Antekirrt had het dan ook, zooals
wij weten, bij wijze van voorzorgsmaatregel laten ondermijnen, en thans werd eene schrikkelijke ontplofbare stof, de penkrastiet,
in de mijngangen, die te midden van de rotsachtige massa aangelegd waren, geladen. Verdere voorzorgen waren voorloopig niet
te nemen.
</p>
<p>Er was maar eene electrische vonk noodig, die langs een onderzeeschen metaaldraad, die het eilandje met Antekirrta verbond,
afgezonden kon worden, om Kenkrof, met alles wat zich op zijne oppervlakte bevond, in de lucht te doen vliegen en te vernietigen.
</p>
<p>Ziehier, wat omtrent de andere verdedigingswerken van het eiland verricht was.
</p>
<p>De kustbatterijen waren in goeden staat gebracht en wachtten slechts dat de aangewezen bedieningsmanschappen der militie hunne
posten kwamen innemen. Het centraal conisch fortje was gereed om vuur te kunnen geven met zijne stukken, die zeer ver droegen.
Talrijke torpedoʼs, die in het vaarwater gezonken lagen, verdedigden den toegang der haven. Ook de <i>Ferrato</i> en de beide <i>Elektrieks</i> waren tot handelen gereed, hetzij om den aanval verdedigenderwijze tegen te gaan, hetzij om bij den uitval op de aanvallende
vloot in te loopen. Inderdaad, de verdedigingsmiddelen van het kleine eiland Antekirrta waren niet gering te schatten.
</p>
<p>Toch had het eiland eene kwetsbare plaats, namelijk de zuidwestelijke kust. Daar was eene strook, die niet door het vuur der
strandbatterijen en door dat van het fortje bestreken werd, en waar dus gemakkelijk troepen konden ontscheept worden. Men
had nog geen tijd gehad, om daar het versterkingsplan te voltooien. Dat was wel te betreuren.
</p>
<p>Daar bestond het gevaar, en misschien was het reeds te laat, om afdoende verdedigingswerken te ontwerpen en daar te stellen.
Maar daaraan was nu in de gegeven omstandigheden niets meer te doen. Maar was het, alles wel beschouwd, onwraakbaar zeker,
dat de Senousisten plan hadden, om het eiland Antekirrta aan te tasten?
</p>
<p>Dat was toch, bij eenig nadenken, eene zaak van belang, ja eene gevaarlijke onderneming, die daarenboven een belangrijk materiëel
vorderde. Luigi Ferrato kon aan dat plan niet gelooven en twijfelde nog. Dat gaf hij eens te kennen bij gelegenheid dat dokter
Antekirrt, Piet Bathory en hij de versterkingswerken van het eiland in oogenschouw namen.
</p>
<p>“Wat zouden zij hier komen doen?” vroeg hij. “Neen, op Antekirrta hebben zij het oog niet gevestigd.”
<a id="d0e5039"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5039">203</a>]</span></p>
<p>“Dat ʼs mijne meening niet,” antwoordde dokter Antekirrt. “Het eiland is rijk, het beheerscht de streken, die aan de Syrtische
Zee gelegen zijn. Al bestonden ook slechts die redenen, geloof mij, dan zou het eiland toch vroeg of laat aangevallen worden;
want de Senousisten hebben er zeer groot belang bij, er zich van te bemachtigen!”
</p>
<p>“Meent gij?” vroeg Luigi Ferrato hoofdschuddende en nog steeds ongeloovig.
</p>
<p>“Niets is zekerder dan dat,” vulde Piet Bathory aan. “En mij dunkt, dat dit eene gebeurlijkheid is, die ons zeer op onze hoede
moet doen zijn!”
</p>
<p>“Nu, dat zullen wij!... Maar, intusschen wil het bij mij er nog maar niet in...”
</p>
<p>“Wat mij vooral aan een aanstaanden aanval doet gelooven,” hernam dokter Antekirrt, “dat is, dat Sarcany tot de geaffilieerden
van de Khouâns behoort, en het is mij bekend, dat hij vroeger steeds voor hen als agent in het buitenland werkzaam is geweest...
Hij was het, die wapens, kruit en lood voor hen opkocht.”
</p>
<p>“Dat is zoo, maar...”
</p>
<p>“Herinnert u nu, mijne vrienden, dat Pescadospunt in het huis van den Moquaddem een onderhoud tusschen Sarcany en Sidi Hassan
afgeluisterd heeft. In dat onderhoud werd de naam van het eiland Antekirrta herhaaldelijk uitgesproken... Mij dunkt, dat dit
zijne beteekenis moet hebben. Zijt gij ook niet van die meening?”
</p>
<p>“Ja, maar...”
</p>
<p>“Sarcany weet,” ging de dokter onverstoorbaar voort, “dat het eiland mij toebehoort, dat wil zeggen aan den man, die een schrik
voor hem is, aan den man die Zirone op de hellingen van den Etna deed aanvallen...”
</p>
<p>“Jawel, maar welke...”
</p>
<p>“Dus, omdat hij daarginds op het eiland Sicilië niet geslaagd is, zal hij ongetwijfeld hier trachten te slagen en dat met
veel meer kansen in zijn voordeel. Mij dunkt toch, Luigi, dat die redeneering steek houdt.”
</p>
<p>“Heeft hij een persoonlijken haat jegens u, heer dokter?” vroeg Luigi Ferrato.
</p>
<p>Antekirrt trok onverschillig de schouders op. De haat van zooʼn aterling scheen hem niet te deeren.
</p>
<p>“Kent hij u ten minste?” vroeg de jonge zeeman, die zich zoo gauw niet gewonnen gaf, met aandrang.
</p>
<p>“Het is mogelijk, dat hij mij te Ragusa gezien heeft,” antwoordde dokter Antekirrt.
</p>
<p>“Maar dat is niet voldoende om...”
</p>
<p>“In ieder geval,” ging de dokter voort, “kan het hem niet onbekend gebleven zijn, dat ik in die stad in aanraking gekomen
ben met de familie Bathory...”
<a id="d0e5074"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5074">204</a>]</span></p>
<p>“Dat is te zeggen....”
</p>
<p>“Daarenboven moet hem op het oogenblik, toen Pescadospunt Sava uit het huis van den Moquaddem Sidi Hassan ontvoerde, bekend
geworden zijn, dat Piet Bathory nog leefde. Dat alles moet in zijn geest eenig verband gezocht hebben, en hij kan er niet
aan twijfelen, dat èn Piet èn Sava eene schuilplaats op het eiland Antekirrta gevonden hebben. Die gedachte alleen is meer
dan genoeg, om er hem toe te brengen, het geheele Senousistische hondenpak tegen ons aan te voeren. En van die hebben wij
geene genade te verwachten, wanneer zij er in slaagden, ons eiland te overweldigen.”
</p>
<p>Die redeneering was volstrekt niet zonder grond. Het was meer dan zeker, dat Sarcany nog niet wist, dat dokter Antekirrt en
Graaf Mathias Sandorf slechts één persoon uitmaakten. Hij wist evenwel genoeg, om alles in het werk te stellen, ten einde
de erfgename van het domein Artenak weer in handen te krijgen. Niemand zal er zich dus over verwonderen, dat hij den Kalief
aangezet had, om een krijgstocht tegen de Antekirrtsche volksplanting uit te rusten! Hij had zelfs aangeboden, den aanval
te besturen en te geleiden. Een lafaard was Sarcany niet.
</p>
<p>Men bereikte evenwel eindelijk den 3<sup>en</sup> December, zonder dat iets geschied was, hetgeen op een aanstaanden aanval kon duiden. Het was tot dien datum in den omtrek
van het eiland Antekirrta volkomen rustig gebleven.
</p>
<p>Er mag niet uit het oog verloren worden, dat de vreugde over het weerzien en het geluk, om zich eindelijk allen te zamen vereenigd
te vinden, allen, behalve den dokter, als in eene betoovering besloot, die voor de gedachten aan eene ernstige toekomst weinig,
zeer weinig overliet. Het aanstaande huwelijk van Piet Bathory met Sava Sandorf vervulde aller harten en aller hoofden. Iedereen
trachtte zich zelven de overtuiging op te dringen, dat de ongeluksdagen voorbij waren en dat zij niet meer wederkeeren zouden.
Hoe zou men zich intusschen daarin vergissen!
</p>
<p>Het moet ten volle erkend worden, dat Pescadospunt en Kaap Matifou de algemeene gerustheid volmaakt deelden. Zij gevoelden
zich zoo overgelukkig over het geluk der anderen, dat zij als het ware in een voortdurenden staat van verrukking verkeerden.
Zij betrachtten dat geluk, hetwelk zij toch teweeg gebracht hadden, voortaan als onverstoorbaar.
</p>
<p>“Het is om, bij mijn ziel, niet aan te gelooven,” herhaalde Pescadospunt voortdurend.
</p>
<p>Waarop Kaap Matifou, steeds onbevattelijk, onveranderlijk antwoordde met de vraag:
</p>
<p>“Waaraan valt niet te gelooven? Op het vraagstuk omtrent geloof ben ik nog al gemakkelijk.”
<a id="d0e5096"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5096">205</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p205.jpg" alt="Tweehonderd vaartuigen, op zijn minst gerekend, naderden in breede linie het eiland. (Bladz. 208.)" width="503" height="720"><p class="figureHead">Tweehonderd vaartuigen, op zijn minst gerekend<span id="d0e5101" class="corr" title="Bron: ">,</span> naderden in breede linie het eiland. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e5185" class="typeref">208</a>.)
</p>
</div><p>
<a id="d0e5111"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5111">206</a>]</span></p>
<p>“Wel,” antwoordde Pescadospunt dan lachende, “dat gij een dikke, vette rentenier gaat worden, en dat....”
</p>
<p>“En dat?” vroeg Kaap Matifou dan ongeduldig. “Waarom gaat gij niet voort? Zeg?”
</p>
<p>“En, dat ik er aan denk, om je te laten trouwen!”
</p>
<p>“Mij?” riep de reus verbouwereerd uit. “Kom, ge houdt mij voor den gek!”
</p>
<p>“Ja, gij trouwen! Gij in eigen persoon!”
</p>
<p>“Ik, trouwen?... Het is inderdaad, om het uit te gieren van lachen,” hernam Kaap Matifou, die inderdaad zijn buik vasthield.
</p>
<p>“Ja,... en met een lief klein vrouwtje!” ging Pescadospunt met een onverstoorbaar ernstig gelaat voort.
</p>
<p>“Houdt ge me voor den gek! Zeg het dan bijtijds, dan kan ik de plaat poetsen.”
</p>
<p>“Komaan, komaan, een lief klein vrouwtje... Is je dat nu voor den gek houden?”
</p>
<p>“Waarom moet ze klein zijn?” vroeg Kaap Matifou plotseling nurksch geworden. “Mij dunkt, dat ik niet zoo heel klein ben.”
</p>
<p>“Verduiveld, ja... Je bemerking is juist... Een klein vrouwtje zou niet bij je passen!...”
</p>
<p>“Welnu?”
</p>
<p>“Ge moet eene mooie vrouw hebben, maar onmetelijk van omvang... Mevrouw Kaap Matifou moet iets kolossaals zijn, niet waar?...
Zoo iets als een klokketoren! Wat denkt ge er van?”
</p>
<p>“Dat ge andermaal spot!”
</p>
<p>“Neen, Kaap van mijn hart, wij zullen je zooʼn vrouw bij de Patagoniers gaan zoeken!”
</p>
<p>“Loop naar den duivel! Dan ben je met je plagerijen een eind uit de buurt! Goede reis!”
</p>
<p>Maar in afwachting, dat men voor Kaap Matifou eene wederhelft zou vinden, die hem en ook zijner gestalte waardig zoude zijn,
hield Pescadospunt zich voornamelijk met het huwelijk van Piet Bathory en Sava Sandorf bezig. Hij beraamde en overwoog, natuurlijk
met toestemming van dokter Antekirrt, de openbare feestelijkheden, welke bij die gelegenheid, waarbij kermisspelen toegelaten,
waarbij gezangen voorgedragen en danspartijen georganiseerd zouden worden, plaats zouden hebben. Dat daarbij saluutschoten
uit alle stukken geschut van het eiland niet zouden vergeten worden, alsook niet een monsterachtig feestmaal in de open lucht,
met eene serenade aan de jonggehuwden, waarna een solemneele taptoe met fakkellicht, bekroond door een prachtig vuurwerk,
zal wel niet behoeven vermeld te worden. Hij, hij Pescadospunt, zou voor dat alles zorgen. Bij zoo iets was hij in zijn waar
element. Het feest zou prachtig, zou schitterend wezen! Men zou er lang, zeer lang over praten! Het zou eeuwig in de <a id="d0e5146"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5146">207</a>]</span>herinnering der bewoners blijven! Leve! Leve de jonggehuwden!
</p>
<p>De vreugde zou echter van korten duur zijn. Een flikkervlam, niets anders. Een waar stroovuur!
</p>
<p>Al die plannen zouden door de gebeurtenissen in hunne geboorte verstikt, althans uitgesteld worden.
</p>
<p>In den nacht van den 3<sup>den</sup> op den 4<sup>den</sup> December,—een uiterst kalme nacht, die evenwel door een dik wolkendak verduisterd werd—weerklonk plotseling een electrische
schel op het Stadhuis in het vertrek van dokter Antekirrt. Dat was een afgesproken alarmsignaal.
</p>
<p>Het was toen ongeveer tien uur in den avond. De bewoners van het Stadhuis zaten gezellig bij elkander.
</p>
<p>De dokter en Piet verlieten op dat sein het salon, waarin zij den avond met mevrouw Bathory en met Sava Sandorf doorgebracht
hadden. De dames bleven, door een soort van voorgevoel vervoerd, wel eenigermate ongerust achter.
</p>
<p>Toen de heeren in het kabinet gekomen waren, ontwaarden zij dat het signaal kwam van den observatie-post, die op den top van
den centraalheuvel van het eiland Antekirrta geplaatst was. Vandaar had men een ruim uitzicht.
</p>
<p>Vragen en antwoorden werden natuurlijk onmiddellijk gewisseld. Men zou niet lang in twijfel verkeeren.
</p>
<p>De strandwachters en uitkijkers seinden de nadering eener flottilje aan den zuidwestkant van het eiland. Het aantal en de
aard van de vaartuigen, waaruit die flottilje bestond, was door de heerschende duisternis nog niet aan te geven. Maar dat
zij talrijk waren, werd door alle waarnemers op het nadrukkelijkst bevestigd.
</p>
<p>“Wat denkt gij er van?” vroeg Piet Bathory aan dokter Antekirrt, die als in gedachten verzonken stond.
</p>
<p>“Wij moeten den Raad bij elkander roepen,” antwoordde deze, na een oogenblik peinzen.
</p>
<p>“Juist!” zeide Piet; “maar mij dunkt, dat er haast bij is.”
</p>
<p>In minder dan tien minuten waren, behalve de dokter en Piet, ook Luigi Ferrato en de gezagvoerders Narsos en <span id="d0e5178" class="corr" title="Bron: Ködric">Ködrik</span> en de hoofden van de militie op het Stadhuis vergaderd.
</p>
<p>Onmiddellijk werd hen mededeeling gedaan van de waarschuwingen, die van de kustwachters en uitkijkers ingekomen waren. Een
kwartier later waren allen, na een bezoek aan de haven gebracht te hebben, op het uiteinde van de lange pier, waarboven het
kustlicht helder brandde, vergaderd.
</p>
<p>Van dit punt, dat slechts zeer weinig boven de oppervlakte der zee verheven was, was het onmogelijk de flottilje te ontwaren,
die door de kustwachters, op den top van den centraalheuvel geplaatst, ontdekt was. Maar wanneer men den gezichteinder <a id="d0e5185"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5185">208</a>]</span>schel verlichtte, zou het ongetwijfeld mogelijk zijn het aantal dier vaartuigen te weten te komen, alsook waar en onder welke
omstandigheden zij de kusten meenden te kunnen naderen en bereiken. De meeste stemmen waren voor die verkenning.
</p>
<p>De vraag werd evenwel door eenigen geopperd, of het niet onvoorzichtig was zoo de ware ligging van het eiland te kennen te
geven? De dokter meende van neen. Als het de lang verwachte vijand was, dan kwam die niet blindelings. Die kende de ligging
van het eiland Antekirrta zeer goed, en dan zou niets hem kunnen beletten het te bereiken.
</p>
<p>De galvanische stroom werd dus in werking gesteld en weldra, dank zij der kracht van twee <span id="d0e5191" class="corr" title="Bron: elektrische">electrische</span> stralenbundels, die de zee verlichtten, lag een breede sector van den gezichteinder bloot voor het onderzoekende oog van
de bewoners van Antekirrta, die den gezichteinder angstvallig en zorgvuldig peilden.
</p>
<p>De kustwachters hadden zich helaas! niet vergist. Dat bleek al heel spoedig.
</p>
<p>Tweehonderd vaartuigen, op zijn minst gerekend, naderden in breede linie het eiland. Het waren voornamelijk chebekken, polacres,
trabacolos, sacolieven, en eene menigte anderen van minder gehalte. Dat was zonder eenigen twijfel de flottilje der Senousisten,
die deze zeeschuimers van uit alle havens der Afrikaansche kuststreek van heinde en verre hadden bij elkander gehaald, en
die thans herwaarts stevende.
</p>
<p>Daar er volkomen windstilte heerschte en geen briesje de zeilen deed zwellen, moesten de opvarenden noodzakelijk roeien. Dat
had te minder bezwaar, daar de kustbewoners aan zulk werk gewoon waren, en de afstand tusschen de Cyrenaïsche kust en het
eiland betrekkelijk kort was, zoodat de overtocht gevoegelijk zonder wind kon geschieden. De kalmte der zee begunstigde zelfs
hunne plannen, daar de verscheping nu niet door eene altijd gevaarlijke branding bemoeielijkt zou worden. Daarenboven, een
zeilend vaartuig is nimmer zoo van zijne bewegingen zeker, als een vaartuig dat geroeid wordt.
</p>
<p>De flottilje bevond zich in dat oogenblik nog op een afstand van ruim vier of vijf mijlen ten zuidwesten van het eiland. Zij
zoude dus niet voor zonsopgang den oever kunnen bereiken. Dat scheen in de plannen der opvarenden te liggen; want het zou
zeer onvoorzichtig te noemen zijn, voordat het dag was, hetzij den aanval te ondernemen, hetzij om te pogen om gewelddadig
den ingang van de haven binnen te dringen, hetzij om eene ontscheping op het zuidelijk gedeelte der kust van Antekirrta te
bewerkstelligen, hetwelk, zooals wij weten, in onvoldoend verdedigbaren toestand verkeerde. Het was dan ook voor een ieder
duidelijk, dat de opvarenden geen haast maakten en den dag wilden afwachten.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p209.jpg" alt="Stormden de Elektrieks op de flottilje los. (Bladz. 214.)" width="503" height="720"><p class="figureHead">Stormden de <i>Elektrieks</i> op de flottilje los. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e5301" class="typeref">214</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>Toen de naderende flottilje behoorlijk verkend was, werden de <a id="d0e5217"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5217">209</a>]</span><a id="d0e5218"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5218">210</a>]</span>electrische lichtbronnen uitgedoofd, waardoor de gezichteinder weer in het duister gehuld werd. Dit geschiedde <span id="d0e5220" class="corr" title="Bron: bijwijze">bij wijze</span> van voorzichtigheidsmaatregel. Men wilde zien, zonder gezien te worden.
</p>
<p>Er bleef dus niets anders over, dan het aanbreken van den dag af te wachten.
</p>
<p>Inmiddels evenwel betrokken alle manschappen der militie, op bevel van dokter Antekirrt, de hun reeds vroeger aangewezen posten.
Het kon toch zijn, dat de flottilje niet vereenigd was, en een afgezonderd gedeelte elders trachtte te landen.
</p>
<p>Men moest gereed zijn, om eerste slagen toe te brengen. Daarvan hangt veelal de uitslag van eene krijgsonderneming af. Hij
die den eersten slag toebrengt, heeft in den regel veel, zeer veel voor.
</p>
<p>Het was thans zoo goed als zeker, dat de aanvallers er niet meer aan konden denken, het eiland te overvallen, daar de bundels
lichtstralen, die de waakzaamheid der opgezetenen wel is waar verraden hadden, dezen tevens gelegenheid gegeven hadden, om
het aantal der aanvallers en de algemeene richting, welke zij namen, waar te nemen.
</p>
<p>Men waakte gedurende de laatste nachtelijke uren met de grootste zorgvuldigheid en nauwgezetheid. Herhaaldelijk verlichtte
men nog den gezichteinder, hetgeen voornamelijk ten doel had, om het punt, waar de flottilje zich bevond, meer nauwkeurig
waar te nemen, en zoo haren voortgang en de richting, die zij nam, oplettend te volgen. Men bleef in de overtuiging, dat men,
alvorens het dag was, voor geene vijandelijkheden te vreezen had.
</p>
<p>Dat de aanvallers talrijk waren, daaromtrent kon hoegenaamd geen twijfel bestaan.
</p>
<p>Of zij voldoend materiëel met zich voerden, om opgewassen te zijn tegen de <span id="d0e5237" class="corr" title="Bron: batterijën">batterijen</span> van Antekirrta, en dezen tot zwijgen te kunnen brengen, was minder zeker en natuurlijk niet uit te maken. Misschien ontbrak
het hun wel geheel en al aan vesting- of positie-geschut. Maar al kon zoo iets aangenomen worden, zoo waren toch de Senousisten
door hunne overgroote getalsterkte, waardoor de hoofden zich in staat gesteld zagen, het eiland op verschillende punten tegelijk
te laten aantasten, zeer gevaarlijk en zeer te vreezen. Daarenboven, dokter Antekirrt was van meening, dat men zijn vijand
nimmer te licht moet achten.
</p>
<p>Eindelijk brak de dag aan, en de eerste zonnestralen verdreven in weinige oogenblikken de laatste nevelbanken, die bij den
horizon op de oppervlakte der zee waren blijven hangen.
</p>
<p>Aller blikken wendden zich toen met eene zekere spanning naar de zee ten oosten en ten zuiden van het eiland Antekirrta. Wat
men toen ontwaarde, was verre van geruststellend.
</p>
<p>De vaartuigen der flottilje ontwikkelden zich toen in eene lange <a id="d0e5246"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5246">211</a>]</span>linie, die zich bij hare uiteinden eenigermate omboog, om zoo het eiland te omsluiten. En dat was eene uiterst gevaarlijke
beweging, dat moesten de bewoners van Antekirrta erkennen.
</p>
<p>Inderdaad, daar waren meer dan tweehonderd vaartuigen in het gezicht, waaronder er waren van een laadvermogen van dertig tot
veertig tonnen. Ongetwijfeld konden die te zamen eene macht van vijftienhonderd tot tweeduizend gewapenden aan boord hebben.
Met een weinig goeden wil, waren er veel meer te bergen.
</p>
<p>Het was ongeveer vijf uren in den morgen, toen de flottilje ter hoogte van het eiland Kenkrof aangekomen was.
</p>
<p>Zouden de aanvallers dat eilandje aandoen en daarop post vatten, alvorens het hoofdeiland direct aan te tasten? Als ze dat
deden, zou dat een zeer gelukkige omstandigheid zijn; want dan zouden de mijnwerken, door dokter Antekirrt aangelegd, al dadelijk
in werking kunnen komen en, zoo niet de oplossing en het einde van het vraagstuk daarstellen, dan toch reeds bij het begin
van den aanval den uitslag voor de aanvallende Senousisten hachelijk maken. Hunne gelederen zouden dan zoo gedund kunnen worden,
dat verslagenheid niet zoude uitblijven.
</p>
<p>Een half uur kroop in de grootste spanning voorbij. Het was, alsof de minuten uren waren.
</p>
<p>Een oogenblik kon de meening gelden, dat de vaartuigen, die het eilandje langzamerhand genaderd waren, zouden landen en daar
eene ontscheping bewerkstelligen... Men tuurde... men wachtte...
</p>
<p>Daar kwam evenwel niets van. Het was, alsof de aanvallers het gevaarlijke dier plek roken.
</p>
<p>Geen enkele sloep legde daar aan, en de vijandelijke aanvals-linie boog meer zuidwaarts af, terwijl zij het eilandje rechts
liet liggen. De opvarenden maakten daarbij alle haast, en repten hunne roeiriemen zoo krachtig zij maar konden.
</p>
<p>De uitgevoerd wordende beweging was duidelijk. Het was nu voor allen begrijpelijk, dat het eiland Antekirrta direct aangevallen,
of beter gezegd, door de Senousisten overstroomd zoude worden. Overstroomd is het ware woord, want nu de flottilje naderbij
kwam, ontwaarde men, dat zij zeer sterk bemand was.
</p>
<p>“Thans blijft ons niets anders over, dan ons te verdedigen!” zei dokter Antekirrt tot de hoofden der militie. “Is dat ook
niet uw oordeel? Spreek onbewimpeld!”
</p>
<p>“Ja! ja!” riepen allen. “En wij zullen ons verdedigen! Als het moet, tot den laatsten man!”
</p>
<p>Een sein werd oogenblikkelijk gegeven. Het geheele personeel, dat buiten verspreid was, spoedde zich in allerijl naar de stad,
waar iedereen den post innam, die hem bij voorbaat aangewezen was. Dat was in <a id="d0e5270"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5270">212</a>]</span>weinige minuten geschied. De versterkte punten waren nu behoorlijk bezet en de omstreken geheel verlaten. Vrouwen en kinderen
hadden zich in de hoofdplaats teruggetrokken.
</p>
<p>Op bevel van dokter Antekirrt, nam Piet Bathory het commando op zich over het zuidelijk gedeelte van de vestingwerken. Luigi
Ferrato kreeg het bevel over het oostelijk gedeelte. Zoo konden zij behoorlijk hunne manschappen overzien.
</p>
<p>De verdedigers van het eiland—bestaande uit hoogstens vijf honderd militieplichtigen—werden zoodanig verdeeld, dat zij overal
tegen den vijand konden optreden, waar deze pogen mocht den walgang der stad aan te tasten. Wat den dokter betrof, die bleef
het opperbevel voeren, en hield zich gereed daar op te treden, waar hij meenen mocht, dat zijne tegenwoordigheid het meest
vereischt werd. Dat was niet de gemakkelijkste betrekking, die hij voor zich behouden had.
</p>
<p>Mevrouw Bathory en Sava Sandorf moesten in de middenzaal van het Stadhuis verblijven. Wat de andere vrouwen betrof, die moesten,
in het geval de stad bestormd zoude worden, volgens de getroffen beschikkingen met hare kinderen een toevlucht in de bomvrije
kazematten zoeken, waar zij niets te vreezen hadden, zelfs wanneer de belegeraars eenige stukken, ter ontscheping geschikt,
ter hunner beschikking hadden.
</p>
<p>Nu het vraagstuk omtrent het eilandje Kenkrof ongelukkiglijk ten nadeele van het hoofdeiland beslist was, moest de aandacht
aan de haven gewijd worden. Wanneer de flottilje daarin gewelddadig zoude pogen binnen te dringen, dan zouden de fortjes op
de beide pieren, welker vuurmonden een kruisvuur op den ingang daarstelden, en de kanonnen van de <i>Ferrato</i>, met de <i>Elektrieks</i>, die als torpedo-dragers dienst deden, alsook de slapende torpedoʼs in de geul een overkomelijke hinderpaal daarstellen,
die niet gering te achten was. Het zou zelfs een voordeeligen kans opleveren, wanneer de aanval aan dien kant ondernomen mocht
worden. De deskundigen hoopten dan ook, dat zulks geschieden mocht. Evenwel,—en dat was voor een ieder maar al te duidelijk,—het
opperhoofd der Senousisten scheen maar al te wel de verdedigings-middelen van het eiland Antekirrta te kennen; ook scheen
hij niet onbekend gebleven te zijn omtrent de kwetsbaarheid van het zuidelijk gedeelte van het eiland en de gemakkelijkheid
eener landing aldaar. Eene poging, om een onvoorbereiden aanval op de haven te bewerkstelligen, zou blootstellen aan een onmiddellijke
en volkomen vernietiging. Daarentegen leende zich eene ontscheping in het zuidelijk gedeelte van het eiland veel beter tot
het bereiken van het beoogde doel. Tot dat plan werd dan ook besloten. Na dus zorgvuldig vermeden te hebben, om in de toegangswateren
van de haven te geraken, zooals ook <a id="d0e5286"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5286">213</a>]</span>vermeden was geworden, vasten voet op het eilandje Kenkrof te nemen, wendde de vijand, met de meeste inspanning voortroeiende,
zijne talrijke flottilje naar de zwakke punten, die de zuidelijke kust van het eiland Antekirrta aanbood. Had men hem nu nog
maar met de strandbatterijen kunnen teisteren!... Maar neen, de flottilje bleef op een eerbiedigen afstand buiten het werkzame
vuur der kanonnen en der mortieren.
</p>
<p>In weerwil, dat de afstand geschat werd te groot te zijn, werden toch eenige schoten van de forten gelost. Onder den grootsten
elevatiehoek bereikten de kanonkogels bij den eersten boogaanslag niet eens het derde gedeelte van den afstand, terwijl de
projectielen, na hare verdere aanslagen volbracht te hebben, de meest naastbijzijnde vaartuigen niet eens bereikten, maar
in de diepte verdwenen.
</p>
<p>Met de bommen en granaten was het niet beter gesteld. Hoewel de blokken der <span id="d0e5292" class="corr" title="Bron: motieren">mortieren</span> aan het achtereinde omhoog getild waren, om zoo minder valhoogte, maar meer afstand te verkrijgen, werd ter nauwernood de
helft van den af te leggen afstand bereikt, waar evenwel de projectielen in zee ploften, zonder aanslagen op de wateroppervlakte
te maken.
</p>
<p>Het leverde evenwel een prachtig tafereel op, die volkogels op de oppervlakte der zee te zien aanslaan, hen onder het opwerpen
van eene hooge waterzuil, die zich als een onmetelijke Geyzer sneeuwwit in het zonlicht voordeed, te zien opspringen, een
boog vormen, andermaal aanslaan, opspringen en een waterstraal opwerpen, en zoo voortgaande, terwijl de bogen en de waterzuilen
allengskens kleiner en kleiner werden, totdat het projectiel over de watervlakte een eind weegs scheen te rollen, en daarbij
eene diepe vore te ploegen, die evenwel langzamerhand vervloot, totdat de aanleidende oorzaak in de diepte verdween.
</p>
<p>Het was ook een trotsch gezicht, een bom of granaat van eene betrekkelijk aanmerkelijke valhoogte plomp verloren in zee te
zien storten, waarbij het water met geweld omhoog spatte, en de oppervlakte door tallooze kringen bewogen werd, die zich tot
aan den horizon uitstrekten. Het geluid van zulk een plomp werd in een ruimen kring vernomen. Soms sprong zooʼn hol projectiel
juist bij de aanraking van de wateroppervlakte. Dan waren het wilde waterstralen, die in alle richtingen voortgeschoten werden,
dan waren het schuimmassaʼs en fijne, waterstofdeeltjes, die met woest geweld opgeslingerd werden, niet op eene eenige plaats,
maar rondom het centraalpunt op ontelbare plekken, alwaar de scherven van de uiteengesprongen ijzermassa het water onder de
meest verschillende hoeken scheerden.
</p>
<p>Maar de bewoners van het eiland hadden voor die tafereelen in die oogenblikken weinig aandacht. Zij staakten weldra hun nutteloos
vuur <a id="d0e5301"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5301">214</a>]</span>en volgden met angstige oogen de richting der vijandelijke flottilje, die al meer naar de zuidelijke kust van het eiland afhield.
</p>
<p>Zoodra deze beweging onmiskenbaar gebleken was, meende dokter Antekirrt de maatregelen te moeten nemen, die door de omstandigheden
geboden werden. Men mocht den vijand daar niet ongehinderd laten landen.
</p>
<p>De gezagvoerders <span id="d0e5307" class="corr" title="Bron: Ködric">Ködrik</span> en Narsos bestegen met eenige kloekmoedige zeelieden ieder een der torpedobooten en verlieten in allerijl de haven door een
der toegangen, die geen gevaar van wege de slapende watermijnen opleverden.
</p>
<p>Een kwartier later stormden de beide <i>Elektrieks</i> als het ware op de flottilje los; zij verbraken er de linie van, deden met hunne torpedoʼs vijf of zes vaartuigen in de lucht
vliegen en ramden een dozijn anderen zoodanig, dat zij in zinkenden toestand verkeerden.
</p>
<p>Dat was een schoon succes! Had dat maar vervolgd kunnen worden, dan ware de aanval bij zijn begin gestuit geworden!
</p>
<p>Evenwel was de overmacht der aanvallende Senousisten zoo groot, dat de beide gezagvoerders er op bedacht moesten zijn en ook
inderdaad bedreigd werden, om geënterd te worden. Zij waren derhalve genoodzaakt om hunne schuilplaats achter de havendammen
met den meesten spoed op te zoeken. Een der <i>Elektrieks</i> had door den schok ernstige schade aan den boeg bekomen, zoodat hij in allerijl op het strand gezet moest worden, om hem
voor zinken te behoeden.
</p>
<p>Intusschen was de <i>Ferrato</i> niet werkeloos gebleven, maar had stelling genomen en begon de flottilje met haar geschut te beschieten. Maar hoewel de kustbatterijen
haar vuur aan dat van het kloeke vaartuig paarden, was men toch onmachtig, om te beletten, dat de groote massa der zeeschuimers
hunne ontscheping volbrachten. Hoewel een groot getal der aanvallers gesneuveld was, en hoewel een twintigtal vaartuigen reeds
in den grond geschoten of in de lucht gesprongen waren, gelukte het toch aan meer dan duizend Senousisten, om voet aan wal
te zetten op de rotsen van den zuidelijken oever, waarvan de nadering door de te kalme zee in geenendeele bemoeilijkt werd.
</p>
<p>Toen kon men zien, dat de kanonstukken aan de dwepende aanvallers niet ontbraken. De grootste Chebekken voerden eenige veldstukken,
die op veldaffuiten, behoorlijk van raderen voorzien, lagen. De aanvallers konden hen ontschepen op dat gedeelte der kust,
hetwelk buiten het bereik van het vuur der stad<span id="d0e5329" class="corr" title="Bron: "> gelegen was,</span> en zelfs buiten dat der kanonnen, waarmede het fortje op den centraalheuvel bewapend was<span id="d0e5332" class="corr" title="Bron: , gelegen was"></span>.
</p>
<p>Van den post, dien dokter Antekirrt op den naastbijzijnden uitspringenden hoek der versterkingen ingenomen had, had hij een
volledig overzicht, en kon hij de operatiën der ontscheping volkomen volgen. Het was hem onmogelijk geweest, zich er tegen
te verzetten. <a id="d0e5336"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5336">215</a>]</span><a id="d0e5337"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5337">216</a>]</span>Dat liet hem de geringe sterkte van zijn personeel niet toe.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p215.jpg" alt="Het schot ging af. (Bladz. 219.)" width="500" height="720"><p class="figureHead">Het schot ging af. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e5431" class="typeref">219</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>Maar daar hij achter zijne muren betrekkelijk veel sterker was, zou de taak der belegeraars, hoe talrijk zij ook waren, uiterst
moeielijk worden. Dat zouden zij al dadelijk ondervinden.
</p>
<p>Dezen hadden zich, terwijl zij hunne lichte artillerie voortsleepten, in twee kolonnes verdeeld. Zij marcheerden voorwaarts,
zonder eenige dekking te zoeken, en met die zorgelooze koelbloedige dapperheid, den Arabier zoo eigen, met die stoutmoedigheid
der dweepziekte, die bij hen door de hoop op buit en den haat tegen de Christenen en Europeanen, eene ware doodsverachting
doet geboren worden.
</p>
<p>Toen zij goed en wel onder schot gekomen waren, braakten de <span id="d0e5355" class="corr" title="Bron: batterijën">batterijen</span> met hunne kogels, granaten en kartetsen, dood en verderf uit. Dat weerhield hen niet. Integendeel, zij beijverden zich al
meer en meer op te dringen, al meer en meer veld te winnen.
</p>
<p>Hunne veldstukken namen stelling en begonnen bres te schieten in een muurvak, dat den hoek uitmaakte van de onvoltooide courtine
van het zuider-vestingfront. Die muur kon niet veel weerstand bieden en was dan ook spoedig in puin gelegd.
</p>
<p>Het opperhoofd der aanvallers stond steeds kalm en moedig te midden van hen, die onder het moorddadig geschut der belegerden
aan zijne zijde vielen, en bestuurde met beleid den aanval<span id="d0e5362" class="corr" title="Bron: ">.</span> Sarcany bevond zich bij hem en hitste hem voortdurend op, om storm te doen loopen, door eenige honderd strijders op de gevormde
bres te werpen.
</p>
<p>Dokter Antekirrt en ook Piet Bathory herkenden hem zeer goed. Meermalen gaven zij een schot op hem af, zonder hem evenwel
te raken. De afstand daartoe was te groot.
</p>
<p>Hij van zijn kant had hen ook herkend en hield hen goed in het oog, maar beantwoordde hun vuur met een uittartend gebaar.
</p>
<p>De groote massa der belegeraars begon zich middelerwijl in de richting van den muur in beweging te stellen, die ingestort
was en thans doorgang kon verleenen. Wanneer zij er in slaagden, die bres te bekronen, te overschrijden, en wanneer zij zich
in de stad konden verspreiden, dan waren de belegerden te zwak om krachtigen wederstand te kunnen bieden. Dan waren dezen
genoodzaakt, om de plaats te ontruimen. En met de bloeddorstige geaardheid van die zeeschuimers, zou de overwinning dadelijk
door een algemeenen moord gevolgd worden. Wee dan, de arme vrouwen en kinderen!
</p>
<p>Er moest dus op leven en dood gevochten worden! Hier zou dus het pleit beslecht worden!
</p>
<p>De strijd, die hier man tegen man gevoerd werd, was dan ook schrikkelijk te noemen. Gelukkig, dat om de bres te kunnen beklimmen,
de aanvallers zich slechts over een smal punt konden uitbreiden.
<a id="d0e5375"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5375">217</a>]</span></p>
<p>Onder de bevelen van den dokter, die kalm en bedaard in het grootste gevaar, en als onkwetsbaar te midden van den kogelregen
pal stond, verrichtte Piet Bathory en zijne makkers wonderen van dapperheid. Pescadospunt en Kaap Matifou sprongen hen bij
met eene stoutmoedigheid, die zijne weerga niet had, en alleen geëvenaard werd door hunne behendigheid, om de gevaarlijke
slagen te ontwijken.
</p>
<p>De stevige Hercules had in de eene hand een mes en in de andere eene bijl, waarmede hij op verwonderlijke wijze ruimbaan rondom
zich maakte. Ware er tijd toe geweest, dan zou zich een kring toeschouwers rondom hem gevormd hebben, en die zouden zeker
in de handen geklapt hebben.
</p>
<p>“En hier!”
</p>
<p>“En daar!” riep de reus, terwijl hij met de eene hand zijn wapen in eene borst stiet, en met de andere een schedel kloofde.
Hij miste nooit! De heuvel gesneuvelden hoopte zich rondom hem op.
</p>
<p>“Flink zoo, dierbare Kaap!” riep Pescadospunt, die zich ook repte. “Stoot toe! Sla toe!”
</p>
<p>“Wat willen ze?” schreeuwde Kaap Matifou woedend. “Laat ze maar opkomen!”
</p>
<p>“Sla ze dood!” antwoordde zijn makker, wiens revolver, voortdurend herladen en afgeschoten, het geknetter van een vuurwerk
liet hooren.
</p>
<p>Maar de vijand week niet. Hij hield met een bewonderenswaardigen moed stand.
</p>
<p>Na herhaaldelijk uit de bres verdreven te zijn, hervatten nieuwe drommen telkens en telkens de bestorming en waren eindelijk
op het punt, om haar te beklimmen en de stad in te snellen, toen er eindelijk van achteren eene afleiding uitgevoerd werd.
</p>
<p>Wat was er gebeurd? Vanwaar kwam die onverwachte hulp? O, wij zullen het dadelijk vernemen.
</p>
<p>De <i>Ferrato</i> had op minder dan drie kabellengten afstand van den oever postgevat, alwaar hij, met zijne schepraderen voor en achterwaarts
slaande, onder stoom bleef. Van dat punt begon hij met zijne kanonnaden, die allen langs stuurboord gehaald waren, met zijn
lang jaagstuk, met zijne Hotchkiss-revolverkanons, met zijne Gattling mitrailleuses te vuren, en maaide de aanvallers als
het koren onder de zeis weg. Het vaartuig viel hen in den rug aan, het beschoot ze op het strand, terwijl het terzelfder tijd
de vaartuigen vernielde, die aan den voet der rotsen vastgemaakt lagen.
</p>
<p>Dat was een schrikkelijke en onverwachte slag voor de Senousisten. Niet alleen werden zij in den rug beschoten, maar ieder
middel ter ontvluchting werd hen ontnomen, wanneer, wel te verstaan, hunne vaartuigen door de projectielen van de <i>Ferrato</i> verbrijzeld werden. En dat lag bij den gang van het gevecht voor de hand.
<a id="d0e5406"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5406">218</a>]</span></p>
<p>Voor Oostersche volkeren bestaat er—hoe moedig ze ook zijn—niets verschrikkelijkers, dan wanneer hunne terugtochtslijn bedreigd
wordt.
</p>
<p>De aanvallers hielden toen halt voor de bres, die door de militieplichtigen hardnekkig verdedigd werd. Reeds meer dan vijfhonderd
Senousisten hadden den dood op het strand gevonden, terwijl het getal der belegerden niet merkbaar geslonken was. Er ontstond
aarzeling en weifeling. Een achterwaartsche beweging werd weldra merkbaar.
</p>
<p>De aanvoerder van de Senousistische benden begreep, dat hij zoo spoedig mogelijk zee moest kiezen, wanneer hij ten minste
zijne makkers niet aan een onvermijdelijken ondergang wilde blootstellen. Te vergeefs wilde Sarcany de dwepers aansporen,
zich andermaal op de bres te werpen. Het mocht niet baten. De poging mislukte, toen zij zonder geestdrift volvoerd werd. De
aanvallers werden met bebloede koppen teruggeslagen.
</p>
<p>Eindelijk werd bevel gegeven, om naar het strand terug te trekken, en—het moet erkend worden—de Senousisten volvoerden hunne
terugtochts-beweging even gehoorzaam als zij zich tot den laatsten man zouden hebben laten neerhouwen, wanneer zij het bevel
hadden gekregen, om te sterven.
</p>
<p>Maar het was noodzakelijk die zeeschuimers eene les toe te dienen, die hun onuitwischbaar in het geheugen zoude blijven. De
lust om terug te keeren, moest hen voor goed ontnomen worden.
</p>
<p>“Vooruit!... vrienden!... Voorwaarts!” riep dokter Antekirrt “Er op in!... En geen genade of medelijden!”
</p>
<p>En onder aanvoering van Piet Bathory en van Luigi Ferrato stormden een honderdtal militieplichtigen naar buiten, ter vervolging
der vluchtelingen, die het strand met den meesten spoed trachtten te bereiken. Maar dezen bevonden zich daar tusschen twee
vuren, dat van de <i>Ferrato</i> en dat van de stad, zoodat van standhouden geen sprake kon zijn. Toen begon er wanorde in hunne gelederen te heerschen, en
weldra zag men hen in woeste vaart naar de zeven of acht inschepings-vaartuigen stormen, die door de losbrandingen van de
<i>Ferrato</i> min of meer onbeschadigd gelaten waren. Toen ontspon zich een vreeselijke strijd, waarbij mededoogen onbekend was.
</p>
<p>Piet Bathory en Luigi Ferrato trachtten, bij het handgemeen worden, vooral één man te kunnen vatten. Behoeft het nog gezegd
te worden: die man was Sarcany. Maar zij wilden hem levend in handen krijgen, hoewel hij hen niet ontzag, en het waarlijk
een wonder te noemen was, dat zij telkens aan zijne revolverschoten ontkwamen.
</p>
<p>En toch, in weerwil van hunne inspanning, scheen het noodlot zich tot taak te stellen, dien man nogmaals aan hunne gerechtigheid
te onttrekken. Waarlijk, het had er veel van, of de hel tusschenbeiden trad.
<a id="d0e5431"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5431">219</a>]</span></p>
<p>Sarcany en het opperhoofd der Senousisten, omgeven door een tiental hunner meest dappere en meest te vertrouwen strijdmakkers,
waren er in geslaagd, om een kleine polacre te bereiken, waarvan de meertouwen reeds losgegooid waren, en die reeds manoeuvreerde
om zee te kiezen. De <i>Ferrato</i> was van dat punt te ver verwijderd, om haar sein te kunnen geven, ten einde dat vaartuig, hetwelk zou ontsnappen, te vervolgen
en in den grond te boren.
</p>
<p>In dat oogenblik ontwaarde Kaap Matifou een veldstuk, dat in de hitte van den strijd van zijn affuit afgerold was, en op het
zand in de nabijheid der zee lag.
</p>
<p>Naar dat stuk, hetwelk nog geladen was, heenvliegen, het met bovenmenschelijke kracht op een der rondomliggende rotsen optillen,
zich schrap zetten, om het met de tappen in den noodigen stand en de vereischte richting te houden, dat alles was voor den
reus het werk van een oogenblik. Daarop riep hij met hijgende, maar toch krachtvolle stem:
</p>
<p>“Hierheen, Pescadospunt, hierheen!... Gauw! Gauw toch!... Hierheen! Er is geen minuut te verliezen!”
</p>
<p>Pescadospunt hoorde dien kreet van Kaap Matifou. Hij ijlde toe en begreep met een oogopslag, wat er gaande was. Hij verbeterde
de richting van het kanonstuk, gelegen op zijn levend affuit, en mikte nauwkeurig op de polacre. Daarop bracht hij de brandende
lont bij het zundgat.
</p>
<p>Het schot ging af. De kogel trof den romp van het vaartuig en verbrijzelde dien... maar de reus trilde zelfs niet onder den
terugstoot van het stuk geschut.
</p>
<p>Het Senousisten-hoofd geraakte met zijne makkers te water. Het meerendeel hunner verdronk en kwam in de golven om. Zij, die
zich uit het water redden, werden aan wal onbarmhartig doodgeslagen.
</p>
<p>Wat Sarcany betrof, deze spartelde in de branding. Toen Luigi Ferrato dat zag, sprong hij onmiddellijk in zee. En een oogenblik
later was de fielt overgeleverd in de handen van Kaap Matifou, die hem als in eene schroef omklemden en hem door middel van
een sterk touw armen en beenen stevig knevelde.
</p>
<p>De zegepraal was zoo volkomen mogelijk. Op een zoodanige had men niet durven hopen.
</p>
<p>Van de twee duizend aanvallers, die op het eiland ontscheept waren, ontsnapten ter nauwernood eenige honderden aan de algemeene
ramp. Zij konden de tijding van hun bloedig wedervaren op de Cyrenaïsche kust gaan mededeelen.
</p>
<p>In langen tijd, zoo hoopte men althans, zou het eiland Antekirrta geen overlast meer ondervinden van die zeeschuimers. De
indruk van de ontvangen les zoude onuitwischbaar zijn.
<a id="d0e5457"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5457">220</a>]</span></p>
</div>
<div id="d0e5458" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XI.</h2>
<h2 class="normal">GERECHTIGHEID.</h2>
<p>Graaf Mathias Sandorf had zijne dankbaarheidsschuld tegenover Maria en Luigi Ferrato voldaan. Die beiden waren in eene fraaie
villa gehuisvest, terwijl zij overigens voor hun geheele leven geborgen waren.
</p>
<p>Mevrouw Bathory, haar zoon Piet en zijne eigene dochter Sava Sandorf waren thans met elkander vereenigd. Na beloond te hebben,
bleef niets anders over, dan te straffen. Aan de gerechtigheid moest voldaan worden.
</p>
<p>Gedurende de eerste dagen, die op de nederlaag der Senousisten volgden, was het personeel van het eiland Antekirrta druk in
de weer geweest, om de gesneuvelden te begraven en de gekwetsten te verplegen, om de geleden schade te herstellen, en alles
weer in orde te brengen. Eenige weinige onbeduidende verwondingen niet medegerekend, waren Piet Bathory, Luigi Ferrato, Pescadospunt
en Kaap Matifou,—dat wil zeggen al diegenen, welke meer in het bijzonder bij de verwikkelingen van dit drama betrokken waren,—er
heelhuids afgekomen. Dat zij zich in de hitte van den strijd niet ontzien hadden, daarvan kan de lezer overtuigd wezen. Welke
vreugde er dan ook heerschte toen zij zich weer met Sava Sandorf, met Maria Ferrato, met mevrouw Bathory en haren ouden dienaar
Borik in de groote zaal van het Stadhuis te zamen bevonden, is eenvoudig onmogelijk te beschrijven. Zoo iets laat zich beter
gevoelen dan onder woorden brengen.
</p>
<p>Na op de meest plechtige wijze de laatste eer bewezen te hebben aan het aardsche omhulsel van hen, die in den strijd omgekomen
waren, hervatte de kleine kolonie hare gewone bezigheden, die ongetwijfeld niet meer onderbroken zouden worden. De nederlaag
toch, door de Senousisten geleden, was zoo afdoend mogelijk geweest, en hadden de aanvallers daarbij zulke bloedige verliezen
geleden, dat zulk een ramp wel geschikt was, om hen van verdere ondernemingen op het eiland Antekirrta af te schrikken. Daarenboven
was Sarcany, die hen tot dien veldtocht aangezet had, niet meer onder hen, om die dwepers door zijne gevoelens van haat en
zijn dorst naar wraak te bezielen.
</p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p221.jpg" alt="Een verschrikkelijke zuil van vlammen, rook en stoom, gepaard met een ontzettenden knal, schoot naar het luchtgewelf. (Bladz. 227.)" width="497" height="720"><p class="figureHead">Een verschrikkelijke zuil van vlammen, rook en stoom, gepaard met een ontzettenden knal, schoot naar het luchtgewelf. (<span class="abbr" title="Bladzijde"><abbr title="Bladzijde">Bladz.</abbr></span> <a href="#d0e5641" class="typeref">227</a>.)
</p>
</div><p>
</p>
<p>Om evenwel op iedere mogelijke gebeurlijkheid voorbereid te zijn, was dokter Antekirrt er op bedacht, het verdedigingstelsel
van het <a id="d0e5483"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5483">221</a>]</span><a id="d0e5484"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5484">222</a>]</span>eiland in den kortst mogelijken tijd te voltooien. Niet alleen, dat de hoofdplaats Artenak dadelijk tegen eene overrompeling
beveiligd werd, maar het eiland zelf zou geen enkel kwetsbaar punt meer langs zijn omtrek aanbieden, waar eene vijandelijke
macht ongestraft zou kunnen landen. Met die werkzaamheden werd dadelijk begonnen en geen rust werd gegund, voordat zij voleindigd
waren.
</p>
<p>Eene andere zorg van den dokter was, om nieuwe, maar vooral om geschikte kolonisten naar zijn eiland te lokken, wien door
de zeldzame vruchtbaarheid van den bodem eene behoorlijke welvaart verzekerd kon worden. Bij zijn vaderlijk bestuur was dat
zoo moeielijk niet.
</p>
<p>Middelerwijl was er niets meer, dat aan het huwelijk van Piet Bathory met Sava Sandorf eenigen hinderpaal in den weg kon leggen.
De voltrekking der plechtigheid werd nu op den 9<sup>den</sup> December bepaald. Niets zou daarin meer verandering brengen. Of die beide jongelieden ook gelukkig waren! Maar zij niet alleen.
De geheele bevolking deelde in hun geluk.
</p>
<p>Pescadospunt was dan ook volijverig in de weer, om de voorbereidende maatregelen voor de publieke vermakelijkheden te treffen.
Hij was daarmede reeds eenigermate bezig geweest, maar was door den inval der zeeschuimers van het Cyrenaïsche gebied in de
volvoering zijner taak vertraagd geworden. Dat uitstel moest en zou hij inhalen.
</p>
<p>Er bleef intusschen nog eene andere, maar meer treurige zaak te beëindigen.
</p>
<p>Er moest toch omtrent het lot van Sarcany, van Silas Toronthal en van Carpena beslist worden.
</p>
<p>Deze misdadigers zaten afzonderlijk in de kazematten van het fortje van Antekirrta opgesloten, en wisten zelfs niet, dat zij
zich alle drie in de macht van dokter Antekirrt bevonden. Wie zou hen dat ook verteld hebben?
</p>
<p>Den 6<sup>den</sup> December, dus twee dagen na den aftocht der Senousisten, deed de dokter hen in de groote zaal van het Stadhuis, waarin hij
zich met Piet Bathory en met Luigi Ferrato ter zijde hield, voorbrengen.
</p>
<p>Daar was het, dat de gevangenen elkander voor het eerst, maar thans in tegenwoordigheid der rechtbank van Artenak en bewaakt
door een gewapend detachement der militie van Antekirrta, wederzagen. Dat wederzien miste zijne uitwerking niet, hoewel bij
ieder hunner, naarmate van hunne geaardheid, verschillend waarneembaar.
</p>
<p>Carpena scheen ongerust; maar daar hij niets van zijn arglistigen aard verloren had, wierp hij rechts en links steelsgewijze
blikken, doch durfde zijne oogen niet op zijne rechters vestigen. Dat verleende hem een schuw en angstig uiterlijk, dat niet
voor hem innam.
<a id="d0e5510"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5510">223</a>]</span></p>
<p>Silas Toronthal was zeer ter neer geslagen en hield het hoofd diep gebogen. Als instinctmatig vermeed hij zorgvuldig iedere
aanraking met zijne medeplichtigen. Hij schoof zoo ver van hen af, als hij maar kon.
</p>
<p>Sarcany werd slechts door een eenig gevoel beheerscht, namelijk door verwoedheid, dat hij in handen van dokter Antekirrt gevallen
was. Die gedachte was hem onverdragelijk; dat was uit zijn geheele voorkomen op te merken.
</p>
<p>Toen die drie voor de rechtbank van Artenak, welke uit de voornaamste magistraten en notabelen van het eiland samengesteld
was, gebracht waren, trad Luigi tot voor de rechters, nam toen met hun verlof het woord en wendde zich tot den Spanjaard:
</p>
<p>“Carpena,” zei hij, “kijk mij aan! Ik ben Luigi Ferrato, de zoon van den visscher van Rovigno, die ten gevolge van uw laaghartig
verraad naar het bagno van Stein gezonden werd, waar hij ellendig gestorven is!”
</p>
<p>Carpena had voor een oogenblik het hoofd opgeheven en den spreker schuw aangekeken. Toorn deed een blos naar zijn hoofd schieten
en schenen zijn oogen met bloed beloopen. Dus het was wel degelijk Maria Ferrato, die hij in de steegjes van het <span id="d0e5521" class="corr" title="Bron: Manderragio-kwartier">Manderaggio-kwartier</span> te Malta had meenen te herkennen, en het was Luigi Ferrato, haar broeder, die hem thans die aanklacht in de ooren deed klinken.
Verdoemenis! hij had zijne toekomst in handen gehad!
</p>
<p>Piet Bathory trad daarop voor. Eerst strekte hij de hand naar den bankier uit.
</p>
<p>“Silas Toronthal”, sprak hij, “ik ben Piet Bathory, de zoon van Stephanus Bathory, den Hongaarschen patriot, dien gij, in
gemeenschap handelende met Sarcany, uwen medeplichtige, laaghartig hebt verraden aan de Oostenrijksche politie te <span id="d0e5528" class="corr" title="Bron: Triest">Triëst</span>, en wiens dood gij dientengevolge berokkend hebt.”
</p>
<p>En zich toen tot den Tripolitaan, die hem met verbeten woede aanstaarde, wendende:
</p>
<p>“Ik ben Piet Bathory, dien gij hebt pogen te vermoorden in de straten van Ragusa! Ik ben de verloofde van Sava, de dochter
van graaf Mathias Sandorf, die gij vijftien jaren geleden van het kasteel te Artenak hebt doen ontvoeren!”
</p>
<p>Silas Toronthal gevoelde zich, alsof hij door een knodsslag op het hoofd getroffen werd, toen hij Piet Bathory herkende, dien
hij sedert lang dood waande.
</p>
<p>Sarcany daarentegen had de armen over de borst gekruist. Behalve dat zijne oogleden lichtelijk beefden, vertrok zich geen
spier van zijn gelaat en bewaarde hij een uittartend stilzwijgen.
</p>
<p>Geen antwoord werd door Silas Toronthal of Sarcany gegeven. Wat zouden zij hun slachtoffer, dat als het ware uit het graf
verrezen <a id="d0e5541"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5541">224</a>]</span>was, om hen te beschuldigen, ook hebben kunnen zeggen?
</p>
<p>En toch was het ergste nog niet gekomen. Hoe geheel anders werd het, toen dokter Antekirrt op zijne beurt oprees en met ernstige
stem zeide:
</p>
<p>“En ik, ik ben de vriend van graaf Ladislas Zathmar en van Stephanus Bathory, die tengevolge van uw beider verraad in de vesting
van Pisino doodgeschoten zijn! Ik ben de vader van Sava, die gij ontvoerd hebt, om u van haar vermogen meester te maken!...
Ellendelingen, ziet mij aan!”
</p>
<p>“Maar wie zijt gij dan?” vroegen Silas Toronthal en Sarcany bijna tegelijkertijd.
</p>
<p>“Ik?... Ik ben graaf Mathias Sandorf!”
</p>
<p>Ditmaal was de uitwerking van die verklaring zoodanig, dat de knieën van Silas Toronthal knikten, en hij bijna ter aarde stortte;
terwijl Sarcany het hoofd boog, alsof hij zich verbergen wilde.
</p>
<p>Toen werden de drie beschuldigden achtereenvolgens verhoord. Zij konden hunne misdaden niet ontkennen, en die misdaden waren
van dien aard, dat op geen erbarmen te hopen viel. De voorzitter der rechtbank herinnerde Sarcany, dat de aanslag op het eiland,
die voor zijn persoonlijk belang ondernomen was, het leven aan verscheidene bewoners van het eiland gekost had, en dat het
bloed der slachtoffers om wraak schreeuwde.
</p>
<p>“Door uw toedoen is onschuldig bloed vergoten,” sprak hij plechtig, “gij zijt des doods schuldig!”
</p>
<p>Daarna werd den beschuldigden de gelegenheid en ook de volle vrijheid gegeven, om zich te verdedigen.
</p>
<p>Eindelijk paste hij de wet toe, volgens welke hij de rechtspleging voerde en krachtens welke hij het voorzitterschap van die
rechtbank uitoefende.
</p>
<p>“Silas Toronthal, Sarcany, Carpena,” zei hij, “gij hebt wetens en willens den dood veroorzaakt van Stephanus Bathory, van
Ladislas Zathmar, van Andreas Ferrato! Wij veroordeelen u ter dood!”
</p>
<p>“Zooals gij het goedvindt!” antwoordde Sarcany, wiens onbeschaamdheid weer de overhand verkreeg.
</p>
<p>“Genade!” smeekte Carpena met lafhartig gebaar. “Mijne heeren, ik smeek om genade!”
</p>
<p>Een blik op zijne rechters overtuigde hem, dat hier geen genade te verwachten was.
</p>
<p>Silas Toronthal was eene onmacht nabij. Het was hem onmogelijk een enkel woord te uiten.
</p>
<p>Men bracht de drie veroordeelden naar hunne gekazematteerde vertrekken terug, alwaar zij van stonde af, nog meer van nabij
bewaakt werden. Elk hunner kreeg nu een schildwacht voor hunne kazemat, die, voor de geopende deur op post staande, hen niet
<a id="d0e5573"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5573">225</a>]</span>uit het oog verliezen mocht, en zelf onder strenge controle van een der militie-officieren stond.
</p>
<p>Van welken aard zou de doodstraf zijn, welke men die ellendelingen zou laten ondergaan?
</p>
<p>Zouden zij op eene eenzame en afgelegen plek van het eiland doodgeschoten worden? Maar dan ware de bodem van <span id="d0e5579" class="corr" title="Bron: Antekirtta">Antekirrta</span> verontreinigd met het bloed van die verraders! Daartegen kwam een ieder op. Er werd dan ook besloten, dat het vonnis op het
eiland Kenkrof ten uitvoer gelegd zoude worden. Kenkrof behoorde als het ware niet tot Antekirrta.
</p>
<p>Dienzelfden avond werden de drie veroordeelden aan boord van een der <i>Elektrieks</i>, die met tien matrozen onder de bevelen van Luigi Ferrato bemand was, gebracht. Dat vaartuig voerde hen naar het eilandje
over, waar zij tot het aanbreken van den dag moesten wachten, om hun vonnis te ondergaan.
</p>
<p>Sarcany, Silas Toronthal en Carpena verkeerden noodzakelijk in de meening, dat het stervensuur voor hen aangebroken was. Toen
zij dan ook ontscheept waren, stapte Sarcany recht op Luigi Ferrato toe.
</p>
<p>“Moeten wij er van avond aan gelooven?” vroeg hij op onbeschaamden sarcastischen toon.
</p>
<p>Luigi antwoordde niet. De drie veroordeelden werden alleen gelaten en de nacht was reeds ingetreden, toen de <i>Elektriek</i> in de haven van Antekirrta wederkeerde en het anker uitwierp.
</p>
<p>Het eiland was nu van de bezoedelende tegenwoordigheid der verraders bevrijd. Wat eene ontvluchting van het eilandje Kenkrof
betrof, die was eenvoudig onmogelijk. Een zeearm van twintig mijlen breedte, scheidde het van het vaste land. De misdadigers
bevonden er zich zonder hulpmiddelen hoegenaamd, en er viel niet aan te denken, den zeearm over te zwemmen.
</p>
<p>“Weet ge wat ik denk?” vroeg Pescadospunt aan zijn vriend Kaap Matifou. “Zeg, weet gij dat?”
</p>
<p>De reus krabde zich achter een oor. In het raden van andermans gedachten was hij nooit een held geweest. Zelfs kon hij de
zijnen niet altijd onder woorden brengen.
</p>
<p>“Drommels!” antwoordde hij, “dat is niet gemakkelijk te raden!... Ik geef het op!”
</p>
<p>Pescadospunt lachte bij dat antwoord. Hij kende zijn trouwen makker.
</p>
<p>“Volgens mij,” vervolgde hij, “zullen die ellendelingen, voordat morgen de dag aanbreekt, elkander daar op dat eilandje verslonden
hebben! Meent gij dat ook niet?”
</p>
<p>“Pouah!” riep Kaap Matifou met walging uit. “Een onsmakelijk beafstuk! Nog erger dan levende slangen!”
</p>
<p>Die laatste nacht voor de veroordeelden werd onder die omstandigheden doorgebracht.
<a id="d0e5612"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5612">226</a>]</span></p>
<p>Op het Stadhuis merkte men evenwel op, dat graaf Mathias Sandorf geen oogenblik rust nam. Hij had zich in zijne kamer opgesloten,
en liep dat vertrek, hetwelk hij eerst tegen vijf uren in den ochtend wilde verlaten, onafgebroken op en neer. Toen de dag
aangebroken was, begaf hij zich naar de groote zaal, alwaar hij Piet Bathory en Luigi Ferrato dadelijk bij zich liet komen.
Het was voor hem geen kleinigheid, over drie menschenlevens te beschikken.
</p>
<p>Middelerwijl was eene afdeeling der militieplichtigen op het binnenplein van het Stadhuis aangetreden en stond gereed, om
op het eerste bevel zich naar het eiland Kenkrof in te schepen. Dat zou het executie-peloton zijn.
</p>
<p>Graaf Mathias Sandorf trad de beide geroepenen tegemoet, en greep hen ieder bij eene hand.
</p>
<p>“Piet Bathory, Luigi Ferrato,” vroeg hij met van aandoening bewogen stem, “niet waar? de meest stipte rechtvaardigheid, de
meest uitgebreide onpartijdigheid heeft voorgezeten, toen die verraders ter dood veroordeeld werden?”
</p>
<p>“Ja!” antwoordde Piet Bathory met vastberaden stem. “Dat getuig ik volgaarne!”
</p>
<p>“Ja!” herhaalde Luigi Ferrato, even onwrikbaar. “Ook ik ben gereed dat te getuigen!”
</p>
<p>“Zij hebben den dood ten volle verdiend!” vervolgde de eerste plechtig en ernstig.
</p>
<p>“En iedere aanspraak op medelijden of genade verbeurd!” beaamde de andere.
</p>
<p>“Is dat de meening van uw hart, de overtuiging van uw geweten?” vroeg de graaf.
</p>
<p>“Ja, dat is zij!” antwoordde Piet. “Volgens mijne overtuiging, volgens mijn geweten!”
</p>
<p>“Ja!” knikte Luigi, terwijl hij graat Mathias als bezegeling van zijn gebaar de hand drukte.
</p>
<p>“Dat dan de gerechtigheid haren loop hebbe! en dat God hen die vergeving schenke, welke de stervelingen aan zulke misdadigers
niet kunnen verleenen!... Dat het Opperwezen hunne zielen genadig zij!..”
</p>
<p>Nauwelijks had graaf Mathias Sandorf die plechtige woorden uitgesproken, toen eene verschrikkelijke ontploffing vernomen werd,
die zoowel het geheele eiland Antekirrta als het Stadhuis op hunne grondvesten deed schudden. Het was alsof een hevige aardbeving
de aardkorst deed golven en trillen. Het was alsof inderdaad de laatste dag aangebroken was!
</p>
<p>Graaf Mathias Sandorf, Piet Bathory en Luigi Ferrato stormden naar buiten, terwijl de geheele bevolking van Artenak, ten hevigste
verschrikt en beangst, in de grootste ontsteltenis hare woningen ontvlood.
<a id="d0e5641"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5641">227</a>]</span></p>
<p>Een verschrikkelijke zuil van vlammen, rook en stoom, vermengd met groote rotsblokken en kleinere steenen, en gepaard met
een ontzettenden knal, schoot naar het luchtgewelf tot eene onmetelijke hoogte voort. Kort daarop vielen de harde lichamen,
kletterend als hagel, rondom het eiland neer, en deden de wateren der Middellandsche zee in wilde golven hoog opstuiven, terwijl
eene dikke wolk als een lijkfloers boven de oppervlakte bleef hangen. Die wolk had eene akelige loodkleur en verdween eerst
langzamerhand.
</p>
<p>Van het eilandje Kenkrof en van de drie ter dood veroordeelden bleef niets over. De uitbarsting had alles en allen vernietigd.
De golven der zee sloegen met woest geweld te zamen over de plek, waar het eilandje gestaan had, en verstrooide wat er drijvende
van overgebleven mocht zijn.
</p>
<p>Wat was daar toch gebeurd? Dat is wel te gissen.
</p>
<p>De lezer zal voorzeker niet vergeten hebben, dat het eilandje, als voorzorgsmaatregel tegen eene landing der Senousisten,
geheel en al ondermijnd was; ook niet dat, voor het geval de drievoudige electrische kabelgeleiding, die het met Antekirrta
in verbinding stelde, onklaar werd en buiten werking kwam, zeer gevoelige electrische toestellen in den bodem begraven waren,
die men slechts met den voet had aan te raken, om den stroom te verbreken en de ontploffing van al de mijnen teweeg te brengen.
</p>
<p>Ziet, dat was geschied. Een der veroordeelden, die op het eilandje rondzwierven, en misschien reeds op plannen ter ontsnapping
bedacht was, had een dier toestellen bespeurd, had het houten omhulsel willen te voorschijn halen, dat allicht tot ondersteuning
in zee kon dienen; maar daarop was de uitbarsting en de vernietiging van het geheele eilandje met al wat er op was, oogenblikkelijk
gevolgd.
</p>
<p>“God heeft ons de afschuwelijkheid van die terechtstelling willen besparen!” sprak graaf Mathias Sandorf diep ontroerd. “Wij
allen moeten Hem daarvoor dankbaar zijn!”
</p>
<p>Noch Piet Bathory, noch Luigi Ferrato waren in staat antwoord te geven.
</p>
<p class="tb"></p><p>
</p>
<p>Het huwelijk van Piet Bathory met Sava Sandorf werd drie dagen later in de kleine kerk van Artenak voltrokken. Bij die gelegenheid
teekende dokter Antekirrt met zijn waren naam van Mathias Sandorf, dien hij voortaan zou blijven voeren, nu aan de gerechtigheid
voldaan was.
</p>
<p>Sava Bathory werd drie weken later officiëel door het Oostenrijksche gouvernement erkend als de erfgename van de niet verbeurd
verklaarde goederen van graaf Mathias Sandorf. De brief van mevrouw Toronthal, alsook eene verklaring, die men bijtijds van
den bankier <a id="d0e5662"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5662">228</a>]</span>had bekomen, waren voldoende om hare identiteit te bevestigen. Daar Sava nog geen achttien jaren oud was, werd haar alles,
wat van het vorstelijk domein in Transylvanië, te midden van het Karpathisch gebergte gelegen, overgebleven was, teruggegeven,
hetgeen nog een groot vermogen daarstelde.
</p>
<p>Graaf Mathias Sandorf zou zelf het beheer zijner goederen weder hebben kunnen aanvaarden. In den loop der tijden was toch
eene amnestie ten gunste der staatkundige veroordeelden uitgevaardigd. Maar al had hij ook openlijk zijn naam van Mathias
Sandorf weer aangenomen, zoo verkoos hij toch aan het hoofd te blijven van de groote familie van Antekirrta. Daar zou hij
zijn leven te midden van hen, die hem beminden, doorbrengen.
</p>
<p>De kleine volkplanting breidde zich, door zijne onvermoeide zorgen, al meer en meer uit. Haar bevolkingscijfer verdubbelde
in minder dan een jaar. Geleerden en uitvinders, door graaf Mathias Sandorf daartoe uitgenoodigd, kwamen er hunne ontdekkingen
in praktijk brengen, die anders zonder zijne raadgevingen en zonder het onmetelijk fortuin, waarover hij beschikte, onvruchtbaar
zouden gebleven zijn. Het eiland Antekirrta werd dan ook weldra de meest belangrijke plek van de Syrtische zee. Toen daarenboven
het verdedigingstelsel van het eiland beëindigd was, kon de veiligheid daar volkomen heeten en behoefde niemand afgeschrikt
te worden, zich daar metterwoon te vestigen.
</p>
<p>Wat valt nu nog te vertellen van mevrouw Bathory, van Maria en Luigi Ferrato? Wat van Piet en Sava Bathory? De lezer zal beter
hun geluk kunnen bevroeden, dan wij dit zouden kunnen beschrijven.
</p>
<p>Wat ook nog te vertellen van Pescadospunt en Kaap Matifou, die tot de meest notabelen van de Antekirrtsche volkplanting behoorden?
Als die twee goedige wezens iets betreurden, dan was het, dat zij de gelegenheid niet meer hadden, om zich toe te wijden aan,
of zich op te offeren voor hem, die hen zulk eene toekomst bereid had!
</p>
<p>Graaf Mathias Sandorf had zijne taak volbracht, en ware de herinnering weg te nemen geweest aan zijne twee mede-samenzweerders,
professor Stephanus Bathory en graaf Ladislas Zathmar, dan zou hij zoo gelukkig geweest zijn, als een edelmoedig mensch op
dit ondermaansche wezen kan, wanneer hij welvaart en geluk onder zijne omgeving verspreidt.
</p>
<p>Men zal in de geheele Middellandsche Zee, zelfs in een der andere Oceanen van ons wereldrond, zelfs te midden der Gelukkige
eilanden, geen enkele streek vinden, welker welvaart met die van Antekirrta kan wedijveren. Iemand die zulk een streek zou
willen opzoeken, zou vergeefsche moeite doen.
</p>
<p>Toen dan ook Kaap Matifou zich door zijn geluk overstelpt gevoelde, meende hij te moeten zeggen:
<a id="d0e5678"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5678">229</a>]</span></p>
<p>“Verdienen wij waarlijk, zoo gelukkig te zijn? Zeg, Pescadospunt verdienen wij dat inderdaad?”
</p>
<p>“Neen, dierbare Kaap, neen!” antwoordde de trouwe makker van den reus. “Maar wat er aan te doen?... Wij zijn verplicht ons
te onderwerpen en het noodlot te aanvaarden, wat ons beschoren is!”
</p>
<p>Kaap Matifou zuchtte eens, maar antwoordde niet. Hij besloot met volkomen onderwerping zijn geluk te genieten.
</p>
<p class="aligncenter">EINDE.
</p>
</div>
</div>
<div class="back"><a id="d0e5688"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5688">230</a>]</span><div id="d0e5689" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><h2 class="normal">INHOUD.</h2>
<ul>
<li><a href="#d0e115">I. Het Presidio van Ceuta</a> 1
</li>
<li><a href="#d0e746">II. Eene proefneming van Dokter Antekirrt</a> 26
</li>
<li><a href="#d0e1606">III. Zeventien malen!</a> 56
</li>
<li><a href="#d0e2081">IV. De laatste inzet</a> 76
</li>
<li><a href="#d0e2675">V. Aan Gods goede zorgen overgelaten</a> 100
</li>
<li><a href="#d0e3076">VI. De geestverschijning</a> 117
</li>
<li><a href="#d0e3488">VII. Een handdruk van Kaap Matifou</a> 134
</li>
<li><a href="#d0e3984">VIII. Het Ooievaars-feest</a> 156
</li>
<li><a href="#d0e4398">IX. Het huis van Sidi Hassan</a> 179
</li>
<li><a href="#d0e4904">X. Antekirrta</a> 197
</li>
<li><a href="#d0e5458">XI. Gerechtigheid</a> 220
</li>
</ul></div>
<div class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><p><span class="letterspaced">Bij den Uitgever dezes zijn mede verschenen</span>:
</p>
<ul>
<li><span class="smallcaps">DE REIS om de WERELD in 80 DAGEN</span>. Met 52 houtgravuren ƒ 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">DE REIS naar de MAAN in 28 DAGEN en 12 UREN</span>. Met 60 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">DE KINDEREN van KAPITEIN GRANT</span>. Zuid-Amerika. Met 60 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">DE KINDEREN van KAPITEIN GRANT</span>. Australië. Met 50 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">DE KINDEREN van KAPITEIN GRANT</span>. Stille Zuid-Zee. Met 52 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">20.000 MIJLEN ONDER ZEE</span>. Oost. Halfrond. Met 50 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">20.000 MIJLEN ONDER ZEE</span>. West. Halfrond. Met 60 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">VIJF WEKEN in een LUCHTBALLON</span>. Ontdekkingsreis in de Binnenlanden van Afrika. Met 75 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De Luchtschipbreukelingen. Met 54 houtgr. ” 1.50
</li>
<li>HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De Verlatene. Met 54 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">NAAR het MIDDELPUNT der AARDE</span>. Met 53 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>MICHAEL STROGOFF. De Koerier van den Czaar. Met 60 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>HET ZWARTE GOUD. Met 55 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>HEKTOR SERVADAC. De Vulkaanbewoners. Met 51 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>HEKTOR SERVADAC De Terugtocht naar de aarde. Met 74 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">AVONTUREN van DRIE RUSSEN en DRIE ENGELSCHEN</span>. Gevolgd door “De Blokkadebrekers”. Met 64 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">EEN KAPITEIN van 15 JAAR</span><span id="d0e5800" class="corr" title="Bron: ">.</span> De Walvischjagers. Met 51 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">EEN KAPITEIN van 15 JAAR</span>. In Slavernij. Gevolgd door “Een overwintering in het ijs”. Met 56 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">DE SCHIPBREUK van de CHANCELLOR</span>. Gevolgd door “Martin Paz”. Met 56 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">WONDERLIJKE AVONTUREN van een CHINEES</span>. Gevolgd door “Muiterij aan boord der Bounty”. Met 54 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">ELDORADO en het MONSTERKANON van STAALSTAD</span>. Gevolgd door “Meester Zacharias”. Met 51 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">HET LAND der BUITENSTE DUISTERNIS</span>. De Pelterijhandel. Met 56 houtgr ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">HET LAND der BUITENSTE DUISTERNIS</span>. Het Drijvende Eiland. Gevolgd door “Een treurspel in de Wolken”. Met 56 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>HET STOOMHUIS. De IJzeren Reus. Met 57 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>HET STOOMHUIS. De Waanzinnige der Nerbudda. Gevolgd door “Dokter Ox”. Met 56 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">REIZEN en LOTGEVALLEN van KAPITEIN HATTERAS</span>. De Engelschen aan de Noordpool. Met 128 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">REIZEN en LOTGEVALLEN van KAPITEIN HATTERAS</span>. De IJswoestijn. Met 127 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>EENE VLOTREIS. Acht honderd mijlen op de Amazone. Met 56 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>EENE VLOTREIS. Het Raadselschrift. Gevolgd door “Een Drijvende Stad”. Met 53 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">EEN LEERSCHOOL voor ROBINSONS</span>. Gevolgd door “Van Rotterdam naar Kopenhagen”. Met 69 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>DE WONDERSTRAAL. Gevolgd door “Tien uren op jacht”. Met 91 houtgrav. ” 1.50
</li>
<li>KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Een Hollander in de klem. Met 48 houtgr. ” 1.50
</li>
<li>KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Schipbreuk en Redding. Met 51 houtgrav. ” 1.50
</li>
<li>DE ZUIDSTER. Het Land der Diamanten. Met 60 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>DE ARCHIPEL IN VUUR EN VLAM. Met 46 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li><span class="smallcaps">DE VONDELING van het FREGAT CYNTHIA</span>. Met 24 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>MATHIAS SANDORF. Een verijdelde Samenzwering. Dokter Antekirrt. Met 39 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>MATHIAS SANDORF. De Middellandsche Zee. Met 36 houtgravuren ” 1.50
</li>
<li>HET LOTERIJBRIEFJE. Met 36 houtgravuren ” 1.50</li>
</ul><p>
</p>
</div>
<div class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5689">Inhoud</a>]
</span><p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/back.jpg" alt="Oorspronkelijke achterkant." width="488" height="720"></div><p>
</p>
<div class="transcribernote">
<h2>Colofon</h2>
<h3>Beschikbaarheid</h3>
<p>Dit eBoek is voor kosteloos gebruik door iedereen overal, met vrijwel geen beperkingen van welke soort dan ook. U mag het
kopiëren, weggeven of hergebruiken onder de voorwaarden van de Project Gutenberg Licentie bij dit eBoek of on-line op <a href="https://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>.
</p>
<p>Dit eBoek is geproduceerd door Jeroen Hellingman en het on-line gedistribueerd correctie team op <a href="https://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>.
</p>
<p lang="en">This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give
it away or re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included with this eBook or online at <a href="https://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>.
</p>
<p lang="en">This eBook is produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed Proofreading Team at <a href="https://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>.
</p>
<h3>Codering</h3>
<p>Dit bestand is in een verouderde spelling. Er is geen poging gedaan de tekst te moderniseren. Afgebroken woorden aan het einde
van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel zijn gecorrigeerd. Dergelijke correcties zijn
gemarkeerd met het corr-element.
</p>
<p>Hoewel in het origineel laag liggende aanhalingstekens openen gebruikt, zijn deze in dit bestand gecodeerd met “. Geneste
dubbele aanhalingstekens zijn stilzwijgend veranderd in enkele aanhalingstekens.
</p>
<h3>Documentgeschiedenis</h3>
<ul>
<li>24-SEP-2007 begonnen.
</li>
</ul>
<h3>Verbeteringen</h3>
<p>De volgende verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p>
<table width="75%">
<tr>
<th>Plaats</th>
<th>Bron</th>
<th>Verbetering</th>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e125">Bladzijde 1</a></td>
<td width="40%">Midellandsche</td>
<td width="40%">Middellandsche</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e177">Bladzijde 4</a></td>
<td width="40%">Andalousie</td>
<td width="40%">Andalusië</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e210">Bladzijde 6</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">,</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e430">Bladzijde 15</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">”</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e687">Bladzijde 23</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">.</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e728">Bladzijde 24</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">”</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e1023">Bladzijde 37</a></td>
<td width="40%">”</td>
<td width="40%">
[<i>Verwijderd</i>]
</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e1497">Bladzijde 53</a></td>
<td width="40%">re</td>
<td width="40%">te</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e1933">Bladzijde 71</a></td>
<td width="40%">”</td>
<td width="40%">
[<i>Verwijderd</i>]
</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2152">Bladzijde 79</a></td>
<td width="40%">Triester</td>
<td width="40%">Triëster</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2179">Bladzijde 80</a></td>
<td width="40%">Triester</td>
<td width="40%">Triëster</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2348">Bladzijde 87</a></td>
<td width="40%">”</td>
<td width="40%">
[<i>Verwijderd</i>]
</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2451">Bladzijde 92</a></td>
<td width="40%">Herkules</td>
<td width="40%">Hercules</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2496">Bladzijde 93</a></td>
<td width="40%">Maroccaansche</td>
<td width="40%">Marokkaansche</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2583">Bladzijde 96</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">kon </td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2617">Bladzijde 98</a></td>
<td width="40%">!”...</td>
<td width="40%">!...”</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2692">Bladzijde 101</a></td>
<td width="40%">Antekirtt</td>
<td width="40%">Antekirrt</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2717">Bladzijde 102</a></td>
<td width="40%">Antekirrtta</td>
<td width="40%">Antekirrta</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2722">Bladzijde 102</a></td>
<td width="40%">Antekirrtta</td>
<td width="40%">Antekirrta</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2729">Bladzijde 102</a></td>
<td width="40%">Antekirrtta</td>
<td width="40%">Antekirrta</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2759">Bladzijde 104</a></td>
<td width="40%">Herkules</td>
<td width="40%">Hercules</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2818">Bladzijde 107</a></td>
<td width="40%">, hij</td>
<td width="40%">. Hij</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2837">Bladzijde 107</a></td>
<td width="40%">in</td>
<td width="40%">de</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2852">Bladzijde 107</a></td>
<td width="40%">werdt</td>
<td width="40%">werd</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2863">Bladzijde 108</a></td>
<td width="40%">”</td>
<td width="40%">
[<i>Verwijderd</i>]
</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2913">Bladzijde 110</a></td>
<td width="40%">Aristuppus</td>
<td width="40%">Aristippus</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2916">Bladzijde 110</a></td>
<td width="40%">Annyceris</td>
<td width="40%">Anniceris</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2926">Bladzijde 111</a></td>
<td width="40%">Aristuppus</td>
<td width="40%">Aristippus</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2935">Bladzijde 111</a></td>
<td width="40%">villayschap</td>
<td width="40%">villayetschap</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3209">Bladzijde 124</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">van </td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3277">Bladzijde 126</a></td>
<td width="40%">éen</td>
<td width="40%">een</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3310">Bladzijde 127</a></td>
<td width="40%">beduidenis</td>
<td width="40%">beteekenis</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3533">Bladzijde 136</a></td>
<td width="40%">Antekirtt</td>
<td width="40%">Antekirrt</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3633">Bladzijde 140</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">.</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3689">Bladzijde 142</a></td>
<td width="40%">Antekirtt</td>
<td width="40%">Antekirrt</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3804">Bladzijde 146</a></td>
<td width="40%">ontwaad</td>
<td width="40%">ontwaard</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3853">Bladzijde 149</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">.</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3860">Bladzijde 150</a></td>
<td width="40%">o vertouwen</td>
<td width="40%">over touwen</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3867">Bladzijde 150</a></td>
<td width="40%">Marrokkanen</td>
<td width="40%">Marokkanen</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3876">Bladzijde 150</a></td>
<td width="40%">Marrokkaansche</td>
<td width="40%">Marokkaansche</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4026">Bladzijde 158</a></td>
<td width="40%">Algiërs</td>
<td width="40%">Algiers</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4065">Bladzijde 162</a></td>
<td width="40%">Lybysche</td>
<td width="40%">Lybische</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4148">Bladzijde 166</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">.</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4183">Bladzijde 168</a></td>
<td width="40%">bevrij-beding</td>
<td width="40%">bevrijding</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4349">Bladzijde 176</a></td>
<td width="40%">kermispellen</td>
<td width="40%">kermisspellen</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4407">Bladzijde 179</a></td>
<td width="40%">Menehie-oase</td>
<td width="40%">Menehié-oase</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4412">Bladzijde 179</a></td>
<td width="40%">villajet</td>
<td width="40%">villayet</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4431">Bladzijde 180</a></td>
<td width="40%">Antekirtt</td>
<td width="40%">Antekirrt</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4444">Bladzijde 181</a></td>
<td width="40%">Antekirtt</td>
<td width="40%">Antekirrt</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4479">Bladzijde 183</a></td>
<td width="40%">Antekirrtta</td>
<td width="40%">Antekirrta</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4484">Bladzijde 183</a></td>
<td width="40%">”</td>
<td width="40%">
[<i>Verwijderd</i>]
</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4486">Bladzijde 183</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">”</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4601">Bladzijde 188</a></td>
<td width="40%">”....</td>
<td width="40%">....”</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4612">Bladzijde 188</a></td>
<td width="40%">”</td>
<td width="40%">
[<i>Verwijderd</i>]
</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4681">Bladzijde 190</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">”</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4702">Bladzijde 190</a></td>
<td width="40%">gegreden</td>
<td width="40%">gegrepen</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4709">Bladzijde 190</a></td>
<td width="40%">niets</td>
<td width="40%">iets</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4870">Bladzijde 195</a></td>
<td width="40%">rok</td>
<td width="40%">trok</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4906">Bladzijde 197</a></td>
<td width="40%">V</td>
<td width="40%">X</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4994">Bladzijde 200</a></td>
<td width="40%">Antekirtt</td>
<td width="40%">Antekirrt</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5005">Bladzijde 201</a></td>
<td width="40%">Antekirrtt</td>
<td width="40%">Antekirrt</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5101">Bladzijde 204</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">,</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5178">Bladzijde 207</a></td>
<td width="40%">Ködric</td>
<td width="40%">Ködrik</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5191">Bladzijde 208</a></td>
<td width="40%">elektrische</td>
<td width="40%">electrische</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5220">Bladzijde 210</a></td>
<td width="40%">bijwijze</td>
<td width="40%">bij wijze</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5237">Bladzijde 210</a></td>
<td width="40%">batterijën</td>
<td width="40%">batterijen</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5292">Bladzijde 213</a></td>
<td width="40%">motieren</td>
<td width="40%">mortieren</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5307">Bladzijde 214</a></td>
<td width="40%">Ködric</td>
<td width="40%">Ködrik</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5329">Bladzijde 214</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%"> gelegen was,</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5332">Bladzijde 214</a></td>
<td width="40%">, gelegen was</td>
<td width="40%">
[<i>Verwijderd</i>]
</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5355">Bladzijde 216</a></td>
<td width="40%">batterijën</td>
<td width="40%">batterijen</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5362">Bladzijde 216</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">.</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5521">Bladzijde 223</a></td>
<td width="40%">Manderragio-kwartier</td>
<td width="40%">Manderaggio-kwartier</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5528">Bladzijde 223</a></td>
<td width="40%">Triest</td>
<td width="40%">Triëst</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5579">Bladzijde 225</a></td>
<td width="40%">Antekirtta</td>
<td width="40%">Antekirrta</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5800">Bladzijde </a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]
</td>
<td width="40%">.</td>
</tr>
</table>
</div>
</div>
</div>
<pre>
End of the Project Gutenberg EBook of Mathias Sandorf, by Jules Verne
*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK MATHIAS SANDORF ***
***** This file should be named 22908-h.htm or 22908-h.zip *****
This and all associated files of various formats will be found in:
https://www.gutenberg.org/2/2/9/0/22908/
Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed
Proofreading Team at https://www.pgdp.net/
Updated editions will replace the previous one--the old editions
will be renamed.
Creating the works from public domain print editions means that no
one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
(and you!) can copy and distribute it in the United States without
permission and without paying copyright royalties. Special rules,
set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark. Project
Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
charge for the eBooks, unless you receive specific permission. If you
do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
rules is very easy. You may use this eBook for nearly any purpose
such as creation of derivative works, reports, performances and
research. They may be modified and printed and given away--you may do
practically ANYTHING with public domain eBooks. Redistribution is
subject to the trademark license, especially commercial
redistribution.
*** START: FULL LICENSE ***
THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK
To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
distribution of electronic works, by using or distributing this work
(or any other work associated in any way with the phrase "Project
Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
Gutenberg-tm License (available with this file or online at
https://gutenberg.org/license).
Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
electronic works
1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
and accept all the terms of this license and intellectual property
(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all
the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.
1.B. "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be
used on or associated in any way with an electronic work by people who
agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few
things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
even without complying with the full terms of this agreement. See
paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project
Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
works. See paragraph 1.E below.
1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual works in the
collection are in the public domain in the United States. If an
individual work is in the public domain in the United States and you are
located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
are removed. Of course, we hope that you will support the Project
Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
the work. You can easily comply with the terms of this agreement by
keeping this work in the same format with its attached full Project
Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.
1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern
what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in
a constant state of change. If you are outside the United States, check
the laws of your country in addition to the terms of this agreement
before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
creating derivative works based on this work or any other Project
Gutenberg-tm work. The Foundation makes no representations concerning
the copyright status of any work in any country outside the United
States.
1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg:
1.E.1. The following sentence, with active links to, or other immediate
access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
copied or distributed:
This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.org
1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
and distributed to anyone in the United States without paying any fees
or charges. If you are redistributing or providing access to a work
with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
1.E.9.
1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
with the permission of the copyright holder, your use and distribution
must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
terms imposed by the copyright holder. Additional terms will be linked
to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
permission of the copyright holder found at the beginning of this work.
1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
License terms from this work, or any files containing a part of this
work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.
1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
electronic work, or any part of this electronic work, without
prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
active links or immediate access to the full terms of the Project
Gutenberg-tm License.
1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary,
compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
word processing or hypertext form. However, if you provide access to or
distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
form. Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
License as specified in paragraph 1.E.1.
1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.
1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing
access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
that
- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
you already use to calculate your applicable taxes. The fee is
owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
has agreed to donate royalties under this paragraph to the
Project Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments
must be paid within 60 days following each date on which you
prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
returns. Royalty payments should be clearly marked as such and
sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
address specified in Section 4, "Information about donations to
the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."
- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
License. You must require such a user to return or
destroy all copies of the works possessed in a physical medium
and discontinue all use of and all access to other copies of
Project Gutenberg-tm works.
- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
electronic work is discovered and reported to you within 90 days
of receipt of the work.
- You comply with all other terms of this agreement for free
distribution of Project Gutenberg-tm works.
1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
electronic work or group of works on different terms than are set
forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the
Foundation as set forth in Section 3 below.
1.F.
1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
works, and the medium on which they may be stored, may contain
"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
your equipment.
1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
liability to you for damages, costs and expenses, including legal
fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
PROVIDED IN PARAGRAPH F3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
DAMAGE.
1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
written explanation to the person you received the work from. If you
received the work on a physical medium, you must return the medium with
your written explanation. The person or entity that provided you with
the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
refund. If you received the work electronically, the person or entity
providing it to you may choose to give you a second opportunity to
receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy
is also defective, you may demand a refund in writing without further
opportunities to fix the problem.
1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth
in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.
1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied
warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any
provision of this agreement shall not void the remaining provisions.
1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
with this agreement, and any volunteers associated with the production,
promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
that arise directly or indirectly from any of the following which you do
or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.
Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm
Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
electronic works in formats readable by the widest variety of computers
including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists
because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
people in all walks of life.
Volunteers and financial support to provide volunteers with the
assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's
goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
remain freely available for generations to come. In 2001, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
and the Foundation web page at https://www.pglaf.org.
Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive
Foundation
The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
Revenue Service. The Foundation's EIN or federal tax identification
number is 64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at
https://pglaf.org/fundraising. Contributions to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
permitted by U.S. federal laws and your state's laws.
The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
throughout numerous locations. Its business office is located at
809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact
information can be found at the Foundation's web site and official
page at https://pglaf.org
For additional contact information:
Dr. Gregory B. Newby
Chief Executive and Director
gbnewby@pglaf.org
Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation
Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
spread public support and donations to carry out its mission of
increasing the number of public domain and licensed works that can be
freely distributed in machine readable form accessible by the widest
array of equipment including outdated equipment. Many small donations
($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
status with the IRS.
The Foundation is committed to complying with the laws regulating
charities and charitable donations in all 50 states of the United
States. Compliance requirements are not uniform and it takes a
considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
with these requirements. We do not solicit donations in locations
where we have not received written confirmation of compliance. To
SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
particular state visit https://pglaf.org
While we cannot and do not solicit contributions from states where we
have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
against accepting unsolicited donations from donors in such states who
approach us with offers to donate.
International donations are gratefully accepted, but we cannot make
any statements concerning tax treatment of donations received from
outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff.
Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
methods and addresses. Donations are accepted in a number of other
ways including including checks, online payments and credit card
donations. To donate, please visit: https://pglaf.org/donate
Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic
works.
Professor Michael S. Hart was the originator of the Project Gutenberg-tm
concept of a library of electronic works that could be freely shared
with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project
Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.
Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
unless a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily
keep eBooks in compliance with any particular paper edition.
Most people start at our Web site which has the main PG search facility:
https://www.gutenberg.org
This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
</pre>
</body>
</html>
|
