diff options
Diffstat (limited to '22686-h/22686-h.htm')
| -rw-r--r-- | 22686-h/22686-h.htm | 12377 |
1 files changed, 12377 insertions, 0 deletions
diff --git a/22686-h/22686-h.htm b/22686-h/22686-h.htm new file mode 100644 index 0000000..8862580 --- /dev/null +++ b/22686-h/22686-h.htm @@ -0,0 +1,12377 @@ + +<!DOCTYPE html +PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd"> + +<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source, using XSLT. If you find any mistakes, please edit the XML source. --> +<html lang="nl-1900"> +<head> +<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=ISO-8859-1"> + +<title>Een strijd om de schatten van Alva, of de Watergeuzen in 1572</title> +<link rel="schema.DC" href="http://dublincore.org/documents/1998/09/dces/"> +<meta name="author" content="H. Bertrand"> +<meta name="DC.Creator" content="H. Bertrand"> +<meta name="DC.Title" content="Een strijd om de schatten van Alva, of de Watergeuzen in 1572"> +<meta name="DC.Date" content="#####"> +<meta name="DC.Language" content="nl-1900"><style type="text/css"> +/* Standard CSS stylesheet */ + + + +body +{ +font: 100%/1.2em "Times New Roman", Times, serif; +margin: 1.58em 16%; +text-align: left; +} + +.titlePage +{ +border: #DDDDDD 2px solid; +margin: 3em 0% 7em 0%; +padding: 5em 10% 6em 10%; +} + +h1.docTitle +{ +font-size:1.6em; +line-height:2em; +} + +h2.byline +{ +font-size:1.1em; +font-weight:normal; +line-height:1.44em; +} + +span.docAuthor +{ +font-size:1.2em; +font-weight:bold; +} + +h2.docImprint +{ +font-size:1.2em; +font-weight:normal; +} + +.transcribernote +{ +background-color:#DDE; +border:black 1px dotted; +color:#000; +font-family:sans-serif; +font-size:80%; +margin:2em 5%; +padding:1em; +} + +.div0 +{ +padding-top: 5.6em; +} + +.div1 +{ +padding-top: 4.8em; +} + +.index +{ +font-size: 80%; +} + +.div2 +{ +padding-top: 3.6em; +} + +.div3, .div4, .div5 +{ +padding-top: 2.4em; +} + +.footnotes .body, +.footnotes .div1 +{ +padding: 0; +} + +h1, h2, h3, h4, h5, h6 +{ +clear: both; +font-style: normal; +text-transform: none; +} + +h3 +{ +font-size:1.2em; +line-height:1.2em; +} + +h3.label +{ +font-size:1em; +line-height:1.2em; +margin-bottom:0; +} + +h4 +{ +font-size:1em; +line-height:1.2em; +} + +h4.lghead +{ +margin-left:10%; +margin-right:10%; +} + +.alignleft +{ +text-align:left; +} + +.alignright +{ +text-align:right; +} + +.alignblock +{ +text-align:justify; +} + +p.tb, hr.tb +{ +margin-top: 1.6em; +margin-bottom: 1.6em; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +text-align: center; +} + +p.poetry +{ +margin:0 10% 1.58em; +} + +p.line +{ +margin:0 10%; +} + +p.argument, p.note, p.tocArgument +{ +font-size:0.9em; +line-height:1.2em; +text-indent:0; +} + +p.argument, p.tocArgument +{ +margin:1.58em 10%; +} + +p.tocChapter +{ +margin:1.58em 0%; +} + +p.tocSection +{ +margin:0.7em 5%; +} + + +div.epigraph +{ +font-size:0.9em; +line-height:1.2em; +width: 60%; +margin-left: auto; +} + +.epigraph .bibl +{ +text-align: right; +} + +.epigraph .poem +{ +margin-left: 0; +} + +.epigraph .line +{ +margin-left: 0; +text-indent: 0; +} + +.trailer +{ +clear: both; +padding-top: 2.4em; +padding-bottom: 1.6em; +} + +.floatLeft +{ +float:left; +margin:10px 10px 10px 0; +} + +.floatRight +{ +float:right; +margin:10px 0 10px 10px; +} + +p.figureHead +{ +font-size:100%; +text-align:center; +} + +.figure p +{ +font-size:80%; +margin-top:0; +text-align:center; +} + +p.smallprint,li.smallprint +{ +color:#666666; +font-size:80%; +} + +span.parnum +{ +font-weight: bold; +} + +.leftnote +{ +font-size:0.8em; +height:0; +left:1%; +line-height:1.2em; +position:absolute; +text-indent:0; +width:14%; +} + +.pagenum +{ +display:inline; +font-size:70%; +font-style:normal; +margin:0; +padding:0; +position:absolute; +right:1%; +text-align:right; +} + +a.noteref +{ +font-size: 80%; +text-decoration: none; +vertical-align: 0.25em; +} + + +.displayfootnote +{ +display: none; +} + +div.footnotes +{ +margin-top: 1em; +padding: 0; +} + +hr.fnsep +{ +margin-left: 0; +margin-right: 0; +text-align: left; +width: 25%; +} + +p.footnote +{ +font-size: 80%; +margin-bottom: 0.5em; +margin-top: 0.5em; +} + +p.footnote .label +{ +float: left; +text-align:left; +width:2em; +} + +.footnotes td, .footnotes th, .footnotes .tablecaption +{ +font-size: 80%; +} + + +.poem +{ +margin-left:5%; +position:relative; +text-align:left; +width:90%; +} + +.poem h4 +{ +font-weight:normal; +margin-left:5em; +text-decoration:underline; +} + +.poem .linenum +{ +color:#777; +font-size:90%; +left:-2.5em; +margin:0; +position:absolute; +text-align:center; +text-indent:0; +top:auto; +width:1.75em; +} + +.versenum +{ +font-weight:bold; +} + +.footnotes .line +{ +font-size:80%; +margin:0 5%; +} + +.poem .i0 +{ +display:block; +margin-left:2em; +} + +.poem .i1 +{ +display:block; +margin-left:3em; +} + +.poem .i2 +{ +display:block; +margin-left:4em; +} + +.poem .i3 +{ +display:block; +margin-left:5em; +} + +.poem .i4 +{ +display:block; +margin-left:6em; +} + +.poem .i5 +{ +display:block; +margin-left:7em; +} + +.poem .i6 +{ +display:block; +margin-left:8em; +} + +.poem .i7 +{ +display:block; +margin-left:9em; +} + +.poem .i8 +{ +display:block; +margin-left:10em; +} + +.poem .i9 +{ +display:block; +margin-left:11em; +} + +span.corr +{ +border-bottom:1px dotted red; +} + +span.abbr +{ +border-bottom:1px dotted gray; +} + +span.measure +{ +border-bottom:1px dotted green; +} + +.letterspaced +{ +letter-spacing:0.2em; +} + +.smallcaps +{ +font-variant:small-caps; +} + +hr +{ +clear:both; +height:1px; +margin-left:auto; +margin-right:auto; +margin-top:1em; +text-align:center; +width:45%; +} + +h2.docImprint,h1.docTitle,h2.byline,h2.docTitle,.aligncenter,div.figure +{ +text-align:center; +} + +h1,h2 +{ +font-size:1.44em; +line-height:1.5em; +} + +h1.label,h2.label +{ +font-size:1.2em; +line-height:1.2em; +margin-bottom:0; +} + +h5,h6 +{ +font-size:1em; +font-style:italic; +line-height:1em; +} + +p,p.initial +{ +text-indent:0; +} + +.poem .stanza +{ +padding: .5em 0% .5em 0%; +} + +p.quote,div.blockquote,div.argument +{ +font-size:0.9em; +line-height:1.2em; +margin:1.58em 5%; +} + +.pagenum a, a.noteref:hover, a.hidden:hover, a.hidden +{ +text-decoration:none; +} + + + + +/* Supplement CSS stylesheet "style/arctic.css.xml +" */ + + + +body +{ +background: #FFFFFF; +font-family: "Times New Roman", Times, serif; +} + +body, a.hidden +{ +color: black; +} + +h1, h2, h3, h4, h5, h6 +{ +color: #001FA4; +font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; +} + +p.byline +{ +font-style: italic; +margin-bottom: 2em; +} + +.figureHead, .noteref, span.leftnote, p.legend, .versenum +{ +color: #001FA4; +} + +.rightnote, .pagenum, .linenum, .pagenum a +{ +color: #AAAAAA; +} + +a.hidden:hover, a.noteref:hover +{ +color: red; +} + + +</style></head> +<body> + + +<pre> + +Project Gutenberg's Een strijd om de schatten van Alva, by H. Bertrand + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + + +Title: Een strijd om de schatten van Alva + of De watergeuzen in 1572 + +Author: H. Bertrand + +Illustrator: Cornelis Koppenol + +Release Date: September 20, 2007 [EBook #22686] + +Language: Dutch + +Character set encoding: ISO-8859-1 + +*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK EEN STRIJD OM DE SCHATTEN VAN ALVA *** + + + + +Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed +Proofreading Team at http://www.pgdp.net/ + + + + + + +</pre> + + +<div class="front"> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/cover.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="451" height="720"></div><p> + + +</p> +<div class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><p>EEN STRIJD OM DE SCHATTEN VAN ALVA<br> +OF<br> +De Watergeuzen in 1572 + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p000.jpg" alt="" width="478" height="720"></div><p> +</p> +</div> +<div class="titlePage"> +<h1 class="docTitle">EEN STRIJD OM DE SCHATTEN VAN ALVA</h1> +<h1 class="docTitle"></h1> +<h1 class="docTitle">OF</h1> +<h1 class="docTitle">DE WATERGEUZEN IN 1572</h1> +<h2 class="byline">NAAR HET ENGELSCH +<br> +DOOR + +<span class="docAuthor">H. BERTRAND</span> +<br> +Geïllustreerd door C. KOPPENOL + + +</h2> +<h2 class="docImprint">AMSTERDAM +<br> +H. J. W. BECHT +</h2> +</div><div class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><p>SNELPERSDRUK VAN H. C. A. THIEME TE NIJMEGEN. + + +</p> +</div> +<div id="d0e126" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="normal">INHOUD</h2> +<ul> +<li><a href="#d0e226">I. DE STORM OP DE SCHELDE</a> 1 +</li> +<li><a href="#d0e528">II. DE INHOUD VAN DE BARGE</a> 18 +</li> +<li><a href="#d0e915">III. DE ZES DRINKEBROERS VAN BRUSSEL</a> 48 +</li> +<li><a href="#d0e1241">IV. DE BEROEMDSTE NEDERLANDSCHE SCHILDER VAN ZIJN TIJD</a> 69 +</li> +<li><a href="#d0e1455">V. HET GEVAAR WORDT DREIGEND</a> 87 +</li> +<li><a href="#d0e1711">VI. IN HET GESCHILDERDE HUIS</a> 104 +</li> +<li><a href="#d0e2035">VII. ALVA’S DOCHTER</a> 128 +</li> +<li><a href="#d0e2461">VIII. “ONBEREIKBAAR!”</a> 154 +</li> +<li><a href="#d0e2731">IX. “GEEN PROVIAND, GEEN WATER, MAAR OVERVLOED VAN KRUIT!”</a> 170 +</li> +<li><a href="#d0e3006">X. HET GEHEIM VAN HET STANDBEELD</a> 188 +</li> +<li><a href="#d0e3196">XI. MAJOOR GUIDO AMATI HEEFT EEN STUK IN DEN KRAAG</a> 202 +</li> +<li><a href="#d0e3540">XII. “BRENG UW DOCHTER BUITEN ANTWERPEN.”</a> 220<a id="d0e179"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e179">5</a>]</span></li> +<li><a href="#d0e3899">XIII. “GOEDE HEMEL! WAT EEN AANBEVELING!”</a> 238 +</li> +<li><a href="#d0e4181">XIV. GODS VOORZIENIGHEID</a> 255 +</li> +<li><a href="#d0e4456">XV. HET GEVECHT OP SCHAATSEN</a> 270 +</li> +<li><a href="#d0e4729">XVI. DE BERSERKER EED</a> 286 +</li> +<li><a href="#d0e4956">XVII. GEËMANCIPEERDE VROUWEN IN 1573</a> 302 +</li> +<li><a href="#d0e5238">XVIII. “IS HET EEN DROOM?”</a> 319 +</li> +<li><a href="#d0e5661">XIX. DE BRUIDSCHAT VAN DE DOCHTER</a> 343 +</li> +<li><a href="#d0e5863">XX. “PAPA KOMT! NU—ZAL IK HET DOEN!”</a> 356 +</li> +<li><a href="#d0e6046">XXI. “DE HERTOG VAN ALVA!”</a> 368 +</li> +<li><a href="#d0e6442">XXII. “OHO! DE VOS IS EINDELIJK GEVANGEN!”</a> 389 +</li> +<li><a href="#d0e6720">XXIII. “HET IS EEN STAATSZAAK!”</a> 404 +</li> +</ul> +</div> +</div> +<div class="body"><a id="d0e225"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e225">1</a>]</span><div id="d0e226" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK I.</h2> +<h2 class="normal">DE STORM OP DE SCHELDE.</h2> +<p>“Eerste officier, waar is de bootsman?” + +</p> +<p>“Vóóruit, commandant, om het plechtanker klaar te maken,” antwoordt Harry Dalton, de dienstdoende luitenant van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>. + +</p> +<p>“Goed, roep den bootsman hier. Hij heeft den besten neus aan boord,” schreeuwt Guy Stanhope Chester, de commandant. + +</p> +<p>“Tot uw orders, commandant!” + +</p> +<p>Hierna gaat de jonge zeeman, want hij is hoogstens vijf en twintig jaar, terwijl hij het schuim en het water van zijn oliejas +schudt, al tastend naar het kompashuis, waarvan de lantaarn bedekt is, voornamelijk om haar voor den wind te beschermen, maar +ook om te voorkomen, dat het schip in de duisternis zal verraden, waar het zich bevindt. + +</p> +<p>Terwijl hij den koers van het schip opneemt, kijkt hij naar de twee mannen, die vastgebonden zijn aan het stuurtoestel, om +niet door de golven te worden meegesleept, die over het schip hebben gespoeld, sedert zij de krijtrotsen aan Engelands kust +verlieten, <a id="d0e246"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e246">2</a>]</span>en roept hun toe: “Maakt je maar los, jongens, wij zijn nu in stiller water. Een gedeelte van Vlaanderen is tusschen ons en +den storm.” + +</p> +<p>Een oogenblik later verschijnt de bootsman, een geharde oude Engelsche pikbroek, een van de nieuwe soort van zeelieden van +de groote vaart, uit de school van Drake en Frobisher. Hij is voor geen kleintje vervaard en zou geheel en al zeerob zijn, +indien hij niet een borstkuras van geslagen ijzer droeg. Hij salueert zijn commandant, die vraagt: + +</p> +<p>“Hoelang is het geleden, sinds wij Vlissingen passeerden, Martin Corker?” + +</p> +<p>“Ongeveer vier glazen, mijnheer.” + +</p> +<p>“Twee uur! Dat dacht ik al. Kon je de plaats met het bloote oog onderscheiden, bootsman?” vraagt Guy, het bezaanswant grijpend +van het schip, dat geweldig slingert door den noordwester storm en het wassend tij. + +</p> +<p>“Het was te donker, kapitein; maar ik peilde met mijn lood, zag het land met mijn oogen en rook de slachterijen op de kust +met mijn neus.” + +</p> +<p>“Zoo ging het mij ook,” lachte de commandant. “Jij en ik, Martin, zijn dikwijls genoeg op de Schelde geweest, om het kanaal +te kunnen ruiken in zoo’n donkeren nacht, ofschoon die vervloekte Spanjaarden iedere boei op de rivier hebben vernield.” + +</p> +<p>Daarna neemt de jonge commandant den eersten officier terzijde en vervolgt ernstig, met saamgetrokken wenkbrauwen: “Er is +geen kans op, dat wij Alva’s galjoenen op deze onstuimige zee in zulk een nacht zullen ontmoeten.” + +</p> +<p>“Neen,” bromt Dalton, “die Spaansche lummels <a id="d0e264"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e264">3</a>]</span>zijn alleen op zee te vinden bij mooi weer.” + +</p> +<p>“En buitendien,” voegt de commandant er aan toe, “zou de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> het flinkste en grootste Spaansche galjoen, dat ooit de zee bevoer, bij zulk een storm ook te schande maken,” en hij kijkt +met den trots en de liefde van een zeeman naar het nette kleine schip, op welks halfdek hij staat, terwijl het danst op de +golven van den Scheldemond, het water, dat zijn boeg schoonveegt, vlug door zijn spuigaten werpend, met Zuid-Beveland te lij +en Vlaanderen te loever. + +</p> +<p>Maar de nacht is zoo donker en het schuim zoo verblindend, dat Guy Chester’s scherpe oogen slechts de helft van zijn schip +kunnen onderscheiden, dat niet meer dan honderd vijf en dertig voet lengte en tweehonderd vijftig tonnen inhoud heeft, opgetuigd +op een wijze, zooals in de tijden van koningin Elizabeth van Engeland in zwang was, met drie masten, de groote- en de fokkemast +vierkant getuigd, en de bezaansmast met een langen zeilboom, waaraan een brikzeil zou kunnen gespannen worden, als het schip +niet wegens den storm gereefd had. + +</p> +<p>Onder dit tuig bevinden zich op het dek van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> zulk een menigte grimmige verdedigingsmiddelen als ooit op een schip van die grootte, dat koers zette naar Engeland, bijeen +werden gevonden;—zes lange halve achttienponders voor negenponds kogels aan iedere zijde; vier draaibassen op het halfdek, +drie kleine kanonnen, moorddadige stukken, op den bak, en een half dozijn serpentines, gemonteerd als draaibassen, op de verschansingen, +die voor een schip uit die dagen ongewoon laag zijn. + +</p> +<p>Een eigenaardigheid van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>, met <a id="d0e283"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e283">4</a>]</span>betrekking tot haar hutten en verschansingen, is, dat zij geen hoogen achtersteven en hooge voorplecht heeft en dientengevolge +in staat is, met grooter gemak tegen den wind op te zeilen, dan de gewone zestiende-eeuwsche schepen. + +</p> +<p>Rondom het dikste gedeelte van haar masten bevinden zich wapenrekken met een menigte hartsvangers, enterhaken en strijdbijlen, +terwijl de haakbussen en pistolen te vinden zijn bij den wapenmeester onder den bak of in de hut van den bevelhebber. + +</p> +<p>Haar bemanning, ongeveer honderd vijf en twintig van de luchthartigste zeerobben, die ooit iemand den hals afsneden of een +schip in den grond boorden, liggen dezen avond, allen zonder uitzondering, niet in hun kooi, maar op de gemakkelijkste plaatsen, +die zij kunnen vinden tusschen het geschut aan de loefzijde van het dek, en halen grappen uit, die hun op een gouvernementskruiser +niet zouden veroorloofd worden. + +</p> +<p>Toch heeft de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> het uiterlijk van een oorlogsschip, al is de discipline er niet zoo streng; het is klaarblijkelijk een dier schepen, door +een particulier persoon uitgerust, om te handelen, als er wat te handelen valt, te vechten, als zij er toe genoodzaakt worden, +en de “Dons” te plunderen, overal en te allen tijde, zooveel ze kunnen; zooals de schepen, die onder Drake en Frobisher en +den ouden John Hawkins de schrik van de Spanjaarden waren, nog meer dan de schepen van de Koningin. + +</p> +<p>“Wel een verschil met verleden week,” bromt de eerste officier, “toen gij, kapitein Chester, bezig waart het hof te maken +aan de schoone dames van Shene en Windsor.” +<a id="d0e296"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e296">5</a>]</span></p> +<p>“En gij aan ieder mooi meisje in Harwich,” lacht de aangesprokene. + +</p> +<p>Deze opmerkingen, die schenen gefluisterd te worden, werden in werkelijkheid uitgeschreeuwd, de een met den mond aan het oor +van den ander, want het gehuil van den wind door het want en het geklots van de aanrollende golven, als zij het schip zweepten, +waren bijna in staat, zelfs de stem van den ouden Stentor te smoren. + +</p> +<p>Een oogenblik later staat de bootsman voor den gezagvoerder, salueert en schreeuwt: “Zou het niet beter zijn, dat ik het andere +anker ook gereed hield?” + +</p> +<p>“Ja, wij zouden het bij deze zee kunnen noodig hebben,” antwoordt de commandant, terwijl de eerste officier uitroept: “Bij +den ouden Boreas Bill, wat een hondenweer!” + +</p> +<p>“Ja, maar nog slimmer aan land dan op zee,” antwoordt Guy, met de eene hand zijn oliejas dichter om zich heen trekkend en +met de andere zijn zuidwester vasthoudende, waar, ondanks al de moeite, die hij zich geeft, om hem vast op zijn hoofd te drukken, +toch nog eenige blonde lokken onder uitwaaien. Het drietal houdt niet op, al dien tijd met de voeten te stampen, onophoudelijk +het water af te schudden, en zijn best te doen, om warm te blijven bij dien snijdenden noordenwind. + +</p> +<p>En het is een verschrikkelijke nacht; een van die nachten, die het menschdom voorgoed in het geheugen blijven door de weduwen, +die zij maken en de weezen, die zij achterlaten; een nacht, waarin de zee het land verzwelgt; een nacht, waarin de <a id="d0e309"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e309">6</a>]</span>dijken voor het gebeuk van den oceaan bezwijken, en het water stroomt over de onbeschermde weiden en bloeiende boomgaarden, +die veranderen in een bed van voortjagende stroomen en diepe zoutzeeën, die de vluchtende boeren met hun vrouwen en kinderen +doet omkomen in Vlaanderen, Brabant, Zeeland, Friesland en op de eilanden en in de polders van Zuid- en Noord-Holland; een +nacht, die de Nederlanders opnieuw in ellende dompelde, de rijken zoowel als de armen, edellieden zoowel als burgers, die +buitendien reeds vijf jaar lang het slachtoffer waren van de martelingen, verbrandingen en geeselingen van Philips II en Alva, +zijn onderkoning; een nacht, waarin de lang aanhoudende noordwesterstorm blaast tegen de onbeschermde dijken van Holland, +gesteund door een springvloed van ongemeene kracht, en de weerlooze Nederlanden teistert, om ze te herinneren aan den grooten +vloed, waarvan men nog eeuwen zal gewagen—dien van Allerheiligen 1570.—Het is nu bijna twee jaar later, in de lente van 1572. +Teekenen van de ellende, welke op het land wordt aangericht, vertoonen zich weldra in de duisternis van den nacht. Op het +strand van Zuid-Beveland ziet men lichten heen en weer zweven, en de kreten van tal van verdrinkende boeren worden meegevoerd +door het gehuil van den wind. + +</p> +<p>“Bij Sint George, er is een dijk doorgebroken!” schreeuwt Chester zijn luitenant toe; dan zegt hij iets zachter: “God sta +de arme drommels bij, wij kunnen het niet!” als het schip naderbij stevent, met den storm nu meer aan stuurboord. +<a id="d0e313"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e313">7</a>]</span></p> +<p>Een minuut later commandeert hij haastig: “Roep de twee kwartiermeesters en laat loggen.” + +</p> +<p>Als dit gedaan is, mompelt hij plotseling: “Tien knoopen—in den vloed vier meer! Twee uren! Wij moeten het Kromvliet te loever +hebben, de overstroomde landen liggen aan lij.” Daarna roept hij haastig tot zijn luitenant: “Ga vóóruit en zie, of de beide +ankers gereed zijn. Wij moeten trachten te komen onder de lij van Zuid-Beveland in het slecht water, waar de vloed, van de +Oosterschelde komende, den stroom van de Westerschelde ontmoet. Als wij verder op geraken met dezen wind en vloed, zullen +onze ankers ons niet meer kunnen houden aan deze zijde van Fort Lillo, en dat beteekent gevangenschap en dood voor iedereen, +<span class="letterspaced">Alva’s dood</span>—gij weet, wat dat is!” + +</p> +<p>Hierop mompelt de luitenant niet anders dan: “Ja, dat weet ik!” en begeeft zich haastig naar vóóruit, waar men hem de matrozen +kan zien commandeeren, die geroepen zijn door den bootsman. Chester, die bij het roer staat, geeft zelf de richting van het +schip aan, en commandeert de beide stuurlieden. + +</p> +<p>Een oogenblik later waggelt Martin Corker, de bootsman, over het glibberige dek naar den commandant toe en fluistert schor: +“Schip vooruit!” + +</p> +<p>“Hoe weet ge dat? dat zoudt ge immers onmogelijk vannacht kunnen zien.” + +</p> +<p>“Lichten!” + +</p> +<p>“O, de lichten van Sandvliet.” + +</p> +<p>“Neen, schepen! pistolen—haakbussen. Ik zag hun geweren flikkeren, drie streken aan lij in het slecht water onder de kust +van Beveland!” +<a id="d0e333"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e333">8</a>]</span></p> +<p>“Dan kan ik deze schepen nemen,” fluistert de commandant. + +</p> +<p>Hierbij komt de natuur van dezen man plotseling duidelijk aan het licht, zijn verwonderlijke vlugheid van denken en doen. +Hij beveelt: “Alle hens aan dek, klaar om te wenden. Zend twintig man naar het achterdek, om de bezaan te geiën! Laat de twee +ankers stoppen tot op twintig vaâm! Gelast het stuurboordskwartier zich te wapenen met pieken, haakbussen en bijlen—enkel +staal. Er moet bij deze affaire geen rumoer worden gemaakt! Commandeer drie mannen te loever met enterhaken!” + +</p> +<p>Een minuut later ziet hij vuurwapenen schitteren op een kabelslengte aan bakboord. + +</p> +<p>“Stuurboord je roer!” schreeuwt hij tot den man aan het stuurrad. “Genoeg, stuur voorzichtig, zeg ik je. Bezaan uit!” + +</p> +<p>Een oogenblik later passeeren zij rakelings de schepen en nauwkeurig de kracht van de strooming berekenend, die geweldig is, +wendt hij plotseling zijn schip en geeft zijn bevelen door de spreektrompet: “Stuurboord je roer! Lijbrassen los! Haal door +de loefbrassen!” + +</p> +<p>En aanstonds wendt het schip met scherp gebrast vóórtuig en staanden kluiver, die, hoewel bijna uit de lijken gewaaid, het +schip spoedig in het slecht water drijft, gevormd door den stroom van de Oosterschelde, die hier het water van den hoofdmond +ontmoet. + +</p> +<p>Het volgend oogenblik heeft hij twee schepen langszij en zijn de manschappen van stuurboordskwartier, door zich aan touwen +af te laten, in de <a id="d0e348"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e348">9</a>]</span>schepen gesprongen, die ze enteren en nemen. Deze dobberen weldra naast hem aan lij, beschermd voor de zee en den wind, terwijl +hij het anker laat vallen in het slecht water, gevormd door de ondiepten en moerassen van Zuid-Beveland. + +</p> +<p>Er is blijkbaar nagenoeg niet gevochten in de boot, daar zijn manschappen haar bij verrassing genomen hebben. + +</p> +<p>Een oogenblik later klimt de bootsman weer aan boord van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> en bericht: “Wij hebben ze beide!” + +</p> +<p>“Wat zijn het?” + +</p> +<p>“De een is een vriend en de ander een vijand.” + +</p> +<p>“Wie is de vriend?” + +</p> +<p>“Dirk Duyvel en zijn Watergeuzen; en Dirk gaat te keer als een bezetene en vloekt en zweert bij hoog en laag, dat hij gemeen +behandeld is.” + +</p> +<p>“Wie is de vijand?” + +</p> +<p>“Een Spaansch plezier-galjoen of staatsbarge, te oordeelen naar de uitrusting en de tenten.” + +</p> +<p>“Wie zijn er aan boord?” + +</p> +<p>“Roeiers, die om hun leven smeeken, en twee of drie vrouwen, op één na allen flauw gevallen. Er was ook een Italiaan aan boord +of een Spanjaard, tenminste zoo iets, maar Duyvel en zijn troep hebben, toen zij hem gevangen hadden genomen, een touw om +zijn lijf gebonden, hem overboord geworpen en hem zoo meegesleept; ik denk, dat hij nu wel verdronken zal zijn.” + +</p> +<p>“Goed, trek den Italiaan op en breng hem aan boord. Zend Dirk ook hier.” + +</p> +<p>Een oogenblik later komt een breedgebouwde <a id="d0e377"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e377">10</a>]</span>Hollandsche zeerob aan boord, stampt hard met zijn zware laarzen en vloekt bij iederen stap, dien hij doet. + +</p> +<p>“Kom hier, Dirk, wat hebt gij te vloeken?” lacht de jonge commandant. + +</p> +<p>“Waarom ik vloek? Ik vloek op u! Wie geeft u het recht, mij mijn buit af te nemen? Wie zijt gij, zeg?” + +</p> +<p>“Kent ge me niet meer, Dirk? Kom eens hier.” + +</p> +<p>De commandant werpt de deur van zijn hut open en wenkt den Hollandschen zeeman, dat hij hem naar binnen zal volgen. Er hangt +een schommelende lamp aan een dwarsbalk van den koekoek, die een schemerachtig licht verspreidt, maar de duisternis is zóó +ondoordringbaar, dat de Hollander en de Engelschman toch beiden met hun oogen knippen, als zij binnenkomen. + +</p> +<p>Een oogenblik later roept Dirk uit: + +</p> +<p>“Genadige hemel! Ik herkende de stem niet. Het is kapitein Chester. De ‘Eerste der Engelschen’!” + +</p> +<p>Deze bijnaam, waarmee hij Guy betitelt, is hem door de Hollanders gegeven, toen hij voor het eerst in hun land verscheen als +spion, gezant en agent van koningin Elizabeth; daar Engeland op voet van vrede met Spanje verkeert, heeft zijn souverein openlijk +de daden van den man afgekeurd, die zijn leven dag aan dag in de waagschaal stelde voor hare belangen op de kusten van Holland, +belangstellend den ongelijken strijd gadeslaande, dien de Nederlanders voeren tegen de macht van Philips II van Spanje en +de wreedheden—het verwoesten, verbranden, geeselen en martelen—van Alva, zijn onderkoning. Deze bijnaam, de “Eerste der Engelschen”, +is hem waarschijnlijk gegeven in de hoop—hoe flauw die <a id="d0e393"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e393">11</a>]</span>ook was—dat hij niet de <span class="letterspaced">laatste</span> Engelschman zou zijn; dat anderen na hem zouden komen, om hen te helpen strijden voor vrijheid van denken en dat zij, zoo +zij al niet openlijk worden bijgestaan, althans in het geheim ondersteund zullen worden door de macht der dochter van Hendrik +VIII;—heeft toch Philips niet gezworen, de kettersche Engelschen evengoed als de Hollanders te zullen verdelgen in het belang +van den godsdienst? Want totaal verslagen te Jemmingen en verdreven uit Friesland, hun stadhouder en prins een balling in +Duitschland, bestaat er voor de aanhangers van Willem den Zwijger geen hoop op redding meer, tenzij door de krachtdadige tusschenkomst, +of zoo hem deze niet mocht worden verleend, door den heimelijken bijstand van Engeland. + +</p> +<p>Als hij den Engelschman herkent, komt er een droomerige uitdrukking op het gelaat van Dirk Duyvel, ofschoon hij grimmig mompelt: +“Kapitein Chester, uw daad is niet de daad van een Watergeus.” + +</p> +<p>“Wel verdraaid! Gij weet best, dat ik een van de uwen ben,” lacht de jonge man, een penning toonend, dien hij om den hals +draagt en waaraan twee of drie geuzennapjes hangen met deze woorden er op: “<i lang="fr">En tout fidelles au Roy!</i>” en een borstbeeld van Philips II van Spanje. + +</p> +<p>“Een wonderlijke zinspreuk voor een Engelsch onderdaan,” vervolgt Guy, “doch sinds ik een der uwen werd, ter wille van haar, +die mij herwaarts zond,” hij aarzelt een weinig, eer hij de woorden uitspreekt, “heb ik tegenover u gehandeld als een broeder +Gueux, en trouw gezworen aan de grondbeginselen van de Bedelaars van de Zee—als zij er die ten <a id="d0e407"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e407">12</a>]</span>minste op na houden. Houden zij er die op na, Dirk?” spotte hij. “Antwoord mij, gij zeeschuimer. Hebt gij niet het schip van +uw eigen broer gekaapt, verleden jaar?” + +</p> +<p>“Nu, die geschiedenis is voor tweeërlei uitlegging vatbaar, kapitein,” bromt de Hollander. Daarna vervolgt hij angstig: “Maar +gij zijt toch niet van plan, mijn buit te rooven?” + +</p> +<p>“Neen, ik wil u alleen maar helpen, hem in veiligheid te brengen. En gij hebt mijn hulp vannacht wel noodig, want gij zoudt +het met dezen wind zonder mij nooit klaarspelen en uw schepen weer bereiken. Waar zijn zij?” + +</p> +<p>“Ongeveer vier mijlen de Oosterschelde af.” + +</p> +<p>“Dan zou uw boot ze nooit bereiken. Gij zoudt in het Sandvliet gedreven worden of voorbij de forten, in Alva’s klauwen, tenzij +gij op een dijk werdt geworpen, waar gij gevaar liept, door zijn Spaansche huurlingen overhoop te worden geschoten. Gij zoudt +uw ankers hier niet kunnen uitwerpen, uw booten zouden zinken; zonder de hulp van mijn schip zoudt gij binnen tien minuten +in de armen van de zeenimfen liggen of binnen twee uren in Alva’s handen zijn. Wat zou het ergste wezen?” + +</p> +<p>“Ik denk, dat in Alva’s handen te vallen, het ergste zou zijn, zoowel voor mij als voor u! Hij haat den ‘Eerste der Engelschen’ +haast nog meer dan ons, oproerlingen,” grijnst de Hollander. Hij huivert toch bij het uitspreken van dien naam, gevreesd door +iederen Nederlander en meer nog door al die bannelingen, welke zich tot lijfsbehoud gedwongen hebben gezien, om, onder den +naam van Geuzen, <a id="d0e419"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e419">13</a>]</span>piraten en zeeroovers te worden, ofschoon zij de vrijheidsapostelen zijn onder Willem van Oranje. + +</p> +<p>“Nu, en wat hebt gij gevangen? Vertel mij eens alles,” zoo laat de Engelschman zich weer hooren. Deze heeft schitterende, +donkerblauwe oogen en lang, krullend, kastanjebruin haar, en zijn geheele persoon vormt een scherpe tegenstelling met den +Hollander, die er flegmatiek en droomerig uitziet en wiens goedaardig gelaat prijkt met een onveranderlijken grijnslach—die +hem, Dirk Duyvel, nooit verlaat, hetzij hij zijn gebeden opzegt, een schip plundert of een Spanjaard naar de andere wereld +zendt. + +</p> +<p>“Wel, wij zetten hierheen koers,” antwoordde hij. “De storm was toen nog niet zoo hevig, anders hadden wij het zeker niet +gedaan. Wij zagen een dijk doorbreken aan deze zijde van het Sandvliet, en wij wilden de bezittingen van de boeren in bewaring +nemen, om ze hun terug te geven, als zij in het leven mochten terugkeeren. Terwijl wij daarmee bezig waren, zagen wij, dat +er aan een landhuis een vaartuig werd uitgezet; wij begrepen, dat daarop wat zou te halen zijn. Nu, en toen volgden wij dat +vaartuig. Het trachtte de rivier op te komen in de richting van Antwerpen, maar wij schoten de matrozen dood, en hadden het +juist vermeesterd en een Italiaan overboord geworpen, en waren bezig te onderzoeken of er ook iets viel buit te maken, behalve +de vrouwen, waarvan er drie in zwijm vielen, toen ik haar aansprak en haar vertelde, wat wij van plan waren met haar te doen,—toen +gij langszij kwaamt; eer ik wist wat er gebeurde, lag ik op den grond, met twee van de uwen over mij heen, die hun dolken +<a id="d0e425"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e425">14</a>]</span>tegen mijn hals hielden, terwijl zij aardigheden verkochten over den waarschijnlijken duur van mijn leven.” + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p014.jpg" alt="" width="479" height="720"></div><p> + + +</p> +<p>Dit verslag wordt afgebroken door de komst van den bootsman, die salueert en een levenlooze, druipende massa op de bank in +de kajuit neerlegt, terwijl hij plichtmatig bericht: “De Italiaan is aan boord, commandant.” + +</p> +<p>“Laat eens zien, of er nog leven in zit.” + +</p> +<p>Doch na een kort onderzoek maakt Chester het teeken des kruises en fluistert: “Hij is buiten het bereik der levenden. Alle +barbiers, medicijnmeesters en chirurgijns ter wereld zouden zijn hart niet weer aan het kloppen kunnen brengen,” en hij legt +zijn hand op het hart van den doode. + +</p> +<p>Op hetzelfde oogenblik schrikt hij en roept uit: “Er zit iets in zijn jas, er schijnt iets ingenaaid te zijn.” + +</p> +<p>“Alle duivels! Geld? Heeft hij geld in zijn jas?” schreeuwt de Hollandsche vrijbuiter op spijtigen toon. “Zouden wij zoo dom +zijn geweest, het niet te vinden, toen wij zijn zakken doorzochten, eer wij hem overboord gooiden? Is het geld? Dan is het +van mij!” + +</p> +<p>“Het is geen geld, het zijn papieren,” merkt Chester op, het wambuis van den Italiaan opensnijdend en er een pakje uithalend, +dat zorgvuldig in geoliede zijde gewikkeld is. + +</p> +<p>“Als het enkel papieren zijn, kunt gij ze houden,” zegt de Nederlandsche Watergeus edelmoedig. + +</p> +<p>De Engelschman onderzoekt de documenten, die hij in de hand houdt; eensklaps maakt hij een gebaar van verrassing, hij schijnt +te ontroeren en mompelt in zichzelven: “Zou het mogelijk zijn!—<a id="d0e446"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e446">15</a>]</span>ik kan dat vervloekte Spaansche cijferschrift niet lezen.” + +</p> +<p>Weer onderzoekt hij alles nauwkeurig en na verloop van een paar minuten beginnen zijn oogen te schitteren. + +</p> +<p>Hij wendt zich tot Dirk Duyvel en zeg kortaf: “Hoeveel verlangt gij voor uw buit? Voor alles! Gij hebt mij de papieren gegeven—wat +verlangt gij nu voor de boot?” + +</p> +<p>“Het is een mooie boot!” + +</p> +<p>“Maar <i>gij</i> hebt er toch niets aan!” + +</p> +<p>“En dan de drie vrouwen. Ik zou een losgeld voor haar kunnen krijgen.” + +</p> +<p>“Van wien?” + +</p> +<p>“Van haar vaders of moeders of beminden; zij zouden het niet heel aangenaam vinden, als zij wisten, dat die vrouwen ontvoerd +waren door de Watergeuzen, de kampvechters voor de vrijheid,” zegt Duyvel met een leelijke grijns, “en één is er bij, die +heel mooi is.” + +</p> +<p>“Hm! hoe hebt gij dat kunnen onderscheiden in deze duisternis?” + +</p> +<p>“Dat kon ik niet zien, maar ik hoorde het. Haar stem is zoo zoet als het zachtste register van het groote orgel in Amsterdam, +dat, hetwelk men de ‘engelenstem’ noemt.” + +</p> +<p>“Hoeveel verlangt gij voor alles?” vraagt de Engelschman, onverschilligheid veinzend, op den toon van een man, die met een +kramer marchandeert. + +</p> +<p>“Duizend kronen.” + +</p> +<p>“Driehonderd,” antwoordt Chester kortaf. + +</p> +<p>“Vijfhonderd in elk geval.” + +</p> +<p>“Driehonderd in zilver,” en de jonge commandant <a id="d0e479"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e479">16</a>]</span>opent een kastje in zijn hut en haalt er een zak met Carolus-guldens uit. “Het is beter, dit zekere in handen te hebben,” +zegt hij, “dan te moeten marchandeeren aan den wal, met de kans, om gevangen genomen en gehangen te worden. Driehonderd voor +alles, vrouwen, boot, alles!” + +</p> +<p>“Wat wilt gij er mee doen?” + +</p> +<p>“Dat is mijn zaak,” zegt de Engelschman, opnieuw in de papieren kijkend, die hij den doode,—naar zijn kleeding en voorkomen +te oordeelen, een Spanjaard of Italiaan,—heeft afgenomen. + +</p> +<p>“En ik zal u zeggen, wat ik wil doen,” vervolgt Guy; “wanneer deze zaak zoo voordeelig blijkt als zij schijnt, geef ik er +nog tweehonderd bij, als ik weer uit Engeland hier kom.” + +</p> +<p>“Welnu, de buit is de uwe, geef mij nu maar spoedig het geld.” + +</p> +<p>Dit is spoedig gedaan. Chester schrijft een bewijs van ontvangst, dat de Hollander onderteekent. Een oogenblik later zegt +kapitein Guy losweg: “Duyvel, ik zou u raden met uw boot naast ons te blijven liggen tot morgen vroeg, gij redt het nooit +in dien storm,” gaat naar het dek, en zijn eersten officier ter zijde nemend, zegt hij kortaf: “Gij moet het commando van +de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> overnemen, luitenant Dalton, tot ik terugkom.” + +</p> +<p>“Wilt gij het schip dan vannacht nog verlaten?” + +</p> +<p>“Ja; een bericht, dat ik daar pas heb gekregen, maakt het noodig, dat ik vannacht nog naar Antwerpen ga.” + +</p> +<p>“Naar Antwerpen! <span class="letterspaced">In Alva’s klauwen</span>, regelrecht in het verderf?” +<a id="d0e503"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e503">17</a>]</span></p> +<p>“Ja.” + +</p> +<p>“Hoe?” + +</p> +<p>“In die Spaansche barge, die naast ons ligt.” + +</p> +<p>“Gij neemt toch eenigen van uw manschappen mee?” + +</p> +<p>“Neen.” + +</p> +<p>“Dan is uw leven geen duit waard.” + +</p> +<p>“Dat zal wel losloopen. Die laffe roeiers van de barge zullen mij geen kwaad doen. Gij weet, dat ik op Hispaniola Spaansch +heb geleerd en het zoo goed spreek, dat ik er mij zelf haast om veracht. Ik ben van plan te gaan als een Spaansch officier, +onder den naam, waarvan ik mij bij mijn vorige bezoeken aan Antwerpen reeds bediende: kapitein Guido Amati. Ik zal mij uitgeven +voor den redder van de dame in de boot,—namelijk als alles naar wensch gaat. Zorg dat de sloep morgenmiddag op mij wacht bij +den dijk, die het dichtst bij fort Lillo is.” + +</p> +<p>“Gij speelt met uw leven. Ja, gij gaat zelfs nog verder, gij werpt het weg,” waagt de eerste officier nog angstig op te merken. + +</p> +<p>“Ik doe beide voor mijn goede Queen Bess<a id="d0e522src" href="#d0e522" class="noteref">1</a>, wier hand ik kuste, eer ik Engeland verliet,” fluistert de jonge man. “Nu wil ik mijn gevangene gaan zien.” + +</p> +<p>Een touw grijpende, springt hij over de lage verschansing en staat in het volgende oogenblik tusschen zijn manschappen, die +nog steeds de wacht houden op het Spaansche pleiziervaartuig,—een seconde later hoort Guy Chester de zoetste, lieflijkste, +verleidelijkste stem, die hij ooit heeft gehoord, sinds hij zijn ooren opende voor het geluid van man—of vrouw. + + + +<a id="d0e527"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e527">18</a>]</span></p> +<div class="footnotes"> +<hr class="fnsep"> +<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e522" href="#d0e522src" class="noteref">1</a></span> Koningin Elizabeth. +</p> +</div> +</div> +<div id="d0e528" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK II.</h2> +<h2 class="normal">DE INHOUD VAN DE BARGE.</h2> +<p>Nooit te voren is Guy Chester zoo getroffen door den toon van een menschelijke stem, ofschoon, in de bijna ondoordringbare +duisternis, haar bekoring niet wordt ondersteund door een bevallig figuurtje, aanminnig gelaat of schitterende oogen. Het +is enkel de stem, die hem bekoort. Deze zegt: “Senor, zijt gij een officier? Hebt gij gezag over deze woeste mannen?” + +</p> +<p>Zij, die spreekt, is opgestaan, toen Guy in de boot sprong. Misschien heeft de dame, in weerwil van de duisternis, opgemerkt, +dat zijn manschappen hem salueeren. Zij spreekt Spaansch, zuiver, beschaafd Spaansch; het welluidende der Castilianen. + +</p> +<p>“Dat heb ik, Senorita,” antwoordt Guy, in dezelfde taal, ofschoon zijn accent en uitspraak bijna barbaarsch klinken naast +haar beschaafden tongval. De klank van het Spaansch schijnt de dame gerust te stellen, die te voorschijn komt van onder de +tent, die den achtersteven van de boot versiert en beschermt, vlak voor Chester gaat staan en op een <a id="d0e539"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e539">19</a>]</span>half verzoekenden, half bevelenden toon zegt: “Zeg mij, wie gij zijt!” + +</p> +<p>“Kapitein in Romero’s regiment Sicilianen. Niet geboren in Spanje, zooals mijn accent verraadt,” antwoordt de jonge Engelschman, +en hij voegt er aan toe: “Mijn geboorteplaats was op Hispaniola.” + +</p> +<p>“Ah! een Spaansch officier,” roept de dame verheugd uit; “dus is uw schip een Spaansch?” + +</p> +<p>“Zeker,” antwoordt de Engelschman, die, nu hij zich eenmaal heeft voorgenomen te bedriegen, ook niet op een leugen ziet. + +</p> +<p>“Dan,” antwoordt de dame op een toon, die eensklaps vertrouwelijk en toch bevelend wordt, “senor capitan, zijt gij wel zoo +goed mij terstond veilig naar Antwerpen te begeleiden.” Een oogenblik later vervolgt zij: “En ik hoop, dat gij die woeste +Hollandsche rebellen, die onbeschaamde Watergeuzen, zoo spoedig mogelijk zult straffen. Zij hebben den kapitein en de soldaten +van mijn barge vermoord, en den armen secretaris van den markies de Cetona, Chiapin Vitelli, verdronken.” + +</p> +<p>Bij den naam van Vitelli ontstelt Chester. “Zeker, senorita,” antwoordt hij snel. “Al die schurken zullen worden gehangen +aan de ra, zoodra uw jacht uit zicht is.” + +</p> +<p>“Maar gij moet met mij meegaan, ik beveel het!” + +</p> +<p>“Uw woorden zijn voor mij een bevel,” zegt Guy beleefd, een glimlach onderdrukkende, als hij er aan denkt, dat zijn schoone +gevangene zich een vreemd gezag over hem aanmatigt. “De commandant van het schip zal overgaan tot de bestraffing van de zeeschuimers, +zoodra wij vertrokken zijn.” +<a id="d0e555"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e555">20</a>]</span></p> +<p>“Gij zult zeker spoedig gereed zijn om mij te vergezellen?” De stem, die in de duisternis tot hem komt, is die van iemand, +welke gewoon is te bevelen, ofschoon zij ongemeen lief en welluidend klinkt. + +</p> +<p>“Binnen vijftien minuten,” antwoordt Guy met militaire promptheid; daarna vervolgt hij, met iets galants in zijn stem: “Zal +ik u niet een weinig ververschingen zenden van het schip? De nacht is heel koud.” + +</p> +<p>“Neen, ik ben goed ingestopt. Mijn kameniers kunnen mijn handen wrijven en wij hebben uitstekenden Spaanschen wijn en andere +ververschingen in de kajuit. Maar haast u wat, of wij zullen niet voor morgenochtend te Antwerpen zijn.” + +</p> +<p>“Zoo spoedig mogelijk zal ik terug zijn.” Met deze woorden springt Guy vlug uit de barge en klautert over de verschansing +van zijn eigen schip. + +</p> +<p>Vervolgens trekt hij zijn eersten officier, die naar het gesprek heeft staan luisteren, haastig ter zijde en zegt: “Het is +alles naar wensch gegaan. En ik ben nu ook nog iets meer te weten gekomen. Die doode man in de hut (dien gij zoo spoedig mogelijk +overboord moet werpen) is de secretaris van dien verwenschten Chiapin Vitelli!” + +</p> +<p>“De schurk, die Alva helpt in zijn plannen tegen het leven van onze vorstin?” roept Dalton uit. + +</p> +<p>“Ja. Dit maakt het dubbel noodzakelijk, dat ik naar Antwerpen ga. Het zou kunnen zijn, dat ik daar eenige dagen moest blijven. +Blijf met de sloep dicht bij den dijk beneden fort Lillo, zooals ik u bevolen heb.” +<a id="d0e570"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e570">21</a>]</span></p> +<p>“Gij doet een dolzinnig waagstuk,” mompelt zijn ondergeschikte, nog een bedenking wagend. + +</p> +<p>“Maar ik moet het wel doen. Voor het geval, dat mij iets overkomt, voor het geval, dat ik—niet terug mocht komen, zeg dan +aan mijn koningin, dat ik het om harentwil deed. Keer met het schip naar Engeland terug, Dalton, en spreek tot onze vorstin +deze woorden: ‘Wees meer dan ooit op uw hoede voor Spaansch vergift of Spaansche dolken. Het is de laatste waarschuwing van +Uwer Majesteits getrouwen vazal Guy Stanhope Chester.’<span id="d0e575" class="corr" title="Bron: ">”</span> + +</p> +<p>Dit zeggende, stapt de jonge man in zijn hut en als hij na tien minuten de deur weer opent, beschijnt het flauwe licht een +geheel ander man. + +</p> +<p>Hij is niet langer de door weer en wind geteisterde zeeman in oliejas en zuidwester, maar de zwierigste en wellevendste jonge +edelman, die ooit het hof maakte aan de dames van Hampton of met haar schertste op de tennisvelden van Windsor of Westminster. + +</p> +<p>Een lichtblauwe fluweelen baret, versierd met twee lange witte veeren, vastgehecht door een diamanten gesp, bedekt zijn jeugdig +hoofd; om zijn hals draagt hij een breeden Spaanschen kraag van Venetiaansche kant; zijn fluweelen wambuis is gegarneerd met +zilver en satijn; zijn broek is van de fijnste Fransche zijde; zijn hooge Spaansche laarzen zijn van het zachtste bronskleurig +marokijnleder. In dit zwierig kostuum, met zijn blauwe, overmoedig schitterende oogen, lachende lippen en krullende haren, +maakt Guy Stanhope Chester een even goed figuur als de ridderlijke Dudley, graaf van Leicester, <a id="d0e584"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e584">22</a>]</span>wanneer hij de koningin van Engeland en haar hofdames wist te betooveren. + +</p> +<p>Misschien wint hij het zelfs nog van dezen, want zijn gelaat is open en zijn glimlach oprecht, ofschoon er een vastberaden +uitdrukking op zijn gelaat ligt, als hij uit zijn hut stapt en naar het kruit in de pan van de twee lange pistolen kijkt, +die hij in zijn gordel heeft, en zijn borst betast, om zeker te zijn, dat de lange scherpe ponjaard op zijn plaats is, en +vervolgens tegen het gevest van zijn zwaard slaat, om er zich van te vergewissen, dat zijn trouw, welbeproefd Toledaansch +rapier aan zijn zijde hangt. Want bij het bezoek, dat hij gaat brengen aan de groote stad der Nederlanden, die zich in Alva’s +macht bevindt, is het voor hem niet alleen een quaestie van slagen of mislukken, maar een quaestie van leven of dood. Guy +is natuurlijk zoo verstandig geweest, zich het aanzien te geven van een Katholiek Spaansch officier; hij heeft den Geuzenpenning +afgedaan en draagt in plaats daarvan, zeer in het oog vallend, een rozenkrans van gouden kralen en een rijk versierd kruis. + +</p> +<p>Terwijl hij deze verandering in zijn uiterlijk maakte, had hij een miniatuur-portret, gevat in diamanten, van zijn borst genomen, +een portret van een meisje van zeldzame Castiliaansche schoonheid, dat hij met smachtende blikken bezag onder het mompelen +van deze onverstaanbare woorden: “Mijn eenige prijs van al de schatten van Alva, die ik buitmaakte voor mijn koningin—als +ik het origineel kon winnen.” + +</p> +<p>Intusschen veroorzaakt het zwierige kostuum van <a id="d0e592"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e592">23</a>]</span>Guy Chester heel wat opschudding op zijn halfdek, en trekt zelfs de aandacht van den anders zoo onverstoorbaren vrijbuiter +Dirk Duyvel, die juist buiten de hut doodbedaard zijn driehonderd guldens zit te tellen. Deze roept: “Drommels, daar moet +een mooi meisje in ’t spel zijn!” En zijn eerste officier, ja, zelfs zijn tweede, veroorloven zich een paar grappen over zijn +voorkomen, terwijl Dalton nog opmerkt: “Bij de vier Evangelisten! Die rooftocht beteekent <span class="letterspaced">liefde</span> zoowel als <span class="letterspaced">bloed</span>!” + +</p> +<p>En de tweede stuurman, die nog weinig meer is dan een roodwangig jongetje, schatert het uit en fluistert daarna in het oor +van zijn commandant: “Neem mij mede, kapitein Chester, voor een kruisvaart te land. Er zijn nog andere dames in de barge, +behalve degene, voor wie gij u zoo hebt opgedirkt.” + +</p> +<p>“Neen, mijn beste jongen, zulk een uitstapje aan wal zou je dood zijn,” merkt de commandant op, doch opeens keert hij terug +in zijn hut en mompelt: “Bij de zeven kampioenen van het Christendom, die stem zou mij haast alle overleg doen verliezen. +Daar zou ik nu waarlijk zonder geld op weg zijn gegaan, een achteloosheid, die mij duur zou te staan komen!” + +</p> +<p>Met deze woorden ledigt hij in zijn eenen zak den inhoud van een kleinen buidel, gevuld met Spaansch goud, dien hij uit een +der kastjes in de hut heeft gekregen, en stopt in den anderen een aantal Spaansche florijnen, Hollandsche kronen en Nederlandsche +stuivers. Zich omkeerende, ziet hij zijn eigen beeld weerkaatst in een kleinen Venetiaanschen <a id="d0e606"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e606">24</a>]</span>spiegel, die in de hut is bevestigd, en roept plotseling verschrikt uit: “En ik zou mijn regenmantel ook vergeten. Dat zou +een koopje zijn geweest bij dezen storm!” + +</p> +<p>Dit zeggende, werpt hij over zijn zwierige kleedij een langen mantel van een zachte Engelsche wollen stof en in het volgend +oogenblik is hij aan boord van het Spaansche vaartuig dat, na snel door zijn manschappen te zijn ontruimd, nu van het schip +wordt afgestooten. + +</p> +<p>Daarna begeeft hij zich naar den achtersteven, neemt de roerpen in de hand en roept op bevelenden toon in het Spaansch: “Voorwaarts, +gij honden van roeiers! De man, die rechtop durft gaan zitten of geen slag houdt bij het roeien, totdat wij in Antwerpen zijn, +sterft door mijn hand.” Want hij vreest, dat de minste onachtzaamheid van den kant der roeiers de boot dwars van den wind +en van den stroom zal brengen, wat noodlottige gevolgen kon hebben bij deze holle zee, snellen vloed en hevigen wind. + +</p> +<p>“Gij schijnt zeeman zoowel als soldaat te zijn,” merkt de jonge Spaansche dame op, aan wier zijde hij nu gezeten is. + +</p> +<p>“Ja, ik ben een weinig vertrouwd met elke wijze van vechten, te land en ter zee,” antwoordt Guy, iets nader schuivende bij +die welluidende stem. + +</p> +<p>“Ik zal u,” fluistert de jonge dame, “altijd als mijn redder beschouwen.” + +</p> +<p>Vervolgens brengt zij hem in de uiterste verbazing en doet hem haast schrikken, door op beschermenden toon te zeggen: +<a id="d0e620"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e620">25</a>]</span></p> +<p>“Gij hebt geluk gehad, senor capitan! <span class="letterspaced">Want ik wil, dat gij voor hetgeen gij aan mij hebt gedaan, tot kolonel bevorderd zult worden</span>!” + +</p> +<p>Deze verzekering wordt door de liefelijke stem naast hem gedaan met evenveel vertrouwen, alsof zij kwam van de koningin van +Spanje zelve. Maar den Engelschman loopt, bij het hooren er van, een koude rilling over den rug. “Wie voor den drommel kan +zij zijn?” vraagt hij zich verwonderd af. “Ik lever mij roekeloos over in Alva’s macht, door haar naar Antwerpen te begeleiden.” + +</p> +<p>Maar terugkeeren is niet meer mogelijk. De boot is reeds in den hoofdstroom; beide, wind en vloed, zweepen haar nu voort naar +Antwerpen, evenals de lijken van menschen en vee, die de stroom meevoert, als getuigen van de verwoesting, welke de oceaan +in de Nederlanden aanricht. + +</p> +<p>“En wie heb ik te danken voor deze bevordering?” waagt Guy te vragen, want hij brandt van nieuwsgierigheid om den naam te +vernemen van de dame, die naast hem zit. + +</p> +<p>“Gij kunt mij Dona Hermoine noemen,” antwoordt de schoone op een toon, die aanduidt, dat zij voldoende bekend is, om het geven +van een nadere aanduiding als overbodig te kunnen beschouwen. Een oogenblik later zegt zij op kalmen toon tot een harer onderhoorigen, +die naast haar knielt, om haar handen te wrijven, daar de nacht zeer koud is: “Zoo is het goed, Alida, tracht nu zelve ook +warm te worden.” + +</p> +<p>“Ja, Excellentissima,” antwoordt het meisje. + +</p> +<p>De hoog klinkende titel prikkelt Chester’s nieuwsgierigheid <a id="d0e638"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e638">26</a>]</span>nog meer, maar hij kan die thans niet verder bevredigen. Elke spier van zijn gelaat is gespannen, hij heeft al zijn gedachten +noodig om de boot uit den wind en recht in den stroom te houden, terwijl zij de Schelde opvliegt. Eén enkele verkeerde beweging +van een der roeiers zou haar uit den koers kunnen brengen, en dat zou in dezen stormachtigen nacht gelijk staan met haar ondergang. + +</p> +<p>Hij kan nauwelijks tijd vinden om de vrouwelijke bedienden van de jonge dame te gelasten, haar zooveel mogelijk met stukken +zeildoek te beschutten voor het schuim, dat hen volgt; al zijn opmerkzaamheid wordt vereischt, om de zwakke boot veilig te +houden in haar wedloop met de wilde wateren rondom haar. Hij heeft geen moeite met de roeiers; zij roeien, alsof zij weten, +dat hun leven afhangt van hun inspanning. + +</p> +<p>Zóó snellen zij voort. + +</p> +<p>Een donkere, sombere massa aan zijn rechterhand duidt het grimmige fort Lillo aan. Als zij dit voorbij zijn, weet Guy, dat +hij onder het bereik is van Alva’s handen, binnen de Spaansche linie. Zij snellen echter voort, langs schepen, die zijn losgeslagen +van hun ankers en nu wegdrijven met den vloed, langs andere, die een schuilplaats hebben gevonden in de verschillende bochten +en inhammen van de Schelde. Geen enkel vaartuig—behalve het hunne—spoedt zich voort met een doel, alle hebben ergens een schuilplaats +gezocht. Geen Spaansche galeien houden de wacht op de rivier, maar de lichten op de dijken duiden aan, dat de oeverbewoners +waken, om hun bezittingen en zichzelven te redden. +<a id="d0e646"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e646">27</a>]</span></p> +<p>Een poosje later zegt de dame, die al dien tijd haar best heeft gedaan om zich warm te houden, door met haar voetjes te stampen +en haar kleine handen te wrijven, waarin zij door haar vrouwen wordt bijgestaan: “Zoudt gij niet een kleine hartversterking +willen nemen, senor capitan? Een glas wijn? Gij spaart zorg noch moeite voor mijn veiligheid.” + +</p> +<p>“Leid in Gods naam mijn aandacht niet af van de boot!” mompelt Guy tusschen de tanden. “Wij zijn aanstonds in een bocht van +de rivier. De wind zal dwars overkomen. Ik worstel voor ons aller leven.” + +</p> +<p>Dan zet hij zich opnieuw schrap voor den strijd, want de stroom en de wind zijn niet meer in één richting en dat maakt zijn +taak aan het roer des te moeilijker. + +</p> +<p>Maar als zij deze bocht voorbij zijn, en nu de waterzijde van Antwerpen naderen, wordt de wind, door het land gebroken, minder +hevig, en het wassend tij, dat bijna zijn hoogtepunt heeft bereikt, minder snel en gevaarlijk. + +</p> +<p>“Goddank, wij hebben het ergste gehad,” zegt Guy met een zucht van verlichting. “Nu zal ik gaarne een glas wijn aannemen, +schoone dame; het is vinnig koud;” dit laatste zegt hij klappertandend. + +</p> +<p>“Oho!” lacht de schoone aan zijn zijde. “Zijde, satijn en fluweel zijn ook niet zoo doelmatig, senor capitan, als uw oliejas +en zuidwester, toen gij het eerst aan boord van mijn jacht kwaamt. Wie mooi wil zijn, moet zich daarvoor ook wat last getroosten. +Uw zwierige kleedij werd vermoedelijk gekozen ter wille van de een of andere schoone dame in Antwerpen, capitan mio.” +<a id="d0e659"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e659">28</a>]</span></p> +<p>“Ja, voor een <span class="letterspaced">zeer</span> schoone,” antwoordt Guy, wiens mantel van zijn schouders is gegleden en wiens kanten opslagen den fijnen pols van de jonge +dame hebben aangeraakt, terwijl hij den zilveren beker aan den mond brengt en den fijnsten ouden Spaanschen wijn, die ooit +door zijn keel is gegleden, in staat stelt zijn bloedsomloop te versnellen en zijn verkleumd lichaam te verwarmen. + +</p> +<p>Het edele vocht schijnt zijn levensgeesten op te wekken en hij lacht. + +</p> +<p>“Nog een beker, als ik u mag verzoeken, om hem uit te drinken op de gezondheid van de schoonste dame.” En als hij dien heeft +gekregen, zegt Guy met zeemans-stoutmoedigheid en jeugdig vuur: “Op u!” de schoone vóór hem doordringend aankijkend in de +hoop, dat de gloed zijner oogen door de duisternis heen zal dringen. Want hij heeft de hand aangeraakt, die hem den beker +heeft gereikt, en deze is verwonderlijk zacht en klein, en de gansche wijze van zijn en doen zijner schoone gezellin is die +van bloeiende, levendige, opgewekte jeugd; de jeugd, die de ouderdom kan benijden doch nooit kan nabootsen; de jeugd, die +de goden slechts eens geven; de jeugd, die de zwartste duisternis niet kan verbergen. + +</p> +<p>Buitendien heeft zij, door een onverwachte slingering van de boot, een oogenblik tegen zijn borst gerust—slechts een <span class="letterspaced">oogenblik</span>; doch in die vluchtige aanraking heeft hij de gestalte van een Venus kunnen onderscheiden en de vlugge bevalligheid van een +Hebe. + +</p> +<p>“In naam van alle heiligen, wie kan zij zijn?” vraagt hij verwonderd. +<a id="d0e676"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e676">29</a>]</span></p> +<p>Bij zijn vermetelen toost trekt de dame zich haastig terug, met een ingehouden kreet, voortgekomen half uit verwondering, +half uit hoogheid. Een oogenblik later lacht zij, een lach, alleen eigen aan de jeugd, bekoorlijk, betooverend, en merkt op: +“Zulke toosten zullen u de verontwaardiging van mijn duena op den hals halen.” + +</p> +<p>“Uw duena! die is hier niet!” + +</p> +<p>“O ja. Zij is al dien tijd in onze tegenwoordigheid geweest. Mijn strenge duena ligt in dien zetel recht tegenover u. De reuk +van kruit doet de gravin De Pariza altijd flauwvallen. Zij verliest geregeld haar bezinning als haar pupil in het grootste +gevaar verkeert. Bij het eerste vuur, dat de Watergeuzen gaven, viel zij doodbedaard flauw, en zij is sedert dien tijd niet +weer bijgekomen. Als wij in Antwerpen aankomen, heeft zij zeker haar oogen wijd open.” + +</p> +<p>“Vertel mij dan, eer zij ze opent, iets van uzelve,” fluistert Guy galant, want hij kan nu enkele oogenblikken wijden aan +de dame, in wier gelaat hij met bewonderende blikken zou kijken, als de duisternis het hem veroorloofde. + +</p> +<p>“Vertel mij allereerst iets van u <span class="letterspaced">zelven</span>,” antwoordt zij een weinig haastig, op een toon van belangstelling, die den jongen man behaagt. “Hoe meer ik van u weet, +hoe beter ik u kan helpen, om kolonel te worden. Hoe heet gij?” + +</p> +<p>“Noem mij kapitein Guido,” fluistert Chester zoo teeder mogelijk. + +</p> +<p>“Geen anderen naam?” + +</p> +<p>“Ik kan u mijn anderen naam niet noemen. Ik ben afwezig van mijn regiment zonder verlof.” +<a id="d0e696"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e696">30</a>]</span></p> +<p>“Dan zal het zeer moeilijk zijn, u te bevorderen,” lacht de dame. Vervolgens zegt zij: “Maar als gij mij uw naam niet wilt +toevertrouwen, vertel mij dan tenminste iets van uw vroeger leven.” + +</p> +<p>Dit doet Guy, door een geschiedenis te bedenken van zijn geboorte op Hispaniola, van verschillende gevechten te land en ter +zee voor den roem der Spaansche vlag, in Italië en de Nederlanden, de dame aan zijn zijde in den waan brengend dat hij zich +aan de Spaansche zaak heeft gewijd met lichaam en ziel en alle vijanden van de Moederkerk haat, zich hullende in een weefsel +van romantisme en bedrog, dat hem eens noodlottig zal kunnen worden, want zijn schoone gezellin houdt hem voor een soldaat +van Philips van Spanje en zijn onderkoning, Don Fernando Alvarez de Toledo, hertog van Alva en Huesco. + +</p> +<p>“Ah!” mompelt zij, “een dapper soldaat. Ik <span class="letterspaced">moet</span> u de benoeming van kolonel verschaffen!” + +</p> +<p>“En de volle naam van mijn weldoenster?” + +</p> +<p>Misschien was zij van plan, deze vraag te beantwoorden, maar op dit oogenblik komen de lichten van Antwerpen in zicht. Het +gedeelte van de stad, dat naar de rivier is toegekeerd, is geheel verlicht door lantaarns, die zich her- en derwaarts bewegen; +schepen worden in veiligheid gebracht; de bemanning der aanzienlijke handelsvloot in de haven is op haar hoede in dezen nacht, +om zich voor den vloed in veiligheid te brengen. De kooplieden van Antwerpen, de rijkste koopstad van geheel Europa, zijn +bezig om de handelsproducten van Indië en Noord-Europa op de kaden te bewaren voor bederf door <a id="d0e710"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e710">31</a>]</span>het wassend getij, dat bruist over de half overstroomde kaden en dokken der groote wereldmarkt voor den zestiende-eeuwschen +handel. + +</p> +<p>“Waar wilt gij landen?” vraagt Guy haastig. + +</p> +<p>Haar antwoord is van dien aard, dat het den stoutmoedigen man naast haar bijna doet beven. Zij zegt achteloos: “Het is het +beste, dat gij mij naar de Citadel brengt.” + +</p> +<p>“De Ci—ta—del?” stamelt Guy. + +</p> +<p>“Ja, Sancho d’Avila, de gouverneur, zal het zich tot een eer rekenen, mij vannacht nog te verwelkomen.” + +</p> +<p>“Kunt gij dan de schildwachten passeeren? Weet gij dan het wachtwoord voor hedenavond?” stoot Chester uit, die een koude rilling +voelt bij de gedachte, dat hij zich te midden van Alva’s garnizoen zal moeten begeven. + +</p> +<p>“Zeker. Zij zonden mij vanavond de woorden.” + +</p> +<p>“Wees dan zoo goed, ze mij op te geven, opdat ik u door de wachten heen kan brengen.” + +</p> +<p>“Dat van hedennacht,” zegt zij, “is <span class="letterspaced">Jemmingen</span>.” + +</p> +<p>“En het contrasigne?” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Santa Maria de la Cruz</span>. Gij zoudt het noodig kunnen hebben, daar gij een officier zonder verlof zijt,” fluistert zij; vervolgens voegt zij er lachend +aan toe: “Ik heb u misschien bewaard voor arrest. Dat is een klein blijk van mijn dankbaarheid.” + +</p> +<p>Zij snellen nu voort langs de stad. De Engelsche kade ligt reeds achter hen en zij bevinden zich tegenover het groote middendok, +waarvan de kolossale pakhuizen alle verlicht zijn, terwijl troepen mannen <a id="d0e740"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e740">32</a>]</span>met flikkerende toortsen op de aangrenzende werven en schepen hun best doen, om de vaartuigen steviger voor anker te leggen +en de ladingen te bergen, waarvan reeds vele gedeeltelijk in veiligheid zijn gebracht. Eenige Spaansche oorlogsgaljoenen bewegen +zich tusschen de andere schepen. De slaven zwoegen aan de groote roeiriemen, om de schepen, die nu hulpeloos zijn in dezen +hevigen storm, naar een veiliger ankerplaats te brengen. + +</p> +<p>En boven al dat rumoer en deze drukte—het geschreeuw der zeelieden, het gevloek der kapiteins, de kreten der galeislaven bij +het striemen der zweep, de dansende lichten van stad en haven, want geheel Antwerpen is in dezen nacht op de been,—klinkt +het zilveren klokkenspel van de groote kerk bij het slaan van kwart voor middernacht. + +</p> +<p>Als zij haar voorbij varen, worden zij aangehouden door een patrouilleboot; daar Chester echter het wachtwoord geeft, kan +zijn barge ongehinderd en zonder verder beletsel haar koers vervolgen. + +</p> +<p>Zoo snellen zij verder, langs een aaneenschakeling van werven en kaden, waarachter men de stadswallen en poorten kan onderscheiden—niet +zoo sterk gebouwd, niet zoo duchtig versterkt als die, welke de landzijde der stad beschermen, maar toch goed bewaakt, de +Spaansche schildwachten op hun hoede, want deze nacht van storm en vloed heeft niet enkel de burgers van Antwerpen doen opschrikken +om hun bezittingen en goederen te redden, maar ook het Spaansch garnizoen van de plaats, om te beletten, dat er een oproer +uitbreekt tijdens de beroering, veroorzaakt door wind en getij. +<a id="d0e748"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e748">33</a>]</span></p> +<p>Een oogenblik later kan men achter de Esplanade of het Paradeplein, dat de Citadel van de stad scheidt, de flikkerende lichten +zien van twee rivierbastions der uitgestrekte versterking, door Alva gebouwd, niet om deze groote handelsstad, die in zijn +macht is, te beschermen, maar om haar te overheerschen en te onderdrukken. + +</p> +<p>Terwijl hij de uitwerking van den vloed aan den oever gadeslaat, bespeurt Chester’s vlug zeemansoog het gevaar, waaraan hij +zich zou blootstellen, door de muren te naderen, die de gracht begrenzen. Bij zulk een hoogen vloed en hevigen wind, zal hun +boot als een eierdop tegen de steenen verpletterd worden. Hij zegt dus haastig: “Is er niet een andere waterpoort? Als ik +van deze zijde beproef te landen, zijn wij kinderen des doods. Spreek vlug, om Godswil—antwoord mij!” + +</p> +<p>“Ja! Een kleine uitvalpoort achter het tweede bastion.” De zoetvloeiende stem naast hem is zenuwachtig en gejaagd. De golven +van de Schelde schuimen tegen het metselwerk van den Spanjaard. + +</p> +<p>“Dat zal beter zijn!” roept Chester uit, en de boot met vaste hand in de diepe gracht sturend, die de Citadel omringt, en +die thans door den hoogen vloed is herschapen in een bruisenden stroom, snellen zij voorbij het groote, sombere bastion van +den Hertog, en een oogenblik later voorbij dat, hetwelk naar Alva zelven is genoemd. Hier landt de boot, geheel beschut voor +den wind, achter de hooge muren van deze machtige Spaansche vesting, aan een kleine uitvalpoort, gelegen op een kunstmatig +eilandje in het midden van de gracht en verbonden <a id="d0e757"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e757">34</a>]</span>door een lichte, beweegbare brug met het hoofdgebouw tusschen de reusachtige bastions van Alva en Paciotto, het laatste genoemd +naar den grooten ingenieur, die dezen omvangrijken, dreigenden vijfhoek met zijn vijf geduchte redoutes ontwierp en bouwde,—de +sterkste vesting uit dien tijd. + +</p> +<p>Als de boot landt, roept de schildwacht haar aan en ontvangt als antwoord van den Engelschman het wachtwoord van dien nacht. +Daarop wordt de ophaalbrug neergelaten en worden zij verlicht door een menigte brandende toortsen, die Chester doen ontdekken, +hetgeen de duisternis tot nu toe voor hem verborg, dat namelijk de boot, die hij heeft binnengeloodst, blijkbaar een staatsgalei +is, welker tent is gedecoreerd met versierselen van Spaansch leder, waar het wapen van den Onderkoning zelven is ingedrukt. +Maar hij heeft geen tijd, om hier verder over na te denken. + +</p> +<p>“Mijn duena,” zegt de dame haastig. “Wij moeten haar wekken, ter wille van de etiquette, senor capitan, wij moeten de gravin +De Pariza wekken!” + +</p> +<p>Dit gaat gemakkelijk, want de eeredame is blijkbaar reeds sinds eenigen tijd bijgekomen, en een paar bekers van denzelfden +wijn, die den jongen zeeman heeft verkwikt, geven de chaperone aanstonds haar spraak terug. Met verwilderde oogen in het rond +ziend, roept zij uit: “Heilige Maagd! Ik leef nog! Santa Maria! De Citadel van Antwerpen! Ik ben gered!” + +</p> +<p>Vervolgens staat deze hoedster van de etiquette en het decorum op en richt haar trotsche patricische oogen op den Engelschman, +terwijl zij haastig uitroept: “Wie is die man?” +<a id="d0e767"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e767">35</a>]</span></p> +<p>“De edelman, die ons gered heeft uit de handen der Watergeuzen,” antwoordt de jonge dame van de barge. + +</p> +<p>Hierop biedt Chester, die een nader onderzoek naar zijn identiteit minder wenschelijk acht, fluks zijn arm aan de schoone, +die nog dicht in haar mantel en kap is gehuld en, toen het licht der toortsen op haar viel, den Spaanschen sluier over haar +gelaat heeft getrokken. Een oogenblik later voelt Chester een lichte rilling, als zijn aanbod is aangenomen en een fijn handje +in zijn arm glijdt. + +</p> +<p>Nog een oogenblik en hij heeft haar geholpen bij het uitstijgen en gaat met haar de ophaalbrug over, gevolgd door de beide +kameniers, die de duena ondersteunen, welke dame nog niet zeer stevig op haar voeten schijnt te staan en in een staat van +buitengewone zenuwachtigheid verkeert. + +</p> +<p>Juist als zij aan het einde van de ophaalbrug zijn gekomen, hoort Guy een doordringenden kreet achter zich, en hoe hachelijk +zijn toestand is, vlak voor de Citadel van Alva, wier open poort gereed staat hem te verzwelgen, kan hij toch een glimlach +niet onderdrukken, als hij bemerkt, dat de Spaansche duena op de natte brug is uitgegleden en nu half verdronken uit het water +van de gracht wordt opgehaald. Als de kameniers haar een weinig onhandig helpen, vergeet de Gravin, in blinde woede ontstoken, +alle etiquette en roept klappertandend, en met den mond vol water, dat de meisjes voor haar onhandigheid zullen boeten. + +</p> +<p>Maar Chester’s lach besterft om zijn mond, als de schildwachten aan de poort hem met gekruiste pieken <a id="d0e778"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e778">36</a>]</span>den weg versperren en hun vaandrig barsch zegt: “Het contrasigne, senor!” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Santa Maria de la Cruz</span>,” fluistert Guy. + +</p> +<p>De pieken zakken, als de officier met zijn zwaard wenkt, en zij gaan hem voorbij door de hooge Gothische poort. Op dit oogenblik +valt er een straal van een toorts, die in een nis van het metselwerk is bevestigd, op de dame en doet haar gestalte scherper +uitkomen. Nauwelijks heeft hij haar opgemerkt, of de Spaansche officier neemt zijn stalen helm af en zegt, tot op den grond +buigend: “Als ik had geweten, dat gij het waart, Excellentissima, zou ik niet zoo barsch zijn opgetreden!” + +</p> +<p>“Gij deedt slechts uw plicht, senor,” zegt de onbekende. Daarna Guy’s arm loslatend en den jongen officier terzijde nemend, +die in gebogen houding met ongedekten hoofde voor haar staat, fluistert zij hem in het Spaansch iets toe. + +</p> +<p>Een gedeelte van het antwoord van den vaandrig bereikt Guy’s oor. “Neen, Excellentissima, hij is nog niet van Brussel aangekomen.” + +</p> +<p>“Dan zal papa zich niet bezorgd over mij maken,” zegt de dame snel. En opnieuw Chester’s arm nemend, vervolgt zij tot den +jongen officier: “Wees zoo goed en geleid ons naar de woning van de gravin van Mansfeld.” + +</p> +<p>Voorafgegaan door den vaandrig, komen zij thans door de poort op het hoofdplein van de Citadel, en gaan tusschen stapels kanonskogels +en allerlei oorlogstuig door, naar dat gedeelte van het plein, waar zich blijkbaar de kwartieren van de officieren bevinden. + +</p> +<p>Door de vensters van een dezer woningen, die <a id="d0e797"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e797">37</a>]</span>oogenschijnlijk grooter, geriefelijker en weelderiger is dan de overige, schitteren lichten als van een feest en dringt dansmuziek +tot hen door. Daar de woning onmiddellijk achter het bastion van Paciotto ligt, hebben ze haar spoedig bereikt en Guy heeft +weinig gelegenheid, om met zijn gezellin in gesprek te komen, nog te minder, omdat de storm, die steeds aanhoudt, hen tot +spoed aandrijft en de dame noodzaakt, haar mantel zoo dicht mogelijk om zich heen te trekken. + +</p> +<p>Zij treden door een zijdeur van het huis binnen, waar een lakei in een rijke livrei hen ontvangt, eerbiedig buigend. + +</p> +<p>“Verwacht de Gravin mij?” vraagt Guy’s beschermelinge haastig. + +</p> +<p>“Ja, Excellentissima, het feest van hedenavond is te uwer eer. U is zeker opgehouden? Het is reeds middernacht,” antwoordt +de bediende opnieuw buigend. + +</p> +<p>Het antwoord wordt de dame bespaard door de komst van de druipnatte duena, die op bitsen toon zegt: “Wat beteekent het, dat +gij hier staat, Dona Hermoine? Gij laat de gravin van Mansfeld boven wachten en mij, druipnat en verstijfd tot op mijn beenderen +hier beneden.” Vervolgens roept zij uit: “Vooruit, meiden, en helpt mij, mij verkleeden!” Het klapperen van haar tanden en +een dreigend gebaar aan het adres van haar kameniers zet klem aan haar woorden bij; de kameniers snellen dan ook den jongen +Engelschman en zijn beschermelinge voorbij. + +</p> +<p>Bij de lichten in de vestibule merkt Guy op, dat <a id="d0e809"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e809">38</a>]</span>de vrouwelijke bedienden jonge meisjes zijn met lenige figuurtjes en een bleeke, olijfkleurige tint, zeker Moorsche slavinnen, +welke toentertijd in Spanje veel gehouden werden. Zij verdwijnen langs een trap met de gravin De Pariza, bij wie de slaafsche +gehechtheid aan de etiquette gansch en al schijnt weggespoeld door het zoute water van de Schelde, want zij verlaat Guy met +zijn dame zonder een enkel woord meer te spreken. + +</p> +<p>Guy kijkt nu zijn gezellin opmerkzaam aan, in de hoop, dat haar gelaat eindelijk zichtbaar zal zijn, maar de dichte sluier +verbergt het nog altijd en de mantel eveneens haar figuur, maar toch doet de laatste een buitengewoon schoone gestalte vermoeden. +Terwijl hij dit opmerkt, bespeurt de Engelschman tevens, dat de mantel der dame gemaakt is van het fijnste koninklijke sabelbont, +en dat hij wordt vastgehouden door juweelen versierselen van groote waarde. + +</p> +<p>“Als Dirk Duyvel dit geweten had,” denkt Guy glimlachend, “zouden er meer dan driehonderd Carolusguldens noodig zijn geweest, +om alleen dien mantel van hem te koopen!” + +</p> +<p>Maar aan zijn overpeinzingen wordt weldra een eind gemaakt; de welluidende stem naast hem, nu nog liefelijker door de begeleiding +van luiten en strijkinstrumenten uit de aangrenzende vertrekken, zegt: “Mijn duena heeft blijkbaar de plichten der gastvrijheid +vergeten, ik echter niet.” En zij beveelt den lakei: “Geleid kapitein Guido terstond naar een eetkamer. Niet naar een van +die, welke voor de gasten is ingericht, daar hij niet gekleed is voor het feest.” +<a id="d0e817"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e817">39</a>]</span></p> +<p>Zij lacht even, en Chester kan, als zij een blik werpt op zijn langen mantel, een schelmsche flikkering in haar oogen bespeuren, +die te sterk schitteren, om geheel beschaduwd te worden door den sluier, en daarbij zegt zij op halfluiden toon: “Neem mijn +gastvrijheid aan, ik heb u een boodschap mee te geven.” + +</p> +<p>Dan gaat zij met lichten, zwevenden tred de trap op en is verdwenen, terwijl Guy zich verkneutert bij de gedachte: “Zij heeft +volstrekt geen vermoeden van mijn zwierig costuum; ik heb nog een verrassing voor haar in petto.” + +</p> +<p>“Hierheen, senor capitan,” zegt de lakei op zachten toon en de Engelschman wordt geleid naar een afzonderlijk salon, welks +vorstelijke weelde hem in verbazing brengt, want de met gobelins bekleede muren en ingelegde Vlaamsche meubels overtreffen +in pracht zelfs die van zijn koningin te Hampton Court en Westminster. Hier wordt hem binnen enkele minuten zulk een uitgezochte +maaltijd voorgezet, als waaraan ooit een hongerige zeeman zich te goed deed. De tafel is gedekt met sneeuwwit linnen en prijkt +met massief zilver en het fijnste Venetiaansche glaswerk, en de vleeschgerechten bestaan uit oesters uit de Schelde, koude +patrijzen, een delicieuse salade van versche latuw met een bewijsje knoflook; voorts is er een flesch koninklijke Xereswijn. + +</p> +<p>“Mij dunkt, dat mijn dame groote oogen zal opzetten over mijn costuum à la Leicester,” denkt Guy, terwijl hij zijn langen +mantel afwerpt en zich vertoont in de smaakvolle kleeding, waarin hij zich heeft gestoken, voordat hij zijn schip verliet. +Ofschoon <a id="d0e826"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e826">40</a>]</span>zijn marokijnen laarzen een weinig hebben geleden van het zeewater, is de rest van zijn costuum vrij wel onbeschadigd gebleven. + +</p> +<p>Guy Stanhope Chester is dan ook zeer met zichzelven ingenomen, als hij gaat zitten en een aanval doet op het maal, dat voor +hem staat, en den zilveren beker met Xeres telkens aan de lippen brengt, om zijn verkleumd lichaam te verwarmen, zwijgend +en vlug bediend door den lakei. In de hoop, iets naders te vernemen omtrent de dame, die hij heeft bevrijd, merkt Chester +op: “Een luisterrijk feest, dat uw meesteres vanavond geeft!” + +</p> +<p>“Ja!” antwoordt de bediende, trotsch op de voornaamheid van zijn huis. “Om onze gasten te amuseeren, hebben wij rederijkers +uit Gent, die voordrachten houden en kluchten vertoonen, twee Zigeunermeisjes uit Andalusië, onzen eigen hofnar, om ons te +laten lachen, en dan nog de dochter van den oud-burgemeester, die voor ons zal dansen, gekleed in de duurste zijde van haar +vader. Ik zal trachten in de zaal te komen, om haar te zien pronken; de kleine Vlaamsche heks heeft mooi gevormde enkels en +de allures van een gravin,” grinnikt de jongen. + +</p> +<p>Hij zegt echter niets van de dame van de barge, en als Chester zijn maal heeft geëindigd, wordt de tafel afgenomen door verscheidene +lakeien in prachtige livrei; het schijnt, dat de familie, in welker huis Chester zich bevindt, een vorstelijken staat voert. + +</p> +<p>“Wel deksels,” zegt de jonge man tot zichzelven, terwijl hij de lakeien naoogt, als zij het vertrek verlaten, “de gastvrijheid +van de gravin van Mansfeld is niet te versmaden!” +<a id="d0e836"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e836">41</a>]</span></p> +<p>Maar nu voelt hij weer een koude rilling, ondanks den verwarmenden wijn, als hij er aan denkt, dat hij het zout van den Spanjaard +eet in de Citadel van Antwerpen. + +</p> +<p>Doch eensklaps heeft hij alle besef van zijn hachelijken toestand weer verloren; hij springt overhaast op, zijn oogen nemen +eerst een uitdrukking van verwondering aan en daarna van verrukking, en zijn hand tast in zijn borst, om te voelen, of een +zeker iets nog wel goed onder zijn satijnen wambuis geborgen is. Want een meisjesgestalte van verwonderlijke schoonheid en +bevalligheid, met een fluweelachtige huid en groote, kwijnende maar toch levendig tintelende oogen, de kenmerken van het zuiverste +Castiliaansche bloed en de hoogste Castiliaansche bevalligheid, staat vóór hem, gekleed in een avondtoilet, met een fluweelen +sleep en een keurs van glanzige zijde en kant, dat de blanke schouders en armen zichtbaar laat, en de welluidende stem, die +hem op hun tocht over de Schelde reeds zoozeer heeft bekoord, zegt met een mengeling van coquetterie en schuchterheid: “Ik +dacht, dat gij wel het gelaat zoudt wenschen te zien van haar, die gij uit de handen der Hollandsche vrijbuiters hebt gered!” +Daarna lacht zij even en zegt: “Als zij geweten hadden, wie ik was, zouden de Vlaamsche oproerlingen mij zeker een hoofd kleiner +hebben gemaakt,” daarbij een beweging makend langs haar albasten hals, “eer gij mijn barge terug hadt kunnen nemen.” + +</p> +<p>“Wie, voor den drommel, kan zij zijn?” vraagt Guy zichzelven, opnieuw naar het miniatuur-portret <a id="d0e843"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e843">42</a>]</span>tastend. “Zij is het origineel van het portret, maar <span class="letterspaced">wie</span>—<span class="letterspaced">wie</span>?” + +</p> +<p>Doch verbazing en bewondering zijn niet alleen aan zijn kant. + +</p> +<p>Als hij opstaat, ziet de dame vóór zich een flinke, welgebouwde gestalte van zes voet lang, met breede schouders, sterke armen +en een vlug, lenig lichaam; mannelijke vastberadenheid spreekt uit het gelaat, dat gebronsd is door weer en wind, hetgeen +bijna een zuidelijke tint geeft aan zijn blanke Saksische huid, en waarmede zijn licht kastanjebruin haar, zijn blauwe oogen +en zijn blonde neerhangende knevel een vreemd contrast vormen. Alles te zamen genomen het type van een echten man,—in staat +om een vrouwelijk hart duizend slagen in de minuut te laten doen, iemand, die in staat is om te beminnen als een troubadour, +en te vechten als een paladijn voor wat hem in deze wereld begeerlijk toeschijnt, en die veel kans heeft, dat ook te verkrijgen; +iemand, die in elk geval het bloed van de dame, die vóór hem staat, sneller door de aderen doet vloeien en den glans van haar +oogen nog verhoogt. + +</p> +<p>Niet, dat zij nog geen knappe mannen zou hebben gezien, want de bloem van de Spaansche ridderschap heeft voor haar gebogen. +Maar dit vreemde type, deze kloeke Angelsaks, met zijn ijzeren spieren, zijn groote trouwe oogen, zijn jongensachtig voorhoofd +en echt mannelijk gelaat, doen haar hart geheel anders kloppen, dan het ooit voor een donkeroogigen Spaanschen grande, een +Italiaanschen cavalier met zijn zijdeachtigen knevel, een Franschen ridder of een Nederlandschen edelman heeft gedaan. +<a id="d0e857"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e857">43</a>]</span></p> +<p>Beiden schijnen te gehoorzamen aan dezelfde opwelling—want onwillekeurig zoeken en vinden hun handen elkander. + +</p> +<p>Maar Chester is al te zeer verbijsterd—hij vergeet de Spaansche begroeting, en de dame trekt lachend haar hand terug, terwijl +zij halfluid vraagt: “<span class="letterspaced">Geen kus</span>? Gij—gij beleedigt mij!” + +</p> +<p>“U beleedigen! Is <span class="letterspaced">dat</span> een beleediging?” En in het volgend oogenblik geeft de dame een kleinen gil van verbazing, misschien wel van schrik, want +Guy Chester, zich niet bekreunende om de Spaansche wijze van begroeting, heeft haar een fermen, welgemeenden Engelschen zoen +gegeven, zooals de zoon van den squire gewoon was, met Kerstmis op de roode lippen van de meisjes te drukken, als zij onder +den mistletoe stonden. + +</p> +<p>“Madre de Dios!” roept het meisje uit, met een purperen blos. “Ik bedoelde mijn hand. Heilige Maagd! Welk een vergissing! +Als de Gravin dat eens had gezien,”—daarna moet zij lachen, ondanks zichzelve, zij slaat de oogen neer en keert zich om. + +</p> +<p>Guy trekt hiervan partij,—want zij bezit die eigenaardige schoonheid, welke mannen waanzinnig kan maken. Snel heeft hij de +zachte, slanke, aristocratische vingers in de zijne genomen en de fout, een gevolg van zijn Angelsaksische onstuimigheid, +hersteld. + +</p> +<p>Niettemin heeft de kus op die lippen bij hem zijn uitwerking gedaan, en eveneens bij de jonge dame, al weet zij het nu zelve +nog niet. Zij zegt haastig en gejaagd: “Ik heb de gravin van Mansfeld verteld <a id="d0e876"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e876">44</a>]</span>van den dienst, dien gij mij hebt bewezen. Zij had u willen verzoeken, haar feest met uw tegenwoordigheid te vereeren, maar +ik meende, dat uw kleeding daarvoor niet geschikt was. Ik zie nu, dat ik mij vergiste. Gij hebt groot toilet gemaakt. Wilt +gij u nu niet bij de gasten voegen?” + +</p> +<p>“Liever niet,” haast Guy zich te antwoorden, want hij begrijpt, dat hij onder de menigte gasten niet zooveel kans op een vertrouwelijk +gesprek zal hebben als nu. + +</p> +<p>“Ah, gij vreest u te vertoonen, omdat gij u zonder verlof hebt verwijderd uit uw garnizoen. Romero’s Sicilianen liggen in +Middelburg, als ik mij niet vergis. Dat verklaart ook uw komst per schip. Maar,” vervolgt de dame ernstig, “ik heb daarover +nagedacht. Als men er u in Antwerpen naar vraagt, zeg dan dat gij door de officieren zijt gezonden als hun eletto, om te vragen, +wanneer hun achterstallige soldij zal worden uitbetaald. Want gij weet, dat sinds de koningin van Engeland ons achthonderd +duizend kronen ontstal, geen soldaat in Brabant, Vlaanderen of Friesland zijn soldij heeft gekregen. Geef dit als reden op +en het zal waarschijnlijk uitwerken, dat er geen verder onderzoek wordt ingesteld, of gij in het bezit zijt van een geschreven +verlofpas van Romero.” + +</p> +<p>“Drommels,” denkt Guy, “zij zou zeker raar opkijken, als zij wist, dat ik meer dan iemand anders de hand heb gehad in het +stelen van die achthonderd duizend kronen.” Hij vervolgt echter zeer ernstig, want de dame heeft haar verlegenheid blijkbaar +overwonnen en haar oogen ontmoeten onbeschroomd de zijne: “Hartelijk dank voor uw vriendelijken raad, Dona <a id="d0e884"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e884">45</a>]</span>Hermoine. Ik zal er aan denken, als ik door den provoost-generaal ondervraagd mocht worden.—Maar,” en hier dwingen zijn oogen +het meisje de hare neer te slaan, “die raadgeving heeft voor mij nog veel meer waarde, dan gij u kunt voorstellen—niet alleen +toch, dat zij mij voor arrest kan bewaren, maar zij is mij tevens een bewijs, dat gij nog aan mij gedacht hebt, nadat gij +mij reeds verlaten hadt.” + +</p> +<p>“Als dat zoo is, veroorloof mij dan u te toonen, dat ik zelfs nog meer aan u dacht, dan gij kondt vermoeden,” antwoordt het +jonge meisje, blozend over de bewonderende blikken waarmee de jonge man haar aanziet. “Ik heb ook eenige regelen in uw belang +geschreven—hier is de brief. Nadat gij u weer bij uw regiment hebt gevoegd, moet ge dien bij de eerste geschikte gelegenheid +aan het hoofdkwartier overgeven, en ik twijfel niet, of hij zal u spoedig een kolonelsplaats verschaffen.” Dit zeggende, overhandigt +zij hem een brief, die hem groote oogen doet opzetten, want hij is geadresseerd aan: “Don Fernando Alvarez de Toledo, hertog +van Alva, onderkoning van Spanje”. + +</p> +<p>“Wie, voor den duivel, kan zij zijn?” denkt Guy, maar hij heeft geen tijd, om vragen te doen; de eene verbazing volgt bij +hem op de andere. Het meisje zegt nu haastig: “De gravin van Mansfeld en haar gasten wachten mij. Dit feest is te mijner eere;” +dan voegt zij er op een bevangen toon, die Guy een vleugje van hoop geeft, aan toe: “Als ik langer wegbleef, zou men willen +weten, wat er de reden van is.” En zij raakt een zilveren schel, die op de tafel staat, aan. +<a id="d0e890"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e890">46</a>]</span></p> +<p>En als hij die schel hoort, die voor hem als het ware de doodsklok is van zijn kortstondig geluk,—wetende dat het hem het +leven kan kosten, haar weer te zien, en aangegrepen door dien wilden hartstocht, die een man slechts eens in zijn leven overmeestert +en die hem doet gevoelen, dat de vrouw daar vóór hem van alle wezens op aarde, diegene is, voor wie hij, ware het noodig, +zou willen sterven, zegt hij gejaagd: “Dan rest mij nog slechts den tijd, om u van ganscher harte te danken voor de vriendelijkheid, +aan een onbekende bewezen; om u te zeggen”—maar zijn oogen zeggen veel meer dan zijn lippen en met een verschrikt: “Madre +mia!” treedt zij haastig achteruit, als hij, door naderende voetstappen tot vertwijfeling gebracht, de woorden fluistert: +“<span class="letterspaced">Ik heb u lief</span>!” + +</p> +<p>Waarop zij met moeite uitbrengt: “Neen! Neen! Gij weet niet, wie ik ben!” + +</p> +<p>En hij, een knie voor haar buigend, fluistert: “Al waart gij de koningin van Spanje, dan zou ik u nog zeggen, dat ik u bemin!” +en drukt op haar met juweelen versierde hand den kus van trouw en altijddurende toewijding. + +</p> +<p>Doch de lakei treedt binnen, en zij zegt, hoog en bevelend, alsof zij de koningin van Spanje was: “Gelast een vaandrig, kapitein +Guido met alle verschuldigde eer buiten de Citadel te geleiden.” + +</p> +<p>Haar zijden kleed ruischt en het volgend oogenblik is zij bij de deur van de kamer, doch daar keert zij zich nog eens om, +alsof zij slechts noode heengaat. + +</p> +<p>En hij, haar naoogend, met zijn geheele hart in zijn oogen, ziet een tafereel, dat hij nooit zal vergeten; <a id="d0e906"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e906">47</a>]</span>want het meisje staat daar in de bevalligste houding, stralend van jeugd en schoonheid, getooid met kanten, zijde en fonkelende +juweelen, met ontblooten, sneeuwwitten hals en albasten schouders; een van haar Andalusische voetjes, in een ragfijn Brusselsch +weefsel en een klein fluweelen schoentje, komt uitkijken onder haar rok van kant en zijde; met haar eene hand houdt zij de +draperie boven de deur omhoog, en met de andere wuift zij hem een vaarwel toe. + +</p> +<p>Hij snelt op haar toe en fluistert: “Is het voor eeuwig?” + +</p> +<p>“Eeuwig? Hoe plechtig!” en zij tracht te lachen. “Neem dit als een herinnering!” en van haar vinger een ring trekkende, waarin +één vlammende robijn is gevat, laat zij dien vallen in zijn hand en verdwijnt. + +</p> +<p>En als hij zich omkeert, ademt hij zwaar en diep, als werd zijn borst verruimd door een flikkering van hoop. Want in haar +oogen heeft iets geblonken, dat antwoord gaf op zijn woorden: “Al waart gij ook de koningin van Spanje, toch zou ik u beminnen!” + + + +<a id="d0e914"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e914">48</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e915" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK III.</h2> +<h2 class="normal">DE ZES DRINKEBROERS VAN BRUSSEL.</h2> +<p>Een oogenblik later, terwijl Chester den ring aan zijn pink schuift, komt een jonge Spanjaard het vertrek binnen, niet veel +meer dan een knaap, een mannetje met donkere, vurige oogen en een aankomende snor, die hij krijgshaftig tracht op te strijken, +in volle uniform, met borstkuras en gepluimden stormhoed, en deze jeugdige krijgsman zegt op levendigen toon: “Ik ben de officier, +die is aangewezen, om u uit de Citadel te geleiden, senor. Veroorloof mij, dat ik mij aan u voorstel als vaandrig José de +Busaco, van Mondragon’s busschutters.” + +</p> +<p>“En ik,” antwoordt Guy, terwijl hij, zijn langen mantel omslaande, zich gereed maakt, om den jongen man te volgen, “en ik +neem wederkeerig de vrijheid, mij voor te stellen als kapitein Guido Amati van Romero’s musketiers.” + +</p> +<p>“Vermoedelijk van het garnizoen te Middelburg,” merkt de vaandrig op, als zij samen het huis verlaten. “Gij zijt zeker naar +Antwerpen gekomen, om eens een beetje pret te maken. Middelburg is een <a id="d0e926"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e926">49</a>]</span>onmogelijk doodsch nest; ik was daar drie jaar geleden in garnizoen. In Brabant is het nu ook duf, sinds wij Lodewijk van +Nassau te Jemmingen hebben geklopt. Ik heb daar tien Duitschers naar de andere wereld gezonden,” voegt de knaap er trotsch +en blufferig bij. + +</p> +<p>“Diablo! Gij zijt een vechtersbaas,” meesmuilt Guy. + +</p> +<p>”’t Had anders niet veel om het lijf! Die Duitsche burger-avonturiers waren lang niet opgewassen tegen ons, Spaansche veteranen,” +antwoordt de vaandrig. “Wij hebben acht duizend man gedood, zooals gij u zult herinneren, en verloren niet meer dan acht man. +Dat hadden wij te danken aan Alva’s veldheerstalent. Hij heeft ter eere daarvan voor zichzelf een kolossaal gedenkteeken gesticht. +Ginds staat het,” zegt het mannetje, naar links wijzende, terwijl zij den wal overgaan, op hun weg naar de hoofdpoort aan +de stadszijde. + +</p> +<p>Met zijn oogen de aangewezen richting volgend, kan Chester het voetstuk zien van het groote standbeeld, vervaardigd van de +te Jemmingen buit gemaakte kanonnen, dat de overheerscher en de verdrukker der Nederlanden bezig is op te richten tot zijn +eigen verheerlijking en glorie, zeer tegen den zin van Philips van Spanje, die naijverig is op zijn generaals en altijd vreest, +dat zij al te beroemd zullen worden. + +</p> +<p>“Jake Yongling heeft een groot afbeeldsel van den Hertog gemaakt. Het is zestien voet hoog en met het voetstuk bijna dertig. +Daar is de laatste van zijn armen!” vervolgt de jongensachtige krijgsman, een <a id="d0e936"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e936">50</a>]</span>oneerbiedigen schop gevend tegen dit onderdeel van de ijzeren beeltenis van zijn generaal, dat op den grond ligt. Daarna fluistert +hij geheimzinnig: “Men zegt, dat het standbeeld een geheim verbergt. Wat doet de Hertog met den tienden penning; waar laat +hij dat geld?” + +</p> +<p>Thans komen zij weldra op den grooten militairen straatweg, eindigend bij de ophaalbrug over de gracht, die toegang geeft +tot de Esplanade der stad. Boven de massieve poort is een schild gebeiteld, waarop een koninklijk kasteel met drie torens; +op elken toren een raaf, en elke toren bewaakt door een wolf—het wapen van Alva; daaronder de keten van het Gulden Vlies, +waaraan, als ter bespotting van dit land, dat veroverd is door bloed en vuur, een voorstelling hangt van het Lam Gods. Dit +alles kan Guy gemakkelijk onderscheiden bij het licht der brandende toortsen, waarvan eenige door de wachten worden vastgehouden +en andere bevestigd zijn in de nissen van den muur. + +</p> +<p>De militaire voorschriften eischen, dat Guy’s geleider rapport doet aan den officier van den dag. + +</p> +<p>Te dien einde treden zij een wachtkamer binnen, helder verlicht door een dozijn brandende kaarsen, en terwijl de jonge vaandrig +zijn rapport doet en de order ontvangt voor het neerlaten van de ophaalbrug, kijkt Chester voor tijdverdrijf naar de menigte +militaire plakkaten aan den vuilen muur; eensklaps valt zijn oog op één er van, dat, hoe sterk zijn zenuwen anders ook zijn, +hem een rilling aanjaagt, want het luidt aldus: + +<a id="d0e944"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e944">51</a>]</span> +</p> +<div class="blockquote"> +<p><b>UITGELOOFD!</b> + +</p> +<p><i>Drie duizend Carolus-guldens.</i> + + +</p> +<p>Nademaal zekere Engelschman, genaamd <span class="smallcaps">Guy Stanhope Chester</span>, en nog beter bekend bij de inwoners van de Nederlanden als de <span class="letterspaced">Eerste der Engelschen</span>, die gedesavoueerd en verloochend is door zijn meesteres, koningin Elizabeth van Engeland, op den 21<sup>sten</sup> Maart van het jaar 1571 zich gewapenderhand heeft verzet tegen ons oorlogsgaljoen <span class="letterspaced">Santa Cruz</span> en sedert steeds heeft gehandeld tegen het welzijn van deze Spaansche provinciën, doodende en vermoordende de zeelieden en +soldaten van koning Philips, worden de burgerlijke en militaire overheden gemachtigd, bovengenoemde som uit te betalen aan +dengene, die het lichaam of het hoofd uitlevert van genoemden Guy Stanhope Chester, dien wij hierbij signaleeren als een zeeroover +en vogelvrij verklaren. Op last van + + +</p> +<p>ALVA, <i>Onderkoning.</i> +<br>JUAN DE VARGAS,<br> +<i>President van den Raad van Beroerten</i>. +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Dit is aangeplakt tusschen verschillende militaire orders, betrekking hebbende op de Citadel, en een paar andere bevelschriften +tot het aanhouden van oproerlingen of het opleggen van belastingen. Na de eerste ontsteltenis kan Guy het plakkaat kalm lezen +en hij krijgt een gevoel van verlichting, als hij bemerkt, dat de beschrijving van zijn persoon, die bij de afkondiging is +gevoegd, in vele bijzonderheden onjuist is. +<a id="d0e984"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e984">52</a>]</span></p> +<p>“Al klaar, kapitein Guido! Ik heb de order gekregen!” zegt de jonge vaandrig, hem op den schouder kloppend. Daarna vervolgt +hij: “Ah! gij waart bezig het plakkaat tegen den ‘Eerste der Engelschen’ te lezen,” en onder het heengaan vervolgt hij levendig: +“Drie duizend Carolus-guldens! Dat zou een aardig extraatje bij mijn soldij zijn! Kon ik hem maar te pakken krijgen! Drie +duizend gulden! Wij zouden een festijn aanrichten, niet waar, senor capitan, betaald met het hoofd van den zeeroover!” + +</p> +<p>Hier wordt de jonge Spanjaard gestuit in zijn ontboezeming, want de schildwacht vraagt hem het contrasigne, en als hij dat +gegeven heeft, gaat hij met zijn metgezel door de poort, nadat de ophaalbrug is neergelaten. Daarmee is niet veel tijd gemoeid, +want een sterk detachement van het garnizoen is onder de wapenen, en een gedeelte der troepen is juist uitgerukt om de wachtposten +in de stad te versterken en zooveel mogelijk hulp te verleenen bij het beschermen der eigendommen van het gouvernement, die +op de werven en de kaden van Antwerpen in gevaar verkeeren door het getij, dat nog onophoudelijk wast; de stad is dan ook +nog verlicht en de alarmklokken luiden voortdurend. + +</p> +<p>“Hier moet ik u verlaten,” zegt De Busaco, nadat zij de ophaalbrug zijn overgegaan en de laatste schildwachten gepasseerd +zijn. “In welke herberg wilt gij uw intrek nemen? In <span class="letterspaced">De Roode Leeuw</span>? Die heeft, dunkt mij, den besten wijn.” + +</p> +<p>“Neen,” antwoordt Guy, want hij heeft hier reeds over nagedacht; “ik ga naar <span class="letterspaced">Het Geschilderde Huis</span>. Het is daar rustiger.” +<a id="d0e999"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e999">53</a>]</span></p> +<p>“Zoo?” lacht de jonge man. “Dus gij weet niet, wat daar morgen zal gebeuren? Par Dios! de helft van de burgers van Antwerpen +zullen daar komen, om het te zien, en ook tal van officieren van het garnizoen. Gij hebt het nieuws niet gehoord? De groote +schilder, de Raphael der Nederlanden, Frans Floris, heeft de uitdaging aangenomen van ‘de Zes Drinkebroers van Brussel’, om +ze allen op één avond onder de tafel te drinken. Sapristi! naar wat men van hem vertelt, geloof ik zeker, dat hij het ook +zal doen. Ik ben van plan er ook naar te gaan kijken; ik hoop u daar te ontmoeten!” + +</p> +<p>“Zeer goed, kom vooral en drink een roemer wijn met mij!” zegt Chester, die meent, dat gezien te worden met een Spaanschen +officier een soort van paspoort voor hem zal zijn, in een stad, waar men een prijs op zijn hoofd heeft gezet. Hierop zegt +de jonge De Busaco,—want de twee hebben onder weg heel joviaal samen gebabbeld en zijn reeds goede kameraden geworden: “Uw +weg ligt recht vóór u, de Esplanade dwars over naar de Bagijnenstraat,” en hij keert met een vriendelijken groet naar de Citadel +terug. + +</p> +<p>Een oogenblik denkt de Engelschman er aan, hem terug te roepen, om hem een vraag te doen, die hem voortdurend op de lippen +heeft gezweefd, sinds hij haar heeft verlaten. Maar hij komt daarvan terug. “Neen—om aan een officier, dien zij mij als geleide +heeft meegegeven, den naam en stand te vragen van mijn—mijn beminde—” hij herhaalt welbehaaglijk dat woord eenige keeren in +zijn geest—“zou te gevaarlijk zijn. Ik allereerst diende <a id="d0e1006"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1006">54</a>]</span>de dame te kennen, die ik naar Antwerpen heb gebracht.” + +</p> +<p>Hij steekt dus de Esplanade over, die vrij is gehouden van boomen en van alles wat verder een belemmering kon zijn voor het +vuur van de Spaansche Citadel, die deze Vlaamsche stad beheerscht. En nog altijd geheel vervuld met de gedachte aan zijn schoone, +mompelt hij: “Die schilder zal mij kunnen zeggen, wie zij is, hij weet het,” en hij versnelt zijn pas. + +</p> +<p>Een oogenblik later bevindt de Engelschman zich aan den ingang van de Bagijnenstraat, die tot in het hart der stad voert. +Hij klapt eenige malen in zijn handen en roept: “Heidaar, jongen! Hier met de toorts. Licht mij voor!” wat weldra een dreumes +van een straatjongen tot hem brengt, die een brandende fakkel draagt. + +</p> +<p>“Waarheen, Uwe Edelheid?” vraagt de jongen, want Guy’s manieren en uiterlijk zijn die van een man van geboorte. + +</p> +<p>“Naar de Wolstraat! Het huis van Jacques Touraine.” + +</p> +<p>“O! De wondheeler en barbier,” antwoordt de jongen. “Ik ken zijn uithangbord.” + +</p> +<p>Zij loopen nu—de jongen vóór den Engelschman uitdravende, die vlug voortstapt—de Bagijnenstraat door, waar thans wegens den +storm lantarens branden, die aan de gevels der huizen hangen, en gaan voorbij de grootsche kerk van Onze Lieve Vrouwe van +Antwerpen, nu bekend als de kathedraal Notre Dame, welker klokkenspel ieder kwartier zijn zilveren geluid doet hooren. Vervolgens +<a id="d0e1020"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1020">55</a>]</span>duiken zij weg in den doolhof van nauwe straten, vol middeneeuwsch vuil, dat haar zelfs nu nog verontreinigt, om het noordelijk +einde van de stad te bereiken. + +</p> +<p>Na zich eenige minuten met moeite een weg te hebben gebaand door deze nauwe stegen, houden zij stil bij een groot uithangbord, +geschilderd met roode, blauwe en witte strepen, dat als onderscheidingsteeken dient van het huis van monsieur Jacques Touraine, +den kleinen Franschen wondheeler, artsenijmenger, chirurgijn en barbier. + +</p> +<p>Hoe laat het ook reeds is, toch behoeven zij hem niet op te kloppen en te wekken, want deze heer staat voor zijn deur, op +zijn Fransche manier levendig sprekend met eenigen zijner buren. Hij houdt een klein kind van ongeveer zeven jaar bij de hand +en zegt zenuwachtig: “Mon Dieu! Als de vloed eens tot hier kwam!” + +</p> +<p>“Drommels!” antwoordt een van de anderen, “de duivel zelf zou den vloed dezen heuvel niet op kunnen stuwen! Het teeken van +den grooten vloed van 1300 is nog vijftig voet beneden ons.” Hij lacht verachtelijk en spot: “Wat zijt gij Franschen toch +bang voor water!” + +</p> +<p>De mannen in hun gesprek storend, wenkt Guy den barbier tot zich en vraagt hem: “Is de schilder, die bij u woont, Antony Oliver, +thuis?” + +</p> +<p>Het antwoord is ontmoedigend: “Neen, hij is in Brussel.” + +</p> +<p>“Zoo!” bromt Guy half binnensmonds, blijkbaar zeer teleurgesteld, want enkel om dezen Oliver te spreken, heeft hij zooveel +gevaren getrotseerd, en <a id="d0e1034"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1034">56</a>]</span>hij durft niet lang in Antwerpen blijven. Dan vraagt hij eenigszins angstig: “Weet gij, wanneer hij denkt terug te komen?” + +</p> +<p>“Morgen. Hij komt met zijn heer, den hertog van Alva. Hij is heraut en onder-secretaris van den Onderkoning.” + +</p> +<p>“Ja!” roept het kereltje uit, “ik ben er zoo blij om; als monsieur Oliver komt, krijgen wij altijd duivenpastei. Ik houd zooveel +van duivenpastei—gij ook?” + +</p> +<p>“Nu, of ik!” lacht Guy, gerustgesteld door het bericht, dat de schilder spoedig terug wordt verwacht. + +</p> +<p>“Dan hoop ik, dat gij monsieur Oliver niet zult vragen om mijn portie van de duivenpastei,” snapt het kind voort; “maar misschien +krijgen wij er in het geheel geen—een man heeft vandaag zooveel duiven weggehaald.” + +</p> +<p>“Daar is een stuiver voor je, om duivenpastei voor te koopen, mijn kleine baas,” lacht Chester, terwijl hij het kind een geldstukje +geeft. Vervolgens wendt hij zich tot den vader en vraagt: “Zijt gij zeker van hetgeen gij mij gezegd hebt?” + +</p> +<p>“Ik geloof het wel. Maar gij kunt het nog nader onderzoeken bij zijn beste vrienden, de familie Bodé Volckers. Daar is het +zeker bekend. Het is een hupsche man, die Oliver, en een groot schilder—tenminste, hij houdt zichzelf voor een groot schilder. +Hij heeft mijn zoon Achille als leerling—mijn jongste is de kleine Marvédie, die zoo verzot is op duivenpastei,” babbelt de +Franschman, die blijkbaar van zijn angst voor den vloed is bevrijd en wiens <a id="d0e1048"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1048">57</a>]</span>hart Guy heeft gestolen door zijn gift aan het kind. Dan vraagt hij eensklaps: “Heb ik u niet reeds eerder gezien? Mij dunkt, +gij hebt monsieur Antony zes maanden geleden ook reeds bezocht.” + +</p> +<p>“Ja,” antwoordt de Engelschman kortaf, en om verdere vragen te voorkomen: “Kunt gij mij zeggen, waar de familie Bodé Volckers +woont?” + +</p> +<p>“Och, iedereen weet dat; hij is onze oud-burgemeester, de vorst-koopman van Antwerpen, Niklaas Bodé Volckers, die op de Place +de Meir woont.” + +</p> +<p>“O, de Place de Meir, dank u, senor,” antwoordt Guy, en den toortsjongen terugroepend, zegt hij: “Bodé Volckers!” + +</p> +<p>“Dat is twee stuivers meer,” zegt de knaap; iemand, denkt hij, die een burgemeester gaat opzoeken, kaa ook wel twee stuivers +meer geven. + +</p> +<p>“Vier, als gij er mij spoedig brengt.” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Vier</span>? Pots dit en dat! gij moet een graaf zijn,” roept het kind in verrukking uit, en opnieuw voor Guy uitdravende, geleidt hij +hem, weer langs de kathedraal, naar de prachtige woning, waar de oude Bodé Volckers, de vorst-koopman uit die dagen, wiens +koopvaardijschepen naar de Indiën, de Oostzee en de Middellandsche zee zeilen, woont, in groote praal en pracht, maar ondanks +dat alles slechts een koopman, handelaar en burger blijft; in de oogen der trotsche edellieden van dien tijd niets meer beteekenende +dan het stof der aarde—tenzij zij zijn geld wenschen te leenen. Maar zooals het altijd gaat, groot financieel succes roept +maatschappelijke eerzucht wakker. De familie van Niklaas Bodé Volckers klopt nu aan de deuren van de aristocratie. +<a id="d0e1065"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1065">58</a>]</span></p> +<p>Dit wordt Guy ook gewaar, als hij de woning van den koopman heeft bereikt. + +</p> +<p>Het huis is imposant gebouwd, van gehouwen steen, met een ruim binnenplein; de hoofdingang is zoo breed en hoog, dat een rijtuig +er met gemak door kan; het huis is overal verlicht, het eene gedeelte echter nog helderder dan het andere. Daar bevindt zich +blijkbaar de kantoor- en monsterkamer van den heer Niklaas Bodé Volckers. Door de openstaande deuren gaan eenige klerken en +lastdragers in en uit, en groote goederenwagens komen aanrijden, beladen met zijden en satijnen stoffen, die van de overstroomde +kaden in veiligheid worden gebracht. Iedereen schijnt druk in de weer te zijn. + +</p> +<p>“Ik moet mijnheer Bodé Volckers een oogenblik spreken,” zegt Guy tot een hem voorbij spoedenden bediende. + +</p> +<p>“Moet gij mijnheer Bodé Volckers van nacht spreken?” herhaalt de knaap ten hoogste verbaasd; “nu, terwijl zijn pakhuizen zijn +ondergeloopen?” + +</p> +<p>“Ik moet hem spreken. Hoort gij mij, knaap? Vlug wat!” roept Chester ongeduldig, want daar hij edelman is, is hij gewoon om +kooplieden, burgers, handelaars, enzoovoort te bevelen. + +</p> +<p>“Dat is onmogelijk, tenzij gij naar de kaden gaat,” antwoordt de leerling. “Mijnheer Bodé Volckers houdt daar het toezicht +op het vervoer van de goederen, die gevaar loopen te bederven in zijn groot pakhuis op de Engelsche kade.” + +</p> +<p>Teleurgesteld maakt onze held rechtsomkeert en begeeft zich naar den hoofdingang van het huis, waar hij een woordenrijk dienstmeisje +vindt, in gesprek <a id="d0e1080"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1080">59</a>]</span>met een man, die naar alle waarschijnlijkheid de koetsier is van de familie, want de paarden en de equipage staan vóór het +huis te wachten. Zij schijnen het te hebben over de overstrooming in de stad, daar het meisje zichzelve telkens in de rede +valt met opgewonden uit te roepen: “Die arme menschen!” en: “Goede hemel!” + +</p> +<p>Daar de vensters in den voorgevel van het huis eveneens verlicht zijn, wendt Guy zich aanstonds tot het meisje, zeggende: +“Zou ik ook even iemand van de familie van den heer Niklaas Bodé Volckers kunnen spreken?” + +</p> +<p>“Ik weet het niet,” is het antwoord. “Als mijnheer maar binnen wil gaan, dan zal ik het vragen.” + +</p> +<p>Zij maakt tegelijk een eerbiedige dienaresse, want Guy stopt haar een zilverstuk in de hand. Zijn optreden is gebiedend, zijn +voorkomen aristocratisch, zijn hand mild, en het meisje is dus gaarne bereid, hem van dienst te zijn; zij leidt hem naar een +groot, gewelfd vertrek, bekleed met Spaansch leder, welks stoffeering van weelde getuigt, ja zelfs van pracht; de vloer is +met kleeden en tapijten belegd en sommige stukken van het ameublement zijn ingevoerd uit Italië, Spanje en zelfs uit Turkije, +en men heeft er zelfs kleedjes, vervaardigd op de weefgetouwen van Ispahan en Bokhara. Het vertrek is verlicht door een mooie +kroon vol brandende waskaarsen. Uit deze kamer leidt een gesneden eikenhouten trap naar de bovenvertrekken van het huis. + +</p> +<p>“Wiarda Schwartz!” roept het meisje, in haar handen klappend. “Wiarda!” Daar zij geen antwoord krijgt, zegt zij: “Ik ben dadelijk +terug,” en de trap <a id="d0e1090"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1090">60</a>]</span>vlug oploopend, komt zij een oogenblik later weer naar beneden, gevolgd door een aardig, donkeroogig kameniertje, wier kleeding +verraadt, dat zij de lieveling van haar meesteres is, en wier korte gesteven rokjes en hooge Friesche muts haar doen kennen +als een behaagziek ding. + +</p> +<p>In antwoord op haar min of meer nonchalante neiging, zegt Chester: “Ik ben kapitein Guido Amati van Romero’s voetvolk. Kan +ik vrouw Bodé Volckers een oogenblik spreken?” + +</p> +<p>“Niet, tenzij gij naar de andere wereld gaat,” antwoordt het dametje vrijpostig. “Vrouw Bodé Volckers is al drie jaren dood.” + +</p> +<p>“Dan zou ik nog verder moeten loopen dan naar de pakhuizen van haar weduwnaar,” herneemt Guy glimlachend. Daarna vraagt hij: +“Kan ik dan de meesteres van het huis spreken?” + +</p> +<p>“O, gij bedoelt freule Wilhelmina Bodé Volckers,” zegt het meisje, en een hooge borst zettend, voegt zij er bij: “Freule Wilhelmina +Bodé Volckers is heden op het feest van de gravin van Mansfeld.” + +</p> +<p>Chester herinnert zich, hoe minachtend de lakei van de gravin van Mansfeld zich heeft uitgelaten over de dochter van den oud-burgemeester, +die tot vermaak van het gezelschap danst in de kostbaarste zijden stoffen van haar vader, en het kost hem moeite, een glimlach +te onderdrukken. Daar hij er echter te veel belang bij heeft, om de gewenschte inlichting te krijgen, herneemt hij: “Misschien +kunt gij dan deze vraag beantwoorden: weet gij ook wanneer Antony Oliver, de heraut van den hertog van Alva, uit Brussel terugkomt?” +<a id="d0e1102"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1102">61</a>]</span></p> +<p>Maar dit doet kapitein Guido Amati in de achting van juffer Wiarda Schwartz aanmerkelijk dalen. Zij zegt met onbeschaamde +gemeenzaamheid: “Ik? Wel neen! Die kladschilder, die bedelaar! Ik weet niets van hem. Ik dacht, dat mijnheer de kapitein zijn +kennissen had onder den adel!” + +</p> +<p>Nu Guy het huis even wijs verlaat, als hij het is binnengegaan, ziet hij nog, dat juffer Schwartz haar neusje in de lucht +steekt en met haar klein voetje, met een roode kous en een nuffig schoentje bekleed, spottend op den grond stampt. + +</p> +<p>“Er schiet mij niets over, dan kalm af te wachten en tot morgen te slapen. Ik heb daar ook wel behoefte aan,” overlegt de +Engelschman bij zichzelven. “God alleen weet, wat de dag van morgen mij zal brengen.” + +</p> +<p>Hij roept opnieuw den toortsjongen, die blijkbaar opzettelijk in de buurt is gebleven, in de hoop, dat Guy’s bezoek aan de +familie Bodé Volckers van korten duur zal zijn, en gelast dezen, hem te brengen naar de herberg <span class="letterspaced">Het Geschilderde Huis</span>, die beroemd is om haar wijn en bier en aan de Schoenmarkt ligt, tegenover de Place de Meir. Zij is slechts een paar stappen +van de woning van den koopman verwijderd, en niet moeilijk te vinden, zooals Guy opmerkt, als hij haar nadert, daar zij haar +naam draagt naar de hooge, geschilderde gevels. + +</p> +<p>In de benedenvertrekken brandt overal licht; onder den luifel, versierd met dennetakken en verlicht door heen en weer schommelende +lampen, staan tafels en stoelen, waaraan verscheidene gegoede burgers hebben plaats genomen, eenige Spaansche officieren en +een <a id="d0e1116"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1116">62</a>]</span>half dozijn reizigers. Hoe laat het ook reeds moge zijn, toch dringt het geluid van een drinkgelag nog uit het groote binnenvertrek +naar buiten. + +</p> +<p>Hij wordt aan de deur verwelkomd door den waard, den onderdanig buigenden Herman van Oncle, die bezig is een fortuin te verdienen +met zijn beroemde soupers en bruiloftpartijen, want dit is in de stad het huis voor feestelijkheden bij uitnemendheid. <span class="letterspaced">De Roode Leeuw</span> mag aristocratischer zijn, wat den wijn en het bier betreft, in het regelen van schitterende trouwpartijen, die drie dagen +duren, staat <span class="letterspaced">Het Geschilderde Huis</span> in Antwerpen verreweg het gunstigst bekend. + +</p> +<p>“Welkom in <span class="letterspaced">Het Geschilderde Huis</span>!” roept de spraakzame herbergier uit. “Welkom, senor—kolonel!” + +</p> +<p>“Neen, kapitein,” zegt Guy. + +</p> +<p>“Welkom is hier iedereen, die in dienst van den Staat is, civiel of militair.” + +</p> +<p>“Ik zou gaarne een kamer met een bed willen hebben.” + +</p> +<p>“Onmogelijk!” + +</p> +<p>“Onmogelijk?!” + +</p> +<p>“Ja; alles is bezet.” + +</p> +<p>“Gij moet mij toch een hokje geven.” + +</p> +<p>“Nu, als gij daar genoegen mee wilt nemen, dan een hokje boven den stal. Mijn huis is geheel vol—gij hebt het nieuws toch +zeker gehoord? Morgen heeft hier het groote drinkgelag plaats tusschen onzen beroemden artist Frans Floris, en ‘de Zes Drinkebroers +van Brussel’. Men is van alle naburige plaatsen toegestroomd om het te zien. Er is zelfs <a id="d0e1147"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1147">63</a>]</span>een deputatie uit Brussel aangekomen. Men spreekt er van, dat de Hertog in eigen persoon morgen wil komen. Misschien wil hij +mij de eer bewijzen—misschien is hij van plan te komen, om het grootste drinkgelag bij te wonen, dat ooit heeft plaats gehad +in Vlaanderen, Brabant of Holland! Ik zal niet minder dan twintig vaten Rijnwijn moeten aansteken.” + +</p> +<p>“Twintig vaten voor zes drinkebroers?” lacht Chester. + +</p> +<p>“Wel neen—maar de gansche stad zal hier komen, de gansche stad zal ook dronken zijn!” + +</p> +<p>“Ik wenschte, dat de stad wat kalmer was,” zegt Guy, die vreest, dat hij niet veel zal slapen, te oordeelen naar het feestrumoer, +dat tot hem komt uit het binnenvertrek. + +</p> +<p>“St!” fluistert de kastelein zenuwachtig, als zij binnentreden. “Stoor hen niet. Het zijn,” en hierbij spalkt hij vol bewondering +zijn oogen open, “het zijn ‘de Zes Drinkebroers van Brussel’, die hun avondeten gebruiken!” + +</p> +<p>“Het schijnt, dat ‘de Zes Drinkebroers van Brussel’,<span id="d0e1159" class="corr" title="Bron: ">”</span> zegt Guy, op wien die klinkende titel geen indruk maakt, “zich weinig sparen voor morgen. Zij zijn nu al aardig aan den gang.” + +</p> +<p>“Ja, dat is juist het mooie van de zaak,” zegt de waard, zich in de handen wrijvend. “Daarom worden zij juist drinkebroers +genoemd; niemand en niets is in staat, hen ooit dronken te maken. Zij hebben ieder reeds acht pinten wijn gedronken en beginnen +nog pas. Zij hebben een duivenpastei voor zich staan. Ik heb die eigenhandig gemaakt van vogels, mij door senor Vasco de Guerra +zelf verschaft. Hij is de opperste <a id="d0e1164"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1164">64</a>]</span>van de zes drinkebroers, ofschoon de weddenschappen nog altijd twee tegen één staan ten gunste van onzen Nederlandschen schilder, +den grootsten kunstenaar van onzen tijd—den Raphael van deze lage landen, onze eer, onzen roem, onzen schuldenaar (want hij +staat bij mij voor vier duizend Carolus guldens in het krijt), maar toch de trots van Antwerpen! Wilt gij niet het een en +ander gebruiken, senor capitan, eer gij uw slaapplaats boven den stal opzoekt?” + +</p> +<p>“Ja, een halve pint wijn zal voor mij wel genoeg zijn,” zegt Guy. “Maar, gij zijt immers beroemd om uw bier—laat mij daarvan +dus liever een kan nemen,” gaat hij voort, als een echt Engelschman zijn nationaal brouwsel getrouw blijvend. + +</p> +<p>“Het beste in geheel Vlaanderen. En dan hebben wij ook nog mout uit Londen.” + +</p> +<p>“Juist, dát is het ware!” roept Guy uit, zijn rol van Spanjaard vergetend. “Breng mij Engelsche mout!” En dan, zijn onvoorzichtigheid +bemerkend, voegt hij er aan toe: “Ik heb den geheelen dag reeds Rijnwijn gedronken.” + +</p> +<p>Als de waard vertrokken is, trekt hij, in afwachting van zijn maaltijd, figuren met zijn voet in het witte zand, waarmee de +vloer is bestrooid en leest onder andere aanplakbiljetten aan de muren van de gelagkamer, de aankondiging van het groote drinkgelag +tusschen Frans de Vriendt, bijgenaamd Floris, en de zes grootste drinkebroers van Brussel. En naast die aankondiging hangt +Alva’s edelmoedig aanbod van drie duizend Carolus-guldens voor het hoofd van den Engelschman. + +</p> +<p>Weldra brengt men hem het verlangde, en hij <a id="d0e1176"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1176">65</a>]</span>neemt plaats aan een tafeltje naast dat van de zes kampioenen van Brussel. Onwillekeurig begint hij belang in hen te stellen, +want het zijn zes van de merkwaardigste typen, die hij ooit heeft gezien. + +</p> +<p>Hun namen vangt hij successievelijk op uit hun gesprek. + +</p> +<p>Vasco de Guerra, blijkbaar de aanvoerder van de club, Tomasito, een vaandrig van De Billy’s Walen, die door de anderen den +eenoogige wordt genoemd, omdat hij een oog heeft verloren bij Aremberg’s nederlaag, en Pablo Mendez, zijn alle drie Spaansche +officieren, die zich, zooals men uit hun gesprekken kan opmaken, houden voor edellieden van rang en aanzien. De overige drie +kampioenen treden meer bescheiden op, behalve in het drinken; daarin doen zij niet voor de anderen onder. Twee van hen worden +aangesproken als Alphanse de la Noel en Conrad de Rijk, beiden Nederlanders, de een uit Brabant, de andere uit Holland; de +laatste van het zestal is een gluiperige kleine Italiaan, Guisseppi Pisa geheeten, een koopman in parfumerieën en andere toiletartikelen, +uit de hoofdstad. + +</p> +<p>Daar Guy onder het nuttigen van zijn maal en het drinken van zijn bier niets beters heeft te doen, luistert hij verstrooid +en slaperig,—want hij is doodmoe geworden van zijn nachtelijken tocht,—naar hun gesprekken. + +</p> +<p>“Par Dios!” zoo laat Vasco de Guerra zich hooren,—een groote man met ronde, vischachtige oogen en een langen knevel, met een +enkele grijze vlok er in, die men algemeen beschouwt als een gevolg van zijn groote losbandigheid,—“ik verneem, <a id="d0e1186"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1186">66</a>]</span>dat onze tegenstander Floris een caricatuur van ons heeft geteekend.” + +</p> +<p>“Diablo! Is het beleedigend?” roept Tomasito, de eenoogige, een kleine Spanjaard met een duivelachtigen aard, berucht zoowel +om zijn wreedheid op het slagveld als om zijn uitspattingen in de feestzaal. + +</p> +<p>“Neen,” zegt Mendez lachend, “hij heeft ons alleen maar <span class="letterspaced">onder de tafel</span> geschilderd.” + +</p> +<p>“Sapristi!” grijnst de Italiaan Pisa. “Hij mag ons voor mijn part onder de tafel <span class="letterspaced">schilderen</span>, maar hij kan ons toch niet onder de tafel <span class="letterspaced">drinken</span>!” Daarna roept hij: “Hei, jongen! Een nieuwe kan zwaren Rijnwijn. Ik moet mij oefenen voor morgen. Mariëtta komt van Brussel +over om eer te bewijzen aan mijn drinktalent.” Dit gaat vergezeld van een blik van verstandhouding op zijn kameraden, die +uitroepen: “Bravo! de gezondheid van Mariëtta, het zoetste lief uit Brussel!” + +</p> +<p>Terwijl er nieuwe Rijnwijn wordt gebracht, roept Mendez uit: “Caramba! er zijn geen duiven meer in de pastei,” en trekt zijn +mes terug, waarmee hij de voor hem staande pastei heeft onderzocht, zijn vingers, bij gebrek aan een servet, aflikkende. “Gij +hebt ons maar zes duiven gegeven, kapitein Vasco.” + +</p> +<p>“Het was alles, wat ik onder schot kon krijgen!” antwoordt De Guerra. + +</p> +<p>“Gij zoudt duiven geschoten hebben?” spot De Rijk. + +</p> +<p>“Zeker!—vandaag—hier!” + +</p> +<p>“Bah! Uw hand beeft, Vasco, alsof gij de vijfhonderd gulden neerteldet, die wij tegen den schilder verwed hebben!” sart De +la Noel. + +</p> +<p>“Toch heb ik ze geschoten,” antwoordt Vasco, <a id="d0e1215"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1215">67</a>]</span>terwijl er een vreemde uitdrukking in zijn vischachtige oogen komt, “en ik doodde niet <span class="letterspaced">alleen</span> de zes duiven, maar ik zal ook—een ander dooden. Wij zullen een banket hebben, als ik de belooning krijg voor zijn hoofd!” +Hij grijnst bij deze woorden, zoodat men zijn tanden kan zien. + +</p> +<p>“Zijn <span class="letterspaced">hoofd</span>?” roept er een. + +</p> +<p>“De belooning van drie duizend Carolus-guldens voor het hoofd van den Engelschman?” schreeuwt een ander, naar het plakkaat +wijzende, wat Guy onwillekeurig naar zijn zwaard doet grijpen. + +</p> +<p>“Bah!” lacht Vasco. “Denkt gij, dat ik mij op het zilte nat waag, om zeeziek te worden en mij door dien Engelschman den hals +te laten afsnijden? Neen, ik kan mijn geld gemakkelijker verdienen; als ik mijn zevende duif schiet, zullen wij meer duivenpastei +hebben en een feestgelag, dat ons niets kost.” + +</p> +<p>Deze geheimzinnige belofte wordt begroet door een luid gelach en een gerinkinkel van bekers en kannen. “De Zes Drinkebroers +van Brussel” houden al evenveel van duivenpastei als het zoontje van den barbier Jacques Touraine. + +</p> +<p>Doch nu wordt Guy’s aandacht afgeleid van het drinkend zestal naast hem. De waard komt namelijk nederig buigend naar hem toe +en zegt: + +</p> +<p>“Senor capitan, uw bed is klaar, de lakens zijn schoon, niemand heeft er de laatste drie dagen in geslapen.” + +</p> +<p>Chester volgt Van Oncle, die een waskaars draagt, naar een klein vertrek boven den stal, dat tenminste goed gelucht is, daar +het verscheidene open vensters heeft, die niemand de moeite heeft genomen te sluiten. +<a id="d0e1237"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1237">68</a>]</span></p> +<p>Een oogenblik later is hij feitelijk alleen—de eenige van zijn buren in de belendende kamertjes, die reeds thuis is, slaapt +zijn roes uit, en de anderen moeten nog komen. Hij bergt zijn dingen van waarde op een veilige plaats en verbergt het zorgvuldigst, +wat hij het kostbaarst acht—het miniatuur-portret van de dame, wier naam hij niet weet; maar wat hij wél weet is, dat hij +haar met hart en ziel bemint; vervolgens onderzoekt hij zijn wapenen en gaat naar bed, vervuld met de gedachte aan zijn onbekende +schoone, die hij eens heeft gekust, maar die hij heeft gezworen, weer te zullen kussen; daarna slaapt hij kalm in, in de stad +zijner vijanden, onder de vlag van Spanje en Alva, terwijl in de kamer beneden, in de straten rondom hem en op de muren van +elk wachthuis in Brabant en Vlaanderen biljetten zijn aangeplakt, waarbij drie duizend Carolus-guldens worden uitgeloofd voor +het hoofd van den “Eerste der Engelschen”. + + + +<a id="d0e1240"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1240">69</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e1241" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK IV.</h2> +<h2 class="normal">DE BEROEMDSTE NEDERLANDSCHE SCHILDER VAN ZIJN TIJD.</h2> +<p>De zon staat reeds hoog aan den hemel, als Guy de oogen opent. De storm van den vorigen avond is bedaard, en de zon schijnt +vroolijk, als om den spot te drijven met de arme boeren en landlieden in de naburige polders, die nog altijd in wanhoop verkeeren +over hun vee, dat verdrinkt, en over het water, dat nog altijd niet valt. Chester kan, onder het kleeden, zich eenigszins +een denkbeeld maken van de aangerichte verwoesting; want zijn kamer ziet uit op de rivier, en daarin drijven nog steeds doode +schapen, koeien en varkens, en zelfs lijken van menschen. + +</p> +<p>Doch in de stad schijnt men zich daar weinig om te bekommeren. De storm heeft uitgewoed en nu maken de schepen zich gereed, +om de Schelde af te zakken naar de Indiën en de Middellandsche zee; de kooplieden hebben hun waren in veiligheid gebracht; +de handel van die dagen, zoo min als die <a id="d0e1250"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1250">70</a>]</span>van heden, laat zich door den strijd van het menschdom ophouden. + +</p> +<p>Het geraas en rumoer dringt door tot in Guy’s kamertje van de Schoenmarkt en Eierstraten. Al de gilden van Antwerpen zijn +heden druk in de weer en zien er tevreden uit, behalve dat van de slagers; dezen toch hebben menigen vetten os verloren, die +graasde op de uitgestrekte weiden aan den Kowensteinschen dijk. + +</p> +<p>Daar het niet vroeg meer is, zijn de gasten, die de belendende kamertjes in gebruik hadden, reeds vertrokken. Guy, die, op +zeemanswijze, halfgekleed te bed is gegaan, kan zich dus ongestoord verder aankleeden; alleen naast hem snorkt nog een dronkaard +zijn roes uit. + +</p> +<p>Vervolgens begeeft hij zich naar het waschhuis van het logement in de benedenverdieping, waar hij kort proces maakt en voor +een stuiver een ongebruikten handdoek machtig wordt. + +</p> +<p>Als hij zich heeft gewasschen, gaat Chester uit; hij voelt zich luchtig en opgewekt, niettegenstaande hem opnieuw het plakkaat +onder de oogen komt, waarin men een prijs voor zijn hoofd uitlooft, en vervolgt haastig zijn weg door de vuile stegen van +het lage gedeelte der stad naar de Wolstraat. Daar hij zich bij de familie Bodé Volckers tevergeefs om inlichtingen heeft +aangemeld, en hij onderstelt, dat een herhaald bezoek hem niets verder zal brengen, besluit hij nogmaals naar den Franschen +barbier te gaan, om te beproeven, of hij van dezen iets naders omtrent zijn huurder kan te weten komen. Want het is zaak, +spoed te maken, daar een langer verblijf in <a id="d0e1260"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1260">71</a>]</span>de klauwen van zijn vijanden hem noodlottig kan worden; hij loopt toch ieder oogenblik gevaar, herkend te worden, want er +houden zich altijd vele Vlaamsche handelaars uit Zeeland en Holland in de groote koopstad op, van wie eenigen den “Eerste +der Engelschen” misschien van aanzien kennen en sommigen zeker niet te goed zouden zijn, om voor drie duizend Carolus-guldens +alles ter wereld te verkoopen, zichzelven inbegrepen. + +</p> +<p>Als hij het huis van Jacques Touraine bereikt, wacht hem daar een aangename verrassing. De woordenrijke kleine Franschman +komt hem reeds tegemoet en roept uit: “Hij verlangt al naar u, ik heb hem verteld, dat gij naar hem hebt gevraagd!” + +</p> +<p>“Hij—wie?” vraagt Guy. + +</p> +<p>“Wel, de schilder Antony Oliver. Hij is van morgen uit Brussel gekomen. Hij verlangt even sterk naar u, als gij naar hem.” + +</p> +<p>Maar de laatste woorden gaan verloren voor den Engelschman, die de twee steile trappen opsnelt naar het bovengedeelte van +het huis, waar zich onder de dakpannen, tusschen de zwaluwnesten, de woonkamer, die tevens dienst doet als atelier, bevindt +van Antonius Oliver, in de wandeling Antony genoemd, vervaardiger van geographische kaarten, heraut en bij wijlen tweeden +secretaris van Alva, onderkoning der Nederlanden. Het inkomen van Antony is niet groot, zijn betrekking, al is het een post +van vertrouwen, niet zeer hoog, ofschoon hij daardoor dikwijls in directe aanraking komt met den grooten Hertog. Want Oliver +heeft er met al zijn vermogen naar gestreefd, het vertrouwen van zijn meester te winnen. +<a id="d0e1270"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1270">72</a>]</span></p> +<p>Hij is geboortig uit Bergen, dicht bij de Fransche grenzen, en heeft gedeeltelijk Fransch, gedeeltelijk Vlaamsch bloed in +de aderen. Op het oogenblik is hij bezig het stof der reis van zijn gezicht te wasschen; Chester vindt hem zonder zijn wambuis +en met een handdoek in de hand, als hij, na te hebben aangeklopt, binnentreedt. + +</p> +<p>“Ah!” roept hij, met een glimlach van vreugde op het gelaat, “ik ben blij u te zien, mijn vriend, mijn Guido.” + +</p> +<p>“En ik niet minder, dat ik u thuis vind, Antony, mijn jongen,” antwoordt Guy, hartelijk zijn hand uitstekend. Want enkele +weken van samen doorgestaan gevaar hebben tusschen deze twee mannen een hechten vriendschapsband geknoopt. + +</p> +<p>“Ik ben blij u te zien,” vervolgt de Vlaming, “en toch ook weer niet.” Dan fluistert hij: “Gij weet van den prijs op uw hoofd?” + +</p> +<p>“Ja, ik heb het gezien,” antwoordt Guy kortweg. + +</p> +<p>“O, misschien in uw herberg?” + +</p> +<p>“Neen, in de wachtkamer van de Citadel.” + +</p> +<p>“Mon Dieu! Zijt gij dan gearresteerd en ondervraagd?” brengt de schilder angstig uit. + +</p> +<p>“Neen, ik kwam er als cavalier van een hooggeplaatste dame!” lacht de Engelsche zeeman. “Daarvoor ben ik bevorderd tot kolonel +bij Romero’s musketiers!” + +</p> +<p>“Onmogelijk! Vertel mij uw avontuur!” + +</p> +<p>“Natuurlijk,” zegt Guy, “hangt het samen met de zaak, die mij in Antwerpen brengt.” + +</p> +<p>“Ja,” antwoordt de ander nadenkend, “die zaak moet wel hoogst belangrijk zijn, dat gij u weer zoo waagt.” +<a id="d0e1295"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1295">73</a>]</span></p> +<p>“Het is als altijd voor mijn Koningin!” fluistert Guy; “is er niemand in de buurt?” + +</p> +<p>“Neen, ik heb mijn leerling, Achille, uitgezonden met een verre boodschap, daar ik u verwachtte en u alleen wenschte te spreken.” + +</p> +<p>“Welke verre boodschap?” + +</p> +<p>“Ik zond hem uit om wijn, brood, kaas en vleesch <span class="letterspaced">op crediet</span> te koopen. Achille is een wakkere jongen, en als ik hem het geld had meegegeven, zou hij in een half uur terug zijn.” Vervolgens +de deur grendelend en er een zwaar gordijn vóór schuivende, zegt Oliver: “Vertel mij nu alles.” + +</p> +<p>“Kunt gij deze brieven ontcijferen, waaraan, naar ik vermoed, het welzijn, ja zelfs het leven van mijn Koningin hangt?” fluistert +de Engelschman. En terwijl hij het pakje voor den dag haalt, dat hij den vorigen avond aan het lijk van den verdronken Italiaan +heeft ontnomen, vertelt Guy den schilder zijn zonderling wedervaren. Zijn verhaal wordt afgebroken door uitroepen van verwondering +en levendige belangstelling, zelfs nu en dan door een luid gelach van zijn Vlaamschen toehoorder. + +</p> +<p>Als de Engelschman geëindigd heeft, neemt de schilder het woord. + +</p> +<p>“Ei!” roept hij uit, de documenten nauwkeurig bekijkend, “hebt gij deze gevonden op het lijk van den secretaris Chiapin Vitelli?” +Dan voegt hij er aan toe: “Ik ben een der weinige personen, die ze zou kunnen lezen. Zij zijn geschreven in het bijzondere +cijferschrift, dat op het geheime correspondentiebureau van mijn meester, mijn weldoener, in gebruik is; van hem, die mij +mijn jaargeld betaalt, den man, wiens hand <a id="d0e1313"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1313">74</a>]</span>ik kus,—den Hertog van Alva!” Er komt een vreemd licht in zijn oogen, als hij spreekt van zijn weldoener. “Het is heel gemakkelijk +te ontcijferen, als gij den sleutel hebt, dien ik van buiten heb geleerd en in mijn hoofd heb—ik durf hem nergens anders bewaren.” + +</p> +<p>“Deel mij dan den inhoud van deze brieven mee!” + +</p> +<p>“Zeker,” zegt de artist. “Gij kunt u intusschen onledig houden met het bekijken van mijn schetsen.” + +</p> +<p>Haastig begint hij aan zijn werk, terwijl Guy zijn tijd doorbrengt met het bezien van een aantal studiën in houtskool op doek +en paneelen, blijkbaar het werk van den jongen Vlaming. Aan de eene zijde van het vertrek bevindt zich een marmeren plaat +om verven te wrijven, waarop een aantal penseelen, een palet en eenige kleine blazen met grondverf, zooals de artisten in +dien tijd gebruikten. Op een ezel staat het onvoltooide portret van een blondharig, blauwoogig Vlaamsch meisje, een werkelijke +schoonheid, ofschoon van een iet of wat boersch type. Dit is geteekend in den trant der Venetiaansche school, op wat men toen +noemde: een rooden grond. Op den achtergrond van het vertrek hangt een groot gordijn, dat een meer belangrijk werk schijnt +te verbergen, het is tenminste even breed als de geheele muur der kamer. + +</p> +<p>“Schuif het niet weg,” zegt de schilder opkijkende, als hij hoort, dat Guy het gordijn nadert. “Ik heb nog een aardige verrassing +voor u in petto,” en ophoudende met lezen, kijkt hij den Engelschman snaaks aan. “Iets, wat u bijzonder zal interesseeren, +naar ik meen; gij kondt het gelaat van de schoone <a id="d0e1323"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1323">75</a>]</span>uit de barge niet onderscheiden?” Want Guy heeft in zijn beschrijving van het avontuur van den vorigen nacht, met de aangeboren +kieschheid van den edelman en den minnaar, opzettelijk geen woord gesproken over de ontmoeting in het huis van de gravin van +Mansfeld met de dame, die hij bevrijdde. + +</p> +<p>“Wat bedoelt gij?” vraagt Guy levendig. “Wacht een oogenblik,” en een half onderdrukte kreet van verbazing roept Guy aan de +zijde van den schilder, die blijkbaar in hevige gemoedsbeweging is gebracht door het ontcijferen van het geheimschrift. + +</p> +<p>Ongeduldig staat Guy daar te wachten op den uitslag van het onderzoek der documenten. + +</p> +<p>Een oogenblik later kijkt Oliver op en zegt: “Ik kan u nu in hoofdzaak zeggen, wat de inhoud der brieven is.” + +</p> +<p>“En wat behelzen zij dan?” vraagt Guy ongeduldig. + +</p> +<p>“Het zijn twee brieven, geschreven door Chiapin Vitelli, Alva’s vertrouwde, en waarschijnlijk aan zijn secretaris gegeven—zoo +groot is hun waarde—om ze persoonlijk te overhandigen aan een zekeren Ridolfi, een Italiaan, die bankier is in Londen.” + +</p> +<p>“Ridolfi? Ja, ik heb wel van hem gehoord. Hij moet groote zaken doen met Italië; hij is goudsmid zoowel als bankier en woont +op Cheapside,” zegt Guy. “Maar wat heeft hij er mee te maken?” + +</p> +<p>“Wel, dit is blijkbaar één brief uit een reeks van brieven, van welke eenige beantwoord moeten zijn, waarin Alva onderhandelingen +voert met Ridolfi, waarschijnlijk de agent van den hertog van Norfolk, den man, die plannen maakte voor een huwelijk met de +Koningin van Schotland en die zich nu in Elizabeths <a id="d0e1339"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1339">76</a>]</span>handen bevindt—onderhandelingen, welke betrekking hebben op het vergiftigen der Koningin van Engeland.” + +</p> +<p>“Mijn vorstin vergiftigen! Groote God!” brengt Guy met moeite uit. Een oogenblik later vervolgt hij, zich tot kalmte dwingend: +“Ja, geruchten van dit of een dergelijk complot zijn reeds ter oore gekomen van Lord Burleigh, den eersten minister. Gij weet, +dat ik, juist om dit nader te onderzoeken, hierheen ben gezonden, ofschoon verloochend door mijn Koningin, die voor het oogenblik +schijnbaar met Alva vrede wenscht, maar die op haar beurt afrekening zal houden,—een Engelsche afrekening, dat kan ik u verzekeren,—met +uw Spaanschen tyran!” + +</p> +<p>“Dat weet ik. Daarom juist help ik u,” mompelt de schilder. “Op Elizabeth alleen is de hoop der Nederlanders gevestigd. Wij +zijn verslagen en vernietigd te Jemmingen, de prins van Oranje, naar Duitschland gevlucht, leeft in ballingschap; Frankrijk +wordt geheel in beslag genomen door zijn eigen zaken, Coligny en Condé kunnen ieder oogenblik slaags raken met de Ligue, en +op hun bijstand valt dus niet te rekenen,—van Engeland alleen kan nog redding komen. Als zoodanig heb ik u verwelkomd als +den ‘Eerste der Engelschen’, om de Nederlanders bij te staan. Gij zult niet de <span class="letterspaced">laatste</span> zijn—ik weet het! Maar,”—en het gelaat van den schilder wordt bezield door een patriotisch vuur,—“wijzelven moeten ook handelen. +Daarom heb ik mij veroordeeld, om te leven onder de vreeselijkste onrust, waarin iemand kan verkeeren,—een verrader <a id="d0e1348"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1348">77</a>]</span>in de naaste omgeving, in het bureau van den Spaanschen onderkoning, om Lodewijk van Nassau en Willem den Zwijger op de hoogte +te kunnen houden van zijn plannen. Ontdekking staat gelijk met—nu, dat weet gij!” + +</p> +<p>Hij lacht, maar het is een akelige lach, en hij vervolgt fluisterend: “Wat zou Alva, die menschen levend roostert, omdat zij +op Vrijdag vleesch eten; die vrouwen onthoofdt, omdat zij haar eigen mannen een schuilplaats verleenen; die zijn troepen veroorlooft +om te branden, te rooven en te plunderen; wat zou hij doen met een ontmaskerd spion in zijn eigen omgeving? Zijn er wel genoeg +pijnbanken, duimschroeven en takkenbossen voor zoo iemand te vinden?” Hij huivert, doch voegt er daarna vastberaden bij: “Maar +ik trotseer alles voor mijn vaderland!” + +</p> +<p>“En ik voor het mijne,” antwoordt Guy. “Op mijn hoofd is een prijs gezet als zeeroover, maar ik waag het voor mijn Koningin. +Elizabeth schenkt mij haar glimlachjes, als ik aan haar hof verschijn, noemt mij haar dapperen vrijbuiter en vertelt toch +aan den ambassadeur van Philips van Spanje, dat ik hier voor mijn eigen rekening ben; zij verloochent mij, ofschoon zij weet, +dat het om harentwille is, om haar leven te beschermen, om zulke verfoeilijke samenzweringen als deze te ontdekken, dat ik +mijn leven waag! Buitendien,” vervolgt hij met een onheilspellende flikkering in zijn oogen, “houd ik niet van Spanjaarden.” + +</p> +<p>“Persoonlijk,” merkt de Vlaamsche schilder op, “heb ik eenige zeer aangename menschen onder hen aangetroffen; ofschoon er +in Alva’s leger een ontelbaar <a id="d0e1356"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1356">78</a>]</span>aantal schurken zijn. Maar het is voor mijn vaderland, dat ik een leven vol onrust leid, met het zwaard van Damocles steeds +boven mijn hoofd.” + +</p> +<p>Guy behoeft den schilder slechts aan te zien, om te weten, dat hij de waarheid spreekt. De man is klein van persoon en ziet +er nietig uit, al is hij ook welgebouwd en vlug en veerkrachtig; maar hij heeft zachte, denkende oogen, bijzonder fijn gevormde, +beweeglijke lippen en een hoog, schrander voorhoofd. Chester is er van overtuigd, dat Antony Oliver een moedig man is. En +hij weet nu tevens, dat diens zenuwgestel is aangedaan door de vrees voor ontdekking, waarin hij aanhoudend verkeert. + +</p> +<p>Toch komt hij rond voor zijn meening uit. + +</p> +<p>“Ik haat iederen Spanjaard, edelman of boer, omdat ik een broeder heb, die in de gevangenis van de Inquisitie op Hispaniola +zit. + +</p> +<p>“Arme jongen!” mompelt de schilder met een lichte huivering. “Op Hispaniola! dat is een heel eind weg!” + +</p> +<p>“Niet voor een Engelschen zeeman. Zeven jaren geleden zeilden Dick en ik, beiden vol jeugdig vuur, met kapitein Ned Lovell +naar de Spaansche bezittingen en dreven daar handel met de Dons van Hispaniola en woonden daar, omdat wij katholiek waren, +ongemoeid in de stad Haytien en verwierven rijkdommen. Toen keerde ik met onze klinkende munt naar mijn geliefd Engeland terug, +Dick achterlatend, om de rest van onze koopwaren in goud om te zetten, en mij daarna te volgen. Een jaar verliep. Geen Dick, +maar Hawkins bracht bij de thuiskomst van zijn derde reis het bericht mede, dat Dick verliefd <a id="d0e1368"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1368">79</a>]</span>was geworden op een Spaansch meisje, dat zijn medeminnaars hem hadden aangeklaagd als een Engelschen ketter, en de—Inquisitie—” +Hier begeeft hem de stem, er staan tranen in zijn oogen, ofschoon zij gloeien van een wild vuur. “Dat was voor mij genoeg, +om de Spanjaarden te haten en mij ter beschikking van Koningin Elizabeth te stellen,” zegt Guy, na een pauze op somberen toon, +“en als vrijbuiter in haar dienst, kwam ik ook in het bezit van dit miniatuur.” + +</p> +<p>“Kunt gij mij ook zeggen,” vraagt hij plotseling, het miniatuurportret op ivoor, in diamanten gevat, te voorschijn halend, +“wie de dame is, die hierop staat afgebeeld?” + +</p> +<p>“Oho!” lacht de schilder met een ondeugende flikkering in zijn oogen. “Die vraag had ik verwacht, sinds gij mij verhaald hebt +van de dame in de barge. Gaf zij u dit? Is zij ook getroffen door Cupido’s pijlen?” + +</p> +<p>“Wat bedoelt gij daarmee?” bromt de Engelschman, terwijl hij verraderlijk bloost onder zijn verbrande huid. + +</p> +<p>“Ik bedoel,” lacht Antony, “dat gij een man zijt, die tot over de ooren verliefd is. In uw verhaal over de gebeurtenissen +van gisternacht werd telkens door u gewag gemaakt van de ‘godin in de barge’, de ‘schoone onbekende’, het ‘bevallige wezen +in het nachtelijk donker’, de ‘feeachtige vormen, die de duisternis niet geheel kon verbergen’, de ‘stem zoo zoet als die +van een engel’, uw gansche wijze van doen verried, dat zelfs de duisternis geen beletsel voor u geweest is, om verliefd te +worden op de dame, die gij gered hebt uit de handen der Watergeuzen; <a id="d0e1378"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1378">80</a>]</span>en dat, ofschoon zij eigenlijk uw gevangene was, gij de hare waart. Ging het haar als u? Is zij ook verliefd, dat zij u haar +portret gaf?” + +</p> +<p>“Neen,” antwoordt Guy, “ik geloof, dat ik verliefd ben geweest op deze beeltenis, sinds ik die drie jaar geleden op zee veroverde.” + +</p> +<p>Dit antwoord brengt den schilder geheel en al in verbazing. Hij mompelt: “Ik hield de Engelschen nooit voor een romantisch +volk, maar gij leert mij, dat de Italianen slechts stumperds zijn, vergeleken met de eilandbewoners, waar het hartstocht betreft. +<span class="letterspaced">Verliefd op een portret</span>?” + +</p> +<p>“Ja; het kwam in mijn handen onder vreemde omstandigheden,” antwoordt de Engelschman, een weinig gemelijk, want de artist +spreekt op een schertsenden toon. “Op het eind van ’68 speelde ik tennis in Londen, toen de Koningin en haar eerste minister, +Sir William Cecil, nu Lord Burleigh, mij lieten roepen. De schatkist der Koningin was leeg. Vijf Italiaansche schepen, die +een leening van de Genueesche bankiers aan Alva overbrachten, ten bedrage van achthonderd duizend zilveren kronen, waren op +weg naar Antwerpen—” + +</p> +<p>“Ja,” valt de ander hem glimlachend in de rede, “ik weet het—het geld, waarmee de Hertog zijn troepen dacht te betalen—” + +</p> +<p>“En waren in de haven van Southampton gedreven door kapers, afgezonden door den prins van Condé, die op den uitkijk had gestaan, +om den schat te bemachtigen. De Spaansche ambassadeur had zich tot de Koningin gewend en schepen gevraagd ter bescherming. +Daar men met Spanje in vrede verkeerde, <a id="d0e1393"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1393">81</a>]</span>moest men hem wel ter wille zijn, maar Elizabeths schatkist was leeg, en zij werd geplaagd door rekeningen van haar modiste +en meer dergelijke vrouwenschulden en besloot dus, zich den schat toe te eigenen. Cecil had om mij gezonden, omdat hij wist, +dat ik Spaansch sprak, en dacht dat ik de rechte man zou zijn, om dat zaakje te beredderen. Men had den Spaanschen gezant +reeds verzocht, maatregelen te nemen voor het vervoer van den schat van Southampton naar Dover over land, waar zich schepen +der Koningin ter bescherming zouden bevinden. Doch terwijl hij zijn toebereidselen maakte, ontving ik de volgende opdracht: +ik moest naar Southampton gaan en den Franschen kapers tien duizend kronen aanbieden, als zij hun positie voor de haven niet +verlieten, zoodat de Genueesche schepen niet durfden uitzeilen. Onderwijl won de Koningin inlichtingen in en vernam, dat het +geld geleend was door Italiaansche kooplieden. ‘Als zij Alva kunnen leenen, kunnen zij het mij ook doen,’ dacht zij. Volgens +de persoonlijke aanwijzingen van de Koningin van Engeland maakte ik mij meester van de achthonderd duizend zilveren kronen.” + +</p> +<p>“En dat maakte Alva bijna razend! Ik zie hem nog voor mij,” lacht de schilder, “op den morgen, dat hij het bericht ontving, +in blinde woede aan de beide punten van zijn baard rukkende. En van dat oogenblik af, heeft hij uw Koningin gehaat en u niet +minder, die hem dwong, den Nederlanders zijn tienden penning op te leggen, om zijn troepen te kunnen betalen. Doch wat heeft +de diefstal der Koningin van Engeland te maken met uw miniatuur-portret, zeg, vrijbuiter?” +<a id="d0e1397"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1397">82</a>]</span></p> +<p>“Slechts dit,” antwoordt Guy. “Het eenige, wat ik van het Genueesche schip, toen ik het prijs maakte, voor mijzelven hield, +was deze beeltenis. Te oordeelen naar de aanwijzing op het pakje, waarin het portret zich bevond, moest de dame, die het voorstelt, +in de Nederlanden wonen. Hoogst aangenaam was mij dus de persoonlijke opdracht van Koningin Elizabeth, om naar hier over te +steken en in haar belang zeeroover te worden; wel wist ik, dat ik daardoor mijn leven in de waagschaal stelde, maar ik wist +ook, dat het mijn eenige kans was, om ooit in werkelijkheid het gelaat te aanschouwen, dat ik heb liefgehad van dien dag tot +op heden. Noemt gij dat romantisme? Mij goed! Maar zeg nu, wie zij is.” + +</p> +<p>“Wel,” antwoordt de schilder, “mag ik u als antwoord een ander portret laten zien?” + +</p> +<p>“Van wien? Wat geef ik om portretten, behalve dit eene? Gij kunstenaars denkt altijd aan kunst—ik denk aan vleesch en bloed, +die winnen het van kunst.” + +</p> +<p>“Winnen zij het ook van dit?” lacht Oliver, en het gordijn op den achtergrond wegtrekkend, onthult hij een kolossaal altaarstuk, +onafgewerkt behalve de hoofdfiguur, de Madonna. Guy is een en al verbazing, want het is de beeltenis van de vrouw, wier lippen +hij den nacht tevoren heeft gekust, wier miniatuur-portret hij in de hand houdt; beurtelings staart hij nu van dit naar het +prachtige altaarstuk, op de figuur van de Moeder Gods. Het moet een werk zijn, dat door de liefde geïnspireerd is. + +</p> +<p>De Engelschman wordt vuurrood, daarna doodsbleek, <a id="d0e1408"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1408">83</a>]</span>en mompelt: “Gij bemint haar dus ook!” terwijl hij zijn vermeenden medeminnaar afgunstig aanziet. + +</p> +<p>“Neen,” antwoordt Antony, “ik bemin de dame niet, al bemin ik mijn schilderij. Gij behoeft niet jaloersch te zijn, mijn waarde +Engelschman, de vrouw, die ik bemin, is veel meer dan deze een wezen van vleesch en bloed—juffer Wilhelmina, dochter van den +oud-burgemeester Bodé Volckers. Haar blonde beeltenis staat op dien ezel. Ik aarzel niet u mijn geheim toe te vertrouwen, +zooals gij mij het uwe deedt. Maar <span class="letterspaced">dit</span>,” hij kijkt teeder naar het doek, “is een werk van liefde, liefde voor mijn kunst. Hierop heb ik al mijn hoop gebouwd, om +een naam in de wereld achter te laten. Als ik mijn altaarstuk kan voltooien, eer de tijd komt, dat de hand, die mij bedreigt, +mij in haar ijzeren greep vermorzelt, hoop ik in de herinnering te blijven voortleven—niet als de patriot, maar als de kunstenaar!” + +</p> +<p>“En, bij den hemel! dat zult gij,” roept Guy uit, die natuurlijk niets liever wenscht, dan aan de beeltenis van de vrouw, +die hij liefheeft, een onvergankelijken roem beschoren te zien, “want gij hebt niet alleen een Madonna geschilderd, maar een +godin, waardig de Moeder Gods te zijn.” Hier maakt hij eerbiedig het teeken des kruises en beschouwt opnieuw het schilderstuk, +dat zijn bewondering voorzeker ten volle verdient, niet alleen om de liefelijkheid van het model, maar ook om de oorspronkelijkheid +van opvatting en den rijkdom van koloriet. + +</p> +<p>In tegenstelling met het schilderstuk op den ezel, is dit altaarstuk geschetst op een parelgrijzen achtergrond, <a id="d0e1419"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1419">84</a>]</span>de Madonna is de eenige afgewerkte figuur, de beeltenis van Guy’s beminde. + +</p> +<p>Het meisje staat daar in maagdelijke schoonheid; haar blanke, blauwgeaderde voeten rusten licht als die eener fee op een regenboog +van het zachtste zonlicht; de lijnen van haar lichaam bezitten reeds de schoonheid der vrouw, maar zijn nog maagdelijk bevallig +en teer; zij is gehuld in een eng sluitend wit gewaad, waarover een lange azuren mantel hangt. Op den blanken hals rust het +gelaat van ongemeene schoonheid, welks zachte en toch schitterende oogen, koraalroode lippen, wangen, waarop rozen en leliën +bloeien, Guy’s hart ook nu weer zoo onstuimig doen kloppen. + +</p> +<p>Het geheel, vergoddelijkt door de groote ziel, die uit het aanminnig gelaat straalt, verlicht door zonnestralen en vol van +die wonderschoone effecten van gouden licht en diepe, warme schaduwen, eigen aan de school van den Venetiaan Tintoretto, is +wel geschikt om Guy halfgek van opgewondenheid te maken; want het is het levend, sprekend portret van de vrouw, die hij liefheeft, +maar toch weer niet geheel en al aan haar gelijk. + +</p> +<p>Want het schilderij geeft haar wisselende schoonheid slechts op een enkel moment te aanschouwen, en den vorigen nacht heeft +hij telkens, als hij haar veranderlijke, beweeglijke, maar altijd edele trekken beschouwde, een verschillenden indruk van +haar gekregen, heeft hij telkens een nieuwe bekoring in haar ontdekt. + +</p> +<p>Hij roept ongeduldig den schilder toe: “Gij beantwoordt mijn vraag niet. Gij laat mij alleen iets <a id="d0e1429"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1429">85</a>]</span>zien, dat mijn verlangen, om haar naam te vernemen, nog meer moet prikkelen. Zeg mij, wie zij is!” + +</p> +<p>Het antwoord, dat volgt, doet hem ontstellen en ontstemt hem tevens. “Zij is,” zegt Oliver langzaam, “het eenige wezen op +aarde, dat Alva liefheeft!” + +</p> +<p>“Neen, neen, dat wil ik niet gelooven,” brengt Chester met moeite uit. + +</p> +<p>“Gij moet! Zij is het eenige wezen, dat hij aanbidt, het eenige wezen, dat de onderkoning van Spanje ooit met een liefkoozenden +naam toespreekt.” + +</p> +<p>“Ik kan u niet gelooven,” roept de Engelschman uit, zijn handen als in doodsangst wringend. “Zij is te rein, om de beminde +te zijn van wien ook en het allerminst van dien duivel.” + +</p> +<p>“Zij is niet te rein,” zegt de schilder langzaam, “om zijn dochter te zijn.” + +</p> +<p>“Zijn <span class="letterspaced">dochter</span>?! Alle heiligen in den hemel!” + +</p> +<p>“Ja, Hermoine de Alva is de dochter van den Hertog. Haar moeder, de gravin De Perugia, een Italiaansche dame van groote schoonheid, +stierf vier jaren geleden. Sedert dien tijd heeft de Hertog Dona Hermoine bij zich genomen. Zij is de reinste, liefelijkste, +edelste bloem, die Spanje ooit naar de Nederlanden heeft gezonden. Zij bezit even groote geestesgaven als haar vader, doch +haar hart is even teeder als het zijne wreed is. Toch is zij de dochter van Alva en daarom, mijn Engelschman, vrees ik, dat +uw liefde hopeloos is! Neem u in acht! Uw broeder beminde een Spaansch meisje!” + +</p> +<p>Guy antwoordt hierop niets. Hij is diep doordrongen van de waarheid der laatste vernietigende opmerking van den schilder. +Doch weldra komt de <a id="d0e1450"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1450">86</a>]</span>Engelsche onversaagdheid weer bij hem boven en hij roept uit: + +</p> +<p>“Bij den hemel! Welk een triumf, om datgene, wat hij het meest liefheeft, aan Alva te ontrooven, om zijn eigen dochter, die +hem dierbaarder is dan iets anders ter wereld, tot de bruid te maken, de geëerde en gevierde bruid van den man, op wiens hoofd +hij drie duizend Carolus-guldens heeft gezet,—den vrijbuiter,—den ‘Eerste der Engelschen’!” en hij barst uit in een spottenden, +triumfeerenden, maar hartelijken lach. + + + +<a id="d0e1454"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1454">87</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e1455" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK V.</h2> +<h2 class="normal">HET GEVAAR WORDT DREIGEND.</h2> +<p>“Bravo!” roept de Vlaming uit, “bravo! Maar eerst moet zij u ook liefhebben.” + +</p> +<p>“O, ik ben er zeker van, dat zij mij al liefheeft,” roept Chester uit, den robijn in den ring aan zijn vinger beschouwende, +welks rood licht voor hem niet een teeken van gevaar schijnt te zijn, maar de rosse gloed van de fakkel van Hymen. + +</p> +<p>“Nu, ik ben blij, dat gij zoo vol vertrouwen zijt.... Ik wenschte, dat ik ook zoo was,” zucht de schilder en vervolgt dan, +zich vermannend: “Doch nu ter zake! Gij kunt uw tijd niet verbeuzelen met hofmakerij. Koningin Elizabeth moet verwittigd worden +van het complot tegen haar leven en gewaarschuwd voor Ridolfi, den Italiaanschen bankier in Londen.” + +</p> +<p>“O, wij zullen wel goed op hem passen,” zegt Guy op dreigenden toon. “Ik moet van avond nog weer aan boord van mijn schip +zijn, om onder zeil te gaan naar Engeland, en daarvoor moet ik het wachtwoord van hedenavond hebben, opdat ik na zonsondergang +de stad kan verlaten.” +<a id="d0e1468"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1468">88</a>]</span></p> +<p>“Waarom vertrekt gij niet terstond?” + +</p> +<p>“Omdat,” antwoordt de Engelschman, “gij mij de overzetting van die brieven nog niet hebt gegeven. Daarmee zal nog wel eenige +tijd gemoeid zijn.” + +</p> +<p>“Volstrekt niet.” + +</p> +<p>“Waarom niet?” + +</p> +<p>“Omdat ik niet van plan ben, ze voor u over te zetten; ik zal u eenvoudig den sleutel van het cijferschrift geven, dan kan +dit in Engeland gebeuren, en alle andere dergelijke brieven, die u in handen mochten vallen, kunnen dan mede ontcijferd worden +door Koningin Elizabeth en haar ministers. Het zal u menig gevaarlijk bezoek aan de Nederlanden besparen.” Dit zeggende, gaat +de schilder zitten en schrijft in enkele minuten de verklaring van het cijferschrift op. + +</p> +<p>Daarna vervolgt hij: “Berg dat goed weg bij de brieven,” en geeft den sleutel aan Guy; glimlachend zegt hij op halfluiden +toon: “Mij dunkt, dat gij u nu wel zult haasten om te vertrekken, met dien prijs op uw hoofd.” + +</p> +<p>“Ik ga niet vóór van avond,” antwoordt Chester, bijna gemelijk. “Het tij is van avond nog gunstiger voor mijn schip—het zal +mij dus niet veel ophouden. Buitendien—” hier valt zijn oog op het spottend gezicht van den schilder, en hij valt zichzelf +in de rede: “Maar, voor den drommel, man! gij denkt toch niet, dat ik Antwerpen zal verlaten, zonder haar nog eens gezien +te hebben?” Hij wuift met de hand de goddelijke schoone op het doek toe, die, verlicht door de morgenzon, hem niet alleen +met hemelsche, doch ook—zoo denkt tenminste deze <a id="d0e1483"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1483">89</a>]</span>vermetele jonge man—met aardsche liefde aanziet. + +</p> +<p>“Zoo! zijt gij van plan papa om de hand van de jonge dame te vragen?” spot de schilder. + +</p> +<p>“Nog niet, ofschoon ik een introductiebrief voor hem heb,” merkt Guy op, door den spot van den schilder geprikkeld, om den +brief te laten zien, dien Dona Hermoine hem den vorigen avond heeft gegeven, en die geadresseerd is aan Alva, onderkoning +van Spanje. + +</p> +<p>“En gij hebt hem nog niet geopend?” vraagt Oliver, den brief van alle kanten bekijkend. + +</p> +<p>“Zeker niet; hij is verzegeld.” + +</p> +<p>“Maar, mijn jongen,” herneemt de schilder, “gij zet te veel op het spel, om zoo angstvallig te zijn. Gij moet weten, hoe gij +met de dame staat, eer gij haar weer ontmoet.” En hij doet Guy schrikken, als hij er bijvoegt: + +</p> +<p>“Gij hebt machtige medeminnaars: generaal Noircarmes staat zeer hoog in de gunst bij haar vader, wiens volle vertrouwen hij +geniet.” + +</p> +<p>“Een medeminnaar?” stamelt Guy. + +</p> +<p>“Een medeminnaar?! Een groot aantal medeminnaars! Denkt gij zoo gering van uw schoone beminde, dat zij vóór u geen anderen +man zou bekoord hebben? Iedereen buigt voor de schoonheid en den geest van gravin Hermoine de Alva—generaals en edellieden.” +Daarna vervolgt hij op bevelenden toon: “Gij moet dezen brief openen. Het spel, dat gij speelt, noodzaakt u, gebruik te maken +van elke kaart. Het is waarschijnlijk geen vertrouwelijke mededeeling, hij moet uitsluitend op u betrekking hebben, daar zij +u opdroeg, hem zelf te overhandigen.” +<a id="d0e1501"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1501">90</a>]</span></p> +<p>Terwijl hij spreekt, en eer Guy het hem kan <span id="d0e1504" class="corr" title="Bron: be letten">beletten</span>, heeft Oliver vlug een kaars ontstoken en met de linkerhand den brief er boven gehouden, als iemand, die gewoon is aan zulke +bezigheden, waarop hij hem, met ongeschonden zegel, geopend aan den Engelschman overreikt. + +</p> +<p>“Gij moet hem lezen,” zegt hij. “Uw leven zoudt gij kunnen inboeten door u te laten leiden door een overdreven eergevoel. +<span class="letterspaced">Lees hem</span>! Den een of anderen dag kunnen de omstandigheden u dwingen, hem aan Al va te geven. In uw positie behoort gij te weten, wat +hij behelst. <span class="letterspaced">Lees hem</span>, of ik heb verder geen gemeenschap meer met u.” + +</p> +<p>“Waarom niet?” vraagt Guy, die, ofschoon hij brandt van begeerte om het handschrift van zijn geliefde te zien, nog standvastig +blijft. + +</p> +<p>“Omdat,” zegt de schilder plechtig, “wij een spel spelen, waarbij ons beider leven de inzet is; en ik trek van elke kans partij. +Gij moet hetzelfde doen, want mijn zaak is de uwe. Als ik omgang met u heb, als men mij in uw gezelschap ziet, en gij wordt +gevangengenomen, val ik misschien met u. Buitendien zijn wij beiden aan ons vaderland verplicht, gebruik te maken van elk +wapen, dat God in onze handen geeft. Lees!” + +</p> +<p>Terwijl hij dit zegt, heeft hij het geparfumeerd biljet, dat alleen door het zegel gesloten was, losgevouwen en hij houdt +het voor de oogen van den Engelschman, die naar den zevenden hemel wordt opgevoerd, als hij het korte, doch kernachtige briefje +leest, geschreven in het schoonste vrouwelijke handschrift: + +<a id="d0e1521"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1521">91</a>]</span> +</p> +<div class="blockquote"> +<p>“Lieve papa! + + +</p> +<p>“Wees zoo goed en bevorder brenger dezes, kapitein Guido van Romero’s voetvolk, die mij redde uit de handen der Watergeuzen +(en die te nederig is, om mij een anderen naam op te geven), zoo spoedig mogelijk tot kolonel en stel hem dan in de gelegenheid, +om weldra generaal te worden; doe het ter wille van uw liefhebbende + + +</p> +<p><span class="smallcaps">Hermoine</span>.” +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Verrukking en trots vervullen den Engelschman te zeer, om den brief niet aan zijn vriend en mentor te toonen. + +</p> +<p>“Bij Saint Denis!” roept Oliver uit, het briefje inziende, “ik geloof, dat zij u bemint. Als gij haar hart hebt getroffen, +zijt gij de eerste, en zij heeft half Spanje aan haar voeten gehad, naar men mij heeft verteld.” En den jongen man aanziende, +voegt hij er mijmerend bij: “Dat hebt gij zeker te danken aan uw blond Germaansch uiterlijk. Als gij een donkere Adonis waart +geweest, zou ik geen stuiver voor uw welslagen hebben gegeven. Donkeroogige fatjes in haar omgeving zijn even talrijk als +windmolens.” + +</p> +<p>“En ik zou, met zoo iets in mijn bezit, niet een poging wagen, om haar nog eens te zien, eer ik vertrek?” zegt Guy stoutmoedig, +het briefje met de zorg van een minnaar in zijn wambuis stekend. + +</p> +<p>“Gij zult u althans door mij niet laten weerhouden,” glimlacht de schilder. Daarna vervolgt hij ernstig en plechtig: “Maar +laat ik u een goeden raad mogen geven. Deel haar in geen geval uw geheim mede, <a id="d0e1541"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1541">92</a>]</span>hoezeer zij u ook bemint, al zweert zij ook, dat zij u meer bemint dan alles ter wereld.” + +</p> +<p>“Zoudt gij denken, dat zij mij zou verraden?” + +</p> +<p>“Neen, duizendmaal neen!” + +</p> +<p>“Meent gij dan, dat het haar liefde voor mij zou doen verkoelen?” + +</p> +<p>“Niet, als zij u tevoren reeds beminde. Wien Hermoine de Alva eens trouw heeft beloofd, kan zeker van haar zijn.” + +</p> +<p>“Waarom zou ik dan moeten vreezen, het haar te zeggen?” + +</p> +<p>“Om deze reden. Zij weet hoeveel haar vader van haar houdt. Zij heeft geen vrees voor den tijger in menschengedaante; zijn +klauwen zijn voor haar altijd van fluweel. Uit dit briefje kunt gij zien, dat Dona Hermoine meent, dat haar wenschen wet zijn +voor den onderdrukker der Nederlanden. En zoo is het ook, in kleinigheden!—een diamanten halsketen, een dozijn nieuwe kleedjes, +zelfs de verwijdering uit haar omgeving van een aanbidder; want als zij ‘neen’ zegt, heeft ieder edelman ook afgedaan bij +haar vader. Maar in staatszaken heeft zij haar krachten tegenover hem nooit beproefd. Zij weet niet, dat Alva in staatszaken, +in het ten uitvoer leggen van zijn eigen wetten, edicten en afkondigingen, als ijs en ijzer is. Waarvoor ik vrees is, dat +gij op zekeren dag zult worden overgehaald, om met haar naar den Onderkoning te gaan en hem uw geschiedenis te vertellen, +en dan zal zij haar papa zeggen, dat zij u bemint, in de vaste overtuiging, dat hij u zal sparen en vergeven en groot maken +ter wille van haar; maar misleid uzelven in Gods naam nooit omtrent Alva’s <a id="d0e1555"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1555">93</a>]</span>barmhartigheid. Als gij dat doet, zijt gij verloren. Haar tranen, haar gebeden zullen u niet redden. Onthoud dat, mijn Guido, +die in liefde ontgloeid zijt voor des tijgers welp!” + +</p> +<p>“Waarom noemt gij haar zoo?” roept Guy toornig uit. + +</p> +<p>“Ik heb er eigenlijk ook geen recht toe,” antwoordt de schilder weemoedig. “Zij is een en al goedheid en vriendelijkheid voor +mij geweest; zij heeft mij veroorloofd, haar schoon gelaat op het doek te brengen, en mij daardoor uitzicht op roem en onsterfelijkheid +gegeven.” + +</p> +<p>“Ah! zij heeft <span class="letterspaced">hier</span> voor u geposeerd?” + +</p> +<p>“Ja, in het bijzijn van haar duena.” + +</p> +<p>“Dan moet gij mij hedennamiddag hier een onderhoud met haar verschaffen.” + +</p> +<p>“Dat zou u niets helpen. Zij zou niet komen zonder geleide. Denk niet, dat Hermoine de Alva ook maar de geringste zonde tegen +de etiquette zou begaan, ook al aanbidt zij u—iets, waarvan gij zeker schijnt te zijn.” + +</p> +<p>“Maar gij moet mij in de gelegenheid stellen, haar te spreken. Ik wil twee vliegen in één klap slaan. Zij weet het wachtwoord. +Zij zal het mij geven. Zij zal bij mij komen, dat weet ik zeker,” zegt Guy vol vertrouwen. “Gij kunt toegang tot haar verkrijgen +als ondersecretaris van Alva. Doe het nog heden. Geef haar dezen ring,” en hij neemt den schoonen robijn van zijn vinger en +legt hem in de hand van den schilder. + +</p> +<p>“Mon Dieu! Gij hebt reeds ringen gewisseld! Ging dat vergezeld van een kus?” lacht Oliver; en <a id="d0e1576"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1576">94</a>]</span>als een gloeiende blos Guy’s gelaat overdekt, mompelt hij: “Parbleu! Ik begin het te gelooven. Spreek mij niet meer van Italiaanschen +hartstocht! Hij is koud als ijs in vergelijking met den Engelschen.” Als hij geen antwoord ontvangt, vervolgt hij: “Ik kan +u vandaag wel een onderhoud verschaffen, doch niet hier. De duena zou u in den weg staan bij een tête-à-tête. Het eenige middel +om u in staat te stellen, uw beminde onder vier oogen te spreken, gelukkig jongmensch—of beter, ongelukkig jongmensch—is een +samenkomst ten huize van den man, dien ik eens vader hoop te noemen.” + +</p> +<p>“Den burgemeester Niklaas Bodé Volckers?” roept Guy uit. + +</p> +<p>“Ja. Onder voorwendsel, dat zij kostbare zijden stoffen wil zien, die licht beschadigd zijn door den vloed, kan Dona Hermoine +haar duena in de stad brengen. Bij den koopman kunt gij Dona de Alva afzonderlijk spreken.” + +</p> +<p>“Maar de duena—de fatale duena?” bromt Guy. + +</p> +<p>“De duena zal blind en onschadelijk gemaakt worden in de aangrenzende kamer, door haar stoffen te laten bekijken. Als wij +het gedaan weten te krijgen, dat Bodé Volckers zijn prijzen zeer laag zet, zal de gravin De Pariza stellig een uur lang koopjes +doen. Buitendien zullen zij vandaag toch wel in stad komen, uit nieuwsgierigheid, om nadere bijzonderheden te vernemen omtrent +het groote drinkgelag,”—hier wordt de schilder rood van verontwaardiging,—“tusschen den man, die zijn talent en zijn kunst +onteert door onmatigheid, en ‘de Zes Drinkebroers van Brussel’. Gij hebt het aangeplakt gezien op de muren van de <a id="d0e1586"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1586">95</a>]</span>herbergen en wijnhuizen, het biljet, dat den naam draagt van den grootsten kunstenaar, dien de Nederlanden hebben voortgebracht, +den Raphael van het Noorden, den man, wiens leerling ik was, den man, wiens altaarstuk in de groote kerk van Onze Lieve Vrouwe +hem voor altijd beroemd zou hebben gemaakt, als de Beeldstormers het vier jaar geleden niet verbrand hadden, toen zij al de +beelden in de kerk omverhaalden en ontelbare meesterstukken vernielden, in blinde woede tegen de Inquisitie. Ik en een andere +leerling van Floris redden dien nacht een ander schilderij van hem, een klein doek, ‘de Val der Engelen’; het is niet zijn +beste werk; het is eigenlijk beneden zijn talent, maar het is het eenige, dat bewaard zal blijven voor het nageslacht, want +nu is hij een leeglooper en een dronkaard geworden,” en Oliver zucht. + +</p> +<p>“Dat is dus afgesproken,” roept Guy uit, het verontwaardigd relaas van den artist afbrekend, want zijn maag heeft hem er inmiddels +aan herinnerd, dat hij nog niet ontbeten heeft. “Nu wij met onze zaken klaar zijn, zult gij mij wel iets te eten willen geven, +zoodra Achille terug is met zijn proviand,—misschien wel een weinig duivenpastei, hè?” en hij geeft gekscherend den schilder +een ribbestootje, want door Antony’s berichten over Hermoine de Alva is de vermetele jonge man in een vroolijke stemming gebracht. + +</p> +<p>De opmerking wordt schertsend gemaakt, maar de lach besterft op Guy’s lippen, als hij bespeurt, welk een onverwachte uitwerking +zij op den schilder heeft. Bij het woord “duivenpastei” wordt Oliver <a id="d0e1592"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1592">96</a>]</span>doodsbleek. Hij keert zich om en zegt op wantrouwenden toon: “Wat weet gij van duivenpastei?” + +</p> +<p>“Niets anders dan wat ik gisteravond hoorde van den kleinen Marvédie, het zoontje van Touraine, den barbier.” + +</p> +<p>“Wat zei hij van duivenpastei?” vraagt de schilder, wiens vreemde wijze van doen Guy’s aandacht trekt. “Spreek op, spoedig—ons +leven kan er van afhangen!” + +</p> +<p>“Alleen dit,” zegt de Engelschman, “dat hij zooveel duivenpastei van u kreeg. Hij vroeg mij of ik van duivenpastei hield en +later zei hij nog,—ik geloof het tenminste, neen, ik ben er zeker van,—dat hij misschien niet meer zooveel duivenpastei zou +krijgen, daar er een man was gekomen, die zooveel duiven had weggenomen.” + +</p> +<p>“Een man—zooveel duiven weggenomen—van hier!” stamelt Antony. Daarna roept hij plotseling uit: “Dat verklaart mij waarom er +geen brieven van Lodewijk van Nassau waren in de til boven,—geen duiven, die ze brachten. Ik vond het al zoo vreemd; het maakte +mij reeds beangst. Mijn God! Ik moet het weten.” + +</p> +<p>Op dat oogenblik wordt er aan de deur geklopt, hij schuift het gordijn weg en opent de deur voor zijn leerling Achille, een +Franschen jongen met schitterende oogen, die op ontevreden toon zegt: “Ik kan niets krijgen zonder geld. Onze groote schilder, +Frans Floris, is zooveel geld schuldig, dat men geen ander artist meer iets op crediet wil geven.” + +</p> +<p>“Goed, zet je mand maar neer. Ik zal zien, of ik nog geld heb,” zegt Oliver nadenkend. Dan schijnt <a id="d0e1606"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1606">97</a>]</span>hij plotseling een idee te krijgen, want hij roept uit: “Achille, waar is de kleine Marvédie? Breng hem boven en wij zullen +eenige duiven laten halen en duivenpastei voor hem maken,” met zichtbare inspanning groote luchthartigheid voorwendend. + +</p> +<p>“Heerlijk! Marvédie is dol op duivenpastei en ik niet minder,” antwoordt de jongen en vliegt de trappen af. + +</p> +<p>“Ik moet hem ondervragen,” mompelt de schilder. “Als dit waar is, dan is het zwaard van Damocles op het punt te vallen.” + +</p> +<p>Een oogenblik later hoort men juichende kinderstemmen op de trap. Achille en zijn broertjes springen de kamer binnen, uitroepend: +“Duivenpastei! duivenpastei! Hoezee voor monsieur Oliver’s <span id="d0e1614" class="corr" title="Bron: duiven pastei">duivenpastei</span>!” + +</p> +<p>“Ja zeker, duivenpastei!” roept de schilder, “duivenpastei! Maar wat is er met mijn duiven gebeurd? Hebt gij ze weggenomen, +Achille?” + +</p> +<p>“Neen!” + +</p> +<p>“Hebt gij er om de til zien vliegen? Ik bedoel niet onder in het hok, maar in de til—vliegende om de til?” De stem van den +schilder klinkt heesch—zijn oogen schieten vuur. + +</p> +<p>“O ja, verscheidene, de twee laatste dagen,” antwoordt de jongen. En als hij de vreemde wijze van doen van zijn meester opmerkt, +roept hij angstig uit: “Maar ik heb ze niet weggenomen, ik zweer het u, monsieur Oliver, ik heb er geen uit de til genomen. +Geloof mij op mijn woord van eerlijken jongen!” + +</p> +<p>“Neen, hij heeft ze niet weggenomen,” roept nu de kleine Marvédie; “een groote man met akelige zwarte oogen nam ze mee.” +<a id="d0e1627"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1627">98</a>]</span></p> +<p>“Wanneer?” + +</p> +<p>“Gisteren.” + +</p> +<p>“Hebt gij hem gezien? Kent gij hem?” + +</p> +<p>“O, ik herinner mij hem heel goed, omdat hij lachte en recht in zijn schik scheen te zijn, en hij gaf mij twee stuivers om +een zak voor hem te halen om ze in te stoppen.” + +</p> +<p>“Kunt gij mij iets van hem vertellen? Weet gij zijn naam, kleine Marvédie—kleine duivenpastei-Marvédie?” brengt Antony met +moeite uit, zijn best doende om grappig te wezen, maar met een gezicht als van een doode. + +</p> +<p>“Neen, maar hij was leelijk en heeft akelige oogen, oogen als de schelvisch op de markt.” + +</p> +<p>“Hoeveel duiven nam die man weg? Hebt gij ze geteld, kleine Marvédie—kleine duivenpastei-Marvédie?” en de schilder grijnst +afschuwelijk. + +</p> +<p>“Ja, hij nam er zes, van dezelfde soort, die gij den nek omdraait, als gij duivenpastei voor mij maakt,” zegt de kleine jongen. + +</p> +<p>“En waar was uw broer?” De stem van den schilder klinkt dof. + +</p> +<p>“O, ik was uitgegaan om een paar van uw schilderijen te verkoopen,” zegt Achille. “Dat geloof ik tenminste. Zoolang gij weg +zijt geweest, heb ik daar telkens moeite voor gedaan, maar ik heb geen enkel verkocht. De tiende penning van den Hertog ruïneert +iedereen. Niemand heeft geld te missen, tenminste niet voor schilderijen.” + +</p> +<p>“Het is goed,” zucht Antony, “hier is een gulden. Ja, haal daarvoor duiven!” Hij lacht droevig. “Wij willen toch duivenpastei +hebben.” +<a id="d0e1650"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1650">99</a>]</span></p> +<p>De beide jongens loopen weg. Het gezicht van den schilder is zoo wit als krijt en hij stamelt: “Het is er eindelijk toe gekomen. +Iemand heeft mijn geheim ontdekt.” + +</p> +<p>“Welk geheim?” fluistert Guy, de waarheid reeds half vermoedend. + +</p> +<p>“Dat van de brieven, die ik door middel van postduiven krijg van Lodewijk van Nassau, met wien ik in correspondentie sta voor +het welzijn van de Nederlanden. Zij zijn natuurlijk in geheimschrift, zij moeten eerst ontcijferd worden, maar dat is maar +een quaestie van tijd—Ik ben een verloren man, ja, nog erger—ik ben een gemartelde! O mijn God! Denk aan de pijnbank, den +brandstapel, die mij wachten!” en de Vlaming staat daar met verwilderde oogen, aschgrauw gelaat en blauwe lippen. + +</p> +<p>“Als wij den man eens konden ontdekken, die uw geheim heeft,” zegt de Engelschman, steeds gereed tot handelen en wel wetende, +dat gevaar voor <span id="d0e1659" class="corr" title="Bron: Olivier">Oliver</span> gelijkstaat met gevaar voor hemzelf. + +</p> +<p>“Ja, maar hoe? Als Alva komt, zal de man er hem zeker kennis van geven; het loont de moeite, een verrader aan te wijzen onder +de schrijvers van den Hertog. Ik—ik was den geheelen morgen reeds niet op mijn gemak. Toen ik—ik hier aankwam, dacht ik de +duiven te zullen vinden, met brieven van Lodewijk. Nu weet ik—de reden. Zes! Zes brieven—waarvan elk op zichzelf voldoende +is om mij tot den brandstapel te doen veroordeelen!” kreunt de schilder, zijn handen zoodanig wringend, dat zijn nagels er +blauw van worden. +<a id="d0e1664"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1664">100</a>]</span></p> +<p>“Zes! Zes duiven!” herhaalt Guy. Dan vraagt hij plotseling: “Kent gij een man met donkere, vischachtige oogen, zooals de jongen +beschreef, en een zwarten knevel met een enkele grijze vlok er in?” + +</p> +<p>“Mijn God!” roept de schilder uit, “zeker! Hij, dien gij daar beschrijft, is Vasco de Guerra—mijn vijand! Hij—heeft—heeft +de brieven!—Wat bracht u op die gedachte?” + +</p> +<p>“Alleen dit, dat Vasco de Guerra gisteravond ‘de Zes Drinkebroers van Brussel’, die hier reeds waren aangekomen voor het drinkgelag +met Floris, onthaalde op een duivenpastei, gemaakt van zes duiven, die hij, zooals hij verzekerde, had geschoten; maar hij +sprak van een zevende, en verklaarde, dat hij voor het hoofd van de zevende zulk een belooning zou ontvangen, dat hij in staat +zou zijn, zijn kameraden een groot feest te geven.” + +</p> +<p>En nu vertelt Guy aan den ontstelden Oliver, wat hij den vorigen nacht zag en hoorde bij het drinkgelag van “de Zes Drinkebroers +van Brussel” in <span class="letterspaced">Het Geschilderde Huis</span>. + +</p> +<p>“Ja, dat is bewijs genoeg, en meer dan genoeg, dat hij mijn geheim bezit,—hij, die van alle menschen er het eerst gebruik +van zal maken, want deze Vasco de Guerra is mijn vijand. Hij is een ellendige schurk, die zich zóó berucht heeft gemaakt, +dat hij uit het Spaansche leger is weggejaagd,—bedenk eens wat dat zegt, in een leger, waar het den soldaten vrijstaat, te +rooven, te plunderen, te moorden, te pijnigen en te verwoesten, zonder een woord van berisping te ontvangen van hun officieren. +Hoe moet wel een man zijn, die uit zulk een leger wordt weggejaagd? <a id="d0e1678"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1678">101</a>]</span>Hij is een dronken fortuinzoeker; hij dingt naar de hand van Mina Bodé Volckers, die mij liefheeft; hij heeft haar kamenier, +Wiarda Schwartz, omgekocht.” + +</p> +<p>“Ah, zoo!” merkt Guy op. “Daarom behandelde zij mij zoo beleefd, toen ik naar u vroeg.” + +</p> +<p>“Wiarda? Ja, een valsch, ijdel ding. Maar wij moeten overleggen, wij moeten handelen—en dat wel spoedig,” antwoordt de schilder, +die zijn kalmte herkregen heeft, nu hij weet, wie zijn verrader is. “Vasco vermoedt zeker, welke waarde deze brieven hebben, +want hij loert reeds eenige weken op mij. Hij zal trachten ze zelf te ontcijferen, want hij zal er niemand in kennen, om de +belooning niet te verliezen. Hij kan vandaag onmogelijk reeds handelen. Hij heeft ze ongetwijfeld bij zich.” + +</p> +<p>“In dat geval moeten wij hem terstond uit den weg ruimen,” zegt Guy. “Er blijft ons niets anders over. Wij moeten hem dooden +in ons eigen belang. In elk geval moeten wij ons van de brieven zien meester te maken. Stuur om hem, haal hem hier en ik knap +dit zaakje met mijn dolk op. Dan kunnen wij hem naar beneden sleepen en in den stroom werpen. Hij drijft dan weg naar den +oceaan, en er zal geen haan naar kraaien.” + +</p> +<p>“Neen,” zegt de schilder, “dat zou ons in verdenking brengen. Misschien kan ik iets beters verzinnen,” en hij spant zijn vindingrijk +brein in, zooals nog nooit tevoren. Na eenige seconden roept hij verheugd uit: “Het is zeker, dat Floris bij het drinkgelag +wint. Floris zal elk van ‘de Zes Drinkebroers van Brussel’ onder de tafel drinken, bewusteloos, levenloos. In de verwarring +kunnen wij den benevelden <a id="d0e1688"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1688">102</a>]</span>Vasco naar een andere kamer dragen, oogenschijnlijk om hem bij te brengen, en hem de brieven afnemen, die hij mij heeft ontstolen.” + +</p> +<p>“Maar als Vasco eens wint?” + +</p> +<p>“Onmogelijk! Ik heb Floris op één avond meer wijn zien drinken dan eenig ander menschelijk beest op aarde kan verzwelgen.” + +</p> +<p>“Maar wij moeten toch voorbereid zijn op het geval, dat hij het niet doet,” zegt de Engelschman; vervolgens voegt hij er langzaam +bij: “Misschien kan ik u helpen, ik heb hier....” hij haalt uit zijn wambuis een klein glazen fleschje van Venetiaansch fabrikaat, +dat beschermd wordt door een omhulsel van fijn gouddraad, en welks stop zorgvuldig verzegeld is; de inhoud is kleurloos en +doorschijnend. + +</p> +<p>“Wat is het? Vergift?” vraagt de schilder. “Het vergift van de Borgia’s?” + +</p> +<p>“Neen, het vergift van de Antillen. Dit is het sap van den manzanillaboom, toebereid door de Indianen van de Caraïben, volgens +een geheim proces. Gij kent de vreemde eigenschappen van den boom; wie maar een enkelen nacht onder zijn takken slaapt, bekoopt +het met den dood. Het vergift is zeer <span id="d0e1700" class="corr" title="Bron: vluch tig">vluchtig</span>, daarom houd ik het verzegeld. Ik draag het bij mij, voor het geval dat ik mocht worden gevangengenomen en op de pijnbank +gebracht, het zal mij zoo vast doen slapen, dat mijn lippen geen geheimen van mijn koningin zullen kunnen verraden. Als het +mocht gebeuren, dat de schilder Vasco de Guerra niet onder de tafel drinkt, dan zullen een paar druppels van dit vocht in +zijn beker hem voor altijd doen inslapen.” +<a id="d0e1703"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1703">103</a>]</span></p> +<p>“Dus als Frans Floris niet slaagt,—het vergift van de Antillen,” prevelt de schilder. “Het geldt zijn leven of het onze.” +Na een oogenblik nadenken vervolgt hij: “Neen, ik moet Vasco de Guerra, mijn vijand, in ieder geval dooden. Als hij enkel +bewusteloos werd gemaakt, zelfs al kreeg ik de brieven van Lodewijk van Nassau terug, zou hij mij toch blijven verdenken. +Op een goeden dag zou hij een ander bewijs tegen mij in handen krijgen. Als ik hem nu niet dood, zou ik terstond moeten vluchten, +en Willem de Zwijger zou geen spion meer in Alva’s nabijheid hebben. Voor het welzijn van mijn land blijf ik hier. Vasco de +Guerra moet sterven. Het gevaar wordt te dreigend.” + +</p> +<p>“Dat is flink gesproken,” antwoordt Guy kortaf. “Doe een weinig van dit in den wijn van den Spaanschen spion.” + +</p> +<p>Hij drukt den schilder het fleschje met het vergift in de hand, doch kijkt hem eensklaps vreemd aan en zegt angstig: “Maar, +bij alle heiligen, hoe zult gij het aanleggen, om hiervan iets in zijn beker te doen, en niet in de bekers van de anderen?” + + + +<a id="d0e1710"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1710">104</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e1711" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK VI.</h2> +<h2 class="normal">HET DRINKGELAG IN HET GESCHILDERDE HUIS.</h2> +<p>Deze vraag schijnt den schilder te doen ontstellen. Hij herhaalt weifelend: “Hoe?” en zegt dan: “Laat mij even nadenken. Ik +ken de gebruiken van dit land,” en hij overlegt in zichzelven met gefronste wenkbrauwen. + +</p> +<p>Na een oogenblik peinzens roept hij uit: “Ik heb het probleem opgelost.” + +</p> +<p>“Hoe?” vraagt de Engelschman levendig. + +</p> +<p>“Hoe? Wel, het is het gebruik bij deze drinkgelagen, dat, als het feest zijn toppunt heeft bereikt, verschillende vrienden +der deelnemers hun, ter eere van Bacchus, groote drinkbekers vol fijnen wijn met hun complimenten zenden. Vasco de Guerra +is een aanbidder van mademoiselle Bodé Volckers, de schoone Mina, die ik bemin. Dat zal zijn ondergang zijn. Na het tiende +rondje,—het zou niet voorzichtig zijn, het eerder te doen, misschien was het in dit geval beter, te wachten tot na het vijftiende,—zal +ik hem een beker wijn zenden met <span class="letterspaced">dit</span> er in, het vergift van de Antillen,” hier klopt hij op het fleschje, <a id="d0e1727"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1727">105</a>]</span>dat de Engelschman hem gegeven heeft, “met de complimenten van Wilhelmina Bodé Volckers. De Guerra zal een beker, vergezeld +van zulk een boodschap, niet weigeren, en daarna—daarna—zouden gij en ik,” hij fluistert het laatste, “mijn beste Guido,—in +ieder rustig, gelukkig, vredig land moordenaars worden genoemd; maar bij het spel, dat wij spelen, gaat het eenvoudig op leven +of dood. En nu tot de zaak.” + +</p> +<p>Het tweetal werkt zijn plan verder uit met de koele berekening van menschen, die, als zij eenmaal tot een besluit zijn gekomen, +hun voornemen ook onmiddellijk ten uitvoer leggen. + +</p> +<p>“Het drinkgelag begint om twaalf uur. Het is nu tien uur. Ik denk niet, dat De Guerra reeds is opgestaan,” zegt Guy, “maar +ik zal op hem letten en er voor zorgen, dat hij de herberg niet verlaat, om ons geheim aan iemand anders mee te deelen. Als +hij van plan schijnt dit te doen, zal ik hem op de een of andere wijze zien op te houden; in dien tijd kunt gij naar de Citadel +gaan, om Dona Hermoine te spreken en een ontmoeting mogelijk te maken, die niet alleen noodig is voor mijn veiligheid, maar +ook voor mijn liefde.” + +</p> +<p>Chester steekt nu de brieven van Vitelli en den sleutel, dien de schilder hem heeft verschaft, bij zich en bergt met nog meer +zorg het miniatuur-portret en den brief van zijn beminde op zijn borst, terwijl Antony Oliver zich wapent met zwaard en pistolen +en er zich van vergewist, dat het scherpe Italiaansche stilet, dat hem nooit verlaat, in het bereik van zijn hand is. +<a id="d0e1735"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1735">106</a>]</span></p> +<p>Als zij hiermee gereed zijn, gaan zij samen uit, en Oliver zegt den barbier, dat zijn zoontjes, als zij thuis komen, hun maaltijd +alleen kunnen gebruiken, maar dat Achille hen in den namiddag in <span class="letterspaced">Het Geschilderde Huis</span> moet opzoeken. Vervolgens begeven zij zich door nauwe stegen, waar de zon eerst op dit uur doordringt, naar het ruimere, +het schoonere gedeelte van de stad. + +</p> +<p>Hier neemt de schilder afscheid van den Engelschman, fluisterend: “Verlies Vasco niet uit het oog.” + +</p> +<p>“En gij bezorgt mijn boodschap?” antwoordt de Engelschman. + +</p> +<p>“Zeker. Ik heb een goed voorwendsel voor mijn onderhoud met Dona Hermoine. Haar vader verlaat Brussel hedennamiddag. Alva +kan niet hier zijn vóór vanavond laat en wilde, dat ik dit zijn dochter zou doen weten,” antwoordt Oliver, den weg naar de +Esplanade inslaande, waarachter de Citadel ligt. + +</p> +<p>Chester begeeft zich opnieuw naar <span class="letterspaced">Het Geschilderde Huis</span>, dat nu het tooneel is van veel leven en beweging. + +</p> +<p>De gelagkamer is zóó vol, dat hij nauwelijks een plaatsje kan veroveren, om zijn ontbijt te bestellen, daar zijn honger op +dit oogenblik de overhand heeft over zijn liefde. + +</p> +<p>Het gelukt hem op handige wijze, van den knecht, die hem bedient, te weten te komen, dat de man, dien hij zoekt, eerst om +drie uur in den morgen naar bed gegaan en nog niet opgestaan is, zeker in de meening, dat afzondering en rust hem het best +kunnen sterken voor den ernstigen strijd, die hem wacht. +<a id="d0e1756"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1756">107</a>]</span></p> +<p>Het gesprek aan de tafeltjes rondom hem loopt natuurlijk over het aanstaande drinkgelag. De kamer is vol burgers en artisten, +eenigen zijn gekomen om te genieten van den triomf van den schilder, anderen om zich te bedroeven over den man, die zijn talent +te gronde laat gaan in den wijn. Er zijn ook een aantal van zijn schuldeischers, met angst in hun hart en op hun lippen, want +Frans Floris’ leven vertegenwoordigt voor hen een groote som, daar zijn schilderstukken altijd vlug van de hand gaan; Frans +Floris’ dood daarentegen zou hun groote schade berokkenen, en zij vreezen, dat hij zich te eeniger tijd zal dooden door de +enorme hoeveelheid wijn, die hij naar binnen slaat, om zijn mededingers onder de tafel te werken. + +</p> +<p>“Ach, mijnheer Dirk Coornhert, wat een treurige dag,” merkt een dikke burger op, wiens kleeren nog een moutlucht verspreiden, +wat hem als een brouwer doet kennen. + +</p> +<p>“Ja,” antwoordt een ander, blijkbaar iemand van artistieken smaak en opvoeding. “Hebt ge het gedicht gelezen, dat ik heb uitgegeven, +om Floris te waarschuwen voor het gevaar, dat zijn ongeregelde levenswijze na zich sleept, niet alleen voor zijn talent, maar +ook voor zijn leven? Ik heb het hem gisteravond voorgelezen. Het was een ingeving, ingekleed als een droom, waarin de geest +van Albrecht Dürer mij verscheen en op een zwaarmoedigen, somberen toon sprak over de droefheid, die zich zelfs nu nog, nadat +hij reeds honderd jaar in de andere wereld was geweest, van hem had meester gemaakt, omdat een artist, zoo begaafd als Floris, +een dronkaard was geworden<span id="d0e1763" class="corr" title="Bron: ">.</span>” +<a id="d0e1766"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1766">108</a>]</span></p> +<p>“En heeft het hem bekeerd?” spot de ander. + +</p> +<p>“Hem bekeeren!” roept Dirk Coornhert uit. “Neen, hij zwoer, vandaag te zullen drinken op de gezondheid van Albrecht Dürer’s +geest en hij lachte mij in mijn gezicht uit: ‘Als ik dronken ben, dan ben ik gelukkig, dan vergeet ik mijn schuldeischers. +Als ik nuchter ben, zorgen mijn schuldeischers er wel voor, dat ik hen niet vergeet.’<span id="d0e1771" class="corr" title="Bron: ">”</span> + +</p> +<p>“Vervloekt! En ik ben er ook een,” bromt de brouwer. “Twee duizend Carolus-guldens voor bier, in zijn huis verteerd. Een schilder, +die het grootste paleis in Antwerpen bouwt! Boven den ingang heeft die verwaande lap zichzelf geschilderd; hij houdt het penseel +in zijn hand, en de muzen dalen uit den hemel neer, om hem te kronen. En iederen dag rijdt hij in staatsie uit met vier witte +paarden, terwijl iedereen den hoed voor hem afneemt, zijn schuldeischers het diepst. Als ik niet vreesde, dat het volk mij +zou vermoorden, zou ik hem laten gijzelen. En dan zijn vrouw! Lieve hemel! Airs, alsof zij een gravin was.” + +</p> +<p>“Ja, zij heeft hem geruïneerd,” mompelt de drukker. “Het is juist iets voor vrouwelijke eerzucht, om te willen wedijveren +met den adel, wat immers onmogelijk is voor een schilder, ofschoon sommige burgers zich verbeelden, het wel te kunnen. Daar +hebt gij bijvoorbeeld dien onnoozelen Bodé Volckers! Hebt gij van zijn dochter gehoord? Men zegt, dat de schoone Wilhelmina +er naar streeft, met den adel te verkeeren, en dansles heeft genomen van een Franschen dansmeester, en dat zij speelt op een +klavier en een spinet en zingt met trillers en hooge gillende tonen <a id="d0e1778"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1778">109</a>]</span>als zoo’n Italiaansche gemaskerde. Ja, de tijden veranderen hier in Antwerpen. Wat zou haar goede moeder daar wel van zeggen? +Ook de oude Niklaas is er alles behalve over gesticht en hij zweert, dat zijn dochter achter de toonbank zal staan en zijn +zijde en satijn zal verkoopen, zooals haar moeder deed, ofschoon men hem op meer dan een millioen kronen taxeert.” + +</p> +<p>“Alle duivels!” valt de brouwer uit, “wat beteekent een millioen of zelfs twee millioen kronen in dezen tijd—het is enkel +maar zooveel meer voor dien vervloekten tienden penning!” + +</p> +<p>“Ja, God sta ons bij,” stemt de drukker toe. “De tiende penning zal alles verslinden, wat wij nog bezitten.” + +</p> +<p>En de brouwer schudt treurig het hoofd over zijn kroes zwaar Vlaamsch bier en de drukker slurpt zijn Rijnwijn zwijgend, want +Alva heeft juist zijn beruchten tienden penning geheven, een belasting, die bepaalt, dat men bij elken omzet van koopwaren +in de Nederlanden een tiende van het bedrag zal afstaan aan de koninklijke schatkist, telkenmale dat een handelsartikel wordt +gekocht of verkocht. Dit beteekent natuurlijk bij een levendigen handel binnen korten tijd algeheele inbeslagneming en volslagen +ruïne voor den grooten handelsstand in Brabant, Vlaanderen en Holland. + +</p> +<p>Deze tiende penning is niet juist geschikt, om bij het volk genegenheid te wekken voor de blufferige Italiaansche en Spaansche +officieren van het garnizoen, die met kletterende sporen en rinkelende zwaarden rondslenteren, er bitter weinig om gevende +of zij de <a id="d0e1788"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1788">110</a>]</span>burgers op de teenen trappen, en hun trotsch opgestreken knevels bij iedere gelegenheid in bekers Spaanschen wijn steken, +terwijl de waard en zijn helpers hen met de grootste onderscheiding en nederigheid bedienen; want geheel Antwerpen wringt +zich en kreunt, maar laat zich toch nog vertrappen onder den ijzeren voet van de Spanjaarden,—edelman zoowel als boer, koopman +zoowel als visscher. + +</p> +<p>Onder deze militaire bluffers treedt niemand overmoediger op dan de vaandrig De Busaco. Als hij Guy ziet, komt het krijgshaftige +fatje op hem af, en den Engelschman kameraadschappelijk op den schouder kloppend, roept hij uit: “Op wien wedt gij, capitan +Guido? Ik wed op de Drinkebroers van Brussel.” + +</p> +<p>“Dat is niet heel ridderlijk,” zegt Guy, “zes drinkebroers tegen één. Maar ga zitten en denk aan uw belofte van gisteravond, +om een beker met mij te drinken.” + +</p> +<p>“Gracios, senor capitan,” antwoordt de jonge officier, en weldra zitten hij en Guy te babbelen bij het druivensap. + +</p> +<p>“Gij zijt zeker uit Middelburg gekomen,” merkt de Spanjaard op, “voor de achterstallige soldij. Wij hebben in maanden geen +stuiver gezien en ik veronderstel, dat het u niet beter gaat. Maar de tiende penning, mijn jongen, zal de kas van den betaalmeester +voor ons openen. En als hij het niet doet,”—hij kijkt woest in het rond,—“zijn wij van plan, ons zelf recht te verschaffen. +Dit is een rijke stad, nietwaar? Hier is buit te vinden, schatten van de Indiën en Peru slechts voor het grijpen! Op een goeden +dag zullen wij de burgers wel klein krijgen en hun <a id="d0e1798"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1798">111</a>]</span>goederen en huizen en vrouwen en dochters een paar dagen voor hen in bewaring nemen! Buit en schoonheid!” + +</p> +<p>“God zij hun genadig,” denkt Guy, terwijl hij zijn oogen in het rond laat gaan en als het ware een visioen krijgt van die +afgrijselijke “Spaansche furie”, die een paar jaar later in Antwerpen zal uitbreken. Hij geeft echter een andere wending aan +het gesprek, zeggende: “Natuurlijk hebben ook wij geen soldij ontvangen, maar ik heb nog een paar goudstukken in mijn zak!” +en hij roept: “Jongen, nog een kan wijn!” + +</p> +<p>Het gesprek loopt nu verder over het drinkgelag, en de Spanjaard vertelt den Engelschman, dat, hoewel Floris bekendstaat voor +den grootsten drinkebroer van de wereld, men toch algemeen gelooft, dat “de Zes Drinkebroers van Brussel” een list hebben +bedacht om hem te verslaan, tenminste, zoo wordt er gefluisterd, en dat, als capitan Guido geld heeft om te wedden, hij het +niet op den schilder moet zetten. + +</p> +<p>“Zij zullen winnen, mijn jongen,” lacht de vaandrig. “Ik heb zelf gezien, dat de kleine Tomasito achttien kannen wijn dronk +en geen spier vertrok. Stel u nu eens voor, wat hij zal doen, als zijn dorst wordt geprikkeld door het prachtig feestmaal, +dat hier wordt gegeven,” hij wijst in de richting van de groote bruiloftszaal achter de gelagkamer, “en in het vooruitzicht +van een winst van vijfhonderd gulden, behalve het geld dat de weddenschappen hem opbrengen. Buitendien is De Guerra de laatste +dagen recht in zijn nopjes en hij lacht nooit, dan wanneer hij de guldens maar voor het grijpen heeft. Maar ik denk, <a id="d0e1806"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1806">112</a>]</span>dat ik een weddenschap zal kunnen winnen van Valdez van ons regiment. Hij heeft Floris zien drinken en zweert, dat geen man +op aarde hem evenaart. Excuseer mij daarom een oogenblik,” en vaandrig De Busaco staat op en begeeft zich naar een troepje +Spaansche officieren aan het andere einde van de kamer, zeer tot genoegen van Guy, want hij heeft den schilder Antony Oliver +in het oog gekregen, die hem zoekt. + +</p> +<p>Zoodra de Spanjaard ver genoeg weg is, wenkt Guy den Vlaamschen artist, die bij hem komt en fluistert: “Ik heb uw boodschap +gedaan.” + +</p> +<p>“Zij komt natuurlijk?” + +</p> +<p>“Ja, maar het heeft mij veel moeite gekost. Zij was eerst zoo ongenaakbaar als een rots, en vroeg mij, hoe ik zulk een vermetele +boodschap durfde overbrengen.” + +</p> +<p>“En toen?” vraagt Guy ongeduldig. + +</p> +<p>“Toen gaf ik haar den ring en zeide haar, dat het voor uw veiligheid noodig was, dat zij tot u kwam, daar gij u in gevaar +hadt gebracht om harentwille, want dat gij u nu zonder verlof hier bevondt.” + +</p> +<p>“En vervolgens?” + +</p> +<p>“Toen zeide zij op onverschilligen toon: ‘Ik zal vandaag om drie uur bij den burger Bodé Volckers komen. Mijn duena, de gravin +De Pariza, heeft reeds haar wensch te kennen gegeven, om de dochter van den koopman nog eens te zien dansen.’<span id="d0e1822" class="corr" title="Bron: ">”</span> + +</p> +<p>“Niets anders?” vraagt Guy teleurgesteld. + +</p> +<p>“O ja, zij merkte ook nog terloops op, dat haar duena waarschijnlijk eenigen tijd zou besteden, zooals zij gewoonlijk deed, +met de kanten en de zijden en <a id="d0e1829"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1829">113</a>]</span>fluweelen stoffen in het magazijn van den burgemeester te bekijken en zich te vermaken met de talenten van de bevallige senorita +Wilhelmina. ‘Gij zult er toch zeker ook zijn, senor Oliver?’ lachte zij, ‘en de heer misschien ook, wiens afgezant gij zijt. +Hebt gij mijns vaders dienst verlaten voor dien van capitan Guido?’<span id="d0e1831" class="corr" title="Bron: ">”</span> Hierop,<span id="d0e1834" class="corr" title="Bron: ”"></span> zegt Oliver met een glimlach, <span id="d0e1836" class="corr" title="Bron: ‘"></span>had ik de stoutmoedigheid te antwoorden: “Misschien blijf ik dan toch in de familie,” en verliet ik haar, zoo rood als de +robijn, dien zij in de hand hield.<span id="d0e1838" class="corr" title="Bron: ”"></span> + +</p> +<p>Ook Chester bloost bij deze woorden van vreugde, en hij vindt de kamer, die hem bij de eerste woorden van den schilder duister +en somber had toegeschenen, nu zeer zonnig en vroolijk. + +</p> +<p>En het wordt nog lichter om hem heen als Oliver vervolgt: “Ik zag Hermoine de Alva nog nooit blozen bij het hooren uitspreken +van den naam van een man. En ik betwijfel het zeer, stoutmoedige jonge man, of er iemand op de wereld is, wien zij een samenkomst +zou toestaan, behalve haar eigen vader. Maar ik zou u raden, met drinken uit te scheiden,” valt hij zichzelf in de rede, “of +men zal u nog houden voor een van ‘de Zes Drinkebroers van Brussel’, en wij hebben gewichtiger dingen te doen dan aan een +drinkgelag deel te nemen. Kom, daar gaan zij naar binnen, ik zie mijn vijand, die mijn lot in zijn handen heeft.” En hij kijkt +met een angstigen blik naar het eind van de kamer, waar Vasco staat, omringd door zijn vijf kornuiten, die allen het wapen +van Brussel op hun wambuis dragen. + +</p> +<p>Als de Guerra’s oogen die van Oliver ontmoeten, flikkert er een glimlach van wreeden triomf in, en <a id="d0e1846"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1846">114</a>]</span>met een vlugge, misschien onbewuste beweging, steekt hij de hand in zijn boezem, als om er zich van te verzekeren, dat hij +zeker kostbaar voorwerp nog bij zich heeft. + +</p> +<p>“Ziet gij die beweging?” fluistert Guy tot Antony. “Die brieven zullen uw verderf worden als gij ze niet nog heden in uw bezit +weet te krijgen!” + +</p> +<p>“Dat zal ik,” zegt de schilder op vasten toon, ofschoon zijn hand licht beeft, als hij van zijn kant er zich van overtuigt, +dat het vergift der Antillen nog in zijn bezit is. + +</p> +<p>En nu mengt het tweetal zich onder de menigte, die in de groote, geschilderde zaal stroomt, waarin de voorname bruiloften +van Antwerpen worden gevierd. Deze is nu gereserveerd voor het feestmaal, dat gegeven wordt, om het drinkvermogen van het +Antwerpensch talent te vergelijken met dat van het Brusselsch clubje tot bevordering van matigheid, dat zijn doel bereikt, +door zelf al den wijn van de wereld op te drinken. + +</p> +<p>Een oogenblik later klinkt luide de kreet: “Hij is gekomen!” en de menigte stroomt uit de eetzaal naar de voordeur, om De +Vriendt, den schilder, te zien, gezeten op zijn wit paard en gevolgd door zes zijner leerlingen. + +</p> +<p>Zoo komen Guy en Oliver gemakkelijk in de feestzaal, een hoog vertrek met fraaie, gesneden balustrades en balkon, de muren +gedecoreerd met schilderstukken en fresco’s, waarvan sommige door den aan het drinkgelag deelnemenden kunstenaar zelf geschilderd +zijn. + +</p> +<p>In het midden staat een groote eikenhouten tafel, <a id="d0e1860"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1860">115</a>]</span>met stoelen voor zeven personen; de tafel is overladen met allerlei eetwaren, om den dorst op te wekken,—zoute visch, kaviaar, +vleesch, in olie gedoopt,—alles zoo keurig mogelijk versierd en opgezet; met een menigte bloemen en een krans van rozen voor +den overwinnaar. Het geheel is een afschuwelijk mengelmoes van kunst, middeneeuwsche pracht en barbaarsche losbandigheid. + +</p> +<p>Zes stoelen om de tafel worden ingenomen door “de Drinkebroers van Brussel”. Vasco de Guerra zit aan het benedeneind als de +aanvoerder dezer drinkersbende. Ieder heeft vóór zich staan een kolossalen zilveren Frankforter beker, die een hoeveelheid +wijn inhoudt, zóó groot, dat een matigheidsgenootschap er stuiptrekkingen van gerechtvaardigde verontwaardiging van zou krijgen. + +</p> +<p>De stoel aan het hoofd van de tafel is opengelaten voor den man, die alleen strijdt tegen de zes anderen; de glorie van Antwerpen; +het groote genie, dat bezig is zijn talent te vermoorden; den grooten slemper, die voor de eer van zijn stad en voor een weddenschap +van vijfhonderd gulden, op het punt staat, de zes andere nathalzen onder de tafel te drinken; terwijl rondom dien feestdisch, +gewijd aan de gulzigheid en aan Bacchus, een bonte mengeling staat van mannelijke ingezetenen der stad, van den Spaanschen +generaal Vargas tot den vaandrig De Busaco; van den welgedanen vorstelijken koopman tot den gespierden en vleezigen vertegenwoordiger +van het slagersgilde;—ja zelfs ziet men er den kleinen Achille Touraine, die tusschen de beenen van de omstanders doorkruipt, +om bij zijn meester <a id="d0e1866"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1866">116</a>]</span>te komen, terwijl hij zich menigen stoot en duw moet laten welgevallen van de fatterige officieren, wier uniformen hij in +wanorde brengt. + +</p> +<p>“Daar ben ik, zooals gij hebt bevolen, monsieur Oliver,” roept hij. “Dat wil zeggen, een gedeelte van mij—een van de officieren +heeft mij met zijn sporen een aderlating bezorgd, zooals vader zijn patiënten doet ondergaan, en mijn gezicht is met krabben +bedekt, als dat van de klanten, die door hem geschoren worden. Maar ik—ik kon niet eerder komen, Marvédie en ik waren niet +eerder klaar met onze duivenpastei.” + +</p> +<p>Hier wordt de stem van den jongen overstemd door het gejuich, dat de komst van den schilder begroet. Als De Vriendt binnenstapt, +zijn bleek Vlaamsch gelaat en zachte blauwe oogen verhelderd door een vriendelijken glimlach, roept hij, zijn hoed ter begroeting +zwaaiend: “Welkom, broeders slampampers van Brussel!” en neemt plaats aan het hoofd van de tafel. + +</p> +<p>Dit wordt beantwoord door den kleinen, vriendelijken Tomasito, die zegt: “Gegroet, broeder-zwijn van Antwerpen.” Een middeleeuwsche +geestigheid, die de menigte doet brullen van het lachen, ofschoon Floris het pijnlijke van de vernedering gevoelt en rood +wordt—doch slechts voor een oogenblik. + +</p> +<p>Op het volgende heeft hij alles vergeten, behalve het genot, dat de wijnbeker hem verschaft, want een knecht plaatst vóór +hem een enormen Frankforter beker met den zwaarsten Markobrunner, en zijn liefde voor het druivensap maakt er hem onverschillig +voor, of hij de achting van zijn vrienden en stadgenooten <a id="d0e1876"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1876">117</a>]</span>verspeelt. Opstaande van zijn stoel, roept hij uit: “Laat ons beginnen, Drinkebroers van Brussel! De bepalingen van de weddenschap +zijn vastgesteld. Ik drink u allen onder de tafel en laat u daar liggen.” + +</p> +<p>“Dat zijn de bepalingen, senor Floris,” antwoordt De Guerra met een onderdrukten lach en de zes pimpelaars staan op, ieder +op zijn plaats en ieder met een beker in de hand, gevuld tot aan den rand met denzelfden zwaren wijn, als die in den beker +van De Vriendt. + +</p> +<p>“Nu, daar gaat hij dan!” schreeuwt Floris, en ieder slaat zijn portie naar binnen, smakkend van genot, waarop de menigte bravo +roept. + +</p> +<p>Maar nauwelijks zijn de kampioenen weer gezeten en hebben zij geproefd van de kaviaar, de haring of de ansjovis, als de knechts +de bekers ook reeds weer gevuld hebben en Floris uitroept: “Nogmaals!” + +</p> +<p>Wederom staan zij op en naar binnen vloeit de Rijnwijn; daarna werpen zij zich weer op de spijzen,—want met dronkenschap gaat +gulzigheid gepaard. + +</p> +<p>Zoo gaat de slemppartij voort, gadegeslagen door de menigte, op wier gezichten zeer verschillende gewaarwordingen zijn te +lezen. De opgewondenheid stijgt; maar niemand is opmerkzamer dan Guy Chester en Antony Oliver, want niemand, zelfs niet de +grootste dobbelaar van de stad, heeft zooveel gezet op dezen reuzenstrijd aan het altaar van Bacchus, als dit tweetal. + +</p> +<p>Intusschen groeit de menigte aan, en honden sluipen snuffelend naar binnen,—zij hebben het feest geroken en loeren op beentjes +en kruimels,—en men onderscheidt zelfs kleederen van vrouwen <a id="d0e1890"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1890">118</a>]</span>op de groote galerij, die bij bruiloften wordt ingenomen door de muzikanten; en vrienden zenden bekers wijn met hun complimenten +en goede wenschen aan de verschillende deelnemers. + +</p> +<p>Dezen drinken echter telkens allen tegelijk en op hetzelfde oogenblik—ofschoon nu en dan het merk van den wijn wordt veranderd +om den lust tot drinken op te wekken. Rothenberger heeft den Markobrunner gevolgd en maakt op zijn beurt plaats voor Hochheimer. + +</p> +<p>Het is het tiende rondje. De inhoud uit zeven enorme zilveren bokalen, de zwaarste Rijnwijn, stroomt juist over de lippen +en door de kelen van de dronkaards. + +</p> +<p>“Bij de vijftiende bokaal,” fluistert Oliver. + +</p> +<p>“Waarom nu niet?” zegt Guy vlak aan zijn oor. + +</p> +<p>“Neen, het zou niet voorzichtig zijn vóór de vijftiende,” antwoordt de schilder. “Niemand zou gelooven, dat tien bekers het +hem zouden kunnen doen.” + +</p> +<p>Een paar minuten, en het twaalfde rondje is voorbij, en nu wankelt een der drinkebroers, de kleine uitgedroogde Italiaan Guiseppe +Pisa, als hij tracht op te staan en zakt heel zachtjes onder de tafel. + +</p> +<p>“Doe het nu,” fluistert Guy. + +</p> +<p>“Ik durf niet—nog niet,” antwoordt Oliver. + +</p> +<p>Het dertiende rondje is gedronken onder gelach en gespot, en als De Guerra zijn beker aan de lippen zet, wordt Oliver’s gelaat +krijtwit en dat van Guy eveneens, want tot hun schrik zien zij, dat de man, dien zij van plan waren te vergiftigen bij het +vijftiende rondje, nu reeds wankelt en bewusteloos onder de tafel valt. +<a id="d0e1910"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1910">119</a>]</span></p> +<p>“Te laat! Mijn God, hij is mij ontsnapt,” stamelt Antony. + +</p> +<p>“Wij kunnen hem de brieven toch nog ontnemen, als het drinkgelag uit is,” fluistert Guy, die zich het eerst herstelt. + +</p> +<p>“Ja, maar dat is slechts uitstel van mijn ondergang. Vasco’s achterdocht is gaande gemaakt,—de pijnbank wacht mij. Ik zal +moeten vluchten. Ik zal aan de taak, die ik mij had opgelegd, niet langer kunnen arbeiden.” Dit laatste komt nauwelijks hoorbaar +van zijn witte lippen. + +</p> +<p>Maar daar stijgen alweder juichkreten op uit de omringende menigte; bij het veertiende rondje vallen twee van de overblijvende +Drinkebroers van Brussel neer. Nu blijven er nog slechts twee over, om het met den schilder uit te vechten, maar deze twee +zijn taai. De Vriendt glimlacht triomfantelijk; zijn Vlaamsch gelaat, ofschoon rood en opgezet, heeft nu een spottende uitdrukking, +hij staat echter niet zoo heel vast meer op zijn beenen. + +</p> +<p>Weer vier rondjes, de vijfde der Drinkebroers zoekt zijn kameraden onder de tafel op. Nu komt alleen de kleine Tomasito nog +op voor de dukaten, die zijn vrienden op het zestal gewed hebben en voor de eer van de hoofdstad. Guy,—die het hoofd heeft +afgewend en enkel op de gelegenheid wacht, om bij het einde van het drinkgelag De Guerra van zijn papieren te berooven, daar +hij er weinig om geeft wie het zal winnen,—voelt zich plotseling aan de mouw trekken en ziet, omkijkend, het ontdane gezicht +van Antony met uitpuilende oogen. + +</p> +<p>“Hij komt weer bij!” fluistert deze. +<a id="d0e1923"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1923">120</a>]</span></p> +<p>“Wie?” + +</p> +<p>“Vasco! Kijk! Hij staat alweer op zijn beenen. Hij wil de weddenschap winnen. Het is een streek, een gemeene streek van hem, +om zoodoende eenige bekers bij Floris ten achteren te komen.” + +</p> +<p>Dat is ook het gevoelen van Floris’ vrienden; en als De Guerra nog wankelend uitroept: “Een nieuwen beker wijn voor de Drinkebroers +van Brussel,” komen zij tusschenbeiden en protesteeren op heftigen toon. + +</p> +<p>Maar De Vriendt zegt: “Laat hem maar begaan, ik geef hem vijf bekers voor en speel het toch wel met hem klaar.” + +</p> +<p>Men zal tot een nieuw rondje overgaan, maar nog vóór het gedronken wordt, ploft de kleine Tomasito neer, alsof hij door een +kanonskogel was getroffen; De Guerra en Floris blijven nu alleen als kampioenen over en kijken elkander uitdagend aan, de +een met den kalmen glimlach van den Vlaming, de ander schuimbekkend van woede als een echte Spanjaard, die, als hij opgewonden +raakt, woest hartstochtelijk wordt,—woest hartstochtelijk in den oorlog en bij het spel. + +</p> +<p>Ieder giet zijn beker naar binnen en Floris begint te wankelen. + +</p> +<p>“Nu is het uw laatste kans,” fluistert Guy. + +</p> +<p>Een bediende roepend, zegt Antony: “Een beker van uw zwaarsten Rijnwijn, maar spoedig.” + +</p> +<p>Terwijl De Vriendt en de Spanjaard zich weer versterken voor het volgende rondje, de een door wat kaviaar te verslinden en +de ander door met gezouten vischlever zijn maag te prikkelen, is het <a id="d0e1942"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1942">121</a>]</span>oogenblik om te handelen voor Oliver eindelijk gekomen. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p121.jpg" alt="" width="480" height="720"></div><p> + + +</p> +<p>Als de knecht den wijn uit de flesch in den beker heeft gegoten, gaat hij heen en een oogenblik later ontzegelt de gehaaste +schilder, die bijzonder handig geworden is door het dagelijksch omgaan met zijn fijne penseelen, vlug het kleine fleschje +en giet onopgemerkt een gedeelte van het sterke vergift in den beker. + +</p> +<p>“Geef hem vooral genoeg,” fluistert Guy, die voor zijn vriend is gaan staan, om hem tot scherm te dienen, ofschoon het gedrang +zoo groot is en de opgewondenheid zulk een hoogte heeft bereikt,—daar er weddenschappen twee tegen één op den Spanjaard worden +gedaan,—dat het niet eens zou zijn opgemerkt, al hadden zij die voorzorgsmaatregelen niet genomen. + +</p> +<p>Bij deze aansporing giet Oliver een dubbele dosis in den beker. Daarop reikt hij hem aan Achille over, die zijn tijd nuttig +heeft besteed met het eten van sinaasappelen, welke door de onvaste en bevende handen der zwelgers van de tafel zijn geworpen, +en fluistert: “Breng dit aan den Spanjaard Vasco de Guerra.” + +</p> +<p>“Ja.” + +</p> +<p>“Vergis je niet! De man met den zwarten knevel met die eene grijze vlok er in!” + +</p> +<p>“Ja wel, de donkere. Ik ben geen kind!” + +</p> +<p>“Geef het hem met de complimenten en de goede wenschen van mademoiselle Wilhelmina Bodé Volckers. Rep je!” + +</p> +<p>Als de twee kampvechters weer uitdagend tegenover elkander staan voor een nieuw rondje, de Spanjaard <a id="d0e1963"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1963">122</a>]</span>steviger op zijn voeten dan de andere, want zijn tactiek heeft hem een groot voordeel verschaft, gaat Achille naar hem toe, +overhandigt hem den beker, door de hand van zijn vijand voor hem toebereid, en fluistert een woord in zijn oor, dat een blos +van verrukking over zijn rood dronkemansgezicht verspreidt. + +</p> +<p>Den beker, dien hij in de hand houdt, op zijde zettend, roept Vasco de Guerra uit: “Dit is oude roode Rijnwijn; ik drink dien, +mijn knikkebeenende Floris, op het mooiste jonge meisje van Antwerpen!” + +</p> +<p>En den beker aan zijn mond brengend, slaat hij den inhoud in een lange teug naar binnen. En als hij vervolgens naar zijn mededinger +kijkt, komt er een triomfantelijke uitdrukking in zijn oogen, want de schilder kan, als hij zijn beker heeft geledigd, nauwelijks +meer op zijn beenen staan. + +</p> +<p>“Vervl ...,” fluistert Oliver. “Het vergift werkt niet.” + +</p> +<p>“Wacht maar,” antwoordt Guy. + +</p> +<p>Zij zijn te angstig om verder een woord te spreken, en in ademlooze spanning staren zij naar de twee drinkebroers, die in +hun stoel zijn neergezonken en de voor hen staande eetwaren opnieuw aanspreken. + +</p> +<p>Al etende glimlacht de Spanjaard over den schilder, die zijn handen nauwelijks meer tot zijn beschikking heeft. + +</p> +<p>Maar hun bekers worden weer gevuld en het tweetal staat opnieuw op, Floris moet zich met de hand aan de tafel vastgrijpen, +daar zijn voeten alleen hem niet in evenwicht kunnen houden. + +</p> +<p>“Drink!” zegt De Guerra, en de schilder werkt <a id="d0e1981"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1981">123</a>]</span>met moeite zijn portie naar binnen, terwijl de ander flink rechtop staat en hem bespot. + +</p> +<p>“Let nu op, hoe ik het doe!” en Vasco neemt vlug, bedaard en zegevierend zijn beker op, onder het gejuich van diegenen der +omstanders, die op hem gewed hebben. + +</p> +<p>Doch op hetzelfde oogenblik, dat hij den beker aan zijn lippen wil brengen, komt er op zijn gelaat een uitdrukking van verbijstering, +zijn hand zakt slap langs zijn lichaam neer, en de beker valt rinkelend op den grond; dan grijpt hij met beide handen naar +zijn keel, alsof hij geen adem kan krijgen en ploft als een blok hout neer op de lichamen zijner kameraden, die daar in dronkemansverdooving +liggen, terwijl een triomfkreet wordt aangeheven door hen, die het op Floris hebben gehouden. + +</p> +<p>Een oogenblik later gaat De Vriendt, waggelend, strompelend, zwaaiend, ondersteund door zijn vrienden, naar buiten in de frissche +lucht, die hem nieuwe krachten geeft. Bijgestaan door zijn zes leerlingen, die hem naar huis en te bed willen brengen, roept +hij uit: “Hallo! nog een beker wijn, zwaren Rijnwijn, waard van <span class="letterspaced">Het Geschilderde Huis</span>!” en zijn voet in den stijgbeugel zettend, slaat hij nogmaals een groote hoeveelheid wijn naar binnen als plengoffer voor +de verslagenen. Vervolgens rijdt hij, heen en weer slingerend, naar zijn paleis in de naar hem genoemde straat, omringd door +zijn overgelukkige schuldeischers, die zich troosten met de gedachte, dat zoolang Floris in leven blijft, hij nog schilderijen +kan maken, en dan ook wel eenige zijner schulden zal afbetalen. +<a id="d0e1992"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1992">124</a>]</span></p> +<p>De menigte, die thans naar buiten stroomt, schenkt weinig aandacht meer aan “de Zes Drinkebroers van Brussel”, behalve misschien +een enkele, die den schijnbaren lijken, die hem zijn geld hebben gekost, een paar schoppen geeft. + +</p> +<p>Zoodra hij viel, hebben Guy en Oliver echter De Guerra, die zwaar ademt, opgenomen en hem naar de aangrenzende kamer gedragen. + +</p> +<p>Hier maakt de schilder haastig het wambuis van den Spanjaard open, en er zijn hand instekend, voelt hij tusschen de voering +een klein pakje. + +</p> +<p>Als hij er dat uit heeft losgetornd, fluistert hij, terwijl hij het bekijkt: “Goddank! De zes brieven van Lodewijk van Nassau!” + +</p> +<p>Een oogenblik later legt Guy zijn hand op de borst van hun slachtoffer en prevelt: “De spion is dood!” En de Vlaming haalt +verruimd adem,—een van de vele gevaren, die hem bedreigen, is tenminste door den dood van De Guerra afgewend. + +</p> +<p>De kleur is op zijn aangezicht teruggekeerd en hij lacht: “Uw komst ter rechter tijd en de duivenpastei hebben mij gered,—tenminste +voor een korte poos, mijn vriend, mijn Guido!” + +</p> +<p>Het tweetal begeeft zich naar buiten, en als zij op straat zijn gekomen, neemt Oliver’s gelaat opnieuw een ernstige uitdrukking +aan en hij fluistert: “Alva! Hier, vóór den bepaalden tijd! Hij zou eerst vanavond komen. Wat heeft hem zoo onverwachts van +Brussel hierheen gebracht?” + +</p> +<p>Want een cavalcade nadert met groote praal; dertig ruiters in stalen wapenrustingen met lange lansen, waaraan het vaantje +van Vargas wappert. <a id="d0e2009"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2009">125</a>]</span>Op een sterk Andalusisch paard rijdt aan het hoofd een lange, magere man in een compleete, blinkende, met goud versierde Milaneesche +wapenrusting. Hij draagt over den ringkraag om zijn hals de keten van het Gulden Vlies, waaraan het Lam Gods hangt, het insigne +van die orde. Dit is gedeeltelijk bedekt door zijn langen, oorspronkelijk zwarten, doch nu zilveren baard, die in twee eigenaardig +gevormde punten op zijn borst neerhangt; ook zijn kortgeknipt hoofdhaar is grijs, evenals zijn knevel, die de opmerkelijke +lippen bedekt; de bovenlip is dun en duidt wilskracht en vastberadenheid aan, de onderlip is zinnelijk, maar toch ook energiek; +zijn voorhoofd is hoog, bleek, blauwgeaderd en buitengewoon intelligent, men herkent er den militairen mathematicus aan; zijn +arendsneus is klassiek, forsch besneden, zuiver en onbeweeglijk; zijn wangen zijn vaalbleek en aschkleurig,—het geheel vormt +een gezicht, koud als de dood, waarin twee doorborende, onverschrokken oogen gloeien, slangenoogen; en toch gelijkt het nu +en dan door de eigenaardige uitdrukking, die de trekken aannemen, zóó sterk op dat van het meisje, hetwelk Guy’s hart den +vorigen nacht zoo onstuimig van liefde deed kloppen, dat hij geen oogenblik twijfelt, of dit is haar vader, en hij fluistert: +“Alva!” + +</p> +<p>De Hertog is in gesprek met Alfonso de Ulloa en Pedro de Paciotto, zijn grooten vestingbouwkundige, die vlak achter hem rijdt. +Allen zijn met stof bedekt, tengevolge van den haastigen rit. + +</p> +<p>Terwijl zij voorbij de herberg rijden, kijkt de Onderkoning met zijn scherpe oogen uit de hoogte <a id="d0e2015"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2015">126</a>]</span>op de menigte neer, die hem met den hoed in de hand nederig groet. Eensklaps houdt hij zijn paard in en roept: “Oliver! Antonius +Oliver!” en de schilder, naar voren tredend, buigt voor het strijdros van den Hertog. + +</p> +<p>“Het toeval dient mij, dat ik u zoo spoedig tref. Ga onmiddellijk een zekeren Vasco de Guerra, ex-kapitein in Ladrono’s regiment +musketiers, voor mij opsporen. Zeg hem, dat hij binnen een uur bij mij moet komen, ik wil hooren, wat hij mij te zeggen heeft. +Breng hem maar liever dadelijk zelf naar de Citadel,” beveelt de landvoogd. + +</p> +<p>“Met verlof,—Uwe Hoogheid,” antwoordt Oliver, “de man—de man, naar wien gij vraagt—” + +</p> +<p>“Nu, vlug wat. Waarom hakkelt gij zoo?” zegt de Onderkoning, want de onverwachte vraag naar den man, dien hij heeft vermoord, +heeft den schilder geheel van zijn stuk gebracht, hoe koelbloedig hij anders ook is. + +</p> +<p>“Ik wilde zeggen, Uwe Hoogheid, dat deze Vasco de Guerra, die behoort tot ‘de Zes Drinkebroers van Brussel’, nu smoordronken +in de herberg ligt, tengevolge van den wedstrijd in het drinken met De Vriendt.” + +</p> +<p>“Wat, met dien in zijn hersens gekrenkten kunstenaar Floris!” zegt Alva; dan vervolgt hij, op een toon zoo barsch, dat Oliver +er van siddert: “En die dronkaard dacht, dat ik hem zou herstellen in zijn rang in het leger! Hij wilde mij vandaag een mededeeling +doen,—waarvan de veiligheid van het rijk misschien afhing,—wat mij vier uur vroeger dan mijn plan was te Antwerpen bracht! +Zeg den provoost-geweldige, dat hij De Guerra terstond <a id="d0e2027"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2027">127</a>]</span>in arrest neemt. Ik wil hem in de gevangenis spreken, als hij ontnuchterd is,—dien zot, dien dronkaard, dien zuiplap. En toch +ben ik benieuwd, wat hij mij heeft te zeggen.—Voorwaarts, heeren!” + +</p> +<p>En de Hertog rijdt verder, den schilder bijna even wezen- en ademloos latende staan, als het lijk in <span class="letterspaced">Het Geschilderde Huis</span>; want Oliver weet, dat de dood hem haast even nabij is geweest als zijn slachtoffer, en hij mompelt, terwijl hij zich weer +bij Guy voegt: “Brr! De beul heeft mij nog nooit zoo dicht op de hielen gezeten, als vandaag!” + + + +<a id="d0e2034"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2034">128</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e2035" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK VII<span id="d0e2038" class="corr" title="Bron: ">.</span></h2> +<h2 class="normal">ALVA’S DOCHTER.</h2> +<p>“Ja, het was juist op tijd,” fluistert de Engelschman, eveneens een zucht van verlichting slakend. Daarna werpt hij een haastigen +blik op de groote Hollandsche klok in de gelagkamer, die langzaam tikt. + +</p> +<p>Als hij dit opmerkt, begint de schilder te lachen. “Het zien van den vader doet u naar de dochter verlangen, hè? Maar ge zult +nog een half uurtje geduld moeten hebben, mijn ongeduldige minnaar. Buitendien heb ik vandaag nog niets gegeten. De provoost-geweldige +moet maar wachten, tot ik verzadigd ben. Neem deel—aan mijn diner.” + +</p> +<p>Nadat zij hun verlangen aan een vluggen knecht hebben kenbaar gemaakt, nemen zij plaats, om een haastigen en toch gezelligen +maaltijd te houden, met een vredig en voldaan gevoel, want deze jonge mannen zijn zóó gewend aan gevaar, dat iedere korte +pauze in hun aanhoudende worsteling met den dood hun een kalme, rustige en genoeglijke tijd toeschijnt. + +</p> +<p>Terwijl hij eet en drinkt, werpt Guy nu en dan <a id="d0e2050"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2050">129</a>]</span>een afgetrokken blik naar buiten; er gaan een menigte menschen over de Schoenmarkt. Deze menigte heeft een schilderachtig +aanzien door de bonte mengeling van kleederdrachten, want bijna alle natiën der wereld zijn hier vertegenwoordigd. Antwerpen +is op dit oogenblik het middelpunt van Noord-Europa en de grootste handelsstad van de wereld. + +</p> +<p>Op de rivier liggen schepen, die ladingen innemen, bestemd voor de Indien, Oost en West, zelfs voor de ver verwijderde stranden +van Peru en de Kaap de Goede Hoop; andere, die terugkeeren uit de Oostzee en de Middellandsche zee, worden gelost, en dientengevolge +verhoogen zeelieden en bezoekers uit alle bekende deelen van den aardbol de levendigheid van het tooneel. + +</p> +<p>Vreemd genoeg, ziet men op dat tijdstip geen Engelschen in Antwerpen; want sinds Elizabeth de achthonderd duizend kronen van +Alva roofde, heeft de Hertog allen handel met Groot-Brittannië verboden en beslag gelegd op alle Engelsche bezittingen in +de stad, en alle Engelschen, die te Antwerpen woonden, of er zaken deden, vandaar verdreven; en vroeger hielden er zich een +groot aantal op en was de Engelsche wolhandel een voorname bron van inkomsten voor de stad. Juist nu heeft Antwerpen zijn +toppunt bereikt, waarvan het spoedig, tengevolge van de afpersingen, de belastingen en de tyrannie van den Spanjaard, zal +dalen tot een handelsstad van den vierden rang. + +</p> +<p>De burgers echter, ofschoon lijdende onder den druk, vermoeden daarvan nog niets, en de kooplieden gaan lachend over de straat, +zich beschouwende <a id="d0e2058"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2058">130</a>]</span>als vorsten op een handelstroon, die nooit kan wankelen. + +</p> +<p>De totale afwezigheid van Engelsch bloed en Engelsche gelaatstrekken zouden Guy in het oog doen loopen, als er niet verscheidene +Deensche officieren van De Billy in de stad waren, bij sommigen van welke men eveneens het blonde haar en de blauwe oogen +van het Saksische type opmerkt. + +</p> +<p>“Nu moet ik Alva’s bevel aan den provoost-geweldige overbrengen. Gelukkig is zijn bureau niet ver van hier. Wacht op mij, +ik ben in een kwartier terug. Gij behoeft niet zoo ongeduldig naar de klok te kijken,” zegt Oliver lachend. + +</p> +<p>Maar Guy kijkt niet naar de klok. Zijn oogen zijn gevestigd op een man in de kleederdracht van een Zeeuwschen handelaar, die +zorgvuldig zijn schildpadden bril afveegt en daarna het plakkaat leest, dat een belooning uitlooft voor het hoofd van den +“Eerste der Engelschen”. Als de Zeeuw zich omkeert, is de Engelschman er zeker van, dat hij hem meer heeft gezien. + +</p> +<p>Een oogenblik later meent Guy, dat de man hem ook herkent; ofschoon hij het hoofd afwendt, houdt hij hem toch in het oog en +merkt op, dat deze van zijn kant hetzelfde doet. + +</p> +<p>“Laat mij meegaan naar den provoost-geweldige,” fluistert hij Oliver toe. + +</p> +<p>“Gij—wilt <span class="letterspaced">daar</span> heengaan?” brengt Antony verwonderd uit, zijn oogen wijd openend. + +</p> +<p>“Ja,” antwoordt Guy. “Er is hier een man, die mij herkent en ook bekend is geworden met de waarde van mijn hoofd. Als hij +mij volgt, zal ik hem een poets bakken.” +<a id="d0e2077"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2077">131</a>]</span></p> +<p>Als zij zich op weg begeven, Oliver met een heel ernstig gelaat, ontmoeten zij den kleinen De Busaco, die met groote passen +naar hen toe komt en buitengewoon hartelijk wordt verwelkomd door Chester, daar deze niet ten onrechte meent, dat intimiteit +met Spaansche officieren de achterdocht van den man, die hem bespiedt, misschien zal verdrijven. + +</p> +<p>“Gij zijt in goed gezelschap, zie ik, Amati,” zegt de kleine vaandrig. “Wees zoo goed, mij voor te stellen aan den ondersecretaris +van den Hertog.” + +</p> +<p>En als dit gedaan is, vraagt de jonge Spanjaard: “Waar gaat gij heen?” + +</p> +<p>“Naar den provoost-geweldige.” + +</p> +<p>“Dan ga ik mee,” herneemt De Busaco. “Ik moet daar toevallig ook wezen. Ik zou gaarne verlof hebben, om vanavond in de stad +te blijven. Een Vlaamsche schoone, gij begrijpt me!” en hij strijkt zijn knevel krijgshaftig in de hoogte. + +</p> +<p>Als zij samen hun weg vervolgen, begint De Busaco, die zich blijkbaar om die reden bij hem heeft gevoegd, Oliver uit te hooren, +welke vooruitzichten er bestaan op een spoedige betaling van de achterstallige soldij voor het garnizoen van Antwerpen; of +hij iets van de plannen van den Hertog weet; of de tiende penning geregeld inkomt, enzoovoort; zijn verliezen bij het drinkgelag +hebben klaarblijkelijk zijn belangstelling in die zaak nog aanmerkelijk verhoogd. + +</p> +<p>Guy let hier echter weinig op. Hij is geheel oog en oor om te ontdekken, of de Zeeuw hen volgt. Op de Schoenmarkt is het zóó +druk, dat dit moeilijk valt uit te maken, maar als zij de Kammestraat zijn <a id="d0e2092"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2092">132</a>]</span>ingeslagen, de herberg <span class="letterspaced">De Roode Leeuw</span> voorbij zijn en de nauwe steegjes, die naar de voornaamste waterpoort van de stad leiden, waar het bureau van den provoost-geweldige +zich bevindt, wordt de menigte minder talrijk, en als Guy zich even omkeert, ziet hij den man dicht achter zich. + +</p> +<p>Deze volgt het drietal tot aan de poort, doch blijft als versteend van verbazing staan, als hij Guy en Oliver, vergezeld door +den Spaanschen officier, het bureau van Alva’s provoost-geweldige ziet binnentreden, op de deur van welk gebouw de belooning +van drie duizend Carolus-guldens is aangeplakt. + +</p> +<p>“De Busaco,” merkt de Engelschman op, terwijl hij aan de deur blijft stilstaan, “ziet gij ginds dien Zeeuw?” + +</p> +<p>”Ja.” + +</p> +<p>“Wilt gij een klein sommetje verdienen, als schadeloosstelling voor uw achterstallige soldij?” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Santos</span>! Wat graag!” + +</p> +<p>“Roep dan een paar soldaten en neem hem gevangen. Hij woont in de weerspannige gewesten, te Vlissingen. Ik geloof dat de Raad +van Beroerten op hem loert.” + +</p> +<p>“Een belooning!” roept de kleine Spanjaard uit, en de wachtkamer binnenstormend, met verwaarloozing van alle militaire vormen, +schreeuwt hij: “Gauw, gauw, een paar man tot mijn assistentie,—er is wat te verdienen!” + +</p> +<p>Twee Spaansche soldaten komen ijlings naar hem toe, hij snelt met hen de straat op en achtervolgt weldra, zoo snel als hij +kan, den Zeeuwschen koopman, schreeuwend: “<i>Heretico fugitivo!</i>” en <a id="d0e2119"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2119">133</a>]</span>andere woorden van dolle woede, welke den persoon in quaestie beenen doen maken, met het gunstig gevolg dat deze, die goed +den weg weet in de stad, zich kan verbergen in een van de blinde sloppen van dit kwartier en den kleinen Spanjaard ontsnapt, +wiens hooge, wijde laarzen juist niet bevorderlijk zijn aan zijn vlugheid van beweging. + +</p> +<p>“Ik kon hem niet inhalen,” klaagt De Busaco, als hij vijf minuten later buiten adem terugkomt, aan Guy, “maar ik zal hem in +het oog houden.” + +</p> +<p>“Doe dat; de belooning zal u uw achterstallige soldij doen vergeten,” merkt Guy op, als Oliver terugkeert, nadat hij met den +kapitein van de wacht alles heeft afgesproken voor de arrestatie van De Guerra. + +</p> +<p>“Ik denk,” lacht Chester, als hij en Oliver hun weg vervolgen (want zij hebben den vaandrig bij den provoost-geweldige gelaten), +“dat die snuiter uit Zeeland wel geen haast zal maken, zich aan een der wachthuizen in de stad aan te melden, om inlichtingen +omtrent mij te verschaffen. En nu, na gevaar—” de uitdrukking van zijn gelaat geeft zijn bedoeling te kennen aan den schilder, +die zijn woorden aanvult met: “Liefde!” + +</p> +<p>De twee vrienden gaan nu weer door de Kammestraat over de Schoenmarkt naar de Place de Meir, waar het deftige huis van Bodé +Volckers ligt, en als zij er binnentreden, bevinden zij zich weldra in tegenwoordigheid van een koopmansfamilie uit dien tijd. + +</p> +<p>Guy is echter een weinig teleurgesteld, als hij, de verwulfde koetspoort doorgaande, geen equipage op het binnenplein ziet +staan. +<a id="d0e2131"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2131">134</a>]</span></p> +<p>“Wees niet ongeduldig, het is beter, dat wij de eersten zijn, dan kan ik alles voor de inkoopen regelen, eer Dona de Alva +met de Gravin komt,” zegt de schilder. + +</p> +<p>Oliver gaat Guy voor met de familiariteit van den vriend des huizes en klopt aan een zijdeur aan den overkant van het binnenplein, +die bijna onmiddellijk wordt geopend door het dienstmeisje van den vorigen avond; de kamenier Wiarda is zeker ergens anders +bezig. + +</p> +<p>Zij worden regelrecht geleid in een vertrek, dat blijkbaar de huiskamer is. De leden van het gezin,—bestaande uit den koopman +zelf, zijn zoon Jacob, een jongen van zestien jaar, die pas de school voor het kantoor heeft verlaten, en zijn dochter Wilhelmina, +wier zijdeachtige blonde krullen en vroolijke blauwe oogen zulk een diepen indruk hebben gemaakt op Olivers hart,—voeren blijkbaar +een klein dispuut, want hun stemmen klinken luid en schel. + +</p> +<p>De oude heer, een energieke maar corpulente Vlaming, met het type van een rijk koopman, is zeer opgewonden. Zijn wangen zijn +rood van drift. Ook in de blauwe oogen van de jonge dame flikkert toorn, ofschoon zij min of meer omfloerst zijn door ingehouden +tranen, en een der hoeken van den fijn besneden mond trilt zenuwachtig. De jongen schijnt, zooals de meeste jongens van zijn +leeftijd zouden doen, zich te vermaken met de woordenwisseling tusschen zijn vader en zijn zuster, want zijn blond Germaansch +gezicht heeft moeite om een lach te weerhouden. Als hij durfde, zou hij het uitschateren van pret. + +</p> +<p>“Zoo, Oliver,” roept de koopman uit, hem te gemoet <a id="d0e2142"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2142">135</a>]</span>komende met uitgestoken handen, “terug van Brussel! Dat was maar een kort uitstapje!” en hij verwelkomt den schilder, los +en gemeenzaam, als een vriend des huizes. + +</p> +<p>Juffer Wilhelmina daarentegen groet Antony op deftige Spaansche wijze, en steekt haar beminde de blanke vingers toe, hem verlof +gevend, ze te kussen. + +</p> +<p>De jongen giegelt alleen: “Hoe gaat het u?” + +</p> +<p>“Ik ben zoo vrij geweest, een vriend mee te brengen, kapitein Guido Amati van het garnizoen te Middelburg,” zegt de schilder. + +</p> +<p>“Een vriend van u, Oliver! Welkom,—welkom in mijn huis,” zegt Niklaas met Vlaamsche gastvrijheid, Guy hartelijk de hand schuddend. + +</p> +<p>“Kapitein Amati is een kennis van Dona Hermoine, en als secretaris van den Hertog—” + +</p> +<p>Het is onnoodig, meer te zeggen; als hij den naam van de dochter van den Onderkoning uitspreekt, is juffrouw Wilhelmina ook +aanstonds een en al voorkomendheid en houdt hem haar slanke vingers toe voor een Spaanschen groet. Guy weet nu ook wat hem +te doen staat, hij vergist zich ditmaal niet en drukt een kus op de blanke hand, waarvoor hij misschien wel wat veel tijd +neemt, naar Oliver’s meening. + +</p> +<p>De koopman, op en top de eenvoudige Vlaming, roept nu uit: “Stoelen, Wilhelmina; stoelen voor de heeren!” + +</p> +<p>“Vader,” antwoordt het meisje op hoogen toon, “gij vergeet, dat wij lakeien in huis hebben,” en na een tafelschel in beweging +te hebben gebracht, beveelt zij den binnentredenden bediende, den cavaliers stoelen te geven. +<a id="d0e2160"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2160">136</a>]</span></p> +<p>“Oho! nog meer vreemde kuren!” spot de oude heer op scherpen toon, blijkbaar het gesprek weer opnemend, waar het was afgebroken. +“Vergeet den Vlaamschen eenvoud niet, mijn dochter. Ofschoon uw vader een millionnair wordt genoemd, kon hij wel eens niet +lang meer een millionnair blijven, tengevolge van dien verwenschten tienden penning,” voegt Niklaas er aan toe, op de tanden +knarsend. + +</p> +<p>“Gij komt van Brussel, senor Antony,” valt de jonge dame hem in de rede, de Spaansche wijze van aanspreken navolgend. “Daar +hebt gij zeker, als onder-secretaris van den Hertog, de hertogin van Aerschot ontmoet. Zij komt vandaag in Antwerpen en geeft +morgenavond een partij. Gij komt er natuurlijk ook, kapitein Amati, en gij eveneens, senor Oliver?” + +</p> +<p>“Ik moet ongelukkig Antwerpen vanavond alweer verlaten,” antwoordt Guy. + +</p> +<p>“En onder-secretarissen en herauten worden niet uitgenoodigd,” merkt de schilder op, die zich klaarblijkelijk met hun uitsluiting +volstrekt niet kan vereenigen. + +</p> +<p>“Maar gij zijt toch zeker uitgenoodigd, freule Bodé Volckers?” vraagt Guy. “Uw dansen wordt, naar ik hoor, zeer bewonderd.” + +</p> +<p>“Natuurlijk,” antwoordt de jonge dame achteloos. + +</p> +<p>“Natuurlijk <span class="letterspaced">niet</span>!” roept de Vlaamsche vader uit met het air van een Romeinschen. + +</p> +<p>“Papa!” + +</p> +<p>“Wel vermaledijd! Denkt gij, dat ik u nogmaals zal toestaan, jonge dame, mijn koetspaarden tot laat in den nacht buiten te +laten wachten, zooals gisteravond, <a id="d0e2182"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2182">137</a>]</span>zoodat zij ’s morgens voor den vrachtwagen in slaap vallen! De gravin van Mansfeld gisteren en de hertogin van Aerschot morgen, +en gij niet vóór het middagmaal uit uw bed! Mijn bedienden spelen den baas in huis; gij houdt sinds weken uw huishoudboek +niet meer bij. Spreek mij niet tegen, dametje, ik heb uw huishoudboek ingekeken, niets opgeschreven,—niets opgeschreven,—geen +greintje handelsgeest! Maar laat ik u zeggen,” voegt de oude heer er aan toe, “dat als zoo iets weer gebeurt, gij voortaan +om acht uur beneden zult zijn, om de vrouwelijke klanten in den winkel te bedienen,” en hij wijst naar het gedeelte van het +huis, waar het magazijn zich bevindt. “Onthoud dat!” + +</p> +<p>En zijn woede verder opkroppend, zegt papa Bodé Volckers Guy en Oliver vaarwel met de hatelijke opmerking, dat hij de zaken +wel moet nagaan, als niemand anders in huis het doet, en neemt den giegelenden jongen met zich. + +</p> +<p>“Papa is heel zonderling. Een dergelijk gesprek begint altijd met den tienden penning,” merkt de jonge dame ernstig op. Dan +vervolgt zij, half zuchtend, half lachend: “Wij hebben dat bijna iedere week, ofschoon niet altijd in het publiek. Hij zal +zoo aanstonds wel terugkomen,” en zij begint verschrikt en zenuwachtig te lachen, als de oude heer haar profetie vervult, +door zijn hoofd door de deur te steken en te roepen: + +</p> +<p>“En den Franschen kakkerlak, die u leert uw voeten in de lucht te gooien, heb ik vanmorgen met ceintuur, halskraag en al de +deur uitgesmeten!” + +</p> +<p>Dit bericht blijkt echter te veel voor de zelfbeheersching <a id="d0e2192"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2192">138</a>]</span>der schoone Wilhelmina. Met een kreet van schrik springt zij op. “O papa! Arme, lieve, kleine monsieur de Valmy!” en de tranen +springen haar in de oogen. + +</p> +<p>“Ja, en de muziekmeester, die vent, die op het spinet speelt, zal hem volgen. Niets meer van al die malle bokkensprongen, +niets meer van al die halve trillers en dat hooge Italiaansche gegil,” bromt de oud-burgemeester. “Denk aan den tienden penning! +Op een goeden dag zal ik zelf nog muziekmeester moeten worden,” en onder het uiten van die buitensporige profetie verdwijnt +Bodé Volckers naar zijn kantoor. + +</p> +<p>Maar dit is iedereen te kras. Allen beginnen te schateren, juffrouw Wilhelmina het hardst, steeds uitroepend: “Muziekmeester! +Daar is hij juist voor in de wieg gelegd! Halve trillers en gegil!” + +</p> +<p>En terwijl zij plaats neemt voor het spinet, begint zij glimlachend een Provençaalsch liedeke te zingen, met zooveel natuurlijke +gratie, dat beiden, Oliver en Guy, eenstemmig verklaren, dat het schande zou zijn, als de muziekmeester werd afgedankt, tiende +penning of geen tiende penning. + +</p> +<p>Dit schijnt hen allen op hun gemak te zetten, en juffrouw Bodé Volckers vergast nu de heeren op een verslag van het groote +feest bij de gravin van Mansfeld ter eere van Dona Hermoine de Alva, den vorigen avond, en noemt de namen van de seigneurs +de Noircarmes, d’Avila, Mondragon, Gabriel de Cerbolloni en andere officieren en edelen, die tegenwoordig waren, evenals de +jongere gravin van Mansfeld, de aristocratische barones d’Ayala en de schoone <a id="d0e2202"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2202">139</a>]</span>Dona Anica de la Medrado, die juist uit Madrid was aangekomen en de laatste modes had meegebracht. “Ik was de eenige <span class="letterspaced">uit de stad</span>,” voegde zij er argeloos aan toe, “maar mijn dansen werd zeer bewonderd.” + +</p> +<p>Een oogenblik later wordt dit bewezen. + +</p> +<p>Men hoort het trappelen van hoeven op het plein en men ziet vier prachtige Spaansche muilezels aankomen met een staatsiekoets +achter zich, de voorrijders en lakeien in de schitterende livrei van Alva. + +</p> +<p>Een seconde later komt Dona Hermoine de kamer binnen, gekleed in kostbaar bont, haar trotsch hoofd beschaduwd door een zwierigen +Spaanschen hoed met lange witte veeren, haar donkerkleurig gelaat stralend, terwijl haar oogen nog levendiger worden, zoodra +zij Guy opmerkt. Achter haar aan schrijdt de gravin De Pariza, duena van top tot teen. + +</p> +<p>Ofschoon Guy en Oliver zoo vlug mogelijk opstaan om rang, titel en schoonheid te begroeten, is juffrouw Bodé Volckers hun +toch reeds voor en verwelkomt de dames, die haar en haar huis zooveel eer aandoen. + +</p> +<p>“Hoe minzaam van u, Dona de Alva, hoe vriendelijk van u, gravin De Pariza,” zegt zij, “om mij zooveel eer in mijn eigen huis +te bewijzen,” en buigende tot op den grond, kust zij Hermoine’s hand, hetgeen die jonge dame, dochter van den onderkoning +van Spanje, genadig veroorlooft,—daarna gaat deze echter onmiddellijk op de buigende heeren af, om hun hetzelfde voorrecht +toe te staan. + +</p> +<p>De gravin De Pariza steekt haar deftige, magere, strenge hand niet uit als de dochter van den oud-burgemeester <a id="d0e2219"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2219">140</a>]</span>tot op den grond voor haar buigt, doch zegt tamelijk uit de hoogte: “Wij zijn hier gekomen, <span class="letterspaced">juffrouw</span> Bodé Volckers, om u nog eens te zien dansen. Het verschafte mij gisteravond veel vermaak.” + +</p> +<p>“Om mij te zien dansen—<span class="letterspaced">hier</span>?” zegt de jonge dame pruilend, omdat de Gravin haar aanspreekt met <span class="letterspaced">juffrouw</span>, den titel van de middelklassen, en haar met weinig meer onderscheiding behandelt dan een dienstmeisje. “Ik—ik ben niet in +kostuum. Buitendien, deze heeren—”. Juffrouw Bodé Volckers is geheel van haar stuk gebracht, daar het verzoek het karakter +draagt van een bevel, dat haar voor kapitein Guido Amati meer het voorkomen geeft van een danseres, dan van een jonge dame +uit de groote wereld. + +</p> +<p>“O, gij kunt uw kostuum immers aandoen. Ga naar boven en haast u een weinig. Die rose zijden kousen staan u goed,” antwoordt +senora De Pariza. “En wat deze heeren betreft,”—zij vestigt haar Argusoogen op Chester en Oliver, die in gesprek zijn met +Dona Hermoine, ofschoon Antony, als onder-secretaris van haar vader, een weinig achter den Engelschman staat, die een krijgsman +van rang en aanzien is met zijn titel van kapitein van de musketiers,—“dat zijn natuurlijk familieleden, daar gij ze alléén +ontvangt, juffrouw Bodé Volckers. Maar dat komt niet te pas voor een meisje van uw leeftijd. Slechts met broers mag men zich +zoo iets veroorloven, met neven is het reeds gevaarlijk. Wip dus vlug de trappen op en trek dat Hongaarsch kostuum aan, dat +u gisteravond zoo goed stond. Ik zal een mijner Moorsche meisjes vragen, om op het spinet te spelen.” +<a id="d0e2234"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2234">141</a>]</span></p> +<p>En de duena wil zich reeds naar de deur begeven, om een der meisjes te laten komen, als Dona Hermoine, die de verlegenheid +opmerkt, waarin het bevel het jonge meisje, dat haar hartje zoo hoog draagt, heeft gebracht,—met die neerbuigende minzaamheid, +waarmee hooggeplaatste personen beneden hen in rang staanden op hun gemak weten te zetten, plotseling uitroept: + +</p> +<p>“Dansen, gravin? Dan ben ik tot uw dienst!” en met een bevalligen zwaai haar pelsmantel afwerpend en den zoom van haar zijden +japon opnemend, staat zij in een losse, bevallige houding voor hen, terwijl zij lachend zegt: “Castagnettes, en ik ben een +Andalusische Zigeunerin!” + +</p> +<p>Maar de duena keert onthutst terug en roept verbolgen uit: “Voor deze heeren, Dona de Alva?” + +</p> +<p>“Waarom niet, als ik goed genoeg kan dansen, om hen te behagen? Kapitein Guido heeft mij gisteravond zulk een grooten dienst +bewezen, dat ik wel iets tot zijn belooning en voor zijn genoegen mag doen, en senor Oliver is iemand, die tot mijns vaders +huishouding behoort en als zoodanig een goede bekende.” + +</p> +<p>Bij deze woorden deinst Oliver een stap achteruit. Den vader, den tyran, kon hij verraden, maar de gedachte, dat dit wezen, +zoo goed en beminnelijk, hem eens voor een verrader en een laaghartige zal houden, doet nu reeds de wroeging aan zijn hart +knagen. + +</p> +<p>“Dansen! De dochter van den Onderkoning hier dansen en haar voeten hoog oplichten?” roept de duena verontwaardigd uit. +<a id="d0e2247"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2247">142</a>]</span></p> +<p>“Waarom niet?” lacht het meisje overmoedig. “Heb ik dan niet geposeerd voor Oliver’s Madonna—en dat nog wel met <span class="letterspaced">bloote</span> voeten? Eenmaal zal ik senor Antony beroemd maken of, liever, hij zal mij onsterfelijk maken door zijn talent en zijn altaarstuk.” + +</p> +<p>“Gij hebt voor uw voeten geposeerd?” zegt Guy op halfluiden toon, met verrukking het fraai gevormde voetje beschouwend, dat +het meisje laat zien, terwijl zij nog steeds in de houding van een Zigeunerin voor hen staat. + +</p> +<p>“Ja, ik hoop, dat hij ze naar uw smaak klein genoeg geschilderd heeft,” lacht de jonge dame. “Maar ga gij aan het spinet zitten, +senorita Mina, en speel voor mij, opdat ik de gravin De Pariza met een dansje genoegen kan doen,” voegt Dona Hermoine er aan +toe, haar duena, die haar verlangen naar een proeve van de kunst van Terpsichore geheel schijnt verloren te hebben, schalks +aankijkend. + +</p> +<p>Deze zegt dan ook scherp: “Als juffrouw Bodé Volckers niet genegen is, mij het genoegen van gisteravond nog eens te doen smaken, +zal ik naar haar vaders winkel gaan en zien, of daar vandaag ook koopjes zijn te doen in Lyonsche zijde en fluweel en Venetiaansche +kant.” + +</p> +<p>“Dat zou ik denken!” merkt Oliver op. “Buitengewone koopjes! De schade, door het water veroorzaakt, moet alle prijzen verlaagd +hebben.” + +</p> +<p>“Koopjes? Kom, laat ik dan eens gaan zien,” en De Pariza begeeft zich naar de deur om haar beide Moorsche meisjes te roepen, +maar Guy, die haar reeds, van het oogenblik af, dat zij binnenkwam, <a id="d0e2263"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2263">143</a>]</span>naar de maan heeft gewenscht, haast zich beleefd de deur voor haar te openen, die toegang geeft tot het binnenplein, aan welks +overzijde het magazijn van den koopman zich bevindt. + +</p> +<p>Dona Hermoine is blijkbaar niet gekomen, om ook inkoopen te doen; zij vergezelt haar duena tenminste niet, maar blijft nog +staan, een toonbeeld van gratie, in de houding, die zij voor den dans heeft aangenomen. + +</p> +<p>“Gij maakt u niet druk met nieuwe kostuums, Dona de Alva,” merkt Guy droomerig op, geheel onder den indruk van de bevallige +pose van het meisje, die nog wordt verhoogd door het engsluitende half Zuid-Spaansch, half Moorsch kostuum van dunne stof, +dat elke lijn van haar bevallige schoonheid duidelijk doet uitkomen en, opgenomen door een fijn handje, even een enkel laat +zien, zoo volmaakt in proportie en vorm, dat dichters er over zouden droomen,—maar de vermetele jonge zeeman is er eenvoudig +verliefd op. + +</p> +<p>“Neen, waarom ook? Ik heb ze bij dozijnen, die ik niet eens alle draag, en Papa zou er mij duizend geven als ik dwaas genoeg +was, er hem om te vragen,” antwoordt Dona Hermoine, haar Zigeunerhouding opgevende en haar Moorschen rok latende vallen. “Hij +geeft mij alles, wat ik begeer.” Dan merkt zij naïef op: “Gij zijt mijn naam te weten gekomen—gij weet nu, dat ik de dochter +van den Viceroy ben, kapitein Guido <span class="letterspaced">Amati</span>. Gij—gij ziet, dat ook ik uw naam ben te weten gekomen. Of beter gezegd: majoor Guido Amati.” + +</p> +<p>“Majoor?” +<a id="d0e2276"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2276">144</a>]</span></p> +<p>“Ja; bevorderd sedert vanmorgen!” + +</p> +<p>“Maar uw vader—?” + +</p> +<p>“O, ik heb hem er niets van gezegd. Gij zijt afwezig zonder verlof. Ik heb ook niets gezegd aan Sancho d’Avila, die kolonel +in uw regiment is, tijdens Romero’s verblijf in Spanje. Maar er was een plaats open en het was gemakkelijk, haar te doen geven +aan kapitein Guido Amati, die, zooals mij werd verteld, de dapperste officier van het leger is, of althans een van de dappersten.” + +</p> +<p>“Majoor bij Romero’s voetvolk!” stamelt Guy, die haar, terwijl zij sprak, geheel verbijsterd heeft aangestaard. + +</p> +<p>“Ja, ik heb de monsterrol van het regiment zelf ingezien, om mij te overtuigen, dat kapitein veranderd was in majoor.” + +</p> +<p>“De monsterrol!” brengt Guy met moeite uit, zijn ooren niet vertrouwend. + +</p> +<p>“Ja, er zijn duplicaten in de Citadel.” + +</p> +<p>“De monsterrol in de Citadel,” stamelt hij, geheel verbluft. Maar hij is gelukkig zoo wijs te bedenken, dat verbazing hem +zal verraden, en dat dankbaarheid het eenige is, waarmee hij deze verrassende mededeeling kan ontvangen, een dankbaarheid, +die hem niet moeilijk valt. Zijn voordeel doende met de houding der jonge dame, want zij heeft haar hand naar hem uitgestrekt +met een gelukkig, bevallig gebaar, drukt hij er één kus van erkentelijkheid op en twee kussen van liefde, waarop mademoiselle +Brunette’s leliën in rozen veranderen. + +</p> +<p>Dit wordt begunstigd door de omstandigheid, dat het paar zich alleen bevindt, daar Oliver de schoone <a id="d0e2295"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2295">145</a>]</span>Mina heeft meegetroond naar de aangrenzende kamer en haar in het oor fluistert: “Kijk eens in Dona Hermoine’s oogen. Leest +gij daarin geen verzoek, dwaas meisje? Zij redde u uit de verlegenheid, waarin haar duena’s verzoek om te dansen u bracht; +doe nu ook iets voor haar. En doe ook uw vader genoegen. Ga naar het magazijn en wees koopvrouw. Laat de gravin De Pariza +de nieuwe stoffen zien. Maak er koopjes van. Stel den prijs de helft lager.” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">De helft</span> lager! Goede hemel, wat zal mijn vader daarvan zeggen?” + +</p> +<p>“Ik zal het ontbrekende betalen, of liever kapitein Amati.” + +</p> +<p>“O, nu vat ik het,” lacht het meisje. “Maar wat zal haar vader, de geduchte Hertog, zeggen?” + +</p> +<p>“Hij zal het nooit te weten komen, als gij de gravin De Pariza maar koopjes genoeg aanbiedt, om haar een geruimen tijd bezig +te houden. Doe het—voor mij.” + +</p> +<p>“O, gij-!” + +</p> +<p>Want de schilder heeft aan dit “voor mij” kracht bijgezet, door haar een zoen te ontstelen. + +</p> +<p>Aldus geprest en een blik opvangend uit Hermoine’s schitterende oogen, waaruit werkelijk een verzoek spreekt, snelt Mina weg, +om op Oliver’s aandringen de kostbaarste stoffen in haar vaders magazijn tot koopjes te verlagen, en de prijzen zóó te verminderen, +dat Bodé Volckers krankzinnig zou worden van ergernis, als hij er bij tegenwoordig was geweest; maar mijnheer Bodé Volckers +is gelukkig naar de kade gegaan, om het oog te houden op het lossen van een schip. +<a id="d0e2314"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2314">146</a>]</span></p> +<p>Oliver begeeft zich naar het uiterste einde van het aangrenzende vertrek, en ofschoon hij feitelijk aanwezig is, ziet hij +toch inderdaad niets en de dochter van den Onderkoning en Guy Stanhope Chester zijn alleen. + +</p> +<p>“Gij ziet,” zegt de jonge dame schalks, “dat ik onderzoek naar u heb gedaan. O, heb maar geen zorg. Niemand weet, dat gij +hier zijt,—afwezig zonder verlof. Zij zouden u misschien geen majoor hebben gemaakt, als hun dat bekend was geweest. Maar +ik heb hooren verluiden, dat gij nog meer zijt dan <span class="letterspaced">majoor</span> Guido Amati; gij zijt majoor Guido Amati de Medina, zoon van Hernandez de Medina, eens gouverneur van Hispaniola, en gij +hebt gezworen uw doorluchten familienaam niet te zullen dragen, voordat gij generaal zijt, en dat zal nu niet lang meer duren.” + +</p> +<p>Daarna roept zij, in de handen klappend, levendig uit: “Nu, als gij een Medina zijt, moet gij een neef zijn van den hertog +van Medina Coeli.” + +</p> +<p>“Slechts—een neef—in den derden graad,” stamelt Guy, die denkt, dat zijn ooren hem bedriegen, ofschoon hij weet, dat zijn +oogen hun werk uitstekend doen. + +</p> +<p>“Nu, hoe dat ook zij, gij hebt het bloed van de grandes van Spanje in uw aderen, en als zoodanig staat uw familie gelijk met +de mijne,” merkt het meisje op, een veelbeteekenenden nadruk leggend op de laatste woorden. “Als zoodanig moogt gij natuurlijk +aan mijn zijde <span class="letterspaced">zitten</span>,” en terwijl de jonge dame op een Turksche sofa plaats neemt, een toonbeeld van beweeglijke gratie, noodigt zij Guy <a id="d0e2331"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2331">147</a>]</span>uit, gebruik te maken van het voorrecht, dat hij geniet als haar gelijke in rang. + +</p> +<p>En als zij den Engelschman daarbij aankijkt, kleurt zij tot achter de ooren, en als antwoord begint Guy’s hart sneller te +kloppen, als hij bespeurt, wat er in het meisje omgaat. + +</p> +<p>“Ik ben blij, dat gij zooveel van mij weet,” zegt hij lachend. “Blij dat, hetgeen gij te weten zijt gekomen, u niet mishaagt.” + +</p> +<p>“O, dat weet ik nog niet,” merkt de jonge dame op, en zegt met schalkschheid in haar toon, maar met trillende lippen: “Men +fluistert ook, dat kapitein Guido Amati een zeer wild jongmensch was. Ik hoop, dat majoor Guido Amati zich beter zal gedragen. +Men zegt echter tegelijk, dat gij de dapperste officier van het leger zijt.” En het meisje kijkt hem verheugd, stralend en +trotsch aan. + +</p> +<p>Waarschijnlijk heeft haar verbeelding een geschiedenis verdicht, waarvan Guido Amati de held is; het toovert een licht in +haar oogen, dat haar schoonheid verhoogt, want bezat zij niet zooveel vrouwelijke gratie, levendigheid en gevoel, dan zou +haar schitterend vernuft misschien aan Hermoine de Alva’s schoon gelaat een te groote koelheid verleenen. + +</p> +<p>Maar nu het romantisme in haar natuur, dat tot nu toe sluimerde, in haar ontwaakt, wordt haar teeder gelaat als bezield,—als +om een heilige te doen ontbranden, maar een zeeman... + +</p> +<p>En hetgeen zij zegt, maakt de gelegenheid des te schooner. Zij houdt den ring met den robijn in de hoogte en fluistert: “Gij +hebt mij dien teruggegeven?” +<a id="d0e2345"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2345">148</a>]</span></p> +<p>“Alleen om u nog eens te zien,” en Guy gaat naast haar zitten. + +</p> +<p>“Als gij mij dan nog eens wilt zien, neem hem dan terug—schielijk.” + +</p> +<p>“Nooit!” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Nooit</span>?” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Nooit</span>! tenzij gij dezen ring, een van mijn sieraden uit Hispaniola, aan uw vinger wilt dragen.” En de Engelschman maakt van zijn +halsketen een ring los, waarin slechts een enkele diamant is gevat. + +</p> +<p>“O, Santos! wat doet gij?” stamelt het meisje. + +</p> +<p>Hij heeft nu haar fraai handje gegrepen en haar oogen kijken een oogenblik in de zijne en worden dan neergeslagen, zoodat +de oogleden ze geheel bedekken. Het volgend oogenblik schittert de diamanten ring aan haar slanken vinger en Hermoine de Alva, +de dochter van den onderkoning van Spanje, is slechts een vrouw—een liefhebbende vrouw—voor dezen man, die niet gedongen heeft +naar haar hart, maar er zich stormenderhand van heeft meester gemaakt. + +</p> +<p>“Neem den robijn—nu gij mij den diamant hebt gegeven,” fluistert zij. “<span class="letterspaced">Gij weet wat dat beteekent</span>?” + +</p> +<p>“Goede Goden, of ik dat weet! Nu zijt gij mijn verloofde. Mijn,—mijn voor altijd!” En zijn overmoedige lippen geven haar kus +op kus, niet als den vorigen avond, den vluchtigen, half geroofden kus onder de mistletow, maar den kus van een verlangend +hart. + +</p> +<p>“Pas op! Ik—ik ben de dochter van den Viceroy,” fluistert het meisje. Zij laat haar hoofdje hangen, kijkt hem een oogenblik +later weer aan en zegt <a id="d0e2375"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2375">149</a>]</span>met veel nadruk: “Mijn Guido, gij zijt vermetel!” + +</p> +<p>“Ja,” fluistert hij. “Al waart gij ook de koningin van Spanje, ik zou u toch liefhebben.” + +</p> +<p>“Dan zou uw liefde hopeloos zijn!” + +</p> +<p>“Daar gij echter, Gode zij dank, Hermoine de Alva zijt,” antwoordt Guy, “zal mijn liefde triumfeeren en zal ik u, dochter +van den Viceroy, tot mijn vrouw maken. Hoort gij het?”—want bij het hooren van dezen nieuwen titel maakt zij een gebaar van +ontsteltenis. “<span class="letterspaced">Vrouw</span>! En elken keer dat gij tot mij zegt: ‘Ik ben de dochter van den Viceroy,’ of: ‘Neem u in acht voor den landvoogd der Nederlanden!’ +moeten uw lippen boete betalen, twee kussen voor ieder woord.” + +</p> +<p>“Madre Mia! Wat zijt gij onstuimig,” roept het meisje uit, zich verzettend tegen de verlangde boete. Want Guy Stanhope Chester +is half krankzinnig van liefde en ofschoon hij deze jonkvrouw, zijn gevangene, met eerbied behandelt, maakt hij haar toch +op zulk een vrije en losse zeemansmanier het hof, dat hij de dochter van den Onderkoning geheel tot zijn slavin maakt. “Heilige +Maagd! gij—gij zijt zoo—zoo geheel anders.” + +</p> +<p>“Dan wie?” roept Guy jaloersch. + +</p> +<p>“Dan—dan mijn andere aanbidders, die mij naderen, buigend tot op den grond, flauwe complimenten afstekend en bedelend om de +eer van mijn hand.” + +</p> +<p>“En dat hebben zij durven doen!” stuift onze held op, die nu deze aanminnige brunette, met de zielvolle, goddelijk schoone +oogen, de wangen, waarop rozen en leliën bloeien, den blanken hals en de verrukkelijke <a id="d0e2394"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2394">150</a>]</span>vormen, half meisje, half vrouw,—kortom, Hermoine de Alva,—als zijn eigendom beschouwt. + +</p> +<p>“Durven doen?” pruilt de jonge dame. Dan zegt zij lachend: “Waarom niet? Ben ik dan <span class="letterspaced">zoo</span> leelijk?” + +</p> +<p>“Neen, neen; al te schoon.” + +</p> +<p>“En waarom zouden dan de Spaansche grandes en generaals en hidalgo’s van vier en twintig kwartieren niet met nederige woorden +en op eerbiedige wijze smeeken om een eer, die gij maar stoutweg neemt, mijn vermetele Guido, alsof de hemel u had gelijkgesteld +in rang met mij, de dochter van den Viceroy!” + +</p> +<p>“Dat heeft hij ook, door de liefde, uw liefde,” en Guy neemt haar opnieuw in zijn armen, <span id="d0e2407" class="corr" title="Bron: fluiste rend">fluisterend</span>: “Gij spraakt de woorden: ‘dochter van den Viceroy’. Denk aan de boete.” + +</p> +<p>“Neem ze, tyran,” fluistert het meisje, en met dezen naam, dien vrouwen bij voorkeur geven aan hen, die over haar liefde weten +te gebieden, legt zij haar ziel op haar lippen en geeft ze hem. + +</p> +<p>En dit spelletje zou in het oneindige voortgeduurd hebben, daar het paartje zich daarbij bijzonder schijnt te vermaken, als +niet Oliver met luide voetstappen zijn komst uit de andere kamer had aangekondigd. + +</p> +<p>Hij komt op hen af, en voor de jonge dame buigend, zegt hij: “Dona de Alva, ik heb de eer als heraut van uw vader u van zijn +komst te verwittigen!” + +</p> +<p>“Papa! Hier?” en met deze woorden springt het meisje op. + +</p> +<p>“Ja, de cavalcade is reeds op de Schoenmarkt, de Hertog zoekt u waarschijnlijk. Ik zal de gravin De Pariza roepen.” +<a id="d0e2420"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2420">151</a>]</span></p> +<p>Als Oliver de deur achter zich toetrekt, begrijpt Guy, dat de tijd van afscheidnemen gekomen is, want Hermoine grijpt haar +pelsmantel en fluistert: “Het is beter, dat Papa u niet ziet, daar gij u zonder verlof uit uw garnizoen verwijderd hebt. Ik +zal hem op straat te gemoet gaan.” + +</p> +<p>En als Guy haar in haar mantel hult, iedere aanraking een liefkoozing, zegt zij vol beteekenis: “Ik ga een paar maanden in +Brussel doorbrengen, maar als majoor Guido Amati de Medina verlof vraagt, om zijn garnizoen te Middelburg te mogen verlaten, +zal hij het ongetwijfeld krijgen. Verwaarloos echter uw militaire plichten niet ter wille van mij. Denk er vooral aan, mijn +Guido, dat elke schrede voorwaarts, die gij in het leger doet, u nader brengt bij de kerkdeur, waar uw bruid u wacht, die +gij hebt doen vergeten, dat zij de dochter is van den Viceroy!” + +</p> +<p>“De boete!” roept Guy, en neemt zijn kus zeer plechtig, want het rumoer van de naderende menigte kondigt reeds de komst van +haar vader aan. + +</p> +<p>Waarop de jonge dame met een allerliefst pruilmondje zegt: “Hoe akelig! Men zou denken, dat gij een aanbidder waart, die geen +succes heeft! Maar uw boodschap door Oliver sprak van gevaar,” en er klinkt angst in haar stem. + +</p> +<p>“Ja, ik moet het wachtwoord van hedenavond hebben, om de schildwachten te kunnen passeeren. Ik moet vanavond nog vertrekken.” + +</p> +<p>“Om in Middelburg te zijn als uw bevordering aankomt, natuurlijk. Ik heb daaraan gedacht en het wachtwoord meegebracht.” Dit +zeggende, overhandigt zij hem een klein papiertje. +<a id="d0e2433"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2433">152</a>]</span></p> +<p>Hij leest: + +</p> +<p>Het wachtwoord is: “Santa Cruz.” + +</p> +<p>Het contrasigne: “Don Frederico.” + +</p> +<p>Terwijl hij leest, kijkt zij hem glimlachend aan: “Ik heb half en half lust, het u niet te geven. Wat bracht u, wilde jonge +officier, zonder verlof naar Antwerpen?” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Gij</span>!” + +</p> +<p>“O!” + +</p> +<p>“En voor u zou ik nog duizend keer terugkomen. Ik wilde naar de verdronken landen gaan, om eenden te schieten, toen ik door +een hoogere bestiering u van de Watergeuzen mocht redden, mijn eigendom—mijn buit.” En wetende dat hij de heele wereld tegen +zich heeft bij zijn pogen om zijn geliefde tot zijn bruid te maken, wordt Guy door een razende smart aangegrepen, nu het oogenblik +van scheiden is gekomen, dat hem erger toeschijnt dan de dood. Treurigheid is aanstekelijk, evenals liefde, en het meisje +begint te zuchten en te snikken onder zijn afscheidskussen, die zoo plechtig zijn—ofschoon zij niet kan gissen waarom. + +</p> +<p>Maar Oliver rammelt aan de deurklink en roept: “De gravin De Pariza zit al in het rijtuig. Vlug!” + +</p> +<p>En nu geleidt Guy, die begrijpt, dat zijn tijd gekomen is, ofschoon zijn beminde nog langer zou willen toeven en tegen hem +aanleunt met zuchtjes van liefde, haar haastig naar het rijtuig en helpt er haar in. + +</p> +<p>Zich half omkeerend, heft zij haar blanke hand een weinig op. Hij ziet den verlovingsring aan haar vinger schitteren. +<a id="d0e2457"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2457">153</a>]</span></p> +<p>De postiljons knallen met de zweepen, de staatsiekoets verdwijnt uit het gezicht, en alles wat hem rest van de vrouw, die +hij slechts een oogenblik geleden in zijn armen hield, is de herinnering aan haar kussen, haar ring met den robijn aan zijn +vinger en een klein briefje,—de talisman, die hem veilig door haar vaders schildwachten aan de poorten zal brengen. + + + +<a id="d0e2460"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2460">154</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e2461" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK VIII.</h2> +<h2 class="normal">“ONBEREIKBAAR!”</h2> +<p>“Kijk,” zegt de schilder, en brengt Chester naar een venster aan de straat. + +</p> +<p>Deze ziet, verscholen achter de gordijnen in Bodé Volckers’ huis, den man van ijzer en bloed, voor wien de menigte siddert +en beeft, zich diep buigen over den zadelknop voor de koets van zijn dochter, terwijl zijn gelaat wordt verhelderd door den +glans van vaderliefde in zijn oogen. + +</p> +<p>“Drommels! Mij dunkt, dat ik mijn rekening met hem heb vereffend,” mompelt de Engelschman. Dan wendt hij zich haastig tot +Antony en zegt: “Een woord met u. Bij mijn eerste bezoek hier, hebt gij voor mijn veiligheid den naam van kapitein Guido Amati +van Romero’s voetvolk voor mij uitgedacht. Nu bestaat er werkelijk zulk een kapitein Guido Amati, die bij Romero’s voetvolk +dient.” + +</p> +<p>“Zeker bestaat hij,” antwoordt Oliver, tot groote verbazing van Guy. “Ik koos den naam uit de monsterrol van Romero’s regiment. +Dit lag toen in Friesland in kwartier, tweehonderd mijlen van hier, de <a id="d0e2474"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2474">155</a>]</span>verst afgelegen provincie van Nederland, en ik vond het beter u een naam te geven, die kon worden geverifiëerd. Maar wat zou +dat?” + +</p> +<p>“Wat dat zou?” antwoordt Guy norsch. “Alleen dit, dat ik juist heb vernomen, dat Guido Amati om mijnentwil is bevorderd tot +majoor in zijn regiment; dat kapitein Guido Amati van Romero’s voetvolk geen al te besten naam heeft,—misschien zijn er wel +dames in het spel,—en dat majoor Guido Amati juist een scherpe vermaning heeft gekregen om zich voortaan beter te gedragen. +Voor den duivel!” vervolgt hij op woesten toon, “als deze heer, naar wien ik gedoopt ben, zich voortaan niet wat meer in acht +neemt, dan krijgt hij met mij te doen, met mij, die nu gebukt gaat onder zijn zonden!” + +</p> +<p>Daarna barst hij in lachen uit, waarmee Oliver instemt, en hij zegt kalmer: “Maar ik bezit ook de reputatie, dat ik de dapperste +officier van het leger ben. Buitendien ben ik een neef in den derden graad van den hertog van Medina Coeli en als zoodanig +waarschijnlijk gerechtigd, om mijn hoed op te houden in tegenwoordigheid van Philips II van Spanje.” + +</p> +<p>“Voortreffelijk, mijn grande,” antwoordt Antony met een glimlach. “Hier is de nota van hetgeen de gravin De Pariza op uw kosten +heeft gekocht—tweehonderd gulden! Dat is uw aandeel in de zaak. Als Zijne Hoogheid de Hertog van Alva hier niet voorbij was +gekomen, zou zij, geloof ik, het geheele magazijn van Bodé Volckers hebben leeggekocht.” + +</p> +<p>“A—ah,” zucht Guy, de nota inkijkend, “ik zou nog heel wat meer willen geven voor een tweede <span class="letterspaced">tête-à-tête</span> met mijn—mijn aanstaande vrouw,” <a id="d0e2487"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2487">156</a>]</span>en hij moet een traan wegpinken, als hij denkt aan het schoone wezen, wier liefde hij heeft veroverd <span class="letterspaced">à coup de main</span>. + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Uw aanstaande vrouw</span>!” roept Oliver verbaasd uit. “Morbleu! gij hebt er geen gras over laten groeien. Bij den hemel, als Alva u ooit in handen +krijgt en dit te weten komt, dan wee u, vermetele jonge man! Buitendien zult gij er vlug bij moeten zijn, als gij haar ooit +wilt bezitten!” + +</p> +<p>“Waarom?” + +</p> +<p>“Alva zal niet lang meer in de Nederlanden blijven. Het land is onderdrukt en gekneveld (tot rust gebracht, noemt hij het), +ofschoon het overal gist. Hij int den tienden penning en toch betaalt hij zijn troepen niet. Een gedeelte van het geld zendt +hij naar Spanje,—juist genoeg, om Philips tevreden te stellen, maar de rest—de hemel weet, wat hij er mee doet, ofschoon ik +gis, dat hij het voor zichzelven naar Italië of Spanje overmaakt, om in rijkdom de gelijke van koningen te worden.” + +</p> +<p>“Bij Sint George, als ik het in handen kon krijgen!” antwoordt de Engelschman, terwijl de zeeroover weer in hem ontwaakt. +“Dat zou een bruidsschat zijn, zijn schoone dochter waardig!” + +</p> +<p>“Zoover als ik ben ingelicht,” zegt Oliver, “heeft geen mensch een oog geslagen op de plaats, waar hij zijn schatten bewaart, +ofschoon ik mijn vermoedens heb. Het groote standbeeld, dat hij opricht, datzelfde, dat de volgende week in de Citadel zal +onthuld worden, heeft iets zonderlings in zijn afmetingen. Zijn piedestal is buitengewoon groot. De werklieden, die daartoe +gebruikt zijn, komen uit Italië <a id="d0e2505"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2505">157</a>]</span>en staan onder het onmiddellijk toezicht van Paciotto, den ingenieur. Dezen zijn, nadat zij het piedestal hadden afgemaakt, +rijkelijk beloond, weer ingescheept en naar hun land teruggezonden. Men heeft niet één hunner toegestaan, in Nederland te +blijven. Er is een geheim in dat standbeeld verborgen!” + +</p> +<p>Verdere beschouwingen worden afgebroken door de binnenkomst van den oud-burgemeester en zijn dochter. De oude heer schijnt +zeer in zijn nopjes te zijn. + +</p> +<p>“Gij blijft zeker het avondeten met mij gebruiken, heeren,” zegt hij. “Het verheugt mij u te kunnen mededeelen, dat mijn dochter +Mina vanmiddag een gehoorzaam meisje is geweest en veel voor mij heeft verkocht—voor een waarde van vierhonderd gulden aan +de gravin De Pariza, waarvan tweehonderd contant zijn betaald, iets wat mij nog nooit gebeurd is, zoolang ik met den adel +handel. Maar mijn kleine Mina,” en hij vat haar onder de kin, “is ook een echte koopmansdochter. Zij zal haar lieve moeder +nog evenaren.” + +</p> +<p>“Vader,” zegt de jonge dame, gebruik makend van de gelegenheid, “mag ik niet naar de hertogin van Aerschot gaan?” + +</p> +<p>“Hm, hm! Nu, gij zijt jong, geniet dan maar, laat echter de paarden niet weer den geheelen nacht wachten; gij weet dat ik +ze ’s morgens voor de vrachtwagens noodig heb. Heeren, gij blijft natuurlijk, en ik zal er u het bewijs van geven, dat mijn +dochtertje niet alleen een goede verkoopster is, maar ook goed kan koken.” +<a id="d0e2515"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2515">158</a>]</span></p> +<p>“Vader!” roept het jonge meisje verwijtend uit, “gij vergeet, dat wij een uitstekenden Franschen kok in huis hebben!” + +</p> +<p>Doch Guy blijft niet, om kennis te maken met de voortreffelijke keuken in den huize Bodé Volckers. Nu hij de bijeenkomst met +zijn brunette heeft gehad, geeft hij Oliver gelegenheid, er een met zijn blondine te hebben en vertrekt naar <span class="letterspaced">Het Geschilderde Huis</span>, waar Antony belooft, zich dien avond nog bij hem te voegen. + +</p> +<p>Het is nu donker, en plaats nemend in de gelagkamer, die verlicht is door olielampen en flikkerende kaarsen, bestelt de Engelschman +een rijkelijk souper, daar hij misschien den geheelen nacht op de been zal moeten zijn om zijn schip weer te bereiken. Het +succes heeft hem eetlust bezorgd, ofschoon hij nauwelijks weet, wat hij eet, want zijn geheele maaltijd is een opeenvolging +van herinneringen, ieder op zichzelve een genot. In zijn droomerijen wordt hij plotseling, en wel op onaangename wijze, gestoord. + +</p> +<p>Een man, naar zijn kleeding te oordeelen de kapitein van een koopvaardijschip, komt de kamer binnen, gevolgd door een burger, +en valt met een onderdrukten vloek op een stoel neer aan de tafel naast die van Chester. + +</p> +<p>“Voor den duivel!” moppert hij, “een mooie boel, dat men geen verlof kan krijgen, de stadspoorten door te gaan, om zich naar +zijn eigen schip te begeven. Wat zal er van mijn lading worden, die gedeeltelijk gelost is? De stuurman en de dronken bemanning +zullen zich fraai gedragen!” + +</p> +<p>“Blijf bedaard, kapitein,” sust zijn metgezel. “Het <a id="d0e2531"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2531">159</a>]</span>is een buitengewone maatregel. Gij zult zonder twijfel morgen bij daglicht de poort mogen passeeren.” + +</p> +<p>“Ja, en ik word intusschen op de kosten gejaagd van in een herberg logies te moeten nemen, en mijn gemakkelijke hut staat +leeg. Alweer een gulden, die mij hier in de haven van Antwerpen wordt afgeperst. Als dit zoo voortgaat, zal de handel hier +spoedig geheel verloopen.” + +</p> +<p>“Maar dit zal waarschijnlijk niet licht weer gebeuren,” zegt de koopman. “Van zoo iets heeft men vroeger nooit gehoord.” + +</p> +<p>En het tweetal bespreekt de waaroms van zulk een buitengewone waakzaamheid aan de poorten. + +</p> +<p>Dit geval geeft Guy te denken. Hij heeft, toen hij daareven de herberg binnentrad, dienzelfden kapitein, waarschijnlijk de +gast van den burger, aan een tafeltje het avondeten zien gebruiken. Een half uur geleden zijn zij vertrokken, de kapitein +schijnt de schildwachten niet te hebben kunnen passeeren. Als er zulke orders zijn uitgevaardigd, kan het wachtwoord van hedenavond +hem waarschijnlijk niet baten. Wat kan de oorzaak daarvan zijn? Zou het mogelijk wezen, dat men eenig vermoeden heeft van +zijn tegenwoordigheid in de stad? + +</p> +<p>Terwijl hij hierover nadenkt, komt Oliver binnen met een ernstige uitdrukking op zijn gelaat. Hij gaat bij Guy zitten en fluistert: +“Ga mee.” + +</p> +<p>“Waarom?” Eveneens fluisterend. + +</p> +<p>“Er zijn orders uitgevaardigd, dat niemand vannacht de poorten van Antwerpen mag passeeren.” + +</p> +<p>“De reden?” + +</p> +<p>“Ik weet het niet; misschien hebben zij lont geroken, <a id="d0e2551"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2551">160</a>]</span>dat gij in de stad zijt. Ga mee naar mijn kamers.” + +</p> +<p>“Neen, ik blijf hier,” antwoordt de Engelschman op vasten toon. + +</p> +<p>“Waarom?” + +</p> +<p>“Om twee redenen. In de eerste plaats, omdat ik u niet verder in verdenking wil brengen. En in de tweede plaats, omdat, als +er orders zijn gegeven, dat niemand de poorten mag uitgaan, dit zeer waarschijnlijk ter oore zal komen van een jonge dame, +die belang stelt in majoor Guido Amati de Medina, officier van Romero’s voetvolk, uit zijn garnizoen afwezig zonder verlof. +Zij weet, dat ik hier in <span class="letterspaced">Het Geschilderde Huis</span> ben afgestapt. Hier zal zij mij dus laten zoeken, als zij mij een boodschap wil zenden. Maar blijf hier niet bij mij zitten, +Oliver. Als men mij kwam arresteeren, terwijl gij bij mij waart, zoudt gij zelf in verdenking komen,—ga aan een andere tafel +zitten!” + +</p> +<p>“Ik wil u niet verlaten, daar ik u misschien kan helpen,” zegt de edelmoedige schilder. En hij mompelt plotseling: “Bij den +hemel, misschien is het nu gekomen!” + +</p> +<p>En zoo is het, ofschoon niet, zooals Antony vreest, want de kleine vaandrig De Busaco komt parmantig de deur binnen, werpt +een onderzoekenden blik door de kamer en stapt op den Engelschman toe. + +</p> +<p>“Ik zoek u,” zegt hij, terwijl Guy’s hand naar den dolk in zijn wambuis tast. “Ik zoek u, om een van de staats-barges de rivier +af naar Sandvliet te brengen.” + +</p> +<p>“Zoo!” +<a id="d0e2570"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2570">161</a>]</span></p> +<p>“Ja, de provoost-geweldige wilde mij geen verlof geven, om vannacht in Antwerpen te blijven en ik ben toen weer naar de Citadel +gegaan, om het te vragen. Daar gekomen, kreeg ik bevel, bij Dona de Alva te komen. Zij zeide mij, dat kapitein Amati, die +haar barge gisternacht zoo gelukkig de rivier had opgebracht, juist de man was, om het vaartuig hedennacht de rivier ook weer +af te brengen. Het is belast met een boodschap van de jonge dame. Zij droeg mij op, u dit briefje te geven, en u door de Citadel +te geleiden naar de plaats, waar gij gisteravond zijt geland, alwaar de roeiers en een nieuwe bemanning u wachten,—ik geloof, +dat de Watergeuzen de andere gedood hebben.” + +</p> +<p>Dit zeggende, reikt hij den Engelschman een verzegelden brief over van de hand van haar, die hem zoo dierbaar is. + +</p> +<p>Alva’s zegel verbrekend, leest Guy haastig: + + +</p> +<div class="blockquote"> +<p>“Mijn liefste Guido! + + +</p> +<p>“Ik kan u niet anders noemen. Het is misschien wel wat spoedig, maar gij ziet daaruit, hoe ik over u denk. + +</p> +<p>“Ik heb eerst daareven gehoord, dat de poorten voor iedereen, die de stad wil verlaten, gesloten zijn, daar een gerucht, dat +de een of andere zeeroover of vogelvrijverklaarde zich binnen de muren van Antwerpen moet bevinden, het hoofdkwartier heeft +bereikt; wetende hoe noodzakelijk het is voor een officier, die uit Middelburg afwezig is zonder verlof, om de stad te verlaten, +zend ik mijn boot naar mijn landhuis te Sandvliet, om eenige benoodigdheden <a id="d0e2584"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2584">162</a>]</span>te halen, die ik gisteravond bij mijn overhaast vertrek vergat. Wilt gij nu zoo vriendelijk zijn, om de boot even veilig de +Schelde af te sturen als gij haar gisteravond de Schelde hebt opgestuurd? + +</p> +<p>“Vaandrig De Busaco zal u door de Citadel geleiden. + +</p> +<p>“God biddend” dat Hij over u moge waken en u tot mij terug moge brengen met evenveel liefde in uw hart als ik in het mijne +voor u heb, ben ik, zooals ik altijd zal zijn, + + +</p> +<p>uw <br><span class="smallcaps">Hermoine</span>.” +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>“Gij schijnt u te verblijden over het bevel, om nu nog zoo laat in den avond een watertochtje te gaan maken?” lacht De Busaco. + +</p> +<p>“Ik ben altijd tot de orders van Dona de Alva,” antwoordt Guy. “Kom!” + +</p> +<p>“Haast u dan,” antwoordt de kleine vaandrig. “Ik heb verlof gekregen. Hoe vlugger wij nu vertrekken, hoe eerder ik vrij ben.” + +</p> +<p>Guy betaalt dus haastig zijn gelag en de drie mannen verlaten <span class="letterspaced">Het Geschilderde Huis</span>, en de Bagijnenstraat doorgaande, komen zij op de Esplanade, waar Oliver op zachten toon en met een hartelijken handdruk +zegt: “Vaarwel.” + +</p> +<p>“God zegene u!” antwoordt Guy. + +</p> +<p>En ofschoon zij geen woord meer wisselen, zegt hun vriendschappelijke handdruk genoeg. + +</p> +<p>Eenige minuten later zijn Chester en De Busaco in de Citadel, waar Guy, terwijl hij over de ophaalbrug en door de groote poort +gaat, verneemt, dat <a id="d0e2614"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2614">163</a>]</span>het wachtwoord voor hedenavond veranderd is en nu luidt: “San Sebastian,” contrasigne: “Corpus Christi.” + +</p> +<p>De enceinte overstekend, komen zij weer vlak langs het standbeeld van Alva, en De Busaco maakt bij zijn neus langs de opmerking: +“Zij hebben zijn arm vandaag opgetrokken. Alles is nu klaar, om hem de volgende week te onthullen. Caramba! dat beteekent +de last van een groote parade. En nog geen soldij! Op een goeden dag gaan wij de achterstallige soldij uit dit holle voetstuk +opgraven. Alva is slim, maar zijn troepen zijn ook niet van gisteren!” + +</p> +<p>Het groote vestingwerk doorgaande, komen zij bij de kleine uitvalpoort aan de gracht, waar Guy den vorigen nacht landde. Hier +worden zij niet bemoeilijkt. Dezelfde barge, welke de Engelschman de rivier op heeft gebracht, wacht hem; de roeiers bevinden +zich reeds op hun plaats alsmede de nieuwe bemanning, aan welke De Busaco hem voorstelt als den officier, die het bevel over +de barge op zich zal nemen; daarna gaat de vaandrig heen met een haastig: “Adio, senor!” want het is reeds over den tijd, +waarop zekere jonge dame in de stad hem wacht. + +</p> +<p>Juist als de barge van wal wil steken, want Guy vindt het geraden, zoo min mogelijk te dralen, komt een meisje, een van de +Moorsche kameniers van den vorigen avond, de kleine ophaalbrug op, uitroepend: “Wacht!—een oogenblik—wacht!” + +</p> +<p>Daarna fluistert zij tot Guy, die overeind staat in de barge, terwijl zij hem een zwaren leeren gordel overreikt: “Bind dezen +om uw middel, senor capitan, mijn meesteres beval mij u te zeggen, dat gij <a id="d0e2624"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2624">164</a>]</span>er nu goed op moest passen. Gij liet hem gisteravond zoo achteloos in de barge liggen.” + +</p> +<p>“O,—dat is waar ook,” zegt de Engelschman, wien het liegen niet moeilijk meer valt. “Ik heb er al naar gezocht. Ik wist niet, +waar ik hem had gelaten,” en hem om zijn middel bindend, peinst hij er over, wat er toch wel in kan zitten. + +</p> +<p>“Duivels, het is geen reddingstoestel,” denkt hij. “Het zou mij doen zinken als een baksteen.” + +</p> +<p>Maar om ’t even, wat het ook moge zijn, hij is er door in de wolken, want het komt van Hermoine de Alva. + +</p> +<p>Hij heeft echter niet veel tijd, om zich daar verder mee bezig te houden, hij had den roeiers reeds gelast, hun riemen uit +te slaan, en de barge is nu van wal gestoken en glijdt voort door de gracht, die de groote bastions der Spanjaarden omringt. + +</p> +<p>Vijf minuten later zijn zij in de open rivier, en ofschoon zij het tij tegen hebben, zijn zij toch op weg naar Sandvliet en +gaat hij de veiligheid tegemoet. Zij passeeren ongemoeid aan de overzijde de stad, hoewel Guy de lichten van verschillende +wacht- en patrouille-booten kan zien tusschen de schepen langs den oever. + +</p> +<p>“Doet uw best, jongens,” roept de Engelschman opgewekt; “ik geef u een vat wijn, als wij te Sandvliet zijn.” + +</p> +<p>Aldus aangevuurd, buigen de roeiers zich over hun riemen heen, terwijl de bootsmansmaat van de barge heel vriendschappelijk +met Chester babbelt, hem vertellend, dat de plaats, waar zij heengaan, een prachtig zomerkasteel van Alva is, dat somtijds +<a id="d0e2640"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2640">165</a>]</span>door dezen zelf wordt gebruikt, maar het meest door zijn dochter, om er te genieten van de frissche zeewinden, die gedurende +de heete zomermaanden over de Schelde waaien. + +</p> +<p>“Wij zijn er dit jaar heel vroeg heengegaan,” zegt hij, “het weer was zoo mooi. Gelukkig was ik gisteravond in Antwerpen, +anders zou ik nu ook dood zijn, evenals die arme Antonio en de anderen,—vermoord door de bloeddorstige Watergeuzen.” + +</p> +<p>Het gesprek met dezen man doet den tijd omsnellen en daar zij den wind in hun voordeel hebben, zijn zij binnen drie uur bij +Fort Lillo. + +</p> +<p>De vier patrouillebooten zijn hier op haar qui vive en een er van houdt de barge aan. Als de <span class="letterspaced">Costa Guarda</span> zich langszij bevindt, ziet de commandant, dat het een staats-barge van Alva is; hij ontvangt van Guy het nieuwe wachtwoord, +dat klaarblijkelijk reeds naar Fort Lillo gezonden was, en zegt, terwijl hij Guy een goede reis wenscht: “Wees voorzichtig. +Er is bericht gekomen, dat de ‘Eerste der Engelschen’ hier ergens kruist. Twee galjoenen, de <span class="letterspaced">Santa Cruz</span> en de <span class="letterspaced">Heilige Drieëenheid</span>, gaan morgen uit om te zien, of zij dien zeeroover gevangen kunnen nemen.” + +</p> +<p>“Dank voor de inlichtingen,” antwoordt Guy, terwijl de boot opnieuw voortsnelt. + +</p> +<p>Bij den laatsten dijk, dien de vloed beneden Fort Lillo heeft gespaard, ziet Guy drie lantaarns op een lijn geplaatst en weet +dus, dat zijn sloep hem daar wacht. Hij zegt eensklaps: “Gij hebt nu het ergste van den tocht achter den rug en zijt nog slechts +een mijl van het landhuis verwijderd. Hoe heet het?” +<a id="d0e2661"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2661">166</a>]</span></p> +<p>“Bella Vista,” antwoordt de bootsmansmaat. + +</p> +<p>“Goed, breng de barge dan naar Bella Vista en kwijt u van de boodschap, die u is opgedragen. Hier zijn twee goudstukken voor +den wijn, dien ik u en de bemanning beloofd heb. Zet mij hier aan land. Daar wacht mij een sloep. Ik ga eenden schieten op +de overstroomde landen; als mijn jongens flink doorroeien, ben ik daar met het aanbreken van den dag. Ik heb haakbussen en +een boog in mijn sloep.” + +</p> +<p>De mannen zijn overgelukkig met het geld en zetten Guy vlug aan den dijk af, waarna zij hun weg vervolgen. + +</p> +<p>Een paar minuten later begint Guy in de richting van de drie lantaarns te wenken. + +</p> +<p>Als hij dit een poosje heeft gedaan, hoort men het geplas van riemen en komt een sloep zeer behoedzaam door de duisternis +nader, waarschijnlijk een hinderlaag vreezend. + +</p> +<p>“Ahoy!” roept Guy. + +</p> +<p>En nu hoort hij Martin Corker roepen: “Vooruit, jongens! Dat is de stem van den commandant,” en met drie of vier krachtige +slagen is de boot aan den dijk. + +</p> +<p>Een oogenblik later vliegt zij, door gespierde Engelsche armen voortgeroeid, terug naar de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>. Men kan echter van het kleine schip niets bespeuren, daar het geen lichten uit heeft; maar als de sloep licht-signalen geeft, +wordt er een lantaarn op het schip geheschen, om de plaats aan te duiden, waar het zich bevindt. + +</p> +<p>Aan dek doet Chester’s eerste officier hem rapport: +<a id="d0e2683"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2683">167</a>]</span></p> +<p>“Ik ben blij, dat gij terug zijt,” zegt Dalton. “Wij zouden waarschijnlijk morgen zijn aangevallen. Er is een patrouilleboot +de rivier afgekomen, zeker om te zien of zij ons konden vinden.” + +</p> +<p>“Wij zullen morgen niet aangevallen worden,” lacht Guy, en door de spreektrompet geeft hij order, het anker in te halen en +de zeilen te hijschen. + +</p> +<p>“Gij wilt dus niet met de Spanjaarden vechten?” + +</p> +<p>“Neen, ik wil mijn biezen pakken en direct oversteken naar Engeland. Ik heb mijn koningin zulk een gewichtige tijding te brengen, +dat ik verraad tegen haar zou plegen, als ik er ook maar een oogenblik mee talmde.” + +</p> +<p>En de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>, een vlug schip met een talrijke bemanning, is nu spoedig onder zeil en snelt de Schelde af naar de open zee. + +</p> +<p>Guy Stanhope Chester heeft zich naar zijn hut begeven, waar hij bezig is, wat hij op zijn vreemd uitstapje naar Antwerpen +heeft buitgemaakt, achter slot en grendel te bergen. + +</p> +<p>Zijn schat bestaat uit een pakje brieven in cijferschrift, die betrekking hebben op den beraamden aanslag tegen Elizabeth +van Engeland, en den sleutel, met behulp waarvan men ze kan lezen; een ring met een robijn, die voor hem het tastbaar bewijs +is, dat hij de liefde van de dochter van den Onderkoning heeft gewonnen, en twee briefjes van haar hand. + +</p> +<p>“Drommels, ik heb mij goed gehouden,” denkt Guy. Dan bekijkt hij het miniatuur-portret, dat hij drie jaren bij zich heeft +gedragen, en mompelt: “Merkwaardig, dat ik haar eindelijk moest vinden en haar hart winnen. Wie durft nog zeggen, dat de <a id="d0e2703"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2703">168</a>]</span>romances zijn gestorven met de troubadours? Drommels, ik kom mij zelf voor als een troubadour. Tra-la-la!”—en met den lichten +tred van een troubadour op en neer loopend, roept hij plotseling uit: “Wel, sapperloot, ik heb nog meer,” want de zware gordel +om zijn middel herinnert hem aan het laatste, wat Dona de Alva hem zond. + +</p> +<p>Als hij hem van nabij beschouwt, bespeurt hij, dat het een zeer sterke leeren gordel is en zoodanig gemaakt, dat men hem secuur +kan omgespen. + +</p> +<p>En als hij hem geopend heeft, laat hij een half onderdrukt “bah!” hooren, want de gordel is vol goudstukken, doch een oogenblik +later grijpt hij naar een klein pakje, dat er met de muntstukken uit is gerold. Daarop barst hij eensklaps in lachen uit: +“Wat zie ik?! Haar portret! Zij wist natuurlijk niet, dat ik er al een van haar had,” want een ander miniatuur-portret van +zijn schoone Castiliaansche beminde vertoont zich aan zijn verraste oogen. Een briefje is bij het portret ingesloten. + +</p> +<p>Het luidt aldus: + + +</p> +<div class="blockquote"> +<p>“Mijn liefste! + + +</p> +<p>“Ik neem de vrijheid u mijn beeltenis te zenden, opdat zij beter in uw herinnering moge blijven. Het is u niet vergund, het +levende beeld met u te voeren. God weet, hoezeer ik wensch, dat het zoo ware. Maar als majoor Guido Amati de Medina eenmaal +generaal wordt, zal ik maken, dat het origineel hem toebehoort—o God! wat een geluk! + +</p> +<p>“Ik heb de vrijheid genomen, hierbij een honderd goudstukken in te sluiten. De officieren van het <a id="d0e2718"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2718">169</a>]</span>Middelburgsch garnizoen hebben reeds over het jaar geen soldij ontvangen, en ik zou gaarne zien, dat een edelman, die eens +de dochter van Alva zal huwen, leeft overeenkomstig zijn stand. Als gij aarzelt, dit van mij aan te nemen, zal ik denken, +dat gij mij niet zoo liefhebt, als ik het u doe. Het is slechts een klein voorschot op den bruidsschat van uw toekomstige +echtgenoote, + + +</p> +<p><span class="smallcaps">Hermoine de Alva</span>.” +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>“Mijn echtgenoote zal zij worden,” roept Guy uit. En in den wilden hartstocht, die jonge harten soms aangrijpt, zet hij de +beide fraaie portretten vóór zich en roept triomfantelijk uit: “Ziedaar mijn oude liefde, de onvindbare, die ik toch gevonden +heb! Ziedaar mijn <span class="letterspaced">nieuwe</span> beminde, de onbereikbare, maar tot wie ik mij, bij den hemel, toch zal opheffen, om haar tot mijn vrouw te maken, al is zij +ook de dochter van Alva, mijn doodvijand!” + + + +<a id="d0e2730"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2730">170</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e2731" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK IX.</h2> +<h2 class="normal">“GEEN PROVIAND, GEEN WATER, MAAR OVERVLOED VAN KRUIT.”</h2> +<p>Op den morgen van den tweeden dag na het zooeven vermelde, landt Chester te Sandwich en reist met postpaarden, zoo vlug als +hij kan, naar Londen. + +</p> +<p>Als hij in de hoofdstad aankomt, hoort hij dat zijn vorstin en haar hof zich te Hampton bevinden, en verneemt hij tevens tot +zijn groote vreugde, dat de Koningin in blakenden welstand verkeert. Hij is dus tijdig genoeg gekomen, om tot Engelands heil +elken aanslag van het Borgia-complot te verijdelen. + +</p> +<p>Want in die dagen vreesde iedere ware Engelschman, Katholiek of Protestant, dat Elizabeth op de een of andere wijze door Italiaansche +sluipmoordenaars uit den weg zou worden geruimd en de kroon zou overgaan op haar wettige troonopvolgster, Maria, koningin +van Schotland, die nu de gevangene van Elizabeth was; men wist dat de hertog van Norfolk, een geloovig Katholiek, niet alleen +den toeleg had, de schoone Maria op den troon van Engeland te zetten, maar ook haar te huwen en naast haar te regeeren als +prins-gemaal. Dit zou Brittannië geheel <a id="d0e2742"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2742">171</a>]</span>onder den invloed van Philips II van Spanje hebben gebracht en den weg hebben gebaand voor zijn lievelingsplan, de vestiging +der Inquisitie in Engeland, met al haar verschrikkingen van brandstapels, geeselingen en martelingen, zooals die in Nederland +in practijk werden gebracht, onder soortgelijke omstandigheden, door Alva, zijn onderkoning. + +</p> +<p>Al is hij een goed Katholiek, zoo is Guy toch ook een goed Engelschman en uitermate bezorgd voor de veiligheid van zijn Protestantsche +koningin. + +</p> +<p>Dit alles maakt, dat Guy rust noch duur heeft, zoolang zij niet is gewaarschuwd voor het gevaar, dat haar dreigt van de zijde +van Ridolfi, Alva’s agent te Londen. + +</p> +<p>Hij zet zich dus opnieuw te paard, ofschoon hij doodelijk vermoeid is door zijn langen rit van Sandwich, en komt vroeg in +den avond aan het paleis te Hampton Court aan. Het gelukt hem, onmiddellijk toegelaten te worden bij Cecil, Lord Burleigh, +en hij geeft hem de brieven in cijferschrift van Vitelli aan Ridolfi en ook den sleutel, dien Oliver hem heeft verschaft. + +</p> +<p>Als Guy haastig de strekking van deze brieven vermeldt, zegt de Lord met een ernstig gelaat: “Gij hebt den staat een grooten +dienst bewezen. Maar gij hebt zeker den geheelen dag gereden; ik zal er voor zorgen, dat gij iets te eten en te drinken krijgt +en u eenigszins verfrisschen kunt,” en een lakei roepend, geeft hij daarvoor zijn bevelen. “Terwijl gij wat uitrust, zal ik +met mijn ondersecretaris de brieven ontcijferen en overschrijven voor de Koningin. Gij kunt ze haar dan persoonlijk overhandigen, +daar hebt gij recht op.” +<a id="d0e2752"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2752">172</a>]</span></p> +<p>De jonge man is met deze schikking zeer ingenomen, want hij heeft twaalf uren in den zadel gezeten en onderweg maar weinig +voedsel tot zich genomen. + +</p> +<p>Een uur later vergezelt Guy, die door het gebruik van een stevig maal en een flesch wijn weer geheel bekomen is, Lord Burleigh,—thans +Elizabeths eerste minister en de machtigste man in Engeland,—naar de audiëntie-kamer van Hare Majesteit, waar deze hen zonder +ceremonieel ontvangt. De Koningin is in groot toilet, het keurslijf, dat de ivoorwitte schouders onbedekt laat, fonkelt van +juweelen, en de hals is versierd met een snoer van paarlen en diamanten. Elizabeth is zeer ijdel, waartoe zij ook het recht +heeft, als de dochter van Anna Boleyn, de beauté van haar vaders hof, en zij staat daar vóór hen in een opzichtig sleepgewaad, +bezaaid met edelgesteenten, de voeten gestoken in Spaansche schoenen met hooge hakken,—een beeld van ijdelheid, geest, waardigheid +en heerschers-bewustzijn. Kortom, zij is de goede “Queen Bess”, in den bloei des levens, vijf en dertig jaren, en behoeft +den ouderdom nog niet te duchten, die haar schoonheid zal doen verwelken en haar van haar goed humeur zal berooven. + +</p> +<p>“Mijn goede Burleigh,” zegt zij, “wat zijt ge toch altijd haastig! Ik heb juist uw mededeeling ontvangen en daar gij mij liet +weten, dat er veel van spoedig handelen afhangt, heb ik vijf gerechten van mijn souper voorbij laten gaan en mijn kameniers +naar een plaats gezonden, waar haar nieuwsgierige ooren geen vertrouwelijk gesprek kunnen afluisteren. En gij, Master Chester, +mijn zeeroover, hebt gij opnieuw <a id="d0e2759"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2759">173</a>]</span>achthonderd duizend kronen van Alva binnen het rechtsgebied van mijn koninkrijk ontdekt?” + +</p> +<p>“Neen,” antwoordt Burleigh, terwijl de twee mannen diep voor haar buigen. “Master Chester heeft enkel een complot van den +hertog van Alva tegen uw leven ontdekt. Deze brieven van Vitelli, zijn veldmaarschalk en vertrouwde, aan Ridolfi, den Italiaanschen +bankier te Londen, zijn er het bewijs van.” + +</p> +<p>“O! in cijferschrift,” zegt de Koningin, ze inkijkend. + +</p> +<p>“Ja, maar dank zij Master Chester’s bereidvaardigheid om zijn leven opnieuw voor Uwe Majesteit te wagen, heeft hij den sleutel +in Antwerpen weten te krijgen. De brieven zijn nu overgebracht in het Engelsch.” + +</p> +<p>“Gauw—geef ze hier!” En Elizabeth gaat zitten en kijkt ze haastig door, waarna zij uitroept: “Zij wilden mij dus vergiftigen +en dien verrader Norfolk op den troon zetten als prins-gemaal van de vrouw, die mijn gevangene is. <span class="letterspaced">Dat beslist het lot van Norfolk</span>! Hij is gisteren door de Lords veroordeeld wegens hoogverraad. Deze brieven, Burleigh, zijn zijn doodvonnis. Met de dame +zal ik later afrekenen, en wat Ridolfi betreft—” + +</p> +<p>“Er zijn reeds orders gegeven, om Ridolfi gevangen te nemen, Uwe Majesteit,” valt Burleigh haar in de rede. + +</p> +<p>“Zeer goed,” antwoordt Elizabeth, “dan is er voor het oogenblik niets meer te doen dan van kok te veranderen; en”—hier komt +er een vriendelijke uitdrukking in de oogen van Hare Majesteit—“en dezen jongen man te beloonen, dien wij, uit politieke overwegingen, +vogelvrij verklaard hebben; maar met <a id="d0e2776"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2776">174</a>]</span>dat al hebben wij toch veel met zeeroovers op! Denk maar aan onzen Francis Drake, die niet meer geeft om te eten of te drinken +dan om een Spanjaard te berooven en tien percent van zijn buit in te palmen. En aan den ouden John Hawkins, die negers gaat +vangen op de kust van Afrika, om ze aan de Dons te verkoopen en dezen den hals afsnijdt, terwijl hij met hen handelt,—alles +voor de glorie van Engeland! Inderdaad, Burleigh,—ik zeg het met overtuiging,—kapers zijn mijn beste onderdanen. Daar ik echter +mijn potsenmakers vanavond om uwentwil heb weggezonden, Master Chester, zijt gij verplicht, mij daarvoor een kleine vergoeding +te schenken. Vertel mij eens wat van uw avonturen in de Nederlanden.” + +</p> +<p>Guy voldoet aan dit verlangen en Hare Majesteit luistert met beide ooren; af en toe kost het haar moeite, een lach te onderdrukken +en geeft zij Burleigh een paar tikjes met haar waaier, maar vooral is zij een en al aandacht, als Chester haar vertelt van +Dona Hermoine de Alva en van de herhaalde ontmoetingen, die hij met die jonge dame heeft gehad. En Guy, die door zijn onderwerp +in vuur geraakt, beschrijft met schitterende oogen de schoonheid van het meisje. + +</p> +<p>“Gij drommelsche kerel!” roept Elizabeth uit, als hij geëindigd heeft. “Dat is een geschiedenis, even romantisch als de troubadours +verhalen van Amadi de Gaule, die meisjes redde uit de handen van reuzen, evenals gij het die nuffige miss Alva deed uit de +handen der Watergeuzen. Waarachtig, Burleigh, ik ben bang, dat zijn loyauteit er onder geleden heeft. +<a id="d0e2782"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2782">175</a>]</span></p> +<p>“Terwijl hij over die kleine Spaansche heks spreekt, ziet Master Chester zijn Engelsche vorstin aan op een wijze, waarvoor +de Lords hem zouden kunnen veroordeelen als schuldig aan hoogverraad.” + +</p> +<p>“O, Uwe Majesteit,” antwoordt Guy, evenzeer hoveling als zeeroover, “als liefde hoogverraad is, dan is iedere jonge Engelschman, +die zijn koningin aankijkt, een verrader.” + +</p> +<p>Zijn vurige blik zet kracht aan zijn woorden bij, en dat kost hem ook geen moeite, want Elizabeth is in den vollen bloei van +haar schoonheid,—een schoonheid, waarvan men zich thans kwalijk meer een voorstelling kan maken, daar haar meeste portretten +zijn gemaakt, toen zij vijftig jaren en daarboven was. Maar nu Chester haar bewonderend aanziet, is zij pas vijf en dertig. + +</p> +<p>“En ik wil dien vermetelen vleier straffen,” zegt zij lachend, “ofschoon hij geen verrader is. Geef mij uw zwaard, Guy Chester.” + +</p> +<p>De jonge man wil zijn zwaard afgespen. “Neen, bloot, zooals gij het tegen uw vijanden gebruikt.” + +</p> +<p>Terwijl Guy het uit de scheede trekt, zich op één knie nederlaat en het aan zijn koningin overhandigt, vervult hem eensklaps +de hoop op een onverwachte, roemvolle onderscheiding. + +</p> +<p>“Hij is, naar ik hoor, van goede geboorte, Burleigh?” + +</p> +<p>“Uwe Majesteit,” antwoordt Cecil, buigend, “van moeders zijde heeft hij het bloed van Lord Stanhope van Harrington in zijn +aderen. Zijn vader is een neef van de Stanleys en high sheriff van Cheshire. Zijn grootvader werd tot ridder geslagen.” +<a id="d0e2799"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2799">176</a>]</span></p> +<p>“Dan,” zegt de koningin van Engeland, “zal hij eveneens ridder zijn!” En zij geeft hem met haar kleine hand den ridderslag, +zeggende: “Sta op, Sir Guy Chester!” + +</p> +<p>Maar Sir Guy staat niet op, eer hij hulde heeft bewezen aan de schoone hand, die hem heeft geridderd, en hij doet dit met +zooveel geestdrift, dat Hare Majesteit rood wordt in het aangezicht en uitroept: “Het schijnt wel, dat dit Spaansche meisje +hem een nieuwe manier heeft geleerd, om de hand te kussen.” + +</p> +<p>En als de jonge man weer vóór haar staat, reikt zij hem het zwaard over, het bij het lemmet vasthoudend en hem het gevest +toestekend, en zegt: “Moogt gij dit, nu gij tot ridder zijt geslagen, evenals vroeger gebruiken tot schrik van Engelands vijanden; +vooral tot schrik van Alva,—spaar hem niet ter wille van zijn dochter.” + +</p> +<p>“Neen,” antwoordt Guy, “want iedere slag, dien ik tegen den vader richt, brengt mij nader tot de dochter.” + +</p> +<p>“Wel heb ik van mijn leven!” spot Hare Majesteit, “wat denkt deze nieuwbakken ridder Chester dan te doen met de dochter van +een vorst?” + +</p> +<p>“Haar te <span class="letterspaced">trouwen</span>, als God het wil en Uwe Majesteit het genadig veroorlooft,” roept Guy uit en trekt zich terug met Lord Burleigh, de koningin +van Engeland in een opgewekte stemming achterlatend, daar zij recht in haar schik is met haar nieuwen ridder. + +</p> +<p>Doch niettegenstaande Chester’s waarschuwing hoogstwaarschijnlijk haar leven heeft gered, slaat <a id="d0e2817"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2817">177</a>]</span>Elizabeth—die, hoe groot zij ook is als Koningin, waar het staatszaken geldt, een zonderlinge zuinigheid in practijk brengt,—volstrekt +geen acht op Chester’s herhaald verzoek om geld, teneinde zijn schip te kunnen repareeren en zijn bemanning te betalen. En +daar hij brandt van verlangen, om opnieuw naar de Nederlanden over te steken, gebruikt hij de honderd goudstukken, het geschenk +van zijn beminde, om zijn schip uit te rusten tegen haar vader, de helft er van bestedende voor de verfraaiing en versiering +van de hutten der <span class="letterspaced">Dover Lass</span> en haar salons zoo rijk stoffeerende, dat Harry Dalton, zijn eerste luitenant, uitroept: “Bij alle mooie meisjes van Plymouth, +men zou haast denken, dat hij ter kaapvaart uitgaat op een vrouw!” + +</p> +<p>Maar ondanks de honderd goudstukken, is Chester spoedig weer zonder voldoende middelen om zijn schip zeilklaar te maken, en +hij gaat dus weer van Sandwich naar Londen, om zijn gierige vorstin opnieuw om geld te verzoeken. + +</p> +<p>Meenende beter te zullen slagen, als hij Burleigh in den arm neemt, die den meesten invloed op de Koningin heeft en altijd +getoond heeft, zijn vriend te zijn, treedt Chester op zekeren namiddag in het laatst van Maart het kabinet van dien edelman +binnen, die in gepeins verzonken zit. + +</p> +<p>“Gij zijt juist de man, dien ik moet hebben, Sir Guy,” zegt hij levendig. “Vertel mij eens alles, wat gij weet van de Watergeuzen, +die Nederlandsche zeeschuimers.” + +</p> +<p>“Dat, Mylord, kan ik in weinige woorden doen,” <a id="d0e2830"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2830">178</a>]</span>antwoordt Chester. “Het zijn mannen uit alle standen, van Brabant, Vlaanderen, Friesland, Holland—kortom uit alle provinciën, +waar Alva gebiedt; door wreedheid en vervolging worden zij gedwongen, hun heil te zoeken op de zee, want op het land te blijven, +staat voor hen gelijk met den dood op den brandstapel, na voorafgaande foltering. Zij zijn buiten de wet gesteld wegens hun +verzet tegen de Spaansche dwingelandij. Onder hen bevinden zich mannen, hoog in aanzien bij den prins van Oranje, die aan +hun bedrijf eenigermate een wettig karakter heeft trachten te geven, door hun lastbrieven uit te reiken, waarvan ik de eer +heb er ook een te bezitten, met den penning, die er bij behoort,” en hij vertoont zijn Geuzenpenning, dien hij altijd bij +zich draagt, aan Lord Burleigh. “Tot hen behoort zoowel de ridder Bloys van Treslong en Willem van der Marck, baron van Lumey, +als Dirk Duyvel, wiens naam hem reeds kenmerkt als een echten vrijbuiter. Maar waarom stelt gij zooveel belang in de Watergeuzen?” + +</p> +<p>“Om deze reden. Vijf en twintig schepen, met dat volkje bemand, zijn te Dover binnengeloopen. Zij roepen onze bescherming +in en verzoeken om proviand en water. Van Treslong en hun admiraal Van der Marck zijn te Londen, om hulp te vragen. Wij zijn, +zooals het heet, op voet van vrede met Spanje en Alva, maar ik zou hun toch niet gaarne gastvrijheid weigeren.” + +</p> +<p>“Vijf en twintig schepen—dat is een vloot! Gij moet hun gastvrijheid weigeren,” antwoordt Guy. + +</p> +<p>“Waarom?” +<a id="d0e2838"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2838">179</a>]</span></p> +<p>“Laat mij dit aan de Koningin uitleggen. Breng mij bij haar; ik moet geld voor mijn schip hebben.” + +</p> +<p>“Dat zal Hare Majesteit, naar ik vrees, u niet zoo grif toestaan. Zij heeft zich deze maand een half dozijn nieuwe costumes +aangeschaft—en modemaakstersrekeningen genieten in het oog eener vrouw de voorkeur boven de benoodigdheden voor de uitrusting +van een schip,” lacht Cecil, maar bestelt toch zijn rijtuig. + +</p> +<p>En zoo rijden zij dan naar Westminster, waarheen de Koningin Burleigh ontboden heeft, om zijn raad in te winnen, voordat zij +de afgezanten der Geuzen ontvangt. + +</p> +<p>“Groote goden!” roept Hare Majesteit uit, “ik zie, Mylord Burleigh, dat gij ook een Geus hebt meegebracht. Is dat misschien +ook al een afgezant?” + +</p> +<p>Dit zeggende, kijkt zij Guy alles behalve vriendelijk aan, want de Geuzen hebben koningin Elizabeth de laatste dagen veel +hoofdbreken gekost. Zij zijn hongerig, en zij is er niet van thuis, hen te spijzigen; zij zijn dorstig, en zij heeft geen +lust, haar kas aan te spreken, om dien dorst te stillen; het zijn echter vijanden van Alva, en om die reden zou zij hen willen +ondersteunen. + +</p> +<p>“Neen, Uwe Majesteit,” antwoordt Guy, die plotseling een ingeving krijgt. “Ik kom geen hulp voor de Watergeuzen vragen, ik +zeg integendeel: <span class="letterspaced">verleen ze hun niet</span>.” + +</p> +<p>“Waarom niet?” vraagt de Koningin, die niet gewoon is, dat iemand buiten haar geheimen raad haar zoo openhartig zijn meening +zegt. + +</p> +<p>“Om deze reden: als Uwe Majesteit hen van <a id="d0e2858"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2858">180</a>]</span>eten en drinken voorziet, zullen zij hier blijven en uw gasten en kostgangers zijn, zoolang als uw gastvrijheid duurt.” + +</p> +<p>“Weg met die luie schobbejakken, die hier op mijn kosten goede sier willen maken,” gromt Hare Majesteit. + +</p> +<p>“Vijf en twintig schepen zijn een formeele vloot. Zij hebben de Nederlanden verlaten en nu heeft Alva zijn handen vrij, om +ze tegen u te gebruiken.” + +</p> +<p>“Dus gij zoudt hun voedsel weigeren?” + +</p> +<p>“Ja,” antwoordt Guy, “voor geen halven cent proviand.” + +</p> +<p>“Maar zij hebben ook geen water.” + +</p> +<p>“Geen druppel water. Als gij hen van proviand en water voorziet, zullen zij niet teruggaan naar de Nederlanden, al beveelt +gij hen ook, Engeland te verlaten. Zij zullen eerder hun fortuin gaan zoeken in de Spaansche wateren, waar buit in overvloed +is te vinden, dan zich aan Alva’s ijzeren vuisten te wagen. <span class="letterspaced">Geef hun niets dan kruit en lood</span>. Dan moeten zij koers zetten naar een naburige haven. Zij durven niet naar Frankrijk gaan, zij moeten rechtstreeks den strijd +tegen Alva aanbinden, en vijf en twintig schepen zijn een macht, die aan den loop van zaken in de Nederlanden een andere wending +kan geven. Zij waren tot nu toe zwak, omdat zij hun kracht verbrokkelden. Nu vormen zij een geheel. Geef hun kruit, Majesteit, +geef hun kruit en kogels, om Alva te bestrijden.” + +</p> +<p>“O! Gij wilt hen laten vechten voor de kost! Een kostelijke inval!” roept Hare Majesteit uit. “Sir Guy Chester gebruikt niet +alleen zijn zwaard, <a id="d0e2877"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2877">181</a>]</span>hij gebruikt ook zijn hoofd. Wat zegt gij er van, Burleigh?” + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p181.jpg" alt="" width="481" height="720"></div><p> + + +</p> +<p>“Ik?” antwoordt de staatsman, die groot en ook edelmoedig genoeg is, om de wijsheid van een ander te erkennen, “ik zeg, dat +hij u den verstandigsten raad heeft gegeven, dien gij ooit ontvangen hebt. Gij maakt den Spaanschen gezant gelukkig, door +hem te zeggen, dat gij den Geuzen uw land hebt ontzegd en hun hulp hebt geweigerd, en tegelijk doet gij een bliksemstraal +uit helderen hemel op Alva en Spanje neerschieten en berokkent hun oneindig meer schade dan door u aan een openlijken oorlog +met hen te wagen, waarvoor wij niet gereed zijn—” + +</p> +<p>“Maar die dan toch niet lang meer zal uitblijven, Mylord,” merkt Elizabeth op. Vervolgens roept zij een page en zegt: “Laat +de afgezanten van de Geuzen binnenkomen.” + +</p> +<p>En Treslong en Van der Mark komen nu binnen, om een mededeeling te ontvangen, die hen voor het oogenblik met wanhoop vervult, +maar later zal blijken, hun den weg te hebben gebaand tot onvergankelijken roem. + +</p> +<p>Hare Majesteit ontvangt, onder een troonhemel staande, zeer uit de hoogte de twee avonturiers; dezen zien er haveloos uit, +maar hebben flinke rapieren opzij, en hun bleeke gezichten getuigen van kommer en gebrek. + +</p> +<p>“Gij zijt hier gekomen, heeren,” zegt zij, “om mij een verzoek te doen. Wat is dat?” + +</p> +<p>“Mondvoorraad om ons voor den hongerdood te bewaren,” antwoordt de admiraal. + +</p> +<p>“Geen mondvoorraad!” +<a id="d0e2896"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2896">182</a>]</span></p> +<p>“Goede hemel! In naam der barmhartigheid! Wij hielden u voor Alva’s vijandin.” + +</p> +<p>“Ik ben Alva’s <span class="letterspaced">vriendin</span>. <span class="letterspaced">Geen mondvoorraad</span>! <span class="letterspaced">Wat nog meer</span>?” + +</p> +<p>“En water,—wij hebben nog slechts voor drie dagen water in onze schepen. Sta ons tenminste toe, wat de menschelijkheid nog +nooit aan een dorstig zeeman geweigerd heeft—<span class="letterspaced">water</span>!” + +</p> +<p>“Geen <span class="letterspaced">water</span>! Hebt het hart, aan land te komen, om water uit meer of rivier te scheppen, en ik zal mijn soldaten op u afzenden.” + +</p> +<p>“En dit heet een Christelijk land?” + +</p> +<p>“Ja, Christelijk genoeg, om zijn woord te houden jegens Spanje, een bevriende mogendheid. Zoo gij binnen vier en twintig uren +onze haven niet hebt verlaten, zullen onze batterijen haar vuur op u openen.” + +</p> +<p>“En ons terugdrijven naar den open oceaan, zonder water, zonder voedsel?” + +</p> +<p><span id="d0e2927" class="corr" title="Bron: ">“</span>Ja!” + +</p> +<p>“Dan,” zegt Van Treslong, “moge God u uw onmenschelijkheid vergeven! Wij hebben alles opgeofferd voor onzen godsdienst, die +de uwe is; voor ons land, dat gij zegt, lief te hebben, alles—behalve ons leven. Als de tijd gekomen is, zullen wij er dat +ook voor laten. Die tijd schijnt nu te zijn aangebroken. Het is nu om ons leven te doen. Wij moeten terug naar de Nederlanden, +om te vallen in den ongelijken strijd tegen Alva!” + +</p> +<p>“De hemel helpe ons,” zucht de admiraal. “Wij hebben zelfs geen kruit om ons te verdedigen,” en de beide mannen verwijderen +zich buigende, met wanhoop in het hart. +<a id="d0e2934"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2934">183</a>]</span></p> +<p>De Koningin doet een stap voorwaarts, alsof zij hen terug wilde houden, en roept: “God vergeve mij! Men zal mij een hardvochtige +vrouw noemen. Ik zal vannacht stellig droomen van deze arme, verhongerende Geuzen. Zij zullen echter niet naar hun land teruggaan +zonder <span class="letterspaced">kruit</span> en <span class="letterspaced">lood</span>!” En zij zegt tot Chester: “Is uw schip reeds uitgezeild?” + +</p> +<p>“Neen, Uwe Majesteit.” + +</p> +<p>“Dan moet gij hen volgen. Hier is een bevelschrift, waarop men u zooveel kruit, wapenen en kogels zal uitreiken als gij kunt +bergen. Laat het aan boord brengen en zeil vanavond nog weg uit de haven van Sandwich. Zoek de vrijbuitersvloot in Dover op. +Wapen de Geuzen, voorzie hen van ammunitie, geef hun ruimschoots genoeg om te kunnen vechten.” + +</p> +<p>“Maar, Uwe Majesteit,” antwoordt Guy, die nu weet, dat hij zal krijgen, wat hij behoeft, “ik heb geen geld om mijn bemanning +te betalen.” + +</p> +<p>“Hier is een order op mijn schatkist voor twintig duizend kronen.” En Elizabeth gaat zitten om te schrijven, doch zegt plotseling: +“Uw bemanning telt, naar ik meen, slechts honderd vijf en twintig koppen. Vijftien duizend kronen zal dus voldoende zijn om +uw knorrende honden koest te houden,” en zij teekent de order, maar heeft er aanstonds weer berouw over en mompelt: “Mij dunkt, +<span class="letterspaced">tien</span> duizend is ook wel genoeg.” + +</p> +<p>“Neen, Uwe Majesteit, dat is niet genoeg, en met vijftien duizend kronen betaalt gij de expeditie volstrekt niet te duur, +want gij zendt op Alva een bende wanhopigen af, die tot alles in staat zijn, <a id="d0e2956"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2956">184</a>]</span>die, al verwenschen zij u om uw hardvochtigheid, veel beter voor u zullen vechten dan uw eigen krijgslieden, want zij zullen +vechten, niet voor hun land, niet voor hun godsdienst, maar voor datgene, wat ieder mensch het naast aan het hart ligt—<span class="letterspaced">hun bestaan</span>! Bovendien doen zij het geheel buiten u om!” + +</p> +<p>“Drommels, Cecil, wat een redenaar,” lacht Hare Majesteit. “Een echte zeeman-advocaat. Misschien kan hij het mettertijd nog +wel brengen tot ondersecretaris van staat—wat dunkt u, lord Burleigh?” + +</p> +<p>“Best mogelijk, Uwe Majesteit. Gij hebt er wel gehad met minder hersens in het hoofd.” + +</p> +<p>“En ook wel, die minder goed wisten te praten,” antwoordt Elizabeth, die niet kan vergeten, dat zij vijftien duizend kronen +minder in haar schatkist heeft. “Hij heeft mij het geld leelijk afgetroggeld, hij trok partij van mijn zwakheid, Lord Burleigh. +Voer hem spoedig weg van hier, eer ik de order terugneem. Tracht gij echter die twee arme Nederlandsche edellieden in te halen +en noodig ze bij u ten eten. Laat hun zien, dat gij tenminste een hart hebt, als uw Koningin het niet heeft.” En de twee mannen +vertrekken, terwijl Guy tot spoed aanmaant. Hij vreest, dat Hare Majesteit de order op haar schatkist zal terugverlangen en +verscheuren. + +</p> +<p>Burleigh vergezelt hem naar de thesaurie, daar hij blijkbaar zelf de zaak nog niet vertrouwt. Maar als het geld aan Guy is +uitbetaald, vraagt hij dezen: “Hare Majesteit zeide, dat de Geuzen goed van wapenen en ammunitie moesten voorzien worden. +Kan uw schip zooveel bergen?” + +</p> +<p>“Voor een veldtocht?—Neen!” +<a id="d0e2971"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2971">185</a>]</span></p> +<p>“Dan,” zegt Burleigh, “geef ik u hier een order van mijn hand, Sir Guy Chester. Neem vier schepen, laad ze met kruit, wapenen +en ammunitie, waarvoor ik u een koninklijke aanwijzing zal geven op het arsenaal van de Koningin te Sandwich, Harwich of elk +ander, waar gij u maar zult vervoegen. Wij zonden deze mannen uit, niet slechts voor een gevecht, maar voor een langdurigen +en hardnekkigen oorlog met Alva, want nu geldt het zijn hoofd of dat der van gebrek omkomende Watergeuzen. Hier is eveneens +een volmacht, waardoor ge u de schepen kunt verschaffen, die gij noodig hebt voor uw doel. Maar dit alles blijft natuurlijk +geheel tusschen ons. Engeland leeft in vrede met Spanje. En nu, God zij met u.” + +</p> +<p>En zoo krijgt Guy, krachtens zijn volmacht, in de haven van Sandwich vier groote karveelen tot zijn beschikking en laadt ze +met al de wapenen en ammunitie, die hij kan machtig worden, kruit in overvloed voor menigen strijd en menig beleg, en daarna +zeilt hij den volgenden morgen met die vaartuigen naar Duins en blijft heen en weer kruisen tusschen de Goodwin Sands en de +kust van Frankrijk. Hier moeten de Geuzen, als zij uit Dover komen, hem wel in het oog krijgen, en het duurt dan ook niet +lang, of zijn schepen worden gevisiteerd en prijsverklaard door dit tot wanhoop gedreven volkje. + +</p> +<p>“Elizabeth van Engeland wilde u geen proviand geven, maar hier zijn wapenen en ammunitie, waarmede gij ze bij Alva kunt gaan +halen,” lacht Chester, als Treslong’s schip de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> langszij komt. + +</p> +<p>En de Geuzen begrijpen hem zoo goed, dat zij <a id="d0e2983"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2983">186</a>]</span>de vier schepen geheel leeg plunderen en de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> zelve nauwelijks genoeg kruit laten om zich te verdedigen, waardoor Guy zich genoodzaakt ziet, naar Dover terug te keeren +om voor zichzelven ammunitie te halen. + +</p> +<p>Als dit de Koningin ter oore komt, roept zij woedend haar raadsman, Lord Burleigh, toe: “Wel vervloekt, wat een onbeschaamdheid! +Gij hebt mijn koninkrijk geruïneerd. Gij hebt uit mijn arsenaal te Sandwich zooveel ammunitie geroofd, als voldoende was om +het geheele Engelsche koninkrijk te verdedigen. Gij zijt een lage verrader!” + +</p> +<p>“Met uw verlof, Majesteit,” merkt Cecil op, “gij hebt mij bevolen, de Geuzen behoorlijk te wapenen. Dat heb ik gedaan. Hoe +meer kruit en kogels ik hun geef, des te harder zal uw vriend Alva het te verantwoorden hebben.” + +</p> +<p>“Nu, het zal u vergeven zijn,” antwoordt Hare Majesteit, “indien gij die arme, hongerige officieren van de Geuzen, Treslong +en Van der Mark, tenminste goed van spijs en drank hebt voorzien.” + +</p> +<p>“Ook daarin heb ik aan Uwer Majesteits orders voldaan,” antwoordt Burleigh. “Ik heb ze onthaald op de lekkerste schotels en +den fijnsten wijn. Ik zie hen nog eten. Er is zeker na de dagen van den reus Glutton<a id="d0e2996src" href="#d0e2996" class="noteref">1</a> nooit door iemand zulk een woesten aanval op spijs en drank gedaan. Uwe Majesteit zal daarover kunnen oordeelen, als zij +de rekening ontvangt, die ik reeds bij de thesaurie heb ingeleverd.” + +</p> +<p>“De rekening ingeleverd bij de thesaurie!” krijscht <a id="d0e3001"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3001">187</a>]</span>Elizabeth. “Uit mijn oogen, ellendige dief! Burleigh, gij besteelt mij; gij besteelt uw vorstin, lage, inhalige schurk,—en +de rekeningen van mijn naaisters en modistes zijn nog niet betaald! Bij God! ik zal u het hoofd voor de voeten laten leggen, +als de Geuzen niet triumfeeren over Alva!” + +</p> +<p>Dit zeggende, stapt de Koningin de kamer uit, in de hoogste mate ontstemd en verbolgen. + + + +<a id="d0e3005"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3005">188</a>]</span></p> +<div class="footnotes"> +<hr class="fnsep"> +<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e2996" href="#d0e2996src" class="noteref">1</a></span> Glutton = gulzigaard. +</p> +</div> +</div> +<div id="d0e3006" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK X.</h2> +<h2 class="normal">HET GEHEIM VAN HET STANDBEELD.</h2> +<p>Daar hij thans zelf gebrek aan ammunitie heeft, is Guy genoodzaakt, zich nog eenige dagen in Engeland op te houden. Doch de +vlugge kleine <span class="letterspaced">Dover Lass</span> heeft niet lang werk, om naar Nederland over te steken, zij zet alle zeilen bij en vroeg in April bevindt Chester zich opnieuw +aan den mond van de Schelde. Als hij Vlissingen in zicht krijgt, heeft hij redenen om zich te verwonderen maar ook om zich +te verheugen, want de oranje-blauw-witte vlag van den prins van Oranje wappert van den toren. + +</p> +<p>“Wel verd....!” roept hij zijn eersten officier toe, “de Geuzen zijn in Vlissingen geland en hebben er bezit van genomen! +Voor ons uit zeilen twee schepen met de Oranjevlag in top. Haal ze in en zie er eens alles van te weten te komen, Dalton.” + +</p> +<p>In een halfuur heeft de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> de schepen ingehaald, die onder het commando staan van kapitein De Rijk van Amsterdam. Van hem verneemt Guy, dat de Geuzen +niet alleen Vlissingen hebben ingenomen, maar ook den Briel. Hun succes is de <a id="d0e3023"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3023">189</a>]</span>vonk geweest, die de vaderlandsliefde in Holland en al de Noordelijke Nederlanden heeft doen ontbranden. De eene stad vóór, +de andere na verklaart zich voor den prins van Oranje als den stadhouder van Philips II en tegen Alva, want zoo groot was +de eerbied, dien men in die dagen voor het koningschap koesterde, dat Oranje zich nog altijd den vazal van den Spaanschen +koning noemde, ofschoon hij tegen hem streed met alle wapenen, die hem ten dienste stonden. + +</p> +<p>Tot groote verbazing van Guy, heeft De Rijk, die Engeland een weinig later heeft verlaten dan de andere Geuzenschepen, vijfhonderd +Engelsche vrijwilligers aan boord, die Guy op echt Engelsche wijze begroeten. Want Burleigh is door Elizabeth’s liefelijke +opmerkingen wel een weinig bang geworden voor zijn hoofd en helpt de Watergeuzen op alle mogelijke manieren. + +</p> +<p>De <span class="letterspaced">Dover Lass</span> en de twee Geuzenschepen stevenen nu te zamen, door een zacht koeltje voortgedreven, naar de haven van Vlissingen. Juist +als zij daar landen, bemerken zij, dat er iets ongewoons gaande is in de stad. Een kwartier geleden hebben zij een kleine +pinas met een enkelen mast gezien, die van den kant van Antwerpen kwam en de haven even vóór hen binnenliep. Drie heeren in +een zwierige kleedij, naar het uiterlijk Spanjaarden, zijn uit dit vaartuigje lachend aan land gestapt en de stad ingewandeld. + +</p> +<p>Juist als De Rijk en Chester aan wal gaan, komen deze drie zelfde heeren haastig de stad weer uitsnellen in de richting van +de haven, achtervolgd door zulk <a id="d0e3034"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3034">190</a>]</span>een joelende en tierende menigte, als Vlissingen nooit te voren zag. Het is een troep Watergeuzen, dronken van bloed, met +hun aanvoerder, den grommigen Dirk Duyvel, tot de tanden gewapend met pistolen en pieken, zwaarden en haakbussen. + +</p> +<p>“Weg met de Spaansche bloedhonden!” schreeuwen sommigen. “Hangt ze op, aan de hoogste galg, gezwind!” krijschen anderen. “In +de zee met Alva’s beulen!” gilt de rest,—dit alles gekruid met Hollandsche vloeken van de krachtigste soort. + +</p> +<p>Als zij bemerken, dat hun de terugtocht naar het schip door de manschappen van De Rijk wordt afgesneden, komt de voornaamste +van de drie Spanjaarden haastig op De Rijk af, en een buiging voor hem makend, trekt hij van zijn vinger een prachtigen zegelring +en laat dien den aanvoerder der Geuzen zien, hijgend uitroepend: “Ik—ik geef mij aan u over.—Ik—ik wist niet, dat de stad +in handen was van de—de oproerlingen. Laat deze ring mij behoeden voor een overhaasten dood. Ik ben een edelman. Ik kan een +groot losgeld betalen. Ik ben Alva’s ingenieur.” Hij stoot deze woorden in den grootsten angst, naar adem hijgend, uit, want +de menigte zit hem dicht op de hielen. + +</p> +<p>Guy herkent met verbazing in den man Paciotto, den grooten militairen ingenieur van Alva, dien hij te Antwerpen aan diens +zijde heeft gezien. + +</p> +<p>“Gij kent mij?” brengt Paciotto met moeite uit. + +</p> +<p>“Maar al te goed!” schreeuwt de menigte, die nu de hand aan hem slaat. + +</p> +<p>“Maar al te goed!” herhaalt De Rijk. “Ik zal u echter voor een onmiddellijke executie bewaren,” en <a id="d0e3048"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3048">191</a>]</span>hij en Guy en nog een paar andere officieren beschermen met getrokken zwaard de drie mannen, die anders het volgend oogenblik +in stukken gehakt zouden zijn door de Watergeuzen. Want dezen zijn, nadat zij den Briel hebben ingenomen, dronken van bloed +en dorsten naar wraak op de Spanjaarden, voor al de wreedheden, die door hen de vijf laatste jaren gepleegd zijn. Ieder heeft +een familielid te wreken, deze een vader, die wreed vermoord is, een tweede een broeder, die den brandstapel beklommen heeft, +een derde de beleediging, zijn vrouw aangedaan, en dit alles maakt hen even onmenschelijk als hun vijanden. Welke kans op +lijfsbehoud heeft een officier van Alva bij zulke mannen? Guy heeft spoedig begrepen, dat Paciotto niet eens de keus zal worden +gelaten, hoe hij ter dood zal worden gebracht. + +</p> +<p>Terwijl De Rijk en hij den Italiaan behoeden voor onmiddellijke geweldpleging, hebben een aantal Geuzen het kleine Spaansche +schip, waarmee Paciotto is gekomen, bestormd, en de weerlooze bemanning om hals gebracht, onder woeste kreten van vreugde +en triomf. + +</p> +<p>Een oogenblik later wordt de Italiaan naar het Raadhuis gesleept, waar Treslong, die het bevel voert, beraadslaagt met den +burgemeester en andere overheidspersonen, in tegenwoordigheid van zijn meeste kapiteins. + +</p> +<p>“Bij onze martelaren,” roept de Hollandsche vice-admiraal uit, “wij hebben geluk. Daar is ons een van Alva’s voornaamste gunstelingen +in handen gevallen.—Een krijgsraad voor den Italiaanschen edelman!” +<a id="d0e3056"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3056">192</a>]</span></p> +<p>“Ik roep het krijgsrecht in, Willem van Bloys, graaf van Treslong,” zegt Paciotto op hoogen toon, ofschoon de wanhoop op zijn +gelaat te lezen staat. + +</p> +<p>“Hetzelfde krijgsrecht, dat Alva toepaste, toen hij mijn broeder met zeventien andere edellieden liet terechtstellen op de +markt te Brussel,” antwoordt de Hollander. + +</p> +<p>“Ja, gerechtigheid en barmhartigheid,” spot een der andere <span id="d0e3063" class="corr" title="Bron: offiieren">officieren</span>. “Dezelfde gerechtigheid, die Alva mijn vader deed wedervaren, toen hij om genade smeekte te Jemmingen. Dezelfde barmhartigheid, +die Bossu nu twee dagen geleden te Rotterdam in practijk bracht.” + +</p> +<p>“Met zulke rechters ben ik vooruit veroordeeld,” zucht de Italiaan, als Van Treslong en zijn officieren plaats nemen rondom +een groote trom. + +</p> +<p>Als de krijgsraad den eed heeft afgelegd, merkt de Hollandsche vice-admiraal, die veel doorzicht heeft, op: “Wij moeten den +burgemeester in onzen krijgsraad opnemen. Dat zal hem voorgoed aan onze zaak verbinden. Hij zal Vlissingen tot het uiterste +verdedigen, omdat hij daarmee zijn eigen hoofd tegenover Alva verdedigt.” + +</p> +<p>Zoo wordt de burgemeester, tegen wil en dank, lid van den krijgsraad en wordt er over Paciotto gerecht gehouden. + +</p> +<p>“Waarvan beschuldigt gij mij?” vraagt de ongelukkige man. “Dat ik een goed onderdaan ben van uw koning, Philips van Spanje? +Welnu, aan die misdaad verklaar ik mij schuldig.” + +</p> +<p>“Bah!” antwoordt Van Treslong, “gij zijt de <a id="d0e3076"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3076">193</a>]</span>rechterhand en de vertrouweling van Alva, onzen beul. Daarom begeeren wij uw leven. En ook, omdat gij voor hem zijn geduchte +sterkte, de Citadel van Antwerpen, hebt gebouwd.” + +</p> +<p>“Als ik daarom den dood heb verdiend, executeer mij dan,” mompelt de Italiaan met heesche stem. “Maar ik smeek u, laat mij +dan sterven door het zwaard.” + +</p> +<p>“Halt!” roept Guy, wiens ridderlijk gemoed medelijden krijgt met de onderliggende partij. “Ik zal u als uw militaire advocaat +voor deze rechtbank verdedigen.” + +</p> +<p>“Verspil uw woorden niet voor mij, senor,” zegt de Italiaan op treurigen toon. “Deze Vlaamsche honden lekken hun baard reeds +om mijn bloed.” + +</p> +<p>Guy stoort zich echter niet aan die tegenwerping, maar begint voor den ongelukkigen Spaanschen officier te pleiten, op zijn +hartstochtelijke manier, in het vuur zijner rede zulke weinig vleiende woorden voor Paciotto’s rechters bezigende, dat de +Engelschman, als hij niet zelf den Geuzenpenning had gedragen en, wat nog meer zegt, als hij niet de man was geweest, die +hun de vier schepen met kruit en ammunitie had bezorgd, het er zelf wel eens niet zonder kleerscheuren had kunnen afbrengen +voor dezen krijgsraad van de Watergeuzen. + +</p> +<p>Ondanks Chester’s warm pleidooi, maken de Geuzen korte metten, en in minder dan vijf minuten op de tikkende hangklok aan den +muur, veroordeelen zij den Italiaanschen ingenieur niet tot den dood door het zwaard, maar tot den dood door den—strop. + +</p> +<p>Als het vonnis is uitgesproken, roept de Italiaan <a id="d0e3090"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3090">194</a>]</span>plotseling uit: “Hoe lang is het geleden dat uw vloot zich voor Vlissingen heeft vertoond?” + +</p> +<p>“Ongeveer drie dagen,” antwoordt een Geuzen-aanvoerder. “Doch wat kan dat u schelen, daar gij binnen drie minuten zult sterven?” + +</p> +<p>Het antwoord van Paciotto klinkt vreemd en wonderlijk; hij slaat zijn handen in elkaar en toorn vlamt er in zijn oogen, zijn +wanhoop maakt plaats voor verontwaardiging en hij roept uit: + +</p> +<p>“Mijn God! Opgeofferd! Heilige Maagd! Gedood ter wille van mijn geheim!” En zich tot Guy wendend, fluistert hij: “Zijt gij +de ‘Eerste der Engelschen’?” + +</p> +<p>“Ja.” + +</p> +<p>“Vraag dan aan de Hollandsche officieren, of zij mij nog tien minuten willen toestaan, om mij met God te verzoenen; alleen +in uw tegenwoordigheid, want aan den rozenkrans, dien gij om uw hals draagt, zie ik, dat gij van mijn geloof zijt.” + +</p> +<p>Dit verzoek wordt door Treslong met een norsch: “Ja!” beantwoord. + +</p> +<p>Hierop wordt Paciotto, nadat zijn handen gebonden zijn, in een aangrenzend vertrek gebracht, waaruit hij onmogelijk kan ontvluchten +en waarin Chester, bewogen door de smeekende oogen van den Italiaan en misschien ook door nieuwsgierigheid gedreven, hem volgt. + +</p> +<p>“Sluit de deur,” fluistert de Italiaan. En hij vervolgt gejaagd: “Gij zijt de eenige, die goed voor mij is geweest in het +laatste uur van mijn leven. Ik ben in staat u dit te vergelden! Ik kan u den weg wijzen om in rijkdom gelijk te worden aan +de vorsten dezer aarde.” +<a id="d0e3108"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3108">195</a>]</span></p> +<p>“Hoe dan?” + +</p> +<p>Doch de Italiaan geeft daarop geen antwoord, doch mompelt: “Opgeofferd! Ik ben een kind des doods,—door toedoen van Alva die +nooit iemand spaart, als zijn belang meebrengt, hem uit den weg te ruimen. Deze stad werd reeds drie dagen door den vijand +bedreigd! Hij wist dus van den aanval der Geuzen,—hij wist dat Vlissingen een hoogst gevaarlijke plaats zou zijn en hij zond +mij hier kwansuis heen om de vestingwerken na te zien, maar inderdaad opdat zijn geheim met mij zou sterven. Want ik ben de +eenige man in de Nederlanden, die het kent.” En op hartstochtelijken toon vervolgt hij, heesch fluisterend: “Men heeft mij +verteld, dat gij er weinig om geeft, uw leven te wagen. Zoudt gij, met de kans om enorme schatten te verwerven, een stout +waagstuk willen ondernemen, om mij op mijn vijand te wreken?” + +</p> +<p>“Voor die schatten zou ik mijn leven willen wagen—ja, haast mijn zaligheid op het spel willen zetten,” antwoordt Guy levendig, +want sinds hij de liefde van Alva’s dochter heeft gewonnen, is het zijn eenige gedachte, aanzien, macht en geld genoeg te +verwerven, om haar den staat en den luister te kunnen verschaffen, die toekomen aan de dochter van een onderkoning. + +</p> +<p>“Dan, ‘Eerste der Engelschen’, zijt gij de man, dien ik noodig heb voor mijn <span class="letterspaced">post-mortem</span>-afrekening met Alva, gij, die den moed hadt, Antwerpen te bezoeken; ik herinner mij, u daar gezien te hebben, den Onderkoning +vrij in het aangezicht kijkend, zijn proclamatie met den prijs op uw hoofd <a id="d0e3120"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3120">196</a>]</span>bijna vlak boven u aan den muur. Gij zijt de man om mij te wreken. Luister, en ik zal u het geheim van het standbeeld meedeelen.” + +</p> +<p>“Alva’s standbeeld!” roept Guy uit, terwijl Oliver’s woorden hem weer te binnen schieten. + +</p> +<p>“Stil! Val mij niet in de rede. Mijn tijd is zeer kort. Dit groote standbeeld, dat de Hertog heeft opgericht tot zijn verheerlijking, +is gedeeltelijk bestemd voor een ander doel! Om den schat te beschermen, dien hij heeft verzameld met zijn tienden penning +en dien hij naar Spanje denkt mee te nemen voor zijn eigen gebruik en voordeel. Het voetstuk—” + +</p> +<p>“O, ik herinner het mij. Het voetstuk is van buitengewonen omvang,—het bevat den buit van de Nederlanden,” fluistert Chester. + +</p> +<p>“Bah! Neen, daarvoor is Alva veel te slim. Het standbeeld en het voetstuk bevatten <span class="letterspaced">niets</span>.” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Niets</span>?” + +</p> +<p>“En toch,” zegt de Italiaan, “is <span class="letterspaced">het standbeeld</span> de bewaarplaats van Alva’s schat.” + +</p> +<p>“Hoe dan?” + +</p> +<p>“Luister. Terwijl ik als hoofdingenieur bezig was de Citadel van Antwerpen te veranderen en te verbouwen, ontdekte ik een +onderaardsche gang, aangelegd om uitvallen te kunnen doen. Zij liep van het groote bastion van den Hertog onder de gracht +door naar een plaats van uitgang in de stad zelve, een huis, vlak achter de Esplanade gelegen. Volgens geheime aanwijzingen +van den Onderkoning zelf, liet ik aan het einde van de gang aan de zijde van de Citadel dertig voet onder den grond een vertrek +<a id="d0e3147"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3147">197</a>]</span>uithouwen. Dit vertrekt dient tot bergplaats van Alva’s schatten. Het soliede metselwerk van het groote bastion van den Hertog +staat er vlak boven. Men zou weken lang moeten graven, om er van de Citadel in door te dringen, en men zou om het te laten +springen, zooveel kruit noodig hebben, dat het geheele bastion in de lucht zou vliegen. Dus kan men het vertrek van uit de +Citadel niet bereiken. Maar van de stadszijde is het toegankelijk, hoewel alleen voor hem, die het geheim kent, want het is +op de meest vernuftige wijze voorzien van ieder mechanisme, dat Giovanni Alfriedo, een vindingrijk Italiaan uit Venetië, tot +bescherming er van heeft kunnen uitdenken. En toch is het gemakkelijk en spoedig te bereiken voor hen, die in het bezit zijn +van het geheim, en ik ben de eenige man, behalve Alva, die dat nu kent—daar Giovanni op zijn terugreis naar Venetië vermoord +is geworden door zeeroovers, misschien wel op last van iemand en met een geheime bedoeling.” + +</p> +<p>“Uw tijd is om!” roept Van Treslong uit, op de deur bonzende. + +</p> +<p>“Nog tien minuten voor de ziel van een stervende,” smeekt Paciotto. + +</p> +<p>“Ja, tijd, opdat hij in de vertroostingen zijner kerk moge sterven,” roept Guy uit, die nu brandt van nieuwsgierigheid om +achter Alva’s geheim te komen. + +</p> +<p>Men staat hem nog vijf minuten toe, niet uit barmhartigheid, maar om een beul te zoeken. Want de stadsbeul is naar Middelburg, +en daar Treslong dit nu eerst verneemt, verheft hij zijn stem <a id="d0e3157"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3157">198</a>]</span>tot de menigte vóór het stadhuis en looft een vrij aanzienlijke som uit voor hem, die het beulswerk wil verrichten. + +</p> +<p>Doch niemand wil zich met dit vernederend werk belasten,—tot er zich eindelijk iemand voor aanbiedt, die, hoorende, dat Paciotto +een Spanjaard is, uitroept: “Ik durf dat karreweitje wel aan! Ik zal den Spanjaard wel netjes ophangen! Ik moet echter permissie +hebben, iedereen van kant te maken, die mij uitjouwt, omdat ik de beul van een Spanjaard ben geweest,” en hij maakt zijn toebereidselen +met touw en ladder. + +</p> +<p>Terwijl men een beul voor hem zoekt, fluistert Paciotto haastig Guy in het oor: “De ingang bevindt zich in een huis, nu bewoond +door een oude doofstomme vrouw, senora Sebastian. Zij weet van niets, men heeft haar het huisje tegen een lagen prijs verhuurd, +toen het werk was afgeloopen. Gij neemt vier steenen op, midden in den kelder, en gij hebt den ingang voor u. Maar deze gewelfde +gang wordt op twee plaatsen, voordat ge aan de gracht komt, afgesloten door ijzeren deuren, zóó sterk, dat zij alles kunnen +weerstaan, behalve kruit. Elke deur wordt geopend door vernuftig uitgedachte sloten. Overeenkomstig het eigenaardige systeem +van dezen bekwamen ingenieur, heeft men voor elk slot drie sleutels noodig, die in een bepaalde volgorde moeten gebruikt worden. +Wijkt men af van die volgorde, dan weigeren de sloten. Elke poging om de ijzeren deuren te laten springen, zou de gang zelf +vernielen en het Scheldewater naar binnen doen stroomen en hem, die het beproefde, doen verdrinken.” +<a id="d0e3163"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3163">199</a>]</span></p> +<p>“Maar hoe staat het standbeeld daar nu mee in verband?” fluistert Guy. + +</p> +<p>“Ah! Dat is Alva’s list om zijn muitzieke soldaten te verschalken. Door de geheimzinnigheid van den Onderkoning met betrekking +tot dit standbeeld, beschouwt het halve Antwerpensche garnizoen het als uitgemaakt, dat het standbeeld zelf de bewaarplaats +is van Alva’s goud. Dit was zijn bedoeling. Hij vreest niet dat de burgers zijn schat stelen zullen, maar wel dat zijn eigen +soldaten, die in jaren niet betaald zijn, in opstand zullen komen. Het eerste, waar zij de hand naar zouden uitsteken, zou +de buit van hun bevelhebber zijn. Daarom zouden zij het allereerst, om zijn goud te vinden, het voetstuk van het standbeeld +openbreken. Maar als zij dat gedaan hadden, werd de gewelfde gang, die naar de stad leidt, voor iedereen ontoegankelijk, behalve +voor de visschen, want het standbeeld is zóó ingericht, dat als het beschadigd wordt, zich vanzelf een sluis opent, en de +eenige weg naar Alva’s schat door het water van de gracht wordt overstroomd. En al ontdekten zij daarna ook de bergplaats +van het goud, dan zou het zeker nog een maand duren, eer zij het konden bemachtigen, daarvoor zou men het bastion van den +Hertog in de lucht moeten laten vliegen. In die maand zou het oproer zeker reeds gedempt en de schat beveiligd zijn.” + +</p> +<p>“Maar de sleutels?” fluistert Guy ongeduldig, want het steeds luider wordend rumoer van de menigte buiten, waarschuwt hem, +dat de tijd kostbaar is. + +</p> +<p>“Ik heb hier,—maak mijn wambuis los en snijd <a id="d0e3172"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3172">200</a>]</span>de voering open,” fluistert Paciotto, “want mijn handen zijn vastgebonden,—teekeningen van elk der drie sleutels met hun nommer, +waarnaar gij ze kunt laten maken, en bovendien een beschrijving van de manier, waarop zij gebruikt moeten worden; eveneens +een teekening van de onderaardsche gang, die naar den schat van den Hertog voert. Wreek mij op hem. Gij wilt het beproeven, +ik zie het aan uw gelaat,—als gij slaagt, zal het een merkwaardige verrassing voor Alva zijn. Wat zal hij aangaan, als hij +in zijn leege schatkamer zijn roofgeld niet meer vindt! De geheele tiende penning verdwenen, waarvoor hij de gunst van zijn +koning op het spel heeft gezet, waarvoor hij de Nederlanden al die jaren heeft onderdrukt. Geen goud voor Alva—geen goud—ho! +ho!—ha! ha!—hi! hi!” en hij barst uit in een afschuwelijk wanhopig gelach,—zijn laatsten lach op aarde. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p200.jpg" alt="" width="479" height="720"></div><p> + + +</p> +<p>Juist op het oogenblik, dat Guy een klein pakje van hem aanneemt, zorgvuldig in perkament gewikkeld, wordt de deur opengeworpen +en komen Treslong, De Rijk en eenige andere Geuzen het vertrek binnen. + +</p> +<p>“Het is tijd!” roept de admiraal. + +</p> +<p>“En gij kent dus geen genade?” zegt de Italiaan. + +</p> +<p>“Niet, als het een gunsteling van Alva betreft. Wij behandelen u met dezelfde genade, die uw meester ons heeft betoond.” + +</p> +<p>En zij grijpen hem aan en sleepen hem naar buiten, terwijl hij wanhopend uitroept: “Gun mij den dood van een edelman,—niet +de galg, maar het zwaard. Ik ben evengoed edelman als Egmont <a id="d0e3187"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3187">201</a>]</span>en Hoorne,—ik wil sterven door het zwaard, waarop een edelman recht heeft.” + +</p> +<p>Maar het noemen van de namen van Egmont en Hoorne heeft juist een verkeerde uitwerking; het vermeerdert nog de woede tegen +Paciotto en men duwt hem naar buiten op het plein voor het stadhuis. Daar staat de ladder tegen de galg, waaraan reeds de +twee officieren, die hem vergezelden, bengelen; hij werpt wanhopige blikken op Chester en mompelt: “Vergeet niet mij te wreken.” + +</p> +<p>En zoo beklimt Paciotto, de bekwame ingenieur, onder het gelach van de spottende bende Watergeuzen, de ladder, met het kruis +aan zijn lippen, en al hangt men hem op als een hond, toch sterft hij als een edelman en een goed Katholiek. + +</p> +<p>Doch Guy heeft nauwelijks oogen voor den doodsstrijd van den ongelukkige. Hij ziet enkel Alva’s schatten, alles wat de Hertog +aan belastingen den Nederlanders heeft afgekneveld,—de onmetelijke rijkdommen van den vader, die hij wil veroveren als bruidsschat +van de dochter. + + +<a id="d0e3195"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3195">202</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e3196" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK XI.</h2> +<h2 class="normal">MAJOOR GUIDO AMATI HEEFT EEN STUK IN DEN KRAAG.</h2> +<p>Chester is er de man niet naar, om enkel naar Alva’s schatten te haken, en geen middelen in het werk te stellen, om ze in +zijn bezit te krijgen. Zoo spoedig mogelijk begeeft hij zich weer aan boord van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> en sluit zich terstond op in zijn hut, om het pakje te onderzoeken, dat hij van Paciotto heeft ontvangen; nu hangt deze ongelukkige +man als voedsel voor de raven op de markt te Vlissingen. + +</p> +<p>Nadat hij het zorgvuldig in perkament gewikkelde pakje heeft geopend, komen er drie teekeningen uit te voorschijn van drie +groote sleutels in hun natuurlijke grootte en afmeting, genummerd met de cijfers 1, 2 en 3. Buitendien bevat het pakje een +aanwijzing voor hun gebruik. Deze luidt: + +</p> +<p>“Gebruik voor de eerste deur achtereenvolgens de sleutels 1, 2 en 3. + +</p> +<p>“Voor de tweede deur de sleutels 3, 2 en 1. + +</p> +<p>“Voor de derde deur eerst nº. 2, daarna nº. 1 en ten slotte nº. 3. +<a id="d0e3214"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3214">203</a>]</span></p> +<p>“Gebruik ze precies in de genoemde volgorde. Elke willekeurige verandering daarin kan de sloten onbruikbaar maken.” + +</p> +<p>Behalve dit, is er nog een schets van de gang naar de Citadel, waarop eveneens is aangegeven de sluis, die in verbinding staat +met het standbeeld van Alva, en hoe het mechanisme van de sluis onbeweegbaar kan gemaakt worden, zoodat, al wordt het standbeeld +vernield, het water van de Schelde toch niet in de gang kan stroomen, om hen, die daar aan het werk zijn, te doen verdrinken. + +</p> +<p>Deze teekeningen en aanwijzingen zijn op het lichtste en fijnste Italiaansche papier geteekend, zoodat haar volume zeer klein +is en zij gemakkelijk geborgen kunnen worden. + +</p> +<p>Guy maakt van alles een nauwkeurige kopie en bergt deze weg in zijn stevige kist in de hut van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>. Het oorspronkelijke document steekt hij bij zich. + +</p> +<p>Daarna gaat hij overleggen, wat hem te doen staat. Het is niet alleen noodig, dat hij eenigen tijd naar Antwerpen gaat, om +de sleutels te laten maken bij een bekwamen slotenmaker, maar hij moet ook een schip met bemanning bij zich hebben, dat in +staat is, den buit weg te voeren, nadat hij er zich van heeft meester gemaakt. Een bezoek aan Antwerpen op zichzelf is reeds +gevaarlijk. Een gedeelte van zijn bemanning mee te nemen op een schip en daar in de haven te gaan liggen, schijnt hem niet +raadzaam. + +</p> +<p>Hij komt eindelijk, nadat hij de onderneming van alle kanten heeft bekeken (want hij wil er zelfs niet <a id="d0e3230"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3230">204</a>]</span>met Dalton over spreken, die anders geheel te vertrouwen is), tot het volgende vindingrijke besluit. Hij wil zich met behulp +van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> meester maken van eenige Spaansche koopvaardijschepen, totdat hij er een aantreft met een kapitein, die nooit in Antwerpen +is geweest, maar nu op weg is naar die stad. Als hij van het schip bezit heeft genomen, zal hij den kapitein en de bemanning +wel zóó doen verdwijnen, dat zij nooit weer te voorschijn komen. Hijzelf wil zich vermommen en den naam van den kapitein van +het schip aannemen. Uit zijn bemanning zal hij slechts diegenen kiezen, die het meest op Spaansche en Vlaamsche pikbroeken +gelijken, en daarna met het schip naar Antwerpen zeilen, hiertoe de papieren en de stukken van de Spaansche haven gebruikend, +en zijn lading afleveren aan haar bestemming, alsof hij de kapitein van het schip was. Terwijl zijn schip wordt gelost, kan +hij zich waarschijnlijk (met behulp van Antony Oliver, als deze tenminste in de stad is) meester maken van den schat van den +Hertog, zijn schip er mee bevrachten en tegelijkertijd lading innemen voor een haven, waarheen hij door Antwerpsche kooplieden +zal gezonden worden. + +</p> +<p>En als hij dan opnieuw in de open zee zal zijn gekomen, is hij van plan naar Engeland te zeilen en zijn schat met hetzelfde +recht aan land te brengen, als waarmee Drake, Hawkins en andere Engelsche vrijbuiters hun buitgemaakte staven goud uit Spaansch-Indië +daarheen voeren. Daar zal hij zeggen, dat Alva’s goud afkomstig is van een prijsverklaard galjoen en Elizabeth de tien percent, +waarop zij <a id="d0e3237"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3237">205</a>]</span>aanspraak maakt, betalen, de gebruikelijke belasting op zulk een buit. + +</p> +<p>Een uur, nadat hij dit besluit heeft genomen, is de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> onder zeil naar den open oceaan, en gedurende de volgende dagen neemt het kleine schip twee of drie schepen, die op weg waren +naar Antwerpen. Doch geen van alle zijn geschikt voor zijn doel. Hij hoort de kapiteins van die schepen uit en verneemt, dat +zij reeds vroeger te Antwerpen zijn geweest, of dat sommige hunner matrozen familie of vrienden in die stad hebben, of er +is iets in de scheepspapieren, dat ze onbruikbaar voor hem maakt. + +</p> +<p>Daarom brengt hij deze schepen naar Vlissingen en verkoopt schepen en lading voor een appel en een ei in die stad, welke nu +goed bewaard is in de handen van den prins van Oranje; de vlag van dezen prins wappert nu reeds van verscheidene torens in +de Nederlandsche steden, doch sommige van deze worden daarvoor later wreed gestraft, en hun inwoners allen over de kling gejaagd,—mannen, +vrouwen en kinderen. + +</p> +<p>Het geld, dat hij ontvangt voor den gedwongen verkoop van deze gestolen goederen, is nauwelijks een tiende van hun waarde, +want het geld is zeer schaarsch in de Nederlanden, sinds de invoering van den tienden penning, maar het is voldoende voor +hetgeen Chester zich voorstelt in Antwerpen te doen<span id="d0e3248" class="corr" title="Bron: ,">.</span> + +</p> +<p>Dit alles rooft echter tijd en reeds is er een maand verloopen, sedert hij in het bezit is van Paciotto’s geheim, eer hij +het karveel <span class="letterspaced">Esperanza</span> buitmaakt, kapitein Andrea Blanco, wiens journaal <a id="d0e3256"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3256">206</a>]</span>aanwijst, dat hij nooit te voren in Antwerpen is geweest, maar bijna altijd op West-Indië gevaren heeft. Het gelukt hem na +veel moeite van kapitein Blanco te weten te komen, dat hij geboortig is uit Hispaniola en dat de geheele bemanning nog nooit +te voren in Vlaamsche wateren is geweest. + +</p> +<p>Het schip is zeer geschikt voor zijn doel, daar het een stevige bark is van ongeveer driehonderd ton, ofschoon niet te vergelijken +met de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>, en gewapend met zeven stukken geschut aan iedere zijde. Het heeft zich dan ook eenigen tijd verdedigd tegen de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>, wat in die bloedige tijden in den regel ten gevolge zou hebben gehad, dat de bemanning meedoogenloos werd afgemaakt,—vooral +wanneer het belang van den veroveraar meebracht, zooals nu, om ze allen daarheen te helpen, waar zij nooit iets over de Antwerpsche +haven zouden kunnen vertellen. + +</p> +<p>Hoe rationeel hem dat ook toeschijnt, kan Chester er toch niet toe besluiten, ze in koelen bloede te vermoorden. + +</p> +<p>Hij roept daarom Dalton en zegt: “Het is noodzakelijk, dat ik persoonlijk het bevel op mij neem over ons prijsgemaakt schip, +de <span class="letterspaced">Esperanza</span>, mij uitgeef voor haar kapitein en met dertig mijner manschappen naar Antwerpen zeil.” + +</p> +<p>“Naar Antwerpen gaan?” roept Dalton verbaasd uit. “Naar den duivel gaan? En wie zal u daarheen willen volgen?” + +</p> +<p>“Gij, als ik het u vroeg, Dalton,” antwoordt zijn commandant. “Roep de bemanning.” + +</p> +<p>En als zij allen vóór de groote mast staan, overziet <a id="d0e3279"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3279">207</a>]</span>Chester de honderd vijf en twintig matrozen van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>, brutale vechtersbazen, tot den kok en den kajuitsjongen incluis, en spreekt hen kort en bondig toe: “Nu, jongens, heb ik +een karreweitje voor je, iets dat je zal aanstaan—waarbij heel wat buit is te behalen. Daarvoor moet ik dertig man hebben, +die met mij op de <span class="letterspaced">Esperanza</span> naar Antwerpen willen zeilen. Als wij niet slagen, weet gij vooruit, wat Alva met ons zal doen. Dat zal niet malsch zijn. +Als ik slaag, krijgt ieder van de matrozen van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> twintig goudstukken, gij, Dalton, tweehonderd en de andere officieren naar verhouding. Doch ieder, die met mij op de <span class="letterspaced">Esperanza</span> gaat, krijgt er twintig extra voor het waagstuk, en het gaat op leven en dood, daarom dwing ik niemand. Zij, die lust hebben +met mij dat avontuur te wagen, moeten op het halfdek gaan staan.” + +</p> +<p>En in een oogwenk staan al de matrozen om hem heen op het halfdek, terwijl Dalton uitroept: “Neem mij in ’s hemels naam mee, +commandant. Ik laat u niet alleen gaan.” + +</p> +<p>Doch Chester antwoordt: “Het is noodzakelijk, dat gij het bevel over de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> op u neemt,” en hij kiest die mannen uit, die het meest op matrozen van een koopvaardij schip lijken; hij is zoo gelukkig, +er zeven en twintig te vinden, die Spaansch spreken, daar zij hier en daar, in West-Indië en in de Middellandsche zee, wat +van die taal hebben opgevangen. + +</p> +<p>Daarom neemt hij deze zeven en twintig, onder aanvoering van Martin Corker, die beweert, dat hij genoeg Spaansche halzen heeft +afgesneden, om het Spaansch vlot te kunnen spreken. +<a id="d0e3302"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3302">208</a>]</span></p> +<p>Nadat dit geregeld is, neemt Chester Dalton mee in zijn hut en zegt tot hem op ernstigen toon: “Luister naar mijn bevelen. +Sla de geheele bemanning van de <span class="letterspaced">Esperanza</span> in boeien. Zorg, dat niemand ontsnapt<span id="d0e3308" class="corr" title="Bron: ,">.</span> Ga dan spoedig onder zeil en zet ze aan land op de westkust van Ierland.” + +</p> +<p>“Wat! onder die bloeddorstige barbaren? Dan mag ik wel oppassen, dat wij er het hachje ook niet bij inschieten,” zegt Dalton. +Want in dien tijd was de Westkust een <span class="letterspaced">Ultima Thule</span>, door iedere pikbroek gevreesd, want geen schipbreukeling kwam er ooit van terug. + +</p> +<p>“Keer terstond naar Vlissingen terug,” vervolgt Guy, “zoodra gij u van uw opdracht hebt gekweten. Wacht mij daar.” + +</p> +<p>“Doch als gij niet terugkomt?” + +</p> +<p>“Dan zijt gij commandant van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>. Maar ik kom wel terug. Als gij echter iets om mijn leven geeft en om dat van de arme drommels, die ik met mij neem, zorg +dan dat niemand van de Spaansche bemanning, het allerminst de kapitein, uit uw handen loskomt, totdat gij hen hebt afgeleverd +aan de O’Brien’s, O’Toole’s of een of ander bloeddorstig Iersch opperhoofd, die hen tot zijn slaven zal maken en uit wiens +wilde klauwen zij evenmin zullen kunnen ontsnappen, als de negers, die in Afrika werden gestolen, dit in West-Indië kunnen +doen!” + +</p> +<p>“Verlaat u op mij. Geen der knoflooketende Dons ziet zijn moeder ooit terug. Als ik gevaar mocht loopen, dat een Spaansch +oorlogsschip mijn schip nam, dan overboord met hen,” zegt Dalton en laat zijn woorden vergezeld gaan van een welsprekend gebaar. +<a id="d0e3327"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3327">209</a>]</span></p> +<p>Daarna zet de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> koers naar de Hebriden, de noordelijke route naar Ierland nemend, om iedere ontmoeting met een Spaansch oorlogsschip te vermijden<span id="d0e3333" class="corr" title="Bron: ,">.</span> + +</p> +<p>En Guy Chester, vermomd als kapitein Andrea Blanco, zeilt met zijn zeven en twintig vrijwilligers, die al het mogelijke hebben +gedaan, om hun Engelsche afkomst te verbergen, op het schip de Esperanza onder de Spaansche vlag, met Martin Corker aan het +roer, naar den Scheldemond<span id="d0e3338" class="corr" title="Bron: ,">.</span> + +</p> +<p>Hij bereikt dien in den morgen, ontsnapt bij Vlissingen ternauwernood aan de vervolging van zijn collega’s, de Watergeuzen, +en is in den namiddag tot Fort Lillo genaderd. Hier vindt hij drie Spaansche oorlogsschepen en veel bedrijvigheid; als hij +wordt aangehouden door een Spaansche patrouilleboot, vertoont hij zijn charterpapieren en cognossement, aan de firma Jakobszoon +en Olins, die hun kantoor hebben in de Wolstraat, dicht bij de Engelsche kade te Antwerpen. + +</p> +<p>Zijn stukken blijken in orde te zijn, en partij trekkende van den vloed, laat Chester op een mooien dag in Mei, terwijl de +ondergaande zon den fraaien toren van de Onze-Lieve-Vrouwekerk verguldt, het anker vallen voor Antwerpen, passeert ongemoeid +het douanekantoor en gaat met zijn cognossement en charterpapieren naar het huis van Jakobszoon en Olins. + +</p> +<p>“Hoezee! Gij zijt aan de plunderende Geuzen ontsnapt, mijn waarde kapitein Blanco,” roept de oudste firmant Jakobszoon uit, +een blozend, zwaarlijvig persoon. +<a id="d0e3347"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3347">210</a>]</span></p> +<p>Jan Olins, een man met een net geschoren gelaat en deftige manieren, merkt op: “Gij hebt er uw schip netjes doorheen gebracht. +Als het gouvernement deze Hollandsche vrijbuiters niet weet te verdelgen, is het gedaan met den handel van Antwerpen.” + +</p> +<p>Daarop noodigen de twee heeren hun kapitein, die zich zoo flink gehouden heeft, uit, om met hen te soupeeren. “Ga met ons +mede,” zegt Jakobszoon, “het is juist de avond, waarop ik uitga. Wij zullen een flesch drinken in <span class="letterspaced">De Geschilderde Herberg</span>.” + +</p> +<p>Doch Guy heeft niet veel lust, om <span class="letterspaced">De Geschilderde Herberg</span> te bezoeken, daar hij liever naar Antony Oliver gaat, en hij verontschuldigt zich dus, onder voorwendsel dat hij naar zijn +schip moet terugkeeren. + +</p> +<p>“Zoo, gij wilt dus aan boord slapen?” zegt de jongste firmant. + +</p> +<p>“Waarschijnlijk wel,” antwoordt de kapitein, “totdat ik mijn schip veilig aan de kade heb liggen.” + +</p> +<p>“Nu, de <span class="letterspaced">Engelentoren</span> is anders een zeer goede herberg en niet ver van hier,” zegt Jakobszoon. “Zij ligt ook in de buurt van uw schip.” + +</p> +<p>“Dank u, ik zal het onthouden,” en afscheid nemend van de twee heeren, die zeer in hun nopjes schijnen te zijn over de aankomst +van hun schip en zich dientengevolge zeer gastvrij betoonen, staat Chester weldra voor het geschilderde uithangbord van den +barbier. + +</p> +<p>Het is reeds avond, er brandt geen lamp in het voorhuis en hij wordt niet herkend door Touraine, die hem binnenlaat. Hij vliegt +de trappen op en wordt, als hij aanklopt, tot zijn onuitsprekelijke vreugde, <a id="d0e3373"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3373">211</a>]</span>terstond binnengelaten door Oliver. En tot zijn even groote vreugde herkennen de scherpe oogen van den schilder hem niet. +Antony is bezig aan zijn altaarstuk. De ondergaande zon schijnt door het venster en geeft leven en bezieling aan het gelaat +en de goddelijke oogen van Hermoine de Alva. Met de haast van den minnaar gaat de Engelschman op het schilderij af. Op Oliver’s +angstige opmerking: “Wat is er van uw dienst?” antwoordt hij niets, geheel verdiept als hij is in de beschouwing van zijn +beminde! + +</p> +<p>“Wat is er van uw dienst, senor?” + +</p> +<p>“O—ja! Hebt gij den laatsten tijd dikwijls duivenpastei gegeten?” fluistert Chester ontwakend. + +</p> +<p>“Morbleu!” roept de Vlaamsche artist uit. “Kapitein—neen, majoor Guido Amati!” + +</p> +<p>“Nu niet,” zegt de ander kortaf, de deur sluitend, “maar Andrea Blanco, kapitein van een Spaansch koopvaardijschip met huiden, +talk en Spaanschen wijn in cognossement aan Jakobszoon en Olins, zijn lading lossende aan de Engelsche kade.” + +</p> +<p>“Maar toch mijn Guido,” fluistert de schilder, en de levendige Fransche Vlaming slaat zijn armen om Guy’s hals en geeft hem +naar ’s lands wijs twee hartelijke zoenen, op iedere wang één. + +</p> +<p>“Is uw factotum hier?” vraagt de Engelschman een weinig brusk, want hij is niet gesteld op zulk een teedere begroeting. + +</p> +<p>“O, ik heb Achille vandaag vrijaf gegeven. Hij is beneden bij zijn familie,” zegt Oliver. “Doch wat brengt u hier? Mademoiselle +Hermoine?” + +</p> +<p>“Is zij hier—in Antwerpen?” roept Guy opgewonden uit, terwijl zijn hart onstuimig begint te <a id="d0e3391"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3391">212</a>]</span>kloppen en zijn oogen schitteren van verlangen. + +</p> +<p>“Neen, zij is gelukkig in Brussel.” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Gelukkig</span>?” + +</p> +<p>“Ja, omdat het u is aan te zien, dat gij alles zoudt trotseeren om haar te spreken te krijgen, en dat met vijf duizend kronen +op uw hoofd.” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Vijf duizend</span>?” + +</p> +<p>“Ja—gij zijt onlangs in prijs gestegen. Alva heeft gehoord, hoe gij de Geuzen op hem hebt afgezonden met kruit en kogels, +om zich met geweld te verschaffen, wat zij voor hun levensonderhoud noodig hebben. Geen proviand, geen water, maar overvloed +van kruit, hè? Dat was een mooie poets, die ge hem hebt gespeeld. Doch koningin Elizabeth heeft u opnieuw vogelvrij verklaard +en Alva heeft laten afkondigen, dat uw hoofd vijf duizend kronen waard is. Parbleu! wat haat hij u! Als hij eens wist—” en +de schilder barst in lachen uit en vervolgt daarna ernstig: + +</p> +<p>“Wat is de reden, dat gij dit geduchte waagstuk opnieuw onderneemt, Guido?” + +</p> +<p>“Grendel de deur en luister,” fluistert de Engelschman. Als dit gedaan is, begint hij op halfluiden toon: “Bij mijn laatste +bezoek hier maakte ik mij meester van de liefde van Alva’s dochter. Bij dit bezoek zal ik mij meester maken van al het goud, +dat Alva door zijn tienden penning heeft bijeengebracht.” + +</p> +<p>“Diable! gij zijt dol!” + +</p> +<p>“Luister en oordeel of ik het ben,” en een stoel krijgend, vertelt Chester de vreemde geschiedenis van Paciotto’s biecht en +<span class="letterspaced">post-mortem</span>-wraak op den dictator der Nederlanden. +<a id="d0e3420"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3420">213</a>]</span></p> +<p>Antony luistert vol aandacht naar zijn wonderbaarlijk verhaal en kan zoo nu en dan een uitroep van verbazing niet onderdrukken. +Aan het einde gekomen, laat Guy de teekeningen van de sleutels zien en het plan van de onderaardsche gang onder het bastion, +en zegt: “Gelooft gij het nu?” + +</p> +<p>“Ja,” antwoordt de schilder langzaam, “ik geloof u! Alva heeft zijn troepen in den waan gebracht, dat het standbeeld dienst +doet als zijn schatkamer. Alva wist, dat Vlissingen het drie dagen zou uithouden, alvorens zich over te geven. Hij heeft dus +Paciotto opzettelijk daarheen gezonden. Ik geloof u!” + +</p> +<p>“Dan,” zegt Guy, “krijgt gij een derde gedeelte van Alva’s geld, als gij het mij helpt buitmaken.” + +</p> +<p>“Van harte gaarne!” antwoordt Oliver vol vuur. “Mijn deel zal voor mijn vaderland bestemd zijn, niet voor mijzelven. Ik zal +Alva beoorlogen met zijn eigen tienden penning. Maar gij hebt zeker honger.” + +</p> +<p>“Neen, ik heb aan boord gegeten.” + +</p> +<p>“Oho, verliefden hebben geen honger!” + +</p> +<p>“Zoo is het. Maar hoe gaat het haar? Gij zijt in Brussel geweest—hoe maakt zij het?” + +</p> +<p>“Ja, ik ben eerst twee dagen geleden weer thuis gekomen,” antwoordt de schilder zuchtend. “Ik wilde nog de laatste hand leggen +aan mijn altaarstuk, eer ik ten strijde ga.” + +</p> +<p>“Gij ten strijde?” + +</p> +<p>“Ik moet. Kan ik, nu al de Nederlandsche gewesten naar de wapenen grijpen, rustig thuis blijven? En buitendien, mijn positie +wordt met den dag gevaarlijker. Ik zal weldra moeten vluchten. Nom de <a id="d0e3441"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3441">214</a>]</span>Dieu, het ging laatst bij het walletje langs,” vervolgt Oliver, “het was op den dag, toen de tijding kwam, dat de Watergeuzen +den Briel hadden ingenomen.” + +</p> +<p>“Hoe? Waart gij in gevaar?” + +</p> +<p>“Oordeel zelf. Gij weet, dat deze belasting iedereen te gronde richt. De bakkers willen niet meer bakken, de slagers niet +meer slachten, het volk wil geen handel meer drijven. Dit beviel Zijne Hoogheid Alva slecht; hij zond dus om zijn beul en +beval hem, achttien stroppen en evenveel ladders van twaalf voet lengte te maken en de achttien voornaamste bakkers van Brussel +in hun eigen deurpost op te knoopen, als een waarschuwend voorbeeld voor de anderen, om terstond met bakken te beginnen. Dienzelfden +avond kwam het nieuws van de inneming van den Briel en redde hen, want die tijding bracht de hoofdstad in opschudding en Alva’s +gedachten werden er zoo geheel door in beslag genomen, dat hij de bakkers vergat. ’s Morgens zond hij dadelijk om mij. ‘Oliver,’ +zeide Zijne Hoogheid, ‘zoek mij den kerel, die dat heeft vervaardigd.’ En hij duwde mij een caricatuur van zichzelven, waarop +hij gejaagd naar zijn bril zoekt, onder den neus, met het onderschrift: + + +</p> +<div class="poem"> +<div class="stanza"> +<p class="line" style=""><span>‘Op den eersten van April +</span></p> +<p class="line" style=""><span>Verloor duc d’Alf zijn bril.’</span></p> +</div> +</div> +<p>‘Deze schandelijke en brutale caricatuur,’ vervolgde Zijne Hoogheid, ‘heeft men aangeplakt gevonden tegen mijn paleis. Gij +moet den verwenschten kladschilder zoeken.’ ‘Hoe kan ik dat, Uwe Hoogheid?’ stamelde ik. ‘Dat kunt gij beter dan iemand anders. +Gij zijt een kunstenaar,’ snauwde de Hertog. <a id="d0e3454"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3454">215</a>]</span>‘Ik laat mij hangen, als de schurk niet denzelfden stijl van teekenen heeft als gij. Hij moet onder denzelfden meester gewerkt +hebben. Gij moet dien oproerling, dien kladschilder vinden!’ Zoo ging ik heen, doch mijn knieën knikten, want die schilder +was ikzelf! Maar ik zit op gloeiende kolen, ik kan dat niet langer uithouden, ik ben van plan te gaan vechten—en misschien +te sterven, maar als een man, met het zwaard in de vuist, niet als een misdadiger op de pijnbank.” + +</p> +<p>“En Dona Hermoine,” viel Guy hem in de rede, “wat zeide zij er van?” + +</p> +<p>“Waarvan?” + +</p> +<p>“Van het nieuws van de inneming van den Briel?” + +</p> +<p>“Ik geloof, dat zij daar in het geheel geen notitie van genomen heeft. Die jonge dame denkt aan niets anders dan aan raouts +en feesten,” antwoordt de schilder, “en bemoeit zich niet met politiek. En dan heeft zij een vurigen aanbidder in generaal +Noircarmes—” + +</p> +<p>“Alle duivels!—heeft zij mij vergeten?” buldert de Engelschman. + +</p> +<p>“Neen, ik denk eer, omdat zij veel aan u denkt.” + +</p> +<p>“Hoezoo?” + +</p> +<p>“Wel, de eerste weken, nadat gij weg waart, was zij altijd zeer opgeruimd; er was aan Alva’s hof geen tweede gelaat, dat zoo +straalde, geen tweede paar oogen, dat zoo schitterde, niemand, die zooveel geest ten toon spreidde, en er zijn vele schoone +vrouwen in Brussel. En toen—” + +</p> +<p>“Nu, wat toen?” + +</p> +<p>“Toen werd zij treurig en had blijkbaar verdriet.” +<a id="d0e3476"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3476">216</a>]</span></p> +<p>“Wat was de reden daarvan? Weet gij het niet?” + +</p> +<p>“Ja, ik vermoed het.” + +</p> +<p>“Wat dan?” + +</p> +<p>“Gij!” + +</p> +<p>“Ik?” + +</p> +<p>“Ja. Er kwam bericht uit Middelburg, dat uw gedrag veel te wenschen overliet, mijn jongen,” zegt Oliver, inwendig lachend. + +</p> +<p>“Mijn gedrag veel te wenschen overliet?” + +</p> +<p>“Zeer veel,” lacht Oliver. “Het rapport luidde, dat bij de ontvangst van zijn bevordering, majoor Guido Amati eenige dagen +aan den rol ging en zich bezondigde aan allerlei uitspattingen.” + +</p> +<p>“Goede hemel! Die ellendige schurk!” + +</p> +<p>“Dat is hij,” stemt Oliver toe. + +</p> +<p>“Hij—hij zal mij nog in het verderf storten! Zij zal mij voor een ondankbaren ellendeling houden! Vervl....! dat mijn goede +naam moet afhangen van dien dronkaard, dat verloopen sujet!” roept Guy woedend uit. “Wat zal ik doen? Geef mij raad, Oliver. +Ik moet naar Middelburg en hem naar de andere wereld zenden, eer hij mij van alle hoop op geluk berooft.” + +</p> +<p>“Dat zou ik niet doen,” lacht Oliver, “want als gij majoor Guido Amati doodt, zal Hermoine de Alva in den rouw gaan.” + +</p> +<p>“In den rouw over hem?” + +</p> +<p>“Neen, over u. Als ik mij niet vergis, heeft zij u innig lief. Doch uw gedrag, mijn beste jongen, maakt haar diep ongelukkig.” +En de schilder kan zich niet meer inhouden, maar barst in lachen uit en zegt op spottenden toon: “Diable, ik zie u al, <a id="d0e3505"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3505">217</a>]</span>boete doende voor de zonden van majoor Guido Amati aan de voeten van uw beminde! Kom, laten wij nu gaan soupeeren.” + +</p> +<p>“Ik kan niet eten. Lach mij niet uit.” + +</p> +<p>“Waarom niet? Als Hermoine zich het gedrag van den wilden majoor Guido Amati niet aantrok, dan was er reden, om uw eetlust +te verliezen. Als Dona Hermoine de Alva ophoudt belang te stellen in het doen en laten van majoor Guido Amati, dan eerst is +het tijd voor Guy Chester om wanhopig te worden.” + +</p> +<p>“Als gij de zaak van dien kant beschouwt, hebt gij gelijk, en ik zal dus maar met u gaan soupeeren,” antwoordt Guy, weer moed +scheppend. + +</p> +<p>En het tweetal verlaat Oliver’s woning, niet om naar een der groote herbergen van Antwerpen te gaan, maar naar den dichtbijgelegen +<span class="letterspaced">Engelentoren</span>, waar hun niet veel bijzonders wordt voorgezet, ofschoon Guy nu eensklaps een goeden eetlust krijgt—ondanks de slechte keuken +en den zuren wijn. + +</p> +<p>In Oliver’s woning teruggekeerd, gaan zij beraadslagen over de zaak, die Guy in de stad zijner vijanden heeft gebracht, en +maken het volgende plan. Chester zal op de gewone wijze zijn schip gaan lossen, terwijl Oliver de noodige inlichtingen zal +zien te verkrijgen en de sleutels zal laten maken. + +</p> +<p>“Het is niet raadzaam, ze alle drie bij denzelfden slotenmaker te laten vervaardigen. Ik zal een kopie van deze teekeningen +maken, en wel van iederen sleutel op een afzonderlijk stuk papier. Gij bewaart de oorspronkelijke teekeningen. Ik breng de +teekening van nº. 1 naar een slotenmaker, dien ik <a id="d0e3522"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3522">218</a>]</span>ken, de teekening van nº. 2 naar een in een ander gedeelte der stad. Neen, het is nog beter, dat ik de twee andere sleutels +elders laat maken, daar de verschillende slotenmakers in de stad er met elkaar over zouden kunnen spreken, want het zijn vreemde +sleutels en zij zullen veel geld kosten.” + +</p> +<p>“Dat komt er niet op aan,” zegt Guy, “ik heb geld genoeg.” + +</p> +<p>Zij spreken dus af, dat een van de sleutels in Antwerpen, een in Mechelen en een in Brussel zal worden gemaakt. Antony zal +ook onderzoek doen naar het huis bij de Esplanade en zien, of het er uitziet, zooals het beschreven is en of de oude doofstomme +Spaansche vrouw er nog woont. “Ik vertrek onmiddellijk naar Brussel, om een der sleutels te laten maken en den tweeden geef +ik in Mechelen,” zegt Oliver. + +</p> +<p>“Laat mij naar Brussel gaan,” zegt Guy levendig. “Gij hebt hier genoeg te doen.” + +</p> +<p>“En gij dan niet?—moet uw schip niet gelost worden? En buitendien,” antwoordt Antony, “is het niet om den sleutel, dat gij +naar Brussel wenscht te gaan. Het is om Hermoine de Alva.” En hij vervolgt op ernstigen toon: “Laat zij doen wat zij wil, +of denken wat zij wil, maar zoek haar in Godsnaam niet op, eer wij dit zaakje hebben opgeknapt. Als men argwaan tegen u opvat, +is alles verloren. Vergeet, dat gij majoor Guido Amati de Medina zijt, een lichtzinnig soldaat en de minnaar van de dochter +van den Onderkoning; wees enkel Andrea Blanco, een eenvoudig koopvaardij-kapitein, die alleen belang stelt in grog en chartergeld; +begin morgen vroeg uw schip te lossen.” +<a id="d0e3532"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3532">219</a>]</span></p> +<p>“Vooruit dan maar,” zucht Guy, die moet erkennen, dat de raad van den schilder verstandig is, al is hij ook niet naar zijn +smaak. “Ik zal terstond aan boord gaan.” + +</p> +<p>“Dat kunt gij niet. Gij moet vannacht bij mij blijven. De poorten zijn gesloten, en er is geen jonge dame bij de hand, om +u het wachtwoord te geven of u een gouvernements-barge aan te bieden, om u veilig buiten Antwerpen te brengen!” lacht Oliver +en voegt er ernstiger aan toe: “Tête Dieu! gij zijt toen den dans nog maar even ontsprongen. Het was bekend geworden, dat +gij hier waart. Alleen Alva’s dochter kon u nog redden. Onthoud, dat Hermoine de Alva u, en misschien ook mij, dien nacht +behoed heeft voor den brandstapel of de galg. En nu vijf duizend kronen op uw hoofd,”—de schilder zucht. + +</p> +<p>Maar ondanks deze sombere herinneringen, brengen de beide jonge mannen een genoeglijken avond door bij een flesch wijn in +het atelier van den schilder, en spreken over Antony’s altaarstuk, dat zoo goed als af is. De mooie oogen van Hermoine de +Alva kijken haar Engelschen minnaar aan, alsof zij hem opnieuw welkom heeten in de stad zijner vijanden—maar toch ook de stad +zijner liefde. + + + +<a id="d0e3539"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3539">220</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e3540" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK XII.</h2> +<h2 class="normal">“BRENG UW DOCHTER BUITEN ANTWERPEN.”</h2> +<p>Den volgenden morgen gaat ieder aan zijn werk. + +</p> +<p>Chester is reeds vroegtijdig aan de kade, daar hij de een of andere onbescheidenheid zijner matrozen vreest, die niet bekend +zijn met de manieren van een koopvaarder, en begint zijn lading te lossen met een spoed, die zijn geconsigneerden best aanstaat. + +</p> +<p>Jan Olins komt persoonlijk aan boord om toezicht te houden en klopt Guy op den schouder, zeggende: “Wij zijn zeer over u tevreden,” +vervolgens gaat hij in het ruim en onderzoekt zorgvuldig de geheele lading, tot groote verbazing van Guy, die geen koopvaardij-kapitein +is, maar hij breekt er zich toch niet lang het hoofd mee, in de onderstelling, dat dit zoo de gewoonte van de kooplieden is. + +</p> +<p>’s Middags ziet hij tot zijn verwondering Olins met Niklaas Bodé Volckers op het schip afkomen, en uit vrees, dat de vader +van de schoone Mina, die hem eens gastvrijheid verleende, hem zal herkennen, neemt hij de vlucht in zijn hut en grendelt de +deur. + +</p> +<p>Gelukkig komen zij niet aan boord, zij kijken <a id="d0e3555"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3555">221</a>]</span>enkel naar het schip, en gaan spoedig weer heen. + +</p> +<p>Een oogenblik later wandelt Chester de stad in, om Oliver op te zoeken. + +</p> +<p>Deze heeft hem het volgende mede te deelen: + +</p> +<p>“Er bestaat een huis, zooals Paciotto heeft beschreven, een oud kavalje in een beruchte buurt. Het wordt bewoond door een +doofstomme oude Spaansche vrouw, senora Sebastian geheeten, maar door de zeelieden, wien zij huisvesting verleent (haar huis +is vlak bij de dokken), in de wandeling ‘de Stomme Duivelin’ genaamd, bekend wegens haar boosaardig karakter.” + +</p> +<p>“Dat komt uit, ik wil er terstond eenige mijner manschappen heensturen, om ze er te laten logeeren,” zegt Guy. + +</p> +<p>“Nog niet, niet voordat wij de sleutels hebben. Laat uw mannen haast maken met het lossen. De sleutel nº. 1 is reeds besteld. +Nº. 3 breng ik morgen naar Brussel en ik laat nº. 2 onderweg te Mechelen. Zie intusschen zoo spoedig mogelijk uw lading aan +wal te brengen.” + +</p> +<p>“Hoe lang moet gij in Brussel blijven?” + +</p> +<p>“Totdat de sleutel klaar is, waarschijnlijk vijf dagen,” antwoordt Oliver. + +</p> +<p>“Zoo lang? Gij weet, dat spoed een eerste vereischte is. Ik zal zorgen, dat mijn schip tegen dien tijd gelost is.” + +</p> +<p>“Het zal niet eerder gaan. De slotenmaker hier zegt, dat hij vier dagen noodig heeft. Dientengevolge duurt het vijf dagen +eer ik uit Brussel met de andere terug ben. En buitendien,” zegt de schilder, “heb ik heden met een postduif een brief van +Lodewijk van Nassau gekregen, <a id="d0e3575"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3575">222</a>]</span>die het noodig maakt, dat ik eenige inlichtingen tracht in te winnen in de hoofdstad. Alle steden in Holland, behalve Amsterdam, +zijn opgestaan—en nu tracht Lodewijk van Nassau tegelijk een aanval in den rug te doen. Het zou een schande zijn, als al de +Nederlanden naar de wapenen grepen en Bergen, mijn geboorteplaats, nog aan Alva’s zijde bleef.” + +</p> +<p>“Meent gij, dat Antwerpen dus ook zal opstaan?” + +</p> +<p>“Neen, noch Antwerpen, noch Brussel; het Spaansche garnizoen is in beide steden te sterk, doch het wordt van dag tot dag zwakker. +Wat ik zeggen wilde, ik zag onzen vriend, den kleinen Busaco, dezen middag met zijn compagnie naar het Noorden trekken.” + +</p> +<p>“Dan wordt voor Antwerpen de kans toch ook gunstig.” + +</p> +<p>”’t Mocht wat! Antwerpen denkt slechts aan zijn handel. Handel is de dood voor vaderlandsliefde. De burgers verlangen niets +anders dan met rust gelaten te worden in het belang van hun handel. Maar geloof mij, deze stad zal meer lijden dan iedere +andere stad in de Nederlanden. Antwerpen wil onzijdig blijven en zal dientengevolge van beide kanten worden aangevallen. Maar +ik moet naar de familie Bodé Volckers.” + +</p> +<p>“Ah! De schoone Wilhelmina!” lacht Guy. “Ik zou gaarne met u gaan, maar de losbol Guido Amati, verschijnende in de gedaante +van Andrea Blanco, kapitein van een koopvaardijschip, zou Niklaas Bodé Volckers de oogen wel eens kunnen openen. Maar gij +staat op heete kolen. Dus goedennacht en—vaarwel.” +<a id="d0e3587"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3587">223</a>]</span></p> +<p>“Ja, ik moet Mina spreken. God weet, wat mij in Brussel kan overkomen. Ik moet echter ook voor u zorgen. Beloof mij, Guido,” +en er klinkt angst uit zijn stem, “dat indien gij hier niet kunt slapen, gij tenminste iederen avond en iederen morgen zult +komen, om te zien, of de postduiven bericht van mij hebben gebracht. Ik zal zes duiven meenemen. Gij weet, dat het schelletje +het teeken geeft, als de duiven de til binnen zijn gevlogen. Zij kunnen u nog van dienst zijn voor uw veiligheid—voor uw leven, +want God weet, hoe spoedig Alva’s wantrouwen tegen mij wordt opgewekt.” + +</p> +<p>Zij nemen nu afscheid, na elkaar hartelijk de hand geschud te hebben. + +</p> +<p>Den volgenden morgen verlaat de schilder de stad, Achille met zich nemend, om de zes duiven te dragen, en Guy haast zich met +het lossen van het schip. + +</p> +<p>Hij is daar drie dagen mee bezig en neemt alle mogelijke voorzorgsmaatregelen. Niemand mag het schip ’s nachts verlaten. Niemand +mag een droppel sterken drank, wijn of bier drinken, want allen weten, dat hun leven gevaar loopt bij de minste onvoorzichtigheid, +en de koelbloedigste huivert, als hij denkt aan den dood, die hem van Alva wacht. Zelfs Corker, die de onverschrokkenheid +in persoon is, vertelt zijn commandant, dat hij zenuwachtig is en niet kan slapen. + +</p> +<p>“Het heeft er veel van,” zegt de oude zeerob, “alsof iemand mij de keel dichtknijpt. Soms heb ik een gevoel, alsof ik zou +stikken, en Bill Chucksin deed ons den vorigen nacht wakker schrikken door te schreeuwen: ‘In Godsnaam, verbrand mij niet +<a id="d0e3598"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3598">224</a>]</span>levend!’ Het heeft een slechte uitwerking op de equipage.” + +</p> +<p>“Neen, een goede,” zegt Guy. “Ik heb opgemerkt, dat zij allen vandaag zeer voorzichtig zijn geweest.” + +</p> +<p>Vervolgens wendt hij zich tot den bootsman en beveelt: “Zeg den jongens, dat zij, als ik slaag, ieder twee horloges mogen +koopen, voor ieder horlogezakje één—wat voor de kooplui een fortuintje zal zijn. Schiet gij goed op met het lossen, José?” + +</p> +<p>“Dat gaat best, senor capitan Blanco,” antwoordt de aangesprokene met een blik van verstandhouding. “Het ruim komt morgen +vroeg geheel leeg, en dan moeten wij het dek nog schoonmaken. Daar komt een van uw geconsigneerden aan, senor capitan Blanco,” +en met een paar Spaansche woorden verdwijnt de bootsman, want hij is er niet op gesteld, bezoekers te ontmoeten. + +</p> +<p>Guy ontvangt met gefronste wenkbrauwen zijn geconsigneerde, die de loopplank overstapt. Het is de vierde dag, hij heeft niets +van Oliver gehoord en hij maakt zich dus zeer ongerust. + +</p> +<p>“Slaapt gij gewoonlijk aan boord?” vraagt Jan Olins, na de gebruikelijke begroeting, aan zijn kapitein. + +</p> +<p>“Neen, aan land. Soms in de herberg, die gij mij hebt aanbevolen, en soms bij een vriend, een schilder.” + +</p> +<p>“Welnu gij zult mij zeer verplichten, als gij vannacht aan boord wilt blijven. Gij kunt de stad niet verlaten, nadat de poorten +gesloten zijn.” + +</p> +<p>“Het is goed. Wat kan ik voor u doen?” + +</p> +<p>“Ga met mij mee naar uw hut en ik zal het u <a id="d0e3618"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3618">225</a>]</span>zeggen,” antwoordt de Vlaming. En als zij de deur van de hut gesloten hebben, fluistert Olins: “Onder den dubbelen vloer van +deze hut, hebt gij, zooals gij weet, twaalf kisten met goederen, die niet in de factuur zijn aangegeven.” + +</p> +<p>Dit weet Guy <span class="letterspaced">niet</span>, maar hij houdt zich alsof hij het weet. + +</p> +<p>“Deze kisten moeten vanavond laat aan wal worden gebracht en niet naar ons pakhuis vervoerd, maar naar een plaats, die ik +u zelf zal aanwijzen.” + +</p> +<p>“Vanavond, als het donker is?” + +</p> +<p>“Ja, laat in den avond. De maan gaat om tien uur onder. Elf uur is de geschiktste tijd. Zeg uw mannen, dat zij per hoofd twee +gulden extra krijgen en gij het gewone tarief.” + +</p> +<p>“Wat is het tarief voor smokkelen hier in de haven van Antwerpen?” vraagt Guy. + +</p> +<p>“Stil! wij noemen dat zoo niet, wij noemen dat eenvoudig den tienden penning ontduiken,” antwoordt de koopman op halfluiden +toon. “Gij krijgt honderd gulden voor uw deel in de zaak.” + +</p> +<p>“Geef mij dan uw hand op die honderd gulden, mijn waarde heer,” antwoordt Guy, die wel weet, dat, als hij niet op het voorstel +ingaat, men terstond zal merken dat hij geen koopvaardijkapitein is. + +</p> +<p>“Zeer goed, die zaak is dus in orde,” fluistert Olins en slaat zijn hand in Guy’s uitgestrekte vingers, waarna hij weer aan +land gaat. + +</p> +<p>Als hij alleen is, begint Guy te lachen: “Ik wil toch weten, wat ik smokkel,” en een man van de daad zijnde, beurt hij terstond +een plank in den vloer van zijn hut op en maakt een der kisten open. +<a id="d0e3641"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3641">226</a>]</span></p> +<p>Als hij den inhoud heeft onderzocht en de kist weer secuur heeft weggeborgen, begint de Engelschman zacht te fluiten,—mijnheer +Jan Olins is in zijn achting gerezen. + +</p> +<p>Daarna begeeft hij zich naar Oliver’s atelier; hij komt onopgemerkt binnen, want de schilder heeft hem de sleutels gelaten, +en trekt het gordijn weg van Antony’s altaarstuk om het gelaat te beschouwen van haar, die hij zoo vurig verlangt te zien. +Doch nauwelijks vestigt hij zijn blikken op de schoone oogen van Madonna Hermoine, of het geklapwiek van vleugels boven hem, +herinnert hem aan het eigenlijke doel van zijn komst. + +</p> +<p>Hij klimt haastig naar boven en als hij de til onderzoekt, vindt hij er tot zijn verwondering alle zes duiven, doch zonder +brieven. + +</p> +<p>Op den terugweg naar het schip, houden zijn gedachten zich hiermee voortdurend bezig, en hij kan het niet anders verklaren, +dan dat de vogels bij ongeluk moeten zijn ontsnapt en naar huis teruggevlogen. + +</p> +<p>Dien avond brengt Guy, met behulp van Corker en eenige zijner matrozen, op persoonlijke aanwijzing van Jan Olins, de twaalf +kisten, waarvoor geen belasting is betaald, in het geheim en ongehinderd naar een groot pakhuis. + +</p> +<p>Alles gaat tot zoover goed, maar als zij het pakhuis verlaten, kijkt Guy bij toeval rond en ziet bij de lantaarn, die Olins +draagt, om hen bij te lichten, den naam van Niklaas Bodé Volckers in groote letters boven den ingang en bemerkt nu ook diens +zoon, Jakob, die blijkbaar op de goederen <a id="d0e3654"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3654">227</a>]</span>heeft staan wachten en in gesprek is met Jan Olins. + +</p> +<p>“Zoo, zoo!” denkt de Engelschman. “Als ik Bodé Volckers eens mocht noodig hebben, dan heb ik hem dus in mijn macht, ofschoon +ik nu nog niet weet, hoe hij mij zou kunnen helpen.” + +</p> +<p>Daarna keeren zij behoedzaam naar de <span class="letterspaced">Esperanza</span> terug, onopgemerkt en ongehinderd, ofschoon de patrouille-booten op haar post zijn, maar de nacht is zeer donker en zoo worden +zij niet gezien. Olins gaat mee aan boord, om daar te overnachten, daar hij niet voor het aanbreken van den dag de stad kan +binnenkomen. + +</p> +<p>Hij vertrekt den volgenden morgen vroeg, terwijl Chester nog slaapt, ofschoon wat onrustig wegens het leven, dat de matrozen +maken, als zij het dek wasschen. + +</p> +<p>Een oogenblik later ontwaakt Guy, om tot de ontdekking te komen, dat hij terstond de hulp van een inwoner van Antwerpen noodig +heeft, om zijn leven te redden. + +</p> +<p>“Er is een jongen aan boord gekomen, commandant. Hij zegt, dat hij een brief voor u heeft,” fluistert de bootsman hem in het +oor, “daarom nam ik de vrijheid, u te wekken.” + +</p> +<p>“Hm!” + +</p> +<p>“Hij zegt, dat er haast bij is.” + +</p> +<p>“Wat voor een jongen?” + +</p> +<p>“Een Fransche.” + +</p> +<p>“Achille!” en Chester, geheel wakker, springt op van zijn legerstede, en beveelt: “Zend hem terstond hier!” + +</p> +<p>Het is Achille met een brief van Oliver. +<a id="d0e3681"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3681">228</a>]</span></p> +<p>“Gij zijt kapitein Andrea Blanco?” vraagt de jongen. + +</p> +<p>“Ja.” + +</p> +<p>“Dan moet gij dit terstond lezen,” zegt de jongen en overhandigt hem het briefje, dat de sporen draagt van in groote haast +te zijn geschreven. Het heeft geen adres, maar is van Oliver’s hand en luidt: + +</p> +<p>“Vlucht! vlucht spoedig!—in Godsnaam!—Red uw leven en dat van den jongen, die u dit brengt. Hij is mijn leerling,—zij zullen +hem op de pijnbank brengen. Het zwaard valt neer op mijn hoofd. Ik heb slechts tijd om te zeggen: God zegene u. Vaarwel.” + +</p> +<p>“Wie gelastte u, mij dit te brengen?” vraagt Guy, met bevende lippen en doodsbleek gelaat. + +</p> +<p>“Hij zeide mij—” + +</p> +<p>“Hij!—Wie?” + +</p> +<p>“Monsieur Oliver; hij zeide mij, dat ik een duif moest krijgen,” vertelt de jongen, “en ik ging naar het hok, en op de een +of andere manier—want ik haastte mij—liet ik de deur open, en zij vlogen alle weg. Ik ging dadelijk naar hem toe, om het hem +te vertellen.” + +</p> +<p>“En hij?” + +</p> +<p>“Ik denk, dat hij ziek was. Want hij schreeuwde: ‘Mon Dieu, wat hebt gij gedaan?’ En toen zeide hij: ‘Gij hebt de duiven laten +vliegen, nu moet gij een brief wegbrengen—Miséricorde! mijn vriend!’ Daarna gaf hij mij geld voor een paard en beval mij, +zoo hard te rijden als ik kon, om gisteravond vroeg genoeg hier te zijn, teneinde de stad binnen te komen, eer de poorten +gesloten werden, en dit <a id="d0e3702"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3702">229</a>]</span>te geven aan kapitein Andrea Blanco op het schip <span class="letterspaced">Esperanza</span>. En dan te doen, wat hij mij zou zeggen.” + +</p> +<p>“Als dat zoo is, waarom zijt gij dan vannacht niet hier gekomen?” vraagt Guy op barschen toon. + +</p> +<p>“De stalhouder had mij met het paard bedrogen, die verwenschte kerel!—het beest was kreupel en ik kwam zoodoende eerst aan +de Keizerpoort, toen zij juist gesloten werd, en ik heb den geheelen nacht thuis moeten wachten, maar ik heb den brief hier +gebracht, zoodra de poorten weer open waren. Doch gij zijt niet kapitein Andrea Blanco, gij zijt kapitein Guido Amati,” voegt +Achille er aan toe, die Guy met nieuwsgierige blikken heeft aangekeken, al den tijd, dat hij in de hut was. + +</p> +<p>“Beiden.” + +</p> +<p>“Dat is zonderling.” + +</p> +<p>“Breek er u het hoofd maar niet mee, of het zonderling is of niet,” zegt Chester op zulk een brusken toon, dat de Fransche +jongen er geheel door overbluft is. “Ga zitten!” + +</p> +<p>“Ik—ik zou liever naar huis gaan om te ontbijten,” brengt Achille zenuwachtig uit. + +</p> +<p>“Blijf hier, gij kunt met mij ontbijten, doe slechts, wat ik u zeg. Dat is wat u meester u gelastte.” + +</p> +<p>Achille durft niet anders dan gehoorzamen en dit wordt hem gemakkelijk gemaakt door een overvloedig ontbijt, dat hem wordt +voorgezet; hij begint dan ook te eten, ofschoon Guy hem geen gezelschap houdt, want hij heeft al zijn denkkracht noodig, om +te overleggen, wat hij zal doen. + +</p> +<p>Hij zou alleen kunnen vluchten, maar hij wil zijn <a id="d0e3725"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3725">230</a>]</span>equipage niet blootstellen aan het gevaar, vermoord te worden. Hij wil haar niet in den steek laten, na haar eerst in den +val te hebben gelokt. En dan die arme Fransche jongen, die zonder het te weten zijn leven heeft gewaagd, om hem te waarschuwen! +Er is slechts één ding, dat hen allen kan redden, en dat is, te trachten met de <span class="letterspaced">Esperanza</span> zoo spoedig mogelijk de open zee te bereiken. Hij heeft een geheelen nacht verloren door de kreupelheid van Achille’s paard, +maar hij veronderstelt, dat men hem de eerste uren nog wel met rust zal laten. Brussel is dertig mijlen ver, en zelfs al heeft +men bericht hierheen gezonden, dan duurt het nog eenigen tijd, eer de Spaansche spionnen er achter zijn gekomen, dat Andrea +Blanco driemaal met Oliver den verrader in den <span class="letterspaced">Engelentoren</span> heeft gegeten. Hij kan de eerste zes uren nog niets te vreezen hebben. Hij geeft zijn manschappen dus bevel, om de rest van +de goederen zoo gauw mogelijk te lossen, verzoekt Achille, de hut niet te verlaten en gaat haastig naar het kantoor van zijn +geconsigneerden, dat juist geopend wordt. + +</p> +<p>Hij vraagt en krijgt een onderhoud met den oudsten firmant in diens particulier kantoor en zegt: “Ik ben met lossen klaar. +Kunt gij mij geen cognossement geven voor ballast voor een andere plaats?” + +</p> +<p>“Wat een dwaasheid!” antwoordt de welgedane Jakobszoon. “Waarom zouden wij u met ballast laten gaan, wanneer wij u goede lading +kunnen bezorgen? Wacht hier totdat er lading te krijgen is.” + +</p> +<p>“Gij moet mij een cognossement voor ballast geven.” +<a id="d0e3739"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3739">231</a>]</span></p> +<p>“Waarom?” + +</p> +<p>“Omdat de douanen op mijn schip loeren.” + +</p> +<p>“Verwenscht! gij hebt gesmokkeld!” roept de koopman uit. “Als ge er u hebt ingewerkt met uw infame zeemanspractijken en ons +daardoor ook hebt gecompromitteerd, dan kunt gij ook hier blijven en de gevolgen dragen, kapitein Blanco. Ik help u niet.” + +</p> +<p>Dat antwoord is ontmoedigend. Het bewijst Chester, dat Jakobszoon niets weet van de twaalf kisten met goederen, die Olins +in ontvangst heeft genomen. + +</p> +<p>Guy verlaat het kantoor, doch blijft in de buurt wachten op Olins. + +</p> +<p>Deze heer komt altijd vroeg aan het kantoor, zoo ook nu, niettegenstaande hij gisteravond laat naar bed is gegaan, en hij +ontmoet hem bij de Wolstraat. + +</p> +<p>“Ik moet u spreken, mijnheer Olins,” zegt hij. + +</p> +<p>“Goed, ga mee naar het kantoor.” + +</p> +<p>“Neen, alleen en niet op uw kantoor.” + +</p> +<p>“Nu, dan in dit wijnhuis,” antwoordt Olins, Guy oplettend aankijkend, en gaat hem voor naar een wijnhuis, waar hij goed bekend +schijnt te zijn, want hij krijgt dadelijk een afzonderlijke kamer. + +</p> +<p>“Nu,” zegt hij, “is het soms om het geld voor die smokkelgeschiedenis, kapitein Blanco? Gij kunt het terstond krijgen, als +uw bemanning ongeduldig is.” + +</p> +<p>“Neen, ik wilde u vragen, mij aanstonds een cognossement voor ballast te geven, om uit de haven weg te komen.” + +</p> +<p>“Onmogelijk!” roept Olins, en fluistert dan: “Waarom hebt gij dat noodig?” + +</p> +<p>“Omdat men mij verdenkt te hebben gesmokkeld.” +<a id="d0e3768"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3768">232</a>]</span></p> +<p>“Wat? Om die kisten met kant van gisteravond?” vraagt de Vlaming op halfluiden toon, terwijl zijn gelaat betrekt. + +</p> +<p>“Het was geen kant,” zegt Chester kortaf. + +</p> +<p>“O—o! Gij moet Antwerpen met den vloed verlaten,” fluistert Olins, terwijl hem het zweet aan alle kanten uitbreekt. “Doch +waar zal ik u heenzenden?” + +</p> +<p>“Geef mij papieren op Amsterdam.” Guy noemt de eerste de beste plaats, die hem invalt. + +</p> +<p>“Dat is goed, gij zult ze hebben. Maar,” voegt de koopman er zenuwachtig aan toe, “zonder ladingspapieren zou het verdacht +lijken!” + +</p> +<p>“Ik zal u de ladingspapieren bezorgen,” roept Guy uit, terwijl hij plotseling op een idee komt. + +</p> +<p>“Van wien?” + +</p> +<p>“Van uw <span class="letterspaced">mede-patriot</span>, Bodé Volckers.” Dit in zijn oor. + +</p> +<p>“Groote God! Gij weet—” + +</p> +<p>“Ja, haakbussen, in kant gepakt, dat is geen geldboete—maar de dood,” fluistert Guy. “Vul een order in voor lading op Amsterdam.” + +</p> +<p>En Guy bewondert den koopman, terwijl hij dit schrijft,—want het handschrift van den patriot Jan Olins is zoo ferm en gelijkmatig, +alsof het gedrukt was. + +</p> +<p>“Zend de papieren terstond naar het douanekantoor,” fluistert Guy. + +</p> +<p>Daarna begeeft hij zich haastig naar zijn schip en verdwijnt in zijn hut, om er eenige oogenblikken later weer uit te voorschijn +te komen, niet als Andrea Blanco, koopvaardijkapitein, maar als Guido Amati, de beruchte Spaansche soldaat, want hij is <a id="d0e3798"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3798">233</a>]</span>van meening, dat dit de beste vermomming is, om een onderhoud te hebben met den oud-burgemeester Bodé Volckers. + +</p> +<p>Tot zijn teleurstelling hoort hij, als hij aan het pakhuis van Niklaas gekomen is, dat deze zich nog bevindt in zijn huis +aan de Meir. Onderweg komt hij op het denkbeeld, dit zaakje op te knappen in de rol van verloopen sujet, in de hoop, zoodoende +beter te slagen. Hij wil den schijn aannemen, alsof hij geld wil hebben als spion; hij wil goud vragen, maar ladingspapieren +ontvangen. + +</p> +<p>Om zijn leelijke rol goed te spelen, brengt hij zijn haren in wanorde en trekt zijn hoed in de oogen, en den schijn aannemend, +alsof hij volslagen dronken was, vervolgt hij zijn weg naar het huis van Bodé Volckers en treedt dit binnen. + +</p> +<p>Een aantal klerken zijn aan het werk, alles is druk bezig. Hij wordt ontvangen door een onderdanig buigenden klerk, die angstig +vraagt naar zijn naam en naar hetgeen hij verlangt,—want deze bandelooze Spaansche soldaten bedachten zich tegenover de Vlaamsche +burgers niet lang, om naar mes of sabel te grijpen. Als hij vraagt, om Bodé Volckers te spreken, wordt hij dadelijk in diens +particulier kantoor gelaten. + +</p> +<p>Hij gaat binnen, sluit, met goed nagebootste dronkemansgebaren, al hikkend, de deur en grendelt ze, terwijl de koopman met +de grootste verbazing naar hem kijkt, misschien ook wel met vrees, want Guy’s verwilderde haren en woest rollende oogen geven +hem het aanzien, alsof hij regelrecht van een drinkgelag komt. +<a id="d0e3808"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3808">234</a>]</span></p> +<p>“Gij kent mij—gij kent mij—ik ben—ik ben majoor Guido A—Amati, v—an—Romero’s voetvolk,” begint de pseudo-doordraaier, zijn +woorden door hikken afgebroken. + +</p> +<p>“Ja, ik—ik heb de eer gehad u eens in mijn huis te zien, kapitein Amati!” + +</p> +<p>“Majoor—<span class="letterspaced">majoor</span> Amati de Medina!—vergeet niet het—de Medina.—Ga—ga zitten en—hik—teeken dit!” En Guy duwt den koopman in zijn stoel terug, +waaruit hij half is opgestaan, en houdt hem het charterpapier onder den neus. + +</p> +<p>“Wat—wat is dat?” stamelt Bodé Volckers. + +</p> +<p>“Het is een charterbrief—van de firma Jakobszoon en Olins, voor capitan Andrea Blanco.—Gij kent capitan Andrea—Andrea Blanco?”—hij +knikt hem veelbeteekenend toe,—“van het schip <span class="letterspaced">Esperanza</span>?” + +</p> +<p>“Ballast gecharterd?” roept Niklaas uit, wederom geheel koopman. “Wat dronken zottepraat is dat? Er zit immers geen geld in +ballast.” + +</p> +<p>“Geen ballast, maar een charter—ter begeleiding van twaalf kisten goed—die gisteravond in uw pakhuis—ongeveer twaalf uur—Begrepen,—Bodé +Vol—Volckers?” + +</p> +<p>En als aan deze woorden kracht wordt bijgezet, vat Bodé Volckers met schrik en ontzetting zijn bedoeling en stamelt: “Gij—gij +beschuldigt mij van smokkelen; daar—daar staat slechts een boete op!” + +</p> +<p>“Ja,—boete van <span class="letterspaced">uw hoofd</span>!” + +</p> +<p>“Smokkelen van kant—boete van mijn hoofd<a id="d0e3838"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3838">235</a>]</span>—gij zijt dronken!” antwoordt de koopman, moed scheppende. + +</p> +<p>“Smokkelen van haakbussen—gepakt in kant—in oorlogstijd—beteekent de <span class="letterspaced">pijnbank</span>.” + +</p> +<p>“Groote God!” roept Niklaas uit, “haakbussen! Ik zou haakbussen—Die gemeene Olins!—haakbussen!” En deze woorden bewijzen Guy, +dat Bodé Volckers geen patriot is, maar enkel een smokkelaar. + +</p> +<p>“Juist—het—kost—u—uw hoofd,” hikt Guy. En hij vervolgt met een dronkemansblik: + +</p> +<p>“Ik kon de gedachte niet verdragen, dat mijn aanstaande bankier—de man, die mij al het geld, dat ik voor het dobbelen noodig +heb—hik—voortaan zal geven, naar de andere wereld werd geholpen. Begrepen—Bodé Volckers?” + +</p> +<p>“Hoeveel geld verlangt gij? Ik ben—ik ben een arme man!” + +</p> +<p>“Gij zult binnenkort nog wel armer worden! Begrepen—Bodé Volckers?” en hij kijkt hem met inhalige blikken aan. + +</p> +<p>“Hoeveel verlangt gij?” smeekt de koopman. + +</p> +<p>“Een slomp;—maar daar zullen wij later wel eens over spreken,” hikt Chester. “Teeken dit charter—maak eerst, dat het schip +kan wegkomen, dan zullen wij een paar flesschen samen drinken en ik zal een verduiveld grooten wissel op u trekken.” + +</p> +<p>“Gij bedriegt mij niet—gij zijt er <span class="letterspaced">zeker</span> van, dat het haakbussen zijn?” + +</p> +<p>“Roep de douanen—open ze en zie zelf!” roept Guy uit. + +</p> +<p>Doch dat voorstel is geheel en al onaannemelijk. Bodé Volckers teekent met bevende hand het charter <a id="d0e3868"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3868">236</a>]</span>van de <span class="letterspaced">Esperanza</span> om Antwerpen terstond te verlaten voor Amsterdam en andere havens. + +</p> +<p>“Als gij uzelven lief hebt, Bodé Volckers—mijn beste bankier, Bodé Volckers—laat dan de goederen terstond aan boord brengen,” +fluistert Guy, het charter wegbergend, “en—breng mij een flesch wijn.” + +</p> +<p>“Ja, ik zal mijn orders oogenblikkelijk geven,” stamelt de koopman. + +</p> +<p>Maar juist als hij dit zal doen, hoort men buiten het geraas van wielen, het klappen van een zweep en het getrappel van paarden, +en een postsjees rijdt, klaarblijkelijk in groote haast, het binnenplein op. + +</p> +<p>Een oogenblik later vergeet de Engelschman zijn voorgewende dronkenschap. Een gebiedende en toch liefelijke stem, een stem, +die Guy’s hart sneller doet kloppen dan het gevaar van ontdekking, zelfs nog meer dan de verschrikking van den dood, zegt +buiten de deur: “Dien bij uw meester aan Hermoine de Alva!” + +</p> +<p>“Goede hemel! Alva’s dochter!” mompelt de burgemeester. “Zij moet u niet zien. Ga de achterdeur uit!” + +</p> +<p>Doch Chester zou niet heengaan, al moest het hem ook het leven kosten. + +</p> +<p>“Oho! jij bent me een mooie, Bodé Volckers! Dames,” hikt Guy, met een zwakke poging, om zijn rol vol te houden, “ik ga nooit +voor dames loopen.” + +</p> +<p>“Gauw!” fluistert de oude heer. “Gij moet blijven, totdat wij de zaak geregeld hebben en ik u orders voor de goederen heb +gegeven”, en hij duwt <a id="d0e3889"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3889">237</a>]</span>Chester haastig in een klein spreekkamertje naast het particulier kantoor, mompelend: “Een mooie geschiedenis—in handen van +een verloopen sujet—een ellendigen dronkaard, een speler. Hoe red ik mij daar nog weer uit!” + +</p> +<p>En Guy’s hart begint nog sneller te kloppen. In de deur van het kamertje is een klein luikje, dat in het kantoor uitkomt en +waardoor men alles kan hooren, wat daar gebeurt. Het schijnt opzettelijk daarvoor te zijn gemaakt en gebruikt te worden, om +meer voordeel van de klanten te kunnen behalen. + +</p> +<p>De eerste woorden, die Guy uit de aangrenzende kamer hoort, doen hem schrikken. Want de liefelijke stem, die nu zeer ernstig +klinkt, spreekt deze vreemde woorden: “Senor Bodé Volckers, ik ben zoo vlug, als ik kon, van Brussel komen rijden, om u den +raad te geven, als gij uw dochter lief hebt, <span class="letterspaced">haar onverwijld buiten Antwerpen te brengen</span>!” + + + +<a id="d0e3898"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3898">238</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e3899" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK <span id="d0e3902" class="corr" title="Bron: XII">XIII</span>. +</h2> +<h2 class="normal">“GOEDE HEMEL! WAT EEN AANBEVELING!”</h2> +<p>“Dat is een vreemde boodschap, Dona de Alva,” antwoordt de oude man, buigend tot op den grond. “Waarom wenscht gij, dat mijn +dochter Antwerpen zal verlaten?” + +</p> +<p>“Omdat het bevel onderweg is van Brussel, uw dochter te vatten en naar het Spinhuis te brengen.” + +</p> +<p>“Het Spinhuis! Lieve hemel! Een fatsoenlijke opsluiting zou de deerne geen kwaad doen,” zegt de oude man op gestrengen toon. +“Zij is den laatsten tijd koppig en onhandelbaar. Heeft zij een stadsverordening lichtzinnig overtreden? Misschien draagt +zij haar sleep langer, dan een burgermeisje veroorloofd is. Wij zenden onze koppige dochters en zelfs onze vrouwen wel eens +naar de heilzame stilte van het Spinhuis, Dona de Alva.” + +</p> +<p>“Dat gedeelte van het Spinhuis bedoel ik niet.” + +</p> +<p>“Groote God, gij bedoelt toch niet—het gedeelte voor slechte vrouwen—het uitvaagsel van de stad?” stamelt Bodé Volckers. + +</p> +<p>“Ja.” +<a id="d0e3919"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3919">239</a>]</span></p> +<p>“Barmhartige God! Met de afgrijselijke geeseling tot welkom en afscheid, die zij dezen armen schepels geven?” + +</p> +<p>“Ja.” + +</p> +<p>“Mijn Mina!” gilt de oude man. “Mijn Mina!” zijn handen wanhopig wringend. Dan roept hij uit: + +</p> +<p>“Voor welke misdaad?—voor welke misdaad zendt men mijn dochter naar de ergste misdadigsters—voor welke misdaad?” + +</p> +<p>“Zij is de verloofde van Antony Oliver, den verrader.” + +</p> +<p>“Oliver, de onder-secretaris van uw vader?” + +</p> +<p>“Ja. Men veronderstelt, dat zij bekend was met zijn verraad. Oliver is gisteren uit Brussel gevlucht. Zend uw dochter uit +Antwerpen. Ik kan het niet verdragen, dat een vrouw, onschuldig of schuldig, zoo diep vernederd en verlaagd zal worden,” vervolgt +Hermoine, bijna even wanhopig, want de oude man staat maar steeds zijn handen te wringen en schijnt niet in staat tot handelen. + +</p> +<p>Doch nu wordt de woede van den Vlaamschen vader wakker. Zijn tranen houden op te vloeien. Zijn oogen nemen een dreigende uitdrukking +aan. Hij plaatst zich vlak voor de schoone dochter van den man, die zijn kind wil vernederen, en sist: “Maar uw vader, van +wien dit uitgaat, Alva, de tyran, de lafaard, de verdrukker—” + +</p> +<p>“Gij vergeet, burger, dat gij over den Viceroy spreekt tegen zijn dochter,”—haar toon is bevelend, doch weemoedig. “Ik vergeef +u uw verraad, want gij weet niet, wat gij zegt. Maar waag het niet, mijn vaders staatkunde te critiseeren. Daarin meng <span class="letterspaced">ik</span> mij <a id="d0e3941"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3941">240</a>]</span>zelfs niet, ofschoon ik walg van al dat bloed, walg van de terechtstellingen op de markt en de wreede moorden, die het leger +bedrijft. Iederen dag smeek ik de Heilige Maagd, dat zij het hart van mijn vader zachter moge stemmen. Iederen avond bid ik: +‘Geen bloed meer.’ God alleen weet, hoe ik hem tot barmhartigheid heb aangespoord, maar hij wil niet luisteren. Hij zegt, +dat het staatkunde is, en dat hij zoo genadig is, als God, de kerk en zijn koning het hem veroorloven, en hij gaat voort met +de terechtstellingen. Telkens als ik een vrouw in het zwart zie, vrees ik, dat het door mijn vaders toedoen is. Ik ben hier +om uw dochter te redden. Breng haar weg! Als gij het niet kunt, zal ik het doen.” + +</p> +<p>En als zij ziet, dat de oude man zóó ontsteld is, dat hij nauwelijks kan loopen, roept zij ongeduldig uit: “Zorg voor een +boot—een schip, <span class="letterspaced">spoedig</span>! Het is haar eenige kans. Breng haar naar een ander land, naar een andere stad, waar mijn vader niet regeert. Denkt gij, +dat hij iemand vergeven zal, die door liefde of bloed verbonden is met dezen Oliver, die zijn vertrouwen bezat, die zijn brood +at en die hem heeft verraden? Haast u, breng haar buiten Antwerpen! Maar blijf, het is beter, dat ik het doe. Ik heb niets +te vreezen, gij zoudt gestraft kunnen worden, omdat gij uw eigen kind hadt gered. Breng uw dochter hier. Daar gij niet in +staat zijt te handelen, zal ik het u voor doen.” + +</p> +<p>Haar beslist optreden schijnt den ouden man te imponeeren. Hij snikt: “God zegene u! Ofschoon gij uw vaders dochter zijt—God +zegene u! Ik weet iemand, <a id="d0e3950"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3950">241</a>]</span>die het kan doen. Er is een schip, dat op hem wacht.” + +</p> +<p>“Op wien?” + +</p> +<p>“Een verloopen sujet, een dobbelaar, een doordraaier,—die in de kamer hiernaast is. Als hij niet al te dronken is, kan hij +mijn dochter buiten Antwerpen brengen. Spreek met hem, beveel hem, hij zal de dochter van Alva gehoorzamen. Het is een Spaansch +officier—majoor Guido Amati.” + +</p> +<p>“Groote goden, wat een aanbeveling!” mompelt Guy, rillend, terwijl hij doodsbleek wordt, zijn haren te berge rijzen en hij +eenige vloeken uitstoot. Als Bodé Volckers wraak verlangde te nemen op den spion, die hem schrik wilde aanjagen door hem te +bedreigen met het verlies van leven en geld, had hij zijn doel bereikt, hij behoefde daarvoor op den doordraaier Guido Amati +slechts een blik te werpen. + +</p> +<p>Men hoort een deur sluiten; Niklaas is blijkbaar naar zijn dochter gegaan. + +</p> +<p>Daarop verneemt hij een zwakken zucht, als van wanhoop, en het geruisch van kant en zijde, alsof een vrouw, overweldigd door +haar smart, er onder dreigt te bezwijken. + +</p> +<p>God dankende voor dit teeken van zielesmart en liefde, opent Chester de deur en werpt een blik in het kantoor van Bodé Volckers. +Zij zit daar met het hoofd in haar slanke witte vingers, het breekt haar het hart, dat hij harer onwaardig is. Het is voor +Guy een genot dit te zien, geen marteling. Als zij niet van hem hield, zou zij zich zijn uitspattingen dan zoo aantrekken? +Als zij hem niet beminde, zou zij er dan zoo diep onder gebukt gaan, dat Guido Amati zulk een losbol is? +<a id="d0e3964"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3964">242</a>]</span></p> +<p>Met deze gedachten vervuld, komt Guy met lichte stappen de kamer binnen en sluit de deur. Hij wil vijf minuten hebben voor +een verklaring,—voor zijn liefde. + +</p> +<p>Overstelpt door haar verdriet, hoort het meisje hem niet, doch door het geluid, dat het omdraaien van het slot van de deur +veroorzaakt, springt zij op, en zich fier oprichtend, vraagt zij op hooghartigen en snijdenden toon, ofschoon haar blanke +handen beven: “Is dit het besluit van uw tweemaandelijksch feestgelag, waarmee gij uw bevordering hebt gevierd, majoor Guido +Amati de Medina?” en zij voegt er spottend aan toe: “Waarschijnlijk zult gij niet lang genieten van uw nieuwen rang. Het verlaten +van uw post in Middelburg zonder verlof, in het aangezicht van den vijand, is desertie—” + +</p> +<p>“Zonder verlof,” valt Chester haar in de rede, “waarom denkt gij dat?” + +</p> +<p>“Ik weet het! Graaf de Beauvois, gouverneur van Middelburg, heeft mij op zijn woord beloofd, dat hij geen verlof zal geven +aan majoor Guido Amati.” + +</p> +<p>“Dan heb ik het aan uw invloed te danken,” zegt Guy op treurigen toon, “aan den invloed van de vrouw, die ik eens dacht, dat +mij liefhad, dat Beauvois mij voortdurend binnen de muren van de stad heeft gehouden en mij heeft belet, daarheen te gaan, +waar mijn hart mij heendreef. Gij waart bevreesd dat ik in Brussel zou komen.” + +</p> +<p>“Eerst nadat ik had vernomen dat gij mij vergeten waart.” + +</p> +<p>“Dat was een leugen!” + +</p> +<p>“Een leugen?” + +</p> +<p>“Ja, een leugen; evenals alles wat men u van mij heeft <a id="d0e3983"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3983">243</a>]</span>verteld, evenals hetgeen die laaghartige kerel u nog geen tien minuten geleden vertelde,—dat ik een dronken losbol was, te +dronken om te voldoen aan hetgeen gij mij zoudt verzoeken. Zie ik er uit, alsof ik dronken ben?” + +</p> +<p>Zij kijkt hem aan. Op zijn knap gelaat zijn volstrekt niet de sporen van uitspattingen te lezen. Zijn schitterende oogen kijken +haar verontwaardigd en toch verliefd aan. Hij staat hoog opgericht voor haar en zij roept uit: “Neen, neen, gij zijt bekwaam +tot alles, wat een vrouw u zou kunnen verzoeken.” + +</p> +<p>“Evenals ik nu nuchter ben, terwijl hij zeide, dat ik dronken was, zoo was ik ook nuchter in Middelburg, toen men uitstrooide, +dat ik een verloopen sujet was. Het was een leugen, een leugen, verzonnen door een medeminnaar. Wie is mijn medeminnaar? Is +het Noircarmes?” en hij gaat voor haar staan. “Zeg mij, hebt gij woorden van liefde met hem gewisseld, met mijn ring aan uw +vinger?” En naar haar vinger kijkend, schrikt hij en roept uit: “Groote God, de ring is weg!” en hij barst uit: “Ziet gij, +dat ik trouwer ben dan gij?” + +</p> +<p>En als Guy haar den robijn voorhoudt, slaat zij haar oogen neer, maar zij ziet er zoo onbeschrijfelijk lief uit, dat hij haar +aan zijn borst had kunnen dooddrukken. Deze oogen, die zij eerst voor hem heeft neergeslagen en waarmee zij hem nu aankijkt, +zijn niet de oogen der Madonna op het schilderij, of van het miniatuur, waarmee hij zijn onrustig: hart maandenlang tot bedaren +heeft trachten te brengen, maar de zielvolle, hartstochtelijke, <span class="letterspaced">werkelijke</span> oogen van Hermoine de Alva. +<a id="d0e3994"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3994">244</a>]</span></p> +<p>Het is niet de onbeweeglijke gedaante op het doek, die daar voor hem staat, maar de levende aanminnigheid van werkelijk vleesch +en bloed en beweeglijke vrouwelijkheid. + +</p> +<p>“Nu ben ik de rechter, niet gij!” roept hij uit. “Antwoord mij!” want zij wordt beurtelings rood en bleek en stamelt als een +schuldige: “Vergeef mij!” + +</p> +<p>Maar het jaloersche hart antwoordt: “Neen.” + +</p> +<p>En zij zegt: “Gij <span class="letterspaced">moet</span>!” + +</p> +<p>“En waarom?” + +</p> +<p>“Om deze reden.” Zij spreekt nu op smeekenden, weemoedigen toon. “Ik meende—ik stem nu toe, mijn Guido, ten onrechte—dat gij +mijner niet waardig waart. Als ik, de dochter van den Viceroy—” + +</p> +<p>“Boete!” roept Guy uit, bijna werktuiglijk, en in een oogwenk verdwijnt de trots van de dochter van den Viceroy en van het +gewonde hart van Hermoine de Alva voor het liefdebevel. Hij drukt zijn lippen weer op de hare, de lippen, waarnaar hij zoo +heeft gehunkerd, haar zachte armen omklemmen hem,—de armen, waarnaar hij heeft gesmacht. En op dit oogenblik gevoelt Chester, +dat hij, ofschoon hij omringd is door zijn vijanden, zal overwinnen, en hij vreest den haat van den vader niet meer, nu hij +zeker is van de liefde der dochter. + +</p> +<p>“Foei,” roept het meisje uit, moeite doende om zich vrij te maken. “Wat houdt gij er een mooie logica op na! Gij noemt mij +trouweloos en gij wilt mij niet toestaan mijn mond te openen, om mij te verdedigen.” + +</p> +<p>“Wat is logica vergeleken bij uw trouwe oogen?” fluistert Guy, “ik verlang kussen van deze lippen, geen woorden.” +<a id="d0e4016"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4016">245</a>]</span></p> +<p>“Geen kus meer, eer ik mij verdedigd heb.” + +</p> +<p>“Waarom niet?” + +</p> +<p>“Omdat, ofschoon gij mij kust, alsof—gij mij liefhadt,” antwoordt het meisje, vuurrood wordend, “er toch nog jaloezie in uw +oogen te lezen is en ik niet wil, dat gij jaloersch zijt, mijn Guido, want daarvoor hebt gij geen reden. Gij zijt heengegaan +en hebt mijn hart meegenomen. Mijn geschenk, mijn portret was in uw handen. Ik was nog geen week in Brussel, of men vertelde +in de stad, op zulk een wijze, dat het mij ook wel ter oore moest komen, dat in plaats van zóó te leven, dat gij spoedig den +rang zoudt verwerven, die u tot den mijne zou maken, gij vergeten waart dat—ik u mijn hart had gegeven, en dat gij leefdet—niet +als—als een edelman, maar als een losbol, nog erger dan dat, als iemand, die niet om mijn liefde gaf. Hetgeen iedereen zeide,—ik +kende u niet langer dan twee dagen,—bracht mij aan het twijfelen. Toen informeerde ik naar u,—in zoover als een jonge dame +naar een jongen man kan informeeren, van wien men veronderstelt, dat hij haar onverschillig is,—en ik kreeg hetzelfde antwoord.—‘Gij +waart dapper, zelfs roekeloos—<span class="letterspaced">maar uw leven was een beleediging voor mijn liefde</span>.’<span id="d0e4026" class="corr" title="Bron: ">”</span> Zij kijkt hem treurig aan. “Toen wist ik door mijn invloed bij den gouverneur van Middelburg te bewerken, dat aan majoor +Guido Amati geen verlof zou verleend worden, om naar Brussel te gaan, zoodat hij mij niet meer zou kunnen bepraten en maken, +dat ik hem vergaf,—zooals gij nu hebt gedaan! Heilige Maagd, Guido! als gij mij bedrogen hebt, dan—” +<a id="d0e4029"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4029">246</a>]</span></p> +<p>“Verdien ik, dat gij nooit de mijne wordt,” roept Guy uit. “Maar ik ben u trouw, ben u altijd trouw geweest. Goede hemel! +denkt gij, dat ik zooveel lieftalligheid binnen een week zou kunnen vergeten, binnen een maand, binnen een jaar—mijn geheele +leven? Gij zijt de dochter van den Viceroy—” + +</p> +<p>“Boete!” lacht het meisje, bloost echter terstond en tracht weg te loopen. + +</p> +<p>“O, ik zal ze betalen, zelfs tienvoudig.” Hij neemt haar weer in zijn armen. + +</p> +<p>Plotseling zegt zij, verbleekend: “Gij zijt weer afwezig zonder verlof.” + +</p> +<p>“Ja, dat is uw schuld!” Hij zegt dit op achteloozen toon, doch schrikt, als hij ziet, hoe zij het zich aantrekt. + +</p> +<p>Zij fluistert met witte lippen: “Desertie uit het leger, terwijl Middelburg omringd is door vijanden,—dat wordt niet gestraft +met het verlies van uw rang—maar met het verlies van uw hoofd. Mijn vader handhaaft streng de tucht.” + +</p> +<p>“Wat geef ik daarom!” antwoordt Chester, “het was immers mijn eenige kans, om u te zien.” + +</p> +<p>Dit grieft haar geducht, doch toont tevens, hoeveel zij van hem houdt, want zij wordt bleek en stamelt: “Gij hebt uw leven +dus gewaagd om mijnentwille. Beloof mij, dat gij dit niet weer zult doen. Beloof mij, dat gij vandaag naar uw post zult terugkeeren. +Ik heb u een verzoek te doen. Terwijl gij voor uw eigen veiligheid zorgt, kunt gij meteen die arme koopmansdochter in veiligheid +brengen. Haar vader zegt mij, dat gij een schip te uwer beschikking hebt.” +<a id="d0e4046"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4046">247</a>]</span></p> +<p>“Zooals ook mijn leven te uwer beschikking staat!” antwoordt Chester. “Laat deze zaak geheel aan mij over. Al hadt gij het +mij niet verzocht, dan zou ik toch de beminde van mijn vriend voor die vernedering hebben bewaard.” + +</p> +<p>Hij begrijpt eensklaps, dat het beter is, niet verder met Hermoine over Oliver te spreken, doch zij zegt: “Ja, die verrader +was uw vriend!” en zij vraagt met angstige lippen: “Hoe was het mogelijk, dat gij zoo bevriend waart met een vijand van Spanje?” + +</p> +<p>“Uw vader vertrouwde hem, waarom zou ik het dan niet hebben gedaan?” antwoordt de Engelschman, die altijd terstond met een +antwoord gereed is; maar hij voegt er treurig aan toe: “Het spijt mij, dat ik na het gebeurde genoodzaakt zal zijn, dezen +Oliver overhoop te steken.” + +</p> +<p>En met deze leugen op zijn lippen, keert Guy zich om, want Bodé Volckers klopt aan de deur. Als hij ze heeft geopend, spreekt +hij op zulk een kalmen toon den burgemeester aan, dat de oude man hem verwonderd aankijkt en niet weet, wat hij er van moet +denken. + +</p> +<p>“Op verzoek van Dona de Alva heb ik op mij genomen, uw dochter in veiligheid te brengen. Geef bevel, dat uw twaalf kisten +met goederen terstond aan boord van de <span class="letterspaced">Esperanza</span> worden gebracht.” + +</p> +<p>“Dat is reeds geschied,” mompelt Bodé Volckers, Guy met verbaasde oogen aanstarend; en hij stamelt: “Gij zijt toch—gij zijt +immers wel nuchter genoeg voor deze zaak?” + +</p> +<p>“Diablo! Nuchter genoeg om u aan te durven,” snauwt Guy, zich eensklaps zijn rol van dronken <a id="d0e4064"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4064">248</a>]</span>losbol herinnerend. “Stuur een voldoende som geld aan boord, om de uitgaven van uw dochter te kunnen bestrijden—en de mijne +ook!” + +</p> +<p>Deze woorden zijn typisch voor den Spaanschen officier Amati, en Niklaas slaat, aan diens beruchtheid als doordraaier denkende, +zijn handen ineen en smeekt: “Ik ben genoodzaakt haar aan uw hoede toe te vertrouwen. Zij is mijn lievelingskind. Gij kunt +alles van mij krijgen, mijn geld, mijn leven, doch spaar mijn kind. Als het water mij niet aan de lippen stond, denkt gij +dan, dat ik mijn lam onder de hoede van den wolf zou stellen?” + +</p> +<p>Bij deze vleiende opmerking klemt Guy zijn tanden op elkaar, slaat hooghartig als een hidalgo, zijn hand aan het zwaard en +sist: + +</p> +<p>“Maldito! Heb ik haar, de dochter van den Onderkoning, niet gezworen, de kleine heks in veiligheid te brengen, waarheen gij +haar wenscht te zenden? Naar welke stad, die zich voor Oranje heeft verklaard en waar een Hollandsche bezetting ligt, moet +uw dochter gezonden worden? Noem de plaats, en het zal geschieden.” + +</p> +<p>“Haarlem!” antwoordt de oude man, “ik heb vrienden in Haarlem,”—later had hij zich om dat gezegde de tong wel willen afbijten. + +</p> +<p>“Goed,” zegt Guy. “Breng uw dochter terstond hier.” + +</p> +<p>“Zoo aanstonds. Mina pakt.” + +</p> +<p>“Pakt? Idioot! Meent gij, dat zij fraaie kleeren zal noodig hebben in het Spinhuis? Haast u en behoed den blanken rug van +uw dochter voor de geeseling. Vlug!” +<a id="d0e4080"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4080">249</a>]</span></p> +<p>Vol ontzetting over dit beeld, snelt de burgemeester heen en Guy bijt half en half ontevreden op zijn knevel, want hij voelt, +dat het zijn plicht is, den ouden man tot spoed aan te zetten, maar hij weet ook, dat hij daardoor een onderhoud bekort, waarvoor +hij zijn leven zou willen geven, om het te rekken. Nu keert hij zich om en kijkt naar Hermoine de Alva. + +</p> +<p>Deze heeft hem den rug toegekeerd en schijnt met haar hand in haar boezem ijverig naar iets te zoeken. + +</p> +<p>Als Guy de deur sluit, slaakt zij een zucht van verlichting, alsof zij heeft gevonden wat zij zoekt, en als hij zijn armen +om haar heen slaat, fluistert zij: “Die arme Bodé Volckers zal dadelijk terugkomen en dan moet gij gaan. Ay de mi! de tijd +is kort. Maar aan mijn vinger heb ik weer den ring, die mij aan u zal doen denken.” + +</p> +<p>Tot zijn onuitsprekelijke vreugde ziet Guy, dat zij den ring met den brillant opnieuw aan haar ringvinger heeft. + +</p> +<p>“Zweer nu, steeds aan mij te denken als uw trouwen ridder, wat men ook van mij moge uitstrooien,” fluistert hij. + +</p> +<p>“Ja,” antwoordt het meisje, “als men mij zegt, dat gij mij ontrouw zijt, zal ik tot mijzelve zeggen: het is een leugen. Als +men mij zegt, dat gij een dronkaard zijt, zooals die oude, onnoozele Bodé Volckers mij vertelde,” zij kijkt met oogen, vlammend +van verontwaardiging, naar de deur, waarachter de burgemeester verdwenen is, “zal ik zeggen: mijn Guido heeft mij eens bewezen +dat het een leugen was, nu weet ik, dat het altijd een leugen is.—Maar zult gij <a id="d0e4093"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4093">250</a>]</span>wel ooit tot mij terugkeeren?” vervolgt zij nu op treurigen toon. “Ik weet, dat gij nu naar uw post terug moet. Er is slechts +één plaats, als er oorlog is tegen de vlag van Spanje, waar de verloofde van Alva’s dochter zich behoort te bevinden, en dat +is op het oorlogsveld! Slechts daar kunt gij roem en glorie verwerven, groot genoeg om naar mijn hand te dingen.” + +</p> +<p>“Twijfel daaraan niet, ik zal dáár te vinden zijn, waar de strijd het hevigst is,” mompelt Guy grimmig, “en het is voor u, +dat ik vecht, al waardeert Alva ook misschien mijn streven niet.” + +</p> +<p>“Mijn vader beloont steeds dapperheid en goed gedrag, onthoud dat, majoor Guido Amati de Medina,—dapperheid en goed gedrag. +Gij moogt den moed van een paladijn hebben, het zal u niet in rang doen stijgen, als gij geen hersens bezit. Mij dunkt, gij +hebt overvloed van beide,” lacht zij, de krullen van Guy’s hoog voorhoofd wegstrijkend, en roept opeens opgewonden uit: “Wel, +gij hebt het voorhoofd van een schaakspeler!” + +</p> +<p>“Ja, het spel waarin de ridder<a id="d0e4101src" href="#d0e4101" class="noteref">1</a> de koningin neemt,” fluistert Guy. + +</p> +<p>“Dan moet hij zeer galant en teeder en bescheiden voor zijn gevangen koningin zijn,” roept het meisje blozend uit, met een +teederen blik in haar oogen. Want de ridder heeft naar zijn woord bezit genomen van de koningin van zijn hart, en wel op een +buitengewoon hartstochtelijke wijze, en voor een oogenblik komt de verzoeking bij hem op, haar met geweld te ontvoeren. +<a id="d0e4106"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4106">251</a>]</span></p> +<p>Het volgend oogenblik begrijpt hij echter, dat het nu de tijd niet is, om dit voornemen uit te voeren of moeite te doen, om +Hermoine over te halen, hem vrijwillig te volgen, want hij zou voor niets ter wereld den goeden naam van haar, die hij zoo +hoog stelt, in gevaar willen brengen, en buitendien klopt de burgemeester ook reeds aan de deur. + +</p> +<p>“Herinner u—” + +</p> +<p>Zij spreken het gelijktijdig uit en met een kus beletten zij elkaar, den zin aan te vullen. Het is hun laatste omhelzing, +eer Guy met een kloek besluit de deur opent en Niklaas binnenlaat, gevolgd door juffrouw <span id="d0e4113" class="corr" title="Bron: Wilhelmima">Wilhelmina</span>, die er beklagenswaardig uitziet in haar meer dan eenvoudige kleeding, zonder iets van de luxe, die zij vroeger in haar toilet +ten toon spreidde. + +</p> +<p>De sporen van tranen zijn nog op haar wangen aanwezig, zij ziet zeer bleek, doch haar oogen schitteren zenuwachtig en verleenen +een vreemde schoonheid aan haar gelaat. + +</p> +<p>“Haast u! er staat een rijtuig voor de deur,” mompelt de burgemeester. “Ik heb zooveel bagage, als ik kon vinden, naar het +schip gezonden. Uw kamenier gaat mee.” + +</p> +<p>Mina valt hem echter in de rede en gaat op Hermoine de Alva af, die haar treurig aanziet, als zij vraagt: + +</p> +<p>“Vertel mij wat van hem!” + +</p> +<p>“Hem—van wien?” + +</p> +<p>“Mijn Oliver. Is hij in veiligheid?” + +</p> +<p>“Voor het oogenblik, ja.” + +</p> +<p>“Goddank!” +<a id="d0e4132"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4132">252</a>]</span></p> +<p>“Ja, de verrader Oliver is den vorigen nacht uit Brussel gevlucht. Dezen morgen kregen wij bericht dat hij Bergen had ingenomen +met acht man.” + +</p> +<p>“Acht man! Ah! Dat was een heldendaad! Acht man een bezetting verrassen! Maar Lodewijk van Nassau zal ongetwijfeld zoo vlug +mogelijk uit Frankrijk de stad binnentrekken. Uw held is veilig, kleine Mina!” roept Guy uit, geheel zijn rol van Spaansch +officier vergetend in zijn geestdrift over de dapperheid en den roem van zijn vriend. + +</p> +<p>“Ja, hij is veilig, <span class="letterspaced">voor het oogenblik</span>,” laat nu Hermoine zich hooren. “Hij is een dapper man en een groot schilder. Ik wil voor zijn altaarstuk zorgen. Máar, o +misericordia!”—zij slaat haar oogen ten hemel en zegt op angstigen toon: “Ik smeek God, dat mijn vader hem nooit levend in +handen moge krijgen.” En zich tot Mina wendend, vervolgt zij zeer ernstig: “Als gij uw beminde ooit weer moogt spreken, smeek +hem dan, zoo hij tenminste de verschrikkingen van de hel vreest, <span class="letterspaced">zich nooit levend te laten gevangennemen</span>! Het is jammer, dat zulk een dapper en talentvol man mijn vaders brood at en hem verraadde. Toch, majoor Guido Amati, draag +ik, vertrouwende op uw woord van edelman, u op, dit arme meisje te beveiligen voor mijn vaders toorn.” + +</p> +<p>“Gauw dan, breng haar in het rijtuig,” zoo haast Guy den koopman. + +</p> +<p>En als de burgemeester zijn dochter naar buiten brengt, fluistert Hermoine de Alva: “Gij ziet nu, dat ik vertrouwen in u stel +en hoe weinig ik geloof, <a id="d0e4149"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4149">253</a>]</span>dat gij een losbol zoudt zijn. Dit meisje is mooi en toch stel ik haar onder uw hoede, want ik geloof in u, evenals de meisjes +uit den ouden tijd het in haar ridders deden.” + +</p> +<p>“Bij Sint George en den draak! gij kunt mij vertrouwen.” En zich bukkende, drukt Chester zijn lippen op den mond, die hem +wordt toegestoken, want hij hoort Bodé Volckers roepen: “Kom dan toch!” + +</p> +<p>Chester vertrekt en de laatste blik, dien hij opvangt uit de schoone oogen van zijn beminde, spreekt van onwankelbare trouw, +en hij neemt het bewustzijn met zich, dat, al moge hetgeen men van hem vertelt gunstig of ongunstig luiden, Hermoine de Alva +zal blijven gelooven in majoor Guido Amati de Medina van Romero’s voetvolk, als haar ridder en haar kampioen. + +</p> +<p>Bij het rijtuig gekomen, drukt de burgemeester de hand van den Engelschman en fluistert: “Alles is in orde, rijd rechtstreeks +naar het schip,” en voegt er aan toe: “Gij hebt haar in uw handen. Zooals gij met mijn Mina doet, moge God met u doen. Haast +u, het tij is u gunstig.” + +</p> +<p>Het gaat nu in snellen draf naar de <span class="letterspaced">Esperanza</span>, en aan boord vindt Chester Olins met de verlangde papieren. Hij vertoont deze aan een douane-beambte, die reeds wacht, en +als alles in orde blijkt te zijn, verlaat het schip de haven. + +</p> +<p>Ongeveer anderhalf uur later is de <span class="letterspaced">Esperanza</span> Fort Lillo gepasseerd en op weg naar den open oceaan, waar de Hollandsche zeelieden thans Alva’s gehuurden krijgsknechten +de baas zijn. +<a id="d0e4167"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4167">254</a>]</span></p> +<p>Terwijl hij nog een blik achterwaarts werpt, naar Fort Lillo met zijn grimmig geschut, slaakt Chester een zucht van verlichting. +Hij is opnieuw uit Antwerpen ontsnapt; de schat van den Hertog is nog onaangeroerd, maar hij heeft honderd kussen veroverd,—waarvoor +hij honderdmaal zijn leven zou gewaagd hebben. Doch zijn manschappen hebben niets gekregen, en zij toonen lust om te mopperen. + +</p> +<p>En nu komt de koopmansdochter op Chester af en fluistert: “God zegene u, dat gij mij gered hebt voor vernedering en de geeselroede.” + +</p> +<p>“Gij stelt, hoop ik, volkomen vertrouwen in mij?” antwoordt Guy en kijkt het schoone meisje aan, op wier wangen de frissche +zeewind een blosje heeft getooverd. + +</p> +<p>“Ja! Gij zijt de vriend van Oliver, gij zoudt hem niet verraden. Gij zijt”—hier begint juffrouw Wilhelmina te stamelen, doch +glimlacht daarbij—“de beminde van iemand, wien niemand ontrouw zou kunnen worden.” + +</p> +<p>“Par Dios! Wie is dat?” vraagt Guy, op zijn lippen bijtend. + +</p> +<p>“Dona Hermoine de Alva. Gij herinnert u immers nog wel de koopjes, die ik haar duena bezorgde, majoor Guido Amati de Medina?” +En het meisje lacht vroolijk, ofschoon zij niet aan de zee gewend is, en het lachen haar moeielijk begint te vallen. + + + +<a id="d0e4180"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4180">255</a>]</span></p> +<div class="footnotes"> +<hr class="fnsep"> +<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e4101" href="#d0e4101src" class="noteref">1</a></span> Knight = ridder, paard in het schaakspel. +</p> +</div> +</div> +<div id="d0e4181" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK XIV.</h2> +<h2 class="normal">GODS VOORZIENIGHEID.</h2> +<p>Eenige uren later is Chester te Vlissingen, waar ’t Zeraerts nu bevel voert in naam van den prins van Oranje. + +</p> +<p>Hij verlaat de haven weer spoedig, als hij bemerkt dat de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> nog niet is teruggekeerd van Ierland,—echter eerst na eenige moeielijkheden te hebben gehad met de auroriteiten, die de <span class="letterspaced">Esperanza</span> wilden bemachtigen, totdat Guy zich bekend maakte als den “Eerste der Engelschen” en broeder-Geus. + +</p> +<p>Hij haast zich nu, zijn belofte aan Dona Hermoine te vervullen en het aan zijn zorgen toevertrouwde meisje naar Haarlem te +brengen. Allereerst hijscht hij de Oranjevlag en werpt in den loop van den volgenden dag het anker te Zandvoort uit. Nadat +hij zich met de sloep aan land heeft laten zetten, neemt hij tien van zijn matrozen mee en heeft een voorspoedigen tocht van +vijf mijlen door de met bosschen bedekte duinen naar het Spaarne en verder naar Haarlem; de zon beschijnt vroolijk de straten +<a id="d0e4198"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4198">256</a>]</span>en de burgers, die zich bedrijvig voorwaarts spoeden; de klokken van de Groote Kerk luiden, als om triumfantelijk de zegepraal +van het protestantisme te verkondigen; de vrouwen lachen, de kinderen spelen voor de nette woningen met hun helder gekleurde +gevels. + +</p> +<p>Als zij de St.-Janspoort zijn doorgegaan, die streng bewaakt wordt door een burgerwacht, bewapend met haakbussen en bogen, +laat Guy zich brengen bij den commandant van de stad, Ripperda, en als hij zijn naam noemt, doet hij de ervaring op, dat de +“Eerste der Engelschen” goed bekendstaat in deze Hollandsche stad en als vriend wordt beschouwd. Het wordt Guy dan ook dadelijk +toegestaan, juffrouw Bodé Volckers naar de familie van haar oom, zekeren Pieter Kies, te geleiden, die zijn fortuin heeft +gemaakt met zijn bleekerij. + +</p> +<p>Na den avond in den kring van de rijke, gastvrije Hollandsche familie te hebben doorgebracht, laat hij de schoone Mina gelukkig +en tevreden achter, ofschoon zij vol zorg is over het lot van den man, dien zij liefheeft. + +</p> +<p>“Als gij iets van Oliver hoort, laat het mij dan weten, indien gij tenminste kunt,” smeekt zij, en vervolgt met een trillende +stem: “God zegene u, dat gij mij in uw hoede hebt genomen. Oliver zal u voor zichzelven dankzeggen, als hij tenminste nog +leeft, en u wederziet,” en daarna glimlacht zij: “Gij zijt niet, wat gij schijnt te zijn. Gij zijt niet de Spaansche kapitein, +gij zijt een patriot, zooals mijn aanstaande echtgenoot, en toch,”—zij kijkt hem vlak in de oogen,—“zijt gij de verloofde +van Alva’s dochter!” En als <a id="d0e4206"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4206">257</a>]</span>zij bemerkt, dat Guy schrikt, voegt zij er op geruststellenden toon aan toe: “Vertrouw mij, ik zal uw geheim bewaren, want +ik weet, dat gij voor iederen kus van Dona Hermoine uw leven op het spel zet.” + +</p> +<p>Het staat Guy volstrekt niet aan, dat een ander achter zijn geheim is, en eenigszins ontstemd begeeft hij zich naar de nette +kleine herberg <span class="letterspaced">De Zwaan</span>. Daar brengt hij een aangenamen nacht door tusschen schoone lakens (want de Hollandsche herbergen waren veel beter dan die +te Antwerpen) en is zeer tevreden over den jongen waard, Hasselaer genaamd. Deze en zijn moeder, een weduwe van ongeveer veertig +jaar, weten <span class="letterspaced">De Zwaan</span> flink in orde te houden. + +</p> +<p>Den volgenden morgen gaat Chester, na een smakelijk ontbijt, opnieuw naar Ripperda en vraagt een pas voor zichzelven en zijn +tien volgelingen. + +</p> +<p>“Zeker,” antwoordt de forsche Hollandsche commandant, “het verheugt mij iemand van dienst te kunnen zijn, die zooveel voor +onze zaak heeft gedaan. Ik hoop, dat gij hier nog eens terug zult keeren, als wij gelukkiger dagen beleven.” + +</p> +<p>“Wat kan meer van geluk getuigen dan dit?” antwoordt Guy, terwijl hij kijkt naar het aardige schouwspel, dat de drukte van +nering en hanteering aanbiedt. + +</p> +<p>“O, zeker, het ziet er aardig genoeg uit,” zegt de Hollander, “maar God weet, wat ons de oorlog zal brengen. Het is hier in +de noordelijke gewesten op het oogenblik overal rustig, maar het is de kalmte vóór den storm. Alle steden van Holland, behalve +Amsterdam, zijn tegen Alva opgestaan, en met dien aanval in zijn rug door Oliver in Bergen, waarvan <a id="d0e4224"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4224">258</a>]</span>het bericht juist tot ons is gekomen, en met de hulp van Fransche Hugenoten, die Condé en Coligny ons hebben toegezegd, zal +alles misschien nog goed afloopen—maar God alleen weet het!” + +</p> +<p>En God weet, wat Ripperda niet weet, want als de dappere Hollander had kunnen vermoeden, wat hem en den zijnen boven het hoofd +hangt, dat zij weldra het gras uit de straten zullen eten, om ziel en lichaam bij elkander te houden, en dat zij zich al die +ontberingen enkel hebben getroost, om door Alva’s beulen ellendig te worden omgebracht, zou hij en iedereen, man, vrouw of +kind, die nu in de straten van het gelukkige Haarlem loopt, vluchten, hun bezittingen en de woningen waaraan zij gehecht zijn +verlatende, alsof zij door God vervloekt waren. + +</p> +<p>Doch alles heeft nu een lachend en gelukkig aanzien, als Chester de stad door de St.-Janspoort verlaat en naar Zandvoort terugkeert, +waar een sloep op hem ligt te wachten; daarop zet hij met de <span class="letterspaced">Esperanza</span> weer koers naar Vlissingen, waar de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> reeds is aangekomen. + +</p> +<p>“Gij hebt de Spanjaarden allen veilig en wel in Ierland achtergelaten?” vraagt Guy aan Dalton. + +</p> +<p>“Ja, iedere Don is veilig onder dak gebracht bij een O’Toole. Zij kunnen nu zeker reeds Iersch spreken,” antwoordt de gevraagde. + +</p> +<p>Chester wordt begroet met drie luide hoezee’s van de bemanning van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>—uit vreugde over de behouden terugkomst van hun commandant, want als hij er het leven heeft afgebracht, heeft hij natuurlijk +ook geld. + +</p> +<p>“En nu de schat!” roept Dalton levendig uit, <a id="d0e4247"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4247">259</a>]</span>doch zijn verweerd gelaat betrekt, als Guy antwoordt: “Voor het oogenblik nog geen schat.” + +</p> +<p>Ook de manschappen zijn zeer teleurgesteld, want allen meenden, toen zij zagen, dat hun commandant nog leefde, de twintig +beloofde gouden dubloenen reeds in handen te hebben. + +</p> +<p>Buitendien is Guy nog genoodzaakt, eerst weer naar Engeland te zeilen, om geld voor zijn bemanning te halen, en om er de sleutels +te laten maken. + +</p> +<p>Ofschoon hij te Londen de sleutels der schatkamer van den Onderkoning bij drie verschillende bekwame slotenmakers gemaakt +krijgt, om ze daarna zorgvuldig weg te bergen in de hut van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>, blijven de geldkisten van zijn eigen land voor hem gesloten. + +</p> +<p>Het gelukt hem niet, een leening te sluiten met bankiers en zilversmeden, want hij wil niet zeggen, waar de buit, waarvan +hij spreekt, zich bevindt, en de meeste denken, dat het in West-Indië is,—dat de onderneming dus een langdurige zeereis zal +vereischen, gepaard gaande met groot gevaar voor schipbreuk en gevangenschap. + +</p> +<p>Hij kan geen hulp van Elizabeth krijgen, die haar hand toornig tegen haar zak slaat, als hij om geld vraagt, en zegt: “Sir +Guy Chester, gij moogt van geluk spreken, dat gij er uw hoofd afbrengt! Wie beroofde mijn arsenalen van kruit? Wie anders +dan gij en die zwakhoofdige Burleigh? Als die Hollanders het mijn vriend Alva nu niet zoo lastig maakten, dan had het, dunkt +mij, veel van hoogverraad.” + +</p> +<p>Guy, die de geschiedenis van den schat van den Hertog niet durft vertellen, zit dus erg in de klem, <a id="d0e4264"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4264">260</a>]</span>temeer daar eenige zijner matrozen hem gaan verlaten voor kapiteins van andere schepen, die vooruit kunnen betalen. Hij begeeft +zich op zekeren dag vol wanhoop naar Lord Burleigh en zegt tot hem: “Evenmin als ieder ander, versmaadt gij het geld.” + +</p> +<p>“Dat is zoo,” antwoordt Burleigh, zich in de handen wrijvend. + +</p> +<p>“Ik kan u niet vertellen, waar ik dat geld vandaan haal, maar er is een schatkamer te plunderen door iemand, die bereid is, +er zijn leven voor te wagen. Die man ben ik. Ik weet, waar die schat is.” + +</p> +<p>“Waar dan?” + +</p> +<p>“Dat zal ik nooit zeggen. Doch gij weet, dat, als ik eens mijn woord heb gegeven, ik het ook houd. Buitendien heb ik uw naam +als staatsman gevestigd.” + +</p> +<p>“Gij hebt mijn naam als staatsman gevestigd?” + +</p> +<p>“Ja, door mijn raad met betrekking tot de Geuzen, men noemt u nu den wijzen, den vèrzienden, den loozen vos Burleigh.” + +</p> +<p>“Ja, en ik loop er gevaar door, mijn hoofd te verliezen,” antwoordt de Lord norsch. “Gij wildet mij echter over geld spreken?” + +</p> +<p>“Ja! Schiet mij zes duizend kronen voor en als ik levend terugkom, zal ik u zestig duizend teruggeven—tien voor één. Nog beter, +geef mij tien duizend en gij krijgt honderd duizend terug. Het is als een dobbelspel. Ik waag mijn leven, gij uw geld.” + +</p> +<p>“Ik stel mijn tien duizend kronen op hooger prijs dan gij uw leven,” antwoordt de Lord en zendt hem weg. + +</p> +<p>Doch juist in die dagen komt Francis Drake terug uit de Spaansche wateren, zijn schip zwaar beladen <a id="d0e4286"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4286">261</a>]</span>met staven goud van een buitgemaakt galjoen, en daar Guy heeft uitgestrooid, dat zijn schat ook uit West-Indië moet komen, +ontbiedt Zijn Lordschap hem en zegt, dat hij het geld niet persoonlijk kan voorschieten, maar dat hij wel eenige Londensche +kooplieden kan bewegen, de tien duizend kronen te leenen op de voorwaarden van afbetaling, die Guy heeft aangeboden. + +</p> +<p>De jonge man neemt het aanbod onmiddellijk aan en als hij het geld in handen heeft, tuigt hij zijn schip opnieuw op, vult +zijn bemanning tot een voldoende sterkte aan, hetgeen niet moeilijk is, omdat de beste zijner manschappen, met Dalton en Corker +aan het hoofd, hem niet hebben verlaten, en gaat onder zeil naar de Nederlanden, niettegenstaande het winter is, en komt vroeg +in December te Vlissingen aan. Nauwelijks heeft hij het anker laten vallen, of hij wordt op een aangename wijze verrast. + +</p> +<p>Er nadert een sloep van den wal en Achille, die nu als kajuitsjongen fungeert, komt schreeuwend door het luik naar beneden: +“Monsieur Oliver! Mijn meester, de schilder Oliver!” + +</p> +<p>Met één sprong en met een kreet van blijdschap is Chester op het dek, en laat toe, hoezeer het hem als Engelschman ook stuit, +dat hij omhelsd en gekust wordt, nog wel ten aanschouwe van zijn grinnekende matrozen, want de man, die hem zoo teeder begroet, +is Oliver, de als uit den dood herrezene,—immers Alva heeft Bergen heroverd en een groot gedeelte van de verdedigers dier +stad doen ombrengen. + +</p> +<p>“Kom in mijn hut en vertel mij uw lotgevallen. Gij zijt nu geen schilder meer, gij zijt enkel soldaat,” <a id="d0e4296"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4296">262</a>]</span>zegt Guy, de hand van den schilder krachtig <span id="d0e4298" class="corr" title="Bron: druk kend">drukkend</span> en met iets als een traan in zijn oog, als hij Antony aankijkt. + +</p> +<p>“Vertel gij eerst;—wat weet gij van de vrouw die ik liefheb?” roept de schilder uit. + +</p> +<p>“Veilig.” + +</p> +<p>“Goddank!” + +</p> +<p>“Ga nu mee naar beneden, ik zal u alles vertellen.” + +</p> +<p>Als zij in de hut zijn gekomen, brengen zij elkander beurtelings in verbazing door het nieuws, dat zij beiden hebben mee te +deelen. Oliver verhaalt van de verrassing van Bergen, hoe hijzelf bij het aanbreken van den dag den poortwachter neerstiet, +terwijl zijn acht metgezellen, in marktkarren onder groenten verborgen, de stad werden binnengebracht; hoe Lodewijk van Nassau, +die buiten in het bosch wachtte met vijfhonderd ruiters, ieder met één voetknecht achter zich, daarna de stad binnentrok, +terwijl Oliver en zijn acht helden de poort zoolang tegen het Spaansche garnizoen verdedigden, tot zij de ophaalbrug waren +overgetrokken. Vervolgens de bijzonderheden van de belegering door Alva; hoe zij op ontzet hoopten, daar hun hulp uit Frankrijk +was beloofd; toen het bericht van het feest van Catharina de Medicis, de afgrijselijke slachting in den St.-Bartholomeusnacht, +die het bloed der edelste Hugenoten door de straten van Parijs deed stroomen en waardoor hun geen hulp meer kon geworden van +den vermoorden Coligny; hoe Oranje’s poging om hen te ontzetten, mislukte; hoe ten slotte hij, Oliver, Lodewijk van Nassau +en eenige anderen aan Alva’s klauwen ontsnapten, en hoe nu de Onderkoning, daar hij niets meer van Frankrijk <a id="d0e4311"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4311">263</a>]</span>heeft te vreezen, een groot leger verzamelt, om Holland te heroveren, Amsterdam daarbij tot centrum kiezend, als de eenige +stad, die nog in zijn handen is. + +</p> +<p>“Apropos,” zegt Guy, “nu wij toch over Spanjaarden spreken: hebt gij soms ook iets gehoord van onzen vriend, majoor Guido +Amati?” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Kolonel</span> Guido Amati.” + +</p> +<p>“Te drommel,—alweer bevorderd?” + +</p> +<p>“Ja, gij zijt de dochter van den Onderkoning alweer een stap nader gekomen,” lacht Antony. “Hebt gij het niet gehoord? Toen +Mondragon een maand geleden het beleg van Goes ophief, trok majoor Guido Amati ’s nachts aan het hoofd van het Spaansche voetvolk +over de verdronken gronden van Zuid-Beveland, waar het zetten van één schrede naast den weg gelijkstond met verdrinken, waar +een uur vertraging in den overtocht van vier uren gelijkstond met verzwolgen te worden door het wassend tij, en zoo verraste +hij, als uit de lucht gevallen, in den vroegen morgen ’t Zeraets’ soldaten, nadat hij een plaats was overgetrokken, die, naar +men meende, enkel voor de visschen en de vogels toegankelijk was. Ter belooning droeg Mondragon majoor Guido Amati ter bevordering +voor. Op zijn aanbeveling werd dadelijk beschikt, terwijl het anders gewoonlijk een jaar duurt. Gij ziet dus, dat gij u loffelijk +gedragen hebt. Mij dunkt, dat Dona de Alva zeer trotsch op u kan zijn.” + +</p> +<p>“Goddank,” lacht Guy, “dat mijn bandelooze naamgenoot weer aan het vechten is gegaan, en ik mij dus goed zal gedragen; hebt +gij niets van haar gehoord?” +<a id="d0e4326"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4326">264</a>]</span></p> +<p>“Neen, behalve dat zij nog altijd even schoon is, doch veel hooghartiger en kouder. Zelfs Noircarmes, vertelt men, fronst +het voorhoofd en bijt op zijn knevel, als de naam van Dona de Alva genoemd wordt. Vertel mij nu van mijn beminde.” + +</p> +<p>Hierop geeft Guy een verslag van dien merkwaardigen morgen in Antwerpen en hoe hij Mina Bodé Volckers op bevel van Dona de +Alva heeft bewaard voor geeseling en vernedering, waarop Oliver met tranen in de oogen uitroept: “God zegene haar en vervloeke +haar vader! Hoe kan zulk een edel meisje een dochter van Alva zijn?” + +</p> +<p>En dan vraagt hij een weinig angstig: “Waar hebt gij Mina heengebracht?” + +</p> +<p>“Naar Haarlem.” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Haarlem</span>?” Het klinkt als een kreet van ontzetting. “Groote God, waarom deedt gij dat?” + +</p> +<p>“Haar vader zond haar daarheen naar haar oom, Pieter Kies.” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Haarlem</span>!” De schilder is verstijfd van schrik. “Het is bijna ingesloten!” kermt hij. “<span class="letterspaced">Haarlem</span>! en Alva heeft gezworen, dat hij geen man, vrouw of kind levend uit die stad zal laten ontsnappen. Haarlem! Haarlem! Mijn +God! Is zij daar nog?” + +</p> +<p>“Dat weet ik niet. Ik verliet haar daar veilig en weltevreden, wachtend op u,—haar laatste woorden waren voor u.” + +</p> +<p>“Haarlem! Wij moeten er heen. Wij moeten beproeven haar te redden. Het is bijzonderlijk voorgeschreven, dat alle uitgewekenen, +die zich in de stad bevinden, niet alleen ter dood gebracht maar ook gepijnigd moeten worden. Mina is een uitgewekene. <a id="d0e4354"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4354">265</a>]</span>Help mij, Engelschman,—gij hebt mijn beminde den dood in de kaken gevoerd—help mij er haar weder uit verlossen!” kreunt Oliver, +die in zijn angst bijna geen rede meer verstaat. + +</p> +<p>“Verwijt het mij niet,” antwoordt Guy. “Ik heb voor haar gedaan, wat ik meende, dat het beste was. Doch ik zal u helpen, om +haar te bevrijden—ik zal er mijn leven voor wagen.” + +</p> +<p>“God zegene u,” roept Oliver uit. “En uw bemanning?” + +</p> +<p>“Zij volgt mij.” + +</p> +<p>“God zegene hen!” + +</p> +<p>En zijn schat vergetende en nog eens zijn zielsbeminde, naar wier bijzijn hij hunkert, den rug toekeerend, vertrekt Guy met +zijn vriend, die nu geen schilder meer is, doch geheel en al krijgsman is geworden, om het waagstuk te beproeven, dat, zal +het slagen, geen uitstel kan lijden. + +</p> +<p>Dalton waagt de opmerking, als hij orders ontvangt, om het anker binnen te halen en naar het Noorden te zeilen: “Dat is eigenlijk +niet mooi tegenover hen, die u met geld geholpen hebben, commandant.” + +</p> +<p>“Vriendschap vóór handel—het geluk van mijn vriend vóór het geld van Engelsche bankiers en woekeraars!” antwoordt zijn commandant. +“Dalton, gij hebt een meisje in Engeland; wat zoudt gij doen, om haar te beveiligen voor Alva’s troepen?” + +</p> +<p>“Vechten, tot ik dood neerviel.” + +</p> +<p>“Nu, man, mijn vriend heeft het zijne in Haarlem!” + +</p> +<p>“Dan zal ik ook voor zijn meisje vechten,” roept de ruwe zeeman uit; en de manschappen wetten <a id="d0e4376"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4376">266</a>]</span>hun hartsvangers en strijdbijlen en zingen daarbij Britsche liederen, ter eere van hun liefjes thuis. + +</p> +<p>Den volgenden dag bereiken zij Delft en vernemen daar, dat zij Haarlem niet over Leiden kunnen bereiken. Hier hooren zij ook +van het afgrijselijke bloedbad te Naarden—vijfhonderd burgers vermoord in de kerk, de rest van de inwoners eveneens grootendeels +omgebracht. Bijzonderheden ontbreken, daar de verschrikte boeren de plaats niet durven binnengaan, waaruit het gekerm van +vrouwen en kinderen opstijgt, dat men mijlen ver kan hooren. Het is de Hollandsche stad overgeleverd aan de genade van Spaansche +soldaten, prijsgegeven aan plundering, moord en vernieling; het is hetzelfde verhaal als van Mechelen en Zutfen, hetzelfde +verhaal als van iedere stad, waar Alva’s veteranen als overwinnaars binnendringen. + +</p> +<p>Oliver is de wanhoop nabij. Hij huivert bij hetgeen hij hoort en fluistert Guy met bleeke lippen toe: “Er blijft ons niets +anders over dan te zien, of wij de Zuiderzee kunnen bereiken en vandaar uit het IJ, zoodat wij van den noordkant binnen Haarlem +kunnen komen. Die weg is nog vrij.” + +</p> +<p>“Misschien!<span id="d0e4384" class="corr" title="Bron: ">”</span> antwoordt Guy, twijfelend. “Doch het is een wanhopige onderneming. Wij moeten beide keeren Amsterdam passeeren, waar Alva’s +geheele legermacht zich bevindt en misschien nog oorlogsschepen bovendien.” + +</p> +<p>“Mon Dieu! Gij wilt haar toch niet aan haar lot overlaten?” roept de Fransche Vlaming woest uit. + +</p> +<p>“Neen, maar ik moet zekerheid hebben, dat zij in Haarlem is, eer ik het leven mijner mannen voor <a id="d0e4391"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4391">267</a>]</span>zulk een dolzinnig waagstuk op het spel zet. Het is December, er zal spoedig ijs komen.” + +</p> +<p>Chester tracht nu berichten in te winnen en treft toevallig den laatsten man, die uit Haarlem ontsnapt is, aan, een man, half +krankzinnig van angst, want hij is slechts met moeite ontkomen aan de Spaansche patrouilles, die met gruwzame wreedheid iedereen +ophangen of doodslaan, dien zij ontmoeten. + +</p> +<p>Als zij hem ondervragen, antwoordt hij: “Ja, ik kom uit Haarlem—ik redde ternauwernood mijn leven—Ik heb den rook van het +brandende Naarden gezien, het gekerm gehoord—” + +</p> +<p>“Maar Haarlem, wat weet gij van Haarlem?” valt Guy hem in de rede. “Beantwoord vlug mijn vragen en ik zal u geld geven.” Want +de arme man is van alles beroofd en moet leven van aalmoezen. “Kent gij een zekeren Pieter Kies?” + +</p> +<p>“Natuurlijk, lid van den gemeenteraad.” + +</p> +<p>“Is hij nog in de stad?” + +</p> +<p>“Ja.” + +</p> +<p>“Woont er bij hem in huis een blond meisje met groote blauwe oogen?” + +</p> +<p>“O, gij bedoelt de beminde van den patriotschen schilder, die nu den eerenaam heeft gekregen van Oliver van Bergen?” + +</p> +<p>Nu hebben zij zekerheid. Oliver begint op zijn luidruchtige Fransche wijze te jammeren: “Nom de Dieu! Mina is reddeloos verloren, +zij zal gefolterd worden, omdat ik haar liefheb,” en op heeschen toon smeekt hij Guy: “Red haar, Engelschman! Als gij u mijn +vriend noemt, red haar dan.” + +</p> +<p>“Ik zal alles doen, wat een man vermag.” +<a id="d0e4413"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4413">268</a>]</span></p> +<p>“Gezwind dan! Licht het anker en zet koers naar de Zuiderzee! Spoed is haar eenige redding.” + +</p> +<p>“Ik moet voor deze zaak toch eenige voorbereidingen treffen,” antwoordt Chester, die ernstig twijfelt aan den goeden afloop +van dit avontuur. + +</p> +<p>“Voorbereidingen? Hebben wij dan geen wapenen en kruit? Haast u, doe het voor mij, haast u!” smeekt Oliver. + +</p> +<p>Aangespoord door de wanhopige woorden van zijn vriend, doet Guy in allerijl proviand op voor den tocht. Hij ziet eerst om +naar een loods, die bekend is met de binnenwateren, welke hij moet bevaren, en is zoo gelukkig er spoedig een te vinden in +den persoon van den Frieschen vrijbuiter ’t Hoen. Deze geeft aanstonds order, de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> zooveel mogelijk te lichten. + +</p> +<p>“Zes duim meer of minder diepgang, daar kan in de Zuiderzee met haar ondiepten ons leven van afhangen,” zegt ’t Hoen, die +bij al zijn woestheid een ervaren zeeman is. + +</p> +<p>De <span class="letterspaced">over Lass</span> wordt nu ontlast van al het overtollige; zij bergt nog alleen proviand, water en ammunitie. + +</p> +<p>Daarna vraagt ’t Hoen, zich niet storende aan de spotternijen der zeelieden: “Hoevelen van u kunnen schaatsenrijden?” + +</p> +<p>“Welzoo, het wordt dus een winterbuitenpartij met dames en vuurwerk op het ijs?” lacht de bootsman. + +</p> +<p>Zonder hem met een antwoord te verwaardigen, gaat ’t Hoen heen en koopt voor iederen man, die er mee weet om te gaan, een +paar Friesche schaatsen. Als hij ze aan boord heeft gebracht, zegt hij tot <a id="d0e4438"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4438">269</a>]</span>Chester: “Commandant, wij zullen die moeten gebruiken om weg te loopen, als wij al te zeer in de klem geraken,” waarop Corker +een leelijk gezicht trekt, daar het denkbeeld, zijn schip te verlaten, al is het om zijn leven te redden, hem tegen de borst +stuit. + +</p> +<p>Deze voorbereidselen zijn door Chester en zijn manschappen met zooveel spoed gemaakt, dat zij zich nauwelijks vier uren in +Delft hebben opgehouden. + +</p> +<p>Den volgenden dag bereiken zij reeds de Zuiderzee en vernemen te Enkhuizen, dat de Spaansche bevelhebber bezig is, Haarlem +aan alle kanten in te sluiten. + +</p> +<p>Tegen den avond in de buurt van Amsterdam aangekomen, blijven zij daar op en neer varen, gereed om over het IJ de stad voorbij +te zeilen, als de duisternis zal zijn gevallen, en om den volgenden morgen Haarlem te bereiken vóór het geheel is omsingeld, +en het meisje voor het gevaar van een beleg te bewaren. + +</p> +<p>Doch de Voorzienigheid is dien nacht niet met hen. Er komt een koude wind uit het Noorden, die vorst meebrengt en het water +met een ijslaag bedekt. En toch is de wind niet sterk genoeg, om hun een weg door het bevriezende water te banen. + +</p> +<p>Den volgenden morgen zitten zij vast in het ijs en met hen drie andere Geuzenschepen, gelukkig alle vlak bij elkaar en misschien +met een zelfde doel hier. Zij zijn nu hulpeloos, zij kunnen noch voor-, noch achteruit. + +</p> +<p>De stad Amsterdam, met Alva’s leger binnen zijn muren, <span class="letterspaced">is slechts vier mijlen van hen verwijderd</span>. + + + +<a id="d0e4455"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4455">270</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e4456" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK XV.</h2> +<h2 class="normal">HET GEVECHT OP SCHAATSEN.</h2> +<p>Oliver komt zenuwachtig uit den mast naar beneden en fluistert: “Ik kan den toren van de Groote Kerk in Haarlem zien. Wij +zijn nog slechts twintig mijlen gescheiden—van—de vrouw, die ik liefheb,—haast u.” + +</p> +<p>“Als het blijft doorvriezen,” mompelt Guy, “zullen wij zeker eerder in de andere wereld komen dan in Haarlem. Er rest ons +niets dan hier te blijven en op onze schepen te sterven. De Spanjaarden zullen over het ijs komen, om ons aan te vallen. Wij +zullen moeten bezwijken voor hun overmacht.” + +</p> +<p>“Wij moeten met de andere Geuzen overleggen, wat ons te doen staat,” zegt ’t Hoen. “Kunt gij schaatsenrijden, ‘Eerste der +Engelschen’ ga dan mee.” + +</p> +<p>“Goed,” antwoordt Guy, “is het ijs sterk genoeg?” + +</p> +<p>“Ja, nu reeds voor voetvolk, en dezen nacht ook wel voor de Spaansche kanonnen.” + +</p> +<p>De mannen binden hun schaatsen onder, vliegen over de spiegelgladde Zuiderzee en zijn na eenige oogenblikken bij de schepen +der Geuzen. <a id="d0e4473"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4473">271</a>]</span>Na een korte beraadslaging besluiten de gezagvoerders, om zich tot het uiterste te verdedigen, onverschillig hoe groot de +overmacht van de Spaansche zijde ook moge zijn; overgave staat gelijk met zelfmoord. + +</p> +<p>Vervolgens overleggen zij, hoe zij zullen vechten, en als zij Guy tot hun opperbevelhebber hebben gekozen, neemt deze terstond +zijn maatregelen. Binnen vijf minuten is niet alleen de bemanning van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> op het ijs, doch ook de bemanning van de andere Geuzenschepen, alles en allen vijfhonderd man, en zij werken zoo hard als +zij kunnen, omdat zij weten, dat hun leven er van afhangt, met ijshaken, breekijzers, ijszagen, met elk werktuig, dat zij +slechts kunnen gebruiken, en hakken een geul open van de drie Geuzenschepen naar de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> om deze bij de andere te kunnen brengen. + +</p> +<p>Met bijna bovenmenschelijke inspanning gelukt het hun binnen drie uren, niet alleen de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> een veiliger ligplaats bij de andere schepen te verschaffen, maar ook om het ijs om de schepen geheel weg te hakken, zoodat +zij als in een klein meer liggen, omringd door ijs. + +</p> +<p>Vervolgens brengen zij de schepen in den vorm van een parallelogram, binden ze aan elkaar vast en maken van de naar den buitenkant +gekeerde zijden een drijvende citadel. Daarna slaan zij kleine ankers in het ijs en sjorren de schepen vast met kabeltouwen +om te beletten, dat zij tegen het ijs drijven en den vijand in de gelegenheid stellen, aan boord te komen. + +</p> +<p>“Pardieu!” roept Oliver uit. “Dat is een nieuw idee. Dat kan ons redden.” +<a id="d0e4492"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4492">272</a>]</span></p> +<p>“Geen vijandelijk soldaat kan aan boord komen, als de kabels sterk genoeg zijn en wij het water open kunnen houden,” antwoordt +Guy. + +</p> +<p>Zij werken nu met vereende krachten, om het ijs te verbrijzelen; het is een zwaar werk, want de koude wordt heviger en het +ijs dikker. + +</p> +<p>Groote vreugde wekt dan ook het bericht van den man op den uitkijk: “Zij komen!” en werkelijk zien zij nu ook allen ongeveer +vijftienhonderd man Spaansche en Waalsche voetknechten over het gladde pad aankomen, om hen af te maken. + +</p> +<p>Dit schijnt geen moeilijke taak voor de aanvallende partij—schepen, vastgevroren in het ijs!—Zij stellen zich blijkbaar voor, +de weerlooze bemanning in koelen bloede over de kling te jagen. En zij rukken voorwaarts met het zelfvertrouwen, waarmee het +Spaansche voetvolk de Hollanders altijd te gemoet gaat, totdat dezen zich in een harden strijd van tien jaren gevormd hebben +tot even goede soldaten, als die van een ander land in Europa. En met hun vuurwapenen—halve achttienponders en falconets—tot +aan den mond geladen met geweerkogels, spijkers en schroot, met hun pieken en strijdbijlen onder hun bereik, wachten zij met +rustig vertrouwen de komst hunner vijanden af op hun houten citadel, drijvende in het kleine, door ijs omringde meer. + +</p> +<p>Deze gracht van ijskoud water zal Alva’s veteranen bij het enteren meer moeielijkheid veroorzaken dan de diepste gracht van +eenige ommuurde stad, die zij in de Nederlanden hebben bestormd. Doch niet gissende, wat er vóór hen ligt, komen de Spaansche +busschutters, onder het aanheffen van een <a id="d0e4503"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4503">273</a>]</span>luiden strijdkreet, nader, terwijl hun aanvoerder hen blijkbaar tot spoed aanzet. + +</p> +<p>“Goddank, deze knapen schijnen niet van plan te zijn, ons lang te laten wachten,” lacht Guy, zijn met staal bekleede handen +tegen elkander slaande, “een stalen wambuis en een metalen broek zijn juist niet aangenaam in dit Decemberweer.” + +</p> +<p>Het is Sir Guy Chester’s eerste gevecht sedert hij tot ridder geslagen is, en hij is in volle wapenrusting: helm, pluimen +en vizier, borstkuras en rugbedekking; zelfs ontbreken de gouden sporen, het insigne van zijn orde, niet. Dit van het ijs +glibberig geworden dek is niet zoo geschikt voor het pronken met zijn Italiaansche wapenrusting als de rug van een vurig strijdros +op een slagveld, doch het tijdperk van de ridderschap is nog niet voorbij—ridderschap beteekent nog militaire adel, de gouden +sporen duiden nog blauw bloed en vermetelheid aan—welke jonge man zou de verleiding kunnen weerstaan om de insignes daarvan +te dragen? Guy Chester tenminste niet. Zijn bemanning ontvangt hem met gejuich, zij weten het, dat in deze Milaneesche wapenrusting +een aanvoerder steekt, dien zij kunnen vertrouwen en volgen. + +</p> +<p>“Oho!” schreeuwt Oliver met een hartelijken lach. “Kijk! De Spaansche honden vallen door de gladheid over en door elkaar. +Dat zal een vermakelijke geschiedenis worden.” + +</p> +<p>“Ja, en ook een bloedige—voor hen,” roept Dalton woest, met het zwaard in de hand. + +</p> +<p>En zoo is het. + +</p> +<p>De bemanning der kleine vloot vuurt geen geweer <a id="d0e4517"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4517">274</a>]</span>af en laat den vijand vlak bij zich komen. Doch als het Spaansche voetvolk chargeert, komen de eerste gelederen eensklaps +tot de ontdekking, dat zij in het water vechten inplaats van op het ijs. En zij moeten, om hun leven te redden, hun armen +uitslaan en zwemmen, wat een koud werkje in December is. + +</p> +<p>“Wij zullen ze wat opwarmen,” roept Guy, en de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> opent het vuur met haar geschut aan stuurboord en schiet op de verdrinkende soldaten. De Hollandsche schepen volgen haar +voorbeeld. + +</p> +<p>Doch Alva’s Spaansch voetvolk is te land noch ter zee zoo gemakkelijk aan het wijken te brengen. De bevelvoerende officier +deployeert een gedeelte van zijn manschappen als tirailleurs en dezen leggen met hun haakbussen op de schepen aan. Weldra +fluiten de kogels over de verschansingen en door het want van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>, zoowel in salvo’s als bij enkele schoten. + +</p> +<p>Een ander gedeelte van de Spanjaarden kruipt over het ijs en tracht bij de kabels te komen, die de schepen vasthouden, om +hun kabeltouwen af te snijden, opdat zij naar de een of andere zijde van het meertje zullen drijven, waardoor het mogelijk +wordt, ze te enteren. Als Guy dit bemerkt, gaat hij vooruit naar den bak, om zijn manschappen te bevelen, hun dit met hun +haakbussen te beletten, en hij ondervindt daarbij het voordeel van zijn ridderlijke wapenrusting. Zonder zijn stalen borstkuras +zouden de Spaansche scherpschutters hem spoedig het licht hebben uitgeblazen. Twee kogels stuiten af op zijn wapenrusting +en één strijkt langs de pluim van zijn helm. +<a id="d0e4531"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4531">275</a>]</span></p> +<p>Maar de kabels blijven ongedeerd, en zij, die zich opnieuw wagen aan de wanhopige poging om ze af te snijden, worden allen +neergeschoten, en de stuurboord-batterij van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> dondert nog voort, het ijs met kogels overdekkend. + +</p> +<p>Aan de andere zijde van het drijvend fort gaat het niet zoo goed; met groote inspanning en veel verliezen slagen de Spanjaarden +er ten laatste in, een der Geuzenkabels af te snijden; niet in staat de sterkere spanning uit te houden, laat een ander anker +los, en de houten citadel drijft tegen de sterke ijsmassa aan. + +</p> +<p>Nu zijn de Spanjaarden in het voordeel; in een oogwenk hebben zij hun stormladders tegen het schip gezet, van welks dek men +over den boeg van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> heenziet, want zij is een veel kleiner vaartuig. + +</p> +<p>Terwijl de Spanjaarden de ladders opstormen, om zich al vechtende een weg te banen op het dek van den Hollander, roept Guy +zijn enterafdeeling, en zij snellen hun bedreigden kameraden te hulp, terwijl de andere Geuzenschepen eveneens manschappen +naar het dek van dit schip zenden, dat nu het middelpunt van den strijd wordt. + +</p> +<p>Een oogenblik gelukt het den Spanjaarden door hun overmacht, het halfdek van het Hollandsche schip te veroveren en zij denken, +terwijl zij luide triumfkreten aanheffen, reeds gewonnen spel te hebben, doch de moorddadige stukken van den bak van het schip +en twee van den boeg van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> overstemmen dezen kreet met hun gebulder, bressen schietende in de juichende massa. Daarna wordt het <a id="d0e4551"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4551">276</a>]</span>dek heroverd met een flank-aanval van de andere schepen, doch slechts gedeeltelijk, daar Alva’s veteranen vechten, alsof zij +nooit verslagen konden worden, en alsof hun aanvoerder betooverd en onkwetsbaar was. + +</p> +<p>Tweemaal hebben Guy en hij hun zwaarden gekruist, doch zij zijn weer van elkaar geraakt door het gedrang. + +</p> +<p>De kanonnen van het besprongen schip zijn nu van weinig nut, en de vuurmonden van de andere schepen kunnen aan deze zijde +niet deelnemen aan het gevecht—het ziet er kwaad uit voor de Watergeuzen. + +</p> +<p>Doch al vechtende denkt Guy na, en eensklaps naar zijn eigen schip terugkeerend, roept hij uit: “Laadt twee achttienponders +met zware kogels en brengt ze naar den bak.” + +</p> +<p>Als dit door Corker en eenige anderen gedaan is, richt Chester deze <span id="d0e4561" class="corr" title="Bron: kannonnen">kanonnen</span> niet op de Spanjaarden, maar op het ijs, waarop de Spaansche stormladders steunen. + +</p> +<p>De eerste losbranding werpt vijftig man en hun ladders in het water. “Wij zullen ze gauwer verdrinken, dan doodschieten!” +gillen de Engelsche matrozen—en een paar andere losbrandingen beslissen de zaak, het ijs is vernield onder de voeten van de +Spanjaarden en in het ijskoude water spartelen een honderdtal veteranen. + +</p> +<p>De anderen geven het op. De door ijs omringde citadel geeft hun een te harde noot te kraken. + +</p> +<p>Daar hij wel begrijpt, dat hij de zaak slechts erger kan maken door vol te houden, geeft de <a id="d0e4570"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4570">277</a>]</span>Spaansche bevelhebber, oogenschijnlijk nog niet gewond, bevel om terug te trekken en zijn veteranen voldoen hieraan langzaam +en maken rechtsomkeert in de richting van Amsterdam, hun lichtgewonden meenemend. + +</p> +<p>Als ’t Hoen bemerkt dat vele zijner vijanden uitglijden op het ijs, begint hij te lachen en roept plotseling uit: “Wij moeten +geen enkel man van hen laten ontsnappen. Hen na, op schaatsen!” schreeuwt hij tot de bevelhebbers van de andere Hollandsche +schepen. + +</p> +<p>Dit voorstel wordt door alle Hollanders gretig aangenomen; de Engelschen, die in staat zijn zich vlug op het ijs te bewegen, +voegen zich bij hen, en in minder dan vijf minuten stelt Guy op het gladde terrein bij zijn schip een vijf en twintig man +van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> op, ieder gewapend met haakbus en zwaard of piek en strijdbijl en ieder met Friesche schaatsen onder de voeten. + +</p> +<p>Zelfs Oliver, die op schaatsen nauwelijks overeind kan blijven, vergezelt hen. De Hollandsche bevelhebbers hebben over een +grooter aantal te beschikken, daar al hun mannen bedreven zijn in de nationale liefhebberij van Holland. + +</p> +<p>De Spanjaarden, die er volstrekt niet op bedacht zijn, vervolgd te zullen worden, gaan langzaam naar de stad terug en kijken +zelfs niet om, want het gezicht achter hen van verdronken of gedoode en gewonde kameraden, die voortkrabbelen en bevriezen +op het ijs, is niet aangenaam. + +</p> +<p>“De gekwetsten kunnen ons niet ontsnappen,” roept Maarten Merens, een van de Hollandsche bevelhebbers, <a id="d0e4585"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4585">278</a>]</span>“wij zullen ze later wel op ons gemak afmaken. Voorwaarts, hen achterna, die nog ongedeerd zijn,” en de Geuzen spoeden zich +voort, als zwaluwen in haar vlucht. + +</p> +<p>En zoo gebeurt het, dat de Spaansche bevelhebber plotseling achter zich een krassend geluid hoort, veroorzaakt door de schaatsen +op het ijs, en omkijkend ziet hij vier- of vijfhonderd Hollanders en Engelschen, niet de helft van het aantal krijgslieden, +dat hij terugvoert, als een zwerm vogels op hem afkomen. + +</p> +<p>Hij beveelt zijn manschappen zich om te wenden en zich op te stellen teneinde den aanval af te wachten, doch zij doen dit +niet snel genoeg. Met hun vlugge schaatsen stormen de Hollanders en Engelschen op hen in alsof het een charge van ruiterij +was, het gladde ijs beneemt hun hun kalmte en in een oogenblik is de Spaansche slagorde uit elkaar gedreven, en het ijs wordt +het tooneel van honderd afzonderlijke gevechten, waarbij de Hollanders en Engelschen in het voordeel zijn, daar zij aanvallen +wien zij willen en zich terug kunnen trekken, zoodra het hun behaagt. + +</p> +<p>Het is een kluchtig tooneel, ofschoon het bloed als water vloeit, en mannen sterven schuddend van het lachen, hun lach met +doodskreten vermengd. Guy zelf moet, terwijl hij een man neervelt, lachen, als het lichaam zonder hoofd een bokkesprong op +het gladde ijs maakt. Een Spanjaard, die vervolgd wordt door een Hollander, werpt zich in zijn wanhoop plat op het ijs, en +de Hollander rolt languit over hem heen, doch vlug ter been als hij is, <a id="d0e4593"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4593">279</a>]</span>geeft hij zijn vijand een goed gemikten trap in het oog met zijn Friesche schaats, en de Spanjaard is dood, eer de Hollander +weer goed op zijn beenen staat. + +</p> +<p>Nu de eerste woede van den strijd wat bedaard is, zoekt Guy den aanvoerder op; deze ziet wederkeerig naar hem rond. + +</p> +<p>Tot op dit oogenblik heeft de Castiliaan zwijgend gevochten, elkeen doodend, die onder zijn bereik kwam; ofschoon hij niet +gewoon is, zich op het ijs te bewegen, is zijn bedrevenheid in het schermen zoo groot, dat twee of drie Hollanders gewond +zijn neergezonken en een Engelsch matroos zijn moeder nooit zal weerzien, door toedoen van zijn Toledaansch zwaard. + +</p> +<p>De Spanjaard roept nu uit: “Kom op, ik ken u. Gij zijt de ‘Eerste der Engelschen’. Kom op, en al hebt gij vleugels, toch zal +ik u wel kortwieken!” + +</p> +<p>Op deze wijze van uitdaging is de Engelsche ridder wel verplicht acht te slaan. Het is een manier, die in zwang was in de +dagen van de ridderschap en nog niet geheel verdwenen is in Engeland, en Guy neemt haar aan. + +</p> +<p>En de twee strijders gaan op elkaar af; het reusachtig zwaard van den Engelschman kan niet halen bij de veel scherper gepunte +Toledosche kling, en was Guy niet bekleed met zijn harnas, dan zou deze dag zijn laatste zijn geweest. + +</p> +<p>De Spanjaard heeft een stalen polsgewricht en hij hanteert zijn zwaard volgens de regels der beste Italiaansche school, maar +Guy redt telkens door de vlugheid zijner voeten zijn hoofd. Dit verbittert den <a id="d0e4607"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4607">280</a>]</span>Spanjaard en hij knarst op zijn tanden—terwijl Guy een schaatsenrijderskunstje in practijk brengt, dat hem in staat stelt, +om den Castiliaan heen te draaien en hem een paar houwen te geven, die zelfs diens bekwaamheid in het schermen niet kan pareeren. + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p280.jpg" alt="" width="476" height="720"></div><p> + + +</p> +<p>Den volgenden keer, dat hij een halven cirkel om zijn vijand beschrijft, verwondt Guy hem licht. Doch vooruitschietend, terwijl +hij een houw doet, blijft een van Sir Guy’s riddersporen in zijn schaatsen haken, en hij zou verloren zijn geweest, als hij +niet door een vlugge beweging op zijn hurken was gaan zitten en zich op zijn beide schaatsen uit de nabijheid van zijn tegenstander +had laten wegglijden. + +</p> +<p>Hij is wel een vijftig el van hem af, eer hij zich omkeert, en bevindt zich nu vlak tegenover den kleinen vaandrig De Busaco, +die het hard te verantwoorden heeft gehad en reeds gewond is; zijn hooge laarzen belemmeren zijn bewegingen op het ijs. + +</p> +<p>Chester komt juist bijtijds om den kleinen <span id="d0e4618" class="corr" title="Bron: Spanschen">Spaanschen</span> vaandrig in bescherming te nemen en zijn leven te redden, daar twee of drie Watergeuzen hem bijna bereikt hebben, en De Busaco +er in het volgende oogenblik om koud zou zijn geweest. + +</p> +<p>Guy herinnert zich, dat zij in Antwerpen goede vrienden waren, en het zou hem onmogelijk zijn, den vaandrig nu aan zijn lot +over te laten; met zijn rechterarm slaat hij dan ook twee pieken naar beneden, die op den vaandrig gericht zijn, en hij roept +hem toe: “Geef u aan mij over; geef u aan mij over, dwaas!” Want de kleine Spanjaard verweert zich, met getrokken zwaard, +al wat hij kan. + +</p> +<p>Doch op hetzelfde oogenblik, terwijl hij weer een <a id="d0e4625"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4625">281</a>]</span>een uitval doet, glijden de beenen onder den armen jongen weg en bonst zijn hoofd met een geweldigen smak op het ijs, waardoor +hij het bewustzijn zou verloren hebben, als hij geen stalen helm op had gehad. + +</p> +<p>“Hij is de mijne!” zegt Guy, de zwaarden terugduwend. “Hij is mijn gevangene. Geef u over, gij stijfkop van een Busaco!” + +</p> +<p>“Ik verklaar mij overwonnen,” zegt Busaco somber. Maar eensklaps glimlacht hij en roept uit: “Mon Dieu! Kapitein Guido Amati! +Ja, ik geef mij aan u over. Welk losgeld verlangt gij van me?<span id="d0e4631" class="corr" title="Bron: ”"></span> Gij wilt mij immers niet dooden, wel?” + +</p> +<p>“Neen, Busaco, gij zijt veilig. Tweemaal hebt gij mijn leven gered, al wist gij het niet. Nu red ik het uwe.” + +</p> +<p>“Ja,” zegt de ander, “dat was vreemd, nietwaar, <span class="letterspaced">kapitein Guido Amati</span>? Naar de vlag te oordeelen, die van uw mast waait, wordt gij nu den ‘Eerste der Engelschen’ genoemd.” + +</p> +<p>Het zijn dwaze woorden en zij komen hem bijna duur te staan, want de Engelschman weet, dat als zijn gevangene dit overbrengt +aan het Spaansche hoofdkwartier, hij geen kans meer heeft, om als Guido Amati samenkomsten te hebben met Alva’s dochter. Hij +zegt: “Ja, de ‘Eerste der Engelschen’, maar geen losgeld voor u.” + +</p> +<p>“Geen losgeld,” mompelt De Busaco, “dus wilt gij mij dooden, omdat ik uw geheim ken?” + +</p> +<p>“Neen! Zweer mij bij alles wat u op aarde dierbaar is, dat gij mij nooit zult herkennen als den ‘Eerste der Engelschen’, al +stond ik ook in Alva’s eigen <a id="d0e4646"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4646">282</a>]</span>paleis voor u. Er staan vijf duizend kronen op mijn hoofd; zweer echter, dat gij mij nooit zult kennen als den ‘Eerste der +Engelschen’, doch enkel als Guido Amati.” + +</p> +<p>“Ik zweer het bij dit kruis, dat mijn moeder mij gaf,” zegt de kleine vaandrig, het crucifix aan zijn lippen brengend. Daarna +lacht hij en voegt er aan toe: “De eed was overbodig. Ik wist het reeds.” + +</p> +<p>“Wanneer—hoelang?” + +</p> +<p>“Sedert drie weken, toen ik den <span class="letterspaced">werkelijken</span> kolonel Guido Amati zag. Gij zijt bevorderd, zooals gij misschien weet.” + +</p> +<p>“En gij hebt er nooit over gesproken, zelfs niet tegen Amati zelf?” + +</p> +<p>“Neen—tegen niemand!” + +</p> +<p>“Waarom niet?” + +</p> +<p>“Santos! het was een geheim van een dame.” + +</p> +<p>“God zegene u,” zegt Guy, zijn gevangene aan het hart drukkend. “Het zou misschien den goeden naam, maar niet de eer van een +dame kunnen schaden.” + +</p> +<p>“O, iedereen weet, dat Dona de Alva een heilige is. Dwaas, dat zij juist u moet beminnen. Zonderling—” + +</p> +<p>Doch zij hebben geen tijd, om verder over de zaak te spreken. Chester neemt den jongen man bij de hand, trekt hem met zich +mede over het ijs en vergezelt hem voor meerdere veiligheid tot dicht bij Amsterdam. Daardoor brengt Guy bijna zijn eigen +leven in gevaar, want er komen hun reeds Spaansche troepen te gemoet, hij verlaat dus den vaandrig met een handdruk en een: +“God zegene u. Denk er aan!” +<a id="d0e4671"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4671">283</a>]</span></p> +<p>“Vertrouw op mij. Ik heb gezien, hoe zij u aankeek. Ik weet, dat zij u bemint en niemand zou haar verdriet kunnen aandoen—maar +pas op, daar komen mijn kameraden!” roept De Busaco. + +</p> +<p>Zich omkeerend, rijdt Guy naar zijn schip terug, waar hij Antony en een paar anderen vindt, gebogen over het lijk van den +Spaanschen officier, met wien Guy het tweegevecht heeft gehad, dat zoo plotseling werd afgebroken. + +</p> +<p>“Zij hebben hem gedood, nadat gij waart weggegaan,” zegt Oliver. “Ik heb hen terwille van u van zijn lijk afgehouden. Hij +was een dapper soldaat.” + +</p> +<p>“Terwille van mij?” roept Guy uit. “Denkt gij soms, dat ik zal treuren over een gevallen held? Als ik geen kleinen tegenspoed +had gehad, zou ik hem vermoedelijk zelf het licht hebben uitgeblazen, ofschoon hij meesterlijk met het zwaard wist om te gaan.” + +</p> +<p>“Dat zou verschrikkelijk zijn geweest,” zegt de schilder. + +</p> +<p>“Waarom?” + +</p> +<p>“Gij zoudt <span class="letterspaced">zelfmoord</span> gepleegd hebben.” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Zelfmoord</span>! Wat bedoelt gij daarmee?” + +</p> +<p>“Ik bedoel, dat de oogen van haar, die gij liefhebt, weldra zullen weenen, als de dood van dezen man haar wordt bericht.” + +</p> +<p>“Kerel, wat bedoelt gij toch?” + +</p> +<p>“Ik bedoel, dat dit kolonel Guido Amati is, de man, voor wien Hermoine de Alva u houdt.” + +</p> +<p>“Goede hemel!” zegt Chester, zich over den dooden man heenbuigend. +<a id="d0e4702"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4702">284</a>]</span></p> +<p>“Ik heb zijn kleederen onderzocht en hem zijn kostbaarheden afgenomen; niet voor mijzelven, maar om ze op de een of andere +manier aan zijn familie ter hand te stellen,” voegt de schilder er bij; “deze brief echter komt u toe.” + +</p> +<p>Als hij het document bekijkt bij het licht van de zon, die in het Westen neerdaalt, ontstelt Chester hevig. Het is het handschrift, +dat hij kent en waarmee hij dweept, en dat hij zoo weinig onder de oogen krijgt, ofschoon hij het niet vergeet, en hij leest: + +</p> +<p>“God zegene u, mijn dappere; gij zijt nu kolonel. Die bevordering is spoedig gekomen, niet waar? Dat hebt gij aan mij te danken. +Een goede raad aan u, mijn held. Neem den ‘Eerste der Engelschen’ gevangen of dood hem en gij kunt er zeker van zijn, dat +gij generaal wordt, en dat brengt u aan de kerkdeur, waar Hermoine u wacht.” + +</p> +<p>“Groote God! Dat is afschuwelijk,” mompelt Guy. “Gezonden door de vrouw, die ik bemin, om mij te dooden! En nu zal zij hem +beweenen.” + +</p> +<p>“Ja, en hoe meer zij hem beweent, hoe teederder zij u bemint. Gij zijt nog niet dood. O, wonderbare gedaanteverwisseling! +Stel u de oogen van Hermoine voor, als zij ziet, dat gij leeft. O God! kon ik slechts mijn beminde in de oogen zien, die zich +dáár bevindt,” en Oliver wijst in de richting van Haarlem. “Guido, help mij, om haar te redden.” + +</p> +<p>Een oogenblik later roept Antony verschrikt uit: “Mon Dieu, wat scheelt u?” want de Engelschman leunt zwaar tegen hem aan +en brengt met moeite uit: “Een—een kogel moet door mijn kuras heen zijn gedrongen!” +<a id="d0e4715"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4715">285</a>]</span></p> +<p>Als de schilder het staal heeft afgerukt, ziet hij, dat dit werkelijk het geval is, ofschoon de woonde niet diep blijkt te +zijn. + +</p> +<p>Aanhoudend bloedverlies gedurende al dien tijd, dat hij zich zoo druk heeft geweerd, maakt hem nu zwak en mat, en Chester +wordt op zijn schip gedragen. + +</p> +<p>De Hollandsche bevelhebbers zijn volstrekt niet op hun gemak; als deze koude aanhoudt, zal het ijs hun schepen opnieuw insluiten +en zullen zij aangevallen worden door het gansche garnizoen van Amsterdam, dat hun nooit zal vergeven, vierhonderd van de +beste Spaansche soldaten verslagen te hebben. + +</p> +<p>“Er moet een wonder gebeuren, om ons nu te redden!” merkt ’t Hoen op. “Het tij moet wassen—de wind moet opzetten—het ijs moet +smelten, alles tegelijkertijd. Het is zeker wel eens gebeurd, doch niemand heeft het ooit gezien, en ik veronderstel dus, +dat Jan Veeder, onze dominee, het een wonder zou noemen,—Jan Veeder, die de volgende week een lijkpredikatie voor mij zal +houden!” + +</p> +<p>Doch dienzelfden nacht geeft de Voorzienigheid, die de koude heeft gezonden, hun een kans om te ontsnappen, de laatste in +dien winter,—want het wonder gebeurt. Een hevige wind en de vloed en de dooi komen tegelijk, en de vloed is hoog genoeg, dat +zij de Pampus kunnen passeeren. De wind stuwt de zee hoog op, jaagt het broze ijs uiteen, blaast de zeilen op, en de vier +schepen zetten, met alle zeilen bij, koers naar het Noorden en komen den volgenden morgen behouden in de haven van Enkhuizen +aan. + +</p> +<p>Doch Chester bemerkt van dat alles niets. Hij ligt buiten kennis, daar hij wondkoorts heeft gekregen. + + + +<a id="d0e4728"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4728">286</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e4729" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK XVI.</h2> +<h2 class="normal">DE BERSERKER EED.</h2> +<p>Na eenigen tijd herstelt Chester van de wonde, hem door een Spaanschen kogel toegebracht, ofschoon het niet heel spoedig gaat, +daar de heelkunde in die dagen ruw en onwetenschappelijk was en zelfs dikwijls den dood veroorzaakte. Als hij weer op krachten +komt, verneemt hij, dat de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> is ingevroren in de haven van Enkhuizen. + +</p> +<p>Guy vindt echter, dat zij een grove fout hebben begaan, met naar het Noorden te zeilen. Als zij in Delft gebleven waren, zouden +zij waarschijnlijk nu het meisje over het bevroren meer uit Haarlem hebben kunnen redden. + +</p> +<p>Nu ligt tusschen hen en de bedreigde stad de dijk langs het IJ, bewaakt door Alva’s troepen, beschermd door Alva’s forten, +die Noord-Holland zoodanig afsluiten, dat het onmogelijk is, den belegerden hulp te verleenen. + +</p> +<p>Hij zal zijn schip verscheidene maanden niet kunnen gebruiken vanwege het ijs, en overgehaald door Oliver, die zijn tijd heeft +verdeeld tusschen het <a id="d0e4745"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4745">287</a>]</span>verplegen van zijn gewonden kameraad en het doen van wanhopige pogingen, om de waakzaamheid van Alva’s troepen te verschalken +en Haarlem te bereiken, begeeft Chester zich eindelijk op weg door Waterland naar Egmond. Hier tracht Diederik Sonoy, die +in Noord-Holland voor den prins van Oranje het bevel voert, krijgslieden bijeen te brengen, om den Diemerdijk op het een of +andere zwakke punt aan te tasten en dat te versterken, teneinde voor Amsterdam en de Spanjaarden elken toevoer af te snijden, +zooals zij dit voor Haarlem hebben gedaan. + +</p> +<p>“Pardieu!” merkt Oliver op, als zij hun weg vervolgen over half bevroren meren en door dorpen, haast bedolven onder de sneeuw, +“als ik mijn altaarstuk bij mij had gehad, zou ik het hebben kunnen afmaken tusschen twee schermutselingen in. Ik heb niets +voor mijn kunst gedaan, niets—en zelfs niets voor mijn liefde.” Hij wringt wanhopig de handen. + +</p> +<p>“En wat heb ik voor de mijne gedaan?” zucht Guy. + +</p> +<p>“Diable!” zegt de schilder, die vermoedt, wat er omgaat in zijn vriends binnenste, “Alva’s schat zal onaangeroerd blijven, +totdat de Hertog de Nederlanden verlaat. Zelfs een oproer van zijn niet betaalde troepen zal hem niet kunnen noodzaken, dien +af te geven. Hij is goed opgezouten voor den winter.” + +</p> +<p>“Zijt gij er zeker van, dat de Hertog er niets van vermoedt, dat gij de sleutels hebt laten maken?” vorscht Guy, die niet +geheel en al gerust is. + +</p> +<p>“Dat kan hij onmogelijk—want ik heb ze niet laten maken—ik vreesde reeds, eer ik Mechelen had bereikt, dat men mij verdacht—daarom +gaf ik er geen last toe en vernietigde ik de teekeningen, <a id="d0e4757"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4757">288</a>]</span>eer ik Brussel verliet,” antwoordt Oliver. Een oogenblik later vervolgt hij met een glimlach: “En wat Alva’s dochter betreft, +zij treurt zeker over kolonel Guido Amati de Medina.” + +</p> +<p>Het denkbeeld, dat zij treurt om zijn dood, maakt Guy wanhopig en hij zou er alles voor over hebben gehad, om haar even in +de schoone oogen te kunnen kijken. Maar dat is zoo goed als onmogelijk, zoolang zijn schip in het ijs ligt vastgevroren. + +</p> +<p>Om den tijd te dooden, slaat hij Spanjaarden dood en hij voegt zich bij den troep, dien Sonoy bij het eerste teeken van de +lente bij elkaar brengt voor den aanval op den Diemer dijk. + +</p> +<p>Deze, bestaande uit achthonderd man, wordt ingescheept op een aantal galeien en platboomde vaartuigen, die zich in beweging +stellen zoodra de winter voorbij is en de binnenwateren bevaarbaar worden. + +</p> +<p>Het punt van aanval is zorgvuldig uitgekozen, en wel daar waar de dijk op zijn smalst is en het meest geschikt ter verdediging +tegen van Amsterdam komende troepen. Aan de eene zijde wordt de smalle weg begrensd door het IJ, aan de andere door het Diemer +meer, zoodat Amsterdam van Muiden—en daarmee de weg voor proviand en versterkingen van uit Utrecht—wordt afgesneden. + +</p> +<p>De aanval is plotseling en onverwacht. De Spaansche patrouilles, die overrompeld worden, worden gemakkelijk teruggedreven +en Sonoy versterkt zich op den smallen weg, waarna hij, denkende, dat de zaak hiermee in orde is, recht in zijn schik naar +Edam gaat, om versterkingen te halen. +<a id="d0e4769"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4769">289</a>]</span></p> +<p>Wat Oliver betreft, hij is een en al vreugde. Hij kan den toren van de Groote Kerk te Haarlem zien, nog geen twintig mijlen +van hen verwijderd, en hij meent dus, dat het oogenblik niet meer verre is, waarop hij zijn beminde weer in zijn armen zal +sluiten. + +</p> +<p>Doch de Spaansche gouverneur van Amsterdam kan natuurlijk niet gedoogen, dat hem alle toevoer wordt afgesneden. Hij zendt +onmiddellijk een groote macht voetvolk met een paar kanonnen naar den dijk en de seigneur De Billy, een beproefd veteraan +van vele veldslagen, bevelhebber te Muiden, zendt vierhonderd man Walen om de Geuzen van de andere zijde aan te tasten. + +</p> +<p>In vereeniging met een menigte gewapende Spaansche galeien, doen zij ongelukkig den aanval gedurende de afwezigheid van Sonoy. +Diens troepen, hoe dapper ook, zijn nu zonder oppersten aanvoerder. Zij zijn voornamelijk samengesteld uit de bemanning van +de Geuzenschepen, waarvan iedere bevelhebber over de anderen wil commandeeren. Steeds twistend onder elkander, wachten zij +den aanval af, zonder discipline en wederzijdschen steun. + +</p> +<p>Het gevolg is, dat zij niet gereed zijn, als het geschut tegen hen begint te spelen en de eerste welgerichte schoten reeds +de haastig opgeworpen verdedigingswerken van de Hollanders vernielen. Reeds hebben eenige der Geuzen den dijk verlaten en +de wijk genomen naar hun vaartuigen, om deze tegen de Spaansche galeien te verdedigen, en ook om gereed te zijn tot vluchten. + +</p> +<p>“Wij moeten een aanval doen op de kanonnen,” <a id="d0e4780"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4780">290</a>]</span>roept Chester uit. En hij en Oliver, gevolgd door vijftig anderen, beproeven dit. Zij trachten door de Spaansche speerdragers +heen te komen, en banen zich een weg met speer en piek naar een kanon, en had men hen krachtig bijgestaan, dan zou het hun +misschien zijn gelukt, ofschoon elke stap voorwaarts een der hunnen het leven kost. Doch men laat hen in den steek en zij +worden eindelijk teruggedreven, bij ieder voetbreed grond een man verliezend, terwijl de Spanjaarden de gewonden onbarmhartig +afmaken. + +</p> +<p>Met moeite slaat Guy er zich doorheen en hij moet zijn vriend, den schilder, die doodelijk gewond is, nog meesleepen. Maar +als hij binnen de versterking terugkeert, vindt hij deze verlaten; alle manschappen, die ze moesten verdedigen, zijn naar +de booten gevlucht—behalve één, Jan Haring van Hoorn. Deze held heeft post gevat op het smalste gedeelte van den dijk en verdedigt +zich met zwaard en schild tegen een duizendtal veteranen van Alva’s leger. Gelukkig voor hem, kunnen zij hem slechts één voor +één bevechten, daar de dijk zeer smal is, het diepe Diemer meer aan de eene zijde ligt, en het snelstroomend water van het +IJ aan de andere. + +</p> +<p>Haring’s verdediging geeft Guy tijd, om een oogenblik adem te scheppen. + +</p> +<p>Zich over zijn vriend heenbuigend, mompelt hij tusschen zijn vast opeengeklemde tanden: “Vrees niet! Die Spaansche honden +zullen u niet levend in handen krijgen.” Dan veegt hij het doodszweet van zijn vriends voorhoofd en ziet smartelijk in het +<a id="d0e4788"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4788">291</a>]</span>hem zoo dierbaar gelaat, dat reeds met een doodskleur overtogen is. + +</p> +<p>Met moeite brengt de stervende uit: “Red uzelf!” + +</p> +<p>“En u eveneens!” + +</p> +<p>“Red uzelf!” Uit Oliver’s oogen spreekt een angst, die geen doodsangst is. “Red uzelf, om mijn Mina te redden. Zweer mij, +Guido, mijn vriend, dat gij haar zult redden!” + +</p> +<p>“Dat heb ik reeds gedaan,” fluistert Guy haastig. “Wenscht gij nog iets anders?” + +</p> +<p>“Enkel dit—doch gij zijt—geen—kunstenaar. Ik zou zoo gaarne—mijn altaarstuk—hebben afgemaakt. Ik—zie—nu—<span class="letterspaced">werkelijke</span> engelen—” + +</p> +<p>De laatste woorden klinken als een zucht, en Antony wendt zijn oogen naar den blauwen hemel, en de ziel van den patriot gaat +daarheen, waar de <span class="letterspaced">werkelijke</span> engelen en de <span class="letterspaced">ware</span> Madonna zich bevinden. + +</p> +<p>Daarna kijkt Chester in het rond, om tot de ontdekking te komen, dat hij er weinig beter aan toe is dan zijn doode vriend. +De Spanjaarden bestoken hem van voren en van achteren. De Hollandsche schepen zijn alle een halve mijl ver weggedreven; aan +de IJ-zijde snijden Spaansche schepen den terugtocht af. + +</p> +<p>Guy werpt een snellen blik om zich heen, om een uitweg te zoeken en vindt dien in het Diemer meer. Ongeveer vijftig el van +land ligt een kleine sloep, behoord hebbende aan de Spaansche wacht, die op deze plaats werd verrast, en waarvan de touwen +gedurende het gevecht zijn losgesneden; het is de eenige sloep op het Diemer meer. +<a id="d0e4815"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4815">292</a>]</span></p> +<p>Ras besloten, snelt hij op Haring toe, uitroepende: “Dat is onze eenige kans!” + +</p> +<p>Samen hakken zij nog eens op de Spanjaarden in, om tijd te winnen, en springen daarna in het meer. Als zij verdwijnen, stijgt +er een kreet van woede op uit de Spaansche huurlingen, die hun een kogelregen nazenden. Doch zij bereiken, elkander hulp verleenend, +gelukkig de sloep, klimmen er in, nemen de riemen en zijn weldra buiten schot. + +</p> +<p>En als hij toevallig naar den dijk kijkt, huivert Guy en wendt zijn hoofd af. + +</p> +<p>“Zij snijden hem het hoofd af,” fluistert Haring. “Het is Alva twee duizend Carolusguldens waard.” + +</p> +<p>Guy weet, wiens hoofd de Hollander bedoelt, en zijn hart wordt nog meer vervuld met haat en verbittering tegen de Spanjaarden. +Hij wordt er opnieuw door versterkt in zijn besluit, om zijn gelofte aan zijn dooden kameraad te houden, al zou het hem ook +het leven kosten. + +</p> +<p>“Het was een Berserker eed,” mompelt hij, “doch ik zal hem houden.” En hij kijkt naar zijn vijanden, die zijn vriend hebben +omgebracht, met iets van dien nobelen waanzin, die in de aderen der Berserkers gloeide, namelijk de woede om zijn vijanden +te verslaan, zonder zich te bekommeren om zijn eigen leven, dat welbehagen in het dooden, onverschillig of men er zelf bij +te gronde gaat, zoolang men nog niet verzadigd is van doodslag en wraak. + +</p> +<p>Maar de stem van den Hollandschen zeeman doet hem van de romantiek tot de werkelijkheid terugkeeren. Deze zegt: “Sir Chester, +het ziet er slecht <a id="d0e4830"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4830">293</a>]</span>met ons uit. Wij zijn aan de verkeerde zijde van den Diemer dijk—en hebben geen wapens. Wij kunnen den dijk niet weer oversteken, +om te trachten onze vrienden te bereiken, want hij is nu over zijn geheele lengte ingenomen door die helsche Spaansche troepen. +Wij hebben vandaag echter eenige hunner overhoop gestoken en wij zullen er nog meer naar de andere wereld zenden, eer zij +het ons doen, ofschoon wij geen andere wapenen hebben dan onze tanden en nagels,”—want de beide mannen zijn genoodzaakt geweest, +hun wapens weg te werpen, om naar de sloep te zwemmen. + +</p> +<p>“Wij zijn niet aan den verkeerden kant van den Diemer dijk,” antwoordt Guy op beslisten toon. “Tenminste, ik niet.” + +</p> +<p>“Hoezoo?” vraagt Haring, zijn oogen wijd opensperrend. + +</p> +<p>“Omdat ik naar Haarlem ga, en gij de man zijt, om mij er heen te brengen. Gij kent immers het land?” + +</p> +<p>“Iederen drop water en iederen korrel zand, die er in is, en daarvoor vecht ik.” + +</p> +<p>“Dan kent gij misschien een weg, om van hier in het Haarlemmer meer te komen?” + +</p> +<p>“Zonder wapens?” vraagt de Hollander. “Dat zal moeilijk gaan; wij kunnen niet vechten en—het stuit mij tegen de borst, voor +de Spanjaarden te gaan loopen!” + +</p> +<p>“Wij moeten eerst vluchten om later te kunnen vechten,” mompelt Guy, “en spoedig ook.” Want de Spanjaarden zijn bezig, een +boot over den dijk te dragen, om hen te vervolgen. Gelukkig zijn er <a id="d0e4846"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4846">294</a>]</span>twee paar riemen in de sloep, die licht is, en Haring en Chester roeien al wat zij kunnen over het Zuidwestelijk gedeelte +van den nauwelijks twee mijlen langen Diemer plas. + +</p> +<p>Zij zijn nu voor het oogenblik in veiligheid, want als de Spanjaarden bemerken, dat zij zoo snel als zij kunnen wegroeien, +zien zij er van af, om een boot over den dijk te sleepen. De beide mannen overleggen nu haastig, wat hun verder te doen staat. + +</p> +<p>“Het is onmogelijk, langs dien weg te ontkomen,” verklaart Haring, naar het Oosten wijzend, waar de weg naar Utrecht het meer +begrenst. “Die is te goed bewaakt. Mogelijk dat wij aan de Westzijde aan land kunnen komen, waar het meer en de Amstel samenvloeien. +Het is slechts een mijl bezuiden Amsterdam; er kruisen wachtbooten.” + +</p> +<p>Dat is de richting, die Guy wenscht te nemen, en hij stemt gretig met het voorstel in, vragend: “Is er in de plassen en meren, +waarmee dit land overdekt is, niet een weg, waarlangs wij naar het Haarlemmer meer kunnen roeien?” + +</p> +<p>“Ja, er is een weg,” antwoordt Haring. “Doch de eerste zes mijlen zullen wij moeten afleggen onder aanhoudend gevaar voor +ons leven. De laatste twaalf mijlen gaan over het terrein, dat men elkander betwist, waar wij dus zoowel vijanden kunnen ontmoeten, +met wie wij zullen moeten vechten, als vrienden, die ons kunnen helpen. Hadden wij maar wapens,” zucht de Hollander, “dan +hadden wij kans, al vechtende Haarlem te bereiken, en Alva’s schepen te ontloopen.” + +</p> +<p>“Wapens!” merkt Guy op, “gij hebt uw zeemans mes en ik mijn ponjaard.” +<a id="d0e4858"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4858">295</a>]</span></p> +<p>“Voor den duivel! Dat zaakje zullen wij dan opknappen met ponjaard en mes,” zegt Haring, grimmig lachend. “Ik heb er altijd +schik in, een Spanjaard te pakken te krijgen.” + +</p> +<p>Zij onderzoeken de sloep nu nauwkeurig en vinden een mast en een zeil, die vóóruit zijn opgeborgen, wat hun goed te stade +komt, want er waait een lichte bries, die hun gunstig is. Zij plaatsen den mast en hijschen het zeil. + +</p> +<p>Eensklaps slaakt Haring, die bezig was de kastjes te onderzoeken, een vreugdekreet. + +</p> +<p>“Wat is er?” vraagt Guy. + +</p> +<p>“Mondvoorraad! Deze schurken van Spanjaarden meenen het goed met ons. Hier is een flesch Spaansche wijn, waarvan ik evenveel +houd, als ik den man haat, van wien hij afkomstig is, en overvloed van roggebrood en gezouten haring, met olie om ze te bakken. +Het zal heerlijk naar binnen glijden. Dat is een buitenkansje.” + +</p> +<p>“Ja, en hier is nog iets beters,” roept Guy uit. + +</p> +<p>“Wat kan nog beter zijn dan eten?” vraagt de Hollander. + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Wapens</span>!” + +</p> +<p>In het kastje aan de andere zijde van de sloep heeft Chester vier Spaansche haakbussen gevonden met ammunitie, een zwaard +en een strijdbijl. Zij wenschen elkander wederkeerig geluk met hun vondst, want zij zijn nu goed toegerust voor hun avontuur. + +</p> +<p>Een kwartier later naderen zij de plaats, waar het Diemer meer samenvloeit met het aardige riviertje de Amstel, dat van het +Zuiden komt. Er staat een wachthuis bij het punt van samenvloeiïng, met de <a id="d0e4882"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4882">296</a>]</span>Spaansche vlag wapperende op het dak. Een paar Spaansche voetknechten staan er voor op post; maar het is een zoele dag, die +hen slaperig maakt, de boot onder zeil glijdt onhoorbaar langs hen heen, en eer Alva’s veteranen recht wakker zijn geworden, +is de kleine sloep hen reeds een vijftig voeten voorbij. + +</p> +<p>“Nu,” fluistert Guy, “ter gedachtenis aan Oliver!” + +</p> +<p>Dit zeggende, schieten zij beiden, en de veteranen vallen neer met de kogels tusschen hun ribben, terwijl de sloep den Amstel +opzeilt. + +</p> +<p>Doch de twee gewonde Spanjaarden, die voor het wachthuis liggen te kermen, hebben vijf kameraden. Dezen springen snel in een +boot en onder wilde kreten van woede en wraak hebben zij weldra de vervolging van de moordenaars hunner makkers begonnen. + +</p> +<p>“Dat hebben wij hem eens netjes gelapt,” merkt de Hollander op. “Ik had gedacht, dat wij hier drie of vier patrouille-booten +zouden vinden, doch alles schijnt samengetrokken te zijn bij den Diemer dijk. En nu vooruit, daar komen zij!” De beide mannen +grijpen de riemen, maar het is een hard werk, tegen den stroom in te roeien, en vier man hanteeren de riemen in de Spaansche +boot, die op hen wint. + +</p> +<p>“Haal op, Haring, terwijl ik de haakbussen laad. Ik kan dit vlugger dan gij,” zegt Chester. En een oogenblik later voegt hij +er aan toe: “Laat ze nu maar komen, wij hebben vier geladen geweren, twee voor ieder van ons.” + +</p> +<p>Haring laat nu ook de riemen rusten en beiden wachten de vijanden af, die snel naderen, denkende, <a id="d0e4896"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4896">297</a>]</span>dat zij gemakkelijk spel zullen hebben, daar zij met hun vijven zijn, van wie er nu twee roeien, terwijl de andere drie de +geweren laden. + +</p> +<p>Maar dat staat den Hollander en den Engelschman volstrekt niet aan. + +</p> +<p>Als een van hen gewond wordt, is de andere ook reddeloos verloren. Zij grijpen opnieuw de riemen en draaien snel om een uitstekende +punt, beplant met wilgen, die juist hun bladeren beginnen te ontplooien en hun eenigermate een schuilplaats bieden. + +</p> +<p>Zoo vlug als zij kunnen, landen zij, ieder met twee geweren, en kruipen dwars over de smalle landtong, om de Spanjaarden aan +te vallen, als zij de punt willen omroeien. Uit hun hinderlaag vuren zij op hun vervolgers, dooden er één en wonden twee anderen +doodelijk. + +</p> +<p>Op zulk een moorddadige wijze begroet, wenden de Spanjaarden, met een kreet van verrassing en schrik, hun boot en laten zich +de rivier afdrijven. + +</p> +<p>“Niet één hunner moet kunnen terugkeeren, om ons paardenvolk achterna te zenden!” fluistert Haring. + +</p> +<p>“Vooruit dan, dan zullen wij ook met de twee anderen afrekenen,” antwoordt Guy. En hun geweren opnieuw ladend, snellen zij +weer naar hun sloep en halen met de uiterste inspanning de Spanjaarden in, die roeien wat zij kunnen, maar niet zijn opgewassen +tegen zulke waterrotten als de Geuzen. + +</p> +<p>Een paar schoten, daarna een van Alva’s veteranen het hoofd tot aan zijn kin gekloofd met de strijdbijl en de Spaansche patrouille-boot +drijft de rivier af, slechts gevuld met lijken. +<a id="d0e4912"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4912">298</a>]</span></p> +<p>“Dat was een gelukje,” zegt de Hollander. “Nu kan niemand van hen alarm maken. Totdat wij aan het wachthuis te Ouderkerk komen, +zullen wij wel geen Spanjaarden meer ontmoeten. Maar daar ligt soms een heele compagnie. We moeten trachten, de bezetting +in de duisternis te verschalken.” + +</p> +<p>Zij roeien het riviertje nu verder op, dat kalm en langzaam verder stroomt, en om zes uur ’s avonds verschuilen zij zich tusschen +de wilgen, er zooveel mogelijk voor zorgende, dat niemand er hen kan vinden. De boeren, die zij tegenkwamen, zijn voor hen +gevlucht. Zij durven geen vuur aan te maken, maar eten hun gezouten haring en brood met olie en wachten de naderende duisternis +af. + +</p> +<p>Weldra daalt deze neder; het wordt een stikdonkere nacht, zonder maan. Haring en Guy roeien behoedzaam den stroom op en zien +binnen een half uur de lichten van Ouderkerk. Zij houden zich nu aan den anderen kant van de rivier, terwijl de Hollander +als loods dienst doet, daar hij blijkbaar iedere ondiepte in de rivier kent, en zij zouden de plaats, een klein dorpje, ongemerkt +voorbij zijn gekomen, als een paar honden niet waren beginnen te blaffen, wat ten gevolge heeft, dat de Spaansche schildwacht +op den oever hen aanroept. + +</p> +<p>Zonder te antwoorden, roeien de beide mannen uit al hun macht, doch zoo zacht mogelijk, voort, en weldra houden de honden +op met blaffen en hervat ook de schildwacht zijn geregelden gang, zeker denkend, dat er, daar hij niets heeft gezien, ook +niets is <span id="d0e4921" class="corr" title="Bron: voor bijgegaan">voorbijgegaan</span>. Zij meenen dan ook, als zij de plaats voorbij zijn, uit het gehuil van de honden op te <a id="d0e4924"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4924">299</a>]</span>merken, dat de Spanjaard hen schopt, omdat zij een valsch alarm hebben gemaakt. + +</p> +<p>Bijna den geheelen nacht roeien zij door en bemerken tot hun vreugde, als de dag aanbreekt, dat zij in het Legmeer zijn, een +lange, smalle strook water, die zich bijna tot aan het Haarlemmer meer uitstrekt. In den vroegen morgen worden zij echter +achtervolgd en ingehaald, en dat zou waarschijnlijk hun dood zijn geweest, als hun vermeende vijanden niet waren gebleken, +vrienden te zijn. + +</p> +<p>Het is een kleine patrouille-boot, die dit onveilige water bevaart in dienst van den prins van Oranje. + +</p> +<p>Van den bevelhebber vernemen zij, dat De Bossu pas nog meer galeien op het Haarlemmer meer heeft gebracht, en dat zij een +harden dobber zullen hebben, om door de Spanjaarden heen te komen, daar de Hollandsche vloot zich aan de Kaag bevindt, aan +het Zuidelijk gedeelte van het meer, om gekalfaterd te worden. “Ik zou u afraden, te gaan,” zoo besluit de Hollandsche bevelhebber<span id="d0e4932" class="corr" title="Bron: ,">.</span> + +</p> +<p>Guy echter begrijpt, dat het gevaar elken dag grooter zal worden, dat Alva steeds meer schepen naar het Haarlemmer meer zal +zenden, en hij dringt er dus op aan, om verder te gaan, en Haring is niet de man om hem in den steek te laten. + +</p> +<p>“Nu, als gij er dan op staat,” antwoordt de Hollandsche bevelhebber, “zullen wij u helpen.” + +</p> +<p>Zijn matrozen helpen Guy en Haring nu om hun sloep van het Legmeer door de polders te brengen, over een sloot, die langs een +dijk loopt en in het Haarlemmer meer uitkomt. + +</p> +<p>“Nu,” zegt Chester, “hoeveel levensmiddelen kunt <a id="d0e4943"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4943">300</a>]</span>gij missen? Het zou tegen alle menschelijkheid in zijn, als wij in die uitgehongerde stad kwamen en geen enkelen zak meel +voor hun hongerige monden meebrachten.” + +</p> +<p>“Gij hebt gelijk,” antwoordt de bevelhebber der boot. “Wij zullen u driehonderd pond meel meegeven, meer kan uw boot niet +dragen. Gij zet uw leven op het spel,” vervolgt hij. “Ga liever vannacht. Op het Zuidelijk gedeelte zijt gij veiliger. Zoodra +gij in de nabijheid van Haarlem komt, pas dan op! De Spanjaarden hebben altijd twee of drie galeien bij de Fuik.” + +</p> +<p>Den raad hunner vrienden opvolgend, gaan Haring en Chester weer onder zeil, nadat zij een flesch brandewijn hebben gekregen, +die hen geheel verkwikt, en spoeden zich over het Haarlemmer meer naar twee kleine eilanden aan de Westzijde, ongeveer vier +mijlen ten Zuiden van de stad. + +</p> +<p>Daar blijven zij liggen, totdat het weer nacht is en bereiken in de duisternis, ofschoon zij slechts ternauwernood ontkomen +aan een patrouille-boot, de Fuik en landen aan een der kleine forten, daar gebouwd om de gemeenschap open te houden tusschen +het meer en de belegerde stad. + +</p> +<p>Hier worden zij verwelkomd door een menigte uitgehongerde, uitgeteerde, doch vastbesloten burgers, die, dank zij den ontberingen +van het beleg, meer gehard zijn dan veteranen. Want steeds leert de geschiedenis, dat als de burger opstaat om huis, vrouw +en kinderen te verdedigen, geen krijgsman zoo goed honger, dorst, wonden en folteringen kan verdragen, als hij, die vecht +met het oog op zijn dak <a id="d0e4953"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4953">301</a>]</span>gericht en die iederen nacht terugkeert van de verschrikkingen van den oorlog, om zijn vrouw en kinderen te omhelzen, wier +aanblik hem nog vastberadener weer doet vertrekken, terwijl hun kussen en tranen hem nog heldhaftiger doen strijden. + + + +<a id="d0e4955"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4955">302</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e4956" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK XVII.</h2> +<h2 class="normal">GEËMANCIPEERDE VROUWEN IN 1573.</h2> +<p>Guy en Haring worden met zooveel vreugde begroet, als alleen belegerden, tot wanhoop gedreven en van alles afgesneden, bij +het zien van vrienden uit de buitenwereld, aan den dag kunnen leggen. + +</p> +<p>“Brengt gij tijding van naderende hulp?” roept een Hollandsche burger van de wacht hun toe. + +</p> +<p>“Is de vloot van den Prins bijna gereed?” fluistert een ander met angstige lippen. “Wij hebben door een postduif bericht gekregen, +dat hij troepen uitrust te land.” + +</p> +<p>“Vertel mij van mijn vrouw in Delft, Margriet Enkhuysen—gij hebt haar toch gezien, nietwaar?” vraagt een ander. + +</p> +<p>Zij deelen de reden hunner komst mee en leveren hun drie zakken af, waarna zij de stad in worden geleid door de Schalkwijker +poort. Men heeft niet noodig Guy te vertellen, dat hij in een stad is, die reeds weken lang belegerd wordt en waar de nood +op het hoogste is gestegen. +<a id="d0e4971"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4971">303</a>]</span></p> +<p>De straten zijn in duisternis gehuld, er branden geen lichten, behalve in de Groote Kerk, nu gebruikt voor hospitaal, en in +het Stadhuis, waar Ripperda, de commandant, krijgsraad houdt met zijne officieren. + +</p> +<p>Het is onnatuurlijk stil in de stad. Men hoort geen blaffende honden, men ziet geen katten, zij zijn alle opgegeten. Het eenige +geluid in de straten is de geregelde stap van patrouilles, die elkaar aflossen, of van compagnieën, die naar de wallen trekken. +De stemmen van de schildwachten klinken hol en zwak van den honger. + +</p> +<p>Guy verlaat Haring bij <span class="letterspaced">De Zwaan</span>, waar nu geen gelukkige burgers zitten en waarbinnen alles donker is, om zich te begeven naar het groote ravelijn tusschen +de St.-Jans- en de Kruispoort teneinde Pieter Kies te zoeken, die, zooals hem gezegd is, daar de wacht heeft. + +</p> +<p>“Waarom hebt gij de dochter van Niklaas Bodé Volckers niet uit de stad gezonden, voordat zij belegerd werd?” vraagt Guy verontwaardigd. + +</p> +<p>“Omdat wij haar noodig hadden.” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Haar</span> noodig hadden? Hoe zoo? Zij is een vrouw, een non-combattante.” + +</p> +<p>“Vrouwen zijn hier geen non-combattanten. Hadden wij de vrouwen niet, dan zouden wij mannen de stad niet kunnen houden.” + +</p> +<p>“Gij wilt toch niet zeggen, dat Mina vecht?” + +</p> +<p>“Neen, zij vult zandzakken en naait die dicht, maar er zijn anders vrouwen genoeg, die vechten. Vechten, evengoed als mannen. +Vrouwen zijn hier mannen! Neen, zij zijn meer dan dat, zij zijn engelen <a id="d0e4996"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4996">304</a>]</span>van barmhartigheid en—engelen van den dood, die met dezelfde handen den eenen dag de gewonden verplegen en den anderen de +Spanjaarden dooden. Daar hebt gij bijvoorbeeld de weduwe Kenau Hasselaer,—de Spanjaarden vluchten voor haar veel eerder, dan +voor menigen man van het garnizoen.” + +</p> +<p>“Alles goed en wel,” zegt Guy, “maar ik heb mijn vriend, den beminde van het meisje, beloofd, haar veilig buiten Haarlem te +brengen.” + +</p> +<p>“Hoe zoudt gij dat kunnen?” vraagt de burger grimmig. + +</p> +<p>“Dat is mijn zaak, als zij het er op wagen wil.” + +</p> +<p>“Zie dan, dat gij den commandant Ripperda te spreken krijgt. Als hij zijn toestemming geeft, is het mij ook goed. Weigert +hij, dan weiger ik ook. Zij is hier veiliger. Meent gij, dat wij van plan zijn, ons over te geven? Niet zoolang wij nog iets +te eten hebben.” + +</p> +<p>Hiermee gaat Guy heen. Doch Ripperda, de commandant, heeft het druk en is niet te spreken; Chester begeeft zich dus naar <span class="letterspaced">De Zwaan</span>, naar Haring; de herberg is zindelijker dan ooit; eigenlijk te zindelijk, want er is niets, wat haar vuil kan maken—er is +niets te eten, behalve een soep, gekookt van het gras uit de straten. Daarom spreekt het tweetal dan ook maar zijn eigen voorraad +aan, dien zij uit voorzorg hebben meegebracht. + +</p> +<p>Doch de reuk van de gezouten haring is zoo sterk, dat de kinderen zich aan de deur verdringen, en de weduwe Hasselaer, die +juist van de wallen komt en zich van haar borstkuras ontdoet, woedend uitroept: “Laffe kerels, wat doet gij? Zulke lekkere +<a id="d0e5013"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5013">305</a>]</span>beetjes zijn voor de gewonden!” En zij grijpt den Spaanschen wijn, den brandewijn, het brood en de haring en alles wat zij +hebben en loopt er, zoo vlug als zij kan, mee naar de kerk, nu een hospitaal, ofschoon zij zelve watertandt bij het zien van +zulke ongekende lekkernijen,—gevolgd door de kinderen, die snikken en smeeken om een stukje haring—een heel klein hapje,—of +om er tenminste even aan te mogen ruiken. + +</p> +<p>Doch Kenau Hasselaer is onverbiddelijk en de gewonden krijgen de haring. + +</p> +<p>Guy en Haring kijken elkaar verbluft aan. “Wij zullen ons morgen vroeg,” zegt de Engelschman, “moeten melden om op rantsoen +gesteld te worden. Het is, geloof ik, een half pond beschimmeld brood, gemaakt van zemels.” + +</p> +<p>“Voor den duivel!” bromt de Hollander. “Wij moeten hier zien uit te komen, zoolang wij nog krachten hebben. Als dat satansche +wijf ons tenminste den brandewijn nog maar gelaten had!” + +</p> +<p>Zij besluiten maar naar bed te gaan en vallen weldra in een diepen slaap, daar zij geheel en al op zijn door de inspanning +van den vorigen nacht. + +</p> +<p>Zij worden echter al spoedig gewekt door het gekletter van wapenen, het luiden van de klokken van de Groote Kerk en de kleinere +klokken, vermengd met het gedonder van het geschut. + +</p> +<p>Bovendien worden zij heen en weer geschud door de onzachte hand van vrouw Hasselaer. + +</p> +<p>“Wordt wakker, luilakken,” roept zij uit, “en vecht voor uw leven! Op! Ik zal u den weg wijzen.” +<a id="d0e5029"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5029">306</a>]</span></p> +<p>Wel wetende, dat de Spanjaarden ook hen zullen ombrengen, als zij de stad innemen, grijpen Guy en zijn metgezel haastig naar +de wapenen en spoeden zich met de weduwe door de donkere straten, welke nu vol mannen zijn, die uittrekken, om voor hun bedreigde +haardsteden te vechten. + +</p> +<p>Als zij zijn aangekomen op den wal ten Oosten van de Kruispoort, die in een blokhuis is herschapen, zien de beide mannen, +die aan de oorlogstooneelen gewoon zijn, zich verplaatst te midden van een strijd, zooals zij nog nooit hebben bijgewoond. +Want zij bevinden zich hier bij de vrouwen-afdeeling. + +</p> +<p>“Hel en duivel! Er is hier geen enkele man. Wij met ons beiden zullen hier niet veel uitrichten,” roept Haring uit. + +</p> +<p>“Gij niet?” roept Kenau Hasselaer uit; “nu, wij wel. Vrouwen van Haarlem, toont dezen knapen, wat vechten is!” + +</p> +<p>Zij doen het en maken Haring, die een held is, evenals Chester, den wakkeren Engelschman, bijna beschaamd door haar daden +van dapperheid—Kenau Hasselaer en andere zestiende-eeuwsche Amazonen. + +</p> +<p>“Duivels! Katten moeten voor haar onderdoen!” roept Haring uit, als hij ziet, hoe zij de Spaansche veteranen ontvangen, die +aanrukken in de meening dat de stad reeds in hun macht is; want het is een aanval bij verrassing geweest en hij zou bijna +geslaagd zijn. + +</p> +<p>Om voorbereidingen te treffen voor den grooten uitval, in vereeniging met Oranje’s aanval van <a id="d0e5044"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5044">307</a>]</span>het meer uit, die door middel van postduiven de stad is aangekondigd, zijn de wachten verzwakt op het ravelijn, het groote +vestingwerk juist achter de gracht, dat loopt tusschen de Kruis- en de St-Janspoort, vlak tegenover het hoofdkwartier van +Don Frederik. + +</p> +<p>Dit ravelijn is platgeschoten en vernield onder het onafgebroken vuur van de zware Spaansche batterijen, in den nacht is de +gracht haastig overbrugd door pontons, die er door Vargas zijn overgeworpen. + +</p> +<p>De veteranen van Romero, De Billy en Vargas zijn er overgetrokken en hebben kalm postgevat aan den voet van het ravelijn. + +</p> +<p>Nadat zij een oogenblik hebben uitgeblazen, heeft hun voorhoede de bressen beklommen, en eer de Hollandsche schildwachten, +die uitgeput waren door nachtwaken, honger en vermoeienis, wisten wat er met hen gebeurde, hadden zij de meesten hunner gedood +en bezit genomen van het verdedigingswerk, dat de Spanjaarden voor den sleutel der stad houden. + +</p> +<p>Bovendien hebben zij het groote blokhuis bij de Kruispoort vermeesterd en heeft Romero de St-Janspoort bezet. + +</p> +<p>“Slaat er op in! Houwt dood—Haarlem is ons!” is de kreet, die Don Frederik’s gelukkige ooren bereiken, als hij beveelt versterkingen +te zenden, om zijn succes te verzekeren. + +</p> +<p>Doch op hetzelfde oogenblik, dat de Spanjaarden dwars over het ravelijn denken binnen te stormen, doen zij een ontdekking, +die hun minder aangenaam verrast. +<a id="d0e5058"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5058">308</a>]</span></p> +<p>Terwijl het geschut, week aan week, het ravelijn heeft gebeukt, hebben de belegerden, voornamelijk de vrouwen en de kinderen, +er vlak achter een hulpravelijn opgericht, van zakken zand en aarde, die beter bestand tegen het geschutvuur en even moeilijk +te beklimmen is als het ravelijn. Ze was onzichtbaar voor de Spanjaarden en zij hebben er dan ook niets van bemerkt, eer zij, +na de eerste versterking te hebben beklommen, de tweede voor zich zien oprijzen. + +</p> +<p>Terwijl Alva’s krijgslieden een oogenblik verrast blijven staan, wordt het hulpravelijn bezet door de gealarmeerde bevolking +van de naburige straten. Een oogenblik later worden de verdedigers versterkt door de Duitsche troepen van het garnizoen, en +met den kreet: “De Spanjaarden komen!” begint het <span id="d0e5063" class="corr" title="Bron: ge vecht">gevecht</span>. + +</p> +<p>De zwakste plaats in Haarlem’s muur is die, vlak bij het blokhuis aan de Kruispoort, die nu bezet is door Vargas’ veteranen. +Deze verschansing wordt verdedigd door Kenau en haar medestrijdsters. Dit is een eerepost, en Ripperda, de bevelhebber der +stad, weet, dat hij dit zwakke punt aan niemand beter kan toevertrouwen dan aan haar, die hij er heeft geplaatst, en hij heeft +toch veteranen onder zijn bevel, die menige campagne hebben meegemaakt, en achthonderd dappere Schotten, die nu zijn teruggebracht +tot <span id="d0e5068" class="corr" title="Bron: anderhalfhonderd">anderhalf honderd</span>, alsmede de Fransche compagnie onder Courie. + +</p> +<p>Want deze vrouwen vechten niet alleen voor al hetgeen waarop een man prijs stelt, maar bovendien om zich te vrijwaren voor +martelingen. Allen zonder uitzondering, meisje, vrouw of weduwe, rillen als zij <a id="d0e5073"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5073">309</a>]</span>denken aan de Spaansche barmhartigheid tegenover de hulpelooze vrouwen van een veroverde stad. + +</p> +<p>Alva’s veteranen schrijden thans weer vol vertrouwen voorwaarts. Zij hebben zich van den eersten wal meester gemaakt, waarom +zouden zij nu ook den tweeden niet nemen? + +</p> +<p>Zij beklimmen de helling met de kreten: “Philips!” en: “Don Frederico!” om op den top een hartelijk welkom van Sorosis te +ontvangen. + +</p> +<p>Achter den wal is een groot vuur aangemaakt, waarover een reusachtige ketel hangt vol kokende pekel. Eerst wordt de vijand +met een salvo begroet, zoodat hij een oogenblik terugdeinst, iedere vrouw vuurt <span class="letterspaced">à bout portant</span> haar musket af op den naderenden vijand, die aarzelt onder die slachting. + +</p> +<p>“Spoel die Spanjaarden weg!—vooruit met het water!” roept de weduwe uit, en terwijl zij den eersten emmer met het kokende +vocht grijpt, werpt zij den inhoud in het gelaat van een Italiaanschen kapitein, wiens wapenrusting, hoe solide ook, hem toch +niet kan bewaren voor vreeselijke brandwonden. Terwijl hij het uitbrult van pijn, maakt zij hem af met haar zwaard. + +</p> +<p>En haar gezellinnen storten de kokende pekel met vlugge handen over de Spanjaarden uit, die brullen en schreeuwen en zich +wringen van pijn. + +</p> +<p>Maar anderen, van achteren opdringende, nemen hun plaats in; de vrouwen gaan dezen te lijf met slagzwaarden. Daar zij geen +vrees voor den dood kennen, dragen zij geen schild, doch zwaaien haar groote wapenen met beide handen, en tegen de kracht +van zulk een slag baat geen handigheid in het pareeren. +<a id="d0e5090"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5090">310</a>]</span></p> +<p>“Piekeniers vooruit!” schreeuwt De Billy, doch een oogenblik later wordt hij gewond en van het tooneel van den strijd weggedragen +en de piekeniers rukken niet snel genoeg aan, want Kenau Hasselaer veegt, aan het hoofd van haar vrouwen, het hulpravelijn +schoon en drijft iederen Spanjaard, die nog leeft, in het blokhuis bij de Kruispoort. + +</p> +<p>Daarna lacht zij schor: “Wij hebben het gevuld. Nu, vrouw Jannaps—uw taak!” + +</p> +<p>En een vrouw, die geduldig heeft gewacht op den top van het hulpravelijn, springt naar beneden en roept, als zij een oogenblik +later terugkomt, uit: “Ik heb de lont in het kruit gestoken!” + +</p> +<p>Deze woorden worden bijna op hetzelfde oogenblik bevestigd en het groote blokhuis aan de Kruispoort, dat vooraf met ongeveer +twintig vaten kruit in gereedheid was gebracht voor zijn Spaansche bezoekers, vliegt in de lucht, met honderd man Waalsch +voetvolk van De Billy en een detachement van Vargas’ veteranen. + +</p> +<p>Daarna drijven zij de laatste nog niet gewonde Spanjaarden terug over de kleine brug, en ofschoon Romero met zijn compagnie +de St.-Janspoort bezet houdt, aan den anderen kant van het hulpravelijn, kan niet één der schildwachten zijn hoofd ongestraft +naar buiten steken, door de hevigheid van het vuur uit de nabijgelegen huizen en van twee of drie kleine kanonnen. Voor deze +ontvangst trekt Romero, die een oog bij het gevecht heeft verloren, zich met zijn manschappen terug, dat wil zeggen, met degenen +die er nog toe in staat zijn, want nu komt het verschrikkelijkste van alles. +<a id="d0e5101"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5101">311</a>]</span></p> +<p>Het voorbeeld volgend van den vijand, die zich berucht heeft gemaakt door zijn wreedheden, dringen de Hollanders vooruit, +en langzaam en in koelen bloede, zooals slagers te werk gaan, maken zij de Spaansche gewonden af, die tevergeefs om genade +smeeken. + +</p> +<p>Gedurende het gevecht zijn Guy en Haring steeds aan de zijde van Kenau Hasselaer gebleven. Zoo vaak de vrouwen een uitval +hebben gedaan, hebben de twee mannen er aan deelgenomen, en als zij terugkomt, klopt zij hen op den schouder, uitroepend: +“Goed zoo jongens, gij hebt u flink gehouden, haast zoo flink als wij vrouwen! Gij hebt den moed om te vechten; hebt gij ook +den moed om met ons den hongerdood te sterven?” + +</p> +<p>In dat laatste hebben noch Haring noch Guy veel lust; zij zijn buitendien ook met een bepaald doel hier gekomen. Guy zoekt +dus Ripperda op, die op den wal staat, omringd door zijn officieren, en vraagt hem verlof, om de dochter van Bodé Volckers +buiten de stad te mogen brengen. + +</p> +<p>“Ik ben zeer verheugd, u weer te zien, ‘Eerste der Engelschen’, en ik dacht, dat gij bij ons wildet blijven,” antwoordt de +Hollandsche bevelhebber. + +</p> +<p>“O, gij hebt geen gebrek aan soldaten, mannen noch vrouwen,” antwoordt Guy. “Gij hebt reeds te veel eters in de stad.” + +</p> +<p>“Gij denkt toch niet, dat de vijand de stad zal innemen?” + +</p> +<p>“Niet door geweld van wapenen,” antwoordt de Engelschman. “Daarom zeg ik, hoe minder monden er zijn om te voeden, hoe beter. +Eenige booten met meel <a id="d0e5116"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5116">312</a>]</span>zouden u beter te pas komen dan een duizendtal veteranen.” + +</p> +<p>“Gij hebt gelijk,” antwoordt Ripperda, terwijl zijn gelaat betrekt. “Doch ik en de mijnen, wij blijven hier, zelfs met zoodanige +verschrikkingen onder onze oogen—kijk!” + +</p> +<p>Het is nu dag geworden, en voorzichtig door een schietgat kijkend, uit vrees voor de Spaansche kogels, ziet Guy voor zijn +oogen het beeld van een Hollandsche stad, belegerd door de Spanjaarden. Vóór hem het hulpravelijn bezaaid met dooden, de gracht +er mee gevuld. Daartegenover staat een andere wal, die door de Spanjaarden is genomen en nog door hen bezet wordt gehouden. +Daarachter de gracht, gevoed door het water uit het Spaarne, bewaakt door de Spaansche batterijen. + +</p> +<p>Links groepen boomen en het Leprozen-hospitaal; daarachter en overal in het rond de tenten van de belegeraars, die de ongelukkige +stad afsnijden van vrienden en voedsel. + +</p> +<p>Chester kan op dezen afstand het wapengekletter hooren der compagnieën, die ter aflossing naar de versterkingen trekken. + +</p> +<p>Verspreid over dit tooneel staan een half dozijn windmolens, en vlak tegenover hen een ander gevaarte, dat Chester als krijgsman +de tanden op elkaar doet klemmen van verontwaardiging. + +</p> +<p>Het is een reusachtige galg, waaraan twintig lijken bengelen, eenige aan het hoofd, andere aan de voeten opgehangen. + +</p> +<p>En nu komt, als allergrootste verschrikking, de Spaansche beul met zijn helpers, om opnieuw zijn <a id="d0e5132"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5132">313</a>]</span>werk te verrichten. Zij voeren op ruwe wijze eenige wanhopige schepsels met zich mede, die aan handen en voeten gebonden zijn. +Zij nemen de dooden af, om de levenden op te hangen, die in het gezicht van hun kameraden en stadgenooten de lucht met hun +doodskreten zullen vervullen. + +</p> +<p>Een kreet van woede en smart stijgt van den wal omhoog—deze gemartelden zijn buren, waarmee men nog den dag te voren heeft +gesproken, die bij een uitval in de handen der Spanjaarden zijn gevallen. En één der vrouwen gilt: “Barmhartige God, ik zie +hem—zij hangen mijn Klaas op!” en kreunend valt zij neer. + +</p> +<p>“Wij zullen hetzelfde doen,” roept Ripperda, “hoofd om hoofd! Roep den provoost-geweldige!” + +</p> +<p>Weldra bengelen ongeveer twintig Spanjaarden op de wallen, als een afgrijselijk antwoord op de wreede uitdaging. + +</p> +<p>Dit wekt opnieuw de woede van Alva’s manschappen op en zij werpen van het naburige ravelijn iets in het Hollandsche hulpravelijn. + +</p> +<p>Het valt bijna aan de voeten van Guy en Ripperda. + +</p> +<p>De Hollandsche bevelhebber bukt zich, om het te onderzoeken en mompelt plotseling tot Guy: “Er is een plakkaat aan het hoofd +bevestigd. Kapitein Oliver van Bergen.” + +</p> +<p>“Groote God!” en ontzet kijkt Guy nog eens, en nu voor het laatst, in het gelaat van zijn dooden vriend. + +</p> +<p>“Wist gij dat hij dood was?” vraagt Ripperda. + +</p> +<p>“Ja,” mompelt Guy, “maar ik kon het hier niet <a id="d0e5152"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5152">314</a>]</span>vertellen, uit vrees, dat zijn verloofde het zou hooren.” + +</p> +<p>“Ja, dat meisje, Mina, zou met den patriot trouwen!” zucht de bevelhebber. Daarna vervolgt hij op schorren toon: “Neem haar +met u, als gij haar levend weg kunt krijgen. Breng haar snel van hier; vertel haar niets, eer zij deze verschrikkingen achter +zich heeft. Vaarwel, mijn Engelsche vriend. Als wij elkaar weer ontmoeten, zal Haarlem vrij zijn van Spaansche moordenaars.” + +</p> +<p>En de beide mannen nemen afscheid, vol eerbied voor elkaar. + +</p> +<p>Guy begeeft zich naar Pieter Kies en zegt: “Ik heb het verlof van den commandant. Breng mij bij Mina Bodé Volckers!” + +</p> +<p>Als het meisje, dat vermagerd is door honger en angst, de kamer binnentreedt, snikt zij: “Gij zijt gekomen om mij bij Antony +te brengen. Ik weet het. Ik lees het op uw gelaat.” + +</p> +<p>“Ja,” antwoordt Guy met veel inspanning. + +</p> +<p>“Waar is hij? Waarom kwam Antony niet met u mede?” + +</p> +<p>“O hij—hij wacht ons,” stamelt Guy en gaat met Haring mee, om de toebereidselen voor de reis te treffen. + +</p> +<p>De eenige kans, om het meisje uit de stad te krijgen, is, den weg over het meer te nemen. Daartoe moeten zij ’s nachts ontvluchten. + +</p> +<p>Terwijl zij Mina door de Schalkwijker poort naar buiten brengen, langs de korte lijn van versterkingen en verschansingen op +den linkeroever van het Spaarne, waardoor de belegerden nog gemeenschap met het meer hebben, bereiken zij het fort aan den +oever, <a id="d0e5172"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5172">315</a>]</span>waarvan de Oranjevlag waait, en wachten den nacht af, terwijl zij hun boot gereedmaken. + +</p> +<p>De nacht komt, doch voor hen veel te langzaam, want zij hebben zulk een honger. De duisternis echter is bevorderlijk aan hun +onderneming. + +</p> +<p>Vijf Spaansche galeien bewaken de Fuik. Er worden zeilen gezien in het Zuid-oosten. Vier van de galeien breiden haar zeilen +uit, gaan op verkenning en als het nacht is, zijn zij nog niet teruggekeerd. Er blijft dus slechts één galei over, die zij +hebben te verschalken, schoon zij twee patrouille-booten uitzendt. + +</p> +<p>“Ik denk dat ik met deze vervloekte schepen, die ons van proviand verstoken houden, eens goed zal afrekenen,” zegt de Hollandsche +bevelhebber van het fort. Hierop maakt hij drie booten gereed, om de patrouille-booten der Spanjaarden ’s nachts te overvallen. + +</p> +<p>Terwijl deze uittrekken, begeven ook Chester en Haring zich in hun sloep op weg, en de galei ontsnappend, die nu in een gevecht +is gewikkeld met de Haarlemmers, zijn zij weldra op het open meer, en zeilen naar het Zuiden. + +</p> +<p>Vóór de dag aanbreekt, hebben zij de Kaag bereikt en gaan verder naar Delft; den volgenden avond heeft Guy aan zijn eed voldaan. + +</p> +<p>Nadat hij het geredde meisje onder dak heeft gebracht en goed verzorgd weet in de herberg genaamd <span class="letterspaced">De Vergulde Toren</span>, begeeft Chester zich naar de gelagkamer en heeft daar een wonderbaarlijke ontmoeting. Een man, wiens oogen wild in hun kassen +rollen, staat op als hij hem ziet, <a id="d0e5189"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5189">316</a>]</span>en mompelt klappertandend: “Hel en duivel! Dat is een doode!” + +</p> +<p>Het is de koopman Bodé Volckers, die zich reeds maanden lang in Delft ophoudt, om den prins van Oranje te smeeken, zijn dochter +te redden. + +</p> +<p>“Dat ben ik niet,” fluistert Guy, en voegt er norsch aan toe: “Houd op met dat klappertanden, totdat gij mij hebt aangehoord,” +en Niklaas’ arm nemend, brengt hij hem naar een afzonderlijk vertrek. + +</p> +<p>“Dus hebt gij mij herkend?” vraagt de Engelschman met gedempte stem. + +</p> +<p>“Ja, maar gij zijt dood. Reeds maanden geleden kwam het bericht in Antwerpen, dat kolonel Guido Amati gedood was in het gevecht +op het ijs door den ‘Eerste der Engelschen’!” + +</p> +<p>“Neen, ik ben hersteld van mijn wonden!” + +</p> +<p>“Dan, ongelukkige man, zijt gij, als zij u, een kolonel in het Spaansche leger, hier ontdekken, er nog erger aan toe, dan +dat gij dood waart. Ik zal u echter niet verraden,” mompelt Bodé Volckers. “Gij hebt mijn kind eens gered, al hebt gij haar +ook naar een plaats gebracht, waar haar nog grooter gevaar wachtte.” En eensklaps roept hij uit, zijn handen wringend: “Red +haar opnieuw, mijn Mina! Zij is in Haarlem! In de oogen der Spanjaarden een uitgewekene, omdat zij zich aan de justitie onttrokken +heeft. Als zij de stad innemen, is zij verloren. Gij staat bij Alva in gunst, smeek hem om genade voor haar. Gij hebt invloed +bij zijn dochter, spreek tot haar!” + +</p> +<p>“Dat is onnoodig,” antwoordt Guy. “Ik heb uw dochter reeds in veiligheid gebracht!” +<a id="d0e5205"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5205">317</a>]</span></p> +<p>“Hoe is dat mogelijk? Er waar is zij dan?” + +</p> +<p>“Hier, in <span class="letterspaced">De Vergulde Toren</span>!” + +</p> +<p>“Hier? Goddank! Hebt gij haar uit Haarlem bevrijd? Breng haar bij mij, mijn Mina, die verloren was—mijn Mina, die teruggevonden +is!” + +</p> +<p>En de oude man is als krankzinnig van vreugde, grijpt Guy’s hand en overlaadt hem met zegenwenschen. + +</p> +<p>Het volgend oogenblik wil hij heensnellen om zijn kind te zien, voor wie hij zooveel angst heeft uitgestaan, maar Guy houdt +hem terug en zegt: “Eerst moet ik u iets zeggen.” + +</p> +<p>“Wat is het? Houd mij niet tegen.” + +</p> +<p>“Het is slechts terwille van haar,” antwoordt hij en doet verslag van Oliver’s dood, er fluisterend aan toevoegend: “Deel +het haar mede—ik heb het trachten te doen, maar ik kon het niet.” + +</p> +<p>Chester is nu genoodzaakt, om in zijn verhaal te laten invloeien, wie hij werkelijk is, en dit schijnt Bodé Volckers zelfs +nog meer te treffen, dan de dood van den schilder. Hij brengt verwonderd uit: “Gij! De ‘Eerste der Engelschen’! Gij? En gij +zijt in Antwerpen geweest—heeft een sterveling ooit zoo iets durven wagen? Tien duizend kronen staan nu op uw hoofd, sinds +het gevecht op het ijs. Hoe hebt gij zoo uw leven kunnen wagen?” Maar nu roept hij plotseling uit: “O! Bij den hemel! Gij +zijt verliefd op Alva’s dochter!” + +</p> +<p>“Ja,” zegt Guy, die voelt, dat hij dezen man op zulk een wijze aan zich heeft verplicht, dat zijn geheim veilig bij hem is. +“Zij is mijn verloofde, ik hoop met de dochter van den Hertog te trouwen.” + +</p> +<p>“Dan moet gij u haasten, jonge man, dan moet <a id="d0e5229"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5229">318</a>]</span>gij u haasten,” zegt Bodé Volckers op plechtigen toon. + +</p> +<p>“Waarom?” + +</p> +<p>“Omdat—o, nu vermoed ik ook de reden!—het was na den dood van Guido Amati—omdat zij vroom is geworden. Men zegt, dat zij non +wil worden.” + +</p> +<p>“Non!” krijt Guy. “Omdat zij gehoord heeft, dat Guido Amati dood is! Dat is een zonderling wreede scherts!” en hij barst terwijl +hem het hart in de schoenen zinkt, in een afgrijselijk gelach uit en bespot zichzelven, terwijl Bodé Volckers heensnelt om +zijn dochter in zijn armen te sluiten. + + + +<a id="d0e5237"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5237">319</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e5238" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK XVIII.</h2> +<h2 class="normal">“IS HET EEN DROOM?”</h2> +<p>Na eenigen tijd keert Bodé Volckers terug van het onderhoud met zijn dochter, en in zijn Vlaamsche oogen ligt een treurige +uitdrukking. Als hij Guy ziet, die op hem heeft gewacht barst hij uit: “Die schilder Oliver! Welk recht had zulk een man, +om iets anders lief te hebben dan zijn vaderland? Welk recht had hij, wiens leven aan een zijden draad hing, om mijn kind +lief te hebben?” + +</p> +<p>“Het recht, dat alle menschen hebben om het schoone te beminnen,” zucht Guy, die door de verrassende mededeelingen van Bodé +Volckers met betrekking tot Dona de Alva’s kloosterplannen, niet enkel romantisch gestemd is, maar ook weemoedig. + +</p> +<p>“Doch niet het recht om het schoone op te offeren. Oliver’s verraad tegenover Alva bracht Mina in gevaar, en nu heeft zijn +dood haar het hart gebroken. Zij kan zelfs niet meer naar huis gaan uit vrees voor Alva’s pijnbank. Alva!” roept de koopman +met verheffing van stem uit, “die mij en de mijnen in ellende heeft gestort, die mij heeft geruïneerd!” +<a id="d0e5249"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5249">320</a>]</span></p> +<p>“U geruïneerd? Hoe?” vraagt Guy teleurgesteld. Hij heeft op den koopman gewacht, daar hij geldelijke hulp noodig heeft, en +diens woorden klinken hem dus niet heel aangenaam in de ooren. + +</p> +<p>“Hoe?” herhaalt Bodé Volckers. “Allereerst door mijn huiselijk leven te verwoesten, in de tweede plaats door mijn handelszaak +naar den kelder te brengen met zijn tienden penning, en in de derde plaats door mij, als een gedwongen leening aan het Spaansche +gouvernement, vijfhonderd duizend kronen af te nemen.” + +</p> +<p>“Wenscht gij ze terug te hebben?” + +</p> +<p>“Hemel en aarde,—ja! Maar het geld is zoo goed als verloren. Wat praat gij voor onzin?” zegt de koopman op spottenden toon. + +</p> +<p>“Het is geen onzin!” + +</p> +<p>“Geen onzin te beweren, dat Alva zijn schulden zal terugbetalen?” + +</p> +<p>“Neen, want ik zal ze voor hem terugbetalen.” + +</p> +<p>“Gij—een krijgsman—vijfhonderd duizend kronen betalen! Gij zijt uw verstand kwijtgeraakt door al uw avonturen,” roept Bodé +Volckers uit, die denkt, dat Guy hem voor den gek wil houden. + +</p> +<p>“Volstrekt niet. Schiet mij tien duizend kronen voor, waag u leven, evenals ik het mijne waag, en ik zal u vijfhonderd duizend +kronen teruggeven en u in de gelegenheid stellen, u te wreken.” + +</p> +<p>De Engelschman zegt dit alles fluisterend, doch op vasten toon, hij heeft de zaak goed overdacht en is tot het resultaat gekomen, +dat, nu Oliver is heengegaan, Bodé Volckers met zijn Antwerpsche pakhuizen, Antwerpsche schepen en kennis van <a id="d0e5270"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5270">321</a>]</span>Antwerpsche toestanden, juist de man is om hem in deze zaak te helpen, als hij er tenminste den moed toe heeft. + +</p> +<p>“Mijn leven wagen? Ik zou het honderdmaal wagen als ik mij daardoor wreken kon op den man, die mij van alles heeft beroofd!” + +</p> +<p>“Goed, kom dan mee naar mijn kamer, wij moeten die zaak in het geheim bespreken,” zegt Guy, die er nu zeker van is, dat, al +zou Bodé Volckers zijn leven ook niet wagen uit vaderlandsliefde, hij het een dozijn keeren zou doen, om zijn vijfhonderd +duizend kronen terug te krijgen. De beweegredenen, waaruit de man handelt, gaan hem echter niet aan, alleen zijn daden. + +</p> +<p>Als zij op Chester’s kamer zijn gekomen, zegt de koopman: “Wat wenscht gij van mij?” + +</p> +<p>“Allereerst heb ik honderd kronen noodig om Jan Haring te betalen, die mij heeft geholpen om uw dochter buiten de wallen van +Haarlem te brengen.” + +</p> +<p>“Ik wil—ik wil Haring heel gaarne zelfs duizend kronen geven. En u mijn liefde, mijn genegenheid, en alles wat gij slechts +wenscht, omdat gij mijn Mina voor vernedering en dood hebt bewaard,” antwoordt de koopman op dankbaren toon. + +</p> +<p>“Uw leven soms ook?” + +</p> +<p>“Ja, dat wil ik ook geven, om mij op Alva te wreken.” + +</p> +<p>“Als dat zoo is,” zegt Guy, “luister dan naar mij.” En nadat hij Bodé Volckers geheimhouding heeft laten zweren, vertelt hij +hem alles van het geheim van Alva’s standbeeld, alles van Alva’s schat, want hij begrijpt, dat hij dezen man, wiens <a id="d0e5288"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5288">322</a>]</span>leven hij in de waagschaal stelt ten behoeve van zijn eigen zelfzuchtige bedoelingen, zijn volkomen vertrouwen moet schenken. + +</p> +<p>“Goed. Wat verlangt gij dat ik zal doen?” herneemt de Vlaming, wiens oogen beginnen te schitteren, als hij hoort van Alva’s +verborgen schatten, terwijl zijn ziel van vreugde wordt vervuld, als hij denkt aan den buit. “Zou ik niet een weinig meer +kunnen terugkrijgen—interest tenminste?” + +</p> +<p>“Top, ook interest—zeshonderd duizend, als uw leven u iets waard is—wij zullen er zevenhonderd en vijftig duizend van maken.” + +</p> +<p>“Goed—nu tot de zaak! Wat hebt gij noodig?” + +</p> +<p>“Allereerst, want de tijd dringt, heb ik zoo spoedig mogelijk papieren van uitklaring noodig van de stad Amsterdam voor de +<span class="letterspaced">Esperanza</span>, die nog in de haven van Vlissingen ligt. Kunt gij ze mij verschaffen?” + +</p> +<p>“Van Amsterdam? Onmogelijk! Doch ik kan u uitklaring en carga van Stockholm verschaffen.” + +</p> +<p>“Dat zal ons twee weken ophouden—noem een haven, die dichter bij is.” + +</p> +<p>“Van Duinkerken? Daarmee zijn slechts drie of vier dagen gemoeid.” + +</p> +<p>“Van Duinkerken! Best,” antwoordt Chester. “Met de <span class="letterspaced">Esperanza</span> zeil ik dan, op u geconsigneerd als kapitein Andrea Blanco, nog eens rechtstreeks de haven van Antwerpen binnen en blijf +daar liggen, totdat ik mij van Alva’s schat en Alva’s dochter heb meester gemaakt. Is het in die stad bekend, dat gij hier +zijt?” + +</p> +<p>“Neen. Daarvoor heb ik gezorgd,” zegt Bodé <a id="d0e5314"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5314">323</a>]</span>Volckers. “Men denkt, dat ik in Frankrijk ben, om Lyonsche zijde te koopen. Ik zal zelf met u naar Duinkerken varen. Dat werpt +een schijn van waarheid over alles—Lyonsche zijde uit een Fransche haven.” + +</p> +<p>“En als het later ontdekt wordt, dan kost het u het leven.” + +</p> +<p>“Om ’t even,” zegt de Vlaming. “Antwerpen’s handel gaat te gronde en ik ga de stad uit met alles, wat ik bij elkander kan +brengen. Die zevenhonderd en vijftig duizend kronen zullen er mij weer bovenop helpen.” + +</p> +<p>Zoo worden alle schikkingen gemaakt en ieder onderdeel geregeld; er wordt besloten, dat Mina rustig in Delft zal blijven, +dat op het oogenblik de meest geschikte plaats voor het meisje is. + +</p> +<p>“Zij is onverschillig voor alles,” klaagt Bodé Volckers en voegt er, op de tanden knarsend, aan toe: “Doch ik zal mij op den +man wreken, die haar tot de geeseling en het spinhuis wilde veroordeelen en mij, enkel omdat ik haar vader ben, heeft beroofd +van vijfhonderd duizend kronen.” + +</p> +<p>Denzelfden avond overhandigt Guy Jan Haring van Hoorn een beurs met goud, zeggende: “Dit is een belooning voor het gevaar, +waaraan gij u om mijnentwille hebt blootgesteld.” + +</p> +<p>“Wel, sapperloot!” roept de Hollandsche visscher uit. “Dit is meer geld, dan ik ooit bij elkaar heb gezien. Ik neem echter +niets aan voor een goede daad.” + +</p> +<p>“Gij hebt vrouw en kinderen, neem het voor hen en voor de uitgaven, die gij hebt te doen om naar <a id="d0e5330"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5330">324</a>]</span>het Noorden terug te keeren; ik wenschte buitendien dat gij een particuliere boodschap van mij daarheen overbracht.” + +</p> +<p>Zoo wordt het dus geschikt, dat Haring terstond naar Noord-Holland vertrekt met orders voor Dalton om de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> onmiddellijk naar Vlissingen te brengen en zoo hij Guy en de <span class="letterspaced">Esperanza</span> daar niet mocht vinden, naar Zuid-Beveland te zeilen en het anker uit te werpen in het Kromvliet. Dit is voor het oogenblik +niet zeer gevaarlijk, daar de Spaansche galjoenen zich bijna alle te Amsterdam bevinden, om hulp te verleenen aan de belegeraars +rondom Haarlem. + +</p> +<p>Den volgenden morgen vertrekt Haring naar het Noorden en begeven Guy en Bodé Volckers zich per schip naar Vlissingen, waar +de <span class="letterspaced">Esperanza</span> ligt. + +</p> +<p>Guy heeft ongeveer tien zijner manschappen aan boord van dit schip gelaten en dit aantal is voldoende, om naar Duinkerken +te zeilen, waar hij carga inneemt van Bodé Volckers’ agenten in die plaats en papieren van uitklaring op Antwerpen krijgt. + +</p> +<p>Als zij deze haven verlaten, zeilen zij opnieuw naar Vlissingen en vinden tot hun groote vreugde de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> op hen wachtend, daar Haring zeer snel heeft gereisd, Dalton zijn orders stipt heeft uitgevoerd en de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> buitendien terstond onder zeil kon gaan, omdat de haven van Enkhuizen reeds geheel vrij was van ijs. + +</p> +<p>“Bij alle zeemeerminnen!” roept zijn eerste officier uit, als hij zijn commandant ziet, “wij dachten, dat gij dood waart—verdronken +bij dien vervloekten Diemer dijk. Dat is kostelijk nieuws.” +<a id="d0e5357"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5357">325</a>]</span></p> +<p>“En ik heb toch nog beter nieuws voor u,” lacht Guy. + +</p> +<p>“En dat is?” + +</p> +<p>“Geld om de bemanning te betalen!” Waarop de Britsche pikbroeken luide juichkreten doen hooren. + +</p> +<p>Daarna haalt Guy het geld van Bodé Volckers voor den dag en rekent met zijn zeelieden af. + +</p> +<p>Den volgenden morgen kiest hij de manschappen uit, die den vorigen keer ook reeds mee zijn geweest naar Antwerpen en laat +zich door de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> vergezellen tot aan het Kromvliet, waar zij het anker uitwerpt bij de Bevelandsche kust, terwijl hij verder gaat naar Antwerpen, +de wachtbooten bij Lillo passeert en naar de dokken zeilt, nog ongeduldiger verlangend naar een ontmoeting met Alva’s dochter +dan naar het buitmaken van Alva’s schat. + +</p> +<p>Hij begrijpt, dat het zaak is, met het laatste zooveel mogelijk haast te maken. Gedurende zijn gevechten en schermutselingen +is zijn gelaat aan vele Spaansche krijgslieden bekend geworden, en ofschoon de meeste nog in Holland zijn, zijn er toch eenige, +die gewond werden, voor hun herstel hier. Gelukkig zijn dezen gebonden aan hun kamer en hun bed, daar enkel de zwaar gewonden +uit het leger worden weggezonden,—Spanje toch heeft iederen man noodig bij het beleg van Haarlem—maar met tien duizend kronen +op zijn hoofd bevindt de “Eerste der Engelschen” zich in elk geval in groot levensgevaar. + +</p> +<p>Om geen tijd verloren te laten gaan, begeeft Chester zich, zoo goed mogelijk vermomd als kapitein Andrea Blanco, naar het +huis van den koopman, <a id="d0e5375"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5375">326</a>]</span>om schikkingen te treffen, teneinde zijn carga te lossen. Weldra zijn zij in een ernstig gesprek gewikkeld, waarin Guy Bodé +Volckers, die de zaak nu met hart en ziel is toegedaan, opdraagt, zooveel mogelijk informatiën in te winnen omtrent het huis +van de Spaansche vrouw, senora Sebastian, als hij opeens alleraangenaamst wordt verrast. + +</p> +<p>Hij hoort de stem van de gravin De Pariza in den winkel achter het kantoor, waar hij met den koopman zit. Deze stem kwam hem +tot nu toe altijd hard, onaangenaam en afstootend voor, maar nu klinkt zij hem zoo zoet als een engelenstem in de ooren, als +zij zegt: “Ik kom om een weinig wit Fransch mousseline voor Dona de Alva te koopen. Gij behoeft er niet veel ellen van uit +te meten, daar Dona Hermoine weldra naar Spanje vertrekt, om in een klooster te gaan.” + +</p> +<p>“Zal ik het goed voor Uwe Genade in de Citadel laten bezorgen?” vraagt de volijverige bediende. + +</p> +<p>“Neen, ik zal het zelf meenemen. Het weer is zoo prachtig, dat Dona Hermoine en ik nu reeds voor den zomer onzen intrek hebben +genomen in het landhuis te Sandvliet. Doch snel wat, jonge man, de staatsbarge wacht.” + +</p> +<p>Deze woorden verjagen alle gedachten aan Alva’s schat uit Guy’s hoofd. + +</p> +<p>“Geef mij eenige nadere inlichtingen,” fluistert de koopman, “omtrent het huis van de Spaansche vrouw.” + +</p> +<p>“Ik heb u gezegd, waar het ligt. Morgen zal ik verder met u spreken. Wat is de snelste manier, om te Sandvliet te komen?” +<a id="d0e5389"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5389">327</a>]</span></p> +<p>“De snelste is te paard, maar zij is niet de veiligste.” + +</p> +<p>“Ik kies de snelste.” + +</p> +<p>“Door de schildwachten van Lillo? Gij zult aangehouden worden! Gij moet een pas hebben!” Vervolgens fluistert de koopman, +waarschuwend: “Gaat gij als kapitein Andrea Blanco of als kolonel Guido Amati, of als die andere?” Bodé Volckers wordt zoo +wit als de dood, als hij die laatste opmerking maakt. + +</p> +<p>“Als—Goede God! Ik <span class="letterspaced">moet</span> immers gaan als kolonel Guido Amati!” + +</p> +<p>“Meent gij, dat gij fort Lillo kunt passeeren met een pas ten name van kolonel Guido Amati, die reeds drie of vier maanden +geleden als dood is opgegeven?” zegt Bodé Volckers. “Een jaar geleden zoudt gij Lillo hebben kunnen passeeren als <span class="letterspaced">kapitein</span> Guido Amati, maar als <span class="letterspaced">kolonel</span> Guido Amati, een man van rang, een man, die aan het hoofd van een regiment stond, een man bovendien, die in een dagorder +vermeld werd onder de dooden—neen, neen, gij werpt uw leven weg en zult het meisje niet winnen. Gij werpt den schat weg en +offert mijn leven op.” + +</p> +<p>“Gij hebt gelijk,” zegt Chester neerslachtig, “maar ik moet haar zien.” + +</p> +<p>“Ga dan met een boot, dat is de eenige veilige manier,” antwoordt Niklaas. + +</p> +<p>“Nu goed; ik zal de sloep van de <span class="letterspaced">Esperanza</span> nemen; daarmee komt men snel vooruit en ik zal alle mogelijke zorg voor mijzelf dragen—om <span class="letterspaced">harentwille</span> het meest,” antwoordt Guy. “Het zou niet goed voor haar zijn, opnieuw om Guido Amati te treuren. Doe gij intusschen hier, +wat gij kunt. Ik ben morgen vroeg terug.” +<a id="d0e5421"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5421">328</a>]</span></p> +<p>Met deze woorden verlaat kapitein Andrea Blanco het kantoor van den koopman, begeeft zich aan boord van de <span class="letterspaced">Esperanza</span> en vermomt zich, zoo goed als hij kan, als kolonel Guido Amati; want tengevolge van zijn wonden, ziet hij bleek, terwijl +vermoeienissen en angst rimpels van zorg in zijn voorhoofd hebben gegroefd. + +</p> +<p>Ondanks dit alles ligt er een glans van innig geluk en vreugdevolle verwachting op het gelaat van den stoutmoedigen jongen +man, als hij in zijn boot, voortgeroeid door zes flinke mannen, de Schelde afglijdt. + +</p> +<p>En zijn gelukkige stemming wordt nog verhoogd, als hij, met vluggen stap en zwierig uitgedost in satijn en zijde,—zooals het +een cavalier betaamt, die de dame van zijn hart gaat bezoeken,—uit zijn boot aan den dijk stapt, ongeveer een halven mijl +ten Westen van Sandvliet, waar een nette landingsplaats is met sierlijke treden tot aan het water ten gebruike van dames, +en vanwaar een lommerrijke laan van populieren leidt naar het fraaie kasteel, door Alva voor zijn dochter gebouwd, om er de +zomermaanden door te brengen. + +</p> +<p>Het huis ligt aan het eind van de laan op den dijk, en men heeft daar een heerlijk uitzicht op de Schelde. Een der vleugels +reikt zelfs tot aan het water, een boot zou tot vlak onder de ramen kunnen varen. + +</p> +<p>Het is een ruim gebouw, bestaande uit het hoofdgebouw en twee vleugels; de eene vleugel aan het water, met zijn balkons en +zonneblinden, is zeker het gedeelte, waar de dochter van den Onderkoning <a id="d0e5435"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5435">329</a>]</span>zelve woont, de andere vleugel is, voor zoover Guy, als hij naderbij komt, er over kan oordeelen, bestemd voor het gebruik +van de bedienden en bevat de keuken, de provisiekamers enzoovoort. Het hoofdgebouw wordt waarschijnlijk gebruikt voor de ontvangst +van bezoekers en het geven van partijen. + +</p> +<p>Het geheel is een schoone en ruime villa, gebouwd met Moorsche bevalligheid en Oostersche pracht. Dit kan men gemakkelijk +reeds op een afstand zien, want overal zijn van buiten zonneblinden aangebracht en sommige ramen zijn van geschilderd glas. + +</p> +<p>Voor het huis langs den dijk is een aardige tuin; de boomen,—het is reeds Mei,—zijn vol jonge blaadjes in hun eerste groen +en frissche schoonheid. In de grasperken zijn eenige bloemen geplant, waarschijnlijk gekweekt in broeikassen. + +</p> +<p>Aan het eind van den tuin is een klein tuinhuisje, begroeid met wijngaardranken en met de open zijde naar den waterkant. Dit +trekt dadelijk Guy’s aandacht, als hij een onderzoekenden blik in het rond werpt, alvorens zijn komst aan te kondigen door, +volgens het gebruik van die dagen, in de handen te klappen. + +</p> +<p>Als hij nauwkeuriger uitkijkt, ontdekt hij een witte japon. Zijn hart begint sneller te kloppen, zijn liefde zegt hem, dat +zij het is, die hij eens in zijn armen hield. + +</p> +<p>Bij de haag staat een populier. Guy grijpt hem vast en springt over de heg in den tuin, nadert het tuinhuisje—en wat hij daarbinnen +ziet, berooft hem bijkans van zijn bezinning. + +</p> +<p>Hermoine de Alva—haar gelaat gedeeltelijk van <a id="d0e5449"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5449">330</a>]</span>hem afgewend en haar oog op de Schelde gericht, achterover liggend op een lage rustbank met zijden kussens bedekt, haar eene +hand het fraaie hoofdje ondersteunend, een harer voetjes te voorschijn komend onder de plooien van haar gewaad, haar bevallige +figuur gekleed in een zacht wit gewaad, afgezet aan den hals, de mouwen en den zoom met een smal, zwart randje—vertoont een +beeld, waarop zijn oogen, die dien aanblik zoolang hebben ontbeerd, uren lang onbeweeglijk zouden kunnen staren in een soort +van droomende verrukking. + +</p> +<p>Doch Chester is niet de man om te droomen, als hij in de gelegenheid is, zijn beminde te omhelzen. Hij staat slechts een oogenblik +stil, om er over na te denken, hoe hij den schok kan voorkomen, dien het zien van een dood gewaande haar zou kunnen geven. + +</p> +<p>“Zij zal mij voor een geest houden en bang voor mij zijn,” overlegt hij; want geesten en hekserij en het bovennatuurlijke +waren in dien tijd aan de orde van den dag. + +</p> +<p>Terwijl hij daar nog aarzelend staat, neemt het meisje een gebedenboek op, dat naast haar ligt, en dwingt zichzelve om te +lezen, doch zuchtend legt zij het weer uit de hand. Als zij zich beweegt, schittert er iets aan haar blanke hand. Het is de +ring, dien hij haar gaf, en Guy kan zich niet langer bedwingen. + +</p> +<p>“Van vreugde sterft men niet, anders was ik zelf al lang dood,” denkt hij; vervolgens zegt hij op lossen toon, bijna aan haar +oor: “Dona Hermoine, waarom heet gij mij niet welkom?” +<a id="d0e5459"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5459">331</a>]</span></p> +<p>“Heilige Maagd! die stem—,” stamelt het meisje. “Die stem—!” Opspringend en hem scherp aanziende, hijgt zij: “Madre mia! Guido! +Mijn Guido, die dood is!” en fluistert vervolgens met bleeke lippen: “Uw geest kan niet gekomen zijn, om mij verwijten te +doen—dat kunt gij niet, daar ik mij aan den hemelschen Bruidegom heb gewijd na uw dood!” En haar mooie oogen staren hem vol +schrik en ontzetting aan. + +</p> +<p>“Niet dood, maar enkel gewond; daarom heb ik verlof tot herstel van gezondheid. Aan dooden geven zij zulk een verlof niet.” +En meenende het bovennatuurlijke het best met het alledaagsche te kunnen verdrijven, vervolgt Guy: + +</p> +<p>“Zoudt gij mij niet uitnoodigen voor het middagmaal?” + +</p> +<p>“Een middagmaal voor een <span class="letterspaced">geest</span>!” Dit komt als een wilde kreet over Hermoine’s lippen, en haar gebedenboek met het vergulde kruis op zijn fluweelen omslag +omhoog houdend, begint zij: “Exorcizare te—” + +</p> +<p>Doch hij roept uit: “Ik ben geen geest! Bezweer mij niet, ik ben geen geest!” + +</p> +<p>“Geen geest? <span class="letterspaced">Onmogelijk</span>! Ik heb rouw over u gedragen—sinds—die Jobstijding—van het gevecht op het ijs—toen die wreede Engelsche moordenaar en zijn +manschappen u doodden.” + +</p> +<p>“Mij niet! Ofschoon zij mij hier en daar leelijk toetakelden—een houw over het hoofd en een kogel in het lichaam. Ik wil u +bewijzen, dat ik niet dood ben. Zijn dit de lippen van een geest? Herinnert gij ze u?” +<a id="d0e5480"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5480">332</a>]</span></p> +<p>Guy slaat zijn armen om het meisje heen, dat half bezwijmd is, en tracht door kussen een eind aan haar twijfel te maken. + +</p> +<p>En hij bereikt zijn doel zóó goed, dat het meisje uitroept: “Levend! Ja, ja, gij zijt levend! uw hart klopt tegen het mijne. +Mijn Guido leeft!” en zij barst in tranen uit, alsof zij smart in plaats van vreugde ondervond. + +</p> +<p>Wat Guy betreft, hij stelt zich ruimschoots schadeloos voor zijn langdurige gedwongen afwezigheid, zoodat Dona de Alva bloost +doch tegelijkertijd straalt van geluk en opnieuw bloost en fluistert: “Gij—gij behoeft mij niet zoo herhaaldelijk te bewijzen, +dat gij leeft. Ik weet nu wel, dat uw lippen niet die van een geest zijn.” En zij voegt er op verwijtenden toon aan toe: “En +gij liet mij zoolang treuren.” + +</p> +<p>“Ik was een gevangene—” begint Chester. + +</p> +<p>“Een gevangene!—Zij maken geen gevangenen!” + +</p> +<p>“De ‘Eerste der Engelschen’ wel! En dan mijn wonden!” zoo verdedigt Guy zich op meewarigen toon. + +</p> +<p>“O ja, uw zware wonden. Ik—ik zal u verplegen.” + +</p> +<p>“Ja, onder uw handen zal ik zeker spoedig herstellen,” zegt hij met een stralend gelaat en vervolgt opgewonden: + +</p> +<p>“Ik zal niet gezond worden eer—” + +</p> +<p>“Eer wat?” + +</p> +<p>“Eer ik met u getrouwd ben.” + +</p> +<p>“Met mij getrouwd zijt!” En juffrouw Brunette bloost tot in haar sneeuwwitten hals, zij slaat de oogen neer, ofschoon zij +van geluk schitteren. +<a id="d0e5505"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5505">333</a>]</span></p> +<p>“Ja, dezen keer, dat ik hier ben, trouw ik met u!” Hij fluistert het, en toch klinkt het wild en hartstochtelijk. + +</p> +<p>En nu brengt Hermoine hem in verbazing, want zij antwoordt, hem dapper in de oogen kijkend, op vasten toon: “Ja, dezen keer +zal het gebeuren!” en zij stamelt: “Ik zou niet opnieuw zooveel kunnen lijden. Als gij vertrekt, ga ik met u, kolonel Guido +Amati de Medina zal een vrouw hebben. Doch gij moogt er niet over denken, naar het leger terug te keeren, eer gij volkomen +hersteld zijt, en dat zal lang duren, vrees ik,” en het meisje beschouwt het kleine litteeken op het voorhoofd van haar beminde, +alsof het een doodelijke wonde was. + +</p> +<p>En hij beschuldigt zich nu van groote onhartelijkheid, hij noemt zich een ellendeling, dat hij haar zoolang heeft laten treuren; +wat beteekende plicht, wat beteekende zijn eed, vergeleken bij de wreede smart, die haar gelaat heeft omfloerst? + +</p> +<p>Een oogenblik later doet zijn liefste Guy schrikken. Zij roept plotseling uit: “Wel, wat is de kleine De Busaco toch een goed +profeet! Hij—hij heeft zeker het tweede gezicht!” + +</p> +<p>“De Busaco! Hebt gij hem dan gesproken?” roept de gewaande Guido Amati onthutst uit. + +</p> +<p>“Ja, hij is op fort Lillo in garnizoen, daarheen gezonden om te herstellen. De arme kleine luitenant kreeg het koudvuur in +zijn wonden, die hij had opgedaan in het gevecht op het ijs. Toen ik hoorde, dat hij het was, die u het laatst had gezien, +mijn Guido,”—zij neemt, dit zeggende Guy’s hand in de hare, alsof zij vreesde, dat zij hem opnieuw zou verliezen,<a id="d0e5518"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5518">334</a>]</span>—“zond ik om hem en informeerde handig—als geschiedde het slechts uit belangstelling in een goede kennis—o, ik beheerschte +mij goed!—hoe gij waart gevallen. En hij vertelde het mij; doch eer hij mij verliet, zeide hij: ‘Ik wed, dat gij kolonel Guido +Amati toch niet voor het laatst hebt gezien.’ ‘Waarom niet?’ bracht ik met moeite uit, met nieuwe hoop in mijn hart. ‘Zaagt +gij hem dan niet vallen?’ ‘Ja,’ zeide De Busaco achteloos, en ik vond zijn manier van doen heel vreemd, ‘doch mijn vriend, +kolonel Guido Amati, heeft, als een kat, <span class="letterspaced">negen</span> levens en hij heeft er nog maar één van opgeofferd.’ Vermoedde hij misschien, dat zij uw leven zouden sparen?” + +</p> +<p>“Misschien,” antwoordde Guy. “Deze Engelsche moordenaar, zooals gij hem noemt, spaarde mij niet alleen, doch redde mijn leven, +zorgde voor mij, nam mij mee naar Enkhuizen en toen ik daar doodziek lag met hevige wondkoortsen, zorgde hij er voor, dat +ik zoo goed werd opgepast, alsof hijzelf het was.” + +</p> +<p>“Dus hij is geen Engelsche moordenaar?” + +</p> +<p>“Neen, hij is een Engelsche ridder, en ik hoop, dat de tijd nog eens zal komen, dat gij zult zeggen, dat hij een edelman is, +uw achting waard.” + +</p> +<p>“Dat is hij nu reeds! Hij redde uw leven voor de messen van die wreede Hollandsche vrijbuiters,” zegt het meisje plotseling; +daarna mompelt zij op verschrikten toon; “En ik zette Papa er toe aan, den prijs op het hoofd van uw redder te verhoogen. +De hemel vergeve mij!—tien duizend kronen staan nu op het hoofd van den man, die uw leven redde!” + +</p> +<p>“Diable!” antwoordt Guy, niet zeer ingenomen <a id="d0e5533"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5533">335</a>]</span>met hetgeen hij hoort. “De Engelschman is heel goed in staat voor zichzelven te zorgen, wij zullen dus maar van hem afstappen +en terugkeeren tot kolonel Guido Amati.” + +</p> +<p>“Apropos van hem,” lacht Hermoine, “de geest vroeg, meen ik, om een middagmaal.—Verlangt het spook geestelijke oesters, kabouterachtige +tarbot en ragout uit den heksenketel?” en het meisje, nu een beeld van stralende vreugde, klapt in de handen. + +</p> +<p>“Neen,” antwoordt Guy, “maar de geest zal een reuzenmaaltijd houden met verlof van het meisje uit het betooverd kasteel, en +zij mag den wijn zoo krachtig maken als zij wil.” + +</p> +<p>“Kom dan, want ik ben van plan het gemeste kalf voor u te slachten!” En Hermoine wil de hand van haar ridder vatten, om hem +naar het priëel te geleiden. + +</p> +<p>Doch Chester aarzelt eensklaps en fluistert: “De gravin De Pariza—wat zal uw duena zeggen?” + +</p> +<p>“Zij zal niets zeggen,” merkt Dona de Alva luchtig op. “De gravin De Pariza zal vanavond niet thuis zijn.” + +</p> +<p>“Niet? Ik meende, dat zij de staatsbarge bij zich had.” + +</p> +<p>“Ja. Zij houdt de barge bij zich in Antwerpen. Zij overnacht bij de gravin van Mansfeld. Sedert dien nacht—gij herinnert hem +u immers, den nacht, dien ik zegen?—toen gij mij uit de handen der Geuzen bevrijd hebt, vreest de gravin De Pariza de Watergeuzen +meer dan de vijanden uit de andere wereld, en ofschoon het heet, dat zij hier woont, is zij zooveel mogelijk iederen nacht +afwezig. Zij komt niet terug voor morgenochtend.” +<a id="d0e5549"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5549">336</a>]</span></p> +<p>“Dat is een buitenkansje,” lacht Guy, in zijn hart Dirk Duyvel en zijn zeeschuimers zegenend, “dat zal ons voor veel onaangenaamheid +bewaren; ik zal u altijd ’s avonds komen bezoeken. De gravin De Pariza kan haar tong niet in bedwang houden.” + +</p> +<p>“Neen, dat kan zij ook niet,” roept het meisje uit, “ik zal het haar echter leeren!” en op dit oogenblik is zij geheel Alva’s +dochter. “Maar ga nu mee in huis. Gij zijt hongerig, en met uw wonden moet gij versterkend voedsel hebben. Kom mee aan het +avondeten.” + +</p> +<p>En Guy laat zich gedwee naar dezen maaltijd leiden, met den eetlust van een zeeman en volstrekt niet met dien van een geest. +Dona Hermoine neemt zijn arm, alsof zij vreesde hem te zullen verliezen. Als zij in de ruime vestibule van dit schoone buitenverblijf +zijn gekomen, klapt zijn schoone dame in de handen, en de twee Moorsche meisjes, die Guy reeds vroeger heeft gezien, snellen +toe. + +</p> +<p>“Alida, maak een kamer in orde voor dezen heer, die met mij het avondeten gebruikt,” beveelt Hermoine. Waarop een der meisjes, +met een dienaresse, haar meesteres iets in het oor fluistert. + +</p> +<p>Hierop barst Dona de Alva in lachen uit, en zegt: “Zeker. Hij is mijn vriend, kolonel Guido Amati, dien gij met denzelfden +eerbied moet behandelen als mij. Senor, als gij terugkomt, vindt gij den reuzenmaaltijd, dien gij besteld hebt, gereed.” + +</p> +<p>Waarop Guy, het Moorsche meisje,—hetzelfde, dat hem indertijd het pakje in de Citadel heeft gebracht en dat de vertrouwde +dienstmaagd van zijn beminde schijnt te zijn,—volgend, zich weldra bevindt in een <a id="d0e5562"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5562">337</a>]</span>zoo luxueus ingerichte kamer, als hij ooit heeft gezien, ofschoon zij duidelijk de sporen draagt, voor een heer te zijn bestemd. +Aan de muren hangen wapenen, in de aangrenzende kleedkamer staan mannenlaarzen en op de toilettafel ligt een misboek, fraai +ingebonden, met het kasteel met de drie torens, een raaf op iederen toren—het wapen van Alva—er op;—hierin ligt een boekelegger, +kunstig bewerkt en geteekend: “Uw Hermoine”. + +</p> +<p>“Welk mannelijk wezen,” denkt Guy bij zich zelven, half jaloersch, “is gewoon zich hier zoo huiselijk in te richten?” En zich +tot het meisje wendend, dat hem hierheen heeft geleid en dat hem met nieuwsgierige, verwonderde oogen aankijkt, vraagt hij: +“Zijn dit de vertrekken van een heer?” + +</p> +<p>“Ja! Het is de kamer van Zijne Hoogheid den hertog van Alva, als hij ons met zijn tegenwoordigheid vereert,” antwoordt het +meisje met een diepe buiging en verlaat Guy, die nu het heiligdom van zijn vijand opneemt. + +</p> +<p>“Drommels!” denkt hij, “nu ben ik met recht in het hol van den leeuw.” En naar de pracht van de draperieën en den hemel van +het bed kijkend, mompelt hij: “Een week geleden sliep ik in de herberg van Hasselaer te Haarlem!” en als al de verschrikkingen +van den honger en den dood in de belegerde stad hem opnieuw voor den geest komen, schijnt zijn tegenwoordige weelderige omgeving +hem bijna een droom toe. + +</p> +<p>Maar om geen tijd te verliezen,—want hij verlangt naar zijn beminde en ook naar zijn maaltijd,—borstelt de jonge man alle +sporen van de reis van zich af <a id="d0e5572"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5572">338</a>]</span>en bedient zich daarna van zachter handdoeken, dan hij ooit in zijn gespierde handen heeft gehad. + +</p> +<p>En als hij vervolgens de breede eikenhouten trap afgaat naar de vestibule, wordt hij door het andere Moorsche meisje geleid +in een vertrek, dat nooit uit zijn geheugen zal gaan—misschien niet om den indruk, dien het eerst op hem maakte, maar om hetgeen +er later in gebeurde. + +</p> +<p>Het is een statig gewelfd vertrek in den rechtervleugel van het huis; een groot, vooruitstekend venster komt vlak aan het +water van de Schelde uit, waardoor men het geklots van de golven kan hooren, want het venster is geopend en de zeilen zijn +neergelaten om de ondergaande zon buiten te houden. Aan de eene zijde is de muur verdeeld in drie groote nissen. Daarvoor +hangen zware gordijnen van dik Vlaamsch tapijtgoed, versierd met gouden kwasten, die dit vertrek scheiden van een ander, dat +er achter ligt. Hier tegenover aan den tuinkant zijn vensters, die uitkomen op een balkon, beschut door schitterend gekleurde +zeilen en voorzien van gemakkelijke zitplaatsen. + +</p> +<p>Op een met kussens bedekte sofa bij het vooruitstekende venster zit, terwijl de stralen van de ondergaande zon haar donker +haar beschijnen, Hermoine. Bij zijn binnenkomst staat zij echter op, om hem te gemoet te gaan en zegt: “Ik heb geen toilet +gemaakt; ik kon het niet over mij verkrijgen, u te laten wachten, gij zijt zoo hongerig!” waarop zij, in de handen klappend, +uitroept: “Terstond opdienen!” + +</p> +<p>Onmiddellijk openen zich de zware gordijnen, weggetrokken door gouden koorden voor twee van de <a id="d0e5582"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5582">339</a>]</span>deuropeningen en de eetkamer wordt zichtbaar, waarin een tafel staat, bedekt met een sneeuwwit tafellaken, waarop goud en +zilver schittert, Venetiaansch glaswerk fonkelt en een overvloed van bloemen een liefelijken geur verspreidt. + +</p> +<p>“Kolonel Amati,” fluistert Hermoine, en haar blanke hand in de zijne leggend, gaan zij samen naar binnen, om den maaltijd +te gebruiken, die zoo weelderig is aangericht, als Guy nog nooit, zelfs niet aan het hof van Elizabeth, heeft gezien; want +er zijn allervreemdste voorwerpen om mee te eten, vorken genaamd, waarvan hij het gebruik niet kent, en als Engelschman geeft +hij de voorkeur aan zijn vingers en een servet. + +</p> +<p>Doch zijn gastvrouw is er op gesteld om hem het gebruik van deze Italiaansche uitvinding te wijzen, en toont hem, hoe hij +dit instrument aan zijn mond kan brengen, zonder in zijn tong te prikken, waarbij Guy lacht en op treurigen toon uitroept: +“Ik smeek u, Dona Hermoine, laat mij niet meer bloed verliezen!” + +</p> +<p>Hierop verbleekt zij een weinig, en hem aankijkend, fluistert zij: “Uw wonden, o ja—uw zware wonden. Eet en word sterk om +mijnentwille.” En zij noodzaakt hem vol bezorgdheid, een reuzenmaaltijd te houden, waarvan hij volstrekt niet afkeerig is, +daar de keuken uitstekend is en de wijn van de fijnste Spaansche merken en afgekoeld met ijs—een nieuwe mode, waaraan de Engelschman +volle recht laat wedervaren. + +</p> +<p>Al dien tijd eet het meisje niets, en schijnt genoeg te hebben aan hetgeen haar oogen zien. + +</p> +<p>“Gij—gij eet niets, mijn Hermoine,” fluistert <a id="d0e5594"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5594">340</a>]</span>haar ridder, die nu van zijn kant ook bezorgd wordt. + +</p> +<p>“O, ik ben er aan gewend, te vasten,” zegt zij, “gij weet, dat ik mij voorbereidde voor het kloosterleven. Zou het niet verschrikkelijk +zijn geweest?” en het bekoorlijke pruilende mondje geeft iets pikants aan de non in den dop. + +</p> +<p>“Gij zoudt in een klooster zijn gegaan om mijnentwille?” + +</p> +<p>“Dat was mijn plan. Er is een groot klooster in Valladolid—waarvan ik abdis zou worden—ik zou het rijk begiftigd hebben—” + +</p> +<p>“Gij abdis?” + +</p> +<p>“Ja. Zie ik er niet gestreng uit?” schertst de gelukkige Hermoine. “Misschien had ik mij toch nog bedacht. Ik begon reeds +genoeg te krijgen van het gebedenboek. Maar nu denk ik niet meer over middernachtelijk waken—o, Guido mio—zeg mij, dat het +geen droom is.” + +</p> +<p>“Ik wil meer doen—ik wil het bewijzen!” fluistert Guy en staat van de tafel op. + +</p> +<p>Hij ziet er uit, alsof hij eens goed gebruik van zijn recht wil maken. En daar Hermoine er niets tegen schijnt te hebben, +hem dit recht toe te staan, geeft zij haar twee Moorsche meisjes, die hen aan tafel hebben bediend, een teeken, en als Chester +en Hermoine de eetkamer verlaten, om naar het andere vertrek te gaan, vallen de gordijnen achter hen dicht en zijn zij alleen. + +</p> +<p>“Kom in het venster; daar krijgen wij weldra maanlicht,” zegt de jonge dame. En zij gaan naast elkaar zitten en kijken naar +de kalme golven van de Schelde, terwijl een zoel zomerbriesje hun tegemoet <a id="d0e5612"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5612">341</a>]</span>waait door het geopend venster. “Zal ik wat muziek voor u maken?” vraagt het meisje. + +</p> +<p>“Uw stem is voor mij de schoonste muziek.” + +</p> +<p>“O,” roept Hermoine uit, “ik speel op de mandoline; ik bezit daar eenige vaardigheid in. Buitendien kan ik de cachuca en de +bolero dansen. Morgenavond zal ik voor meer afwisseling voor u zorgen. Mijn Moorsche meisjes bespelen de harp en de guitaar +en ik zal De Busaco inviteeren.” + +</p> +<p>“Inviteer, als ’t u belieft, niemand.” + +</p> +<p>“Zelfs den kleinen De Busaco niet, die niet wilde gelooven, dat gij dood waart?” + +</p> +<p>“Neen.” + +</p> +<p>“Weet gij, dat hij misschien ons geheim vermoedt?” + +</p> +<p>“Waarom?” + +</p> +<p>“Toen hij bij mij kwam, bracht hij mij twee brieven, die hem in handen waren gekomen, daar hij de zorg voor uw goed op zich +had genomen. Hij overhandigde ze mij, zeggende: ‘Ik denk, dat zij wel eenige waarde voor u zullen hebben.’ ‘Gij hebt ze niet +goed bewaard, mijn Guido.’<span id="d0e5630" class="corr" title="Bron: ">”</span> Er is een verwijt in haar oogen te lezen. + +</p> +<p>“Ik droeg uw brief altijd bij mij,” antwoordt Guy met veel tegenwoordigheid van geest. + +</p> +<p>“Mijn <span class="letterspaced">brieven</span>,” verbetert hem het meisje; “ik zond er u drie.” + +</p> +<p>“O, ja, maar ik—ik noem uw brief, dien, welken ik het laatst ontving, en dien ik bij mij droeg om hem te kleuren met mijn +bloed, denzelfden, die mij aanspoorde, om bevordering te verwerven door het verslaan van den Engelschen kapitein,” en Chester +haalt het epistel voor den dag, gevonden op het <a id="d0e5642"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5642">342</a>]</span>lijk van Guido Amati na het gevecht op het ijs. + +</p> +<p>“Ja, de brief, die mij mijzelve deed verwenschen,” roept Hermoine uit, “de brief die, zooals ik meende, u den dood had gebracht +in plaats van liefde; de brief, die u opdroeg, den dapperen Engelschman,—ik wil hem nu niet meer <span class="letterspaced">wreed</span> noemen,—te dooden.” En er komen tranen in haar oogen, en snikkend zegt zij: “Vertel mij al uw avonturen van het oogenblik +af, dat gij van mij verwijderd waart.” + +</p> +<p>Aldus gedwongen, geeft Guy een nauwkeurig verslag van het gevecht op het ijs, natuurlijk van een Spaansch standpunt uit, en +zegt haar eindelijk, dat hij er zich vast van verzekerd houdt, dat de eerstvolgende slag, waaraan hij deelneemt, hem tot generaal +zal doen bevorderen. + +</p> +<p>Een oogenblik later vraagt hij, naar de Schelde kijkend: “Zijt gij niet bevreesd voor de Watergeuzen?” + +</p> +<p>“Neen,” antwoordt Hermoine, “zij zijn allen naar Holland gegaan. Bovendien heb ik acht gewapende lakeien in huis en in de +stallen nog vier als geleide bij de galei, dan ligt er garnizoen in Lillo, en een halve compagnie te Sandvliet, ginds vlak +om den hoek.” Haar blanke arm maakt een bevallige beweging in de aangeduide richting. “Ik ben hier voor iedereen veilig, behalve +voor u, mijn Guido.” + +</p> +<p>En Guy denkt, terwijl hij naar de Schelde kijkt, die verlicht is door de maan: “Veilig, behalve voor mij.” Want hij ziet in +het Kromvliet, vlak bij de Zuid-Bevelandsche kust, de masten van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> en in zijn hoofd rijpt een plan, volgens hetwelk hij Hermoine de Alva aan haar woord wil houden en haar de zijne wil maken. + + + +<a id="d0e5660"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5660">343</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e5661" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK XIX.</h2> +<h2 class="normal">DE BRUIDSSCHAT VAN DE DOCHTER.</h2> +<p>Chester heeft ongelukkig maar heel weinig tijd, om zijn toebereidselen te treffen. Het rooven van Alva’s schat moet zoo vlug +mogelijk in zijn werk gaan; bovendien wil hij zorgvuldig waken voor den goeden naam van deze vrouw, die hem door alles haar +groote liefde bewijst. + +</p> +<p>Daarom staat de Engelschman dan ook na een half uur, waarin het meisje hem menigen blik heeft gegund in haar liefelijk, rein +gemoed, op, om heen te gaan; het kost hem een geweldige inspanning, maar hij is vast besloten, om haar te verlaten. + +</p> +<p>“O, ga nog niet,” vleit Hermoine. “Gij zijt—gij zijt zoolang weg geweest.” + +</p> +<p>“Maar ik kom morgen terug.” + +</p> +<p>“Hoe laat?” + +</p> +<p>”’s Avonds.” + +</p> +<p>”’s Avonds? Ach! Dat duurt nog zoo vele seconden.” + +</p> +<p>“Ik kan niet eerder komen, maar ik zal zoo vroeg mogelijk hier zijn.” +<a id="d0e5682"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5682">344</a>]</span></p> +<p>“Waar houdt gij verblijf?” + +</p> +<p>“Aan boord van het schip, dat mij hierheen bracht uit het Noorden, de <span class="letterspaced">Esperanza</span>.” + +</p> +<p>“De <span class="letterspaced">Esperanza</span>? Het fort Lillo is hier dichter bij.” + +</p> +<p>“Op Lillo zou de bevelhebber misschien denken, dat ik reeds in staat was, weer dienst te doen. Ik zou mij naar zijn orders +hebben te gedragen en niet meer vrij zijn om u te komen bezoeken wanneer ik wil.” + +</p> +<p>“Ja, gij hebt gelijk. Mijn gewonde held, die den opzienbarenden marsch over de overstroomde landen maakte, heeft wel verdiend, +om eenige maanden uit te rusten. Geheel Brabant, Vlaanderen en Spanje weerklonken van den roem van dien marsch.” En het meisje +slaat haar armen om zijn hals en fluistert hem woorden van lof toe, die hem overgelukkig zouden maken, als hij niet wist, +dat zij bestemd waren voor den dooden Guido Amati. En als zij ziet, dat hij bij zijn besluit volhardt, voegt zij er aan toe: +“Als gij dan toch moet gaan, wil ik tenminste nog drie minuten langer van u profiteeren.” + +</p> +<p>“Op welke manier?” + +</p> +<p>“Door u naar uw boot te brengen.” + +</p> +<p>En, haar hand door zijn arm gestoken, slenteren zij langs het smalle paadje, waar het hier en daar geheel donker is onder +het dichte loof der populieren. Telkens als zij zulk een donker plekje bereiken, staan zij stil om afscheid te nemen—en hoe +meer zij de boot naderen, hoe meer tijd ieder afscheid vergt, zoodat het lang duurt, eer zij het laatste donkere plekje bereikt +hebben, en daar staan zij stil en luisteren naar de stemmen der matrozen, die hun <a id="d0e5705"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5705">345</a>]</span>tegenklinken van de landingsplaats. De mannen zijn zeer vroolijk en doen zich te goed aan den wijn en de eetwaren, die zij +hebben meegebracht. En eensklaps slaat het meisje haar armen om den verloren gewaande en fluistert opgewonden: “O, mijn Guido, +dat wij toch nooit weer behoefden te scheiden!” + +</p> +<p>“Die tijd is zeer nabij.” + +</p> +<p>“Nabij? En Papa weet nog van niets!” + +</p> +<p>“Toch is die tijd zeer nabij. Ik zweer het bij <span class="letterspaced">dit</span>!” En Chester springt, Hermoine met gloeiende wangen achterlatend, de trap aan de landingsplaats af met het vaste besluit, +om zijn woorden tot waarheid te maken. + +</p> +<p>Vreemd genoeg gaat zijn boot de Schelde niet op, maar juist naar den anderen kant en bereikt na twee uren met veel moeite, +daar het tij tegen is, de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>, waar Chester in zijn verliefde bezorgdheid in zijn hut een lange beraadslaging houdt met Dalton. + +</p> +<p>Het onmiddellijk resultaat hiervan is, dat de groote sloep wordt uitgezet, geheel bewapend en uitgerust, en dat hij dien nacht +en den volgenden de wacht houdt op de Schelde vlak tegenover Dona Hermoine’s landhuis, om den slaap van Alva’s dochter te +bewaken. Want Chester heeft niet zooveel vertrouwen als zijn beminde in de afwezigheid van stroopende Geuzen en is vast besloten, +dat geen andere zeeroover zijn schat zal wegvoeren. + +</p> +<p>Geholpen door het tij, stevent Guy’s schip de Schelde op, en hij bereikt de Antwerpsche dokken vroeg genoeg, om een paar uren +slaap voor het aanbreken van den dag te genieten. Bij het gloren van den ochtend is hij weer op. +<a id="d0e5725"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5725">346</a>]</span></p> +<p>Als hij zijn orders aan Martin Corker geeft, die in last heeft het lossen van de carga, voornamelijk bestaande uit zijde, +te bespoedigen, geeft deze hem een antwoord, dat hem met verbazing vervult. + +</p> +<p>“Wij hebben geen handen genoeg meer om het vlug te doen,” moppert de bootsman. + +</p> +<p>“Hoezoo? Gij hebt toch dertig man!” + +</p> +<p>“Dertig gisteren—maar Bodé Volckers, wien gij mij hebt gelast te gehoorzamen, kwam hier gisteravond voor zonsondergang en +nam twaalf man met hun plunje en beddegoed mee, om in de stad te slapen.” + +</p> +<p>“Het is goed,” antwoordt de kapitein, doch begeeft zich haastig naar het huis van den burgemeester, om hem naar de reden van +zijn handelwijze te vragen. + +</p> +<p>Het gelukt hem met Bodé Volckers onmiddellijk een onderhoud te krijgen, daar deze reeds op zijn kantoor is, en daar verneemt +hij, dat de koopman dit zaakje van schat-stelen heeft aangepakt op een echte koopmansmanier. + +</p> +<p>“Wij hebben al een begin gemaakt,” zegt Niklaas. “Laat nu alles maar aan mij over. Het is beter, dat gij niet veel in de zaak +wordt gemoeid. Ik ben gemakkelijk genoeg te weten gekomen van werklieden aan de dokken, dat de oude senora Sebastian, die +‘de Stomme Duivelin’ wordt genoemd, tengevolge van haar boos humeur en omdat zij het vermogen mist, dit met haar tong te uiten,—een +herberg voor zeelieden houdt en haar tijd verdeelt tusschen rumdrinken en slapen. Zij heeft echter niet veel meer te doen, +daar het verkeer in de haven veel minder is geworden sinds dien vervloekten tienden penning.” +<a id="d0e5740"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5740">347</a>]</span></p> +<p>“Ja,” antwoordt Guy, “de dokken zijn niet half zoo vol schepen. Maar wat heeft dit met onze zaak te maken?” + +</p> +<p>“Dit: als er weinig schepen zijn, zijn er ook weinig matrozen, en ‘de Stomme Duivelin’ had er den vorigen nacht maar twee, +een Noor en een Franschman. Nu heeft zij er veertien, twaalf van uw schip, die nu de meerderheid uitmaken en hun bagage en +hun stroozakken hebben meegenomen.” + +</p> +<p>“Wat is uw plan?” + +</p> +<p>“Wij maken den Noor en den Franschman dronken—stomdronken; brengen hen dronken naar een van mijn schepen, en morgen vroeg +ontwaken zij in open zee, buiten de Schelde, op weg naar het andere einde der wereld. Dan maken wij ‘de Stomme Duivelin’ ook +dronken en bewusteloos; laten de twee ledige slaapplaatsen door nog twee van uw matrozen innemen—gij hebt immers vertrouwde +lieden?” + +</p> +<p>“Zeker. Zij weten, dat hun leven afhangt van hun voorzichtigheid.” + +</p> +<p>“Daarna kunnen er geen logeergasten meer in het huis worden opgenomen, omdat er geen plaats meer is, en wij hebben er eenige +uren de vrije beschikking over; gedurende dien tijd kunnen wij onderzoeken, of niets ons meer in den weg staat, om ons van +Alva’s schat meester te maken. Vervolgens kunnen uw matrozen het geld overdag wegbrengen in hun bedden—zij vullen daartoe +de stroozakken met dubloenen, in plaats van met stroo—en worden vervangen door nieuwe matrozen, die eveneens hun bedden medebrengen.” +<a id="d0e5753"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5753">348</a>]</span></p> +<p>“Dat is een goed plan,” antwoordt Guy, nadenkend, “een beter zou ik niet weten. Er dreigt echter misschien nog een gevaar. +Wordt het huis bewaakt door een van Alva’s agenten?” + +</p> +<p>“Daar heb ik onderzoek naar gedaan, en ik meen te weten, dat niemand, die in betrekking staat tot Alva en het Spaansche gouvernement, +ooit in de buurt van het huis is geweest, sinds het verhuurd is aan senora Sebastian. Maar,” voegt de koopman er aan toe, +het hoofd schuddend, “daarop ben ik toch volstrekt niet gerust! Denkt gij, dat zulk een sluw man geen voorzorgen zou nemen, +om zich voortdurend op de hoogte te stellen van de veiligheid van zijn schat? Let op mijn woorden, er is iets in Alva’s standbeeld, +waarvan wij niets weten.” + +</p> +<p>“Als gij bang zijt het waagstuk te beproeven, ik niet,” zegt Guy op vastbesloten toon. “Laat het dan maar aan mij over.” + +</p> +<p>“Nu, misschien is het ook beter, dat gij er het eerst ingaat,” antwoordt Bodé Volckers. “Gij hebt het grootste belang bij +de zaak. En als het tot vechten mocht komen, dan hebt gij duizend kansen tegen ik geen enkele.” + +</p> +<p>Zoo wordt het dus afgesproken, en Bodé Volckers kwijt zich met grooten ijver van zijn taak. Vier uur later zijn de Noor en +de Franschman dronken; den volgenden morgen worden zij wakker, zwalkend op den oceaan, aan boord van een schip naar Indië, +een reis, die drie jaren zal duren. Als het duister wordt, gaat de koopman naar Chester, die in zijn kantoor heeft zitten +wachten en fluistert: <span id="d0e5764" class="corr" title="Bron: ">“</span>‘De Stomme Duivelin’ is stomdronken; sla nu uw slag.” +<a id="d0e5767"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5767">349</a>]</span></p> +<p>“Wijs mij den weg.” En Guy neemt Corker mede en wordt door Niklaas gebracht in een straat dicht bij de Esplanade, waar te +midden van andere bouwvallige en vuile woningen het huis van senora Sebastian staat. Een van Guy’s matrozen laat hen binnen, +daar de koopman hem niet verder heeft durven vergezellen dan tot aan de deur. + +</p> +<p>“Waar is de meesteres van het huis?” + +</p> +<p>“Stomdronken boven, commandant,” fluistert de man. “Een uur geleden tierde zij nog, maar nu zal zij den geheelen nacht wel +snorken,—zij is stom maar snorkt toch als Neptunus.” + +</p> +<p>Chester overtuigt zich hiervan, en een rumflesch onder haar bereik leggende, om te zorgen, dat als zij mocht wakker worden, +zij hen toch niet zal storen, komt hij weer haastig naar beneden en roept uit: “Aan het werk!” + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p349.jpg" alt="" width="479" height="720"></div><p> + + +</p> +<p>En Guy en Corker gaan den kelder in en aan den arbeid bij het licht van een flikkerende olielamp. + +</p> +<p>Tot groote vreugde van Chester, vindt hij, nadat hij de vier zware steenen in het midden heeft opgenomen, een luik, met een +ring om het op te trekken in het midden. Het is echter niet te bewegen, en bezwijkt niet voor hun vereende krachten, voordat +zij een ijzeren bout hebben gebruikt. Na een haastig onderzoek komen zij tot het besluit, dat het klaarblijkelijk gedurende +twee of drie jaren niet van de plaats is geweest en dat de tijd het er zoo vast in heeft gemetseld. Als zij er eindelijk in +zijn geslaagd, het op te lichten, zien zij een nauwe schacht voor zich met een ladder, die naar beneden leidt. + +</p> +<p>De schacht is nauwelijks tien voet diep, en als zij <a id="d0e5785"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5785">350</a>]</span>de flikkerende lantaarn omlaag houden, ontdekken zij een gang, die in de juiste richting leidt. + +</p> +<p>“Houd gij,” fluistert Guy tot Corker, “nu hier de wacht. Indien gij wordt aangevallen, verdedig u dan zoo goed als gij kunt, +en waarschuw en red mij als het mogelijk is. Zoo niet, blijf dan waar gij zijt.” + +</p> +<p>“Het was beter, dat gij mij met u mee liet gaan, commandant!” + +</p> +<p>“Neen, ik wil mijn eigen leven eerst wagen. Ik heb de teekeningen, ik heb het licht, ik heb de sleutels.” + +</p> +<p>Terwijl hij de lantaarn eerst tot op den bodem houdt, om er zich van te overtuigen, dat er in de gang geen bedorven lucht +is, die hem zou kunnen doen stikken, daalt Chester omlaag en vindt een geplaveide gang, nauwelijks breed genoeg voor twee +menschen om elkaar voorbij te gaan, met een gewelfde zoldering. Hij loopt de gang ten einde, volkomen kalm van hoofd, al klopt +zijn hart ook iets sneller. + +</p> +<p>Na tweehonderd voet stuit hij op de eerste ijzeren deuren. Deze zijn buitengewoon sterk en zouden voor niets bezwijken, behalve +voor een ontploffing. Hij leest de verklaring van het gebruik der sleutels nog eens na bij het licht van de lantaarn, ofschoon +hij ze reeds uit het hoofd kent, daarna smeert hij den eersten sleutel in met de fijnste olijvenolie en steekt hem in het +slot. + +</p> +<p>De sloten zijn blijkbaar in goeden staat en verzekerd tegen vocht en roest. De sleutel draait met gemak rond. Daarna wordt +de tweede geprobeerd—weer springt de schoot terug—daarna de derde, eveneens met goeden uitslag. Als hij den laatsten <a id="d0e5799"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5799">351</a>]</span>sleutel er uittrekt, ziet Chester, hoe bewonderenswaardig het mechanisme van den Italiaan is, want de twee zware ijzeren deuren +zouden bij de aanraking van een kind op hun hengsels draaien. + +</p> +<p>Tot zoover heeft Paciotto hem de waarheid verteld. + +</p> +<p>Hij gaat nu met meer vertrouwen verder. Het tweede paar deuren is onder de gracht, zooals hij kan hooren aan het klotsen van +het water boven hem. Zij worden met hetzelfde gemak geopend door den talisman, dien Guy in zijn bezit heeft, zoodat de machinerie +zichtbaar wordt, waarvan de ingenieur heeft gesproken, en waarvan hij de teekening in zijn hand houdt, namelijk die, welke +de vleugeldeuren reguleert, en die hem zullen doen omkomen door het water van de gracht, als Alva’s standbeeld wordt vernield. + +</p> +<p>Terwijl hij de aanwijzingen op het papier volgt, neemt hij zijn maatregelen om dit te beletten door de verbinding met de gracht +af te sluiten, en brengt, teneinde de zaak dubbel veilig te maken, de dubbele deuren weer op haar plaats. + +</p> +<p>Daarna gaat hij verder naar het derde paar deuren. Dit moet hem den toegang tot Alva’s schatkamer verschaffen. Zijn hart bonst, +terwijl hij de sleutels nauwkeurig naar volgorde gebruikt—bijna aarzelend, alsof hij bang was voor hetgeen hij daarbinnen +zal zien. + +</p> +<p>Eindelijk springen de schooten driemaal terug, hij duwt de deur open en de lantaarn omhoog houdend, wil hij verder gaan, maar +hij struikelt plotseling, hij hoort een rinkelend geluid en valt neer te midden van zakken met goud, en zijn lantaarn opheffend, +roept hij uit: “Bij den hemel, wat een aanblik voor <a id="d0e5811"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5811">352</a>]</span>een gierigaard!” en daarbij lacht hij, doch zeer zacht, alsof hij vreesde, dat het solide metselwerk van twintig voet dik +en het groote bastion van den Hertog, dat zich er boven bevindt, van vloeipapier zijn en alles zullen doorlaten, zelfs een +zucht. + +</p> +<p>Zich herstellend, overziet hij vlug den schat en meent hem op minstens vier of vijf millioen te mogen schatten. + +</p> +<p>Daarna gaat hij naar Corker terug, die hem ontvangt met: “Gij zijt niet geslaagd?” + +</p> +<p>“Zeker, alles is in orde. Haal de manschappen.” Hij neemt ze met zich mede en maakt een berekening van den schat; er zijn, +voor zoover hij kan zien—hij moge een kleine vergissing begaan—omstreeks honderd negen en zeventig zakken met goud, alle gestempeld +met Alva’s wapen, en blijkens het strookje, dat er aan bevestigd is, inhoudende twintig duizend kronen, en ongeveer vierhonderd +duizend Spaansche zilveren dollars in ongeveer tweehonderd vijftig zakken. Buitendien is er een sterke kist, die Chester niet +opent, maar waarvan hij vermoedt, dat zij juweelen en andere kostbare steenen bevat. + +</p> +<p>Corker als bewaker achterlatend, beveelt hij de mannen, ieder zooveel zakken als zij kunnen in den kelder te dragen en met +dit werk voort te gaan, totdat hij terugkomt. Hij zet vier zwaar gewapende mannen bij den ingang op post, om het huis voor +een plotselingen aanval te beschermen. + +</p> +<p>En daarna gaat hij met haastigen tred door de duistere straten naar het kantoor van Bodé Volckers die hem ontvangt met—want +Chester is niet lang bezig geweest: “Geen succes—wel?—alles gekkenpraat?” +<a id="d0e5823"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5823">353</a>]</span></p> +<p>“Gekkenpraat,—die vijf millioen waard is!” + +</p> +<p>“Hel en duivel! Vijf millioen! God zegene u, mijn brave jongen. Laat ons er dan aanstonds beslag op gaan leggen.” + +</p> +<p>“Neen, niemand heeft ons gestoord,” spot Guy. “Daarom juist is het gevaarlijk, Bodé Volckers.” + +</p> +<p>Bodé Volckers is er nu evenmin van terug te houden, Alva’s schat te gaan zien, als men hem vroeger daartoe zou hebben kunnen +overhalen; en hij gaat met Guy naar het huis van “de Stomme Duivelin”. + +</p> +<p>Hier gekomen, zegt hij: “Laat nu alles aan mij over. Ik zal het er wel uit krijgen; iedere dollar zal u worden voorgeteld, +op mijn eer van koopman.” Waarop Chester antwoordt: “Dat zou mij voldoende waarborg zijn, maar volgens de manier van ons vrijbuiters, +heb ik Corker gelast, elken zak te schatten en elk muntstuk op de <span class="letterspaced">Esperanza</span> te brengen. Wij zullen in Vlissingen deelen. Maar gij moet het er uit laten halen. Gij zijt beter voor dat werk geschikt +dan ik.” + +</p> +<p>En dat is ook zoo, want Bodé Volckers is met hart en ziel bij het werk, terwijl Guy’s gedachten meer in Sandvliet zijn, bij +Alva’s dochter. + +</p> +<p>Zoo wordt de zaak dus geschikt; de matrozen zullen ’s nachts al het goud in den kelder dragen, daarna zullen de ijzeren deuren +weer gesloten worden en overdag zal Bodé Volckers den schat in de bedden van de matrozen aan boord brengen. Als koopman kan +hij dit gemakkelijk doen zonder argwaan te wekken. Den volgenden nacht zal een ander gedeelte der matrozen het zilver uit +het gewelf naar <a id="d0e5841"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5841">354</a>]</span>den kelder brengen en het overdag op dezelfde wijze vervoeren, alsmede de kist met juweelen. + +</p> +<p>“Als wij het goud hebben ingepalmd, zal het voornaamste van den buit wel binnen zijn,” zegt Bodé Volckers. “Onderwijl zal +ik carga in de <span class="letterspaced">Esperanza</span> brengen, om het schip in staat te stellen, Antwerpen weer te verlaten.” + +</p> +<p>“Gij zijt op alles verdacht,” zegt Guy. En hij beveelt Corker, het goud, als het aan boord komt, te bergen onder de hut, daar +waar de gesmokkelde haakbussen verstopt zijn geweest, op hun vorige reis naar Antwerpen. Maar op zijn horloge ziende, mompelt +hij verschrikt: “Hemel, het is al acht uur! Nu zijn de poorten gesloten, en kan ik niet meer voldoen aan mijn afspraak.” + +</p> +<p>“Ah! Te Sandvliet?” grinnikt de koopman. + +</p> +<p>“Ja.” + +</p> +<p>“Dat dacht ik al. Maar ik kan u nu door de poorten brengen. Zij worden niet meer bewaakt door de Spaansche troepen. Onze burgerwacht +doet nu dienst. Luitenant Karloo aan de hoofdpoort is een vriend van mij. Ik zal u bij hem brengen.” + +</p> +<p>Zoo ondervindt Guy weinig belemmering, als Bodé Volckers doorgang voor hem vraagt. Het Spaansche garnizoen is wegens den oorlog +in Holland langzamerhand zóó verminderd, dat het nog enkel voldoende is, om de Citadel zelf te bewaken. + +</p> +<p>Chester merkt dit alles met genoegen op en hij begrijpt, dat het hem nu gemakkelijker zal vallen, het goud door de poorten +te brengen en in zijn schip te laden, daar er onder de burgerwacht niet die discipline heerscht als onder Alva’s veteranen. +En <a id="d0e5860"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5860">355</a>]</span>met een verruimd hart zeilt Chester nu opnieuw naar Sandvliet, bij zichzelven overleggend: “Nu ik in het bezit ben van haar +bruidsschat, is het oogenblik gekomen, om Dona Hermoine zelve tot de mijne te maken!” + + + +<a id="d0e5862"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5862">356</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e5863" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK XX.</h2> +<h2 class="normal">“PAPA KOMT! NU ZAL IK HET DOEN!”</h2> +<p>“Het is al over tienen—maar beter laat dan nooit,” denkt Guy, als hij uit de boot springt, de trap opvliegt en met haastige +schreden het smalle pad naar Sandvliet opsnelt. “Drommels! Zij is nog niet naar bed gegaan,” lacht hij, ziende, dat de vertrekken, +waarin Hermoine hem gisteren heeft ontvangen, nog helder verlicht zijn. Hij laat den koperen klopper op de deur vallen. + +</p> +<p>Deze wordt terstond geopend door Alida, die reeds op hem schijnt te wachten. Zij fluistert haastig: “Excellentissima wacht +u.” + +</p> +<p>“Is zij alleen?” + +</p> +<p>“Ja, senor coronel.” + +</p> +<p>Chester licht de draperieën van de deur op, en een blik slaande in het vertrek, geraakt hij geheel en al in verrukking over +het schoone tooneel, dat zich aan zijn oogen vertoont. + +</p> +<p>De kamer is verlicht door hanglampen, gevuld met welriekende olie, en versierd met bloemen van Venetiaansch glas, doch te +midden van die pracht <a id="d0e5880"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5880">357</a>]</span>staat met een pruilend mondje de godin van dit feeënverblijf. Zij is gekleed in een licht gazen avondtoilet van het bleekste +amber. De golvende souple stof omgeeft haar als een wolk, waaruit haar ronde armen, haar fraaie hals en schouders te voorschijn +komen—blinkende in het stralende licht als een lichte zomerwolk, die even gekleurd is door de zonnestralen. Op haar sierlijken +hals rust een even schoon gelaat, omlijst door het zachte en golvende zwarte haar, getooid met bloemen, en in het gelaat schitteren +twee verontwaardigde oogen. Zóó staat zij daar, als een fee in een sprookje. + +</p> +<p>Zij is, zooals het schijnt, geducht uit haar humeur, want een klein voetje, dat onder haar rok van Mechelsche kant komt uitgluren, +trappelt ongeduldig op den vloer, en haar oogen, ofschoon zij toornig vlammen, staan vol tranen als Guy binnenkomt. Maar in +het volgende oogenblik komt er een uitdrukking van geluk over haar gelaat en is zij aan zijn zijde, om hem een welkom toe +te fluisteren. “Ik dacht, dat gij nooit zoudt komen. Gij scheent geen groot verlangen naar mij te hebben!” + +</p> +<p>“Ik werd opgehouden door zaken.” + +</p> +<p>“Zaken? Welke zaken heeft een luierende dandy?” en Dona Hermoine steekt haar neusje in de lucht. + +</p> +<p>“Ja, door zaken, namelijk om mijn vermogen in zulk een staat te brengen, dat ik er flink mee voor den dag kan komen bij uw +vader, als ik hem om uw hand vraag,” antwoordt Guy, voor een enkelen keer de waarheid sprekend. + +</p> +<p>“O, daaraan hadt gij niet behoeven te denken,” roept het meisje uit, “ik heb geld genoeg voor ons <a id="d0e5892"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5892">358</a>]</span>beiden. Denkt gij misschien, dat ik u om uw geld trouw, Guido, als ik vorstelijke bezittingen in Italië heb, die alle de uwe +zullen worden, mijn meester en heer?” En zij maakt een buiging voor hem en vleit: “Gij hebt mij nog maar eens gekust!” + +</p> +<p>“Hoe kan ik anders, als gij uw neus in de lucht steekt?” + +</p> +<p>“Dat bracht mijn lippen nader tot de uwe,” lacht zij. + +</p> +<p>Doch het verdere gedeelte van den avond heeft zij geen reden, om zich opnieuw over zijn verwaarloozing te beklagen; want Guy +is geheel en al betooverd door haar schoonheid, die hem heerlijker dan ooit toeschijnt, en hij drinkt haar in, zooals een +man den zwaren wijn drinkt, die hem het hoofd doet verliezen. + +</p> +<p>“Gij hebt toilet gemaakt als voor een feest,” fluistert hij in het rose oortje, dat dicht bij hem is. + +</p> +<p>“Doch enkel voor u; gij herinnert u, mijn heer, dat gij mij hebt bevolen, geen gasten uit te noodigen.” + +</p> +<p>“En gij hebt mij gehoorzaamd?” + +</p> +<p>“Ja—wordt gij dan niet mijn heer?” + +</p> +<p>“Gij zoudt mij dus evengoed gehoorzamen als een vader?” lacht Chester. + +</p> +<p>“O, veel beter! Papa zegt, dat ik zijn tyran ben en de ware viceroy der Nederlanden, doch dat is niet waar,” zegt het meisje +met overtuiging; daarna zucht zij: “Als dat zoo was, was dit land een ander,”—en daarna roept zij op haar ouden toon uit: +“Maar laten wij daarvan niet spreken, verjaag uit mijn gedachten wat mij zoovele tranen heeft <a id="d0e5912"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5912">359</a>]</span>veroorzaakt. Laat mij er slechts aan denken, dat wij bij elkaar zijn—gelukkig! En ik heb mij voorgenomen, u dezen avond heel +gelukkig te maken, mijn Guido.” + +</p> +<p>“Het is onmogelijk mij nog gelukkiger te maken, dan ik reeds ben,” fluistert Guy, in verrukking het schoone meisje beschouwend, +dat hij zoo spoedig de zijne hoopt te nemen. + +</p> +<p>“En toch kan ik dat nog. Gij weet niet, welke verrassing ik voor u heb weggelegd. Het kwam mij voor, dat wij u den vorigen +avond niet aangenaam genoeg bezighielden. Ik had met de gravin De Pariza willen spreken, als zij vandaag hier was gekomen, +en speellieden uit Antwerpen willen ontbieden, om muziek voor ons te maken op het water voor de vensters. Dat zou romantisch +geweest zijn, zooals in den tijd der troubadours, en geleken hebben op een Venetiaanschen nacht, nietwaar, mijn Guido?” + +</p> +<p>“Daar zal ik een volgenden keer voor zorgen,” fluistert de verrukte Chester. + +</p> +<p>“Maar toch heb ik voor u gedaan, wat ik kon. Mijn Moorsche meisjes zullen later voor u spelen en dansen—voor het oogenblik +wil ikzelve trachten u te amuseeren. Ik meende uit een opmerking van gisteravond te moeten opmaken, dat gij denkt, dat ik +geen talenten bezit. Luister!” En ondanks Guy’s protest, die niets anders verlangt, dan zijn meisje het hof te maken, neemt +de jonge dame van een stoel een mandoline, waarmee zij blijkbaar den tijd heeft gedood, totdat hij kwam, gaat zitten en begint, +hem aankijkend, een liefelijk preludium te tokkelen. En daarna zingt de stem, waarvan de Hollandsche <a id="d0e5922"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5922">360</a>]</span>Watergeus zeide, dat zij gelijk was aan de engelenstem van het orgel in Amsterdam, een Moorsch lied voor hem, zoet, tropisch, +zwaarmoedig, met die gratie en zoetvloeiendheid, die alleen eigen zijn aan het zonnig Italië en Spanje. Het schoone en betooverende +van dit alles wordt nog verhoogd door de teedere blikken, waarvan de zangeres haar gezang doet vergezeld gaan, en het lied +eindigt dan ook met een verrassing; want de laatste toon, ofschoon bestemd voor zijn oor, wordt regelrecht gericht op de lange +snor van haar verloofde en afgebroken op een wijze, die in de muziekgeschiedenis onbekend is. + +</p> +<p>“Madre mia!” lacht het meisje, “men zou denken dat gij de componist van het stuk waart. Gij hebt mijn mooie hooge noot wreedaardig +vermoord.” + +</p> +<p>“Laat mij haar vervolgen!” Dit komt van een ruwe, snerpende stem achter hen. + +</p> +<p>En als het paar opschrikt, zien zij Hermoine’s duena voor zich, de gravin De Pariza, die hen ontsteld aanstaart, en het opnemend +voor de beleedigde etiquette, uitbarst: + +</p> +<p>“Ik was van plan geweest, Dona de Alva, vanmiddag terug te komen, doch werd opgehouden door boodschappen in de stad. En nu +ik terugkeer, kom ik tot de ontdekking, dat ik niet had moeten heengaan. Ik ben verbaasd, dat iemand, die door mij is opgevoed, +<span class="letterspaced">alleen</span> een cavalier ontvangt.” + +</p> +<p>“Niet als die cavalier mijn toekomstige echtgenoot is, kolonel Guido Amati. Gij hebt hem, zooals gij u wel zult herinneren, +reeds vroeger gezien, bij den koopman Bodé Volckers. Gij—” +<a id="d0e5937"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5937">361</a>]</span></p> +<p>Doch op dit oogenblik gilt haar duena met rollende oogen: + +</p> +<p>“Guido Amati! De man, die gesneuveld is! O hemel, een geest! Heilige Maagd, bewaar mij voor den geest!” en zij zinkt neer, +Latijnsche gebeden prevelend. + +</p> +<p>Hermoine begint echter te lachen: “Neen, niet dood! Gij behoeft hem niet te bezweren! Dit is vleesch en bloed, laat hij u +maar eens aanraken met zijn lippen!” + +</p> +<p>Waarop Chester protesteert: “Neen, neen!” + +</p> +<p>“Ja, ja, kus haar de hand. Zij is zeer gesteld op een ridderlijk huldebetoon, kus haar de hand! Ik geef u verlof. Ik zal niet +jaloersch zijn, Guido mio.” + +</p> +<p>En toegevende, drukt Guy lachend een kus op de dorre handen, die zijn opgeheven tot een gebed. + +</p> +<p>Deze aanraking schijnt haar te kalmeeren, en bemerkende, dat hij geen geest is, staat de gravin De Pariza op en wordt weer +geheel duena, terwijl zij op hoogen toon zegt: “Als kolonel Guido Amati dan geen geest is, moet ik dien edelman verzoeken, +zijn bezoeken hier te staken, totdat ik den hertog van Alva heb ingelicht aangaande zijn bedoelingen.” + +</p> +<p>“De edelman zal zijn bezoeken in mijn huis niet staken!” antwoordt Hermoine met een verontwaardigde flikkering in haar oogen. + +</p> +<p>“Gij vergeet, dat gij tot uw duena spreekt!” + +</p> +<p>“Bedenk, dat ik Dona de Alva ben!” + +</p> +<p>“Goed, in dat geval schrijf ik terstond aan uw vader.” + +</p> +<p>“Gij zult van dit alles geen woord aan mijn vader overbrengen. Ik zal hem alles vertellen op mijn <a id="d0e5962"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5962">362</a>]</span>eigen manier en als ik den tijd daartoe gekomen acht.” + +</p> +<p>“Zal ik niet!” krijt de duena. “Zal ik niet! Meent gij, dat ik uw vaders toorn op mij wil laden?” + +</p> +<p>“Laad dan den mijne op u!” roept het meisje uit, en terwijl zij vlak voor haar duena gaat staan, vervolgt zij met vlammende +oogen: “Waag het, een woord van dit alles aan wien ook te zeggen, voordat ik het u beveel, en ik vertel mijn vader, dat vier +jaren geleden, toen gij meendet, dat ik nog te jong was, om op staatszaken acht te slaan, gij, voor twee duizend kronen, den +jongen Brederode hebt gewaarschuwd, zoodat hij Brussel kon ontsnappen om gevangenneming en terechtstelling te ontgaan!” + +</p> +<p>“Welke bewijzen hebt gij daarvoor?” stamelt de gravin. + +</p> +<p>“Geen andere dan Brederode’s brief, waarin hij u dankzegt voor uw waarschuwing en verklaart, dat hij u genoeg had gegeven +en niet van plan is, meer te geven. Ik heb dien brief zorgvuldig bewaard. Hebt gij u misschien verbeeld, dat ik u hier bij +mij had laten blijven, indien ik u niet naar mijn hand kon zetten, wanneer ik het verkoos?” spot Hermoine. + +</p> +<p>“Ik—ik was in zulk een groote geldverlegenheid,” stamelt La Pariza. + +</p> +<p>“Meent gij, dat dit u zal vrijwaren voor straf? Gij weet, welk vonnis mijn vader doet vellen over een ieder, die behulpzaam +is bij een ontvluchting—eerst de pijnbank—en daarna de brandstapel!” Deze vreeselijke bedreiging komt zoo koel over de lippen +van het meisje alsof zij een ijsberg ware, en <a id="d0e5976"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5976">363</a>]</span>als Chester haar aankijkt, behoeft hij niet te twijfelen dat zijn verloofde Alva’s dochter is. + +</p> +<p>“Neen—neen! Genade!” snikt de gravin. + +</p> +<p>“Dan voor mij op uw knieën, en zweer mij bij het kruis van Christus, dat gij tegen niemand over mijn verloofde zult spreken. +Zweer het—op uw knieën en zweer het!” roept Hermoine dreigend uit. + +</p> +<p>“Ik—ik zweer het,” stamelt de duena. + +</p> +<p>“Op uw knieën en met het kruis op uw lippen. Op uw knieën! Zweer het bij de Zeven Heiligen van het Christendom, bij de Twaalf +Evangelisten, bij de Vier Apostelen, bij al de sacramenten van de kerk, bij het lichaam van onzen Heer, spijt anathema en +dispensatie beide—zweer!” + +</p> +<p>En zich op de knieën werpend, zweert de ontstelde gravin De Pariza den eed, haar voorgezegd door Alva’s dochter, die haar +het crucifix tegen de lippen drukt. + +</p> +<p>“Waartoe dat heele relaas?” vraagt Guy, die in verbazing het tooneel heeft aanschouwd, waarin Dona Hermoine hem een nieuwen +blik op haar karakter geeft. + +</p> +<p>“Omdat ik haar niet vertrouw,” antwoordt het meisje. “Het moet een sluwe priester zijn, die het nu uit haar krijgt. Breek +dien eed en uw ziel vliegt rechtstreeks door het vagevuur naar de eindelooze hellepijn, gravin De Pariza.” + +</p> +<p>“Ik—ik meende altijd, dat gij van mij hieldt,” stamelt de duena opstaande. + +</p> +<p>“Van <i>u</i> houden?” herhaalt het meisje met een vreemde flikkering in haar oogen. “Denkt gij, dat ik ben vergeten, dat gij mij, toen +ik twaalf jaar was, <a id="d0e5999"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5999">364</a>]</span>om de ooren hebt geslagen? Denk niet, dat ik bang voor u ben! Dat is goed voor uw Moorsche slavin, die naar uw kleedkamer +gaat als naar de pijnbank. Ik hoorde haar gistermorgen nog gillen onder uw kastijding. Maar heb niet het hart, met uw lafhartige +natuur, u op haar te wreken. Neem u in acht voor mij, ik haat wreedheid! <span class="letterspaced">Ik ben Alva’s dochter</span>!” + +</p> +<p>Bij deze laatste woorden bijt Guy zich op zijn lippen, om een glimlach te verbergen, en Dona De Pariza laat een half onderdrukten +spotlach hooren. + +</p> +<p>Het meisje gaat op haar af en roept uit: “Waag het niet, den schijn aan te nemen alsof gij mijns vaders naam bespot, waag +het niet, hem van wreedheid te beschuldigen. Hij is voor mij altijd zoo goed geweest als een engel. Ik wil het niet van uw +lippen hooren—noch van <span class="letterspaced">iemands</span> lippen!” want Guy heeft zijn glimlach toch niet geheel kunnen verbergen en zij gaat nu voor hem staan met een hooghartige +uitdrukking op haar gelaat, zeggende: “Vergeet niet, dat ik de dochter van den Viceroy ben.” + +</p> +<p>“Boete!” lacht Chester. + +</p> +<p>“O ja—o—o—ik vergat het! Ja, mijn heer!” zegt zij, een buiging voor hem makend. En als hij de boete opeischt, fluistert zij: +“O santos! wat zijt gij een kwelgeest—gij kust mij, zoo vaak als gij er de kans schoon toe ziet.” + +</p> +<p>Dit tooneel beschouwt de duena in de uiterste verbazing, terwijl zij in zichzelve mompelt: “God zij geloofd, juffertje-driftkop +heeft eindelijk haar meester gevonden! Die verloopen doordraaier Guido Amati zal haar naar zijn pijpen doen dansen, daarvoor +<a id="d0e6017"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6017">365</a>]</span>sta ik borg!” en daarna gaat zij naar haar kamer, het paartje alleen latend,—waarom het volstrekt niet rouwig is. + +</p> +<p>Als La Pariza hen een oogenblik later had kunnen beluisteren, zou zij nog meer verbaasd zijn geweest, want zij zou dan hebben +bemerkt, dat kolonel Guido Amati Dona Hermoine een boetpredikatie houdt over de noodzakelijkheid, zijn gevoel en zijn tong +te beheerschen. + +</p> +<p>Hiernaar luistert het meisje oplettend, met neergeslagen oogen, op een wijze, die Guy wel verwondert maar hem tevens hoogst +welgevallig is; want hij heeft de vaste overtuiging, dat er slechts één middel is om dit meisje te veroveren—namelijk haar +te ontvoeren, en hij beseft, dat hij, om dat te kunnen doen, haar volkomen moet beheerschen. + +</p> +<p>Maar hij maakt zijn predikatie een weinig te lang en zij roept eensklaps plagend uit: “Bullebak! Bullebak! Ik ben de dochter +van den Viceroy!” en danst dan lachend weg. En hij zet haar achterna, om de boete te innen, over tafels en stoelen en divans; +Hermoine neemt haar langen sleep op en ontsnapt hem telkens weer op haar vlugge voetjes, totdat hij haar vangt bij de derde +portière in de kamer, waarachter hij nog geen blik heeft mogen werpen. + +</p> +<p>Hier wordt zij, terwijl hij haar in zijn armen houdt, eensklaps zeer ernstig en fluistert: “Beknor mij niet; als gij het wilt, +zal ik boete doen, mijn Guido, omdat ik u wat uit de hoogte heb behandeld, maar niet omdat ik het haar deed. Hier binnen zal +ik vannacht tien Ave Maria’s voor u <a id="d0e6027"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6027">366</a>]</span>bidden.” En de gordijnen ter zijde trekkend, toont zij hem de verlichte kapel van het huis; achter de brandende kaarsen staat +het schilderij van zijn dooden vriend, het meesterstuk van Oliver, en zij fluistert: “Hier op deze plaats bid ik voor u!” + +</p> +<p>“Ja,” antwoordt Guy met een blik op de liefelijke Madonna, “ik offer zelf aan dat altaar.” + +</p> +<p>“St, niet spotten,” antwoordt het meisje plechtig. “Dit is de kapel, waarin wij getrouwd zullen worden.” + +</p> +<p>Dit denkbeeld verplaatst Guy in den zevenden hemel en hij begaat een groote fout, waarover zij hun eerste werkelijke kibbelpartij +hebben, want hij komt zeer handig met het plan van een geheim huwelijk voor den dag. + +</p> +<p>Daarop zegt zij zeer uit de hoogte: “Buiten weten van mijn vader, zonder zijn toestemming, hij, die mij zoo liefheeft? Nooit!” +en vier of vijf minuten lang is zij ongenaakbaar voor haar Guido. + +</p> +<p>Hij stapt echter weer even handig van de zaak af en verschoont er zich mee, dat het enkel zijn vurige liefde voor haar is, +en dan vergeeft Hermoine hem en zendt hem eindelijk weg, overgelukkig, hartstochtelijker dan ooit, maar met het bewustzijn, +dat hij een lastig werk voor zich heeft—om de jonge dame te schaken en toch haar liefde te behouden. + +</p> +<p>Het onderhoud met de gravin De Pariza toont hem, dat spoed een vereischte is voor zijn welslagen en dat elk eenigszins lang +uitstel in deze zaak waarschijnlijk noodlottig zal zijn voor zijn voornemen en misschien ook voor zijn leven. + +</p> +<p>Maar het meisje heeft eveneens haar plan van handelen gemaakt, en als er den volgenden morgen <a id="d0e6043"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6043">367</a>]</span>een koerier met brieven uit Holland komt, klapt zij in haar handen vol vreugde over een idee, dat in haar levendig brein plotseling +is opgekomen, en zij zegt bij zichzelven: “Papa komt, nu—nu zal ik het doen! Hoera! Ik zal het doen!” + + + +<a id="d0e6045"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6045">368</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e6046" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK XXI<span id="d0e6049" class="corr" title="Bron: ">.</span></h2> +<h2 class="normal">“DE HERTOG VAN ALVA!”</h2> +<p>Onbekend met Dona de Alva’s plannen voor zijn welzijn, gaat haar verloofde als een voorzichtig man voort, om het kleine fortuin +te verzamelen, waarmee hij zijn huishouden denkt te beginnen en hij blijft den geheelen volgenden dag op zijn schip, om de +zakken met goud in ontvangst te nemen, die eenige uren te voren toebehoorden aan zijn toekomstigen schoonvader en nu in zijn +bezit zijn. + +</p> +<p>Zij worden aan boord gebracht, veilig verborgen in de bedden van de matrozen, en als zij niet zoo zwaar waren geweest, zou +men nooit hebben kunnen vermoeden, dat het geen gewone bedden waren. Zij worden alle aan boord gebracht door Chester’s eigen +matrozen, en hoe zwaarder de zak is, des te meer in zijn nopjes is de zeeman, die hem draagt. Het is dan ook slechts door +strenge bevelen en door de bedreiging, den eerste den beste te zullen dooden, die zijn vreugd laat blijken, dat Chester de +uitgelatenheid van zijn pikbroeken, waardoor de opmerkzaamheid van de andere schepen op hen gevestigd zou kunnen worden, intoomt. +<a id="d0e6057"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6057">369</a>]</span></p> +<p>Corker zelf brengt de eerste lading naar beneden. + +</p> +<p>“Bodé Volckers is een zeeroover van beroep,” fluistert de zeeman als hij Chester verslag geeft. “Hij zou vechten voor het +goud, totdat hij geen droppel bloed meer in de aderen had. Hij heeft moeder Sebastian al tweemaal Jamaica gegeven, en de duivel +mag haar met rust laten, als zij niet aan de rum sterft, eer wij den laatsten zak uit het huis hebben. Bodé heeft touwen meegebracht +om haar te binden, als het moet; dat zij niet kan janken is voor ons van groot voordeel. Geen prop noodig, men knoopt haar +eenvoudig even aan den beddestijl op en zij is onschadelijk gemaakt.” + +</p> +<p>Den geheelen dag komt het goud geregeld aan boord en tegen den avond, want de mannen werken hard, telt Chester, dat hij onder +den vloer van de hut van de <span class="letterspaced">Esperanza</span> honderd negen en zeventig zakken met goud heeft, verzegeld met Alva’s wapen; en als hij ze schat op twintig duizend kronen +elk, heeft hij drie millioen, vijfhonderd en tachtig duizend kronen in zijn bezit. Dit stemt volmaakt overeen met de opgave +van Corker. + +</p> +<p>En nu laat hij de matrozen onder toezicht van Niklaas, om het zilver en de kist met onbekende preciosa uit de schatkamer te +halen, en draagt Martin Corker de bewaking op van het schip met zijn kostbare vracht, terwijl hijzelf een boot neemt en de +Schelde afzakt naar Sandvliet, brandend van verlangen om zijn beminde te zien. + +</p> +<p>In dit opzicht doet Dona Hermoine niet voor hem onder. Zij staat reeds op den uitkijk naar de boot en snelt hem verheugd tot +aan de landingsplaats <a id="d0e6071"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6071">370</a>]</span>te gemoet, opgewonden uitroepend: “Goed nieuws! Goed nieuws!” + +</p> +<p>“Welk nieuws?” vraagt Chester angstig—daar bijna elk nieuws nu voor hem gelijkstaat met slecht nieuws. + +</p> +<p>“Papa komt—hij zal spoedig hier zijn. Dan kunt gij het hem vragen.” + +</p> +<p>“Wanneer zal de Hertog hier zijn?” + +</p> +<p>“Binnen drie of vier dagen, volgens zijn brief.” + +</p> +<p>“A—ah!” laat Guy hooren met een diepe zucht van verlichting, want den volgenden avond moet het op de een of andere manier +tot een beslissing zijn gekomen tusschen hem en zijn meisje, dat schoone wezentje, dat aan zijn arm hangt, terwijl hij het +pad naar het huis opwandelt; haar kleine voeten maken twee stappen tegen de zijne een. + +</p> +<p>Het staat bij hem vast, dat de volgende avond moet beslissen, of zij zijn vrouw zal worden en hem gelukkig zal maken voor +zijn geheele leven, of dat hij haar dan voor het laatst zal zien. De gedachte hieraan maakt dat hij teederder dan ooit voor +haar is, hij weet toch, dat, al zijn de omstandigheden hem ook ongunstig, zij hem toch liefheeft. + +</p> +<p>Daarna een tête-à-tête in het vooruitstekende venster aan de Schelde en zij zitten gezellig te babbelen, totdat hij haar zegt, +dat hij vandaag geen tijd heeft, om lang te blijven. + +</p> +<p>“Waarom?” pruilt zij. + +</p> +<p>“Omdat ik schikkingen tref aangaande mijn vermogen, om daarmee behoorlijk voor den dag te kunnen komen bij uw vader.” + +</p> +<p>“O ja, dat heb ik al vroeger gehoord! De hertog <a id="d0e6093"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6093">371</a>]</span>van Alva is jegens mij altijd heel goed en toegevend geweest, en hij zal ook nu mijn verzoek niet weigeren. Ik heb hem over +u hooren spreken, mijn Guido, als den dappersten man van het Spaansche leger; dat zegt veel, daar er zoovele dapperen zijn. +Die beroemde tocht, dien gij hebt gemaakt, heeft u bij hem evenzeer in de gunst gebracht als bij mij.” + +</p> +<p>De lof van den doode, in wiens schoenen hij staat, belet Guy een bekentenis te doen, die hij in de beide laatste dagen telkens +op de lippen heeft gehad: “God helpe mij, als zij slechts mijn naam liefheeft en niet mij!” denkt hij telkens huiverend bij +zichzelven. + +</p> +<p>Hij zou misschien later op den avond alles aan Hermoine hebben verteld, want hij begrijpt, dat zij er nu recht op heeft, de +waarheid te vernemen, maar er komt iets tusschenbeide, dat hun van weinig beteekenis toeschijnt, doch grooter invloed op hun +leven heeft, dan zij vermoeden. + +</p> +<p>Guy heeft lachend geïnformeerd naar de gravin De Pariza. + +</p> +<p>“Sedert gisteravond heeft zij geen woord tegen mij gezegd. Zij blijft in haar eigen vertrekken,” antwoordt de jonge dame. +“Die vrouw zou mij verraden, als zij durfde, en na hetgeen gisteren is voorgevallen, beklaag ik haar Moorsche slavinnen. Gij +weet, dat toen Papa mij Zora schonk, hij Alida ten geschenke gaf aan de gravin De Pariza. Ik hield echter meer van Alida, +en om haar te bevrijden uit de handen van haar tyran, want dat is mijn duena—gij behoeft mij met uw kussen niet telkens in +de rede te vallen, Guido mio—ben ik er in geslaagd, Zora <a id="d0e6103"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6103">372</a>]</span>tegen Alida te ruilen en nu is Alida bij mij in dienst en Zora bij de Gravin. Het was een overeenkomst, doch geen schriftelijke. +Maar vanmorgen eischte zij Alida terug. Zou het zijn om haar wraak te koelen op het arme meisje?” vervolgt zij levendig. “Als +dat zoo is, als zij haar durft slaan, laat zij zich dan in acht nemen voor Hermoine de Alva.” + +</p> +<p>Terwijl zij spreekt, springt zij, zich losrukkend uit Guy’s armen, op en fluistert: “Wat is dat? Luister! Mijn hemel, het +is Alida!” + +</p> +<p>Want men hoort nu duidelijk een verwijderd gekerm. “Het is Alida! Die laffe vrouw heeft haar geslagen!” roept zij uit. + +</p> +<p>En snel als de wind, met vlammende oogen en een uitdrukking van wraak op haar gelaat, vliegt Hermoine de Alva de kamer uit, +terwijl Guy haar volgt, doch haar nauwelijks kan bijhouden. Aan het eind van een gang duwt het meisje haastig een deur open +en aan hun oogen vertoont zich een zonderling schouwspel. + +</p> +<p>Het is de kamer van de duena; in het midden staat de gravin De Pariza met opgeheven zweep en voor haar op den grond hurkt +Alida, de Moorsche slavin. Doch de zweep daalt niet neer. Met den sprong van een jonge tijgerin rukt Hermoine haar uit de +hand van de onthutste gravin. + +</p> +<p>“Hoe durft gij mijn kamer binnentreden?” schreeuwt deze. + +</p> +<p>“Hoe durft gij iemand slaan, die mij toebehoort?” + +</p> +<p>“Pardon, Dona de Alva,” zegt de gravin op snijdenden toon. “Het meisje is een geschenk van uw vader aan mij. Geef mij mijn +zweep, opdat ik haar een bestraffing kan toedienen.” +<a id="d0e6119"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6119">373</a>]</span></p> +<p>“Nooit! Alida behoort mij toe, gij hebt haar aan mij overgedaan; zij is van mij, ik houd van haar en zij staat onder mijn +bescherming, zij is mijn Alida. Wreed schepsel! Gij hebt uw zweep terugverlangd? <span class="letterspaced">Gij zult ze hebben</span>!” En als een wrekende godin gaat zij op de sidderende duena af, die, hevig ontsteld, begint te gillen. + +</p> +<p>Maar Guy houdt den blanken opgeheven arm tegen. + +</p> +<p>“Ik doe het, als zij het waagt haar aan te raken!” zegt Hermoine op woesten toon tot Guy; en daarna vriendelijker tegen Alida: +“Ga naar mijn kamer en blijf daar; daar zijt gij veilig,” en weer in den vorigen toon vervallend: “Laat zij het hart hebben +u weer aan te raken en ik eerbiedig haar grijze haren zelfs niet!” + +</p> +<p>“Groote God, mijn pruik!” krijscht La Pariza en zij laten haar staan, heur dunne haren uitrukkend. De Gravin, zonder valsch +haar en andere kunstmiddelen om de sporen van verval te verbergen, vertoont een leelijk, ja zelfs een terugstootend beeld, +want op haar gelaat is, behalve de verwoesting van den tijd, nu ook nog een uitdrukking van duivelschen haat te lezen. + +</p> +<p>Terwijl Guy zijn meisje wegvoert fluistert hij: “Hebt gij opgemerkt, hoe zij u aanzag? Zij is nu levenslang uw vijandin.” + +</p> +<p>“Daar geef ik niets om!” lacht Dona de Alva fier. En zij vervolgt zacht: “Ik ben blij, dat gij mij belet hebt, tot haar laag +peil af te dalen. Had ik haar aangeraakt, ik zou mij over mijzelve geschaamd hebben. Als ik de uwe ben door den zegen van +de <a id="d0e6135"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6135">374</a>]</span>Moederkerk, gebruik dan als echtgenoot al uw lankmoedigheid om mijn vrouwelijke zwakheden te verdragen.” + +</p> +<p>Guy voelt zich door die woorden beschaamd, want hij is, als hij in twist geraakt met zijn gelijken, dikwijls wreed en bloeddorstig +en te midden van zijn matrozen grijpt hij al heel spoedig naar het eindje touw, als de discipline van het schip zulks vereischt. + +</p> +<p>Hij aarzelt nu weer opnieuw om Hermoine te zeggen, dat hij een ander is, dan de Guido Amati, voor wien zij hem houdt en dien +zij bemint. Maar aan den anderen kant zou hij haar voor niets ter wereld willen verliezen en hij wil zelfs het gevaar loopen, +haar verwijten te moeten hooren en haar toorn op zich te laden, als zij maar de zijne wordt door den zegen van de kerk, voor +de menschen en voor God. + +</p> +<p>Om dit mogelijk te maken, moet hij nog veel toebereidselen treffen. En afscheid van haar nemend, zegt hij: “Morgenavond precies +om negen uur. Onthoud het, ik ben van plan een klein waterfeest voor u te arrangeeren. De maan is er dan nog niet, maar zij +zal opgaan eer wij terugkomen. Wilt gij morgenavond een zeiltochtje met mij op het water maken, mijn lieveling?” + +</p> +<p>“Ja, en zelfs vanavond wel, als gij het mij hadt gevraagd,” lacht het meisje. Daarna zegt zij peinzend: “Was Papa maar hier, +dan konden wij hem meenemen.” + +</p> +<p>“Ik—ik smeek den hemel van niet,” antwoordt haar beminde ontsteld. + +</p> +<p>“O, vrees niets, ik ben almachtig tegenover den hertog van Alva!” +<a id="d0e6149"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6149">375</a>]</span></p> +<p>Met een laatste kushand, snelt Dona Hermoine, vervuld van dit denkbeeld, naar huis terug. + +</p> +<p>Dit vertrouwen in haar macht over Philips’ onderkoning, brengt onverwachts een verandering in dien droom van jonge liefde. + +</p> +<p>Den volgenden dag reeds in den namiddag galoppeert de hertog van Alva met rinkelende sporen en overdekt met het stof van de +reis, begeleid door dertig ruiters, voor Hermoine’s landhuis, om daar door zijn dochter met vreugde verwelkomd te worden. + +</p> +<p>Het meisje snelt hem verheugd te gemoet, uitroepend: “Ik dacht niet, dat gij zoo spoedig hier zoudt zijn; uw brief sprak eerst +van over vier dagen, hertog van Alva!” En zij maakt een dienaresse voor hem, maar hij springt van zijn strijdros, terwijl +zijn slangenoogen schitteren als hij de eenige vreugde van zijn ouderdom ziet, en zijn mooi kind aan zijn hart drukkend, fluistert +hij: “Dus, mijn Hermoine, zijt gij teleurgesteld?” + +</p> +<p>“Teleurgesteld dat gij zijt gekomen? Integendeel—verrukt!” + +</p> +<p>“Gij moet weten,” merkt de Hertog op, nadat hij met haar het huis is binnengetreden, “dat ik, nadat ik u had geschreven, een +koerier van Antwerpen ontving, die mij een tijding bracht van D’Avila, den commandant, waardoor het noodzakelijk werd, dat +ik voor een paar dagen terugkeer naar de Citadel.” + +</p> +<p>Dit is de waarheid; want onder een lang rapport over militaire aangelegenheden, over versterkingen, wapenen en oorlogsammunitie +en verschillende bijzonderheden aangaande de garnizoenen van Brabant en <a id="d0e6164"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6164">376</a>]</span>Vlaanderen, heeft Sancho d’Avila bij wijze van postscriptum geschreven: “Wat ik nog zeggen wilde, het zal Uwe Hoogheid niet +onverschillig zijn te vernemen, dat uw oude veteraan, de eerwaardige Roderigo, vier dagen geleden stierf.” + +</p> +<p>Juist dit oogenschijnlijk zoo onbeduidend postscriptum heeft den hertog van Alva zoo plotseling herwaarts gebracht van Nijmegen, +waar hij bezig was te zorgen dat de belegeraars rondom Haarlem van ammunitie werden voorzien. Binnen een uur na de ontvangst +bestelde Alva, met eenige half ingehouden verwenschingen, zijn paard en verliet de stad aan de Waal met zijn lijfgarde, van +paarden verwisselend te ’s-Hertogen-bosch, Breda en Bergen-op-Zoom en zoo snel als hij kon langs de Schelde naar Antwerpen +trekkend. Daar de weg langs Sandvliet liep en het hem slechts een omweg van vijf minuten kostte om haar te bezoeken, die hem +het liefste op aarde is, heeft de Hertog dien omweg genomen, en hij houdt thans zijn dochter in zijn armen. + +</p> +<p>“Ik kan niet lang blijven,” merkt hij haastig op; “ik moet nog vanavond in Antwerpen zijn.” + +</p> +<p>“Morgen vroeg is veel beter. Uw kamer is altijd voor u in gereedheid. Zij wordt nooit door iemand anders gebruikt.” Bij deze +woorden bloost het meisje eensklaps, want het schiet haar te binnen, dat Guido er, al is het slechts een kwartier, gebruik +van heeft gemaakt. “Gij moet met mij soupeeren!” + +</p> +<p>“Onmogelijk, ik moet verder gaan.” + +</p> +<p>“Gij moogt niet, papa, <span class="letterspaced">gij moogt niet</span>! Gij zijt zoo lang onder mijn contrôle weg geweest, dat gij weerspannig en ongedisciplineerd zijt geworden.” +<a id="d0e6179"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6179">377</a>]</span></p> +<p>Dit is de manier om haar zin bij Alva door te drijven, een manier, die hij niemand anders zou veroorloven, man noch vrouw. +Terwijl zij tot hem spreekt, neemt zij ondanks zijn tegenwerpingen den helm van zijn hoofd, streelt zijn grijze haren en trekt +aan de twee punten van zijn langen zilveren baard, uitroepend: “Nu zijt gij mijn gevangene! Tien kussen als losgeld!” + +</p> +<p>“Santos y demonios! gij zijt de ergste rebel in de Nederlanden,” lacht de Hertog. + +</p> +<p>“Ja, de meest uittartende en de eenige die u zal bedwingen.” + +</p> +<p>Dat bevalt den hertog van Alva, die voor zijn doen uitstekend geluimd is, en hij zegt: “Gij hebt gelijk; ik heb Haarlem nu +zoo goed als zeker in mijn macht. De Bossu heeft Marinus Brandt op het meer verslagen, de stad is geheel afgesneden—zij moet +de mijne worden. En als ik dan met deze rebellen heb afgerekend en dit land, geheel van oproerlingen gezuiverd, aan mijn heer, +koning Philips, heb overgegeven, verlaten wij voor altijd dit mistige land en gaan terug naar het Zuiden met zijn granaatappelen, +druiven en olijven, en zullen wij vergeten, dat er ooit oorlog was.” + +</p> +<p>“Ja,” roept het meisje uit, “en wij nemen hem met ons.” + +</p> +<p>“Hem? Wien?” + +</p> +<p>“Mijn toekomstigen echtgenoot.” + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Uw toekomstigen echtgenoot</span>! Van wien spreekt gij, kind?” vraagt Alva, ten hoogste verbaasd. “Nooit zag ik een vrouw, die zoo ontoegankelijk was voor +aardsche liefde!” Dan lacht hij: “Dat is <a id="d0e6199"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6199">378</a>]</span>een zeldzame ommekeer. Den laatsten keer waart gij een en al ernst. Gij hieldt een gebedenboek in uw hand en spraakt er van, +de bruid der Moederkerk te worden.” + +</p> +<p>“Maar dat is alles voorbij.” + +</p> +<p>“Daar ben ik blij om, ofschoon ik het u niet zou geweigerd hebben. Mijn Hermoine zou al een heel curieuse non geweest zijn.” + +</p> +<p>“Ja, zij zal een betere bruid zijn,” lacht het meisje, tot haar onderwerp terugkeerend. “Maar ik vertel er u niets van, tenzij +gij met mij dineert, en dan nog pas na het diner. Zie! Uw geleide is afgestegen. Zij hebben een langen rit achter den rug. +Zij gaan ook eten en drinken. Wil mijn vader jegens zichzelf niet even barmhartig zijn als jegens zijn soldaten? Bovendien +ziet gij er afgemat en ziek uit!” + +</p> +<p>“Volstrekt niet. Ik ben alleen maar vervuld van de tijding, die mij herwaarts riep, maar hoe dringend mijn komst ook is, ik +zal haar uitstellen tot morgen.” + +</p> +<p>“Blijf dan dineeren. Ik heb mijn bevelen al gegeven, toen ik u zag aankomen.” Dit zeggende, worden de gordijnen weggetrokken +en begeeft de Hertog, den arm zijner dochter nemend, zich naar de eetzaal. Hier ziet Hermoine voor den eersten keer sinds +den vorigen avond, de gravin De Pariza, en als zij haar blik opvangt, weet zij, dat deze, ondanks haar eed, op de een of andere +wijze alles wat er gebeurd is aan den Hertog zal overbrengen. + +</p> +<p>Doch tot Hermoine’s groote vreugde verlangt Don Fernando Alvarez de Toledo, hertog van Alva en <a id="d0e6213"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6213">379</a>]</span>hertog van Huesca, gedreven door nieuwsgierigheid, een tête-à-tête met zijn aanminnig kind en zegt, tot verbazing en bittere +teleurstelling van haar duena, kortaf: “Gravin, ik verheug mij, dat ik u, zooals gewoonlijk, gezond zie. Mijn dochter en ik +hebben het een en ander te bespreken en wenschen alleen te zijn. Goedenmiddag, Dona De Pariza, ik kus u de hand,” en hij doet +haar al buigend uitgeleide naar de deur met deftige Spaansche etiquette. “Nu uw verhaal, Hermoine. Is het een aardigheid, +wat gij daareven zeidet van een minnaar, kind?” + +</p> +<p>“Geen aardigheid.” + +</p> +<p>“Vertel het mij dan.” + +</p> +<p>“Na den eten, papa; niet voordat de wijn uw hart een weinig zachter heeft gestemd. Het is verhard in Holland.” + +</p> +<p>“Niet te uwen opzichte,” zegt de Hertog. “Vertel het mij, mijn schat.” + +</p> +<p>“Niet voordat gij mij op uw doorluchtige knie laat zitten.” + +</p> +<p>Dit zeggende is zij reeds op zijn knie en vertelt hem onder liefkoozingen en vleierijen en kussen van haar beminde. + +</p> +<p>Waarop hij zijn oogen van verbazing wijd opent en zegt: “Uw Guido Amati? Ik meende, dat hij als gesneuveld was vermeld na +het gevecht op het ijs.” + +</p> +<p>“Neen, hij is hersteld van zijn wonden. O, het zou niet zoo gemakkelijk gaan, hem te dooden! Herinner u maar zijn tocht over +de verdronken landen. Gij zijt vandaag die plaats voorbijgekomen,” zij wijst de richting aan met haar hand. +<a id="d0e6231"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6231">380</a>]</span></p> +<p>“Ja, ik herinner het mij. Dat was een stout stuk, een Cid waardig,” zegt Alva, die boven alles strateeg is. + +</p> +<p>“Ah! geef mij dan aan den Cid. De Cid zou zeker de dochter van Alva waardig zijn. Als Guido de gelijke is van den Cid, is +hij ook mijner waardig!” En met smeeken en vleien perst Hermoine den man, van wien zij denkt, dat hij haar niets kan weigeren, +de belofte af, haar hand te zullen schenken aan kolonel Guido Amati de Medina. + +</p> +<p>“Nu moet gij vooral niet heengaan,” smeekt zij. “Hij komt vanavond hier. Gij moet hem zien. Gij moet hem even gelukkig maken +als mij. Vader, ik heb u nog nooit zoo liefgehad als nu.” + +</p> +<p>“Oho!—Als ik het had geweigerd, dan zoudt gij mij dus waarschijnlijk gehaat hebben.” + +</p> +<p>“Daartoe zou ik nooit kunnen komen, maar gij weigert mij ook niets. En daar gij nooit ‘neen’ tegen mij zegt, moet gij hier +blijven en hem zien. Geef hem uw zegen; vader, beloof mij, als gij mij liefhebt, dat gij Guido Amati, als mijn aanstaanden +echtgenoot, uw zegen zult geven.” + +</p> +<p>“Als ik het dan moet doen, en gij zegt, dat ik het moet,” mompelt de Hertog, terwijl zijn lippen beven en zijn oogleden trillen, +“moet ik eerst even naar Lillo rijden, om vandaar een boodschap naar Sancho d’Avila te zenden.” + +</p> +<p>“Gij komt dus terug? Hij zal hier om negen uur zijn. Gij zult terugkomen—beloof het, zweer het!” + +</p> +<p>“Ik beloof het bij dezen kus!” + +</p> +<p>“Neem er dan twee, voor meerdere zekerheid,” juicht Hermoine met van geluk stralende oogen. +<a id="d0e6250"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6250">381</a>]</span></p> +<p>Als zijn escorte een oogenblik later gereedstaat, bestijgt de Hertog zijn ros en draaft weg van de villa zijner dochter, die +hem kushanden nazendt en hem nastaart met oogen vol tranen van geluk, terwijl zij mompelt: “Mijn vader en mijn aanstaande +echtgenoot bij elkaar! Wat zal dat een heerlijke avond worden!” + +</p> +<p>Alva rijdt naar Lillo en draagt Mondragon, den commandant, op, terstond een brief te verzenden naar Sancho d’Avila, commandant +van de Citadel van Antwerpen. En daarna ondervraagt Don Fernando met een begrijpelijke nieuwsgierigheid Mondragon, die een +zijner gunstelingen is, omtrent zijn aanstaanden schoonzoon: “Mondragon, kent gij een zekeren Guido Amati, kolonel in Romero’s +legioen?” + +</p> +<p>“Zeker, Uwe Excellentie, hij stond onder mij, eer hij naar Holland ging.” + +</p> +<p>“Zoo! Vertel mij eens alles wat gij van hem weet.” + +</p> +<p>“Ik kan u weinig goeds van hem vertellen, behalve, dat hij de dapperste onder de dapperen was en zulk een behendig schermer +als er ooit een een Toledosche kling hanteerde; doch iemand die zóó bandeloos was, zulk een lichtmis en zóó aan het spel verslaafd, +heb ik nog nooit ontmoet, en ik ben een oud soldaat.” + +</p> +<p>“Bandeloos, een lichtmis en een speler,” herhaalt Zijne Hoogheid langzaam, terwijl zijn gelaat nog valer wordt dan gewoonlijk. +“Zijt gij zeker van hetgeen gij daar zegt, Mondragon?” + +</p> +<p>“Welzeker, ik heb hem goed gekend. Maar wat maakt het uit? Guido Amati is dood.” +<a id="d0e6265"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6265">382</a>]</span></p> +<p>“Onmogelijk; ofschoon het mij ook verteld is.” + +</p> +<p>“Het staat vermeld op de monsterrollen van Romero’s afdeeling.” + +</p> +<p>“Is dat werkelijk zoo?” + +</p> +<p>“Ja, inderdaad.” + +</p> +<p>“Dus als hij leefde, zou zijn naam zeker voorkomen op de lijst van zijn regiment?” + +</p> +<p>“Even zeker, als dat er een betaalmeester in het leger is. Guido Amati is er de man niet naar, om zijn soldij te laten staan; +maar hij is stellig dood. Ik geloof zelfs, dat er hier in het garnizoen mannen zijn, die hem zagen vallen.” + +</p> +<p>“Ah! in het gevecht op het ijs?” + +</p> +<p>“Ja. De jonge De Busaco, een luitenant met verlof, en de sergeant Gomez.” + +</p> +<p>“Laat hen terstond hier komen,” zegt Alva, verbaasd en geschokt door die onbegrijpelijke mededeelingen. + +</p> +<p>En De Busaco, het vertrek binnentredend, salueert. + +</p> +<p>“Luitenant De Busaco, nietwaar?” zegt Don Fernando. + +</p> +<p>“Ja, Uwe Hoogheid, pas bevorderd.” + +</p> +<p>“Waart gij bij het gevecht op het ijs?” + +</p> +<p>“Ja, Uwe Hoogheid.” + +</p> +<p>“Wie voerde daar het bevel?” + +</p> +<p>“Kolonel Guido Amati.” + +</p> +<p>“Werd hij gedood?” + +</p> +<p>“Ik denk het wel, Uwe Hoogheid; ik zag hem vallen.” + +</p> +<p>“Dat is zeer vreemd, terwijl mijn dochter zegt, dat hij leeft!” mompelt de Onderkoning, hoe langer hoe meer verbaasd. Mondragon +en De Busaco zetten <a id="d0e6304"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6304">383</a>]</span>groote oogen op en de laatste weet, dat de catastrophe, waarvoor hij reeds lang heeft gevreesd, nu is gekomen. + +</p> +<p>“Gij zaagt hem vallen?” vraagt Don Fernando nog eens, alsof hij zijn ooren niet kan gelooven. + +</p> +<p>“Ja, Uwe Hoogheid.” + +</p> +<p>“En gij denkt, dat hij dood is?” + +</p> +<p>“Ja, Uwe Hoogheid, de Hollanders maakten al onze gewonden af.” + +</p> +<p>“Zooals zij altijd doen,” antwoordt Alva. “Ik vrees, dat ik hun dat kunstje heb geleerd. Zij zijn goed van aannemen. Is Gomez +ook al hier?” + +</p> +<p>“Ja, Uwe Hoogheid,” + +</p> +<p>En de vrijpostige sergeant komt binnen, salueert den hertog van Alva en geeft hem de volgende inlichtingen: + +</p> +<p>“Ja, ik zag Guido Amati vallen. Ik trachtte hem nog te redden, maar ik gleed uit op het ijs, ontsnapte echter met Gods hulp.” + +</p> +<p>“Gij weet dus, dat hij dood is.” + +</p> +<p>“Ja,—tien heiligen zouden hem niet hebben kunnen redden.” + +</p> +<p>“Spreek met wat meer eerbied van de kerk! Hoe weet gij dat?” + +</p> +<p>“Omdat ik zag, dat drie pieken door zijn lichaam werden gestoken.” + +</p> +<p>“Dat is voldoende,” mompelt Alva, die hoe langer hoe minder van de zaak begrijpt. “Gij kunt gaan, Gomez.” + +</p> +<p>“En drie pieken door het lichaam zouden zelfs voldoende zijn, om iemand, die zoo taai is als Guido Amati, te dooden,” merkt +Mondragon op; doch als <a id="d0e6334"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6334">384</a>]</span>de sergeant is heengegaan, vraagt de commandant plotseling: “Wat scheelt er aan, Uwe Hoogheid? Hebt gij slechte berichten +van Haarlem ontvangen?” + +</p> +<p>“O, neen, zeer goede. Zij eten daar nu reeds het gras uit de straten. Wij hebben Oranje op het meer verslagen en zijn er nu +meester van. Het is niet over Haarlem.” En plotseling beveelt hij: “Laat mijn escorte terstond voorkomen. Kan Gomez paard +rijden?” + +</p> +<p>“Ja, Uwe Excellentie.” + +</p> +<p>“Laat hij mij dan vergezellen.” + +</p> +<p>En gevolgd door dertig man, gewapend met lansen en haakbussen, rijdt de hertog van Alva terug naar het landhuis van zijn dochter. +Onderweg roept hij den vrijpostigen Gomez aan zijn zijde en vraagt hem: “Hoe zag die Guido Amati er uit?” + +</p> +<p>“Groot, welgebouwd, met kort, donker, krullend haar, zwarte, onverschrokken oogen en een huid zoo bruin als van een bleeken +Morisco.” + +</p> +<p>“Hij had natuurlijk de manieren van een edelman,” vervolgt de Onderkoning. + +</p> +<p>“Voor zoover een krijgsman als ik er over kan oordeelen, ja, Uwe Hoogheid, en den beschaafden tongval. Men zei, dat hij even +zuiver Castiliaansch sprak als een priester.” + +</p> +<p>“Het is goed, ik weet genoeg, sergeant,” zegt de Onderkoning. En zij zijn weldra het landhuis genaderd. + +</p> +<p>Daar hij echter een geslepen oude staatsman is, laat de hertog van Alva niets merken van de zonderlinge ontdekking, die hij +in het fort te Lillo heeft gedaan, doch zegt slechts, de vertrekken van Hermoine <a id="d0e6354"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6354">385</a>]</span>binnentredend: “Mijn dochter, wij zijn teruggekomen, zooals wij beloofd hebben, om dien edelman te zien, dien gij bemint, +Guido Amati; deze man schijnt een verwonderlijk sterk gestel te hebben.” + +</p> +<p>“Hoezoo?” vraagt het meisje. + +</p> +<p>“Hij werd doodelijk gewond in het gevecht op het ijs.” + +</p> +<p>“Zeker, dat is zoo! Ik heb immers zelf zijn wonden gezien! Zij zijn vreeselijk!” Dit laatste huiverend. + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Gezien</span> de wonden, die de pieken dwars door zijn lichaam hebben gemaakt?” + +</p> +<p>“Neen, maar hij had een houw over het hoofd, die iedereen van het leven zou hebben beroofd, <span id="d0e6369" class="corr" title="Bron: be halve">behalve</span> een Paladijn.” + +</p> +<p>“Hm! men zegt, dat uw Paladijn een los heer is.” + +</p> +<p>“Dat is laster! Deze of gene mededinger strooit dat praatje telkens weer uit. Ja, zelfs Bodé Volckers,” vervolgt Hermoine, +“die leugenachtige koopman, vertelde mij, dat hij dronken was, en twee minuten later komt Guido, even nuchter als gij zijt, +naar mij toe, en met een veel vroolijker gezicht dan gij op het oogenblik zet; uw oud, lief gezicht staat zoo donker als de +nacht.” En het meisje kust hem. + +</p> +<p>“Vertel mij, hoe gij hem het eerst ontmoet hebt.” + +</p> +<p>Aldus aangemoedigd, gaat Dona Hermoine, die zooals alle verliefden haar beminde gaarne verheerlijkt, zitten en biecht haar +vader alles op; nu en dan doet deze haar een paar vragen, die zij heel dwaas, maar die hij heel belangrijk vindt. + +</p> +<p>“Gij zegt, dat gij hem het eerst hebt ontmoet op den dag van den springvloed in 1572?” +<a id="d0e6382"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6382">386</a>]</span></p> +<p>“Ja, papa; dat was, zooals ik u vertelde, de avond, dat hij mij redde uit de handen der Geuzen.” + +</p> +<p>“A—ah—ah. De krijgsman, dien gij lief hebt, heeft donker haar en donkere oogen, nietwaar?” + +</p> +<p>“Neen, helderblauwe oogen en zijn haar is voor een Spanjaard heel blond.—Heb ik u dat dan al niet gezegd, dom vadertje?” + +</p> +<p>“O ja; ik bedoel helderblauwe oogen, ik was het vergeten. Licht kastanjebruin haar, zegt gij, en vrije en losse manieren. +Is zijn gang niet die van een zeeman?” + +</p> +<p>“Die van een ruiter.” + +</p> +<p>“O ja; zij hebben beiden een zwaaienden gang. De dag, dat gij hem hebt ontmoet, was dezelfde, waarop ik zoo haastig van Brussel +terugkwam?” + +</p> +<p>“Ja, gij kwaamt heel onverwachts. Het was de dag van het drinkgelag van Floris den schilder, waarbij hij een van zijn tegenstanders +dooddronk.” + +</p> +<p>“Ja, dat herinner ik mij,” zegt Zijne Hoogheid langzaam. “De dag, dat De Guerra mij een onthulling wilde doen, maar stierf. +Deze edelman, dien gij zegt, dat gij bemint,” de hertog van Alva doet moeite, om den ongedwongen toon vol te houden, “spreekt +het patois van Hispaniola?” + +</p> +<p>“Ja, het is alles behalve keurig Spaansch, maar het klinkt mij toch als muziek in de ooren.” + +</p> +<p>“Hm! als hij komt, kunt gij hem bij mij brengen.” En als hij het vertrek heeft verlaten, geeft Alva eenige bevelen aan den +luitenant, die het bevel voert over zijn escorte. + +</p> +<p>Vervolgens keert hij naar de eetzaal terug en laat zich, daar het reeds bijna acht uur is, het avondeten voordienen. +<a id="d0e6405"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6405">387</a>]</span></p> +<p>En om hem gezelschap te houden, komt zijn dochter binnen, stralend van vergenoegdheid. Zij, die er vroeger als een lelie uitzag, +bloost nu als een roos. + +</p> +<p>Op het gelaat van den hertog van Alva ligt een vreemde uitdrukking, en als hij drinkt, is het, alsof hij een prop in zijn +keel heeft, die hem dreigt te doen stikken, ofschoon hij vanavond de matigheid zelve is, zooals zijn dochter beweert, terwijl +zij haar papa met liefderijke handen van alles bedient. + +</p> +<p>“Gij—gij zijt er toch niet bedroefd over, dat gij mij moet missen?” fluistert zij, terwijl haar gelaat betrekt. + +</p> +<p>“Neen, dat—dat is het niet.” Zijn gelaat heeft een uitdrukking, die Hermoine niet begrijpt. + +</p> +<p>“Maar à propos,” zegt zij, “aangebeden papa, nog een belofte.” + +</p> +<p>“Welke?” + +</p> +<p>“Neem den prijs weg van het hoofd van dien Engelschman. Zooals gij u zult herinneren, redde hij het leven van mijn Guido.” + +</p> +<p>“Misschien morgen, dan zal het wel niet meer noodig zijn,” mompelt Zijne Hoogheid, ofschoon hij vermijdt, het meisje aan te +zien, en de oogen op zijn beker gericht houdt. + +</p> +<p>“Dank u, lieve, beste papa,” antwoordt zijn dochter. Dan zegt zij plotseling: “Maar nu moet ik gaan.” + +</p> +<p>“Waarom?” + +</p> +<p>“Om toilet te maken voor mijn aanstaanden echtgenoot.” + +</p> +<p>“Hm!” + +</p> +<p>“Ik zal mij kleeden als een bruid.” +<a id="d0e6432"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6432">388</a>]</span></p> +<p>“Gij hebt dien man dus wel zeer lief, mijn Hermoine?” En er klinkt weemoed in zijn stem. + +</p> +<p>“Met mijn gansche hart,” antwoordt zij; en plotseling roept zij uit: “Misschien heb ik vanavond nog een andere verrassing +voor u, als gij het tenminste toestaat, maar gij staat mij alles toe, nietwaar, papaatje!—gij lieve oude papa, die uw dochter +vanavond innig gelukkig wilt maken.” + +</p> +<p>En zij kust hem teeder op het voorhoofd en snelt dan heen, haar vader alleen latende, in gespannen verwachting, of zijn vermoedens +al dan niet juist zullen blijken te zijn. + +</p> +<p>Maar met dat al staan er tranen in zijn oogen, in die oogen, die ze nooit hebben vergoten, en een paar maal neemt zijn gelaat +een pijnlijke uitdrukking aan, als hij de stem van zijn dochter hoort, die in het aangrenzend vertrek haar bevelen geeft voor +haar toilet en voor de ontvangst van den man, dien zij bemint. Doch in het volgende oogenblik schieten er stralen uit zijn +slangenoogen en zijn lange handen ballen zich krampachtig, alsof zij een lang gezochten, moeilijk te vatten vijand grepen, +in wiens doodsstrijd hij zich reeds verlustigt, en hij mompelt: “Als hij het is, die mijn goud stal voor die Jezebel Elizabeth; +als hij het is, op wiens raad de Geuzen uit Engeland verdreven werden met: ‘Geen proviand, geen water, maar slechts kogels +en kruit,’ om rebellie in dit land te stoken, dan zou ik hem zelfs nog liever in mijn macht willen hebben dan Willem den Zwijger.” + + + +<a id="d0e6441"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6441">389</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e6442" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK XXII.</h2> +<h2 class="normal">“HAHA! DE VOS IS EINDELIJK GEVANGEN!”</h2> +<p>Terwijl zijn beminde haar best heeft gedaan om Papa’s toestemming te verkrijgen, heeft Chester gewerkt als een bever, die +voor zijn wintervoorraad moet zorgen. De matrozen hebben onder leiding van Bodé Volckers al het zilver, waarvan een gedeelte +in staven en de rest in Spaansche dollars, in den kelder gedragen, en terstond bij het openen van de stadspoorten, brengen +zij de eerste vracht in het ruim van het schip, want het zilver neemt veel meer plaats in dan het goud, al is de waarde er +van ook niet zoo groot. + +</p> +<p>Daar zij, zooals begrijpelijk is, zich hiermee zooveel mogelijk haasten, gelukt het hun, reeds op den middag alles in het +ruim van de <span class="letterspaced">Esperanza</span> onder dek te brengen. + +</p> +<p>Martin Corker, die in het huis van moeder Sebastian is gebleven, om toezicht te houden sinds Chester de wacht op de <span class="letterspaced">Esperanza</span> heeft betrokken, zegt, met de laatste vracht aan boord komend, tot zijn commandant: “Bodé Volckers wenscht, dat gij, <a id="d0e6459"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6459">390</a>]</span>zoo gauw als ge kunt, in het huis van ‘de Stomme Duivelin’ bij hem komt.” + +</p> +<p>“Waarom?” + +</p> +<p>“Hij heeft de kist met juweelen nog laten staan. Hij was bang, dat eenige van de matrozen haar zouden wegmoffelen, zij is +zoo gemakkelijk te hanteeren en houdt waarschijnlijk een groote waarde in.” + +</p> +<p>Met een onderdrukte verwensching aan het adres van den koopman, want Chester verlangt hoe eerder hoe liever uit te zeilen, +loopt hij zoo vlug als hij kan naar het huis van moeder Sebastian en vindt daar Niklaas met vier matrozen, de laatste die +er zijn achtergebleven. + +</p> +<p>“Heb ik u niet gezegd, dat ik overdag liever niet in de schatkamer ging?” + +</p> +<p>“Ja, maar ik wilde niet gaarne de juweelen verliezen,” antwoordt de koopman. + +</p> +<p>“Het geval ligt er toe,” zucht Chester, “ik zal er dus nog eens in moeten gaan.” Hij doet dit en vindt alles zooals vroeger. +Als hij terugkomt van zijn tocht onder de gracht door naar het gewelf onder het groote bastion, lacht hij: “Alles is in orde, +dit is het laatste van Alva’s nesteieren.” + +</p> +<p>“Hebt gij al de ijzeren deuren weer gesloten?” + +</p> +<p>“Ja.” + +</p> +<p>Daarna brengen zij de groote steenen weer op hun plaats, waardoor de ingang naar het gewelf wordt gesloten en leggen er de +steenen van den keldervloer weer boven op, en nadat de matrozen eenige geldstukken, die uit een zak gevallen zijn, opgeraapt +en bij zich gestoken hebben, ziet de kelder van senora Sebastian er precies weer zoo <a id="d0e6479"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6479">391</a>]</span>uit, als zij hem hebben gevonden. En als Bodé Volckers nog een flesch met rum naast de snorkende stomme vrouw heeft neergezet, +schudden zij met een zucht van verlichting het stof van hun voeten. + +</p> +<p>“Hebt gij de papieren van uitklaring?” fluistert Guy. + +</p> +<p>“Ja, ik zal ze van mijn kantoor gaan halen.” + +</p> +<p>“Goed, dan zullen wij de zeilen maar hijschen,” zegt de Engelschman, en de kist met de juweelen, die hij met een mantel heeft +bedekt, zelf dragende, begeeft Guy zich aan boord van de <span class="letterspaced">Esperanza</span>. + +</p> +<p>Daarna maken zijn matrozen alles gereed om de Schelde af te varen, terwijl Guy ongeduldig wacht op zijn papieren van uitklaring, +want iedere minuut komt hem nu voor als een uur van folterende onrust. Eensklaps verschijnt Bodé Volckers, bleek, zenuwachtig, +zich reppend, zooveel als zijne dikke beenen onder zijn zwaar lichaam dit toelaten. Hij komt de loopplank op, en zegt, Guy +de papieren toestekend: “Kapitein Andrea Blanco, uw papieren.” + +</p> +<p>“Gaat gij weer aan wal?” + +</p> +<p>“Neen, ik ben doodelijk geschrikt! God helpe mij! Ik durf hier niet te blijven. Breng mij naar de hut, er is iets verschrikkelijks +gebeurd.” + +</p> +<p>“Wat?” brengt Guy met moeite uit, doch hij geeft tegelijkertijd zijn bevelen, om onder zeil te gaan. De matrozen vliegen allen +naar hun post en Martin Corker grijpt het roer. Als zij de Schelde afzeilen, gaat Guy in zijn hut en fluistert tot den koopman, +die half bezwijmd is: + +</p> +<p>“Wat is er gebeurd, wat heeft u zoo doen ontstellen?” +<a id="d0e6500"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6500">392</a>]</span></p> +<p>“Groote God! de hand heeft zich bewogen!” + +</p> +<p>“Welke hand?” + +</p> +<p>“De hand van Alva’s <span class="letterspaced">standbeeld</span>!” + +</p> +<p>“Genadige hemel!—Wanneer?” + +</p> +<p>“Toen gij het gewelf binnengingt, vanmiddag om twaalf uur, heeft zich de hand van Alva’s standbeeld bewogen. Ze zullen nu +al wel in het huis van moeder Sebastian zijn! Het standbeeld bewaakte Alva’s schat. God zij ons genadig, als zij een bode +naar Lillo zenden, om de schepen aan te houden eer wij het fort voorbij zijn. Het garnizoen spreekt er van, alsof het iets +bovennatuurlijks ware! Zij zeggen, dat het de val van Haarlem beduidt, maar ik weet nu, dat het zeggen wil, dat iemand in +Alva’s schatkamer is binnengedrongen. Daarom was het helsche standbeeld daar neergezet,” roept Bodé Volckers uit. + +</p> +<p>Maar zijn laatste woorden zijn gericht tot een leege hut, want Chester is op het dek, om op de <span class="letterspaced">Esperanza</span> alle zeilen te doen bijzetten. Het schip vliegt de Schelde af met zulk een vaart, dat het bijna onmogelijk zou zijn hen in +te halen en Chester doet een schietgebed, dat de douanen hem niet te lang mogen ophouden. + +</p> +<p>Deze Spaansche beambten, die hij praait, ontvangt hij aan boord, en hun chef maakt hij gelukkig, door hem een rol dubloenen +in de hand te stoppen, met het verzoek, om wat voort te maken, daar hij zich heeft te haasten om den wind en het tij. Dank +zij de dubloenen, vergunt men hem spoedig te passeeren. Met een zucht van verlichting stevent Guy, steeds met alle zeilen +bij, de Schelde af, en om vijf <a id="d0e6521"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6521">393</a>]</span>uur zijn zij de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> in het Kromvliet opzij gekomen en laden zij onmiddellijk den schat over in het gewapende schip. + +</p> +<p>Hiermee zijn zij om zeven uur reeds klaar; want Chester heeft nu honderd vijf en twintig matrozen aan het werk, die hun handen +reppen, zooals zeelui altijd doen, als er uitzicht is op buit. + +</p> +<p>Vervolgens vraagt Guy aan Dalton: “Zijt gij er in geslaagd, een geestelijke van de Katholieke kerk in Zeeland voor mij op +te sporen, zooals ik u had opgedragen?” + +</p> +<p>“Ja en het was alsof de drommel er de hand in had,” zegt de ruwe officier. “Ik kwam dadelijk terecht bij den eenige, dien +de Hollanders gespaard hadden. Er was er eigenlijk nog wel een, maar Michael Krok had hem de ooren afgesneden en ik wist niet +of hij een wettig huwelijk zou kunnen inzegenen,” want Guy is genoodzaakt geweest zijn eersten officier in het vertrouwen +te nemen. + +</p> +<p>“Vraag hem, of hij hier wil komen,” zegt Chester. + +</p> +<p>En als de priester bij hem wordt gebracht, merkt de commandant op: “Men heeft u toch goed behandeld, eerwaarde vader?” + +</p> +<p>“Uitstekend. Men heeft mij zoo overvloedig van alles voorzien, dat het mij speet, dat het vastendag was. Ik lijd tegenwoordig +geregeld honger. De Hollanders hebben mijn kudde verstrooid en mij van alles beroofd.” + +</p> +<p>“Weet gij, waarom ik u liet komen?” + +</p> +<p>“Ja, men zeide mij, dat ik een sacrament van de Kerk moest verrichten; ik ben daartoe bereid, want daarvoor ben ik op het +eiland gebleven,”—hij <a id="d0e6542"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6542">394</a>]</span>wijst in de richting van Zuid-Beveland,—“alle vervolgingen, alle bedreigingen, alle beleedigingen ten spijt. Vraag iederen +Watergeus of vader Anastasius ooit voor hen vluchtte, en er is slechts één onder hen, die de Katholieke priesters behandelde +als Godsmannen. De ‘Eerste der Engelschen’ is, ofschoon hij Alva beoorloogt, een getrouwe zoon van Rome. Als zoodanig voldoe +ik gaarne aan zijn verzoek.” + +</p> +<p>“Kent gij mij?” vraagt Guy. + +</p> +<p>“Ja, dat is de reden, waarom ik zoo spoedig kwam.” + +</p> +<p>“Dus wilt gij met mij gaan, om een sacrament van de Kerk te verrichten?” + +</p> +<p>“Dat zou ik voor iedereen doen, die er om vroeg.” + +</p> +<p>Guy is er van overtuigd, dat dit zoo is; want vader Anastasius is over geheel Zeeland bekend als een priester, die zijn Heer +meer liefheeft dan zijn leven en die zijn plicht even nauwgezet vervult tegenover den nederigste als tegenover den hoogst +geplaatste, zooals de Kerk dit voorschrijft. + +</p> +<p>“Geef vader Anastasius een plaats in mijn sloep,” zegt Chester kortaf tot Dalton. “Beman en bewapen ze!” + +</p> +<p>“Dat is reeds geschied.” + +</p> +<p>“De twee andere ook?” + +</p> +<p>“Ja.” + +</p> +<p>“Hoeveel man?” + +</p> +<p>“Zestig.” + +</p> +<p>“Dus blijven er nog zestig voor de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> over. Dat is voldoende, zelfs voldoende om het schip te verdedigen in geval van nood. Gij moet het commando <a id="d0e6571"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6571">395</a>]</span>over het schip van mij overnemen, Corker zal over de sloepen commandeeren. Zijn zij goed bewapend?” + +</p> +<p>“Ja, pistolen, haakbussen, pieken en strijdbijlen alles zoo goed in orde, alsof wij op roof uitgingen, in plaats van op een +troubadours-avontuur,” antwoordt de luitenant. + +</p> +<p>Om acht uur is de schemering neergedaald over land en zee, en berekenende, dat een uur voldoende is om hem naar het landhuis +te brengen, waar zijn beminde hem wacht, begeeft Chester zich op weg, in zijn sloep den Roomsch-Katholieken priester met zich +nemend, en gevolgd door de twee andere sloepen; de roeiers spannen hun spieren in zooveel zij kunnen, want zij verlangen zoo +spoedig mogelijk weg te komen, wetende, dat zij met hun schip nu een hoogen prijs waard zijn. + +</p> +<p>Veertig minuten later, dicht bij Sandvliet, ontmoeten zij een boot vol Italiaansche muzikanten met violen, mandolines, fluiten +en harpen, en versierd als voor een feest. + +</p> +<p>Zij zijn vroeg in den morgen voor dien avond aangenomen door Achille, die nog altijd kajuitsjongen is. Allen zijn heel lustig +en zingen een vroolijken Toskaanschen minnezang. + +</p> +<p>“Dit is mijn klein waterfeest,” fluistert Guy tot Corker, die naast hem zit en wien hij zijn laatste bevelen geeft. “De dame +zal denken, dat het een pleziertochtje op de rivier is.” + +</p> +<p>“Oho! Ontvoering!” lacht de bootsman. + +</p> +<p>“Ja—om haar, die ik bemin en vereer—tot mijn vrouw te maken,” antwoordt Guy. Daarna fluistert hij: “Zij is Alva’s dochter.” +<a id="d0e6587"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6587">396</a>]</span></p> +<p>Waarop Corker een langgerekt gefluit doet hooren en mompelt: “Groote God!” en met een doodelijk ontsteld gelaat luistert, +als Guy hem nog eenige orders geeft: “Neem de grootste sloep, bewaak den dijk tusschen het huis en Sandvliet, om de troepen +tegen te houden, die bij een mogelijk alarm zouden kunnen aanrukken. De beide andere sloepen zullen de andere zijden van het +huis bewaken.” + +</p> +<p>Want Chester vreest, dat op het laatste oogenblik een der lakeien of de gravin De Pariza bericht van wat er in Sandvliet gebeurt +naar Lillo zal zenden of dat een onverwacht voorval zijn plannen zal dwarsboomen, en hij weet, dat als hij Hermoine ditmaal +verliest, zij voor altijd voor hem verloren zal zijn. + +</p> +<p>Een oogenblik later fluistert hij verrukt: “Kijk, het huis ziet er feestelijk uit, het is geheel verlicht; zij is voor mij +gereed, mijn bruid!” Nadat hij Corker nog de meest mogelijke waakzaamheid heeft aanbevolen, neemt deze het bevel op zich. + +</p> +<p>Twee minuten later bereikt Guy de landingsplaats. + +</p> +<p>“Onder dat venster daar, muzikanten; en speelt een zachte Venetiaansche serenade,” fluistert hij tot den leider der Italianen, +naar het groote vooruitspringende venster wijzend, dat helder verlicht is. + +</p> +<p>“Si, gracioso, Senor,” antwoordt de leider van deze ongelukkige drommels; want Guy heeft hen voor zijn feest gehuurd met vorstelijk +milde hand, zichzelf financieel als een Midas gevoelend. “Een aangenamen avond, senor, een recht aangenamen avond!” En de +gelukkige Italiaan kust de hand van zijn milden begunstiger en gaat met zijn troep datgene tegemoet, wat het noodlot over +hem heeft beschikt. +<a id="d0e6600"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6600">397</a>]</span></p> +<p>Hierop antwoordt Guy niets, maar springt aan land en fluistert tot zijn bootsman: “Houd de boot gereed, om onverwijld te kunnen +vertrekken,” en tot den priester: “Ik verzoek u, met mij mede te gaan, eerwaarde vader.” + +</p> +<p>Zij gaan nu de trappen op naar den dijk en wandelen het pad op, dat door den kleinen tuin naar het huis leidt. + +</p> +<p>“Het is een zomernacht,” zegt Guy. “Vader Anastasius, zoudt gij er niet tegen hebben, hier onder de boomen op de bank te gaan +zitten, totdat ik u laat roepen? Het is het sacrament van het huwelijk, dat ik mij door uw handen wensch te laten toedienen, +en ik zou eerst nog met de dame willen spreken, eer ik u bij haar breng.” + +</p> +<p>“Zooals gij verlangt,” antwoordt de man Gods. “Ik kan evengoed voor u en uw huwelijk bidden hier onder den vrijen hemel als +in een paleis.” + +</p> +<p>Daarna klopt Guy aan de huisdeur; hij is zonder wapens, behalve het rapier, dat de ridders steeds dragen, en het scherpe stiletto, +dat hem nooit verlaat, want hij wenscht zijn beminde niet te verschrikken door een onnoodige tentoonspreiding van oorlogstuig. + +</p> +<p>De deur wordt terstond geopend door Alida, die fluistert: “Zij wacht u reeds, heer, en is overgelukkig! Neem de gelukwenschen +aan van haar, die u beiden liefheeft en uw slavin is.” + +</p> +<p>Het Moorsche meisje wil zijn hand kussen, maar hij laat haar daarvoor den tijd niet en is het vertrek met het groote vooruitspringende +venster reeds binnengetreden, om het verlicht te vinden door welriekende <a id="d0e6615"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6615">398</a>]</span>lampen, en versierd met bloemen, linten en groen, als voor een luisterrijk feest. + +</p> +<p>En van het venster, waar zij naar hem heeft staan uitkijken, zweeft een wezen van verrukkelijke aanminnigheid hem tegemoet +en hij fluistert: “Mijn bruid, gij zijt veel te schoon voor deze aarde!” + +</p> +<p>Hij heeft gelijk, want het meisje is gekleed als een bruid, in glinsterende witte zijde, een kostbaar voortbrengsel van de +weefgetouwen van Lyon. Zij heeft oranjebloesems in het haar, haar fraaie schouders en haar hals zijn wit als ivoor en de blanke +arm, dien zij om zijn hals slaat, is zoo blank als albast: “Mijn Guido, eindelijk! Nu zult gij zien, welk een verrassing ik +voor u heb. Kom met mij mee, nu zullen wij gelukkig zijn. Als ik er hem om smeek, zal hij misschien toestaan, dat wij dezen +avond nog vereenigd worden.” + +</p> +<p>Haar vingers wijzen naar de kapel, en zij lacht: “Ik heb een verrassing voor hem ook. Ik heb vanavond tot de Madonna gebeden +en nu ziet zij zoo vriendelijk op mij neer.” + +</p> +<p>Guy begrijpt niet recht, wat zij bedoelt, maar hij voelt zich overgelukkig, vooral als hij de kapel ziet, nadat de gordijnen +zijn weggetrokken; de waskaarsen branden bij dozijnen op het altaar, het is versierd met bloemen en alles schijnt gereed voor +een godsdienstige ceremonie. + +</p> +<p>“Kijk er niet te lang naar, maar kom mee. Hij zal verbaasd zijn, als ik hem de reden zeg.” + +</p> +<p>“Hij! Wie?” + +</p> +<p>“Dat zult gij aanstonds zien; ik zal hem bij u brengen.” Zij staan nu voor de draperieën, die den <a id="d0e6631"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6631">399</a>]</span>toegang naar de eetzaal afsluiten, en het meisje roept uit: “Trek de gordijnen weg!” + +</p> +<p>Als deze zich openen, fluistert zij: “Guido, op uw knieën voor mijn vader, die mij heeft beloofd, dat gij mijn echtgenoot +zult worden—op uw knieën en dank hem, zooals ik doe!” en zij werpt zich neer voor de magere figuur in het zwart, die altijd +het Gulden Vlies draagt, den Onderkoning van den koning van Spanje, den hertog van Alva. + +</p> +<p>Hoe groot is echter haar verbazing, als Guy, in plaats van zijn knieën te buigen, met een sprong en een kreet van ontzetting +van haar zijde wegsnelt en de hand aan zijn rapier slaat. + +</p> +<p>Op hetzelfde oogenblik springen acht Spaansche busschutters door de geopende vensters in het vertrek en grijpen hem, terwijl +zijn zwaard nog pas half is uitgetrokken, en binden zijn handen, doch niet zonder een wanhopige worsteling. Eer hij overmand +is, ligt er een Spanjaard dood aan zijn voeten. + +</p> +<p>Het meisje is hevig ontsteld en roept uit: “Guido, zijt gij krankzinnig geworden, dat gij een Spaansch krijgsman doodt?” en +zij voegt er op hoogen toon aan toe: “Mannen, bevrijdt dien officier terstond!” + +</p> +<p>Maar de mannen kijken slechts haar vader aan. + +</p> +<p>“Bevrijdt dien officier! Gij weet niet, wat gij doet. Maakt hem los! Het is kolonel Guido Amati, de aanstaande schoonzoon +van uw Viceroy!” En als ter verontschuldiging zegt zij tot Guy: “Het is een allerjammerlijkst misverstand, mijn Guido. Worstel +niet met hen, zij zouden u kunnen dooden.” Want Chester tracht zwijgend zich een weg te banen naar <a id="d0e6645"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6645">400</a>]</span>het venster, om er zich uit te werpen in de Schelde. + +</p> +<p>Daarna wendt Hermoine zich tot haar vader en roept uit: “Beveel uw soldaten, den man, dien ik bemin, weer vrij te laten. Is +dat de manier, waarop gij de belofte houdt, die gij aan uw dochter hebt gedaan?” + +</p> +<p>Daarop vraagt de Hertog: “Wie is die man? Laat iemand mij dat zeggen. Herkent gij hem? Wie is hij?” + +</p> +<p>Naar voren tredend, salueert de brutale sergeant van Romero en fluistert in het oor van den Onderkoning: “Het is de ‘Eerste +der Engelschen’!” + +</p> +<p>Bij deze woorden barst de hertog van Alva in een akelig gelach uit. “Haha! De vos is eindelijk gevangen! Mijn dochter, gij +hebt de tien duizend kronen verdiend. Hij is de man, naar wien ik zoolang gehunkerd heb. Kom hier en kus uw vader!” + +</p> +<p>En tusschen dit alles door dringt de zachte muziek naar binnen van de harpen, mandolines en violen der muzikanten in de barge, +die buiten op het water een serenade spelen. + +</p> +<p>De muziek hoorend en het voornemen van den Engelschman bemerkend, beveelt Alva op scherpen toon: “Zijn boot—zorg voor zijn +boot! Laat niemand ontsnappen!” + +</p> +<p>Onmiddellijk wordt er gevuurd op de boot en klinken er hartverscheurende kreten uit de kelen der doodelijk gewonde Italianen, +die sterven met de tonen der muziek op de lippen en onder het venster verdrinken. + +</p> +<p>Op hetzelfde oogenblik rukt Chester zich los en snelt naar Hermoine toe, en haar Guido, de man, dien zij <a id="d0e6663"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6663">401</a>]</span>bemint, vraagt haar huiverend: “Waarom hebt gij dat gedaan?” + +</p> +<p>“Waarom ik dat heb gedaan? Omdat ik u liefheb!” antwoordt zij. “Waarom hebt gij dien man gedood?” Want zij begrijpt het nog +niet. + +</p> +<p>Maar haar vader zegt: “Kom bij mij, Hermoine, ik zal u alles uitleggen.” + +</p> +<p>Zij antwoordt: “Neen, neen!” En als Alva naar haar toe komt, roept zij afwerend: “Blijf waar gij zijt! Waag het niet, mij +aan te raken, eer gij mij hebt gezegd, waarom gij uw belofte zijt vergeten!” + +</p> +<p>Daarop antwoordt Alva, met een stem, die haar zoo scherp voorkomt, als de bazuin van het laatste oordeel van onzen Heer hun +zal voorkomen, wien geen hoop wacht in de eeuwigheid: “Dit is niet de man, dien gij meendet lief te hebben. Dit is niet Guido +Amati. Hij werd gedood in het gevecht op het ijs, gedood door dezen Engelschen roover, dezen vervloekten zeeschuimer, dezen +laaggeboren clown, die een Spaansch edelman naäapte, om uw vertrouwen en liefde te winnen.” + +</p> +<p>“Laaggeboren clown!” barst de Engelschman verontwaardigd los. “Dat is een leugen, waar gij dat schimpwoord met den naam van +Chester verbindt. Hertog van Alva, gij spreekt tot een ridder; geridderd door de Koningin zelve. Ik heb in mijn aderen het +bloed van de Stanhopes, die onder Willem den Veroveraar vochten; mijn neef is een Stanley en draagt een gravenkroon. Adeldom +bezit ik genoeg voor u en de uwen. Denkt gij, dat ik haar, die ik bemin, zou misleid hebben door haar te bewegen tot een verbintenis +met onedel bloed? <a id="d0e6675"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6675">402</a>]</span>Hier op mijn borst draag ik de gouden sporen van mijn ridderschap!” + +</p> +<p>Het meisje, dat ineengekrompen is onder de woorden, die den man, dien zij liefheeft, als een onedele brandmerken, rukt de +sporen van zijn borst, die toonen, dat hij van rang is, houdt ze Alva voor en roept op bijna gelukkigen toon uit: “<span class="letterspaced">Hij is van adel</span>! Vader, hoort gij mij? <span class="letterspaced">Hij is van adel</span>. Nu kunt gij niet meer weigeren, hij is van adel, al is hij”—zij breekt eensklaps af en zegt stamelend tot Guy, want zij +begint het nu te begrijpen: “Zijt gij de—de ‘Eerste der Engelschen’?” + +</p> +<p>“Ja!” + +</p> +<p>Het antwoord wordt gegeven op een hoogen en trotschen toon, en nu wordt haar eensklaps alles helder en zij stamelt: “O, nu +begrijp ik alles—! Deze—deze Oliver, zijn vriend—den dag, dat hij mij bevrijdde—den dag, dat zij zeiden, dat de Engelsche +zeeroover in Antwerpen was.” Daarna fluistert zij, bijna juichend: “Dien dag, mijn lieveling, heb ik u tweemaal gered; thans +<span class="letterspaced">wil ik</span> u wederom redden!” + +</p> +<p>Doch deze woorden eindigen in een verschrikkelijken kreet, als Alva, op een toon, even onwrikbaar als de rots der eeuwen, +ijskoud zegt: “Gomez, <span class="letterspaced">haal den beul</span>!” + +</p> +<p>“Den beul! Vader, gij begrijpt het niet. Dit is de man, dien ik bemin.” + +</p> +<p>“Gij bemint hem?” spot de Hertog. “Gij bemint den vijand van uw land? Dezen man, een vriend van Oliver, den verrader in mijn +omgeving, wiens aanval op Bergen Oranje tijd gaf, om <a id="d0e6701"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6701">403</a>]</span>geheel Holland in opstand te brengen, den man, die mij ter wille van zijn koningin beroofde van mijn Italiaanschen schat? +Gij moet hem haten, mijn dochter, zooals ik doe,” en hij wendt zich af om zijn verdere bevelen te geven. + +</p> +<p>Bij deze woorden vertoont er zich een spotachtige lach om Guy’s mond, maar Hermoine legt haar hand op zijn lippen en fluistert +smeekend: “Vertoorn hem niet, beheersen u, om mijnentwille, mijn Guido—mijn Engelschman. Ik kan Papa om mijn kleinen vinger +winden,” en zij tracht hem bemoedigend toe te lachen: “Kijk wat ik ga doen.” + +</p> +<p>En in het volgend oogenblik slaat zij haar armen om zijn hals en vleit: “Wat spreekt gij toch voor onzin? Gij doet altijd, +wat uw Hermoine u zegt te doen. Lieve papa, zal ik u aan uw stouten baard trekken?” + +</p> +<p>Hij antwoordt echter: “Kind, gij begrijpt mij niet. Ik zal allerlei mooie zaken en nieuwe kleederen voor u uit Frankrijk laten +komen. Gij zult hem spoedig vergeten!” en met verheffing van stem:—“<span class="letterspaced">De beul</span>!” + +</p> +<p>Zij laat zich echter niet zoo gemakkelijk afschepen en tracht te lachen: “De beul?—voor den man, dien gij mij tot echtgenoot +beloofd hebt? Welk een onzin! Gij bedoelt den priester. Mijn lieve, beste domme papaatje, laat dadelijk den priester halen!” + +</p> +<p>Doch Alva antwoordt ijskoud: “Om hem te laten biechten, als hij geen ketter was!” Daarop vervolgt hij op strengen toon: “Gomez, +waarop wacht gij nog? Gij hebt mijn bevelen—<span class="letterspaced">De beul</span>!” + + + +<a id="d0e6719"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6719">404</a>]</span></p> +</div> +<div id="d0e6720" class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><h2 class="label">HOOFDSTUK XXIII.</h2> +<h2 class="normal">“HET IS EEN STAATSZAAK!”</h2> +<p>En voor het eerst van haar leven gedraagt zij zich oneerbiedig tegen haar vader en lacht zij spottend, maar tegelijk smartelijk: +“Mijn vader biedt mij sieraden aan voor het leven van mijn beminde! Misschien werpt hij mij het goud, dat als prijs op het +hoofd van mijn beminde staat, in den schoot en denkt dat ik het zal gebruiken om er lekkernijen voor te koopen,” en dan zegt +zij weer snikkend tot Guy, die, nu al de uitgangen van het vertrek bezet zijn, geen kans tot ontsnappen meer heeft, dan schier +alleen door bovenmenschelijke middelen: + +</p> +<p>“O, barmhartige Moeder Gods, waarom hebt gij mij niet vertrouwd? Dacht gij, dat ik enkel uw naam liefhad?” En daarna smeekt +zij met heesche stem: “Vader, spaar hem! Gij hebt het beloofd! Spaar tenminste zijn leven. Vader, barmhartigheid voor mij!” + +</p> +<p>Want men hoort nu rumoer buiten, het geluid van mannen, die het huis binnenkomen; maar het is slechts de luitenant van de +lijfgarde, die binnentreedt, <a id="d0e6731"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6731">405</a>]</span>met een viool druipend van bloed in zijn hand, en rapporteert: “Wij hebben iedereen, die in de boot was, gedood, muzikanten +en allen.” + +</p> +<p>Dit bericht vervult Chester met een sprankeltje hoop, het eerste, dat in hem gloort. Als een lichtstraal gaat het hem door +het hoofd: “<span class="letterspaced">De slachting van de muzikanten is een waarschuwing voor mijn booten, dat hun commandant zich in gevaar bevindt</span>.” + +</p> +<p>Maar deze zwakke hoop maakt weer plaats voor een gevoel van smart voor haar, die hij bemint, want Hermoine smeekt nu tot haar +vader, als gold het haar eigen leven, hem noemende met vleiende namen, alsof zij hem aanbad in haar vertwijfeling, en zij +zegt snikkend, ofschoon zij geen tranen heeft: “Vader, <span class="letterspaced">hoort</span> gij mij niet, voelt gij mij niet?” Met haar armen om den hals van den ijzeren onderkoning gaat zij voort: “Weet gij dan niet—dat +ik—dien man bemin!—Zie het dan, geloof het als gij de wanhoop ziet van mijn brekend hart! Als gij hem doodt, zult gij mij +dooden. Ik heb over hem getreurd toen ik hem dood waande; moet ik nu opnieuw tot weduwe gemaakt worden?” + +</p> +<p>En terwijl zij zoo smeekt, in haar wanhoop, is Hermoine de Alva nog liefelijker dan in haar vreugde, want zij is als met een +bovenaardsch waas overtogen—zij is als Eva, pleitende voor Adam, niet bij God, maar—bij Satan. + +</p> +<p>Doch Satan is niet barmhartig, en meenende, dat haar vader niet begrijpt, dat haar eigen leven er mee gemoeid is, roept zij +uit: “Nu zult gij mij toch wel gelooven!” +<a id="d0e6747"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6747">406</a>]</span></p> +<p>En het meisje gaat blozend, ondanks de tegenwoordigheid van de oude veteranen en al de lakeien en bedienden, die op het rumoer +zijn toegesneld en die nu aan de deuren staan, naar Chester toe, slaat haar armen om hem heen en kust hem snikkend en smeekt +hem, niet te denken dat zij hem voor iets ter wereld zou hebben kunnen verraden, want zij heeft hem zoo innig lief. + +</p> +<p>Maar opeens verandert haar gelaat van uitdrukking, want terwijl zij over Guy staat heengebogen, fluistert deze haar in het +oor: “Tracht tijd te winnen—waarschuw mijn booten—tracht tijd te winnen.” + +</p> +<p>Zij denkt er over na, hoe zij dit zal doen, en begrijpt, dat alleen list haar kan baten. + +</p> +<p>Zij wendt een flauwte voor en mompelt: “Water—water—mijn hoofd!” + +</p> +<p>Waarop haar vader uitroept: “Groote God, zij bezwijmt!” + +</p> +<p>En schamper zegt zij tot hem: “Dat zou u goed te pas komen! Als ik weer bijkwam, zou ik beroofd zijn van wat mij het dierbaarste +is. Neen, ik wil niet bezwijmen, zoolang hij leeft—water!” + +</p> +<p>Alva zelf wil het haar brengen, maar zij duwt hem weg en zegt huiverend: “Niet uit uw handen; mijn kamenier Alida—snel!” + +</p> +<p>En het Moorsche meisje, dat alles met gespannen belangstelling heeft gadegeslagen, snelt toe en brengt haar een beker vol. + +</p> +<p>Terwijl Hermoine drinkt, fluistert zij: “Naar de landingsplaats, waarschuw de booten—de Engelsche booten!” + +</p> +<p>Een flikkering in de schrandere oogen van het <a id="d0e6768"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6768">407</a>]</span>Moorsche meisje duidt aan, dat zij het begrijpt en zij verlaat het vertrek met den beker in de hand. + +</p> +<p>De Hertog bemerkt het niet. Nadat zijn dochter hem huiverend van zich stiet, heeft hij zich afgewend en zijn hand op zijn +hart gedrukt, terwijl zich een sterke ontroering op zijn gelaat afteekende. Van dit oogenblik afaan vermijdt hij het zijn +dochter aan te zien, die, nu zij haar vader niet kan vermurwen, nog alleen van uitstel redding verwacht. + +</p> +<p>Hierin wordt zij onverwachts geholpen door een vijandin, de gravin De Pariza, die valsch lachend binnenkomt: “Gij zult hem +toch zeker langzaam laten verbranden? Hij is een ketter.” + +</p> +<p>“Wat leutert gij van ketter, draak,” roept Chester, “ik ben een evengoed Katholiek als de hertog van Alva zelf.” En aan zijn +God denkende, nu de dood hem zoo nabij is, neemt hij zijn rozenkrans en begint te bidden. + +</p> +<p>“Een Katholiek,” lacht Alva hoonend, “evengoed als ik? En gij verzet u tegen den koning van Spanje?” + +</p> +<p>“Ja,” antwoordt Guy, “ik ben een Katholiek, <span class="letterspaced">maar ik ben ook een Engelschman</span>.” + +</p> +<p>“Er zal er spoedig een minder zijn, om tegen de Spaansche vlag te vechten,” zegt Alva hoonend. + +</p> +<p>Dit gaat vergezeld van een wanhoopskreet van zijn dochter. + +</p> +<p>De beul, een van hen, die Alva altijd met zich voert, om parate executie te kunnen houden, komt binnen (een man in een nauwsluitend +leeren buis en met een afgrijselijk wreed gelaat) en Alva zegt tot hem: “Hoe nu, kerel, waar is uw strop?” + +</p> +<p>“Ik dacht, heer,” antwoordt de man, “naar hetgeen <a id="d0e6791"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6791">408</a>]</span>ik buiten hoorde, dat er iemand verbrand moest worden en ik kwam vragen, waar dat moest geschieden. Er zijn takkenbossen genoeg +in den kelder om mijn man te roosteren. Zal ik hem verbranden op het plein voor het huis? Ik kan genoeg talk vinden, om hem +in te smeren!” + +</p> +<p>De uitdrukking op het gelaat van zijn dochter, waarmee zij, zonder een woord te zeggen, op hem afkomt, terwijl zij hem strak +aankijkt, doet Alva het hoofd afwenden en mompelen: + +</p> +<p>“De strop; hij is geen ketter, hang hem buiten aan een boom op.” + +</p> +<p>“Zijt gij daartoe vast besloten?” Hermoine’s welluidende stem is nu gebroken en schor. + +</p> +<p>“Ja! Het is een staatszaak.” + +</p> +<p>“Mijn tranen, mijn gebeden, mijn gebroken hart,”—zij brengt dit met moeite uit,—“kunnen dus geen verandering brengen—in—uw +besluit?” En er ligt een uitdrukking van doodsangst in de schoone oogen van het meisje, dat geen tranen meer heeft. + +</p> +<p>“Neen. Het is een staatszaak.” Alva’s lippen beven, terwijl hij dit zegt. + +</p> +<p>“Dan eisch ik voor den man, dien ik bemin, en die geen ketter is, het recht om de laatste genademiddelen van de Kerk te ontvangen. +Gij zult zijn ziel niet verdoemen, al veroordeelt gij zijn lichaam. Gij zijt zelf een te goed Katholiek, om een Katholiek +te doen sterven zonder den bijstand van de Kerk.” + +</p> +<p>Don Fernando antwoordt hierop: “Er is geen priester hier.” + +</p> +<p>“Gij brengt den beul mede en geen priester!” zegt <a id="d0e6811"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6811">409</a>]</span>zij bitter. “Geef hem en mij tenminste den tijd om onze gebeden op te zeggen—want als hij sterft—breekt mijn hart ook.” + +</p> +<p>Maar nu komt er eenige beweging onder de krijgslieden aan de deur, en een man in priestergewaad zegt: “Plaats voor een vader +van de Kerk!” + +</p> +<p>En als de krijgslieden hem doorlaten, ziet Guy tot zijn verbazing, dat het vader Anastasius is, dien hij had laten opsporen, +om hem dezen avond te trouwen. + +</p> +<p>“Nu,” roept Hermoine uit, “hertog van Alva, kunt gij niet langer weigeren.” + +</p> +<p>“Dat zal hij ook niet,” zegt de priester, “hij zal het mij niet weigeren, mij, vader Anastasius, die zooveel jaren in Zeeland +heb geleefd en vervolgd ben ter wille van onzen Heer; hij mag mij de vergunning niet weigeren om de ziel van dezen man te +redden.” + +</p> +<p>“En waarom niet?” antwoordt Alva hooghartig. + +</p> +<p>“Omdat ik u in den ban zou doen. Goed Katholiek als gij zijt, hebt gij geen recht, om een ordonnantie van Rome te schenden.” + +</p> +<p>“Ga uw gang dan. Bindt hem stevig. Bid met hem in die kapel, als gij meent, dat dit plechtiger is, en red zijn ziel. Nu, meisje, +ga naar uw kamer.” + +</p> +<p>“Niet voordat ik het laatste oogenblik heb gezien en de laatste woorden heb gehoord van den man, dien ik bemin. Gij hebt mij +alles geweigerd, waarom ik u smeekte, gij hebt geweigerd het leven van mijn geliefde te sparen en ik heb er u niet om vervloekt—omdat +ik uw dochter ben. Maar ik zal <a id="d0e6829"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6829">410</a>]</span>’s hemels wraak over u inroepen, als gij mij van zijn zijde wegzendt, zoolang er nog leven in hem is.” + +</p> +<p>Hierop zegt Alva niets, doch zinkt neer bij de tafel, met het hoofd in de handen, terwijl hij tot den luitenant mompelt: “Met +uw leven staat gij ervoor in, dat hij niet ontsnapt.” + +</p> +<p>Als er een wacht is geplaatst voor den ingang van de kapel, wordt Guy er gebonden en hulpeloos heengeleid, en hij zinkt voor +den priester neer. + +</p> +<p>Maar terwijl hij de biecht van den stervenden zondaar aflegt, hoort hij het geruisch van zijde naast zich en de witte kant +en de oranjebloesem raken zijn gelaat aan, dat gewond is door geweerkolven, en een schoon wezen, op wier gelaat wanhoop te +lezen staat maar tevens goddelijke liefde, knielt naast hem neer en fluistert tot den priester: “Niet het sacrament der stervenden, +maar het sacrament <span class="letterspaced">van het huwelijk</span>!—met dezen man, dien ik liefheb en die mij liefheeft—en die zijn leven keer op keer heeft gewaagd, om mij te komen zien. +Nu weet ik, welke gevaren gij hebt getrotseerd om mij te winnen—mijn Guido!—nu weet ik het—mijn Guy, mijn Engelschman!” + +</p> +<p>“Maar de hertog van Alva!” mompelt de priester ontsteld. + +</p> +<p>“Gij toondet daareven ook geen vrees voor hem. Wees even barmhartig als gij goed zijt. Kijk naar het altaarstuk, zie, de Madonna +smeekt u voor mij!” + +</p> +<p>En naar het altaarstuk ziende, schrikt vader Anastasius, maakt het teeken des kruises en stamelt: “Een wonder! Het gelaat +van de Moeder <a id="d0e6846"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6846">411</a>]</span>Gods is het uwe, mijn kind; dezelfde oogen, dezelfde mond—wonderbaar!” + +</p> +<p>“Gij ziet, dat Moeder Maria mijn gelaat heeft aangenomen, om mijn voorspraak bij u te zijn,” fluistert het meisje, een ingeving +krijgend. “Spoedig, maak de ceremonie zoo kort mogelijk.” + +</p> +<p>Aldus aangespoord, spreekt de priester, denkende dat het op bevel van de Heilige Maagd zelve geschiedt, over Guy Chester en +Hermoine de Alva, ofschoon haastig, het sacrament van de Heilige Kerk uit, die dezen man en deze vrouw samenvoegen tot één +vleesch, één lichaam en één naam. + +</p> +<p>Als hij het antwoord geeft, is het Guy eensklaps alsof alle hoop nog niet behoeft te worden opgegeven; God zal deze edele +vrouw, deze teedere engel redden en hem met haar; hij hoort haar nu fluisteren: “Ik ben uw vrouw; <span class="letterspaced">nu zullen wij zien of mijn vader mijn echtgenoot zal durven dooden</span>!—Heilige man Gods, uw zegen.” + +</p> +<p>En als de priester zijn handen over hen uitbreidt, komen er tranen in zijn oogen en hij zegt: “<span class="letterspaced">Benedicte</span>! De Heilige Maagd zal den man, dien gij bemint, behoeden.” + +</p> +<p>Daarna voelt Chester de lippen zijner vrouw, die koud zijn als marmer, op de zijne, en zij, opstaande, gaat naar haar vader +en zegt met een heesche, onnatuurlijke stem: “Het is geschied!” + +</p> +<p>Want het vertrek heeft nu veel van een gruwelkamer en alle stemmen klinken hol en onnatuurlijk; zelfs Hermoine’s eigen stem +is hard en schor geworden. + +</p> +<p>“Hij is gereed?” +<a id="d0e6868"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6868">412</a>]</span></p> +<p>“Neen, hij is <span class="letterspaced">getrouwd</span>.” + +</p> +<p>“Wat?” + +</p> +<p>“Ja, hij is met mij <span class="letterspaced">getrouwd</span>.” + +</p> +<p>“Met u getrouwd! Misericordia! Nu zult gij voortaan uw vader steeds beschouwen als den moordenaar van uw echtgenoot! Haal +mij dien vervloekten priester hier!” roept Alva uit; er is woede, vermengd met angst, in zijn stem. + +</p> +<p>“Wat verlangt gij van mij?” antwoordt vader Anastasius. + +</p> +<p>“Hoe hebt gij het durven wagen, hen in den echt te vereenigen?” + +</p> +<p>“Op bevel van de Heilige Maagd! Zie! Moeder Maria heeft de trekken van zijn vrouw aangenomen, om hem te beschermen.” + +</p> +<p>“O! wat een bedriegerij!” roept Alva uit. “Het schilderij van den verrader Oliver zou mij beletten wraak te nemen! Maar dat +zal niet gebeuren, het is een staatszaak!” En hij geeft den beul, die naast hem staat met den strop in de hand, een teeken. + +</p> +<p>Hermoine echter gaat voor haar vader staan en zegt: “Geen onteerende dood voor mijn man, die evengoed een edelman is als gij. +Wees tenminste zoo barmhartig en veroordeel hem tot het zwaard.” + +</p> +<p>“Goed! ik zal hem denzelfden dood toestaan als Egmont en Hoorne. Onthoofd dien Engelschman op deze tafel!” + +</p> +<p>“Voor mijn oogen?” vraagt zijn dochter huiverend. + +</p> +<p>“Gij hebt het verlangd. Het is een staatszaak.” + +</p> +<p>“Vader!” gilt het meisje, want de beul heeft het <a id="d0e6901"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6901">413</a>]</span>zwaard getrokken. “Vader, daar gij zelf op genade hoopt, betoon ze ook mij. Wenscht gij, dat iedereen op aarde u een vervloekten +en wreeden moordenaar zal noemen? Er was slechts één, die u nooit zoo noemde, tot nu toe. Dat was uw dochter. Zoudt gij wenschen, +dat zij zeide: ‘Mijn vader heeft mijn echtgenoot gedood?’<span id="d0e6903" class="corr" title="Bron: ">”</span> + +</p> +<p>Hij antwoordt echter heesch: “Vlug, maak er een einde aan!” + + +</p> +<p></p> +<div class="figure"><img border="0" src="images/p413.jpg" alt="" width="483" height="720"></div><p> + + +</p> +<p>Eenige mannen willen Guy nu naar de tafel sleepen, maar vader Anastasius gaat voor het altaar staan, breidt zijn armen over +Chester uit en roept: “<span class="letterspaced">Dit is een heilige plaats</span>! Vervloekt zij iedereen, die haar betreedt met getrokken zwaard en een bloot wapen! De Madonna beveelt het mij! Terug, of +ik slinger den banvloek van de Moederkerk naar uw hoofd!” Want de priester is in de vaste overtuiging, dat de Heilige Maagd +hem beveelt, den bruidegom te redden. + +</p> +<p>Maar Alva, zich baan brekend door de krijgslieden, roept uit: “Gij gaat te ver, verwenschte priester!” en hij wil zelf de +hand slaan aan den gebonden man, want zijn manschappen deinzen achteruit, als de priester met verheffing van stem uitroept: +“Vervloekt zijt gij!” en de huiveringwekkende formule der excommunicatie begint uit te spreken. + +</p> +<p>Fernando tracht te lachen. “Monniken jagen mij geen vrees aan—ik, die een leger heb aangevoerd tegen den paus!” en het schijnt, +alsof hij voornemens is, zelf het vonnis aan den echtgenoot van zijn dochter te voltrekken. + +</p> +<p>Op dit oogenblik vliegt een donker, vlugvoetig <a id="d0e6922"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6922">414</a>]</span>meisje het venster binnen, uitroepend: “Hierheen! Gezwind!” + +</p> +<p>Alva roept zijn manschappen toe, tegen de aanvallers front te maken—maar het is te laat—al hun aandacht is door de executie +in beslag genomen en zij hebben niets gemerkt van de nadering der mannen, die hen nu overvallen onder aanvoering van Corker. + +</p> +<p>Het duurt slechts een oogenblik en de ontstelde lijfgarde is neergesabeld of op de vlucht gedreven om daar buiten te worden +ingehaald en afgemaakt, terwijl hun heer alleen staat te midden van zijn vijanden, ofschoon ongewond; want zijn wapenrusting +is bestand tegen kogels van pistolen en haakbussen. Zijn hoofd is onbedekt en zijn laatste uur was bijna gekomen, want Chester, +die nu een zwaard in de hand heeft, stormt op hem af, uitroepend: “Nu is het mijn beurt, hertog van Alva!” Maar Hermoine, +zich aan haars vaders borst werpende en hem met haar armen beschermend, smeekt: “Spaar hem, als gij barmhartig jegens mij +wilt zijn! Spaar hem, Guy, mijn echtgenoot, als gij dezen nacht een gelukkige vrouw met u wilt voeren,—want hoe zou ik het, +zelfs in uw armen, kunnen vergeten, dat gij de moordenaar mijns vaders zijt?” + +</p> +<p>“Spaar hem, jonge man, ik gelast het u nu, zooals ik u zooeven redde,” roept de priester uit. + +</p> +<p>“Ja, dat deedt gij, goede vader Anastasius,” zoo laat nu Hermoine zich hooren, als Guy zijn arm laat zakken. + +</p> +<p>Don Fernando vraagt thans op somberen toon: “Welk losgeld?” +<a id="d0e6934"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6934">415</a>]</span></p> +<p>En voor Guy’s oogen verrijst het beeld van de belegerde stad, de uitgeputte mannen, de verhongerende vrouwen, de stervende +kinderen en hij antwoordt: “De vrijheid van Haarlem!” want hij gevoelt dat hij het lot van een volk in zijn hand heeft. + +</p> +<p>“<span class="letterspaced">Nooit</span>! Ik heb goud om mijn leven te betalen, doch eer ik toesta, dat één vendel het legerkamp voor Haarlem verlaat, kunt gij mij +neerstooten!” is het vastbesloten antwoord van Alva. “Vermoord mij, als gij wilt, doch niemand zal zeggen, dat Don Fernando +de Toledo, om zijn leven te redden, de trouw aan zijn vorst heeft geschonden.” + +</p> +<p>“Laat men hun dan wat proviand mogen toevoeren!” smeekt Guy nu. + +</p> +<p>“Neen!” + +</p> +<p>“Laat de vrouwen en de kinderen tenminste de stad mogen verlaten, opdat er minder monden te voeden zijn!” smeekte Hermoine +op haar beurt. + +</p> +<p>“Neen!” + +</p> +<p>Ware hij op dit oogenblik omringd geweest door Hollanders, dan zou het laatste uur voor den Hertog geslagen zijn; maar gelukkig +voor hem, zijn het Engelschen, die om hem heen staan; toch werpen ook dezen blikken vol haat en woede op hem en slaan de handen +aan hun zwaarden. + +</p> +<p>Chester roept echter uit: “De wapens neer! Geen van mijn manschappen zal den vader van mijn vrouw letsel doen. Kom mee, Hermoine.” + +</p> +<p>En het meisje gaat naar hem toe. + +</p> +<p>Dit ziende, stamelt de hertog van Alva: “Gij—gij neemt haar mede?” +<a id="d0e6958"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6958">416</a>]</span></p> +<p>“Waarom niet? Gij hebt haar niet lief!” + +</p> +<p>“Of ik haar liefheb!—Het was een staatszaak.—Beloof mij dan tenminste, als gij niet langer bij mij wilt blijven, Hermoine—dat +gij mij nu en dan eens zult komen bezoeken—wanneer gij dit alles zult vergeten zijn.” + +</p> +<p>Doch het meisje antwoordt: “Neen. Ik zou niet zonder mijn man willen komen, en ik vertrouw niet genoeg op uw liefde voor mij, +dat gij zijn leven zoudt sparen, als het in uw macht stond hem te dooden.—Het zou—<span class="letterspaced">een staatszaak</span> zijn! Wat beteekenden mijn leven, mijn geluk, al wat mij op aarde dierbaar is, toen ik u pas vijf minuten geleden om erbarming +smeekte, vergeleken bij die <span class="letterspaced">staatszaak</span>! Vader, blijf uw staatkunde getrouw, zij heeft u het eenige hart in de wereld gekost—dat u beminde!” Hier is het haar onmogelijk, +verder te spreken, en naar den man toegaande, die tot heden zooveel voor haar is geweest, fluistert zij: “Gij waart altijd +teeder en goed voor mij—vroeger!” en kust hem herhaaldelijk. + +</p> +<p>En nu begint de Hertog te smeeken, dat zij zal denken aan zijn grijze haren—zij, die de troost is van zijn ouderdom—en barst +eindelijk los tegen Guy: “Uw liefde is een zelfzuchtige—gij veroordeelt dit meisje, dat in een vorstelijke omgeving is grootgebracht, +om met u het leven van een zeeroover te leiden.” + +</p> +<p>“Maar tegelijk met haar heb ik mij een aanzienlijken bruidsschat toegeëigend—een koningsdochter waardig, <span class="letterspaced">uw geheelen onzaligen tienden penning</span>, hertog van Alva!” antwoordt Guy, <a id="d0e6978"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6978">417</a>]</span>die dezen Parthischen pijl niet kan terughouden. + +</p> +<p>“Hoezoo? Vanwaar?” + +</p> +<p>“Uit uw schatkamer onder het bastion van den Hertog.” + +</p> +<p>“Groote God! Onmogelijk!” + +</p> +<p>“Het was het geheim van den stervenden Paciotto!” + +</p> +<p>“Ik—ik kan het niet gelooven,” stamelt Fernando bleek, bevend, gebroken. + +</p> +<p>“Gelooft gij het dan, als ik u zeg: <span class="letterspaced">het standbeeld heeft zijn hand bewogen</span>?” spot Chester. + +</p> +<p>“En Roderigo, mijn schatbewaarder, <span class="letterspaced">stierf</span> zes dagen geleden! Het is het noodlot—de fortuin heeft mij den rug toegekeerd,” kreunt Alva en laat het hoofd op de borst +zinken, alsof alle hoop hem heeft verlaten. + +</p> +<p>Guy leidt zijn vrouw weg van dit wanhoopstooneel; doch als zij zich bij de deur nog eenmaal omwendt om haar vader, die nu +geheel alleen is, een laatsten blik toe te werpen, begint Hermoine te huiveren en te snikken in de armen van haar echtgenoot. + +</p> +<p>De ijzeren Hertog knielt voor het altaarstuk, waaruit de oogen zijner dochter op hem neerzien en hij snikt—hij, die nooit +te voren geweend heeft. + +</p> +<p>Het is het eenige wat Alva in deze wereld van zijn dochter rest. Nadat het schoone wezen, dat de vreugde van zijn ouderdom +was, van hem is heengegaan, wendt ook de fortuin haar aangezicht van hem af. Ofschoon hij Haarlem inneemt en zijn beulen, +vijf in getal, er dag en nacht aan het werk zijn, om de burgers van die ongelukkige stad te vermoorden en de dapperste verdedigers +van haar wallen <a id="d0e7006"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e7006">418</a>]</span>te onthalzen, Ripperda, Hasselaer en haar andere helden en heldinnen, stoot Don Fernando voor Alkmaar het hoofd. + +</p> +<p>Hij is niet meer de Alva van vroeger, en als hij eenige maanden later naar Spanje vertrekt, gaat hij heen, gebroken naar ziel +en naar lichaam; hij heeft het vertrouwen van zijn koning verloren, en de onsterfelijke beruchtheid verworven, de wreedste +man der wreedste eeuw te zijn. Al zijn schuldeischers in Holland en Brabant zenden hem verwenschingen na, als hij het land +verlaat,—zij kennen de ware geschiedenis van zijn standbeeld niet. + +</p> +<p>Zelfs Requesens, zijn opvolger, geloof slaande aan de praatjes van de soldaten, haalt het groote standbeeld van Alva omver +en laat naar den schat graven—om niets te vinden dan het onderaardsche gewelf, dat eens de bergplaats er van was. De Hertog +neemt naar Spanje één ding mee, dat hem voortaan het dierbaarst op aarde is—het altaarstuk, geschilderd door den genialen +kunstenaar Oliver, en het wordt geplaatst op het altaar in de kathedraal te Vittoria, waar de hertog van Alva zich vestigt. +De boeren vertellen, dat de man met het hart van steen iederen dag weent voor de Madonna om de duizenden menschenlevens, die +hij in de Nederlanden heeft doen verloren gaan. En nu, na driehonderd jaren, houdt men het schilderij voor een der eerste +werken van Murillo en strekt het om den roem van dezen meester te verhoogen—aan toeristen vertelt men, dat de waarde er van +niet te bepalen is. + +</p> +<p>Zoo heeft de doode Oliver zelfs zijn beroemdheid verloren. Zijn genie heeft den naam van een ander <a id="d0e7014"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e7014">419</a>]</span>helpen vestigen; zijn lichaam werd geworpen in zijn geliefd IJ, zijn hoofd binnen Haarlem’s wallen als aas voor de roofvogels. +Hij stierf om Nederland te bevrijden, om de komst voor te bereiden van een nieuwen tijd, waarin de menschen zichzelf zouden +kunnen zijn en vrijheid van denken zouden hebben en God zouden kunnen aanbidden, ieder op zijn eigen wijze. Hij heeft enkel +den roem behouden, een patriot te zijn geweest—en is dat niet genoeg? + +</p> +<p>Guy voert zijn vrouw naar de landingsplaats, ver van haar vaders wanhoop en vernedering. Hier wachten al zijn booten op hem, +terwijl de matrozen inderhaast, onder toezicht van Alida, het voornaamste van Hermoine’s bezittingen meevoeren. Het Moorsche +meisje neemt zelve het kistje met juweelen in de hand en gaat naast haar meesteres in de sloep zitten. + +</p> +<p>Chester geeft eindelijk het bevel, om van wal te steken, en de sloepen begeven zich op weg naar de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>. + +</p> +<p>“Herinnert gij u onzen vorigen boottocht op deze rivier?” fluistert Guy in het oor van zijn vrouw. “De onbekende dame, die +mij tot kolonel wilde bevorderen, hè?” + +</p> +<p>“En heb ik niet meer voor u gedaan?” antwoordt Lady Chester—née Hermoine d’Alva—in zijn oor. + +</p> +<p>De blik, waarmee Guy haar aanziet, is welsprekend genoeg; er zijn geen woorden noodig. + +</p> +<p>Als zij de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> langszij zijn gekomen, neemt Chester zijn vrouw in zijn armen en draagt haar naar zijn hut, waar Hermoine verwonderd rondkijkt +en uitroept: “Uw schip is zoo fraai als een staatsgalei of vorstelijk pleiziervaartuig, mijn <a id="d0e7034"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e7034">420</a>]</span>heer,” want Achille heeft met zijn Franschen smaak de hut herschapen in een dames-boudoir, met frissche bloemen, op den oever +geplukt. + +</p> +<p>“Ja, het was voor de wittebroodsweken, dat ik de hutten liet versieren. Het was voor u.” + +</p> +<p>“Dus gij waart er zóó zeker van, mij te winnen—met de macht van geheel Spanje tegenover u? Wat bezit gij Engelschen een volharding +en een vermetelheid!” Dit zegt zij lachend, maar daarna neemt haar gelaat een ernstige uitdrukking aan en stamelt zij: “Wat +hebt gij niet gewaagd voor mij, mijn Guy—mijn Engelschman!” + +</p> +<p>Maar Chester moet zich van haar losrukken en op het dek gaan om zijn zeemansplicht te vervullen. De Engelsche vlag wappert +van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span>, en het schip snelt naar den mond der Schelde, Vlissingen voorbij, want Guy wil hier niet stilhouden, uit vrees voor Spaansche +oorlogsschepen. + +</p> +<p>Den volgenden avond werpen zij het anker uit te Harwich, waar de klokken vroolijk luiden. + +</p> +<p>“Welkom in Engeland!” roept Guy uit en brengt zijn vrouw aan land. Hier doet het gerucht weldra de ronde, dat Chester een +galjoen met enorme schatten heeft buitgemaakt en hij betaalt dan ook tien percent, zooals gebruikelijk is, aan de Engelsche +kroon, evenals in dergelijke gevallen Drake, Hawkins en andere zeeschuimers deden. + +</p> +<p>De rest van den schat is volgens de wet van het land de zijne, en hij keert aan Bodé Volckers zijn aandeel uit. De Vlaming +gaat met dit geld naar Holland en vestigt zich eenige jaren later, als Amsterdam zich voor Oranje heeft verklaard, in die +<a id="d0e7051"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e7051">421</a>]</span>stad om een van haar voornaamste kooplieden te worden. + +</p> +<p>En als de matrozen hun gage en hun belooning hebben ontvangen, zijn er geen gelukkiger zeelieden in alle havens van Engeland; +en nog weken later, als eenige van de pikbroeken in Plymouth of Portsmouth worden gezien met twee groote horloges op zak, +roepen de menschen: “Dat is een van Chester’s matrozen, niemand behalve een matroos van de <span class="letterspaced">Dover Lass</span> kan zich zulk een buitensporige weelde veroorloven!” + +</p> +<p>Als dit alles ter oore komt van koningin Elizabeth, zegt Hare Majesteit tot haar eersten minister: “Burleigh, deze Sir Guy +Chester is de grootste dief van ons allen. Hij heeft de dochter van Alva gestolen en hij en het meisje hebben samen haar vader +bestolen, den armen ouden Hertog.” + +</p> +<p>“Zij namen een voorbeeld aan Uwe Majesteit,” antwoordt Burleigh. “Gij herinnert u de achthonderd duizend kronen immers nog +wel?” + +</p> +<p>“Dat zou ik denken! Maar mijn ridder Chester is voor mij verloren als krijgsman wanneer zijn fortuin slechts een vijfde bedraagt +van het kapitaal, waarop men het schat, en de lieftalligheid van zijn vrouw slechts een tiende is, van hetgeen er van verluidt. +Breng die kleine heks bij mij. Ik wil die Spaansche schoonheid zien.” + +</p> +<p>“Inderdaad,” antwoordt Cecil, die Hermoine heeft gezien en verrukt is over haar schoonheid, “Lady Chester is de schoonste +vrouw op aarde—op Uwe Majesteit na.” + +</p> +<p>“Uit mijn oogen met uw laffe vleierij—dat <a id="d0e7068"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e7068">422</a>]</span>‘op Uwe Majesteit na’ komt hinkend achteraan,” lacht Elizabeth. “Maar breng haar hier, ik geloof, dat gij zelf op haar verliefd +zijt, gij oude zondaar! Laat mij dat Spaansche wonder aanschouwen.” + +</p> +<p>En als Sir Guy Chester met zijn vrouw aan het hof komt, wekt Hermoine door haar geest en haar lieftalligheid de algemeene +bewondering op. + +</p> +<p>Haar ziende, zegt Queen Bess op weemoedigen toon: “De fortuin heeft van Chester een saletjonker gemaakt; hij eet nu zelfs +met dat afschuwelijke Italiaansche ding, vork genaamd. Toch heeft hij oog voor kostbaarheden; de diamanten van zijn vrouw +zijn schooner dan de mijne. Misschien zou hij een goede Lord van de Schatkist zijn, want hij zal nu wel niet meer gaan vechten—tenzij +het hem in het hoofd mankeert.” + +</p> +<p>Elizabeth heeft goed gezien. Chester koopt groote bezittingen rondom Londen en richt zich met zijn vrouw in op een vorstelijken +voet, en beiden smaken een volkomen geluk. Tien jaren later gordt hij echter zijn zwaard nog eens aan, zooals iedere echte +Engelschman, en op zijn eigen kosten zes schepen uitrustende, waarvan het kleinste de oude <span class="letterspaced">Dover Lass</span> is, onder bevel van Dalton, vat hij post in het kanaal onder Lord Howard van Effingham, om te strijden tegen de groote Armada, +door Philips van Spanje uitgezonden teneinde de vrijheid van zijn land te bedreigen. + +</p> +<p>Die roemrijke overwinning is het laatste zeegevecht van den “Eerste der Engelschen”. Van dien tijd af aan woont hij het grootste +gedeelte van het jaar in het milde klimaat op de kust van Kent, waar zijn <a id="d0e7081"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e7081">423</a>]</span>vrouw zich het best thuis gevoelt, waar het zoele windje haar herinnert aan haar Spaansch geboorteland. Hier regeert zij tot +aan het einde van haar lang, gelukkig leven als koningin in het hart van haar man. + +</p> +<p>Hun eenig verdriet is, dat hun geen zoon wordt geboren, om hun groote bezittingen te erven, maar zij hebben een dochter, het +evenbeeld van Hermoine, en deze huwt in een voorname Engelsche familie, als bruidsschat het uitgestrekte grondbezit meebrengend, +dat nu een der hertogelijke geslachten tot een van de rijkste en aanzienlijkste van Engeland maakt. + +</p> +<p>Nu en dan heeft een dochter van dat huis Hermoine’s prachtige oogen, blanke teint en weelderig haar en haar bevalligheid is +niet die van een dochter van het Noorden, maar van een dochter van het Zuiden. Dan lachen haar broeders en zusters en zeggen +dat de Spaansche schoonheid nog eens hier opdoemt, ofschoon zij zijn vergeten, van wie zij afkomstig is. + +</p> +<p>Zij kennen nog slechts als legende de geschiedenis van den stoutmoedigen zeeman, den onverwinnelijken krijgsman, en den alles +trotseerenden minnaar, die Alva’s schat en het hart van Alva’s dochter won, om haar te maken tot de de bruid van den “Eerste +der Engelschen”! + + + + + + + + +</p> +</div> +</div><a id="d0e7089"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e7089">424</a>]</span><div class="back"> +<div class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e126">Inhoud</a>] +</span><p><i>Bij den Uitgever dezes verscheen mede:</i> + +</p> +<p>VOOR KONING EN VADERLAND + +</p> +<p>NAAR HET DUITSCH VAN + +</p> +<p>HANS VON ZOBELTITZ + +</p> +<p>DOOR + +</p> +<p>H. BERTRAND. + +</p> +<p>Rijk geïllustreerd. Prijs ingenaaid ƒ <b>2.40</b>, in prachtband ƒ <b>2.90</b>. + + + +</p> +<p>Het <i>Nieuws van den Dag</i> van 27/11 ’95 zegt o.a.: + +</p> +<p><span id="d0e7120" class="corr" title="Bron: “"></span>Het is de aan avonturen zoo rijke geschiedenis van twee jongens, het zoontje van een sergeant-majoor en het zoontje van een +edelman, die met nog andere knapen door Koning Frederik Wilhelm worden uitverkoren om deel uit te maken van het kadettenkorps +dat door den Koning was opgericht. Frederik Wilhelm had namelijk besloten tot de oprichting van een compagnie jongens, juist +zoo oud als de Kroonprins was. Deze jongens kregen echte soldatenpakken aan, ze werden als soldaten gewapend en de Kroonprins +zelf werd hun bevelhebber. + +</p> +<p>De lotgevallen van deze ferme jongens worden in het boek op boeiende en spannende wijze verteld, en ’t zijn werkelijk lotgevallen +die de moeite waard zijn. Zoo worden bij voorbeeld de twee genoemde jongens de ontdekkers van een complot dat tegen het leven +van den Koning gesmeed is. Zij gaan zelf heel parmantig hun gewichtige ontdekking aan den Koning mededeelen en door hun toedoen +wordt de hoofd-samenzweerder, een Franschman, gevangen genomen. + +</p> +<p>En zoo hebben de jongens avontuur op avontuur. + +</p> +<p>Het spreekt vanzelf dat zij ook den oorlog meemaken, en dat zegt niet weinig, een oorlog in den tijd van Frederik den Groote. + +</p> +<p>Het leven van de beide vorsten, de meer dan gestrenge opvoeding welke Frederik Wilhelm zijn zoon geeft, de gespannen verhouding +tusschen vader en zoon welke daaruit voortkomt en al de gevolgen daarvan, dat alles en veel meer nog wordt beschreven in dit +boek, dat de aandacht in beslag neemt van het begin tot het einde. + +</p> +<p>Het verhaal wordt door een aantal goed uitgevoerde platen opgeluisterd. + + + + + +</p> +<div class="transcribernote"> +<h2>Colofon</h2> +<h3>Beschikbaarheid</h3> +<p>Dit eBoek is voor kosteloos gebruik door iedereen overal, met vrijwel geen beperkingen van welke soort dan ook. U mag het +kopiëren, weggeven of hergebruiken onder de voorwaarden van de Project Gutenberg Licentie bij dit eBoek of on-line op <a href="http://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>. + +</p> +<p>Dit eBoek is geproduceerd door Jeroen Hellingman en het on-line gedistribueerd correctie team op <a href="http://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>. + +</p> +<p lang="en">This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give +it away or re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included with this eBook or online at <a href="http://www.gutenberg.org/">www.gutenberg.org</a>. + +</p> +<p lang="en">This eBook is produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed Proofreading Team at <a href="http://www.pgdp.net/">www.pgdp.net</a>. + +</p> +<h3>Codering</h3> +<p>Dit bestand is in een verouderde spelling. Er is geen poging gedaan de tekst te moderniseren. Afgebroken woorden aan het einde +van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Kennelijke zetfouten in het origineel zijn gecorrigeerd. Dergelijke correcties zijn +gemarkeerd met het corr-element. + +</p> +<p>Hoewel in het origineel laag liggende aanhalingstekens openen gebruikt, zijn deze in dit bestand gecodeerd met “. Geneste +dubbele aanhalingstekens zijn stilzwijgend veranderd in enkele aanhalingstekens. + +</p> +<h3>Documentgeschiedenis</h3> +<ul> +<li>19-SEP-2007 begonnen. + +</li> +</ul> +<h3>Verbeteringen</h3> +<p>De volgende verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p> +<table width="75%"> +<tr> +<th>Plaats</th> +<th>Bron</th> +<th>Verbetering</th> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e575">Bladzijde 21</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1159">Bladzijde 63</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1504">Bladzijde 90</a></td> +<td width="40%">be letten</td> +<td width="40%">beletten</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1614">Bladzijde 97</a></td> +<td width="40%">duiven pastei</td> +<td width="40%">duivenpastei</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1659">Bladzijde 99</a></td> +<td width="40%">Olivier</td> +<td width="40%">Oliver</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1700">Bladzijde 102</a></td> +<td width="40%">vluch tig</td> +<td width="40%">vluchtig</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1763">Bladzijde 107</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1771">Bladzijde 108</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1822">Bladzijde 112</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1831">Bladzijde 113</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1834">Bladzijde 113</a></td> +<td width="40%">”</td> +<td width="40%"> +[<i>Verwijderd</i>] + +</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1836">Bladzijde 113</a></td> +<td width="40%">‘</td> +<td width="40%"> +[<i>Verwijderd</i>] + +</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e1838">Bladzijde 113</a></td> +<td width="40%">”</td> +<td width="40%"> +[<i>Verwijderd</i>] + +</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e2038">Bladzijde 128</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e2407">Bladzijde 150</a></td> +<td width="40%">fluiste rend</td> +<td width="40%">fluisterend</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e2927">Bladzijde 182</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">“</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e3063">Bladzijde 192</a></td> +<td width="40%">offiieren</td> +<td width="40%">officieren</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e3248">Bladzijde 205</a></td> +<td width="40%">,</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e3308">Bladzijde 208</a></td> +<td width="40%">,</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e3333">Bladzijde 209</a></td> +<td width="40%">,</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e3338">Bladzijde 209</a></td> +<td width="40%">,</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e3902">Bladzijde 238</a></td> +<td width="40%">XII</td> +<td width="40%">XIII</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e4026">Bladzijde 245</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e4113">Bladzijde 251</a></td> +<td width="40%">Wilhelmima</td> +<td width="40%">Wilhelmina</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e4298">Bladzijde 262</a></td> +<td width="40%">druk kend</td> +<td width="40%">drukkend</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e4384">Bladzijde 266</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e4561">Bladzijde 276</a></td> +<td width="40%">kannonnen</td> +<td width="40%">kanonnen</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e4618">Bladzijde 280</a></td> +<td width="40%">Spanschen</td> +<td width="40%">Spaanschen</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e4631">Bladzijde 281</a></td> +<td width="40%">”</td> +<td width="40%"> +[<i>Verwijderd</i>] + +</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e4921">Bladzijde 298</a></td> +<td width="40%">voor bijgegaan</td> +<td width="40%">voorbijgegaan</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e4932">Bladzijde 299</a></td> +<td width="40%">,</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e5063">Bladzijde 308</a></td> +<td width="40%">ge vecht</td> +<td width="40%">gevecht</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e5068">Bladzijde 308</a></td> +<td width="40%">anderhalfhonderd</td> +<td width="40%">anderhalf honderd</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e5630">Bladzijde 341</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e5764">Bladzijde 348</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">“</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e6049">Bladzijde 368</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">.</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e6369">Bladzijde 385</a></td> +<td width="40%">be halve</td> +<td width="40%">behalve</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e6903">Bladzijde 413</a></td> +<td width="40%"> +[<i>Niet in bron</i>] + +</td> +<td width="40%">”</td> +</tr> +<tr> +<td width="20%"><a href="#d0e7120">Bladzijde 423</a></td> +<td width="40%">“</td> +<td width="40%"> +[<i>Verwijderd</i>] + +</td> +</tr> +</table> +</div> +</div> +</div> + + + + + + + +<pre> + + + + + +End of Project Gutenberg's Een strijd om de schatten van Alva, by H. Bertrand + +*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK EEN STRIJD OM DE SCHATTEN VAN ALVA *** + +***** This file should be named 22686-h.htm or 22686-h.zip ***** +This and all associated files of various formats will be found in: + http://www.gutenberg.org/2/2/6/8/22686/ + +Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed +Proofreading Team at http://www.pgdp.net/ + + +Updated editions will replace the previous one--the old editions +will be renamed. + +Creating the works from public domain print editions means that no +one owns a United States copyright in these works, so the Foundation +(and you!) can copy and distribute it in the United States without +permission and without paying copyright royalties. Special rules, +set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to +copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to +protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark. Project +Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you +charge for the eBooks, unless you receive specific permission. If you +do not charge anything for copies of this eBook, complying with the +rules is very easy. You may use this eBook for nearly any purpose +such as creation of derivative works, reports, performances and +research. They may be modified and printed and given away--you may do +practically ANYTHING with public domain eBooks. Redistribution is +subject to the trademark license, especially commercial +redistribution. + + + +*** START: FULL LICENSE *** + +THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE +PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK + +To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free +distribution of electronic works, by using or distributing this work +(or any other work associated in any way with the phrase "Project +Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project +Gutenberg-tm License (available with this file or online at +http://gutenberg.org/license). + + +Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm +electronic works + +1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm +electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to +and accept all the terms of this license and intellectual property +(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all +the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy +all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession. +If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project +Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the +terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or +entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8. + +1.B. "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be +used on or associated in any way with an electronic work by people who +agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few +things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works +even without complying with the full terms of this agreement. See +paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project +Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement +and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic +works. See paragraph 1.E below. + +1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation" +or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project +Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual works in the +collection are in the public domain in the United States. If an +individual work is in the public domain in the United States and you are +located in the United States, we do not claim a right to prevent you from +copying, distributing, performing, displaying or creating derivative +works based on the work as long as all references to Project Gutenberg +are removed. Of course, we hope that you will support the Project +Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by +freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of +this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with +the work. You can easily comply with the terms of this agreement by +keeping this work in the same format with its attached full Project +Gutenberg-tm License when you share it without charge with others. + +1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern +what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in +a constant state of change. If you are outside the United States, check +the laws of your country in addition to the terms of this agreement +before downloading, copying, displaying, performing, distributing or +creating derivative works based on this work or any other Project +Gutenberg-tm work. The Foundation makes no representations concerning +the copyright status of any work in any country outside the United +States. + +1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg: + +1.E.1. The following sentence, with active links to, or other immediate +access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently +whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the +phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project +Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed, +copied or distributed: + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + +1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived +from the public domain (does not contain a notice indicating that it is +posted with permission of the copyright holder), the work can be copied +and distributed to anyone in the United States without paying any fees +or charges. If you are redistributing or providing access to a work +with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the +work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1 +through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the +Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or +1.E.9. + +1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted +with the permission of the copyright holder, your use and distribution +must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional +terms imposed by the copyright holder. Additional terms will be linked +to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the +permission of the copyright holder found at the beginning of this work. + +1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm +License terms from this work, or any files containing a part of this +work or any other work associated with Project Gutenberg-tm. + +1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this +electronic work, or any part of this electronic work, without +prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with +active links or immediate access to the full terms of the Project +Gutenberg-tm License. + +1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary, +compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any +word processing or hypertext form. However, if you provide access to or +distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than +"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version +posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org), +you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a +copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon +request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other +form. Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm +License as specified in paragraph 1.E.1. + +1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying, +performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works +unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9. + +1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing +access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided +that + +- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from + the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method + you already use to calculate your applicable taxes. The fee is + owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he + has agreed to donate royalties under this paragraph to the + Project Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments + must be paid within 60 days following each date on which you + prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax + returns. Royalty payments should be clearly marked as such and + sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the + address specified in Section 4, "Information about donations to + the Project Gutenberg Literary Archive Foundation." + +- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies + you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he + does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm + License. You must require such a user to return or + destroy all copies of the works possessed in a physical medium + and discontinue all use of and all access to other copies of + Project Gutenberg-tm works. + +- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any + money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the + electronic work is discovered and reported to you within 90 days + of receipt of the work. + +- You comply with all other terms of this agreement for free + distribution of Project Gutenberg-tm works. + +1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm +electronic work or group of works on different terms than are set +forth in this agreement, you must obtain permission in writing from +both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael +Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the +Foundation as set forth in Section 3 below. + +1.F. + +1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable +effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread +public domain works in creating the Project Gutenberg-tm +collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic +works, and the medium on which they may be stored, may contain +"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or +corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual +property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a +computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by +your equipment. + +1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right +of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project +Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project +Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all +liability to you for damages, costs and expenses, including legal +fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT +LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE +PROVIDED IN PARAGRAPH F3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE +TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE +LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR +INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH +DAMAGE. + +1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a +defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can +receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a +written explanation to the person you received the work from. If you +received the work on a physical medium, you must return the medium with +your written explanation. The person or entity that provided you with +the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a +refund. If you received the work electronically, the person or entity +providing it to you may choose to give you a second opportunity to +receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy +is also defective, you may demand a refund in writing without further +opportunities to fix the problem. + +1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth +in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER +WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO +WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE. + +1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied +warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages. +If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the +law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be +interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by +the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any +provision of this agreement shall not void the remaining provisions. + +1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the +trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone +providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance +with this agreement, and any volunteers associated with the production, +promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works, +harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees, +that arise directly or indirectly from any of the following which you do +or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm +work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any +Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause. + + +Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm + +Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of +electronic works in formats readable by the widest variety of computers +including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists +because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from +people in all walks of life. + +Volunteers and financial support to provide volunteers with the +assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's +goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will +remain freely available for generations to come. In 2001, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure +and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations. +To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation +and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4 +and the Foundation web page at http://www.pglaf.org. + + +Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive +Foundation + +The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit +501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the +state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal +Revenue Service. The Foundation's EIN or federal tax identification +number is 64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at +http://pglaf.org/fundraising. Contributions to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent +permitted by U.S. federal laws and your state's laws. + +The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S. +Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered +throughout numerous locations. Its business office is located at +809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email +business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact +information can be found at the Foundation's web site and official +page at http://pglaf.org + +For additional contact information: + Dr. Gregory B. Newby + Chief Executive and Director + gbnewby@pglaf.org + + +Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation + +Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide +spread public support and donations to carry out its mission of +increasing the number of public domain and licensed works that can be +freely distributed in machine readable form accessible by the widest +array of equipment including outdated equipment. Many small donations +($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt +status with the IRS. + +The Foundation is committed to complying with the laws regulating +charities and charitable donations in all 50 states of the United +States. Compliance requirements are not uniform and it takes a +considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up +with these requirements. We do not solicit donations in locations +where we have not received written confirmation of compliance. To +SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any +particular state visit http://pglaf.org + +While we cannot and do not solicit contributions from states where we +have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition +against accepting unsolicited donations from donors in such states who +approach us with offers to donate. + +International donations are gratefully accepted, but we cannot make +any statements concerning tax treatment of donations received from +outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff. + +Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation +methods and addresses. Donations are accepted in a number of other +ways including checks, online payments and credit card donations. +To donate, please visit: http://pglaf.org/donate + + +Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic +works. + +Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm +concept of a library of electronic works that could be freely shared +with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project +Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support. + + +Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed +editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S. +unless a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily +keep eBooks in compliance with any particular paper edition. + + +Most people start at our Web site which has the main PG search facility: + + http://www.gutenberg.org + +This Web site includes information about Project Gutenberg-tm, +including how to make donations to the Project Gutenberg Literary +Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to +subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks. + + +</pre> + +</body> +</html> |