summaryrefslogtreecommitdiff
path: root/20331-h/20331-h.htm
blob: 95718fce340efda6ac2dba5a1e895c7186e011f3 (plain) 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
268
269
270
271
272
273
274
275
276
277
278
279
280
281
282
283
284
285
286
287
288
289
290
291
292
293
294
295
296
297
298
299
300
301
302
303
304
305
306
307
308
309
310
311
312
313
314
315
316
317
318
319
320
321
322
323
324
325
326
327
328
329
330
331
332
333
334
335
336
337
338
339
340
341
342
343
344
345
346
347
348
349
350
351
352
353
354
355
356
357
358
359
360
361
362
363
364
365
366
367
368
369
370
371
372
373
374
375
376
377
378
379
380
381
382
383
384
385
386
387
388
389
390
391
392
393
394
395
396
397
398
399
400
401
402
403
404
405
406
407
408
409
410
411
412
413
414
415
416
417
418
419
420
421
422
423
424
425
426
427
428
429
430
431
432
433
434
435
436
437
438
439
440
441
442
443
444
445
446
447
448
449
450
451
452
453
454
455
456
457
458
459
460
461
462
463
464
465
466
467
468
469
470
471
472
473
474
475
476
477
478
479
480
481
482
483
484
485
486
487
488
489
490
491
492
493
494
495
496
497
498
499
500
501
502
503
504
505
506
507
508
509
510
511
512
513
514
515
516
517
518
519
520
521
522
523
524
525
526
527
528
529
530
531
532
533
534
535
536
537
538
539
540
541
542
543
544
545
546
547
548
549
550
551
552
553
554
555
556
557
558
559
560
561
562
563
564
565
566
567
568
569
570
571
572
573
574
575
576
577
578
579
580
581
582
583
584
585
586
587
588
589
590
591
592
593
594
595
596
597
598
599
600
601
602
603
604
605
606
607
608
609
610
611
612
613
614
615
616
617
618
619
620
621
622
623
624
625
626
627
628
629
630
631
632
633
634
635
636
637
638
639
640
641
642
643
644
645
646
647
648
649
650
651
652
653
654
655
656
657
658
659
660
661
662
663
664
665
666
667
668
669
670
671
672
673
674
675
676
677
678
679
680
681
682
683
684
685
686
687
688
689
690
691
692
693
694
695
696
697
698
699
700
701
702
703
704
705
706
707
708
709
710
711
712
713
714
715
716
717
718
719
720
721
722
723
724
725
726
727
728
729
730
731
732
733
734
735
736
737
738
739
740
741
742
743
744
745
746
747
748
749
750
751
752
753
754
755
756
757
758
759
760
761
762
763
764
765
766
767
768
769
770
771
772
773
774
775
776
777
778
779
780
781
782
783
784
785
786
787
788
789
790
791
792
793
794
795
796
797
798
799
800
801
802
803
804
805
806
807
808
809
810
811
812
813
814
815
816
817
818
819
820
821
822
823
824
825
826
827
828
829
830
831
832
833
834
835
836
837
838
839
840
841
842
843
844
845
846
847
848
849
850
851
852
853
854
855
856
857
858
859
860
861
862
863
864
865
866
867
868
869
870
871
872
873
874
875
876
877
878
879
880
881
882
883
884
885
886
887
888
889
890
891
892
893
894
895
896
897
898
899
900
901
902
903
904
905
906
907
908
909
910
911
912
913
914
915
916
917
918
919
920
921
922
923
924
925
926
927
928
929
930
931
932
933
934
935
936
937
938
939
940
941
942
943
944
945
946
947
948
949
950
951
952
953
954
955
956
957
958
959
960
961
962
963
964
965
966
967
968
969
970
971
972
973
974
975
976
977
978
979
980
981
982
983
984
985
986
987
988
989
990
991
992
993
994
995
996
997
998
999
1000
1001
1002
1003
1004
1005
1006
1007
1008
1009
1010
1011
1012
1013
1014
1015
1016
1017
1018
1019
1020
1021
1022
1023
1024
1025
1026
1027
1028
1029
1030
1031
1032
1033
1034
1035
1036
1037
1038
1039
1040
1041
1042
1043
1044
1045
1046
1047
1048
1049
1050
1051
1052
1053
1054
1055
1056
1057
1058
1059
1060
1061
1062
1063
1064
1065
1066
1067
1068
1069
1070
1071
1072
1073
1074
1075
1076
1077
1078
1079
1080
1081
1082
1083
1084
1085
1086
1087
1088
1089
1090
1091
1092
1093
1094
1095
1096
1097
1098
1099
1100
1101
1102
1103
1104
1105
1106
1107
1108
1109
1110
1111
1112
1113
1114
1115
1116
1117
1118
1119
1120
1121
1122
1123
1124
1125
1126
1127
1128
1129
1130
1131
1132
1133
1134
1135
1136
1137
1138
1139
1140
1141
1142
1143
1144
1145
1146
1147
1148
1149
1150
1151
1152
1153
1154
1155
1156
1157
1158
1159
1160
1161
1162
1163
1164
1165
1166
1167
1168
1169
1170
1171
1172
1173
1174
1175
1176
1177
1178
1179
1180
1181
1182
1183
1184
1185
1186
1187
1188
1189
1190
1191
1192
1193
1194
1195
1196
1197
1198
1199
1200
1201
1202
1203
1204
1205
1206
1207
1208
1209
1210
1211
1212
1213
1214
1215
1216
1217
1218
1219
1220
1221
1222
1223
1224
1225
1226
1227
1228
1229
1230
1231
1232
1233
1234
1235
1236
1237
1238
1239
1240
1241
1242
1243
1244
1245
1246
1247
1248
1249
1250
1251
1252
1253
1254
1255
1256
1257
1258
1259
1260
1261
1262
1263
1264
1265
1266
1267
1268
1269
1270
1271
1272
1273
1274
1275
1276
1277
1278
1279
1280
1281
1282
1283
1284
1285
1286
1287
1288
1289
1290
1291
1292
1293
1294
1295
1296
1297
1298
1299
1300
1301
1302
1303
1304
1305
1306
1307
1308
1309
1310
1311
1312
1313
1314
1315
1316
1317
1318
1319
1320
1321
1322
1323
1324
1325
1326
1327
1328
1329
1330
1331
1332
1333
1334
1335
1336
1337
1338
1339
1340
1341
1342
1343
1344
1345
1346
1347
1348
1349
1350
1351
1352
1353
1354
1355
1356
1357
1358
1359
1360
1361
1362
1363
1364
1365
1366
1367
1368
1369
1370
1371
1372
1373
1374
1375
1376
1377
1378
1379
1380
1381
1382
1383
1384
1385
1386
1387
1388
1389
1390
1391
1392
1393
1394
1395
1396
1397
1398
1399
1400
1401
1402
1403
1404
1405
1406
1407
1408
1409
1410
1411
1412
1413
1414
1415
1416
1417
1418
1419
1420
1421
1422
1423
1424
1425
1426
1427
1428
1429
1430
1431
1432
1433
1434
1435
1436
1437
1438
1439
1440
1441
1442
1443
1444
1445
1446
1447
1448
1449
1450
1451
1452
1453
1454
1455
1456
1457
1458
1459
1460
1461
1462
1463
1464
1465
1466
1467
1468
1469
1470
1471
1472
1473
1474
1475
1476
1477
1478
1479
1480
1481
1482
1483
1484
1485
1486
1487
1488
1489
1490
1491
1492
1493
1494
1495
1496
1497
1498
1499
1500
1501
1502
1503
1504
1505
1506
1507
1508
1509
1510
1511
1512
1513
1514
1515
1516
1517
1518
1519
1520
1521
1522
1523
1524
1525
1526
1527
1528
1529
1530
1531
1532
1533
1534
1535
1536
1537
1538
1539
1540
1541
1542
1543
1544
1545
1546
1547
1548
1549
1550
1551
1552
1553
1554
1555
1556
1557
1558
1559
1560
1561
1562
1563
1564
1565
1566
1567
1568
1569
1570
1571
1572
1573
1574
1575
1576
1577
1578
1579
1580
1581
1582
1583
1584
1585
1586
1587
1588
1589
1590
1591
1592
1593
1594
1595
1596
1597
1598
1599
1600
1601
1602
1603
1604
1605
1606
1607
1608
1609
1610
1611
1612
1613
1614
1615
1616
1617
1618
1619
1620
1621
1622
1623
1624
1625
1626
1627
1628
1629
1630
1631
1632
1633
1634
1635
1636
1637
1638
1639
1640
1641
1642
1643
1644
1645
1646
1647
1648
1649
1650
1651
1652
1653
1654
1655
1656
1657
1658
1659
1660
1661
1662
1663
1664
1665
1666
1667
1668
1669
1670
1671
1672
1673
1674
1675
1676
1677
1678
1679
1680
1681
1682
1683
1684
1685
1686
1687
1688
1689
1690
1691
1692
1693
1694
1695
1696
1697
1698
1699
1700
1701
1702
1703
1704
1705
1706
1707
1708
1709
1710
1711
1712
1713
1714
1715
1716
1717
1718
1719
1720
1721
1722
1723
1724
1725
1726
1727
1728
1729
1730
1731
1732
1733
1734
1735
1736
1737
1738
1739
1740
1741
1742
1743
1744
1745
1746
1747
1748
1749
1750
1751
1752
1753
1754
1755
1756
1757
1758
1759
1760
1761
1762
1763
1764
1765
1766
1767
1768
1769
1770
1771
1772
1773
1774
1775
1776
1777
1778
1779
1780
1781
1782
1783
1784
1785
1786
1787
1788
1789
1790
1791
1792
1793
1794
1795
1796
1797
1798
1799
1800
1801
1802
1803
1804
1805
1806
1807
1808
1809
1810
1811
1812
1813
1814
1815
1816
1817
1818
1819
1820
1821
1822
1823
1824
1825
1826
1827
1828
1829
1830
1831
1832
1833
1834
1835
1836
1837
1838
1839
1840
1841
1842
1843
1844
1845
1846
1847
1848
1849
1850
1851
1852
1853
1854
1855
1856
1857
1858
1859
1860
1861
1862
1863
1864
1865
1866
1867
1868
1869
1870
1871
1872
1873
1874
1875
1876
1877
1878
1879
1880
1881
1882
1883
1884
1885
1886
1887
1888
1889
1890
1891
1892
1893
1894
1895
1896
1897
1898
1899
1900
1901
1902
1903
1904
1905
1906
1907
1908
1909
1910
1911
1912
1913
1914
1915
1916
1917
1918
1919
1920
1921
1922
1923
1924
1925
1926
1927
1928
1929
1930
1931
1932
1933
1934
1935
1936
1937
1938
1939
1940
1941
1942
1943
1944
1945
1946
1947
1948
1949
1950
1951
1952
1953
1954
1955
1956
1957
1958
1959
1960
1961
1962
1963
1964
1965
1966
1967
1968
1969
1970
1971
1972
1973
1974
1975
1976
1977
1978
1979
1980
1981
1982
1983
1984
1985
1986
1987
1988
1989
1990
1991
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2000
2001
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2009
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016
2017
2018
2019
2020
2021
2022
2023
2024
2025
2026
2027
2028
2029
2030
2031
2032
2033
2034
2035
2036
2037
2038
2039
2040
2041
2042
2043
2044
2045
2046
2047
2048
2049
2050
2051
2052
2053
2054
2055
2056
2057
2058
2059
2060
2061
2062
2063
2064
2065
2066
2067
2068
2069
2070
2071
2072
2073
2074
2075
2076
2077
2078
2079
2080
2081
2082
2083
2084
2085
2086
2087
2088
2089
2090
2091
2092
2093
2094
2095
2096
2097
2098
2099
2100
2101
2102
2103
2104
2105
2106
2107
2108
2109
2110
2111
2112
2113
2114
2115
2116
2117
2118
2119
2120
2121
2122
2123
2124
2125
2126
2127
2128
2129
2130
2131
2132
2133
2134
2135
2136
2137
2138
2139
2140
2141
2142
2143
2144
2145
2146
2147
2148
2149
2150
2151
2152
2153
2154
2155
2156
2157
2158
2159
2160
2161
2162
2163
2164
2165
2166
2167
2168
2169
2170
2171
2172
2173
2174
2175
2176
2177
2178
2179
2180
2181
2182
2183
2184
2185
2186
2187
2188
2189
2190
2191
2192
2193
2194
2195
2196
2197
2198
2199
2200
2201
2202
2203
2204
2205
2206
2207
2208
2209
2210
2211
2212
2213
2214
2215
2216
2217
2218
2219
2220
2221
2222
2223
2224
2225
2226
2227
2228
2229
2230
2231
2232
2233
2234
2235
2236
2237
2238
2239
2240
2241
2242
2243
2244
2245
2246
2247
2248
2249
2250
2251
2252
2253
2254
2255
2256
2257
2258
2259
2260
2261
2262
2263
2264
2265
2266
2267
2268
2269
2270
2271
2272
2273
2274
2275
2276
2277
2278
2279
2280
2281
2282
2283
2284
2285
2286
2287
2288
2289
2290
2291
2292
2293
2294
2295
2296
2297
2298
2299
2300
2301
2302
2303
2304
2305
2306
2307
2308
2309
2310
2311
2312
2313
2314
2315
2316
2317
2318
2319
2320
2321
2322
2323
2324
2325
2326
2327
2328
2329
2330
2331
2332
2333
2334
2335
2336
2337
2338
2339
2340
2341
2342
2343
2344
2345
2346
2347
2348
2349
2350
2351
2352
2353
2354
2355
2356
2357
2358
2359
2360
2361
2362
2363
2364
2365
2366
2367
2368
2369
2370
2371
2372
2373
2374
2375
2376
2377
2378
2379
2380
2381
2382
2383
2384
2385
2386
2387
2388
2389
2390
2391
2392
2393
2394
2395
2396
2397
2398
2399
2400
2401
2402
2403
2404
2405
2406
2407
2408
2409
2410
2411
2412
2413
2414
2415
2416
2417
2418
2419
2420
2421
2422
2423
2424
2425
2426
2427
2428
2429
2430
2431
2432
2433
2434
2435
2436
2437
2438
2439
2440
2441
2442
2443
2444
2445
2446
2447
2448
2449
2450
2451
2452
2453
2454
2455
2456
2457
2458
2459
2460
2461
2462
2463
2464
2465
2466
2467
2468
2469
2470
2471
2472
2473
2474
2475
2476
2477
2478
2479
2480
2481
2482
2483
2484
2485
2486
2487
2488
2489
2490
2491
2492
2493
2494
2495
2496
2497
2498
2499
2500
2501
2502
2503
2504
2505
2506
2507
2508
2509
2510
2511
2512
2513
2514
2515
2516
2517
2518
2519
2520
2521
2522
2523
2524
2525
2526
2527
2528
2529
2530
2531
2532
2533
2534
2535
2536
2537
2538
2539
2540
2541
2542
2543
2544
2545
2546
2547
2548
2549
2550
2551
2552
2553
2554
2555
2556
2557
2558
2559
2560
2561
2562
2563
2564
2565
2566
2567
2568
2569
2570
2571
2572
2573
2574
2575
2576
2577
2578
2579
2580
2581
2582
2583
2584
2585
2586
2587
2588
2589
2590
2591
2592
2593
2594
2595
2596
2597
2598
2599
2600
2601
2602
2603
2604
2605
2606
2607
2608
2609
2610
2611
2612
2613
2614
2615
2616
2617
2618
2619
2620
2621
2622
2623
2624
2625
2626
2627
2628
2629
2630
2631
2632
2633
2634
2635
2636
2637
2638
2639
2640
2641
2642
2643
2644
2645
2646
2647
2648
2649
2650
2651
2652
2653
2654
2655
2656
2657
2658
2659
2660
2661
2662
2663
2664
2665
2666
2667
2668
2669
2670
2671
2672
2673
2674
2675
2676
2677
2678
2679
2680
2681
2682
2683
2684
2685
2686
2687
2688
2689
2690
2691
2692
2693
2694
2695
2696
2697
2698
2699
2700
2701
2702
2703
2704
2705
2706
2707
2708
2709
2710
2711
2712
2713
2714
2715
2716
2717
2718
2719
2720
2721
2722
2723
2724
2725
2726
2727
2728
2729
2730
2731
2732
2733
2734
2735
2736
2737
2738
2739
2740
2741
2742
2743
2744
2745
2746
2747
2748
2749
2750
2751
2752
2753
2754
2755
2756
2757
2758
2759
2760
2761
2762
2763
2764
2765
2766
2767
2768
2769
2770
2771
2772
2773
2774
2775
2776
2777
2778
2779
2780
2781
2782
2783
2784
2785
2786
2787
2788
2789
2790
2791
2792
2793
2794
2795
2796
2797
2798
2799
2800
2801
2802
2803
2804
2805
2806
2807
2808
2809
2810
2811
2812
2813
2814
2815
2816
2817
2818
2819
2820
2821
2822
2823
2824
2825
2826
2827
2828
2829
2830
2831
2832
2833
2834
2835
2836
2837
2838
2839
2840
2841
2842
2843
2844
2845
2846
2847
2848
2849
2850
2851
2852
2853
2854
2855
2856
2857
2858
2859
2860
2861
2862
2863
2864
2865
2866
2867
2868
2869
2870
2871
2872
2873
2874
2875
2876
2877
2878
2879
2880
2881
2882
2883
2884
2885
2886
2887
2888
2889
2890
2891
2892
2893
2894
2895
2896
2897
2898
2899
2900
2901
2902
2903
2904
2905
2906
2907
2908
2909
2910
2911
2912
2913
2914
2915
2916
2917
2918
2919
2920
2921
2922
2923
2924
2925
2926
2927
2928
2929
2930
2931
2932
2933
2934
2935
2936
2937
2938
2939
2940
2941
2942
2943
2944
2945
2946
2947
2948
2949
2950
2951
2952
2953
2954
2955
2956
2957
2958
2959
2960
2961
2962
2963
2964
2965
2966
2967
2968
2969
2970
2971
2972
2973
2974
2975
2976
2977
2978
2979
2980
2981
2982
2983
2984
2985
2986
2987
2988
2989
2990
2991
2992
2993
2994
2995
2996
2997
2998
2999
3000
3001
3002
3003
3004
3005
3006
3007
3008
3009
3010
3011
3012
3013
3014
3015
3016
3017
3018
3019
3020
3021
3022
3023
3024
3025
3026
3027
3028
3029
3030
3031
3032
3033
3034
3035
3036
3037
3038
3039
3040
3041
3042
3043
3044
3045
3046
3047
3048
3049
3050
3051
3052
3053
3054
3055
3056
3057
3058
3059
3060
3061
3062
3063
3064
3065
3066
3067
3068
3069
3070
3071
3072
3073
3074
3075
3076
3077
3078
3079
3080
3081
3082
3083
3084
3085
3086
3087
3088
3089
3090
3091
3092
3093
3094
3095
3096
3097
3098
3099
3100
3101
3102
3103
3104
3105
3106
3107
3108
3109
3110
3111
3112
3113
3114
3115
3116
3117
3118
3119
3120
3121
3122
3123
3124
3125
3126
3127
3128
3129
3130
3131
3132
3133
3134
3135
3136
3137
3138
3139
3140
3141
3142
3143
3144
3145
3146
3147
3148
3149
3150
3151
3152
3153
3154
3155
3156
3157
3158
3159
3160
3161
3162
3163
3164
3165
3166
3167
3168
3169
3170
3171
3172
3173
3174
3175
3176
3177
3178
3179
3180
3181
3182
3183
3184
3185
3186
3187
3188
3189
3190
3191
3192
3193
3194
3195
3196
3197
3198
3199
3200
3201
3202
3203
3204
3205
3206
3207
3208
3209
3210
3211
3212
3213
3214
3215
3216
3217
3218
3219
3220
3221
3222
3223
3224
3225
3226
3227
3228
3229
3230
3231
3232
3233
3234
3235
3236
3237
3238
3239
3240
3241
3242
3243
3244
3245
3246
3247
3248
3249
3250
3251
3252
3253
3254
3255
3256
3257
3258
3259
3260
3261
3262
3263
3264
3265
3266
3267
3268
3269
3270
3271
3272
3273
3274
3275
3276
3277
3278
3279
3280
3281
3282
3283
3284
3285
3286
3287
3288
3289
3290
3291
3292
3293
3294
3295
3296
3297
3298
3299
3300
3301
3302
3303
3304
3305
3306
3307
3308
3309
3310
3311
3312
3313
3314
3315
3316
3317
3318
3319
3320
3321
3322
3323
3324
3325
3326
3327
3328
3329
3330
3331
3332
3333
3334
3335
3336
3337
3338
3339
3340
3341
3342
3343
3344
3345
3346
3347
3348
3349
3350
3351
3352
3353
3354
3355
3356
3357
3358
3359
3360
3361
3362
3363
3364
3365
3366
3367
3368
3369
3370
3371
3372
3373
3374
3375
3376
3377
3378
3379
3380
3381
3382
3383
3384
3385
3386
3387
3388
3389
3390
3391
3392
3393
3394
3395
3396
3397
3398
3399
3400
3401
3402
3403
3404
3405
3406
3407
3408
3409
3410
3411
3412
3413
3414
3415
3416
3417
3418
3419
3420
3421
3422
3423
3424
3425
3426
3427
3428
3429
3430
3431
3432
3433
3434
3435
3436
3437
3438
3439
3440
3441
3442
3443
3444
3445
3446
3447
3448
3449
3450
3451
3452
3453
3454
3455
3456
3457
3458
3459
3460
3461
3462
3463
3464
3465
3466
3467
3468
3469
3470
3471
3472
3473
3474
3475
3476
3477
3478
3479
3480
3481
3482
3483
3484
3485
3486
3487
3488
3489
3490
3491
3492
3493
3494
3495
3496
3497
3498
3499
3500
3501
3502
3503
3504
3505
3506
3507
3508
3509
3510
3511
3512
3513
3514
3515
3516
3517
3518
3519
3520
3521
3522
3523
3524
3525
3526
3527
3528
3529
3530
3531
3532
3533
3534
3535
3536
3537
3538
3539
3540
3541
3542
3543
3544
3545
3546
3547
3548
3549
3550
3551
3552
3553
3554
3555
3556
3557
3558
3559
3560
3561
3562
3563
3564
3565
3566
3567
3568
3569
3570
3571
3572
3573
3574
3575
3576
3577
3578
3579
3580
3581
3582
3583
3584
3585
3586
3587
3588
3589
3590
3591
3592
3593
3594
3595
3596
3597
3598
3599
3600
3601
3602
3603
3604
3605
3606
3607
3608
3609
3610
3611
3612
3613
3614
3615
3616
3617
3618
3619
3620
3621
3622
3623
3624
3625
3626
3627
3628
3629
3630
3631
3632
3633
3634
3635
3636
3637
3638
3639
3640
3641
3642
3643
3644
3645
3646
3647
3648
3649
3650
3651
3652
3653
3654
3655
3656
3657
3658
3659
3660
3661
3662
3663
3664
3665
3666
3667
3668
3669
3670
3671
3672
3673
3674
3675
3676
3677
3678
3679
3680
3681
3682
3683
3684
3685
3686
3687
3688
3689
3690
3691
3692
3693
3694
3695
3696
3697
3698
3699
3700
3701
3702
3703
3704
3705
3706
3707
3708
3709
3710
3711
3712
3713
3714
3715
3716
3717
3718
3719
3720
3721
3722
3723
3724
3725
3726
3727
3728
3729
3730
3731
3732
3733
3734
3735
3736
3737
3738
3739
3740
3741
3742
3743
3744
3745
3746
3747
3748
3749
3750
3751
3752
3753
3754
3755
3756
3757
3758
3759
3760
3761
3762
3763
3764
3765
3766
3767
3768
3769
3770
3771
3772
3773
3774
3775
3776
3777
3778
3779
3780
3781
3782
3783
3784
3785
3786
3787
3788
3789
3790
3791
3792
3793
3794
3795
3796
3797
3798
3799
3800
3801
3802
3803
3804
3805
3806
3807
3808
3809
3810
3811
3812
3813
3814
3815
3816
3817
3818
3819
3820
3821
3822
3823
3824
3825
3826
3827
3828
3829
3830
3831
3832
3833
3834
3835
3836
3837
3838
3839
3840
3841
3842
3843
3844
3845
3846
3847
3848
3849
3850
3851
3852
3853
3854
3855
3856
3857
3858
3859
3860
3861
3862
3863
3864
3865
3866
3867
3868
3869
3870
3871
3872
3873
3874
3875
3876
3877
3878
3879
3880
3881
3882
3883
3884
3885
3886
3887
3888
3889
3890
3891
3892
3893
3894
3895
3896
3897
3898
3899
3900
3901
3902
3903
3904
3905
3906
3907
3908
3909
3910
3911
3912
3913
3914
3915
3916
3917
3918
3919
3920
3921
3922
3923
3924
3925
3926
3927
3928
3929
3930
3931
3932
3933
3934
3935
3936
3937
3938
3939
3940
3941
3942
3943
3944
3945
3946
3947
3948
3949
3950
3951
3952
3953
3954
3955
3956
3957
3958
3959
3960
3961
3962
3963
3964
3965
3966
3967
3968
3969
3970
3971
3972
3973
3974
3975
3976
3977
3978
3979
3980
3981
3982
3983
3984
3985
3986
3987
3988
3989
3990
3991
3992
3993
3994
3995
3996
3997
3998
3999
4000
4001
4002
4003
4004
4005
4006
4007
4008
4009
4010
4011
4012
4013
4014
4015
4016
4017
4018
4019
4020
4021
4022
4023
4024
4025
4026
4027
4028
4029
4030
4031
4032
4033
4034
4035
4036
4037
4038
4039
4040
4041
4042
4043
4044
4045
4046
4047
4048
4049
4050
4051
4052
4053
4054
4055
4056
4057
4058
4059
4060
4061
4062
4063
4064
4065
4066
4067
4068
4069
4070
4071
4072
4073
4074
4075
4076
4077
4078
4079
4080
4081
4082
4083
4084
4085
4086
4087
4088
4089
4090
4091
4092
4093
4094
4095
4096
4097
4098
4099
4100
4101
4102
4103
4104
4105
4106
4107
4108
4109
4110
4111
4112
4113
4114
4115
4116
4117
4118
4119
4120
4121
4122
4123
4124
4125
4126
4127
4128
4129
4130
4131
4132
4133
4134
4135
4136
4137
4138
4139
4140
4141
4142
4143
4144
4145
4146
4147
4148
4149
4150
4151
4152
4153
4154
4155
4156
4157
4158
4159
4160
4161
4162
4163
4164
4165
4166
4167
4168
4169
4170
4171
4172
4173
4174
4175
4176
4177
4178
4179
4180
4181
4182
4183
4184
4185
4186
4187
4188
4189
4190
4191
4192
4193
4194
4195
4196
4197
4198
4199
4200
4201
4202
4203
4204
4205
4206
4207
4208
4209
4210
4211
4212
4213
4214
4215
4216
4217
4218
4219
4220
4221
4222
4223
4224
4225
4226
4227
4228
4229
4230
4231
4232
4233
4234
4235
4236
4237
4238
4239
4240
4241
4242
4243
4244
4245
4246
4247
4248
4249
4250
4251
4252
4253
4254
4255
4256
4257
4258
4259
4260
4261
4262
4263
4264
4265
4266
4267
4268
4269
4270
4271
4272
4273
4274
4275
4276
4277
4278
4279
4280
4281
4282
4283
4284
4285
4286
4287
4288
4289
4290
4291
4292
4293
4294
4295
4296
4297
4298
4299
4300
4301
4302
4303
4304
4305
4306
4307
4308
4309
4310
4311
4312
4313
4314
4315
4316
4317
4318
4319
4320
4321
4322
4323
4324
4325
4326
4327
4328
4329
4330
4331
4332
4333
4334
4335
4336
4337
4338
4339
4340
4341
4342
4343
4344
4345
4346
4347
4348
4349
4350
4351
4352
4353
4354
4355
4356
4357
4358
4359
4360
4361
4362
4363
4364
4365
4366
4367
4368
4369
4370
4371
4372
4373
4374
4375
4376
4377
4378
4379
4380
4381
4382
4383
4384
4385
4386
4387
4388
4389
4390
4391
4392
4393
4394
4395
4396
4397
4398
4399
4400
4401
4402
4403
4404
4405
4406
4407
4408
4409
4410
4411
4412
4413
4414
4415
4416
4417
4418
4419
4420
4421
4422
4423
4424
4425
4426
4427
4428
4429
4430
4431
4432
4433
4434
4435
4436
4437
4438
4439
4440
4441
4442
4443
4444
4445
4446
4447
4448
4449
4450
4451
4452
4453
4454
4455
4456
4457
4458
4459
4460
4461
4462
4463
4464
4465
4466
4467
4468
4469
4470
4471
4472
4473
4474
4475
4476
4477
4478
4479
4480
4481
4482
4483
4484
4485
4486
4487
4488
4489
4490
4491
4492
4493
4494
4495
4496
4497
4498
4499
4500
4501
4502
4503
4504
4505
4506
4507
4508
4509
4510
4511
4512
4513
4514
4515
4516
4517
4518
4519
4520
4521
4522
4523
4524
4525
4526
4527
4528
4529
4530
4531
4532
4533
4534
4535
4536
4537
4538
4539
4540
4541
4542
4543
4544
4545
4546
4547
4548
4549
4550
4551
4552
4553
4554
4555
4556
4557
4558
4559
4560
4561
4562
4563
4564
4565
4566
4567
4568
4569
4570
4571
4572
4573
4574
4575
4576
4577
4578
4579
4580
4581
4582
4583
4584
4585
4586
4587
4588
4589
4590
4591
4592
4593
4594
4595
4596
4597
4598
4599
4600
4601
4602
4603
4604
4605
4606
4607
4608
4609
4610
4611
4612
4613
4614
4615
4616
4617
4618
4619
4620
4621
4622
4623
4624
4625
4626
4627
4628
4629
4630
4631
4632
4633
4634
4635
4636
4637
4638
4639
4640
4641
4642
4643
4644
4645
4646
4647
4648
4649
4650
4651
4652
4653
4654
4655
4656
4657
4658
4659
4660
4661
4662
4663
4664
4665
4666
4667
4668
4669
4670
4671
4672
4673
4674
4675
4676
4677
4678
4679
4680
4681
4682
4683
4684
4685
4686
4687
4688
4689
4690
4691
4692
4693
4694
4695
4696
4697
4698
4699
4700
4701
4702
4703
4704
4705
4706
4707
4708
4709
4710
4711
4712
4713
4714
4715
4716
4717
4718
4719
4720
4721
4722
4723
4724
4725
4726
4727
4728
4729
4730
4731
4732
4733
4734
4735
4736
4737
4738
4739
4740
4741
4742
4743
4744
4745
4746
4747
4748
4749
4750
4751
4752
4753
4754
4755
4756
4757
4758
4759
4760
4761
4762
4763
4764
4765
4766
4767
4768
4769
4770
4771
4772
4773
4774
4775
4776
4777
4778
4779
4780
4781
4782
4783
4784
4785
4786
4787
4788
4789
4790
4791
4792
4793
4794
4795
4796
4797
4798
4799
4800
4801
4802
4803
4804
4805
4806
4807
4808
4809
4810
4811
4812
4813
4814
4815
4816
4817
4818
4819
4820
4821
4822
4823
4824
4825
4826
4827
4828
4829
4830
4831
4832
4833
4834
4835
4836
4837
4838
4839
4840
4841
4842
4843
4844
4845
4846
4847
4848
4849
4850
4851
4852
4853
4854
4855
4856
4857
4858
4859
4860
4861
4862
4863
4864
4865
4866
4867
4868
4869
4870
4871
4872
4873
4874
4875
4876
4877
4878
4879
4880
4881
4882
4883
4884
4885
4886
4887
4888
4889
4890
4891
4892
4893
4894
4895
4896
4897
4898
4899
4900
4901
4902
4903
4904
4905
4906
4907
4908
4909
4910
4911
4912
4913
4914
4915
4916
4917
4918
4919
4920
4921
4922
4923
4924
4925
4926
4927
4928
4929
4930
4931
4932
4933
4934
4935
4936
4937
4938
4939
4940
4941
4942
4943
4944
4945
4946
4947
4948
4949
4950
4951
4952
4953
4954
4955
4956
4957
4958
4959
4960
4961
4962
4963
4964
4965
4966
4967
4968
4969
4970
4971
4972
4973
4974
4975
4976
4977
4978
4979
4980
4981
4982
4983
4984
4985
4986
4987
4988
4989
4990
4991
4992
4993
4994
4995
4996
4997
4998
4999
5000
5001
5002
5003
5004
5005
5006
5007
5008
5009
5010
5011
5012
5013
5014
5015
5016
5017
5018
5019
5020
5021
5022
5023
5024
5025
5026
5027
5028
5029
5030
5031
5032
5033
5034
5035
5036
5037
5038
5039
5040
5041
5042
5043
5044
5045
5046
5047
5048
5049
5050
5051
5052
5053
5054
5055
5056
5057
5058
5059
5060
5061
5062
5063
5064
5065
5066
5067
5068
5069
5070
5071
5072
5073
5074
5075
5076
5077
5078
5079
5080
5081
5082
5083
5084
5085
5086
5087
5088
5089
5090
5091
5092
5093
5094
5095
5096
5097
5098
5099
5100
5101
5102
5103
5104
5105
5106
5107
5108
5109
5110
5111
5112
5113
5114
5115
5116
5117
5118
5119
5120
5121
5122
5123
5124
5125
5126
5127
5128
5129
5130
5131
5132
5133
5134
5135
5136
5137
5138
5139
5140
5141
5142
5143
5144
5145
5146
5147
5148
5149
5150
5151
5152
5153
5154
5155
5156
5157
5158
5159
5160
5161
5162
5163
5164
5165
5166
5167
5168
5169
5170
5171
5172
5173
5174
5175
5176
5177
5178
5179
5180
5181
5182
5183
5184
5185
5186
5187
5188
5189
5190
5191
5192
5193
5194
5195
5196
5197
5198
5199
5200
5201
5202
5203
5204
5205
5206
5207
5208
5209
5210
5211
5212
5213
5214
5215
5216
5217
5218
5219
5220
5221
5222
5223
5224
5225
5226
5227
5228
5229
5230
5231
5232
5233
5234
5235
5236
5237
5238
5239
5240
5241
5242
5243
5244
5245
5246
5247
5248
5249
5250
5251
5252
5253
5254
5255
5256
5257
5258
5259
5260
5261
5262
5263
5264
5265
5266
5267
5268
5269
5270
5271
5272
5273
5274
5275
5276
5277
5278
5279
5280
5281
5282
5283
5284
5285
5286
5287
5288
5289
5290
5291
5292
5293
5294
5295
5296
5297
5298
5299
5300
5301
5302
5303
5304
5305
5306
5307
5308
5309
5310
5311
5312
5313
5314
5315
5316
5317
5318
5319
5320
5321
5322
5323
5324
5325
5326
5327
5328
5329
5330
5331
5332
5333
5334
5335
5336
5337
5338
5339
5340
5341
5342
5343
5344
5345
5346
5347
5348
5349
5350
5351
5352
5353
5354
5355
5356
5357
5358
5359
5360
5361
5362
5363
5364
5365
5366
5367
5368
5369
5370
5371
5372
5373
5374
5375
5376
5377
5378
5379
5380
5381
5382
5383
5384
5385
5386
5387
5388
5389
5390
5391
5392
5393
5394
5395
5396
5397
5398
5399
5400
5401
5402
5403
5404
5405
5406
5407
5408
5409
5410
5411
5412
5413
5414
5415
5416
5417
5418
5419
5420
5421
5422
5423
5424
5425
5426
5427
5428
5429
5430
5431
5432
5433
5434
5435
5436
5437
5438
5439
5440
5441
5442
5443
5444
5445
5446
5447
5448
5449
5450
5451
5452
5453
5454
5455
5456
5457
5458
5459
5460
5461
5462
5463
5464
5465
5466
5467
5468
5469
5470
5471
5472
5473
5474
5475
5476
5477
5478
5479
5480
5481
5482
5483
5484
5485
5486
5487
5488
5489
5490
5491
5492
5493
5494
5495
5496
5497
5498
5499
5500
5501
5502
5503
5504
5505
5506
5507
5508
5509
5510
5511
5512
5513
5514
5515
5516
5517
5518
5519
5520
5521
5522
5523
5524
5525
5526
5527
5528
5529
5530
5531
5532
5533
5534
5535
5536
5537
5538
5539
5540
5541
5542
5543
5544
5545
5546
5547
5548
5549
5550
5551
5552
5553
5554
5555
5556
5557
5558
5559
5560
5561
5562
5563
5564
5565
5566
5567
5568
5569
5570
5571
5572
5573
5574
5575
5576
5577
5578
5579
5580
5581
5582
5583
5584
5585
5586
5587
5588
5589
5590
5591
5592
5593
5594
5595
5596
5597
5598
5599
5600
5601
5602
5603
5604
5605
5606
5607
5608
5609
5610
5611
5612
5613
5614
5615
5616
5617
5618
5619
5620
5621
5622
5623
5624
5625
5626
5627
5628
5629
5630
5631
5632
5633
5634
5635
5636
5637
5638
5639
5640
5641
5642
5643
5644
5645
5646
5647
5648
5649
5650
5651
5652
5653
5654
5655
5656
5657
5658
5659
5660
5661
5662
5663
5664
5665
5666
5667
5668
5669
5670
5671
5672
5673
5674
5675
5676
5677
5678
5679
5680
5681
5682
5683
5684
5685
5686
5687
5688
5689
5690
5691
5692
5693
5694
5695
5696
5697
5698
5699
5700
5701
5702
5703
5704
5705
5706
5707
5708
5709
5710
5711
5712
5713
5714
5715
5716
5717
5718
5719
5720
5721
5722
5723
5724
5725
5726
5727
5728
5729
5730
5731
5732
5733
5734
5735
5736
5737
5738
5739
5740
5741
5742
5743
5744
5745
5746
5747
5748
5749
5750
5751
5752
5753
5754
5755
5756
5757
5758
5759
5760
5761
5762
5763
5764
5765
5766
5767
5768
5769
5770
5771
5772
5773
5774
5775
5776
5777
5778
5779
5780
5781
5782
5783
5784
5785
5786
5787
5788
5789
5790
5791
5792
5793
5794
5795
5796
5797
5798
5799
5800
5801
5802
5803
5804
5805
5806
5807
5808
5809
5810
5811
5812
5813
5814
5815
5816
5817
5818
5819
5820
5821
5822
5823
5824
5825
5826
5827
5828
5829
5830
5831
5832
5833
5834
5835
5836
5837
5838
5839
5840
5841
5842
5843
5844
5845
5846
5847
5848
5849
5850
5851
5852
5853
5854
5855
5856
5857
5858
5859
5860
5861
5862
5863
5864
5865
5866
5867
5868
5869
5870
5871
5872
5873
5874
5875
5876
5877
5878
5879
5880
5881
5882
5883
5884
5885
5886
5887
5888
5889
5890
5891
5892
5893
5894
5895
5896
5897
5898
5899
5900
5901
5902
5903
5904
5905
5906
5907
5908
5909
5910
5911
5912
5913
5914
5915
5916
5917
5918
5919
5920
5921
5922
5923
5924
5925
5926
5927
5928
5929
5930
5931
5932
5933
5934
5935
5936
5937
5938
5939
5940
5941
5942
5943
5944
5945
5946
5947
5948
5949
5950
5951
5952
5953
5954
5955
5956
5957
5958
5959
5960
5961
5962
5963
5964
5965
5966
5967
5968
5969
5970
5971
5972
5973
5974
5975
5976
5977
5978
5979
5980
5981
5982
5983
5984
5985
5986
5987
5988
5989
5990
5991
5992
5993
5994
5995
5996
5997
5998
5999
6000
6001
6002
6003
6004
6005
6006
6007
6008
6009
6010
6011
6012
6013
6014
6015
6016
6017
6018
6019
6020
6021
6022
6023
6024
6025
6026
6027
6028
6029
6030
6031
6032
6033
6034
6035
6036
6037
6038
6039
6040
6041
6042
6043
6044
6045
6046
6047
6048
6049
6050
6051
6052
6053
6054
6055
6056
6057
6058
6059
6060
6061
6062
6063
6064
6065
6066
6067
6068
6069
6070
6071
6072
6073
6074
6075
6076
6077
6078
6079
6080
6081
6082
6083
6084
6085
6086
6087
6088
6089
6090
6091
6092
6093
6094
6095
6096
6097
6098
6099
6100
6101
6102
6103
6104
6105
6106
6107
6108
6109
6110
6111
6112
6113
6114
6115
6116
6117
6118
6119
6120
6121
6122
6123
6124
6125
6126
6127
6128
6129
6130
6131
6132
6133
6134
6135
6136
6137
6138
6139
6140
6141
6142
6143
6144
6145
6146
6147
6148
6149
6150
6151
6152
6153
6154
6155
6156
6157
6158
6159
6160
6161
6162
6163
6164
6165
6166
6167
6168
6169
6170
6171
6172
6173
6174
6175
6176
6177
6178
6179
6180
6181
6182
6183
6184
6185
6186
6187
6188
6189
6190
6191
6192
6193
6194
6195
6196
6197
6198
6199
6200
6201
6202
6203
6204
6205
6206
6207
6208
6209
6210
6211
6212
6213
6214
6215
6216
6217
6218
6219
6220
6221
6222
6223
6224
6225
6226
6227
6228
6229
6230
6231
6232
6233
6234
6235
6236
6237
6238
6239
6240
6241
6242
6243
6244
6245
6246
6247
6248
6249
6250
6251
6252
6253
6254
6255
6256
6257
6258
6259
6260
6261
6262
6263
6264
6265
6266
6267
6268
6269
6270
6271
6272
6273
6274
6275
6276
6277
6278
6279
6280
6281
6282
6283
6284
6285
6286
6287
6288
6289
6290
6291
6292
6293
6294
6295
6296
6297
6298
6299
6300
6301
6302
6303
6304
6305
6306
6307
6308
6309
6310
6311
6312
6313
6314
6315
6316
6317
6318
6319
6320
6321
6322
6323
6324
6325
6326
6327
6328
6329
6330
6331
6332
6333
6334
6335
6336
6337
6338
6339
6340
6341
6342
6343
6344
6345
6346
6347
6348
6349
6350
6351
6352
6353
6354
6355
6356
6357
6358
6359
6360
6361
6362
6363
6364
6365
6366
6367
6368
6369
6370
6371
6372
6373
6374
6375
6376
6377
6378
6379
6380
6381
6382
6383
6384
6385
6386
6387
6388
6389
6390
6391
6392
6393
6394
6395
6396
6397
6398
6399
6400
6401
6402
6403
6404
6405
6406
6407
6408
6409
6410
6411
6412
6413
6414
6415
6416
6417
6418
6419
6420
6421
6422
6423
6424
6425
6426
6427
6428
6429
6430
6431
6432
6433
6434
6435
6436
6437
6438
6439
6440
6441
6442
6443
6444
6445
6446
6447
6448
6449
6450
6451
6452
6453
6454
6455
6456
6457
6458
6459
6460
6461
6462
6463
6464
6465
6466
6467
6468
6469
6470
6471
6472
6473
6474
6475
6476
6477
6478
6479
6480
6481
6482
6483
6484
6485
6486
6487
6488
6489
6490
6491
6492
6493
6494
6495
6496
6497
6498
6499
6500
6501
6502
6503
6504
6505
6506
6507
6508
6509
6510
6511
6512
6513
6514
6515
6516
6517
6518
6519
6520
6521
6522
6523
6524
6525
6526
6527
6528
6529
6530
6531
6532
6533
6534
6535
6536
6537
6538
6539
6540
6541
6542
6543
6544
6545
6546
6547
6548
6549
6550
6551
6552
6553
6554
6555
6556
6557
6558
6559
6560
6561
6562
6563
6564
6565
6566
6567
6568
6569
6570
6571
6572
6573
6574
6575
6576
6577
6578
6579
6580
6581
6582
6583
6584
6585
6586
6587
6588
6589
6590
6591
6592
6593
6594
6595
6596
6597
6598
6599
6600
6601
6602
6603
6604
6605
6606
6607
6608
6609
6610
6611
6612
6613
6614
6615
6616
6617
6618
6619
6620
6621
6622
6623
6624
6625
6626
6627
6628
6629
6630
6631
6632
6633
6634
6635
6636
6637
6638
6639
6640
6641
6642
6643
6644
6645
6646
6647
6648
6649
6650
6651
6652
6653
6654
6655
6656
6657
6658
6659
6660
6661
6662
6663
6664
6665
6666
6667
6668
6669
6670
6671
6672
6673
6674
6675
6676
6677
6678
6679
6680
6681
6682
6683
6684
6685
6686
6687
6688
6689
6690
6691
6692
6693
6694
6695
6696
6697
6698
6699
6700
6701
6702
6703
6704
6705
6706
6707
6708
6709
6710
6711
6712
6713
6714
6715
6716
6717
6718
6719
6720
6721
6722
6723
6724
6725
6726
6727
6728
6729
6730
6731
6732
6733
6734
6735
6736
6737
6738
6739
6740
6741
6742
6743
6744
6745
6746
6747
6748
6749
6750
6751
6752
6753
6754
6755
6756
6757
6758
6759
6760
6761
6762
6763
6764
6765
6766
6767
6768
6769
6770
6771
6772
6773
6774
6775
6776
6777
6778
6779
6780
6781
6782
6783
6784
6785
6786
6787
6788
6789
6790
6791
6792
6793
6794
6795
6796
6797
6798
6799
6800
6801
6802
6803
6804
6805
6806
6807
6808
6809
6810
6811
6812
6813
6814
6815
6816
6817
6818
6819
6820
6821
6822
6823
6824
6825
6826
6827
6828
6829
6830
6831
6832
6833
6834
6835
6836
6837
6838
6839
6840
6841
6842
6843
6844
6845
6846
6847
6848
6849
6850
6851
6852
6853
6854
6855
6856
6857
6858
6859
6860
6861
6862
6863
6864
6865
6866
6867
6868
6869
6870
6871
6872
6873
6874
6875
6876
6877
6878
6879
6880
6881
6882
6883
6884
6885
6886
6887
6888
6889
6890
6891
6892
6893
6894
6895
6896
6897
6898
6899
6900
6901
6902
6903
6904
6905
6906
6907
6908
6909
6910
6911
6912
6913
6914
6915
6916
6917
6918
6919
6920
6921
6922
6923
6924
6925
6926
6927
6928
6929
6930
6931
6932
6933
6934
6935
6936
6937
6938
6939
6940
6941
6942
6943
6944
6945
6946
6947
6948
6949
6950
6951
6952
6953
6954
6955
6956
6957
6958
6959
6960
6961
6962
6963
6964
6965
6966
6967
6968
6969
6970
6971
6972
6973
6974
6975
6976
6977
6978
6979
6980
6981
6982
6983
6984
6985
6986
6987
6988
6989
6990
6991
6992
6993
6994
6995
6996
6997
6998
6999
7000
7001
7002
7003
7004
7005
7006
7007
7008
7009
7010
7011
7012
7013
7014
7015
7016
7017
7018
7019
7020
7021
7022
7023
7024
7025
7026
7027
7028
7029
7030
7031
7032
7033
7034
7035
7036
7037
7038
7039
7040
7041
7042
7043
7044
7045
7046
7047
7048
7049
7050
7051
7052
7053
7054
7055
7056
7057
7058
7059
7060
7061
7062
7063
7064
7065
7066
7067
7068
7069
7070
7071
7072
7073
7074
7075
7076
7077
7078
7079
7080
7081
7082
7083
7084
7085
7086
7087
7088
7089
7090
7091
7092
7093
7094
7095
7096
7097
7098
7099
7100
7101
7102
7103
7104
7105
7106
7107
7108
7109
7110
7111
7112
7113
7114
7115
7116
7117
7118
7119
7120
7121
7122
7123
7124
7125
7126
7127
7128
7129
7130
7131
7132
7133
7134
7135
7136
7137
7138
7139
7140
7141
7142
7143
7144
7145
7146
7147
7148
7149
7150
7151
7152
7153
7154
7155
7156
7157
7158
7159
7160
7161
7162
7163
7164
7165
7166
7167
7168
7169
7170
7171
7172
7173
7174
7175
7176
7177
7178
7179
7180
7181
7182
7183
7184
7185
7186
7187
7188
7189
7190
7191
7192
7193
7194
7195
7196
7197
7198
7199
7200
7201
7202
7203
7204
7205
7206
7207
7208
7209
7210
7211
7212
7213
7214
7215
7216
7217
7218
7219
7220
7221
7222
7223
7224
7225
7226
7227
7228
7229
7230
7231
7232
7233
7234
7235
7236
7237
7238
7239
7240
7241
7242
7243
7244
7245
7246
7247
7248
7249
7250
7251
7252
7253
7254
7255
7256
7257
7258
7259
7260
7261
7262
7263
7264
7265
7266
7267
7268
7269
7270
7271
7272
7273
7274
7275
7276
7277
7278
7279
7280
7281
7282
7283
7284
7285
7286
7287
7288
7289
7290
7291
7292
7293
7294
7295
7296
7297
7298
7299
7300
7301
7302
7303
7304
7305
7306
7307
7308
7309
7310
7311
7312
7313
7314
7315
7316
7317
7318
7319
7320
7321
7322
7323
7324
7325
7326
7327
7328
7329
7330
7331
7332
7333
7334
7335
7336
7337
7338
7339
7340
7341
7342
7343
7344
7345
7346
7347
7348
7349
7350
7351
7352
7353
7354
7355
7356
7357
7358
7359
7360
7361
7362
7363
7364
7365
7366
7367
7368
7369
7370
7371
7372
7373
7374
7375
7376
7377
7378
7379
7380
7381
7382
7383
7384
7385
7386
7387
7388
7389
7390
7391
7392
7393
7394
7395
7396
7397
7398
7399
7400
7401
7402
7403
7404
7405
7406
7407
7408
7409
7410
7411
7412
7413
7414
7415
7416
7417
7418
7419
7420
7421
7422
7423
7424
7425
7426
7427
7428
7429
7430
7431
7432
7433
7434
7435
7436
7437
7438
7439
7440
7441
7442
7443
7444
7445
7446
7447
7448
7449
7450
7451
7452
7453
7454
7455
7456
7457
7458
7459
7460
7461
7462
7463
7464
7465
7466
7467
7468
7469
7470
7471
7472
7473
7474
7475
7476
7477
7478
7479
7480
7481
7482
7483
7484
7485
7486
7487
7488
7489
7490
7491
7492
7493
7494
7495
7496
7497
7498
7499
7500
7501
7502
7503
7504
7505
7506
7507
7508
7509
7510
7511
7512
7513
7514
7515
7516
7517
7518
7519
7520
7521
7522
7523
7524
7525
7526
7527
7528
7529
7530
7531
7532
7533
7534
7535
7536
7537
7538
7539
7540
7541
7542
7543
7544
7545
7546
7547
7548
7549
7550
7551
7552
7553
7554
7555
7556
7557
7558
7559
7560
7561
7562
7563
7564
7565
7566
7567
7568
7569
7570
7571
7572
7573
7574
7575
7576
7577
7578
7579
7580
7581
7582
7583
7584
7585
7586
7587
7588
7589
7590
7591
7592
7593
7594
7595
7596
7597
7598
7599
7600
7601
7602
7603
7604
7605
7606
7607
7608
7609
7610
7611
7612
7613
7614
7615
7616
7617
7618
7619
7620
7621
7622
7623
7624
7625
7626
7627
7628
7629
7630
7631
7632
7633
7634
7635
7636
7637
7638
7639
7640
7641
7642
7643
7644
7645
7646
7647
7648
7649
7650
7651
7652
7653
7654
7655
7656
7657
7658
7659
7660
7661
7662
7663
7664
7665
7666
7667
7668
7669
7670
7671
7672
7673
7674
7675
7676
7677
7678
7679
7680
7681
7682
7683
7684
7685
7686
7687
7688
7689
7690
7691
7692
7693
7694
7695
7696
7697
7698
7699
7700
7701
7702
7703
7704
7705
7706
7707
7708
7709
7710
7711
7712
7713
7714
7715
7716
7717
7718
7719
7720
7721
7722
7723
7724
7725
7726
7727
7728
7729
7730
7731
7732
7733
7734
7735
7736
7737
7738
7739
7740
7741
7742
7743
7744
7745
7746
7747
7748
7749
7750
7751
7752
7753
7754
7755
7756
7757
7758
7759
7760
7761
7762
7763
7764
7765
7766
7767
7768
7769
7770
7771
7772
7773
7774
7775
7776
7777
7778
7779
7780
7781
7782
7783
7784
7785
7786
7787
7788
7789
7790
7791
7792
7793
7794
7795
7796
7797
7798
7799
7800
7801
7802
7803
7804
7805
7806
7807
7808
7809
7810
7811
7812
7813
7814
7815
7816
7817
7818
7819
7820
7821
7822
7823
7824
7825
7826
7827
7828
7829
7830
7831
7832
7833
7834
7835
7836
7837
7838
7839
7840
7841
7842
7843
7844
7845
7846
7847
7848
7849
7850
7851
7852
7853
7854
7855
7856
7857
7858
7859
7860
7861
7862
7863
7864
7865
7866
7867
7868
7869
7870
7871
7872
7873
7874
7875
7876
7877
7878
7879
7880
7881
7882
7883
7884
7885
7886
7887
7888
7889
7890
7891
7892
7893
7894
7895
7896
7897
7898
7899
7900
7901
7902
7903
7904
7905
7906
7907
7908
7909
7910
7911
7912
7913
7914
7915
7916
7917
7918
7919
7920
7921
7922
7923
7924
7925
7926
7927
7928
7929
7930
7931
7932
7933
7934
7935
7936
7937
7938
7939
7940
7941
7942
7943
7944
7945
7946
7947
7948
7949
7950
7951
7952
7953
7954
7955
7956
7957
7958
7959
7960
7961
7962
7963
7964
7965
7966
7967
7968
7969
7970
7971
7972
7973
7974
7975
7976
7977
7978
7979
7980
7981
7982
7983
7984
7985
7986
7987
7988
7989
7990
7991
7992
7993
7994
7995
7996
7997
7998
7999
8000
8001
8002
8003
8004
8005
8006
8007
8008
8009
8010
8011
8012
8013
8014
8015
8016
8017
8018
8019
8020
8021
8022
8023
8024
8025
8026
8027
8028
8029
8030
8031
8032
8033
8034
8035
8036
8037
8038
8039
8040
8041
8042
8043
8044
8045
8046
8047
8048
8049
8050
8051
8052
8053
8054
8055
8056
8057
8058
8059
8060
8061
8062
8063
8064
8065
8066
8067
8068
8069
8070
8071
8072
8073
8074
8075
8076
8077
8078
8079
8080
8081
8082
8083
8084
8085
8086
8087
8088
8089
8090
8091
8092
8093
8094
8095
8096
8097
8098
8099
8100
8101
8102
8103
8104
8105
8106
8107
8108
8109
8110
8111
8112
8113
8114
8115
8116
8117
8118
8119
8120
8121
8122
8123
8124
8125
8126
8127
8128
8129
8130
8131
8132
8133
8134
8135
8136
8137
8138
8139
8140
8141
8142
8143
8144
8145
8146
8147
8148
8149
8150
8151
8152
8153
8154
8155
8156
8157
8158
8159
8160
8161
8162
8163
8164
8165
8166
8167
8168
8169
8170
8171
8172
8173
8174
8175
8176
8177
8178
8179
8180
8181
8182
8183
8184
8185
8186
8187
8188
8189
8190
8191
8192
8193
8194
8195
8196
8197
8198
8199
8200
8201
8202
8203
8204
8205
8206
8207
8208
8209
8210
8211
8212
8213
8214
8215
8216
8217
8218
8219
8220
8221
8222
8223
8224
8225
8226
8227
8228
8229
8230
8231
8232
8233
8234
8235
8236
8237
8238
8239
8240
8241
8242
8243
8244
8245
8246
8247
8248
8249
8250
8251
8252
8253
8254
8255
8256
8257
8258
8259
8260
8261
8262
8263
8264
8265
8266
8267
8268
8269
8270
8271
8272
8273
8274
8275
8276
8277
8278
8279
8280
8281
8282
8283
8284
8285
8286
8287
8288
8289
8290
8291
8292
8293
8294
8295
8296
8297
8298
8299
8300
8301
8302
8303
8304
8305
8306
8307
8308
8309
8310
8311
8312
8313
8314
8315
8316
8317
8318
8319
8320
8321
8322
8323
8324
8325
8326
8327
8328
8329
8330
8331
8332
8333
8334
8335
8336
8337
8338
8339
8340
8341
8342
8343
8344
8345
8346
8347
8348
8349
8350
8351
8352
8353
8354
8355
8356
8357
8358
8359
8360
8361
8362
8363
8364
8365
8366
8367
8368
8369
8370
8371
8372
8373
8374
8375
8376
8377
8378
8379
8380
8381
8382
8383
8384
8385
8386
8387
8388
8389
8390
8391
8392
8393
8394
8395
8396
8397
8398
8399
8400
8401
8402
8403
8404
8405
8406
8407
8408
8409
8410
8411
8412
8413
8414
8415
8416
8417
8418
8419
8420
8421
8422
8423
8424
8425
8426
8427
8428
8429
8430
8431
8432
8433
8434
8435
8436
8437
8438
8439
8440
8441
8442
8443
8444
8445
8446
8447
8448
8449
8450
8451
8452
8453
8454
8455
8456
8457
8458
8459
8460
8461
8462
8463
8464
8465
8466
8467
8468
8469
8470
8471
8472
8473
8474
8475
8476
8477
8478
8479
8480
8481
8482
8483
8484
8485
8486
8487
8488
8489
8490
8491
8492
8493
8494
8495
8496
8497
8498
8499
8500
8501
8502
8503
8504
8505
8506
8507
8508
8509
8510
8511
8512
8513
8514
8515
8516
8517
8518
8519
8520
8521
8522
8523
8524
8525
8526
8527
8528
8529
8530
8531
8532
8533
8534
8535
8536
8537
8538
8539
8540
8541
8542
8543
8544
8545
8546
8547
8548
8549
8550
8551
8552
8553
8554
8555
8556
8557
8558
8559
8560
8561
8562
8563
8564
8565
8566
8567
8568
8569
8570
8571
8572
8573
8574
8575
8576
8577
8578
8579
8580
8581
8582
8583
8584
8585
8586
8587
8588
8589
8590
8591
8592
8593
8594
8595
8596
8597
8598
8599
8600
8601
8602
8603
8604
8605
8606
8607
8608
8609
8610
8611
8612
8613
8614
8615
8616
8617
8618
8619
8620
8621
8622
8623
8624
8625
8626
8627
8628
8629
8630
8631
8632
8633
8634
8635
8636
8637
8638
8639
8640
8641
8642
8643
8644
8645
8646
8647
8648
8649
8650
8651
8652
8653
8654
8655
8656
8657
8658
8659
8660
8661
8662
8663
8664
8665
8666
8667
8668
8669
8670
8671
8672
8673
8674
8675
8676
8677
8678
8679
8680
8681
8682
8683
8684
8685
8686
8687
8688
8689
8690
8691
8692
8693
8694
8695
8696
8697
8698
8699
8700
8701
8702
8703
8704
8705
8706
8707
8708
8709
8710
8711
8712
8713
8714
8715
8716
8717
8718
8719
8720
8721
8722
8723
8724
8725
8726
8727
8728
8729
8730
8731
8732
8733
8734
8735
8736
8737
8738
8739
8740
8741
8742
8743
8744
8745
8746
8747
8748
8749
8750
8751
8752
8753
8754
8755
8756
8757
8758
8759
8760
8761
8762
8763
8764
8765
8766
8767
8768
8769
8770
8771
8772
8773
8774
8775
8776
8777
8778
8779
8780
8781
8782
8783
8784
8785
8786
8787
8788
8789
8790
8791
8792
8793
8794
8795
8796
8797
8798
8799
8800
8801
8802
8803
8804
8805
8806
8807
8808
8809
8810
8811
8812
8813
8814
8815
8816
8817
8818
8819
8820
8821
8822
8823
8824
8825
8826
8827
8828
8829
8830
8831
8832
8833
8834
8835
8836
8837
8838
8839
8840
8841
8842
8843
8844
8845
8846
8847
8848
8849
8850
8851
8852
8853
8854
8855
8856
8857
8858
8859
8860
8861
8862
8863
8864
8865
8866
8867
8868
8869
8870
8871
8872
8873
8874
8875
8876
8877
8878
8879
8880
8881
8882
8883
8884
8885
8886
8887
8888
8889
8890
8891
8892
8893
8894
8895
8896
8897
8898
8899
8900
8901
8902
8903
8904
8905
8906
8907
8908
8909
8910
8911
8912
8913
8914
8915
8916
8917
8918
8919
8920
8921
8922
8923
8924
8925
8926
8927
8928
8929
8930
8931
8932
8933
8934
8935
8936
8937
8938
8939
8940
8941
8942
8943
8944
8945
8946
8947
8948
8949
8950
8951
8952
8953
8954
8955
8956
8957
8958
8959
8960
8961
8962
8963
8964
8965
8966
8967
8968
8969
8970
8971
8972
8973
8974
8975
8976
8977
8978
8979
8980
8981
8982
8983
8984
8985
8986
8987
8988
8989
8990
8991
8992
8993
8994
8995
8996
8997
8998
8999
9000
9001
9002
9003
9004
9005
9006
9007
9008
9009
9010
9011
9012
9013
9014
9015
9016
9017
9018
9019
9020
9021
9022
9023
9024
9025
9026
9027
9028
9029
9030
9031
9032
9033
9034
9035
9036
9037
9038
9039
9040
9041
9042
9043
9044
9045
9046
9047
9048
9049
9050
9051
9052
9053
9054
9055
9056
9057
9058
9059
9060
9061
9062
9063
9064
9065
9066
9067
9068
9069
9070
9071
9072
9073
9074
9075
9076
9077
9078
9079
9080
9081
9082
9083
9084
9085
9086
9087
9088
9089
9090
9091
9092
9093
9094
9095
9096
9097
9098
9099
9100
9101
9102
9103
9104
9105
9106
9107
9108
9109
9110
9111
9112
9113
9114
9115
9116
9117
9118
9119
9120
9121
9122
9123
9124
9125
9126
9127
9128
9129
9130
9131
9132
9133
9134
9135
9136
9137
9138
9139
9140
9141
9142
9143
9144
9145
9146
9147
9148
9149
9150
9151
9152
9153
9154
9155
9156
9157
9158
9159
9160
9161
9162
9163
9164
9165
9166
9167
9168
9169
9170
9171
9172
9173
9174
9175
9176
9177
9178
9179
9180
9181
9182
9183
9184
9185
9186
9187
9188
9189
9190
9191
9192
9193
9194
9195
9196
9197
9198
9199
9200
9201
9202
9203
9204
9205
9206
9207
9208
9209
9210
9211
9212
9213
9214
9215
9216
9217
9218
9219
9220
9221
9222
9223
9224
9225
9226
9227
9228
9229
9230
9231
9232
9233
9234
9235
9236
9237
9238
9239
9240
9241
9242
9243
9244
9245
9246
9247
9248
9249
9250
9251
9252
9253
9254
9255
9256
9257
9258
9259
9260
9261
9262
9263
9264
9265
9266
9267
9268
9269
9270
9271
9272
9273
9274
9275
9276
9277
9278
9279
9280
9281
9282
9283
9284
9285
9286
9287
9288
9289
9290
9291
9292
9293
9294
9295
9296
9297
9298
9299
9300
9301
9302
9303
9304
9305
9306
9307
9308
9309
9310
9311
9312
9313
9314
9315
9316
9317
9318
9319
9320
9321
9322
9323
9324
9325
9326
9327
9328
9329
9330
9331
9332
9333
9334
9335
9336
9337
9338
9339
9340
9341
9342
9343
9344
9345
9346
9347
9348
9349
9350
9351
9352
9353
9354
9355
9356
9357
9358
9359
9360
9361
9362
9363
9364
9365
9366
9367
9368
9369
9370
9371
9372
9373
9374
9375
9376
9377
9378
9379
9380
9381
9382
9383
9384
9385
9386
9387
9388
9389
9390
9391
9392
9393
9394
9395
9396
9397
9398
9399
9400
9401
9402
9403
9404
9405
9406
9407
9408
9409
9410
9411
9412
9413
9414
9415
9416
9417
9418
9419
9420
9421
9422
9423
9424
9425
9426
9427
9428
9429
9430
9431
9432
9433
9434
9435
9436
9437
9438
9439
9440
9441
9442
9443
9444
9445
9446
9447
9448
9449
9450
9451
9452
9453
9454
9455
9456
9457
9458
9459
9460
9461
9462
9463
9464
9465
9466
9467
9468
9469
9470
9471
9472
9473
9474
9475
9476
9477
9478
9479
9480
9481
9482
9483
9484
9485
9486
9487
9488
9489
9490
9491
9492
9493
9494
9495
9496
9497
9498
9499
9500
9501
9502
9503
9504
9505
9506
9507
9508
9509
9510
9511
9512
9513
9514
9515
9516
9517
9518
9519
9520
9521
9522
9523
9524
9525
9526
9527
9528
9529
9530
9531
9532
9533
9534
9535
9536
9537
9538
9539
9540
9541
9542
9543
9544
9545
9546
9547
9548
9549
9550
9551
9552
9553
9554
9555
9556
9557
9558
9559
9560
9561
9562
9563
9564
9565
9566
9567
9568
9569
9570
9571
9572
9573
9574
9575
9576
9577
9578
9579
9580
9581
9582
9583
9584
9585
9586
9587
9588
9589
9590
9591
9592
9593
9594
9595
9596
9597
9598
9599
9600
9601
9602
9603
9604
9605
9606
9607
9608
9609
9610
9611
9612
9613
9614
9615
9616
9617
9618
9619
9620
9621
9622
9623
9624
9625
9626
9627
9628
9629
9630
9631
9632
9633
9634
9635
9636
9637
9638
9639
9640
9641
9642
9643
9644
9645
9646
9647
9648
9649
9650
9651
9652
9653
9654
9655
9656
9657
9658
9659
9660
9661
9662
9663
9664
9665
9666
9667
9668
9669
9670
9671
9672
9673
9674
9675
9676
9677
9678
9679
9680
9681
9682
9683
9684
9685
9686
9687
9688
9689
9690
9691
9692
9693
9694
9695
9696
9697
9698
9699
9700
9701
9702
9703
9704
9705
9706
9707
9708
9709
9710
9711
9712
9713
9714
9715
9716
9717
9718
9719
9720
9721
9722
9723
9724
9725
9726
9727
9728
9729
9730
9731
9732
9733
9734
9735
9736
9737
9738
9739
9740
9741
9742
9743
9744
9745
9746
9747
9748
9749
9750
9751
9752
9753
9754
9755
9756
9757
9758
9759
9760
9761
9762
9763
9764
9765
9766
9767
9768
9769
9770
9771
9772
9773
9774
9775
9776
9777
9778
9779
9780
9781
9782
9783
9784
9785
9786
9787
9788
9789
9790
9791
9792
9793
9794
9795
9796
9797
9798
9799
9800
9801
9802
9803
9804
9805
9806
9807
9808
9809
9810
9811
9812
9813
9814
9815
9816
9817
9818
9819
9820
9821
9822
9823
9824
9825
9826
9827
9828
9829
9830
9831
9832
9833
9834
9835
9836
9837
9838
9839
9840
9841
9842
9843
9844
9845
9846
9847
9848
9849
9850
9851
9852
9853
9854
9855
9856
9857
9858
9859
9860
9861
9862
9863
9864
9865
9866
9867
9868
9869
9870
9871
9872
9873
9874
9875
9876
9877
9878
9879
9880
9881
9882
9883
9884
9885
9886
9887
9888
9889
9890
9891
9892
9893
9894
9895
9896
9897
9898
9899
9900
9901
9902
9903
9904
9905
9906
9907
9908
9909
9910
9911
9912
9913
9914
9915
9916
9917
9918
9919
9920
9921
9922
9923
9924
9925
9926
9927
9928
9929
9930
9931
9932
9933
9934
9935
9936
9937
9938
9939
9940
9941
9942
9943
9944
9945
9946
9947
9948
9949
9950
9951
9952
9953
9954
9955
9956
9957
9958
9959
9960
9961
9962
9963
9964
9965
9966
9967
9968
9969
9970
9971
9972
9973
9974
9975
9976
9977
9978
9979
9980
9981
9982
9983
9984
9985
9986
9987
9988
9989
9990
9991
9992
9993
9994
9995
9996
9997
9998
9999
10000
10001
10002
10003
10004
10005
10006
10007
10008
10009
10010
10011
10012
10013
10014
10015
10016
10017
10018
10019
10020
10021
10022
10023
10024
10025
10026
10027
10028
10029
10030
10031
10032
10033
10034
10035
10036
10037
10038
10039
10040
10041
10042
10043
10044
10045
10046
10047
10048
10049
10050
10051
10052
10053
10054
10055
10056
10057
10058
10059
10060
10061
10062
10063
10064
10065
10066
10067
10068
10069
10070
10071
10072
10073
10074
10075
10076
10077
10078
10079
10080
10081
10082
10083
10084
10085
10086
10087
10088
10089
10090
10091
10092
10093
10094
10095
10096
10097
10098
10099
10100
10101
10102
10103
10104
10105
10106
10107
10108
10109
10110
10111
10112
10113
10114
10115
10116
10117
10118
10119
10120
10121
10122
10123
10124
10125
10126
10127
10128
10129
10130
10131
10132
10133
10134
10135
10136
10137
10138
10139
10140
10141
10142
10143
10144
10145
10146
10147
10148
10149
10150
10151
10152
10153
10154
10155
10156
10157
10158
10159
10160
10161
10162
10163
10164
10165
10166
10167
10168
10169
10170
10171
10172
10173
10174
10175
10176
10177
10178
10179
10180
10181
10182
10183
10184
10185
10186
10187
10188
10189
10190
10191
10192
10193
10194
10195
10196
10197
10198
10199
10200
10201
10202
10203
10204
10205
10206
10207
10208
10209
10210
10211
10212
10213
10214
10215
10216
10217
10218
10219
10220
10221
10222
10223
10224
10225
10226
10227
10228
10229
10230
10231
10232
10233
10234
10235
10236
10237
10238
10239
10240
10241
10242
10243
10244
10245
10246
10247
10248
10249
10250
10251
10252
10253
10254
10255
10256
10257
10258
10259
10260
10261
10262
10263
10264
10265
10266
10267
10268
10269
10270
10271
10272
10273
10274
10275
10276
10277
10278
10279
10280
10281
10282
10283
10284
10285
10286
10287
10288
10289
10290
10291
10292
10293
10294
10295
10296
10297
10298
10299
10300
10301
10302
10303
10304
10305
10306
10307
10308
10309
10310
10311
10312
10313
10314
10315
10316
10317
10318
10319
10320
10321
10322
10323
10324
10325
10326
10327
10328
10329
10330
10331
10332
10333
10334
10335
10336
10337
10338
10339
10340
10341
10342
10343
10344
10345
10346
10347
10348
10349
10350
10351
10352
10353
10354
10355
10356
10357
10358
10359
10360
10361
10362
10363
10364
10365
10366
10367
10368
10369
10370
10371
10372
10373
10374
10375
10376
10377
10378
10379
10380
10381
10382
10383
10384
10385
10386
10387
10388
10389
10390
10391
10392
10393
10394
10395
10396
10397
10398
10399
10400
10401
10402
10403
10404
10405
10406
10407
10408
10409
10410
10411
10412
10413
10414
10415
10416
10417
10418
10419
10420
10421
10422
10423
10424
10425
10426
10427
10428
10429
10430
10431
10432
10433
10434
10435
10436
10437
10438
10439
10440
10441
10442
10443
10444
10445
10446
10447
10448
10449
10450
10451
10452
10453
10454
10455
10456
10457
10458
10459
10460
10461
10462
10463
10464
10465
10466
10467
10468
10469
10470
10471
10472
10473
10474
10475
10476
10477
10478
10479
10480
10481
10482
10483
10484
10485
10486
10487
10488
10489
10490
10491
10492
10493
10494
10495
10496
10497
10498
10499
10500
10501
10502
10503
10504
10505
10506
10507
10508
10509
10510
10511
10512
10513
10514
10515
10516
10517
10518
10519
10520
10521
10522
10523
10524
10525
10526
10527
10528
10529
10530
10531
10532
10533
10534
10535
10536
10537
10538
10539
10540
10541
10542
10543
10544
10545
10546
10547
10548


<!DOCTYPE html
PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd">

<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source, using XSLT. If you find any mistakes, please edit the XML source. -->
<html   lang="nl-1900">
<head>
<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=ISO-8859-1">

<title>The Project Gutenberg eBook of Het geheimzinnige eiland: de luchtschipbreukelingen, by Jules Verne</title>
<link rel="schema.DC" href="http://dublincore.org/documents/1998/09/dces/">
<meta name="author" content="Jules Verne">
<meta name="DC.Creator" content="Jules Verne">
<meta name="DC.Title" content="Het geheimzinnige eiland: de luchtschipbreukelingen">
<meta name="DC.Date" content="#">
<meta name="DC.Language" content="nl-1900"><style type="text/css">


body
{
font: 100%/1.2em "Times New Roman", Times, serif;
margin: 1.58em 16%;
text-align: left;
}

.titlePage
{
border: #DDDDDD 2px solid;
margin: 3em 0% 7em 0%;
padding: 5em 10% 6em 10%;
}

h1.docTitle
{
font-size:1.6em;
line-height:2em;
}

h2.byline
{
font-size:1.1em;
font-weight:normal;
line-height:1.44em;
}

span.docAuthor
{
font-size:1.2em;
font-weight:bold;
}

h2.docImprint
{
font-size:1.2em;
font-weight:normal;
}

.transcribernote
{
background-color:#DDE;
border:black 1px dotted;
color:#000;
font-family:sans-serif;
font-size:80%;
margin:2em 5%;
padding:1em;
}

.div0
{
padding-top: 5.6em;
}

.div1
{
padding-top: 4.8em;
}

.index
{
font-size: 80%;
}

.div2
{
padding-top: 3.6em;
}

.div3, .div4, .div5
{
padding-top: 2.4em;
}

.footnotes .body,
.footnotes .div1
{
padding: 0;
}

h1, h2, h3, h4, h5, h6
{
clear: both;
font-style: normal;
text-transform: none;
}

h3
{
font-size:1.2em;
line-height:1.2em;
}

h3.label
{
font-size:1em;
line-height:1.2em;
margin-bottom:0;
}

h4
{
font-size:1em;
line-height:1.2em;
}

h4.lghead
{
margin-left:10%;
margin-right:10%;
}

.alignleft
{
text-align:left;
}

.alignright
{
text-align:right;
}

.alignblock
{
text-align:justify;
}

p.tb, hr.tb
{
margin-top: 1.6em;
margin-bottom: 1.6em;
margin-left: auto;
margin-right: auto;
text-align: center;
}

p.poetry
{
margin:0 10% 1.58em;
}

p.line
{
margin:0 10%;
}

p.argument,p.note
{
font-size:0.9em;
line-height:1.2em;
text-indent:0;
}

p.argument
{
margin:1.58em 10%;
}

div.epigraph
{
font-size:0.9em;
line-height:1.2em;
width: 60%;
margin-left: auto;
}

.epigraph .bibl
{
text-align: right;
}

.epigraph .poem
{
margin-left: 0;
}

.epigraph .line
{
margin-left: 0;
text-indent: 0;
}

.trailer
{
clear: both;
padding-top: 2.4em;
padding-bottom: 1.6em;
}

.floatLeft
{
float:left;
margin:10px 10px 10px 0;
}

.floatRight
{
float:right;
margin:10px 0 10px 10px;
}

p.figureHead
{
font-size:100%;
text-align:center;
}

.figure p
{
font-size:80%;
margin-top:0;
text-align:center;
}

p.smallprint,li.smallprint
{
color:#666666;
font-size:80%;
}

p.question
{
margin-bottom:0;
text-align:left;
}

p.answer
{
margin-top:0;
text-align:right;
}

p.explanation
{
font-size:smaller;
margin-left:0.9em;
margin-right:0.9em;
}

.leftnote
{
font-size:0.8em;
height:0;
left:1%;
line-height:1.2em;
position:absolute;
text-indent:0;
width:14%;
}

.pagenum
{
display:inline;
font-size:70%;
font-style:normal;
margin:0;
padding:0;
position:absolute;
right:1%;
text-align:right;
}

a.noteref
{
font-size: 80%;
text-decoration: none;
vertical-align: 0.25em;
}

div.footnotes
{
margin-top: 1em;
padding: 0;
}

hr.fnsep
{
margin-left: 0;
margin-right: 0;
text-align: left;
width: 25%;
}

p.footnote
{
font-size: 80%;
margin-bottom: 0.5em;
margin-top: 0.5em;
}

p.footnote .label
{
float: left;
text-align:left;
width:2em;
}

.footnotes td, .footnotes th, .footnotes .tablecaption
{
font-size: 80%;
}


.poem
{
margin-left:5%;
position:relative;
text-align:left;
width:90%;
}

.poem h4
{
font-weight:normal;
margin-left:5em;
text-decoration:underline;
}

.poem .linenum
{
color:#777;
font-size:90%;
left:-2.5em;
margin:0;
position:absolute;
text-align:center;
text-indent:0;
top:auto;
width:1.75em;
}

.versenum
{
font-weight:bold;
}

.footnotes .line
{
font-size:80%;
margin:0 5%;
}

.poem .i0
{
display:block;
margin-left:2em;
}

.poem .i1
{
display:block;
margin-left:3em;
}

.poem .i2
{
display:block;
margin-left:4em;
}

.poem .i3
{
display:block;
margin-left:5em;
}

.poem .i4
{
display:block;
margin-left:6em;
}

.poem .i5
{
display:block;
margin-left:7em;
}

.poem .i6
{
display:block;
margin-left:8em;
}

.poem .i7
{
display:block;
margin-left:9em;
}

.poem .i8
{
display:block;
margin-left:10em;
}

.poem .i9
{
display:block;
margin-left:11em;
}

span.corr
{
border-bottom:1px dotted red;
}

span.abbr
{
border-bottom:1px dotted gray;
}

span.measure
{
border-bottom:1px dotted green;
}

.letterspaced
{
letter-spacing:0.2em;
}

.smallcaps
{
font-variant:small-caps;
}

hr
{
clear:both;
height:1px;
margin-left:auto;
margin-right:auto;
margin-top:1em;
text-align:center;
width:45%;
}

h2.docImprint,h1.docTitle,h2.byline,h2.docTitle,.aligncenter,div.figure
{
text-align:center;
}

h1,h2
{
font-size:1.44em;
line-height:1.5em;
}

h1.label,h2.label
{
font-size:1.2em;
line-height:1.2em;
margin-bottom:0;
}

h5,h6
{
font-size:1em;
font-style:italic;
line-height:1em;
}

p,p.initial
{
text-indent:0;
}

.poem .stanza
{
padding: .5em 0% .5em 0%;
}

p.quote,div.blockquote,div.argument
{
font-size:0.9em;
line-height:1.2em;
margin:1.58em 5%;
}

.pagenum a, a.noteref:hover, a.hidden:hover, a.hidden
{
text-decoration:none;
}





body
{
background: #FFFFFF;
font-family: "Times New Roman", Times, serif;
}

body, a.hidden
{
color: black;
}

h1, h2, h3, h4, h5, h6
{
color: #001FA4;
font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;
}

p.byline
{
font-style: italic;
margin-bottom: 2em;
}

.figureHead, .noteref, span.leftnote, p.legend, .versenum
{
color: #001FA4;
}

.rightnote, .pagenum, .linenum, .pagenum a
{
color: #AAAAAA;
}

a.hidden:hover, a.noteref:hover
{
color: red;
}


</style></head>
<body>


<pre>

The Project Gutenberg EBook of Het Geheimzinnige Eiland, by Jules Verne

This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.org


Title: Het Geheimzinnige Eiland
       De Luchtschipbreukelingen

Author: Jules Verne

Translator: Gerard Keller

Release Date: January 11, 2007 [EBook #20331]

Language: Dutch

Character set encoding: ISO-8859-1

*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK HET GEHEIMZINNIGE EILAND ***




Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed
Proofreading Team at https://www.pgdp.net/






</pre>


<div class="front">
<div class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/cover.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant." width="513" height="720"></div><p>

</p>
</div>
<div class="titlePage">
<h1 class="docTitle">WONDERREIZEN.</h1>
<h2 class="byline"><span class="docAuthor">JULES VERNE</span></h2>
<h1 class="docTitle">HET GEHEIMZINNIGE EILAND.</h1>
<h1 class="docTitle">DE LUCHTSCHIPBREUKELINGEN.</h1>
<h2 class="byline">NAAR DE 20STE FRANSCHE UITGAVE DOOR
<br>
<span class="docAuthor">GERARD KELLER.</span></h2>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p000.jpg" alt="Een luchtballon door een windhoos medegesleept." width="363" height="344"></div>
<h2 class="docImprint">AMSTERDAM<br>
UITGEVERS-MAATSCHAPPY &#8220;ELSEVIER&#8221;
1914.
</h2>
</div>
</div><a id="d0e104"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e104">1</a>]</span><div class="body">
<div id="d0e106" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">I.</h2>
<div class="argument">
<p>De orkaan van 1865.&#8212;Stemmen in de lucht.&#8212;Een luchtballon door een windhoos medegesleept.&#8212;De ballon gescheurd.&#8212;Niets dan de
zee voor oogen.&#8212;Vijf reizigers.&#8212;Wat in het schuitje gebeurt.&#8212;Een kust aan den horizon.&#8212;Ontknooping van het drama<span id="d0e112" class="corr" title="Bron: ">.</span></p>
</div>
<p>&#8220;Stijgen wij!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen! Integendeel! Wij dalen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;En erger dan dat, mijnheer Cyrus! Wij vallen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Werp dan in &#8217;s hemels naam allen ballast over boord!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Daar gaat de laatste zak!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Stijgt de ballon thans?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het is of ik het klotsen der golven hoor.&#8221;

</p>
<p>&#8220;De zee is onder het schuitje!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zij is hoogstens vijf honderd voet beneden ons!&#8221;

</p>
<p>Daarop doorkliefde een krachtige stem de lucht met de woorden:

</p>
<p>&#8220;Alles wat gewicht heeft over boord!.... alles! werp alles over boord en Gode bevolen!&#8221;

</p>
<p>Dit was het bevel dat gegeven werd boven de onmetelijke uitgestrektheid der Stille Zee, tegen vier uur in den avond van den
23<sup>sten</sup> Maart 1865.

</p>
<p>Ieder herinnert zich zeker nog den vreeselijken storm, die uit het noordoosten woei bij de dag- en nachtevening van dat jaar,
terwijl de barometer zevenhonderd en tien millimeter daalde. Het was een orkaan zonder tusschenpoozen, die van den 18<sup>den</sup> tot den 26<sup>sten</sup> Maart duurde. Vreeselijk waren de verwoestingen die hij aanrichtte in Amerika, Europa en Azi&euml; over een streek van achttienhonderd
mijlen breedte, die zich schuin over de evennachtslijn uitstrekte, van de vijfendertigste noordelijke, tot de veertigste zuidelijke
<span id="d0e151" class="corr" title="Bron: parellel">parallel</span>! <a id="d0e154"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e154">2</a>]</span>Geheele steden werden omvergeworpen; wouden ontworteld; oevers door bergen van water verwoest, opgezweept als bij het hoogste
springtij; schepen op de kust geslingerd, die door het <span class="letterspaced">Bureau Veritas</span> bij honderden werden aangeteekend; gansche landen werden gelijk gemaakt door de hoozen, die alles op haar weg verbrijzelden:
duizenden menschen vielen verpletterd ter aarde of werden door de zee verzwolgen: dit waren de slachtoffers van de woede,
waarvan deze orkaan de geduchte sporen achterliet. De rampen overtroffen verre die, welke op zoo schrikbarende wijze Havanna
en Guadeloupe verwoestten, de eene den 25<sup>sten</sup> October 1810 en de andere 26 Juli 1825. Maar op hetzelfde oogenblik dat deze onheilen op aarde en op zee voorvielen, was
de lucht het tooneel van een niet minder schrikwekkend schouwspel.

</p>
<p>Een ballon, als een bal op den top van een hoos, en in de draaiende beweging van de luchtzuil medegesleept, doorkliefde de
ruimte met een snelheid van negentig mijlen in het uur, om zijne as rondwentelende alsof hij door een draaikolk in de lucht
was gegrepen.

</p>
<p>Onder den ballon werd het schuitje heen en weder gezweept met zijn vijf reizigers, die ternauwernood zichtbaar waren te midden
van de dichte dampen, vermengd met het schuim, dat van de oppervlakte der zee zich verhief. Van waar kwam die luchtballon,
thans een speelbal van den vreeselijken storm? In welk gedeelte der wereld was hij opgegaan? Zeker had hij niet gedurende
den orkaan kunnen opstijgen. Nochthans de orkaan woedde reeds vijf dagen, en de eerste verschijnselen hadden zich den 18<sup>den</sup> voorgedaan. Men moest hieruit dus wel opmaken, dat die ballon van zeer verre kwam, want hij had toch niet minder dan twee
duizend mijlen in de vierentwintig uur moeten afleggen?

</p>
<p>In elk geval hadden de reizigers geen enkel middel tot hun beschikking om den weg, dien zij sedert hun vertrek hadden afgelegd,
te schatten, daar zij niets tot maatstaf bezaten. Zelfs deed het zonderlinge geval zich voor, dat toen zij in het hevigst
van den storm waren, zij er niets van gevoelden. Ook werd hun het gezicht benomen door den zwaren mist, die zich onder het
schuitje samenpakte. Om hen heen was niets dan nevel en damp, en de wolken waren zelfs zoo ondoorschijnend, dat zij bijna
niet konden gewaar worden of het nacht of dag was.

</p>
<p>Geen enkele lichtstraal, geen enkel teeken van leven uit de bewoonde wereld, noch het klotsen der golven van den Oceaan konden
hen in die onmetelijke duisternis bereiken, zoolang zij in die hooge luchtstreek waren. Slechts hun plotselinge daling had
hen bekend gemaakt met het gevaar dat zij boven de golven dreven.

</p>
<p>Maar zoodra de ballon vrij was van alle zware voorwerpen, zoo als ammunitie, wapenen en levensmiddelen, was hij terstond gestegen
<a id="d0e175"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e175">3</a>]</span>in hoogere luchtlagen tot een hoogte van vier duizend vijf honderd voet. De reizigers hadden, zoodra zij bemerkten dat de
zee onder hun schuitje was, en zij het minder gevaarlijk in de hoogte dan wel in de laagte achtten, niet geaarzeld alle voorwerpen,
zelfs de onmisbaarste, over boord te werpen, want hun eenigste zorg was niets te verliezen van die vloeistof, de ziel van
hun toestel, die hen boven den afgrond hield.

</p>
<p>De nacht ging onder de vreeselijkste angsten voorbij en zeker zou hij voor minder krachtige mannen doodelijk zijn geweest.
Eindelijk brak de dag aan, en met den dag, was het of de orkaan in hevigheid was afgenomen. Reeds bij het begin van den 27<sup>sten</sup> Maart waren er eenige voorteekenen van kalmte te bespeuren. Bij het aanbreken van den dageraad waren de wolken lichter geworden
en weder naar hoogere luchtstreek gestegen, en binnen eenig uren was de hoos ge&euml;indigd en brak de zon door.

</p>
<p>Op dit oogenblik wierpen de reizigers de laatste voorwerpen, die het schuitje bezwaarden, in zee, zelfs de weinige nog overgebleven
levensmiddelen, en een van hen had zich opgeheschen naar den ring waar alle touwen bijeenkwamen, om het schuitje vaster aan
den binnensten toestel van den ballon te hechten.

</p>
<p>Blijkbaar konden zij den ballon niet meer in de hooge luchtstreek houden en ontbrak het hun aan gas!

</p>
<p>Zij waren dus verloren!

</p>
<p>Inderdaad bevonden zij zich noch boven het vasteland, noch boven een eiland. Op die geheele uitgestrektheid was geen enkel
stuk grond, zelfs geen zandbank te bespeuren, of eenige harde oppervlakte waar zij hun anker konden laten vallen.

</p>
<p>Toch moesten zij dalen, want zij konden niet verhinderen, dat het gas door een opening in den toestel ontsnapte; zoo, v&oacute;&oacute;r
dat de nacht inviel, geen land te zien was, zouden de luchtreizigers, het schuitje en de ballon ongetwijfeld door de golven
verzwolgen zijn.

</p>
<p>Het eenige wat hun nog te doen stond, werd door hen gedaan.

</p>
<p>Zeker is het dat de reizigers moedige mannen waren, die den dood in het aangezicht durfden zien. Geen klacht kwam over hun
lippen. Zij waren besloten tot het laatste oogenblik te strijden, alles te doen om hun val te vertragen.

</p>
<p>Het schuitje bestond slechts uit een mand van teenen gevlochten, volstrekt niet in staat te drijven, en er was geen mogelijkheid
om het op de oppervlakte der zee te houden, wanneer het viel.

</p>
<p>Tegen twee uur was de ballon nauwelijks vier honderd voet van de golven verwijderd.

</p>
<p>Op dat oogenblik klonk een stentor-stem, waaruit niet de minste angst sprak. En zijn woorden werden op even krachtigen toon
beantwoord.

</p>
<p>&#8220;Is alles er uit geworpen?&#8221;
<a id="d0e204"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e204">4</a>]</span></p>
<p>&#8220;Neen! Er zijn nog tweeduizend dollars goud geld!&#8221; Terstond daarop werd een zware zak door de golven verzwolgen.

</p>
<p>&#8220;Stijgt de ballon?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een weinig; maar hij zal spoedig weer dalen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wat is er nog over, dat uitgeworpen kan worden?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Niets!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Toch wel!.... De schuit!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Laten wij ons aan het net vasthouden! En werpt de schuit in zee!&#8221;

</p>
<p>Dit was inderdaad het eenige en laatste middel om den ballon lichter te maken.

</p>
<p>De touwen, die het schuitje aan den ballon bevestigden, werden losgesneden en plotseling steeg hij twee duizend voet.

</p>
<p>De vijf reizigers hadden zich in het net geheschen en staarden in den afgrond.

</p>
<p>De stijging door het lossnijden van de schuit veroorzaakte duurde slechts een zeer korten tijd, want al spoedig begon de ballon,
door het ontsnappen van het gas, weder te dalen.

</p>
<p>De reizigers hadden alles gedaan wat zij doen konden, en hun restte nu niets anders dan zich aan God over te geven.

</p>
<p>Ten vier ure was de ballon gedaald tot vijfhonderd voet boven de oppervlakte der zee.

</p>
<p>Eensklaps begon de hond, die zich naast zijn meester in het net had gewrongen, te blaffen.

</p>
<p>&#8220;Top heeft iets gezien!&#8221; riep een der luchtvaarders uit. Daarop klonk onmiddellijk een krachtige stem over de uitgestrekte
wateren:

</p>
<p>&#8220;Land! Land!&#8221;

</p>
<p>De ballon werd door den wind altijd in een zuidwestelijke richting gedreven en had sedert het opkomen van de zon een aanmerkelijken
afstand afgelegd; inderdaad zag men nu in die richting een vrij hoog land. Maar het was nog dertig mijlen onder den wind.
Een uur zou er noodig zijn om het te bereiken, zoo men tenminste niet afdreef. Een uur! Zou de ballon in dien tijd niet al
zijn gas verloren hebben?

</p>
<p>Maar, weldra was het duidelijk dat de ballon niet verder kon.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p005.jpg" alt="Gideon Spilett. Blz. 8." width="504" height="720"><p class="figureHead">Gideon Spilett. Blz. <a href="#d0e281">8</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Hij scheerde de oppervlakte der zee. Reeds bereikte het schuim der golven het onderste gedeelte van het net; hij ging hoe
langer zoo langzamer en weldra kon hij zich bijna niet meer oprichten en was een aangeschoten vogel gelijk. Een half uur later
was het land nog maar op een mijl afstand, maar de ballon was nagenoeg ledig, slap, vol plooien en slechts in het bovenste
gedeelte was er nog gas aanwezig. Zelfs de reizigers, die aan het net hingen, waren te zwaar, en spoedig half in zee gedompeld
moesten zij met de woedende golven strijden. Er kwam een deuk in den ballon, de wind drong er binnen en blies hem voorwaarts
als een schip, dat <a id="d0e251"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e251">5</a>]</span>den wind achter heeft. Misschien zouden zij op deze wijze de kust nog bereiken! Zij waren geen twee kabel-lengten er van verwijderd,
toen een doordringende kreet de lucht doorkliefde. De ballon, die <a id="d0e253"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e253">6</a>]</span>zich niet meer scheen te kunnen opheffen, kreeg plotseling een onverwachten schok, nadat een krachtige golf hem had getroffen.
Het was alsof hij weder van een zwaren last ontheven was en hij steeg tot een hoogte van vijftienhonderd voet. Twee minuten
later viel hij op het zand der kust, buiten het bereik der golven. De reizigers maakten elkaar los uit de mazen van het net.
De ballon, bevrijd van zijn last werd door den wind opgenomen en als een gewonde vogel, die nog een oogenblik zijn krachten
voelt herleven, verdween hij in het luchtruim.

</p>
<p>Het schuitje had vijf passagiers gehad met een hond, en de ballon wierp er slechts vier op de kust. De reiziger, die ontbrak,
was zeker door dien golfslag verzwolgen en hierdoor was de zware ballon in staat geweest voor de laatste maal te stijgen,
en daarop, eenige oogenblikken later, het land te bereiken.

</p>
<p>Nauwelijks hadden de vier schipbreukelingen, zooals men hen noemen kan, voet aan wal gezet, of allen, aan den afwezige denkende,
riepen ze uit:

</p>
<p>&#8220;Misschien tracht hij met zwemmen de kust te bereiken! Laten wij hem redden!&#8221;



</p>
</div>
<div id="d0e261" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">II.</h2>
<div class="argument">
<p>Eene gebeurtenis uit den burgeroorlog.&#8212;De ingenieur Cyrus Smith.&#8212;Gideon Spilett.&#8212;De neger Nab.&#8212;De zeeman Pencroff.&#8212;De jonge
Harbert.&#8212;Een onverwacht voorstel.&#8212;Samenkomst ten tien ure.&#8212;Vertrek in den storm.
</p>
</div>
<p>Het waren noch luchtreizigers van beroep, noch liefhebbers van luchtreizen die de orkaan op de kust had geworpen. Het waren
krijgsgevangenen, die door hunne vermetelheid gedreven waren, om onder de zonderlingste omstandigheden te ontvluchten. Honderd
maal hadden zij moeten sterven! Honderd maal was hun ballon gescheurd en hadden zij in den afgrond moeten zinken! Maar de
hemel had hen tot een bijzonder lot bestemd, en den 20<sup>sten</sup> Maart nadat zij Richmond ontvlucht waren, dat door de troepen van generaal Ulysses Grant belegerd werd, bevonden zij zich
zeven duizend mijlen van de hoofdstad van Virginia verwijderd, de voornaamste vesting der zuidelijken uit den tijd van den
amerikaanschen burgeroorlog. Hunne luchtreis had vijf dagen geduurd.
<a id="d0e272"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e272">7</a>]</span></p>
<p>Ziehier onder welke zonderlinge omstandigheden de ontvluchting der gevangenen plaats had&#8212;eene ontvluchting die uitliep op
de gebeurtenissen, welke wij zooeven medegedeeld hebben.

</p>
<p>Datzelfde jaar, in de maand Februari 1865, beproefde generaal Grant zich door overrompeling van Richmond meester te maken,
maar het gelukte hem niet en vele officieren vielen in handen der vijanden en werden binnen de stad ge&iuml;nterneerd. Een der
aanzienlijksten van hen en die tot den staf der noordelijken behoorde, was Cyrus Smith.

</p>
<p>Cyrus Smith, geboren in Massachussets, was ingenieur, een der kundigste mannen waaraan de regeering der Vereenigde Staten
gedurende den oorlog het opzicht over de spoorwegen had toevertrouwd, die toen in den oorlog van zoo onberekenbaar gewicht
waren. Hij was het type van een Noord-Amerikaan, mager, lang en beenderig, ongeveer vijf en veertig jaar oud, en zijn kort
geschoren hoofdhaar en baard begonnen reeds een grijze tint te vertoonen. Hij had een kop die bestemd scheen om op munten
afgebeeld te worden met vurige oogen en ernstigen mond, en zijn geheele voorkomen was dat van een man doorkneed in de krijgskundige
wetenschappen. Hij behoorde tot de ingenieurs, welke wilden beginnen met het hanteeren van hamer en houweel, gelijk die generaals,
welke als gemeen soldaat hunne loopbaan aanvangen. Aan scherpzinnigheid van geest paarde hij een ongewone vaardigheid der
hand. Zijn spieren droegen de duidelijkste teekenen van veerkracht. Een man die zoowel tot handelen als tot denken in staat
was; die door den invloed eener groote levenskracht zonder inspanning handelde, daar hij tevens die taaie volharding bezat,
welke allen tegenspoed tart. Geleerd, practisch en tevens scherpzinnig, had hij een uitstekend karakter, want hoewel hij steeds
meester over zich zelf bleef, welke omstandigheden zich ook voordeden, kwam hij zeer stipt deze drie voorwaarden na, die te
zamen den energieken man vormen: werkzaamheid naar geest en lichaam; streven naar het hoogste doel; wilskracht. Zijn zinspreuk
kon die van den stadhouder Willem III wezen. &#8220;Ik behoef niet te hopen om te ondernemen, noch te slagen om te volharden.&#8221; Tevens
was Cyrus Smith de verpersoonlijkte moed. Hij had alle veldslagen in den burgeroorlog mede gemaakt.

</p>
<p>Hij was begonnen met te dienen onder Ulysses Grant bij de vrijwilligers van Illinois; hij had gestreden bij Paducah, Belmont,
Pittsburg-Landing, bij de belegering van Corinthe, bij Port Gibson, de Zwarte Rivier, Ghattanooga, Wilderness en ook op den
Potomak had hij zijn hulp verleend; overal had hij dapper gestreden, als een soldaat, den generaal waardig, die zeide: &#8220;Ik
tel mijne dooden niet!&#8221; En honderdmaal had Cyrus Smith behoord onder hen, die door generaal Grant niet geteld werden, maar
in die veldslagen nam hij zich nooit in acht; het lot was hem steeds gunstig tot op <a id="d0e281"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e281">8</a>]</span>het oogenblik dat hij gewond werd en bij den slag van Richmond gevangen werd genomen.

</p>
<p>Op hetzelfde tijdstip en denzelfden dag viel ook een ander gewichtig persoon met Cyrus Smith in handen der Zuidelijken. Niemand
anders dan Gideon Spilett, correspondent van den <span class="letterspaced">New-York Herald</span> die naar het oorlogsveld was gezonden.

</p>
<p>Gideon Spilett was een van die bewonderenswaardige, engelsche of amerikaansche correspondenten, als Stanley en anderen, die
voor niets terugdeinzen om een nauwkeurige opgave te bekomen en deze zoo snel mogelijk aan hun courant te berichten. Hij was
een man van groote verdiensten, energiek, steeds bereid alles te doen, en voor alles raad te schaffen, die de geheele wereld
doorkruist had als soldaat en artist, stoutmoedig in zijn raadgevingen, krachtig in zijn handelingen; moeite, vermoeienissen
noch gevaren waren hem te veel, wanneer het er op aan kwam alles te weten, in de eerste plaats voor zich zelf en vervolgens
voor zijn courant; een van die helden der weetgierigheid, altijd strevend naar onderzoek, van het onuitgegevene, onbekende
en onmogelijke; hij behoorde tot een van die onverschrokken opmerkers die schrijven onder het bulderen van het kanon, en voor
wie alle gevaren buitenkansjes zijn. Ook hij had alle veldslagen mede gemaakt, met de revolver in de eene hand en zijn aanteekeningboekje
in de andere en de kanonnen deden zijn potlood niet trillen. Hij gebruikte de telegraaflijnen niet onophoudelijk zooals zij
die altijd praten en niets te zeggen hebben, maar al zijn korte, duidelijke en nette berichten verspreidden licht over iedere
belangrijke zaak. Bovendien ontbrak het hem niet aan geest. Hij was het, die na den slag aan de Zwarte Rivier, het mocht kosten
wat het wilde, zijn plaats aan het loket van het telegraafkantoor behouden wilde; ten einde zijn blad den afloop van den slag
te berichten, telegrapheerde hij twee uur lang de eerste hoofdstukken uit den Bijbel. Hij betaalde daarvoor twee duizend dollars,
maar de <span class="letterspaced">New-York Herald</span> had het eerst het bericht ontvangen.

</p>
<p>Gideon Spilett was lang van gestalte. Hoogstens veertig jaar oud met blonde bijna roode bakkebaarden, een vastberaden, levendigen
en snellen oogopslag. Krachtig gebouwd, was hij in staat in alle luchtstreken te vertoeven, als een stalen staaf in het koude
water gehard.

</p>
<p>Sedert tien jaar was Gideon Spilett de correspondent van den <span class="letterspaced">New-York Herald</span> en verrijkte hij dit blad met zijn verslagen en schetsen, want hij kon even goed met het potlood als met de pen omgaan. Toen
hij gevangen genomen werd was hij juist bezig een beschrijving en een teekening van den slag te geven. De laatste woorden
op zijn aanteekeningboekje waren:


</p>
<div class="blockquote">
<p>&#8220;Een Zuidelijke legt op mij aan en....&#8221;</p>
</div><p>


</p>
<p>En Gideon Spilett werd niet geraakt, want volgens zijn onveranderlijke gewoonte kwam hij er slechts met een schampschot af.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p009.jpg" alt="&#8220;Mijnheer Smith, wilt gij vluchten?&#8221; Blz. 11." width="501" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Mijnheer Smith, wilt gij vluchten?&#8221; Blz. <a href="#d0e337">11</a>.
</p>
</div><p>

<a id="d0e314"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e314">9</a>]</span></p>
<p>Cyrus Smith en Gideon Spilett, die elkander niet kenden dan bij reputatie, werden naar Richmond gebracht. De ingenieur genas
spoedig van zijn wonden, en gedurende zijn herstel maakte hij kennis <a id="d0e317"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e317">10</a>]</span>met den correspondent. De beide mannen leerden elkander kennen en waardeeren. Spoedig had hun leven hetzelfde doel: te ontvluchten,
zich weder bij het leger van Grant te voegen en te strijden voor de eenheid van Amerika.

</p>
<p>De twee Amerikanen hadden dus besloten om van elke gelegenheid gebruik te maken; maar hoewel zij in Richmond alle vrijheid
hadden, werd deze stad zoo streng bewaakt, dat een ontvluchting als onmogelijk moest beschouwd worden.

</p>
<p>In dien tusschentijd had zich een bediende van Cyrus Smith bij hen gevoegd, die hem in leven en dood getrouw was. De dappere
man was een neger, die op het grondgebied van den ingenieur geboren was, wiens ouders slaven waren, maar die sedert lang vrij
was gemaakt door Cyrus Smith, een abolitionist met hart en ziel.

</p>
<p>Als vrij geworden slaaf wilde hij toch zijn meester niet verlaten.

</p>
<p>Hij zou voor hem door een vuur hebben geloopen. Hij was ongeveer dertig jaren oud, krachtig, vlug en handig, had veel gezond
verstand, een kalmen en zachten aard, somtijds was hij wat onnoozel maar altijd welwillend, gedienstig en goedhartig. Hij
heette Nebuchadneser, maar gewoonlijk werd hij bij verkorting Nab genoemd.

</p>
<p>Toen het Nab ter oore kwam dat zijn meester gevangen was genomen, verliet hij zonder dralen Massachussets, ging naar Richmond
en door list, na wel twintig maal gevaar te hebben geloopen zijn leven te verliezen, gelukte het hem de belegerde stad binnen
te dringen. Welk een vreugde het voor Cyrus Smith was, toen hij zijn bediende terug zag, evenals Nab&#8217;s blijdschap bij het
vinden van zijn meester, valt moeilijk te beschrijven.

</p>
<p>Zoo Nab binnen Richmond had weten te komen, viel het wel zoo moeilijk deze stad weder te verlaten, want men bewaakte de krijgsgevangenen
zeer streng. Men moest op eene onvoorziene omstandigheid rekenen om een ontvluchting te beproeven die op een goeden uitslag
kans had, zulk een omstandigheid deed zich niet voor en het was onmogelijk haar te scheppen.

</p>
<p>Intusschen ging het beleg voort; en zoo de gevangenen vurig verlangen zich weder onder Grant te scharen, niet minder wenschten
sommige belegerden te ontvluchten. Onder dezen was Jonathan Forster, een vurige zuidelijke. Inderdaad, de noordelijken konden
niet ontvluchten, maar de zuidelijken evenmin; want het leger der noordelijken had hen ingesloten.

</p>
<p>De gouverneur van Richmond kon sedert langen tijd geen bericht van zijn toestand aan generaal Lee zenden, en het was toch
van het hoogste belang dat deze daarmede bekend zou zijn, opdat dan des te spoediger hulp zou opdagen.

</p>
<p>Jonathan Forster kwam op het denkbeeld een luchtballon te laten opstijgen en zoo over de belegeraars heen het kamp der zuidelijken
te bereiken.
<a id="d0e337"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e337">11</a>]</span></p>
<p>De gouverneur gaf tot deze poging verlof. Er werd een ballon vervaardigd en ter beschikking van Jonathan Forster gesteld,
die met vijf metgezellen de lucht moest doorklieven. Zij werden van de noodige wapenen en levensmiddelen voorzien, ingeval
zij met den vijand in aanraking kwamen, of hun reis lang mocht duren.

</p>
<p>Het vertrek van den ballon was op den 18<sup>den</sup> Maart bepaald. Des nachts zouden zij bij een kalmen noordwesten wind, binnen weinige uren het kamp van generaal Lee bereiken.
Maar de noordwesten wind was lang geen gewone bries. Reeds &#8217;s morgens vermoedde men dat het een orkaan zou worden. Weldra
werd de storm zoo hevig, dat er geen denken aan vertrekken meer was. De 18<sup>de</sup> en 19<sup>de</sup> Maart gingen voorbij en geen verandering was er te bespeuren. Het was zelfs moeilijk den ballon zoo lang te bewaren. De nacht
van 19 op 20 verstreek, maar bij het aanbreken van den morgen bleek de storm nog heviger te wezen. Het vertrek was onmogelijk.
Dien dag werd de ingenieur Cyrus Smith in een der straten van Richmond aangesproken door een man, dien hij niet kende. Het
was een matroos, Pencroff genaamd, tusschen de vijf en dertig en veertig jaar oud, krachtig gebouwd, met een door de zon verbrand
gelaat, levendige oogen, die hij onophoudelijk knipte, maar op zijn geheele voorkomen was goedhartigheid te lezen. Deze Pencroff
was een Noord-Amerikaan, die alle zee&euml;n op den aardbodem doorkruist had, en die, wanneer het avonturen betrof, alles beleefd
had wat met een levend wezen op twee beenen en zonder vleugels gebeuren kan. Onnoodig is het te zeggen, dat hij een ondernemende
geest bezat, alles durfde en niets hem verwonderde. Pencroff was in het begin van dit jaar voor zaken naar Richmond gegaan
met een knaap van vijftien jaar, Harbert Brown van New-Jersey, den zoon van zijn kapitein, nu een wees, die hij als zijn eigen
kind liefhad. Hij was ook genoodzaakt geweest in de stad te blijven, en wilde nu niets liever dan ontvluchten. Hij kende Cyrus
Smith bij naam en wist ook dat hij met ongeduld wachtte op een gelegenheid om te ontkomen. Hij aarzelde dien dag dus niet
om hem, zonder eenige voorbereiding aan te spreken met de woorden: &#8220;Mijnheer Smith, hebt gij genoeg van Richmond?&#8221;

</p>
<p>De ingenieur zag den persoon, die hem aldus toesprak, ernstig aan, waarop deze verder vroeg:

</p>
<p>&#8220;Mijnheer Smith, wilt gij vluchten?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wanneer?......&#8221; antwoordde de ingenieur levendig. Zeker is het dat hem deze woorden onwillekeurig ontsnapten, want hij had
den onbekende, die hem aldus aansprak, nog niet genoeg opgenomen.

</p>
<p>Maar toen hij met een doordringenden blik het open gelaat van den matroos had opgenomen, koesterde hij geen twijfel meer aan
de eerlijkheid van den man, die voor hem stond.
<a id="d0e359"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e359">12</a>]</span></p>
<p>&#8220;Wie zijt gij?&#8221; vroeg hij kortaf.

</p>
<p>Pencroff maakte zich bekend.

</p>
<p>&#8220;Goed,&#8221; antwoordde Cyrus Smith. &#8220;En op welke wijze wilt gij de vlucht ondernemen?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Met dien luien luchtballon, die daar ligt om niets uit te voeren; hij maakt op mij den indruk dat hij op ons wacht!....&#8221;

</p>
<p>De matroos behoefde zijn zin niet te voleinden. De ingenieur had de geheele zaak uit dat &eacute;&eacute;ne woord begrepen. Hij vatte Pencroff
bij den arm en voerde hem met zich mede naar zijn kamer. Daar legde de matroos zijn geheele plan bloot, dat inderdaad zeer
eenvoudig was. Men waagde bij het uitvoeren slechts zijn leven. De orkaan was wel is waar in volle hevigheid, maar een ervaren
en moedig ingenieur zooals Cyrus Smith zou zulk een ballon wel weten te besturen. Zoo Pencroff zelf er maar eenig verstand
van had, zou hij niet geaarzeld hebben te vertrekken,&#8212;natuurlijk met Harbert. Anderen hadden het wel gedaan, en men behoefde
voor een storm geen angst te hebben!

</p>
<p>Cyrus Smith luisterde naar den matroos en viel hem geen oogenblik in de rede, maar zijn oogen schitterden. De gelegenheid
bood zich aan en hij was er de man niet naar, die voorbij te laten gaan. Wel was het plan zeer gevaarlijk, maar toch uitvoerbaar.
&#8217;s Nachts kon men, ondanks de strenge bewaking, zeer gemakkelijk den ballon naderen, in het schuitje stappen en daarop de
touwen doorsnijden, die hem vasthielden. Zeker, men liep gevaar omtekomen, maar daartegenover stond dat men slagen kon en
zonder dien storm.... Maar zonder dien storm zou de ballon reeds vertrokken zijn, en de gelegenheid, die men zoo vurig wenschte,
zou zich niet hebben voorgedaan. &#8220;Ik ben niet alleen!....&#8221; zeide Cyrus Smith eindelijk.

</p>
<p>&#8220;Hoeveel personen wilt gij nog medenemen?&#8221; vroeg de matroos.

</p>
<p>&#8220;Twee: mijn vriend Spilett en mijn bediende Nab.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is drie,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;en Harbert en ik maakt vijf. Maar de ballon moest er zes medenemen....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het is genoeg. Wij zullen vertrekken!&#8221; zei Cyrus Smith.

</p>
<p>Met het &#8220;wij&#8221; werd ook de correspondent bedoeld, maar deze was niet voor een klein gerucht vervaard en toen het plan hem medegedeeld
werd, was hij het ten volle met zijn vriend eens. Het eenige waarover hij zich verwonderde, was, dat dit plan niet vroeger
bij hem was opgekomen. En wat Nab betreft, deze volgde zijn meester overal, waar hij gaan wilde.

</p>
<p>&#8220;Heden avond dus,&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Wij zullen alle vijf als nieuwsgierigen daar ronddwalen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Heden avond ten tien ure,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;en de hemel geve, dat de storm niet voor ons vertrek afneemt!&#8221;


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p013.jpg" alt="&#8220;Slecht getij!&#8221; Blz. 14." width="502" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Slecht getij!&#8221; Blz. <a href="#d0e398">14</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Pencroff verliet den ingenieur en keerde naar zijn woning terug, <a id="d0e396"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e396">13</a>]</span>waar hij Harbert Brown had achtergelaten. Dit moedige kind kende het plan van den matroos en niet zonder angst wachtte hij
den uitslag van het gesprek met den ingenieur af. Vijf personen dus <a id="d0e398"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e398">14</a>]</span>hadden besloten zich, te midden van een heftigen storm, tusschen hemel en aarde te wagen.

</p>
<p>De avond viel. Het was een stikdonkere nacht. De straten waren geheel verlaten. Men had zelfs niet noodig geacht de plaats
te bewaken waar de ballon heen en weer slingerde. Alles was blijkbaar het vertrek der gevangenen gunstig; maar die reis te
midden der woedende elementen!....

</p>
<p>&#8220;Slecht getij!&#8221; zeide Pencroff, terwijl hij zijn hoed stevig op zijn hoofd drukte. &#8220;Maar kom, wij zullen alles toch wel klaar
spelen!&#8221;

</p>
<p>Tegen half tien uur stonden de gevangenen naast het schuitje bij elkander. Niemand had hen bemerkt, en zulk een duisternis
heerschte er, dat zij ook elkander niet zagen. Zonder een woord te spreken, plaatsten Cyrus Smith, Gideon Spilett, Nab en
Harbert zich in het schuitje, terwijl Pencroff op bevel van den ingenieur den ballast er uitwierp. Dit was het werk van weinige
oogenblikken en spoedig voegde de matroos zich bij hen.

</p>
<p>De ballon werd slechts door een dubbel kabeltouw tegengehouden en wachtte op het bevel van Cyrus Smith om te stijgen. Op dat
oogenblik sprong een hond tegen het schuitje op. Het was Top, de hond van den ingenieur, die van zijn ketting was losgebroken
en zijn meester had gevolgd. Cyrus Smith, die vreesde voor te groote zwaarte, wilde het arme dier niet medenemen.

</p>
<p>&#8220;Kom, &eacute;&eacute;n meer!&#8221; zeide Pencroff, terwijl hij twee zakken zand uit het schuitje wierp.

</p>
<p>Daarop sneed hij den kabel los en de ballon steeg in een schuinsche richting, terwijl het schuitje in zijn vaart twee schoorsteenen
verbrijzelde. De orkaan woedde in al zijn hevigheid. De ingenieur kon er gedurende den nacht niet aan denken te dalen, en
toen de morgen aanbrak kon hij door den zwaren mist niets van de aarde bespeuren. Eerst vijf dagen later klaarde het op en
was hij in staat de onmetelijke zee onder het schuitje te zien, dat door den wind met een vreeselijke snelheid werd voortgedreven!

</p>
<p>Men weet, dat van de vijf personen, die den 20<sup>sten</sup> Maart vertrokken, vier den 24<sup>sten</sup> op een verlaten kust werden geworpen, die meer dan zes duizend mijlen van hun land was verwijderd.

</p>
<p>En hij die ontbrak, tot wiens hulp de vier overigen terstond alle pogingen in het werk stelden, was hun chef, de ingenieur
Cyrus Smith.



<a id="d0e422"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e422">15</a>]</span></p>
</div>
<div id="d0e423" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">III.</h2>
<div class="argument">
<p>Vijf uur in den avond.&#8212;Hij die ontbreekt.&#8212;Wanhoop van Nab.&#8212;Nasporingen ten Noorden.&#8212;Het eilandje.&#8212;Een nacht vol angst.&#8212;De
morgennevel.&#8212;Nab zwemt.&#8212;Land in zicht.&#8212;Het doorwaden van het kanaal.
</p>
</div>
<p>De mazen van het net waartusschen de ingenieur zich geslingerd had, waren onder den last bezweken, en hij was door een golf
meegesleept. Ook zijn hond was verdwenen. Het trouwe dier had zich vrijwillig in den afgrond gestort, om zijn meester te redden.

</p>
<p>&#8220;Vooruit!&#8221; riep de correspondent. En alle vier, Gideon Spilett, Harbert, Pencroff en Nab vergaten hun vermoeienissen en vingen
hun onderzoek aan.

</p>
<p>De arme Nab weende van woede en wanhoop, bij de gedachte dat hij alles verloren had, wat hem op de wereld lief was.

</p>
<p>Geen twee minuten waren er verloopen sedert het oogenblik dat Cyrus Smith verdwenen was en zijn metgezellen op vasten wal
waren gekomen. Zij hadden dus nog eenige kans hem te redden.

</p>
<p>&#8220;Laten wij hem zoeken! laten wij hem zoeken!&#8221; riep Nab uit.

</p>
<p>&#8220;Ja, Nab,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;en wij zullen hem terugvinden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Levend?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Levend!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Kan hij zwemmen?&#8221; vroeg Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Nab. &#8220;En bovendien is Top er bij!&#8221;

</p>
<p>De matroos hoorde het klotsen der golven en schudde het hoofd! Zeker was de ingenieur op de noordelijke kust van het eiland
en ongeveer een halve mijl afstands van het punt waar de schipbreukelingen waren neergekomen, verdwenen. Het was toen zes
uur. De mist viel neder en dit maakte dat de nacht zeer donker was. De schipbreukelingen volgden de noordelijke richting der
kust, waarop het toeval hen geworpen had&#8212;een onbekend land, waarvan zij zelfs de ligging niet konden gissen.

</p>
<p>Nadat zij twintig minuten geloopen hadden, bevonden zij zich plotseling voor de zee. Zij voelden geen vasten grond meer. Zij
waren aan het einde van een spits toeloopende punt, waarop de onstuimige golven braken.

</p>
<p>&#8220;Dit is een voorgebergte,&#8221; zeide de matroos. &#8220;Wij moeten weer terugkeeren.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar zoo hij daar is?&#8221; zeide Nab.

</p>
<p>&#8220;Wij zullen hem roepen,&#8221; antwoordde Pencroff. Eenige malen riepen zij hem, doch te vergeefs; daarop vervolgden zij hun weg
meer zuidwaarts. Nadat zij anderhalve mijl afgelegd hadden, steeds in de hoop plotseling een hoek te zien dien hen weer de
noordelijke <a id="d0e459"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e459">16</a>]</span>richting kon doen volgen, was hun teleurstelling zeer groot, toen zij nogmaals stuitten op steile rotsen.

</p>
<p>&#8220;Wij zijn op een eilandje!&#8221; zeide Pencroff, &#8220;en wij hebben het van zijn eene uiteinde naar het andere doorsneden!&#8221;

</p>
<p>De opmerking van den matroos was juist. De schipbreukelingen waren niet op het vaste land, zelfs niet op een eiland, maar
op een eilandje van twee mijlen lengte, en dat zeker niet veel breeder kon zijn. Eindelijk zeide de correspondent:

</p>
<p>&#8220;Dat wij niets van Cyrus Smith hooren, bewijst niets. Hij kan in zwijm liggen, gewond zijn of buiten staat ons op het oogenblik
te antwoorden. Laten wij nog niet wanhopen.&#8221;

</p>
<p>Daarop kwam Spilett op het denkbeeld om een vuur aan te leggen, dat den ingenieur tot eenig signaal zou kunnen dienen. Maar
men kon nergens takkenbossen of droog hout vinden. Slechts zand en steenen waren er.

</p>
<p>Het waren pijnlijke uren die zij sleten. Er heerschte een felle koude. De schipbreukelingen leden veel, maar voelden het ternauwernood.
Zij dachten er niet aan, zich een oogenblik rust te gunnen, zij vergaten alles om hun leidsman maar terug te vinden. Terwijl
Nab steeds stond te roepen, was het of een zijner kreten werd weerkaatst. Harbert deed dit Pencroff opmerken en voegde er
bij:

</p>
<p>&#8220;Dat is een bewijs dat er in het westen een kust nabij is<span id="d0e473" class="corr" title="Bron: ">.</span>&#8221;

</p>
<p>De matroos knikte toestemmend. Zijn oogen konden hem buitendien ook niet bedriegen. Zoo hij daar, hoe flauw het ook wezen
mocht land zag, dan was daar ook land.

</p>
<p>Maar die echo was het eenige antwoord, dat Nab op zijn geroep kreeg: overigens bleef alles doodstil om hen heen.

</p>
<p>De nacht ging voorbij. Tegen vijf uur in den ochtend van den 25<sup>sten</sup> Maart kwamen er kleine wolken aan den hemel. De horizon was betrokken en, met het krieken van den dag, steeg er zulk een
dikke mist uit zee op, dat men geen twintig pas v&oacute;&oacute;r zich uit kon zien. De mist werd hoe langer zoo zwaarder.

</p>
<p>Dit was een groote teleurstelling. De schipbreukelingen konden niets om zich heen zien. En terwijl Nab en de correspondent
hun blik over den oceaan lieten dwalen, zochten Pencroff en Harbert de westelijke kust. Maar geen streep land was er te bespeuren.

</p>
<p>&#8220;Het doet er niet toe,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;al zie ik geen kust, toch voel ik dat er een is.... zij is daar.... daar.... even
zeker als dat wij niet meer te Richmond zijn!&#8221;

</p>
<p>De mist hield niet lang aan. Spoedig brak de zon door en verspreidde eene aangename warmte over het eilandje.

</p>
<p>Ja! Daar was land. Daar waren zij voor het oogenblik in veiligheid. Tusschen het eilandje en de kust, van elkander gescheiden
door een kanaal van een halve mijl breedte, stroomde een helder en snelvlietend water.

<a id="d0e493"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e493">17</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p017.jpg" alt="&#8220;Kan men die eten?&#8221; Blz. 19." width="506" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Kan men die eten?&#8221; Blz. <a href="#d0e532">19</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Intusschen wierp zich een der schipbreukelingen, slechts aan de ingeving van zijn hart gehoor gevende, zonder een woord tot
zijn metgezellen te zeggen in den stroom. Het was niemand anders <a id="d0e504"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e504">18</a>]</span>dan Nab. Hij verlangde slechts om op die kust te zijn en zich noordwaarts te begeven. Niemand had hem kunnen weerhouden.

</p>
<p>Pencroff riep hem terug, maar te vergeefs; Spilett wilde hem nu ook volgen.

</p>
<p>Pencroff ging naar dezen toe.

</p>
<p>&#8220;Wilt gij dat kanaal oversteken?&#8221; vroeg hij.

</p>
<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Wacht liever,&#8221; zeide de matroos. &#8220;Nab is voldoende om zijn meester hulp te brengen. Zoo wij ons in dit kanaal werpen, loopen
wij nog gevaar door den heftigen stroom mede gevoerd te worden. Zoo ik mij niet vergis is het eb. Zie maar, de zee wijkt terug
van het strand. Laten wij dus geduld hebben, misschien vinden wij een doorwaadbare plaats.&#8221;

</p>
<p>Nab had in dien tijd na vele moeielijkheden te hebben doorworsteld de overzijde bereikt. Eindelijk stond hij op een hoog rotsblok
en verdween weldra daarachter.

</p>
<p>Tegen tien uur trokken Gideon Spilett en zijn twee metgezellen hun kleederen uit, maakten er een pakje van, dat zij op hun
hoofd legden en waagden zich in het kanaal dat geen vijf voet diep was. Harbert voor wien het water te hoog was, zwom als
een visch, wat hem uitmuntend afging. Alle drie kwamen zonder moeite aan de overzijde. Daar droogde de zon hen spoedig en
trokken zij de kleederen weer aan, die zij voor nat worden bewaard hadden, en overlegden zij wat hun te doen stond.




</p>
</div>
<div id="d0e520" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">IV.</h2>
<div class="argument">
<p>De lithodomen.&#8212;De rivier en haar monding.&#8212;Voortzetting van het onderzoek.&#8212;Het woud der groene boomen.&#8212;De voorraad brandstof.&#8212;Men
wacht den vloed af.&#8212;Van de hoogte der kust.&#8212;De houtvlotten.&#8212;Terugkeer naar den oever.
</p>
</div>
<p>Voor het oogenblik, zeide de correspondent, moesten zij maar wachten tot hij terugkwam en zonder een oogenblik te verliezen,
volgde hij de kust, dezelfde richting nemende welke Nab eenige uren v&oacute;&oacute;r hem was ingeslagen. Daarop verloren zij hem uit het
gezicht, toen hij den hoek omsloeg.

</p>
<p>Harbert had hem willen volgen.

</p>
<p>&#8220;Blijf mijn jongen,&#8221; had de zeeman gezegd, &#8220;wij moeten een <a id="d0e532"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e532">19</a>]</span>kamp inrichten, en eens zien of het mogelijk is iets te eten te krijgen, dat beter in de maag staat dan schelpdieren. Onze
vrienden moeten ook versterkt worden bij hun terugkomst. Ieder zijn taak.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik ben tot uw dienst, Pencroff,&#8221; antwoordde Harbert.

</p>
<p>&#8220;Goed zoo,&#8221; hernam de zeeman, &#8220;dan zal het wel gaan. Alle dingen moeten met orde geschieden. Wij zijn vermoeid, wij hebben
het koud, wij hebben honger. Dus moeten we een ligplaats, vuur en voedsel vinden. In het bosch is er hout; in de nesten zijn
eieren; wij behoeven alzoo slechts een huis te vinden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Welnu,&#8221; sprak Harbert, &#8220;ik zal een grot in die rotsen zoeken, en ik zal wel een gat ontdekken, waarin we een schuilplaats
vinden kunnen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is juist wat wij noodig hebben,&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Vooruit nu maar, mijn jongen.&#8221;

</p>
<p>Zij volgden nu den rotsketen langs het strand, maar in plaats van noordwaarts, richtten zij zich zuidwaarts, omdat Pencroff
had opgemerkt, dat een honderd passen verwijderd van de plek, waar zij aan land waren gekomen, de bodem een helling maakte,
waaruit hij afleidde, dat daarginds een rivier of een beek moest stroomen. Nu was het van belang, dat men zich vestigde in
de nabijheid van drinkwater, terwijl het bovendien niet onmogelijk was, dat de stroom Cyrus Smith herwaarts had gedreven.

</p>
<p>De rotsketen had een hoogte van ongeveer driehonderd voet, maar hij vormde eene onafgebroken massa van de kruin tot den grond;
geen enkele spleet vertoonde zich, waarin men een schuilplaats kon vinden. Boven de rotsen vlogen gansche zwermen van watervogels
met lange puntige snavels; zij schreeuwden om het hardst, zonder zich te bekommeren om de menschen, die zeker voor de eerste
maal thans hunne eenzaamheid verstoorden. Een geweerschot onder de dichte zwermen zou een groot aantal vogels hebben gedood,
maar om een geweerschot te lossen, moet men een geweer hebben en Pencroff noch Harbert bezat er een. Bovendien die meeuwen
en andere zeevogels zijn niet smakelijk, zelfs hun eieren zijn walglijk.

</p>
<p>Harbert had zich een weinig ter linkerzijde begeven en ontdekte eenige rotsen met zeeplanten, die zoo straks, wanneer het
water zou zijn gestegen, weder onzichtbaar zouden worden. Te midden van die planten bespeurde hij een menigte schelpdieren,
die voor hongerige menschen niet te verwerpen waren.

</p>
<p>&#8220;Het zijn mossels!&#8221; riep de matroos uit. &#8220;Zij kunnen bij ons de plaats van de eieren innemen, die ontbreken!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het zijn geen mossels,&#8221; antwoordde Harbert, toen hij ze nauwkeurig onderzocht had, &#8220;het zijn lithodomen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En kan men die eten?&#8221; vroeg Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Zeer goed.&#8221;
<a id="d0e556"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e556">20</a>]</span></p>
<p>&#8220;Dan zullen wij eten.&#8221;

</p>
<p>De matroos kon op den knaap vertrouwen, want Harbert had altijd groote liefhebberij in natuurlijke historie gehad.

</p>
<p>Pencroff en Harbert voorzagen zich overvloedig van deze lithodomen; zij aten ze als oesters; daarbij vonden zij er een kruidensmaak
in, zoodat ze het gemis van peper of welke andere specerij ook niet behoefden te betreuren.

</p>
<p>Voor het oogenblik was hun honger dus gestild, maar hun dorst was nog door het gebruik dezer weekdieren toegenomen. Zij verlangden
daarom des te meer naar zoet water, en het was niet waarschijnlijk dat in een land zoo rijk aan allerlei voortbrengselen dit
ontbreken zou.

</p>
<p>Ongeveer tweehonderd pas verder kwamen zij aan de streek, waar volgens het voorgevoel van Pencroff een rivier moest stroomen.
En inderdaad vonden zijn daar een kanaal van honderd voet breedte.

</p>
<p>&#8220;Hier is water! en daar een bosch! Nu, Harbert, nu moeten wij nog een huis hebben.&#8221;

</p>
<p>Het water was helder, Harbert zag al rond of hij een holte zag, die hun tot schuilplaats zou kunnen dienen, maar nergens ontdekte
hij iets van dien aard.

</p>
<p>Aan den mond van dezen stroom en boven de oppervlakte der zee hadden een aantal steenen geen grot, maar een opeenstapeling
van rotsen gevormd, zooals men ze vindt in bergachtige streken, en die de naam van &#8220;schoorsteenen&#8221; dragen.

</p>
<p>Harbert en Pencroff drongen een eind ver door tusschen die rotsen, door welker openingen het licht viel maar met dat licht
baande zich ook de wind een weg. Pencroff begreep dat men, door die openingen met steenen en zand aan te vullen, die schoorsteenen
tot een zeer geschikte woning zou kunnen inrichten. Hun eerste werk was nu om eenig vuur te maken en het hout, dat zij in
den omtrek vonden, kwam hun spoedig te stade.

</p>
<p>Zij verlieten nu de schoorsteenen en toen zij den hoek om waren, volgden zij den linker oever der rivier. Het was een snelstroomend
water, waarin veel dood hout dreef. Daar het water opkwam&#8212;en men voelde het reeds op dit oogenblik&#8212;moest het altijd weder
met een zekere kracht terugvloeien tot op een vrij grooten afstand. De matroos kwam toen op het denkbeeld dat men die eb en
vloed zeer goed als vervoermiddel van zware voorwerpen kon aanwenden. Toen zij een kwartier hadden geloopen, maakte de rivier
een kronkeling en vervolgde haar loop door een bosch met prachtige boomen, Hier voorzagen zij zich in overvloed van brandhout,
wat zeer gemakkelijk ging, daar zij het maar voor het oprapen hadden. Maar zoo zij genoeg hout vonden, hadden zij toch nog
geen middel om het te vervoeren. Het hout was zeer droog, het zou dus spoedig verbrand wezen. Men was daarom wel genoodzaakt,
meende <a id="d0e577"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e577">21</a>]</span>Harbert, een groote hoeveelheid in de schoorsteenen te brengen, maar dan waren twee man niet voldoende.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p021.jpg" alt="De rotsen lagen als opeengestapeld. Blz. 20." width="507" height="720"><p class="figureHead">De rotsen lagen als opeengestapeld. Blz. <a href="#d0e556">20</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Wel mijn beste jongen,&#8221; antwoordde Pencroff hierop, &#8220;er zal <a id="d0e589"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e589">22</a>]</span>wel een middel wezen om dit hout te vervoeren. Er is voor alles raad te vinden! Zoo wij een kar of een bootje hadden zouden
wij geholpen zijn.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar wij hebben de rivier!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Juist,&#8221; hernam Pencroff. &#8220;De rivier is een weg voor ons, die <span id="d0e595" class="corr" title="Bron: gegeheel">geheel</span> alleen gaat en de houtvlotten zijn niet voor niets uitgevonden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Alleen loopt die weg op het oogenblik in een andere richting dan de onze, daar het water opkomt,&#8221; merkte Harbert aan.

</p>
<p>&#8220;Dan wachten wij maar tot het weder afloopt,&#8221; sprak de matroos, &#8220;en dan zal het ons tot vervoermiddel dienen. Laten wij in
dien tijd ons vlot bouwen.&#8221; Spoedig hadden zij het vervaardigd en stapelden zij er hun voorraad op. Binnen het uur lag het
aan den oever en behoefde men slechts op de eb te wachten. Zij moesten evenwel nog geruimen tijd geduld hebben eer het water
afnam, maar die uren gebruikten zij om een hooger gedeelte te gaan onderzoeken.

</p>
<p>Toen zij bijkans het hoogste punt hadden bereikt, viel hun oog voor het eerst op dien onmetelijken oceaan, dien zij in zulk
een vreeselijken toestand hadden overgestoken! Zij overzagen het geheele noordelijke gedeelte, waar de ballon was verongelukt.
Daar was Cyrus Smith verdwenen. Een poos lang sloegen zij aandachtig de zee gade, of er ook soms een overblijfsel van den
ballon, waaraan een mensch zich vast had kunnen klemmen, op de golven dobberde. Niets! De zee was geheel verlaten. Op de kust
was ook geen spoor van eenig wezen te ontdekken. Noch de correspondent, noch Nab vertoonde zich. Maar het was zeer wel mogelijk
dat zij zich op te grooten afstand bevonden, om hen met het bloote oog te zien.

</p>
<p>&#8220;Er is iets,&#8221; zeide Harbert, &#8220;hetwelk mij zegt, dat zulk een energiek man als mijnheer Smith zich niet als de eerste de beste
heeft laten verdrinken. Hij moet eenig punt der kust bereikt hebben. Niet waar Pencroff?&#8221;

</p>
<p>De matroos schudde droevig het hoofd. Hij voor zich geloofde niet meer dat zij Cyrus Smith terug zouden zien; maar toch wilde
hij Harbert alle hoop niet ontnemen.

</p>
<p>&#8220;Zeker, zeker,&#8221; zeide hij, &#8220;onze ingenieur is wel de man om zich uit een zaak te redden, waaronder een ander bezwijken zou!....&#8221;

</p>
<p>Toen zij verder waren gekomen en de geheele streek konden overzien, vroeg Pencroff onwillekeurig zich zelf af:

</p>
<p>&#8220;Zijn wij wel op een eiland?&#8221;

</p>
<p>&#8220;In ieder geval op een vrij groot!&#8221; antwoordde de knaap.

</p>
<p>&#8220;Een eiland, hoe groot het ook wezen mag, blijft altijd een eiland!&#8221; hernam Pencroff.

</p>
<p>Maar dit belangrijke vraagstuk konden zij thans niet oplossen. Zij moesten tot een geschikter tijd wachten. Wat het land zelf
betreft, eiland of geen eiland, het bleek duidelijk dat het zeer vruchtbaar aangenaam gelegen en rijk aan verschillende voortbrengselen
was.
<a id="d0e620"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e620">23</a>]</span></p>
<p>&#8220;Dat is gelukkig,&#8221; merkte Pencroff aan, &#8220;en in al onze ellende moeten wij toch dankbaar wezen.&#8221;

</p>
<p>Eensklaps zagen zij een aantal vogels opvliegen.

</p>
<p>&#8220;Ha,&#8221; riep Harbert uit, &#8220;ziet daar eens wat een vogels!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wat voor vogels zijn het?&#8221; vroeg <span id="d0e629" class="corr" title="Bron: Pentroff">Pencroff</span>. &#8220;Men zou zeggen, dat het duiven waren.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat zijn zij inderdaad, maar in alle geval wilde. En daar de rotsduiven zeer goed te eten zijn, moeten haar eieren ook uitmuntend
smaken, en als zij ze in het nest hebben gelaten!....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zullen wij ze den tijd niet gunnen om uit den dop te komen, tenzij als ommelet!&#8221; riep de matroos lachend uit.

</p>
<p>&#8220;Maar waarin zult gij uw ommelet bakken?&#8221; vroeg Harbert. &#8220;In uw hoed?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Jawel,&#8221; zeide Pencroff; &#8220;zoo&#8217;n goochelaar ben ik niet. Wij zullen ons dus op versche eieren onthalen, en ik zal ze wel uit
den dop eten.&#8221;

</p>
<p>Zij vonden dan ook een goede hoeveelheid eieren! Zij namen er een twaalftal in een zakdoek mede, en toen het water weder opkwam,
begaven zij zich naar den oever der rivier. Toen zij dien bereikten was het &eacute;&eacute;n uur en dus tijd om hun vlot in beweging te
brengen; v&oacute;&oacute;r twee&euml;n hadden zij met hun rijke lading de schoorsteenen bereikt.



</p>
</div>
<div id="d0e642" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">V.</h2>
<div class="argument">
<p>Inrichting der schoorsteenen.&#8212;De vuur-quaestie.&#8212;De lucifersdoos.&#8212;Onderzoek van de kust.&#8212;Terugkomst van den correspondent en
Nab.&#8212;E&eacute;n lucifer.&#8212;Het vlammende vuur.&#8212;Het eerste avondmaal.&#8212;De eerste nacht aan land.
</p>
</div>
<p>De eerste zorg van Pencroff was, toen zij het vlot gelost hadden, de schoorsteenen zoo bewoonbaar mogelijk in te richten door
al dadelijk de openingen, waardoor de wind gierde, dicht te stoppen. Daarop plaatste hij een nauwe buis in een der holten,
waardoor de rook kon opstijgen. De schoorsteenen waren verdeeld in drie of vier kamers, zoo men dien naam aan de duistere
holen geven kon, waarin zich een wild dier tevreden had gesteld. Maar hier was men tenminste beschut tegen regen en wind en
in de grootste kamer kon men recht overeind staan. Fijn zand bedekte overal den grond.
<a id="d0e650"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e650">24</a>]</span></p>
<p>&#8220;Nu kunnen onze vrienden terugkomen. Zij zullen een voldoende schuilplaats vinden,&#8221; zeide Pencroff. Thans moesten zij nog
vuur aanleggen en een middagmaal bereiden. Dit was echter een zeer gemakkelijke taak. En terwijl de matroos bezig was eenig
brandhout onder den schoorsteen te leggen, vroeg Harbert hem of hij wel lucifers had.

</p>
<p>&#8220;Zeker,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;en ik voeg er bij, gelukkig, want zonder lucifers of zonder zwam zouden wij in groote verlegenheid
zitten.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij konden dan toch altijd vuur maken zooals de wilden,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;door twee stukken droog hout tegen elkander
te wrijven?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Welnu beproef het eens, en wij zullen zien of u iets ander gelukt dan uw armen te breken!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Men doet het toch veel op de eilanden van den Stillen Oceaan.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik zeg ook niet dat het onwaar is, maar de wilden weten er mede om te springen of gebruiken er misschien bijzonder hout voor,
want meer dan eens heb ik mij op deze wijze van vuur willen voorzien, maar het is mij nooit gelukt. Ik beken dus gaarne, dat
ik liever lucifers heb! Waar zijn mijn lucifers?&#8221;

</p>
<p>Pencroff zocht in zijn vestjeszak naar het doosje, dat hem nooit verliet, want hij was een verstokt rooker. Hij vond het niet.
Hij doorzocht al zijn zakken en tot zijn groote verbazing voelde hij het nergens.

</p>
<p>&#8220;Dat is toch dom, en meer dan dom!&#8221; zeide hij, terwijl hij Harbert aanzag. &#8220;Het doosje is zeker uit mijn zak gevallen en zoodoende
heb ik het verloren! Maar Harbert, hebt gij niets, geen vuurslag, niets waarmede wij vuur kunnen maken?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, Pencroff!&#8221;

</p>
<p>De matroos verliet de schoorsteenen, gevolgd door Harbert, en krabde zich het hoofd.

</p>
<p>Op het zand bij de rivier, in de rotsen, hoe en waar zij ook zochten, alles was te vergeefs. Het doosje dat van koper was,
zou hun blik niet ontgaan zijn.

</p>
<p>&#8220;Pencroff, hebt gij het niet over boord geworpen?&#8221; vroeg Harbert.

</p>
<p>&#8220;Daar heb ik wel op gepast,&#8221; antwoordde de matroos. &#8220;Maar als men zoo geslingerd is, zooals wij zijn gedaan, moet zulk een
klein voorwerp wel zoek raken. Zelfs mijn pijp heb ik verloren! Duivelsche doos! Waar kan zij wezen?&#8221;

</p>
<p>Nog eenigen tijd zochten zij naar het doosje, maar vruchteloos. Eindelijk keerden zij naar de schoorsteenen terug.

</p>
<p>Tegen zes uur, op het oogenblik dat de zon in het westen verdween, kwam Harbert, die op de kust heen en weer liep, terug met
de tijding dat Nab en Gideon Spilett op hun terugtocht waren. Zij keerden alleen terug!.... Een beklemd gevoel maakte zich
van den knaap meester. De matroos had zich niet in zijn voorgevoel bedrogen. Men had den ingenieur Cyrus Smith niet gevonden!

<a id="d0e681"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e681">25</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p025.jpg" alt="De correspondent zette zich op een steen en sprak geen woord. Blz. 25." width="500" height="720"><p class="figureHead">De correspondent zette zich op een steen en sprak geen woord. Blz. <a href="#d0e681">25</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Toen de correspondent was aangekomen, zette hij zich op een steen en sprak geen woord. Uitgeput van vermoeienis was het hem
onmogelijk iets te zeggen.
<a id="d0e692"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e692">26</a>]</span></p>
<p>Wat Nab betreft, diens roode oogen getuigden voldoende, dat hij geweend had, en de tranen die thans weer in zijn oogen kwamen,
bewezen duidelijk dat hij alle hoop had verloren.

</p>
<p>Spilett verhaalde uitvoerig welke pogingen zij in het werk hadden gesteld om Cyrus Smith terug te vinden. Nab en hij hadden
meer dan acht mijlen langs de kust afgelegd en dus waren zij veel verder gegaan dan de plek waar het onheil had plaats gehad,
dat gevolgd was door de verdwijning van Cyrus Smith en zijn hond Top. De geheele kust was verlaten. Geen spoor, geen enkele
voetstap. Waarschijnlijk had nooit eenig menschelijk wezen hier een voet gezet. De zee was even verlaten als het land, en
zeker had de ingenieur eenige honderden passen daarvan verwijderd den dood gevonden.

</p>
<p>Op dit oogenblik stond Nab op, en op een toon waaruit duidelijk sprak dat hij alle hoop nog niet verloren had, riep hij:

</p>
<p>&#8220;Neen, neen, hij is niet dood! Neen het kan niet! Hij dood, onmogelijk! Ik! of wie anders ook, dat zou mogelijk wezen! Maar
hij! Nooit! Hij redt zich altijd!....&#8221;

</p>
<p>Daarop begaven hem zijn krachten en stamelde hij:

</p>
<p>&#8220;O, ik kan niet meer!&#8221;

</p>
<p>Harbert snelde naar hem toe.

</p>
<p>&#8220;Nab,&#8221; zeide de knaap, &#8220;wij zullen hem terugvinden! God zal hem ons wedergeven! Maar luister eens, gij hebt honger! Eet eerst
eens wat!&#8221; Dit zeggende gaf hij den neger eenige lithodomen, een schamel en een ontoereikend voedsel.

</p>
<p>Nab had sinds vele uren niets gebruikt, maar toch weigerde hij. Nu hij zijn meester niet meer had, kon of wilde Nab niet langer
leven.

</p>
<p>Maar Gideon Spilett van zijn kant verslond de schelpdieren; daarop legde hij zich op het zand neder aan den voet van een rots.
Hij was uitgeput maar kalm.

</p>
<p>Toen naderde hem Harbert, hem bij de hand vattende en zeide:

</p>
<p>&#8220;Mijnheer, wij hebben een betere schuilplaats ontdekt dan deze. De nacht nadert. Ga nu rusten, morgen zullen wij verder zien.&#8221;
De correspondent stond op en met den knaap ging hij naar de schoorsteenen. Op dit oogenblik kwam Pencroff naar hem toe en
op den meest natuurlijken toon, vroeg hij hem of hij ook een lucifer had.

</p>
<p>Spilett stond stil, zocht in zijn zakken, vond niets en zeide:

</p>
<p>&#8220;Ik had er wel, maar ik heb ze weg moeten werpen.&#8221;

</p>
<p>Toen riep de matroos Nab, deed hem dezelfde vraag en ontving hetzelfde antwoord.

</p>
<p>&#8220;Vervloekt!&#8221; mompelde hij, zijn gewaarwordingen niet kunnende onderdrukken. Spilett hoorde het, en ging naar Pencroff toe
met de woorden:

</p>
<p>&#8220;Hebt gij geen lucifers?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Geen een en dus ook geen vuur!&#8221;
<a id="d0e729"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e729">27</a>]</span></p>
<p>&#8220;O,&#8221; riep Nab uit, &#8220;als mijn meester er maar was, hij zou het u wel verschaffen!&#8221;

</p>
<p>De vier schipbreukelingen staarden elkander roerloos en verbijsterd aan. Harbert verbrak het eerst de stilte met de woorden:

</p>
<p>&#8220;Mijnheer Spilett, gij rookt, gij moet altijd lucifers bij u hebben. Misschien hebt gij niet goed gevoeld? Zoek nog eens!
E&eacute;n lucifer zou ons voldoende wezen!&#8221;

</p>
<p>Weder doorzocht de reporter al zijn zakken en tot groote vreugde van Pencroff, evenals tot zijn eigen niet geringe verbazing
voelde hij tusschen de voering van zijn vest een stukje hout. Hij had het wel tusschen zijn vingers, maar kon het houtje toch
niet door de voering trekken en daar het de eenige lucifer was, dien zij hadden, moesten zij vooral zorgen dat de phosphorus
er niet afging. Het gelukte eindelijk aan Harbert het ongeschonden er uit te krijgen.

</p>
<p>&#8220;E&eacute;n lucifer!&#8221; riep Pencroff uit. &#8220;Het is zoo goed alsof wij een geheele lading hebben!&#8221;

</p>
<p>Hij nam den lucifer en gevolgd van zijn drie makkers ging hij naar de schoorsteenen terug.

</p>
<p>Het kleine stukje hout, dat in de bewoonde landen met zulk een groote onverschilligheid wordt bejegend en dat geen waarde
heeft, moest hier met de uiterste behoedzaamheid worden behandeld. Eerst overtuigde de matroos zich dat het goed droog was.
Toen hij dit gedaan had, zei hij:

</p>
<p>&#8220;Nu moet ik papier hebben.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Hier,&#8221; antwoordde Gideon Spilett, die na eenige aarzeling een stukje uit zijn schrijfboekje scheurde. Pencroff nam het papier,
dat de correspondent hem gaf en knielde bij den haard neder. Men legde er dorre bladeren en droog mos op, zoodanig dat de
wind er doorheen speelde en het hout dus spoedig vlam zou vatten.

</p>
<p>Toen hij den lucifer zacht afstreek, kwam er geen vuur. Pencroff had niet met genoeg kracht gedrukt, daar hij bang was de
phosphorus er af te strijken.

</p>
<p>&#8220;Neen, ik zal het niet kunnen,&#8221; zei hij, &#8220;mijn hand beeft.... De lucifer zal niet afgaan.... Ik kan het niet.... ik wil het
ook niet!&#8221; En opstaande liet hij de taak aan Harbert over.

</p>
<p>Zeker was de knaap in zijn geheele leven nog nooit onder zulk een indruk geweest. Zijn hart bonsde. Toen Prometheus het vuur
uit den hemel stal, kon hij zoo geroerd niet geweest zijn. Toch aarzelde hij niet en streek hij hem snel af. Een zwak knetteren
hoorde men en daarop ontstond een blauwachtig vlammetje dat een scherpe zwaveldamp deed ontstaan, Harbert draaide den lucifer
langzaam om, zoodat de vlam voedsel kreeg, daarop bracht hij hem bij het papier. Het papier vatte oogenblikkelijk vlam en
spoedig het mos ook.
<a id="d0e754"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e754">28</a>]</span></p>
<p>Eenige oogenblikken later knetterde het droge hout en een vroolijk vlammetje, aangewakkerd door het blazen van den matroos,
flikkerde te midden der duisternis.

</p>
<p>&#8220;Eindelijk,&#8221; riep Pencroff, &#8220;ik ben nog nooit zoo ontroerd geweest!&#8221;

</p>
<p>Hun eenige zorg was thans dit vuur niet meer te laten uitgaan; dit zou hun niet moeilijk vallen, daar er hout in overvloed
was.

</p>
<p>Pencroff maakte het zich terstond ten nutte, met er een voedzamer maaltijd op te bereiden. <span id="d0e763" class="corr" title="Bron: Spilet">Spilett</span> zat in een hoek en zijn eenige gedachten waren: Leeft Cyrus nog? En zoo hij leeft, waar zou hij wezen? Zoo hij niet in de
golven is omgekomen, waarom heeft hij dan geen middel gevonden, om dit ons bekend te maken. Wat Nab betrof, deze zwierf langs
de kust. Hij was slechts een lichaam zonder ziel.

</p>
<p>Eenige oogenblikken later was Pencroff met zijn maal gereed.

</p>
<p>De harde eieren, die hij hun voorzette, versterkten de arme schipbreukelingen, en nadat Spilett met korte woorden de gebeurtenissen
van de twee laatste dagen had opgeteekend, gelukte het hem eindelijk in slaap te vallen.

</p>
<p>Harbert was ook spoedig in rust. Wat den matroos aanging, deze bracht zijn nacht bij het vuur door, waarop hij telkens nieuwe
brandstoffen wierp. E&eacute;n echter van hen sliep niet. Het was Nab. Deze doolde den ganschen nacht langs de kust en riep gedurig
zijn meester.



</p>
</div>
<div id="d0e772" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">VI.</h2>
<div class="argument">
<p>De inventaris der schipbreukelingen.&#8212;Niets.&#8212;Gebrand linnen.&#8212;Een tocht door het bosch.&#8212;De bloem der groene boomen.&#8212;Het boomkruipertje.&#8212;Sporen
van wilde dieren.&#8212;Koeroekoes.<span id="d0e778" class="corr" title="Bron: ">&#8212;</span>Schildpadden.&#8212;Zonderlinge vangst met een hengel.
</p>
</div>
<p>De inventaris van al wat de schipbreukelingen, op dit verlaten eiland geworpen, bezaten, was spoedig opgemaakt.

</p>
<p>Zij hadden niets dan de kleeren, die zij droegen, toen hen het onheil trof. Toch had Gideon Spilett, bij ongeluk zeker, een
opschrijfboekje en een horloge behouden, maar overigens was er geen wapen, geen werktuig, zelfs geen zakmes te vinden. De
reizigers in het bootje hadden alles overboord geworpen om het luchtschip lichter te maken.

<a id="d0e785"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e785">29</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p029.jpg" alt="&#8220;Ik ben nog nooit zoo ontroerd geweest.&#8221; Blz. 28." width="503" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Ik ben nog nooit zoo ontroerd geweest.&#8221; Blz. <a href="#d0e754">28</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>De denkbeeldige helden van Dani&euml;l de Foe of van Wyss, zoowel als de Selkirken en de Raynals, die schipbreuk leden op de Juan-Fernandez
eilanden of in den archipel der Auckland eilanden, waren <a id="d0e796"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e796">30</a>]</span>nooit zoo geheel en al van alles beroofd of zij vonden toereikende hulpmiddelen in hun gestrand schip, of hadden een voorraad
graan, vee, werktuigen en kruit en lood. Of wel er dreef een wrak naar de kust, dat hen van de eerste levensbehoeften voorzag.
Zij bevonden zich niet zoo terstond geheel ongewapend tegenover de natuur. Hier echter was geen enkel stuk gereedschap, geen
werktuig. Maar v&oacute;or alles moesten zij zich vestigen op dit gedeelte der kust, zonder eerst te onderzoeken tot welk land zij
behoorden, of het bewoond werd, dan wel slechts het strand van een onbewoond eiland uitmaakte.

</p>
<p>Dit was een gewichtige vraag, die zoo spoedig mogelijk moest opgelost worden. Toen dit besluit genomen was, moest men slechts
voor het dadelijk noodige zorgen. In elk geval volgde men den raad van Pencroff op, die het geschikter vond nog eenige dagen
te wachten, voor men tot een onderzoek overging. Men moest toch eenige levensmiddelen bereiden en zich versterkender voedsel
verschaffen dan eieren en schelpdieren.

</p>
<p>De schoorsteenen boden voor het oogenblik een voldoende schuilplaats aan. Nu het vuur eenmaal brandde, viel het hun niet moeielijk
dit te onderhouden. Voor &#8217;s hands hadden zij geen gebrek aan schelpdieren en eieren, die zij op de rotsen en het strand vonden.
Nu en dan gelukte het hun eenige duiven te vangen, die bij honderden over de bergvlakte vlogen, en die zij dan met stokken
of steenen doodden. Misschien zouden de boomen van het naburige bosch hun wel van eetbare vruchten voorzien. En eindelijk
had men hier toch zoet water. Men kwam dus overeen, dat men nog eenige dagen in de schoorsteenen zou blijven om zich tot een
ontdekkingstocht gereed te maken, hetzij langs de kust, hetzij in het binnenste gedeelte van het eiland.

</p>
<p>Zeer vroeg in den ochtend van den 26<sup>sten</sup> Maart was Nab, die niet aan den dood zijns meesters geloofde, de noordelijke richting van het eiland gevolgd en hij was teruggekeerd
naar het punt, waar de zee den ongelukkigen Smith vermoedelijk had verzwolgen.

</p>
<p>Toen zij dien dag het middagmaal gebruikt hadden, vroeg Pencroff aan den reporter of deze hen naar het bosch wilde vergezellen,
daar Harbert en hij van plan waren te gaan jagen?

</p>
<p>Maar alles wel overlegd, moest er toch iemand thuis blijven, om het vuur te onderhouden, en ook voor het geval dat zich misschien
mocht voordoen, hoewel het zeer onwaarschijnlijk was, dat Nab hulp noodig had. De reporter bleef dus.

</p>
<p>&#8220;Op jacht, Harbert,&#8221; zeide de matroos. &#8220;Wij zullen wel op onzen weg jachtgereedschap vinden en ons in het bosch van een geweer
voorzien.&#8221;

</p>
<p>Maar op het oogenblik dat zij zouden vertrekken, merkte Harbert <a id="d0e815"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e815">31</a>]</span>op dat zij geen zwam hadden en misschien verstandig handelden tondel mede te nemen.

</p>
<p>Het was toen negen uur in den morgen. Het weer was onstuimig en de wind blies uit het zuidoosten.

</p>
<p>Harbert en Pencroff sloegen den hoek van de schoorsteenen om, maar wierpen eerst een blik op den rook, die boven de rots opsteeg;
daarop volgden zij den linker oever der rivier.

</p>
<p>Toen zij in het bosch kwamen, was Pencroffs eerste werk om twee stevige takken af te breken, die hij tot knuppels maakte,
en waaraan Harbert tegen een rots een punt sleep. Wat zou hij niet hebben willen geven om een mes te bezitten! Daarop gingen
zij in het hooge gras, terwijl zij den steilen oever volgden.

</p>
<p>De zeeman beschouwde intusschen aandachtig de gesteldheid en de natuur van het land. In het bosch, zoowel als aan de kust,
was geen spoor van eenig menschelijk wezen te ontdekken. Pencroff zag slechts sporen van viervoetige dieren, maar tot welke
soort die behoorden, kon hij niet nagaan.

</p>
<p>Z&eacute;&eacute;r zeker&#8212;en dit meende Harbert ook&#8212;waren er eenige verslindende dieren, waarmede zij ongetwijfeld ook nog te strijden zouden
hebben; maar nergens was de houw van een bijl op een boomstam te vinden, noch de overblijfselen van een uitgedoofd vuur, noch
de indruk van een voetstap. Dit was misschien nog gelukkig, want op dit eiland, in het midden van den Stillen Oceaan, was
de tegenwoordigheid van een mensch meer te vreezen dan te wenschen.

</p>
<p>Harbert en Pencroff spraken weinig, want de moeielijkheden, die de weg opleverde waren talrijk en zij vorderden slechts zeer
langzaam. Na een uur loopen hadden zij nog nauwelijks een mijl afgelegd.

</p>
<p>Tot nog toe had de jacht weinig opgeleverd. Soms hoorden zij eenige vogels zingen en zagen ze tusschen het groen fladderen,
waarop ze dan zeer verschrikt wegvlogen alsof de mensch hun een instinctmatigen angst inboezemde.

</p>
<p>Onder het gevogelte herkende Harbert, in een zeer moerassig gedeelte van het bosch, een dier met langen spitsen bek, die veel
op een ijsvogel geleek. Vooral deed hij aan dezen denken door zijn donker gevederte, waarover een metalen glans lag.

</p>
<p>&#8220;Het moet een boomkruipertje wezen,&#8221; zeide Harbert, terwijl hij beproefde het dier te naderen.

</p>
<p>&#8220;Dit zou een goede gelegenheid wezen, om zoo&#8217;n boomkruipertje eens te proeven,<span id="d0e837" class="corr" title="Bron: ">&#8221;</span> hernam de zeeman, <span id="d0e840" class="corr" title="Bron: ">&#8220;</span>zoo dat vogeltje tenminste geschikt is om gebraden te worden.&#8221;

</p>
<p>Op hetzelfde oogenblik wierp de knaap met krachtige hand een steen, die het dier aan zijn vleugel trof; maar de worp was niet
doodelijk geweest, want de boomkruiper vluchtte in allerijl en was in een oogenblik uit het gezicht.
<a id="d0e845"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e845">32</a>]</span></p>
<p>&#8220;Domkop, die ik ben!&#8221; riep Harbert uit.

</p>
<p>&#8220;Wel neen, beste jongen!&#8221; zeide de matroos. &#8220;Gij hebt goed gemikt en menigeen zou den vogel niet geraakt hebben. Kom, treur
er maar niet over! Wij zullen hem een andermaal wel vangen!&#8221;

</p>
<p>De ontdekkingstocht werd voortgezet. Naarmate de jagers verder kwamen, werden de boomen schaarscher maar ook prachtiger, hoewel
er aan geen enkelen eetbare vruchten gevonden werden. Juist vloog er een zwerm kleine vogels, met langen staart en prachtige
veeren, tusschen het geboomte op en bedekte den grond met vederen.

</p>
<p>&#8220;Het zijn koeroekoes, nietwaar?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik zou wel zoo graag een parelhoen of een korhoen gehad hebben,&#8221; antwoordde Pencroff; &#8220;maar zij zullen toch ook lekker zijn?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zij smaken uitmuntend, hun vleesch is zelfs zeer fijn,&#8221; hervatte Harbert. <span id="d0e858" class="corr" title="Bron: ">&#8220;</span>En, zoo ik mij niet vergis, kan men ze gemakkelijk naderen en met een stok dooden.&#8221;

</p>
<p>De matroos en de knaap drongen tusschen het gras door en slopen op hun <span id="d0e863" class="corr" title="Bron: toonen">teenen</span> naar een zeer lagen tak, waarop een menigte van die vogeltjes zaten. Deze koeroekoes loeren op de kleine insecten waarmede
zij zich voeden.

</p>
<p>De jagers richtten zich op en met hun stokken, die zij als zeisen hanteeren, doodden zij geheele rijen van deze kleine vogels,
die er niet aan dachten om weg te vliegen en zich argeloos lieten treffen. Een honderdtal lag reeds over den grond gestrooid,
toen de overigen besloten te vluchten.

</p>
<p>&#8220;Ziezoo,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;nu hebben wij een wild, zooals voegt aan jagers, gelijk wij! Wij zouden ze met de hand kunnen grijpen!&#8221;

</p>
<p>Tegen drie uur &#8217;s middags ontdekte men een nieuwe vlucht vogels boven zekere boomen, waarvan zij de bessen afplukten, die
een welriekenden geur verspreidden. Plotseling weerklonk een waar trompetgeschal door het bosch. Deze zonderlinge en helderklinkende
fanfare was het gezang van hoendervogels, welke men in de Vereenigde Staten ook aantreft. Weldra kwamen er eenige te voorschijn.
Pencroff achtte het noodzakelijk om zich van een dezer vogels meester te maken, die ongeveer de grootte van een kip hebben
en wier vleesch even malsch als van een hoen is, maar het ging met zeer veel moeielijkheden gepaard, daar men ze niet naderen
kon. Na eenige vruchtelooze pogingen, die tot geen andere uitkomst leidden dan dat zij de vogels schrik aanjoegen, zeide de
matroos tot den knaap:

</p>
<p>&#8220;Zeker moeten wij die, daar men ze niet in de vlucht kan grijpen, aan den hengel vangen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Als een karper?&#8221; riep Harbert verwonderd over dit voorstel uit.

</p>
<p>&#8220;Als een karper,&#8221; antwoordde de zeeman op ernstigen toon.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p033.jpg" alt="Hoezee! riep hij. Blz. 34." width="498" height="720"><p class="figureHead">Hoezee! riep hij. Blz. <a href="#d0e890">34</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Pencroff had in het gras een zestal nestjes dezer vogels gevonden en in elk lagen twee a drie eieren. Hij zorgde wel dat hij
<a id="d0e888"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e888">33</a>]</span>deze nestjes niet aanraakte, daar ongetwijfeld de eigenaars wel er in terug zouden keeren. Om hen te vangen zou hij een net
spannen, met een lokaas er in. Hij wenkte Harbert op korten afstand van de <a id="d0e890"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e890">34</a>]</span>nestjes nader te komen en bracht daar alles tot de vangst in gereedheid. Daarop verscholen zij zich beiden achter een boom,
waar zij geduldig afwachtten wat gebeuren zou. Het behoeft wel niet gezegd te worden dat Harbert weinig vertrouwen stelde
in de goede uitwerking van zijn toestel.

</p>
<p>Toen een half uur verloopen was, gebeurde wat de matroos voorzien had, en keerden verscheidene vogels in hun nest terug. Zij
trippelden rond en zochten op den grond hun voedsel, en schenen volstrekt de tegenwoordigheid der jagers niet te bespeuren,
die dan ook wel gezorgd hadden, dat zij niet door de hoenders bemerkt konden worden.

</p>
<p>Inmiddels kwamen de vogels langzamerhand op het lokaas af; Pencroff bewoog het nu en dan eens, alsof de wormen nog levend
waren.

</p>
<p>Zeker is het, dat zich op dat oogenblik een geheel andere gewaarwording van den matroos meester maakte dan die, welke de hengelaar
gevoelen moet, daar deze zijn prooi niet onder het water zien kan.

</p>
<p>Spoedig trok het op en neer gaan van het aas de aandacht van de hoenders en pikten zij in het lokaas. Op hetzelfde oogenblik
had Pencroff er verscheidene in zijn bezit.

</p>
<p>&#8220;Hoezee!&#8221; riep hij en snelde naar zijn buit.

</p>
<p>Harbert klapte in de handen van vreugde over het welslagen zijner poging, want hij had nog nooit vogels met een hengel zien
vangen.

</p>
<p>Maar daar de avond begon te vallen, achtten zij het raadzamer huiswaarts te keeren, en tegen zes uur kwamen zij vermoeid in
de schoorsteenen aan.




</p>
</div>
<div id="d0e906" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">VII.</h2>
<div class="argument">
<p>Het avondeten.&#8212;Een slechte nacht.&#8212;Vreeselijke storm.&#8212;Nachtelijke tocht.&#8212;Strijd met regen en wind.&#8212;Op acht mijlen van het eerste
kamp.
</p>
</div>
<p>Spoedig hadden zij eenige vogels geplukt en zorgde Pencroff voor een meer versterkend maal. Tegen den nacht zette de storm
weder op. De zee klotste met geweld tegen de rotsen en een zware regenbui viel als een dikke mist neer. Hieraan moest men
het <a id="d0e914"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e914">35</a>]</span>wegblijven van Nab toeschrijven, die ongetwijfeld een nachtverblijf in een rots gevonden had.

</p>
<p>Men besloot dan ook, zich niet verder over hem ongerust te maken en elk zocht zijn hoekje van den vorigen nacht weder op.

</p>
<p>Ondanks het geloei van den storm was Pencroff, die zich aan alle weer gewend had, in slaap gevallen. Gideon Spilett alleen
was door de onrust, die hij omtrent Nab koesterde, wakker gebleven.

</p>
<p>Het was ongeveer twee uur &#8217;s nachts toen Pencroff, die in een diepen slaap gedompeld was, plotseling wakker werd geschud.

</p>
<p>&#8220;Wat is er?&#8221; vroeg hij, en terwijl hij ontwaakte was hij met de vlugheid van geest, die den zeeman eigen is plotseling weder
geheel op de hoogte van den toestand.

</p>
<p>De reporter stond naast hem en zeide:

</p>
<p>&#8220;Luister Pencroff, luister.&#8221;

</p>
<p>De zeeman luisterde aandachtig, maar geen enkel geluid dan het loeien van den storm trof zijn oor.

</p>
<p>&#8220;Het is de wind,&#8221; zeide hij.

</p>
<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde Gideon Spilett, terwijl hij opnieuw luisterde, &#8220;ik meen iets gehoord te hebben....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wat dan?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het blaffen van een hond!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een hond!&#8221; riep Pencroff uit, terwijl hij overeind sprong.

</p>
<p>&#8220;Ja,.... blaffen....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het is onmogelijk!&#8221; antwoordde de zeeman. &#8220;En buitendien, hoe zou het kunnen, bij het loeien van den storm....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wacht.... Hoor dan zelf,&#8221; zeide Spilett.

</p>
<p>Pencroff luisterde nog oplettender, en meende nu ook geblaf in de verte te hooren.

</p>
<p>&#8220;Nu!....&#8221; zeide de reporter, terwijl hij de hand van den zeeman vastgreep.

</p>
<p>&#8220;Ja, ja!....&#8221; antwoordde Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Het is Top! Het is Top!....&#8221; riep Harbert uit, die ook ontwaakt was en alle drie snelden naar den ingang der schoorsteenen.

</p>
<p>Met moeite konden zij buiten komen; de wind hield hen tegen, maar eindelijk toch slaagden zij, en konden zij zich, door zich
aan de rotsen vast te klampen, staande houden.

</p>
<p>Het was stikdonker. Eenige oogenblikken stonden de correspondent en zijn vrienden stil, als vastgenageld door den storm, doornat
van den regen en verblind door het zand. Eindelijk hoorden zij weder blaffen, en bemerkten zij, dat het geluid nog verre van
hen verwijderd was. Geen ander dan Top kon het wezen! Maar was hij alleen! Het waarschijnlijkste was dat hij alleen was, want zoo Nab zich bij hem bevond, zou hij wel naar de schoorsteenen geijld
zijn.
<a id="d0e961"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e961">36</a>]</span></p>
<p>De zeeman drukte de hand van Spilett, daar deze hem niet verstaan kon; en hiermede gaf hij te kennen:

</p>
<p>&#8220;Wacht!&#8221; en daarop ging hij weder naar binnen.

</p>
<p>Een <span id="d0e968" class="corr" title="Bron: oogenbik">oogenblik</span> later kwam hij met een brandenden takkenbos terug, zij wierpen dien in de duisternis, terwijl zij een schel gefluit lieten
hooren.

</p>
<p>Dit teeken scheen verwacht te zijn; dit mocht men ten minste gelooven, want het werd weder door een geblaf beantwoord en weldra
zagen zij een hond de schoorsteenen binnen snellen. Pencroff, Harbert en Gideon Spilett volgden hem.

</p>
<p>Zij wierpen eenig droog hout op het vuur. Een helder licht verspreidde zich in de duisternis.

</p>
<p>&#8220;Het is Top!&#8221; riep Harbert uit.

</p>
<p>Het was inderdaad Top, de hond van den ingenieur Cyrus Smith. Maar hij was alleen! Noch zijn meester, noch Nab vergezelde
hem!

</p>
<p>Hoe had zijn instinct hem naar de schoorsteenen geleid, die hij volstrekt niet kende. Dit was hun onbegrijpelijk, vooral in
deze duisternis en met zulk een hevigen storm! Maar wat zij nog minder konden verklaren was dat Top volstrekt niet vermoeid
noch uitgeput scheen en zelfs geen slijk of zand aan zijn pooten had!

</p>
<p>Harbert had hem naast zich genomen en omvatte zijn kop met beide handen. De hond liet hem rustig begaan.

</p>
<p>&#8220;Wanneer de hond teruggevonden is, zullen wij den meester ook weervinden,&#8221; zeide Spilett.

</p>
<p>&#8220;Ik hoop het!&#8221; antwoordde Harbert. &#8220;Kom, laten wij voortgaan, Top zal ons geleiden!&#8221;

</p>
<p>Pencroff maakte geen tegenwerpingen. Hij begreep dat de terugkomst van Top zijn voorgevoel logenstrafte....

</p>
<p>&#8220;Vooruit!&#8221; zeide hij.

</p>
<p>Eerst legde hij nog eenige blokken hout op het vuur en daarop vertrokken zij allen, voorafgegaan door den hond, die zich eerst
nog aan de overblijfselen van het avondmaal te goed had gedaan.

</p>
<p>De storm had toen zijn toppunt bereikt en daar het nieuwe maan was, dus geen straaltje licht op de aarde viel, moesten zij
geheel op het instinct van Top vertrouwen. De correspondent en Harbert volgden hem, en Pencroff sloot den stoet. Het was hun
onmogelijk een woord te wisselen, daar de regen te veel gedruisch maakte.

</p>
<p>Eindelijk kwamen zij achter de rotsen en waren zij dus voor een groot gedeelte tegen den wind beschut. Harbert en Spilett
stonden stil om adem te halen. Nu konden zij elkaar verstaan en antwoorden en toen Harbert den naam van Cyrus Smith uitsprak,
blafte Top, alsof hij zeggen wilde, dat zijn meester gered was.

</p>
<p>&#8220;Gered, nietwaar?&#8221; herhaalde Harbert, &#8220;gered Top?&#8221;

</p>
<p>En de hond blafte als om te antwoorden.

<a id="d0e1001"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1001">37</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p037.jpg" alt="De correspondent en Harbert volgden hem. Blz. 36." width="502" height="720"><p class="figureHead">De correspondent en Harbert volgden hem. Blz. <a href="#d0e961">36</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Tegen vier uur in den morgen hadden zij ongeveer vijf mijlen afgelegd. Het weer helderde langzamerhand op; maar thans hadden
zij meer van de koude te lijden, daar hun kleeren volstrekt niet dik <a id="d0e1012"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1012">38</a>]</span>genoeg waren; maar geen klacht ontsnapte aan hun lippen. Zij waren vast besloten het verstandige dier te volgen, waar het
hen ook brengen mocht.

</p>
<p>Tegen zes uur was het klaar dag. De matroos en zijn vrienden waren toen ongeveer zes mijlen van de schoorsteenen verwijderd.
Zij waren thans op een vlakke kust; aan hun linkerzijde verhief zich een keten van rotsen, waarvan de toppen alleen boven
de zee uitstaken, wanneer het vloed was; hier en daar zag men eenige boomen. Op verren afstand strekte zich de zoom van het
laatste bosch uit.

</p>
<p>Op dit oogenblik blafte de hond weder, maar veel gejaagder. Hij liep heen en weer en snelde naar den matroos en smeekte hem
als het ware zijn schreden te verhaasten. De hond sloeg den weg naar de duinen in.

</p>
<p>Men volgde hem. Het land scheen geheel verlaten te zijn. Geen levend wezen was er te bespeuren. Vijf minuten later stond Top
voor een hol stil en begon heftig te blaffen. Harbert, Pencroff en Spilett drongen er binnen.

</p>
<p>Nab lag daar naast een lichaam geknield, dat op eenige droge kruiden was uitgestrekt. Het was het lichaam van den ingenieur
Cyrus Smith.



</p>
</div>
<div id="d0e1022" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label"><span id="d0e1024" class="corr" title="Bron: VII">VIII</span>.
</h2>
<div class="argument">
<p>Leeft Cyrus Smith?&#8212;Nab&#8217;s verhaal.&#8212;Voetstappen in het zand.&#8212;Onoplosbare vraag.&#8212;De eerste woorden van Cyrus Smith.&#8212;Terugkeer
naar de schoorsteenen.&#8212;Pencroff radeloos.
</p>
</div>
<p>Nab verroerde zich niet. De matroos zeide slechts:

</p>
<p>&#8220;Leeft hij?&#8221;

</p>
<p>Nab antwoordde niet, Gideon Spilett en Pencroff werden doodsbleek. Harbert vouwde de handen krampachtig samen, maar bleef
onbeweeglijk staan. Het waarschijnlijkste was, dat de arme neger, te zeer overstelpt door zijn eigen smart, noch zijn vrienden
gezien, noch hun woorden gehoord had.

</p>
<p>De reporter knielde naast dat wezenlooze lichaam neder, waarvan hij de kleederen losmaakte. Een minuut&#8212;een eeuw!.... verliep,
terwijl Spilett aandachtig naar eenig kloppen van het hart luisterde. Nab had zich een weinig opgericht en staarde hen aan
zonder te <a id="d0e1038"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1038">39</a>]</span>zien. Nog nooit had de wanhoop een menschelijk gelaat zoo kunnen veranderen. Nab was onkenbaar, uitgeput van vermoeienis en
gebroken door zijn smart. Hij meende dat zijn meester dood was.

</p>
<p>Gideon Spilett stond op na hem lang met aandacht gadegeslagen te hebben.

</p>
<p>&#8220;Hij leeft!&#8221; zeide hij.

</p>
<p>Pencroff knielde thans op zijn beurt naast Cyrus Smith neder; ook hij hoorde het kloppen van het hart en zijn lippen voelden
den adem van den ingenieur.

</p>
<p>Harbert snelde naar buiten, om op verzoek van den correspondent water te halen. Een honderd passen ver vond hij een helder
stroomend beekje. Maar hij had niets om dit water in te scheppen. De knaap moest zich dus tevreden stellen met zijn zakdoek
daarin te doopen en spoedig snelde hij naar de grot terug.

</p>
<p>Gelukkig was deze natte zakdoek voor Gideon Spilett voldoende, daar hij slechts de lippen van den ingenieur wilde bevochtigen.
Deze weinige droppelen water hadden een plotselinge uitwerking. Een zucht ontsnapte aan de borst van Cyrus Smith en het scheen
zelfs dat hij wilde beproeven eenige woorden te spreken.

</p>
<p>&#8220;Wij zullen hem behouden!&#8221; riep de reporter.

</p>
<p>Nab kreeg bij deze woorden weer eenige hoop. Hij ontkleedde zijn meester om te zien of hij ook ergens gewond was. Maar noch
het hoofd, noch de borst, noch de armen, noch de beenen hadden eenig letsel bekomen, zelfs geen enkele schram, iets wat hem
zeer verwonderde, daar het lichaam van Cyrus Smith toch tegen de rotsen moest zijn geworpen. Zelfs de handen waren onbezeerd;
het was hem onverklaarbaar dat er bij den ingenieur volstrekt geen sporen te bekennen waren van de pogingen die hij had moeten
doen om over de klippen te komen.

</p>
<p>Maar later zou zich deze onbegrijpelijke omstandigheid wel verklaren.

</p>
<p>Toen Cyrus Smith weder spreken kon, verhaalde hij hun het gebeurde. Voor het oogenblik kwam het er slechts op aan, niets onbeproefd
te laten, om hem in het leven terug te roepen, en het was niet onwaarschijnlijk dat men dit doel door wrijven zou bereiken.
Zij hadden het aan den duffel van den matroos te danken. De ingenieur werd door de aanraking met deze ruwe stof een weinig
verwarmd en gevoelde zich daardoor in staat om zijn arm even op te lichten en zijn ademhaling werd regelmatiger. Hij leed
aan uitputting en ongetwijfeld zou het, zonder de komst van Spilett en zijn vrienden, met Cyrus Smith gedaan zijn geweest.

</p>
<p>&#8220;Gij dacht dus dat uw meester dood was?&#8221; vroeg de matroos aan Nab.

</p>
<p>&#8220;Ja! dood!&#8221; antwoordde Nab, &#8220;en zoo Top u niet gevonden had en gij niet gekomen waart, zou ik mijn meester begraven hebben
en zou ik aan zijn zijde zijn gestorven!&#8221;
<a id="d0e1062"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1062">40</a>]</span></p>
<p>Men ziet dus waarvan het leven van Cyrus Smith had afgehangen.

</p>
<p>Nab verhaalde toen hetgeen voorgevallen was. Den vorigen dag, nadat hij de schoorsteenen verlaten had, had hij de noordwestelijke
richting van de kust gevolgd en was dus in dat gedeelte gekomen, wat zij reeds doorzocht hadden.

</p>
<p>Nab was vastbesloten toch nog eenige mijlen de kust te houden. Misschien was het lijk door het opkomen van de zee verder opgespoeld.
Wanneer een lijk op eenigen afstand van de kust drijft, gebeurt het zeer zelden dat de golven het niet vroeg of laat op het
strand werpen. Nab wist dit en hij wilde zijn meester toch nog voor het laatst zien.

</p>
<p>&#8220;Twee mijlen volgde ik nog de kust,&#8221; zeide hij, &#8220;en waar of ik ook zocht, nergens vond ik eenig spoor en begon nu te wanhopen,
iets van hem te ontdekken toen ik gisteren, omstreeks vijf uur &#8217;s avonds, eenige indrukken van voetstappen bespeurde.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Voetstappen?&#8221; riep Pencroff uit.

</p>
<p>&#8220;Ja!&#8221; antwoordde Nab.

</p>
<p>&#8220;En die voetstappen begonnen reeds op de klippen?&#8221; vroeg de correspondent verder.

</p>
<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde Nab, &#8220;op het strand eerst, want tusschen het strand en de klippen moeten de voetstappen zijn uitgewischt.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ga voort, Nab,&#8221; zeide Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Toen ik deze voetstappen zag werd ik waanzinnig. Zij waren goed zichtbaar en blijkbaar voerden zij naar de duinen. Ik volgde
ze een halve mijl, maar zorgde wel ze niet uit te wisschen. Vijf minuten later, toen de avond begon te vallen, hoorde ik het
blaffen van een hond. Het was Top en Top bracht mij hierheen, bij zijn meester.&#8221;

</p>
<p>Nab&#8217;s eerste gedachten waren toen aan zijn makkers geweest. Deze zouden hem waarschijnlijk ook nog wel eens voor het laatst
willen zien! Top was daar. Kon hij niet vertrouwen op het verstand van dit edelmoedige dier? Nab sprak toen verscheidene malen
den naam van Spilett uit, daar hij een van de vrienden van den ingenieur was, dien Top het best kende; daarop wees hij hem
het zuidelijke gedeelte der kust en de hond verwijderde zich in de aangewezen richting.

</p>
<p>Men weet, hoe de hond door een bijna bovennatuurlijk instinct geleid aan de schoorsteenen was gekomen.

</p>
<p>Allen hadden naar dit verhaal aandachtig geluisterd. Er lag iets onbegrijpelijks in, dat Cyrus Smith, na alle pogingen die
hij moest aangewend hebben om aan de golven te ontsnappen en over de klippen heen te klimmen, zelfs geen enkele schram bekomen
had. En wat hun niet minder onverklaarbaar toescheen, was dat de ingenieur op een mijl afstand van de kust deze grot in het
midden der duinen gevonden had.

<a id="d0e1089"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1089">41</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p041.jpg" alt="Het was de ingenieur. Blz. 38." width="500" height="720"><p class="figureHead">Het was de ingenieur. Blz. <a href="#d0e1012">38</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Slechts Cyrus Smith zelf kon hun deze vragen ophelderen. Men moest dus geduld hebben tot dat hij weer tot zich zelf was gekomen.
Gelukkig ontwaakte het leven meer en meer in hem. Nab, <a id="d0e1100"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1100">42</a>]</span>die naast hem zat sprak nu en dan zijn naam uit, maar zijn oogen bleven altijd gesloten. Eindelijk kwamen zij overeen daar
Pencroff geen vuur bij zich had, Smith zoo spoedig mogelijk naar de schoorsteenen over te brengen.

</p>
<p>Toch kwam de ingenieur sneller bij kennis dan men had durven hopen. Pencroff kwam op het denkbeeld om bij het water, waarmede
hij zijn lippen bevochtigde, een weinig vet van de vogels te doen, die hij meegebracht had. Harbert keerde eindelijk met twee
groote schelpen terug. De matroos maakte een drank klaar, dien hij langzaam tusschen de lippen van den ingenieur liet vloeien,
wien het blijkbaar goed deed.

</p>
<p>Daarop opende hij de oogen. Nab en de correspondent waren over hem heen gebogen.

</p>
<p>&#8220;Meester! Meester!&#8221; riep Nab uit.

</p>
<p>De ingenieur hoorde hem. Hij herkende Nab en Spilett, daarna zijn beide andere metgezellen, Harbert en Pencroff; zacht raakte
hij hen met de hand aan.

</p>
<p>Toen kwamen eenige woorden over zijn lippen&#8212;woorden, die hij zeker reeds meer gezegd had en die duidelijk te kennen gaven
welke gedachten in hem omgingen. Deze woorden waren slechts:

</p>
<p>&#8220;Eiland of vasteland?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Och!&#8221; riep Pencroff uit, en hij kon dezen uitroep niet weerhouden, &#8220;goede hemel, wat zal er dat toe doen, als gij maar leeft,
mijnheer Cyrus! Eiland of vasteland. Dat zullen wij later wel zien.&#8221;

</p>
<p>De ingenieur knikte toestemmend en scheen weder in te slapen.

</p>
<p>Daarop gingen Pencroff en zijn beide vrienden naar de duinen, waar zij met geen ander werktuig dan hun handen een dun boompje
uit den grond haalden. Van de takken maakten zij een bed waarover zij droge bladeren en kruiden spreidden, zoodat de ingenieur
daarop gelegd kon worden.

</p>
<p>Dit was het werk van een half uur en het was tien uur toen Nab en Harbert bij den ingenieur terugkeerden, terwijl Gideon Spilett
hem niet verlaten had.

</p>
<p>Cyrus Smith ontwaakte juist. Er kwam weder kleur op zijn wangen, die tot nog toe doodsbleek waren geweest. Hij richtte zich
een weinig op, wierp een blik om zich heen en scheen te vragen waar hij zich thans bevond.

</p>
<p>Eindelijk vroeg Cyrus Smith op zwakken toon of zij hem niet op het strand gevonden hadden?

</p>
<p>&#8220;Neen,&#8221; zeide Spilett.

</p>
<p>&#8220;Zijt gij het dan niet, die mij in deze grot gelegd hebt?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Hoever is de grot van de klippen verwijderd?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ongeveer een halve mijl,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;en zoo gij verwonderd <a id="d0e1136"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1136">43</a>]</span>zijt, mijnheer Smith, wij zijn niet minder verbaasd u hier te vinden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Inderdaad,&#8221; hernam de ingenieur die langzamerhand meer belang in alles begon te stellen, &#8220;inderdaad, dat is zeer zonderling!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar,&#8221; zeide de matroos, &#8220;kunt gij ons zeggen, wat er met u voorgevallen is, sedert gij door dien golfslag medegevoerd <span id="d0e1142" class="corr" title="Bron: werdt">werd</span>?&#8221;

</p>
<p>Cyrus Smith bedacht zich een oogenblik. Hij wist er weinig van. De golfslag had hem uit het net gerukt. Hij was eerst in de
diepte verdwenen. Toen hij op de oppervlakte der zee terugkwam, voelde hij in deze halve duisternis een levend wezen naast
zich. Het was Top, die hem ter hulp was gesneld. Hij bevond zich te midden der onstuimige golven, op geen grooteren afstand
dan een halve mijl van de kust verwijderd. Hij beproefde tegen de golven te worstelen, door te zwemmen. Top hield hem aan
zijn kleederen vast. Toen hij plotseling door den storm werd medegevoerd en nadat hij een half uur lang zich er met kracht
tegen verzet had, moest hij zich laten drijven en sleepte hij Top in den afgrond mede. Van dat oogenblik af totdat hij zich
in de armen zijner vrienden bevond, herinnerde hij zich niets meer.

</p>
<p>&#8220;Toch moet gij kracht genoeg gehad hebben,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;om, toen gij op het strand geworpen waart, van daar naar deze
grot te loopen, want Nab heeft hier uw voetstappen ontdekt.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja.... dat moet wel....&#8221; antwoordde de ingenieur peinzend. &#8220;En gij hebt volstrekt geen spoor van eenig menschelijk wezen
gevonden?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Geen enkel,&#8221; antwoordde Spilett. &#8220;En bovendien, zoo gij toevallig door iemand gered waart, welke redenen zou die persoon
hebben u te verlaten nadat hij u aan de golven had ontrukt.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ge hebt gelijk, beste Spilett.&#8212;Zeg Nab,&#8221; ging hij voort, terwijl hij zich tot zijn bediende wendde, &#8220;gij waart het niet....
ge zult toch niet gedachteloos iets gedaan hebben.... terwijl ge.... Neen, dat is al te ongerijmd.... Zijn er nog van die
voetstappen te zien?&#8221; vroeg Cyrus Smith.

</p>
<p>&#8220;Ja, meester,&#8221; antwoordde Nab, &#8220;hier bij den ingang zijn er nog eenige. De overige zijn door den storm en den regen uitgewischt.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Pencroff,&#8221; hernam Cyrus Smith, &#8220;wilt gij mijn schoenen medenemen en zien of zij dezelfde indrukken maken?&#8221; De matroos deed
wat hem gevraagd werd. Harbert en hij gingen, geleid door Nab, naar de plaats waar de indrukken te vinden waren, terwijl Cyrus
Smith tot den reporter zeide:

</p>
<p>&#8220;Er hebben onverklaarbare dingen plaats gehad!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Onverklaarbare!&#8221; beaamde Spilett.

</p>
<p>&#8220;Maar laten wij er niet langer over denken, later spreken wij er nader over.&#8221; Een oogenblik daarop kwamen de matroos, Nab
en Harbert weder terug.

</p>
<p>Er viel thans niet meer te twijfelen. De schoenen van den ingenieur <a id="d0e1167"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1167">44</a>]</span>pasten juist in de voetsporen. Het was dus Cyrus Smith, die ze in het zand gedrukt had.

</p>
<p>&#8220;Ik was het dus die deze zinsverbijstering onderging, terwijl ik dacht dat het Nab geweest was. Ik moet in mijn slaap gewandeld
hebben, zonder te weten waarheen ik mijn schreden richtte; en het was dus Top, die door zijn instinct geleid, mij hierheen
bracht, na mij gered te hebben.... Kom eens hier Top! mijn beste trouwe hond!&#8221;

</p>
<p>De prachtige hond sprong blaffend tegen zijn meester op en werd overladen met liefkoozingen.

</p>
<p>Tegen den middag gevoelde Cyrus Smith zich in staat, gesteund door den arm van Spilett, naar de schoorsteenen te gaan.

</p>
<p>Men bracht nu de draagbaar. Cyrus Smith strekte zich op het mos en de droge bladeren uit, terwijl Pencroff en Nab de baar
tusschen zich namen. Acht mijlen moesten zij afleggen; en daar zij niet snel zouden kunnen loopen en zeker nog wel eens dikwijls
stil zouden moeten staan, kon men rekenen dat er zes uur zouden voorbijgaan eer de schoorsteenen bereikt waren.

</p>
<p>Tegen vijf uur waren zij hun doel nabij en bevonden zij zich v&oacute;&oacute;r hun woning. Allen stonden stil en zetten de draagbaar op
het zand neer. Cyrus Smith lag in een diepen slaap en ontwaakte niet.

</p>
<p>De grond voor de schoorsteenen was geheel door den opgekomen vloed doorweekt. Pencroff snelde naar binnen, want plotseling
had zich een gedachte van hem meester gemaakt.

</p>
<p>Oogenblikkelijk daarop keerde hij terug en staarde roerloos zijn vrienden aan....

</p>
<p>Het vuur was uitgedoofd. De tondel die de plaats van zwam kon innemen was verdwenen. De zee was zeer ver in de schoorsteenen
doorgedrongen en had alles verwoest wat daar aanwezig was.




</p>
</div>
<div id="d0e1185" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">IX.</h2>
<div class="argument">
<p>Cyrus is er.&#8212;Pogingen van Pencroff.&#8212;Wrijven van hout.&#8212;Eiland of vastland?&#8212;De plannen van den ingenieur.&#8212;Op welk punt van de
Zuidzee?&#8212;In het dichtst van het woud.&#8212;De pijnboom.&#8212;De jacht.&#8212;Rook die veel belooft.
</p>
</div>
<p>Met weinige woorden werden Gideon Spilett, Harbert en Nab op de hoogte van den toestand gebracht. Deze gebeurtenis die zeer
<a id="d0e1193"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1193">45</a>]</span>ernstige gevolgen kon hebben,&#8212;Pencroff zag het ten minste zoo in,&#8212;had een verschillende uitwerking op de metgezellen van den
braven zeeman. Nab was zoo verheugd zijn meester te hebben weergevonden, <a id="d0e1195"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1195">46</a>]</span>dat hij niet luisterde en zelfs volstrekt niet wilde letten op hetgeen Pencroff zeide. Harbert scheen eenigermate de vrees
van den zeeman te deelen. Wat den verslaggever betreft, deze antwoordde slechts op de woorden van Pencroff.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p045.jpg" alt="Pencroff beproefde twee stukken hout te wrijven. Blz. 47." width="499" height="720"><p class="figureHead">Pencroff beproefde twee stukken hout te wrijven. Blz. <a href="#d0e1225">47</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Op mijn woord van eer, Pencroff, het is mij volmaakt onverschillig! Is Cyrus er dan niet? Leeft onze ingenieur niet? Hij
zal wel weten hoe hij ons vuur kan verschaffen?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Waarmee dan?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Met niets.&#8221;

</p>
<p>Wat moest Pencroff daarop antwoorden? Hij antwoordde niet, want in zijn binnenste deelde hij het vertrouwen, dat zijn metgezellen
in Cyrus Smith stelden. De ingenieur was voor hem een vereeniging van alle menschelijke wetenschappen en kennis! Het kwam
op hetzelfde neer of men met Cyrus op een verlaten eiland was, dan wel zonder Cyrus in de meest welvarende stad van de Unie.
Met hem kon men aan niets gebrek hebben. Met hem behoefde men nooit te wanhopen. Al had men dezen goeden lieden gezegd, dat
een vulkaansche uitbarsting dit land zou vernietigen, dat het verzinken zou in de peillooze diepte van de Stille Zee, zij
zouden kalm geantwoord hebben: &#8220;Cyrus is daar! Daar is Cyrus!&#8221;

</p>
<p>Cyrus Smith moest nu v&oacute;&oacute;r alles onder gebracht worden; men bereidde hem zoo goed mogelijk een bed van zeegras en de diepe
slaap, waarin hij weldra verzonk, herstelde spoedig zijn krachten.

</p>
<p>De nacht was ingevallen en de temperatuur begon tegelijkertijd kouder te worden door het draaien van den wind naar het noordoosten.
Daar de zee de beschuttingen had verwoest, die Pencroff op verscheidene plaatsen had aangebracht, begon het zoo te tochten
dat de schoorsteenen bijna onbewoonbaar werden. Het zou er dus slecht voor den ingenieur hebben uitgezien, indien zijn lotgenooten
hem niet zorgvuldig toegedekt hadden, door zich zelve van hun overkleederen te ontdoen.

</p>
<p>Het avondeten bestond dien avond slechts uit die onvermijdelijke lithodomen, waarvan Harbert en Nab er zooveel op de kust
hadden gevonden; zij wisten echter op de hoogste rotsen nog een eetbare plant te vinden, die nog al in den smaak viel van
den correspondent en zijn lotgenooten.

</p>
<p>&#8220;Toch wordt het tijd, dat Cyrus ons te hulp komt,&#8221; zeide de zeeman.

</p>
<p>Het werd intusschen zeer koud en ongelukkig genoeg, men had geen enkel middel om de koude tegen te gaan.

</p>
<p>De zeeman, die inderdaad ongerust werd, beproefde op alle mogelijke manieren vuur te maken. Nab hielp hem zelfs daarbij. Hij
had eenig droog mos gevonden en door twee keisteenen tegen elkander te slaan, verkreeg hij vonken; maar het mos, was niet
brandbaar genoeg en vatte geen vlam; die vonken waren toch <a id="d0e1225"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1225">47</a>]</span>slechts gloeiende stukjes vuursteen en hadden niet dezelfde bestanddeelen als die, welke aan het staal bij het vuurslaan ontspringen.
De poging gelukte dus niet.

</p>
<p>Pencroff beproefde vervolgens, hoewel hij er niet veel van verwachtte, om, in navolging van de wilden, twee stukken droog
hout tegen elkander te wrijven. Wanneer volgens de nieuwe theorie, de beweging, die Nab en hij maakten, in warmte moest overgaan,
dan zou deze zeker voldoende zijn geweest om het water voor een stoomketel aan de kook te brengen! De uitkomst echter leidde
tot niets. De stukken hout werden warm, dat was alles, en zelfs niet eens zoo warm als zij, die de beweging maakten.

</p>
<p>Na een uur gewreven te hebben, gudste Pencroff het zweet uit alle pori&euml;n en hij wierp spijtig de stukken hout weg.

</p>
<p>&#8220;Als het waar is, dat de wilden op deze manier vuur maken,&#8221; zeide hij, &#8220;dan zou het zelfs in den winter warm zijn! Door zoo
te wrijven zou ik nog eerder mijn armen in brand steken!&#8221;

</p>
<p>Pencroff vergat dat niet alle soorten van hout er toe geschikt zijn en dat hij er niet den slag van had.

</p>
<p>Harbert had den zeeman gadegeslagen en de stukken hout opgenomen, toen deze ze wegwierp; hij begon met grooten ijver te wrijven
en hij antwoordde, toen Pencroff hem spottend toeriep:

</p>
<p>&#8220;Wrijf maar, mijn jongen, wrijf maar.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik wrijf alleen om mij zelf warm te maken evenals gij het er door zijt geworden, Pencroff.&#8221;

</p>
<p>Wat er ook gebeurde, zij moesten zich dien nacht ter ruste leggen zonder er in geslaagd te zijn vuur te maken.

</p>
<p>Spilett, Harbert, Nab en Pencroff strekten zich in een van de gangen op het zand uit en Top sliep aan de voeten van zijn meester.

</p>
<p>Toen de ingenieur den volgenden morgen, 28 Maart, tegen acht uur ontwaakte, zag hij zijn metgezellen om zich geschaard, die
op zijn ontwaken wachtten; evenals den vorigen avond, waren zijn eersten woorden:

</p>
<p>&#8220;Eiland of vasteland?&#8221;

</p>
<p>Men ziet, deze gedachte vooral hield hem bezig.

</p>
<p>&#8220;Dit is nu juist wat wij niet weten, mijnheer Smith!&#8221; antwoordde Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Weet gij dat nog niet?...&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar wij zullen het weten,&#8221; voegde Pencroff er bij, &#8220;wanneer gij ons door dit land den weg hebt gewezen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik geloof wel het te kunnen ondernemen,&#8221; antwoordde de ingenieur die zonder veel inspanning opstond en bleef staan.

</p>
<p>&#8220;Dat gaat al goed!&#8221; riep de zeeman uit.

</p>
<p>&#8220;Ik zou bijna van honger omkomen,&#8221; antwoordde Cyrus Smith. &#8220;Vrienden, ik moet iets te eten hebben, en dan ben ik ter uwer
beschikking.&#8212;Er is vuur, nietwaar?&#8221;
<a id="d0e1263"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1263">48</a>]</span></p>
<p>Het duurde eenige oogenblikken, voordat er antwoord op deze vraag kwam. Pencroff zeide eindelijk:

</p>
<p>&#8220;Helaas, wij hebben geen vuur, of liever, mijnheer Smith, wij hebben geen vuur meer!&#8221;

</p>
<p>Hij vertelde vervolgens, wat er den vorigen avond gebeurd was. Smith gebruikte inmiddels zijn sober maal, en toen dit genuttigd
was, kruisde hij zijn armen en zeide:

</p>
<p>&#8220;En dus, mijn vrienden, gij weet nog niet of het lot ons op het vasteland of wel op een eiland geworpen heeft?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, mijnheer Smith,&#8221; was het antwoord.

</p>
<p>&#8220;Morgen zullen wij het weten,&#8221; hernam de ingenieur. &#8220;Tot zoolang staat ons niets te doen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zeker wel,&#8221; gaf Pencroff ten antwoord.

</p>
<p>&#8220;Wat dan?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Vuur,&#8221; zeide de zeeman, die ook van zijn kant een id&eacute;e fixe had.

</p>
<p>&#8220;Wij zullen vuur maken, Pencroff,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.&#8212;&#8220;Heb ik gisteren niet, terwijl gij mij vervoerdet, in het westen
een berg gezien die boven alles uitsteekt?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Gideon Spilett, &#8220;een berg, die hoog genoeg moet zijn....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Goed,&#8221; hernam de ingenieur. &#8220;Morgen zullen wij den top bestijgen en zien of dit land een eiland of het vasteland is. Tot
zoolang, ik herhaal het, is er niets te doen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Toch wel, vuur!&#8221; hernam nogmaals de koppige matroos.

</p>
<p>&#8220;Maar men zal vuur maken!&#8221; antwoordde Gideon Spilett. &#8220;Een beetje geduld, Pencroff.&#8221;

</p>
<p>De zeeman zag Gideon Spilett aan, alsof hij zeggen wilde: &#8220;Indien gij er alleen voor staat om het ons te geven, dan zullen
wij nog zoo spoedig geen biefstuk bakken!&#8221; Maar hij zweeg.

</p>
<p>Cyrus Smith echter had nog niets geantwoord. De quaestie om vuur te maken scheen hem al zeer weinig bezig te houden. Gedurende
eenige oogenblikken bleef hij in gedachten verzonken. Eindelijk nam hij het woord en zeide:

</p>
<p>&#8220;Mijne vrienden, onze toestand is misschien ellendig, maar hij is in ieder geval zeer eenvoudig. Of wij zijn op een vasteland,
en dan kunnen wij ten koste van meerdere of mindere vermoeienis, een bewoond punt bereiken; &ograve;f wel, wij zijn op een eiland.
In dit laatste geval blijven ons slechts twee dingen over; indien het eiland bewoond is, dan zullen wij het met zijn bewoners
trachten te vinden; is het verlaten, dan zullen wij trachten ons alleen te redden en ons hier vestigen, alsof wij het nooit
moesten verlaten!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Nooit!&#8221; riep de verslaggever uit. &#8220;Zegt gij nooit! mijn waarde Cyrus?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het is beter, dadelijk het ergste van de zaken te zien,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;en betere uitkomst als een verrassing
te beschouwen.&#8221;

<a id="d0e1302"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1302">49</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p049.jpg" alt="De jagers zagen, dat Top er een beet had. Blz. 50." width="499" height="720"><p class="figureHead">De jagers zagen, dat Top er een beet had. Blz. <a href="#d0e1313">50</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Flink!&#8221; zeide Pencroff. &#8220;En men moet ook nog hopen, dat dit eiland, als het er een is, niet juist geheel buiten den weg der
schepen ligt! Dat zou al zoo ongelukkig mogelijk zijn!&#8221;
<a id="d0e1313"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1313">50</a>]</span></p>
<p>&#8220;Wij zullen niet eer weten waar ons aan te houden, v&oacute;&oacute;rdat wij den berg hebben bestegen,&#8221; antwoordde de ingenieur.

</p>
<p>&#8220;Maar, mijnheer Cyrus, zult gij morgen de vermoeienis van dien tocht kunnen doorstaan?&#8221; vroeg Harbert.

</p>
<p>&#8220;Ik hoop het,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;maar onder voorwaarde dat Pencroff en gij, mijn jongen, zult toonen knappe en handige
jagers te zijn.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Mijnheer Cyrus,&#8221; viel de zeeman hem in de rede, &#8220;daar gij nu toch van wild spreekt, als ik, bij mijne terugkomst, even zeker
kon zijn het wild te zien braden, als ik nu zeker ben het thuis te brengen....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Breng het maar eerst thuis, Pencroff,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.

</p>
<p>Men kwam overeen, dat de ingenieur en de correspondent den dag in de schoorsteenen zouden doorbrengen, om de kust en de hooge
vlakte te onderzoeken. Nab, Harbert en de zeeman zouden intusschen naar het bosch terugkeeren, een nieuwen voorraad hout opdoen
en zich meester maken van elken vogel of van elk stuk wild, dat onder hun bereik mocht komen.

</p>
<p>Tegen tien uur in den morgen gingen zij op weg, Harbert vol vertrouwen, Nab vroolijk en Pencroff binnensmonds mompelende:

</p>
<p>&#8220;Als ik bij mijn terugkomst vuur in huis vind, dan heeft het onweder in eigen persoon het er aangebracht!&#8221;

</p>
<p>Zij kwamen overeen om met de jacht te beginnen en op den terugtocht hout in te zamelen. In plaats van, zooals den vorigen
keer, de rivier te volgen, drongen zij dieper in het bosch door, maar dit beantwoordde niet aan hunne verwachting, want na
een uur geloopen te hebben, hadden zij nog geen wild gezien.

</p>
<p>De zon had haar hoogste standpunt nog niet bereikt; de tocht duurde nog maar altijd voort. Eindelijk werden zij beloond; Harbert
ontdekte namelijk een soort van denneboom, waarvan de vruchten eetbaar waren en veel overeenkomst met amandelen hadden.

</p>
<p>&#8220;Dat gaat goed,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;zeeplanten in plaats van brood, rauwe mosselen in plaats van vleesch en amandelen tot dessert,
dat is wel een diner voor menschen die geen enkelen lucifer meer in hun zak hebben!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ge moet niet klagen,&#8221; antwoordde Harbert.

</p>
<p>&#8220;Ik klaag niet, mijn jongen,&#8221; hernam Pencroff, &#8220;ik herhaal slechts, dat het vleesch wel een beetje te veel ontbreekt bij dat
maal!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Top denkt er anders over....&#8221; riep Nab uit, die op een kreupelboschje toeliep, waarin de hond blaffend verdwenen was. Het
keffen van Top vermengde zich met een zonderling geknor.

</p>
<p>De zeeman en Harbert waren Nab gevolgd. Nauwelijks waren de jagers in het boschje of zij zagen Top, die een beest bij een
oor <a id="d0e1344"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1344">51</a>]</span>vasthield. Het was een soort varken, ongeveer twee en een halven voet lang, bruinzwart van kleur met een harde, maar niet
zeer dikke huid, en pooten waarvan de teenen, die op dat oogenblik aan den grond als genageld stonden, door vliezen verbonden
waren.

</p>
<p>Harbert meende dat het een moeraszwijn was, dat is te zeggen, het grootste soort van de orde der knaagdieren.

</p>
<p>Intusschen verweerde het dier zich volstrekt niet tegen den hond. Het keek dom uit zijn oogen, diep verborgen in een dikke
laag vet. Misschien was dit de eerste maal dat het menschen voor zich zag.

</p>
<p>Nab had zijn stok stevig in de hand genomen en wilde het knaagdier afmaken, toen dit zich eensklaps uit de tanden van Top,
die slechts een stuk van het oor behield, losrukt, een vreeselijk gebrul uitstoot, op Harbert aanvliegt, dezen op den grond
werpt en daarna in het bosch verdwijnt.

</p>
<p>&#8220;Ha! die schelm,&#8221; riep Pencroff uit.

</p>
<p>Onmiddellijk volgden zij de sporen van Top en op het oogenblik dat zij het beest nabij waren verdween het onder water in een
grooten poel, door eeuwenoude pijnboomen omringd.

</p>
<p>Nab, Harbert en Pencroff stonden onbeweeglijk. Top was in het water gesprongen, maar het dier verscheen niet weer.

</p>
<p>&#8220;Wij moeten wachten,&#8221; zeide de knaap, &#8220;want het zal weldra komen om adem te halen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zou het niet verdrinken?&#8221; vroeg Nab.

</p>
<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;het heeft zwemvliezen en is dus een amphibie. Maar wij moeten opletten.&#8221;

</p>
<p>Top bleef te water. Pencroff en zijn metgezellen gingen ieder aan een kant staan, om het beest elken uitweg af te snijden.

</p>
<p>Harbert had zich niet vergist. Weinige oogenblikken later verscheen het zwijn aan de oppervlakte van het water. Top wierp
zich in een sprong op hem en belette het op nieuw onder te duiken. Het volgende oogenblik was het dier door een slag van den
stok van Nab afgemaakt.

</p>
<p>&#8220;Hoezee!&#8221; riep Pencroff, die gaarne door dien kreet zijn vreugde uitte. &#8220;Nu nog slechts een gloeiend kooltje en dit knaagdier
zal zelf tot op de beenderen afgeknaagd worden!&#8221;

</p>
<p>Pencroff laadde het zwijn op zijn schouders en den stand der zon gadeslaande, oordeelde hij, dat het ongeveer twee uur zou
zijn en gaf bevel tot den terugtocht.

</p>
<p>Dank zij het instinct van Top, konden de jagers den weg, dien zij gekomen waren, terugvinden<span id="d0e1374" class="corr" title="Bron: ">.</span> Een half uur later waren zij aan den oever van de rivier. De zeeman was nog op vijftig passen van de schoorsteenen verwijderd,
toen hij op nieuw een oorverdoovend hoezee aanhief en op den steenhoop wijzende, uitriep:
<a id="d0e1377"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1377">52</a>]</span></p>
<p>&#8220;Nab! Harbert! Zie eens!&#8221;

</p>
<p>Een rookwolk steeg kronkelend boven de rotsen op!




</p>
</div>
<div id="d0e1382" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">X.</h2>
<div class="argument">
<p>Eene uitvinding van den ingenieur.&#8212;De vraag, die Cyrus Smith bezig houdt.&#8212;Op weg naar het gebergte.&#8212;Het woud.&#8212;Vulkanische
bodem.&#8212;Vreemde dieren.&#8212;De eerste vlakte.&#8212;Een nacht in de open lucht.&#8212;De top van den kegel.
</p>
</div>
<p>Eenige oogenblikken later stonden de drie jagers voor een knetterend vuur. Cyrus Smith en de correspondent bevonden zich daar
eveneens, Pencroff staarde hen aan, zonder een woord te zeggen, met zijn zwijn in de hand.

</p>
<p>&#8220;Zeker, zeker, mijn jongen,&#8221; riep de verslaggever uit. &#8220;Vuur waarachtig vuur, dat dit prachtige stuk wild, waaraan wij ons
straks te goed zullen doen, heerlijk zal braden!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar wie heeft dit aangemaakt?&#8221; vroeg Pencroff.

</p>
<p>&#8220;De zon!&#8221;

</p>
<p>Het antwoord van Gideon Spilett was zeer juist. De zon had deze warmte aangebracht, waarover Pencroff zich verwonderde. De
zeeman kon zijn oogen niet gelooven, en hij was zoo buiten zich zelf van verbazing, dat hij er niet eens aan dacht den ingenieur
naar de toedracht der zaak te vragen.

</p>
<p>&#8220;Hadt gij dan een brandglas, mijnheer?&#8221; vroeg Harbert aan Smith.

</p>
<p>&#8220;Neen, mijn jongen,&#8221; <span id="d0e1402" class="corr" title="Bron: antwoorde">antwoordde</span> hij, &#8220;maar ik heb er een gemaakt.&#8221;

</p>
<p>En hij liet hem den toestel zien, dien hij voor brandglas gebruikt had. Het waren slechts de glazen van de horloges van den
correspondent en van hem. Na ze met water gevuld en de randen door middel van een weinig klei hermetisch aaneengesloten te
hebben, had hij een brandglas vervaardigd, dat, door de zonnestralen op een stuk zeer droog mos te concentreeren, de ontbranding
had veroorzaakt.

</p>
<p>De zeeman beschouwde den toestel en keek toen den ingenieur aan zonder een woord te spreken. Maar zijn blik zeide genoeg!
Was Cyrus Smith voor hem al niet een God, zeker was hij meer dan een mensch. Eindelijk kreeg hij zijn spraak terug en riep
uit:

</p>
<p>&#8220;Teeken dat aan mijnheer Spilett, teeken dat in uw boek aan.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het is reeds aangeteekend,&#8221; antwoordde de verslaggever.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p053.jpg" alt="Een rookwolk steeg kronkelend boven de rotsen op. Blz. 52." width="497" height="720"><p class="figureHead">Een rookwolk steeg kronkelend boven de rotsen op. Blz. <a href="#d0e1377">52</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Weldra had de zeeman, met behulp van Nab, het zwijn aan het braadspit. De ingenieur en zijn metgezel hadden hun dag goed <a id="d0e1423"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1423">53</a>]</span>besteed, de schoorsteenen waren weder bewoonbaar geworden, doordat de reten met steen en zand dicht waren gemaakt en de gloed
van het vuur zich ook daar deed gevoelen. Cyrus Smith had <a id="d0e1425"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1425">54</a>]</span>zijn krachten weder teruggekregen en staarde, in gepeins verzonken, naar den top van den berg, dien zij den volgenden dag
zouden bestijgen. Die berg lag ongeveer op zes mijlen noord-westelijk en verhief zich, naar zijn schatting, drie duizend vijf
honderd voet boven de oppervlakte der zee. Bijgevolg kon iemand, die op den top stond den horizon met een straal van minstens
vijftig mijlen overzien. Cyrus Smith zou dus waarschijnlijk zonder moeite, de quaestie van &#8220;vasteland of eiland&#8221; kunnen oplossen,
welke hij, niet zonder reden, de gewichtigste van allen oordeelde.

</p>
<p>Het avondeten werd met grooten smaak genuttigd en na eenige groote blokken hout op het vuur geworpen te hebben, begaven zich
allen ter ruste.

</p>
<p>Den volgenden morgen om half acht waren Cyrus Smith en zijn lotgenooten, met stokken gewapend, gereed om den tocht te ondernemen.
De rest van het zwijn was voldoende voedsel voor vier en twintig uur; zij hoopten onder weg echter nieuwen voorraad op te
doen; en de glazen waren dan ook weer op de horloges van den ingenieur en den verslaggever gezet.

</p>
<p>Op raad van Pencroff volgde men den reeds afgelegden weg door het bosch, daar dit de naaste naar den berg was. Toen zij aan
den zoom van het bosch waren, begon de weg een weinig te hellen. Ten tien uur maakte men even halt op een plaats vanwaar men
den berg in het gezicht had.

</p>
<p>&#8220;Wij zijn op vulkanisch terrein,&#8221; zeide Smith tot zijn metgezellen. Harbert maakte hen opmerkzaam op versche sporen van groote
dieren, wilde of andere.

</p>
<p>&#8220;Die beesten zullen ons misschien ongaarne hun gebied afstaan,&#8221; merkte Pencroff op.

</p>
<p>&#8220;Welnu,&#8221; antwoordde de correspondent, die in Indi&euml; reeds tijgerjachten had mee gemaakt en in Afrika de leeuwen had vervolgd,
&#8220;wij zullen ons van hen trachten te ontdoen. Maar laten wij intusschen op onze hoede zijn.&#8221;

</p>
<p>Om twaalf uur werd er een tweede halt gemaakt om te ontbijten, waarna het troepje zich weer in beweging zette, maar nu door
vrij dik kreupelhout. In de schaduw fladderde een groot aantal vogels, tot het geslacht der fazanten behoorende. Gideon Spilett
doodde met een steenworp een van deze vogels, waarop Pencroff, die waarschijnlijk door de lucht honger had gekregen, gulzige
blikken wierp.

</p>
<p>De weg werd voortdurend moeielijker, want hij ging nu steil naar de hoogte en ieder moest nauwkeurig toezien, waar hij zijn
voet zette. Nab en Harbert gingen vooraan, Pencroff was de laatste; tusschen hen in liepen Cyrus en de verslaggever. De dieren,
die op deze hoogte verblijf hielden&#8212;en hun sporen ontbraken niet&#8212;moesten noodzakelijk behooren tot die rassen met vasten voet
en <a id="d0e1443"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1443">55</a>]</span>lenig lichaam, waartoe de gemzen en wilde geiten behooren. Men zag er zelfs eenigen, maar Pencroff scheen ze niet met een
juisten naam aan te duiden, want eensklaps riep hij uit:

</p>
<p>&#8220;Schapen!&#8221;

</p>
<p>Allen bleven stilstaan op vijftig passen afstand van een half dozijn groote dieren met krachtige horens, die naar achteren
gebogen en plat aan het uiteinde waren, hun vacht was wollig, maar verborgen onder lang zijdeachtig haar van licht gele kleur.

</p>
<p>Het waren geen gewone schapen, maar een soort, dat algemeen gevonden wordt in de bergen der gematigde luchtstreken en waaraan
Harbert den naam gaf van wilde rammen.

</p>
<p>&#8220;Zitten er ook bouten en koteletten aan?&#8221; vroeg de zeeman.

</p>
<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Harbert.

</p>
<p>&#8220;Nu dan zijn het ook schapen!&#8221; hernam Pencroff.

</p>
<p>Deze beesten bleven onbeweeglijk en met verwonderden blik tusschen de blokken basalt staan alsof zij voor de eerste maal menschelijke
wezens aanschouwden. Toen verdwenen zij in een paar sprongen achter de rotsen.

</p>
<p>&#8220;Tot weerziens!&#8221; riep Pencroff hun op zulk een echt komischen toon na, dat zijn metgezellen begonnen te lachen.

</p>
<p>Zeven uur lang waren zij bergopwaarts gegaan; de duisternis viel in en men besloot te kampeeren om de krachten te herstellen,
het avondeten te nuttigen en vervolgens te slapen. Het weer was prachtig, de hemel onbewolkt en de nacht nog niet geheel donker.
Te midden van eenige rotsen vond men een schuilplaats. Hoewel de brandstof niet overvloedig was, wisten de zeeman, Nab en
Harbert spoedig zooveel mos en droog hout bij elkander te zoeken, dat er binnen weinige oogenblikken een knetterend vuurtje
opvlamde, dat alleen diende om de koude nachtlucht een weinig tegen te gaan. Nab bewaarde den fazant voor den volgenden dag,
de overblijfsels van het zwijn en eenige dozijnen amandelen vormden nu het souper. Het was nog geen half zeven, toen dit reeds
afgeloopen was.

</p>
<p>Cyrus Smith kwam op de gedachte om, voor hij ter ruste ging, den omtrek nog eens op te nemen; hij wilde zich overtuigen of
men het pad kon volgen dat rondom dezen kegel liep, voor het geval dat de zijden te stijl mochten zijn en men den top aldus
niet zou kunnen bereiken. Kon men echter geen van beiden, dan was het onmogelijk het westelijke gedeelte van de streek op
te nemen en men zou het doel van den tocht gedeeltelijk missen.

</p>
<p>Zonder zijn vermoeienis te tellen, liet de ingenieur Pencroff en Nab voor slaapplaatsen zorgen, Gideon Spilett zijn aanteekeningen
schrijven en volgde hij zelf den weg, die om den top liep. Harbert vergezelde hem.

</p>
<p>Na een marsch van ongeveer twintig minuten, konden Smith en Harbert niet verder: op dat punt vloeide de helling der beide
kegels <a id="d0e1469"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1469">56</a>]</span>ineen; ter zelfder tijd werd hun echter de kans geopend om regelrecht op den top af te gaan. Zij bevonden zich namelijk voor
een diepe spleet in den berg. Het was de mond van den krater, die zich bovenaan bevond, de hals, als het ware, waardoor de
vloeibare stoffen uitgeworpen werden in den tijd dat de vulkaan nog in werking was. De lava was hard geworden, het metaalschuim
had zich gezet en vormde een soort van natuurlijke trap met breede treden, die het beklimmen van den top van den berg gemakkelijk
maakten.

</p>
<p>In een oogopslag overzag Cyrus Smith den stand van zaken en, zonder aarzelen, begaf hij zich, door zijn jeugdigen makker gevolgd,
in de groote spleet te midden van een diepe duisternis. Men moest nog ongeveer duizend voet stijgen. Zou de helling binnen
den krater begaanbaar zijn? Men moest het onderzoeken. De ingenieur wilde zijn tocht voortzetten, zoolang hij door niets daarin
belemmerd werd.

</p>
<p>Wat den vulkaan zelf betrof, het viel geen oogenblik te betwijfelen of hij was geheel uitgedoofd. Geen rookwolkje steeg er
uit. Geen vlam was er in de diepte zichtbaar. Geen gerommel, geen geluid, geen beweging kwam er uit deze donkere put, die
mogelijk doordrong tot in het binnenste der aarde. Zelfs de atmosfeer in den krater was door geen enkelen zwavelachtigen damp
bezwangerd. Het was meer dan een sluimerende vulkaan, het was een geheel uitgedoofde.

</p>
<p>De poging van Cyrus Smith moest slagen. Langzamerhand zagen Harbert en hij, terwijl zij stegen, den krater boven hun hoofd
wijder worden. Het gedeelte van den hemel dat zij boven zich zagen werd al grooter en grooter. Bij elken stap, dien Smith
en Harbert deden kregen zij nieuwe sterren in het gezicht. Het schitterde prachtig.

</p>
<p>Het was even voor acht uur toen Cyrus Smith en Harbert hun voet zetten op den top van den berg.

</p>
<p>Het was geheel duister en zij konden niet verder dan twee mijlen zien. Werd dit onbekende land door de zee omgeven, of hechtte
het zich in het westen aan eenig vasteland van de Stille Zee? Men kon het nog niet onderscheiden. In het westen maakte een
nevelachtige streep, die scherp tegen den horizon afstak, de duisternis nog grooter en het oog kon niet beslissen of hemel
en water in &eacute;en lijn samenvloeiden.

</p>
<p>Plotseling echter vertoonde zich een flauw licht aan een punt van den horizon, dat langzaam daalde, naarmate de wolk steeg.

</p>
<p>Het was de smalle sikkel van de maan, die weldra zou verdwijnen; maar haar licht was voldoende om de lijn van den horizon,
waarvoor de wolk verdwenen was, duidelijk af te teekenen, en de ingenieur zag een oogenblik haar beeld zich in een vloeiende
oppervlakte trillend weerspiegelen.
<a id="d0e1485"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1485">57</a>]</span></p>
<p>Cyrus Smith vatte de hand van den knaap en zeide op ernstigen toon, op het oogenblik dat de maan in de golven verdween:


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p057.jpg" alt="De krater werd boven hun hoofd wijder. Blz. 56." width="505" height="720"><p class="figureHead">De krater werd boven hun hoofd wijder. Blz. <a href="#d0e1469">56</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Een eiland!&#8221;



<a id="d0e1498"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1498">58</a>]</span></p>
</div>
<div id="d0e1499" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XI.</h2>
<div class="argument">
<p>Op den top van den kegel.&#8212;Het binnenste van den krater.&#8212;De zee rondom.&#8212;Geen land in zicht.&#8212;De kust in vogelvlucht gezien.&#8212;Is
het eiland bewoond?&#8212;Doop der baaien, golven, kapen en rivieren.&#8212;Het eiland Lincoln.
</p>
</div>
<p>Een half uur later waren Cyrus Smith en Harbert weder op weg naar hun kamp. De ingenieur zeide slechts tot zijn metgezellen,
dat het land, waarop zij geworpen waren, een eiland was, en dat men den volgenden dag verder zou overleggen. Vervolgens maakte
ieder het zich zoo gemakkelijk mogelijk om te slapen en in dat hol van basalt op een hoogte van vijf en twintig honderd voet
boven de oppervlakte der zee, smaakten &#8220;de eilandbewoners&#8221; een diepe rust.

</p>
<p>Den volgenden morgen, 30 Maart, wilde de ingenieur, na een sober ontbijt, uit een gebraden geit bestaande, weder den top van
den vulkaan bestijgen, teneinde nauwkeurig het eiland op te nemen, waarop hij en de zijnen gevangen waren, misschien zelfs
levenslang, indien het op grooten afstand van elk land gelegen was, of wanneer het niet in den weg lag van de schepen, welke
de archipel der Stille Zee bezoeken. Ditmaal volgden allen hem op zijn ontdekkingstocht. Ook zij wilden het eiland zien, dat
al hun behoeften zou moeten bevredigen. Cyrus Smith volgde denzelfden weg als den vorigen dag. Het was prachtig weer. De zon
steeg aan een effen hemel en verlichtte met haar stralen het geheele oostelijk gedeelte van den berg.

</p>
<p>Men kwam bij den krater. De ingenieur zou hem zelfs in de duisternis teruggevonden hebben. Nog voor twee uur waren Smith en
zijn metgezellen op den top van den krater vereenigd, op een kegelvormige hoogte, die zich aan de noordzijde verhief.

</p>
<p>&#8220;Zee! overal zee!&#8221; riepen zij uit, alsof hun lippen dat woord niet konden weerhouden, dat hen tot eilanders maakte.

</p>
<p>De ingenieur en zijn vrienden beschouwden eenige oogenblikken, sprakeloos en onbeweeglijk, alle punten van den oceaan. Zij
drongen met hun oog tot de uiterste grenzen der onmetelijke watervlakte door. Maar Pencroff, die zulk een scherp gezicht had,
zag niets, en waarlijk, indien er aan den horizon land ware geweest, al had het zich ook voorgedaan als een flauwe nevel,
de zeeman zou het ongetwijfeld herkend hebben, want het waren twee ware telescopen die de natuur onder zijn zware wenkbrauwen
geplaatst had.

</p>
<p>Van den oceaan richtten zij hun blikken naar het eiland, dat zij geheel overzagen, en Gideon Spilett was de eerste, die het
woord nam en de belangrijke vraag stelde:

</p>
<p>&#8220;Hoe groot kan dit eiland zijn?&#8221;
<a id="d0e1519"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1519">59</a>]</span></p>
<p>Het scheen inderdaad niet groot te midden van den onmetelijken oceaan.

</p>
<p>Cyrus Smith dacht eenige oogenblikken na; hij volgde oplettend den omtrek van het eiland, waarbij hij de hoogte waarop hij
zich bevond, in aanmerking nam, en zeide toen:

</p>
<p>&#8220;Vrienden, ik geloof niet dat ik mij vergis, wanneer ik den omtrek van het eiland op ongeveer tweehonderd mijlen schat.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En bijgevolg is de oppervlakte?....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat valt moeielijk te bepalen,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;want er zijn te veel bochten.&#8221;

</p>
<p>Cyrus Smith vergiste zich niet in zijn schatting; het eiland had ongeveer de uitgestrektheid van Malta of Zante in de Middellandsche
Zee; maar het was daarbij veel onregelmatiger, en minder rijk in kapen, uitstekende punten, baaien, inhammen en kreken. Zijn
inderdaad zonderlinge vorm verwonderde allen, en toen Gideon Spilett, op raad van den ingenieur, den omtrek er van geteekend
had, vond men dat het geleek op eenig phantastisch dier, een monsterachtig gevind weekdier, dat op de oppervlakte van de Stille
Zee ingeslapen was.

</p>
<p>Het eiland zelf maakte in het algemeen daarvan den indruk. Het geheele zuidelijke gedeelte, van den berg tot de kust, was
dicht met hout begroeid; het was onvruchtbaar en zandig in het noorden. Cyrus Smith en zijn metgezellen waren niet weinig
verwonderd, toen zij tusschen den vulkaan en de kust een meer zagen, rondom door groene boomen omringd, waarvan zij het bestaan
niet hadden vermoed. Van die hoogte af scheen het meer en de zee hetzelfde peil te hebben, maar, na er over te hebben nagedacht,
verklaarde de ingenieur, dat de hoogte van dat meer boven de oppervlakte der zee ongeveer drie honderd voet moest bedragen,
want de bergvlakte die tot kom diende was slechts een verlenging van de kust.

</p>
<p>&#8220;Het is dus een zoetwatermeer?&#8221; vroeg Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Dat kan niet anders,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;want het moet gevoed worden door het water dat van de bergen stroomt.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik zie een klein riviertje dat er zich in uitstort,&#8221; zei Harbert, op een smalle beek wijzende.

</p>
<p>&#8220;Inderdaad,&#8221; antwoordde Smith, &#8220;en daar deze beek het meer van water voorziet, is het waarschijnlijk dat er aan den zeekant
een uitloozing bestaat, waardoor het overvloedige water ontsnapt. Wij zullen dit op onzen terugtocht zien.&#8221;

</p>
<p>De vulkaan was niet midden in het eiland gelegen; hij verhief zich integendeel in het noordwesten en scheen de grens aan te
geven der twee hemelstreken. In het zuidwesten, zuiden en zuidoosten verdween het laagste gedeelte van het voorgebergte onder
een weelderigen plantengroei.
<a id="d0e1544"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1544">60</a>]</span></p>
<p>In het noorden kon men echter zijn vertakkingen volgen die uitliepen in zandvlakten. Naar dien kant hadden dan ook, tijdens
de uitbarstingen, de vloeibare stoffen een uitweg gezocht en een breede lavastroom strekte zich uit tot den kleinen inham,
die in het noordoosten een baai vormde.

</p>
<p>Er bleef nu nog een ernstige quaestie uit te maken, die van zeer veel invloed was voor de toekomst der schipbreukelingen.

</p>
<p>Was het eiland bewoond?

</p>
<p>Het was de verslaggever, die deze vraag deed, waarop men schijnbaar reeds ontkennend kon antwoorden, na het nauwkeurig onderzoek,
dat naar verschillende kanten van het eiland ingesteld was.

</p>
<p>Nergens zag men eenig werk van menschelijke hand. Geen verzameling van huizen, geen eenzame hut, zelfs geen visschersloods
aan de kust. Geen rookwolkje steeg in de lucht en verried de aanwezigheid van menschen.

</p>
<p>Een afstand van dertig mijlen scheidde evenwel de schipbreukelingen van de verst verwijderde punten, dat is te zeggen, van
dat gedeelte, dat zich naar het zuid-westen uitstrekte, en het zou moeielijk zijn, zelfs voor oogen als die van Pencroff,
daar een woning te ontdekken. Ook kon men dat gordijn van gebladerte niet optillen, dat drie vierden van het eiland bedekte,
en zien of het al dan niet eenig klein gehucht verborg. Maar over het algemeen vestigen zich de bewoners van die kleine eilanden,
welke uit de golven van de Stille Zee verrijzen, aan de kust, en die kust scheen geheel en al verlaten.

</p>
<p>Tot het tegendeel uit een nauwkeuriger onderzoek zou zijn gebleken, kon men dus aannemen, dat het eiland onbewoond was.

</p>
<p>Maar werd het ook bezocht, al was het ook slechts nu en dan, door de bewoners der naburige eilanden? Op die vraag was moeilijk
te antwoorden. Gedurende die onzekerheid moest men echter eenige voorzorgen nemen tegen een mogelijke landing van naburige
volksstammen.

</p>
<p>De verkenning van het eiland was volbracht, zijn vorm opgenomen, zijn hoogte aangeteekend, zijn oppervlakte berekend, zijn
toestand, met betrekking tot water en bergen, verkend. De gesteldheid der bosschen en vlakten was in het algemeen op het plan
van den verslaggever aangegeven. Men moest nu slechts de hellingen van den berg afdalen en den bodem onderzoeken uit het drievoudig
oogpunt, dat der delfstoffen, der planten en der dieren. Maar alvorens zijn lotgenooten het sein tot den terugtocht te geven,
zei Cyrus Smith op kalmen, ernstigen toon tot hen:


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p061.jpg" alt="Allen volgden hem. Blz. 58." width="502" height="720"><p class="figureHead">Allen volgden hem. Blz. <a href="#d0e1498">58</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Ziehier, mijne vrienden, het kleine stukje grond waarop de Almachtige ons geworpen heeft. Hier zullen wij moeten leven, misschien
zeer lang. Misschien zal hier onverwacht hulp komen, indien eenig schip bij toeval voorbij zeilt.... Ik zeg bij toeval, want
dit eiland is van weinig beteekenis; het heeft zelfs geen haven, <a id="d0e1573"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1573">61</a>]</span>die een toevluchtsoord zou kunnen zijn voor schepen, en het is te vreezen, dat het ligt buiten elken koers, die gewoonlijk
gevolgd wordt, dat is te zeggen, te zuidelijk voor de schepen, welke de archipels <a id="d0e1575"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1575">62</a>]</span>van de Stille Zee bezoeken, te noordelijk voor diegenen, welke naar Australi&euml; gaan en Kaap Hoorn omzeilen. Ik wil u niets
omtrent onzen toestand verbergen....&#8221;

</p>
<p>&#8220;En gij hebt gelijk, mijn waarde Cyrus,&#8221; antwoordde de correspondent met vuur. &#8220;Gij hebt met mannen te doen. Zij stellen vertrouwen
in u en gij kunt op hen rekenen. Niet waar, mijne vrienden?&#8221;

</p>
<p>Harbert en Nab verzekerden Smith van hun gehoorzaamheid en trouw, en de zeeman stelde zelfs voor om van dat eiland een klein
Amerika te maken. Hij zag geen bezwaar om steden te bouwen, spoorwegen aan te leggen en zelfs een telegraaf op te richten,
en wanneer dit alles volbracht was, het te gaan aanbieden aan het gouvernement der Vereenigde Staten. Hij stelde slechts &eacute;&eacute;n
voorwaarde.

</p>
<p>&#8220;Welke?&#8221; vroeg de correspondent.

</p>
<p>&#8220;Ons niet meer als schipbreukelingen te beschouwen, maar als kolonisten, die hier gekomen zijn om een kolonie te stichten!&#8221;

</p>
<p>Cyrus Smith kon niet nalaten te glimlachen, en het voorstel van den zeeman werd aangenomen. Vervolgens bedankte hij zijn lotgenooten
en voegde er bij, dat hij rekende op hun energie en op den bijstand des hemels.

</p>
<p>&#8220;Welnu, op weg naar de schoorsteenen!&#8221; riep Pencroff uit.

</p>
<p>&#8220;Nog een oogenblik, vrienden,&#8221; zei de ingenieur, &#8220;het komt mij niet kwaad voor dit eiland een naam te geven evenals aan de
kapen, de golven en de stroomen, die wij aanschouwen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zeer goed,&#8221; zei de correspondent. &#8220;Dat zal in het vervolg de bevelen, die wij moeten geven of volgen, gemakkelijker maken.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Inderdaad,&#8221; zei de zeeman, &#8220;het is reeds veel te kunnen zeggen waarheen men gaat of vanwaar men komt. Dan weet men ten minste
dat men ergens is.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Bij voorbeeld in de schoorsteenen,&#8221; zei Harbert.

</p>
<p>&#8220;Juist!&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Die naam is het eenvoudigste, en ook bij mij is die van zelf opgekomen. Zullen wij aan onze
eerste verblijfplaats den naam geven van Schoorsteenen, mijnheer Cyrus?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, Pencroff, omdat gij die zoo gedoopt hebt.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Goed! en wat de andere betreft, dat is gemakkelijk,&#8221; hernam de zeeman. &#8220;Laten wij er namen aan geven zooals Robinson, waaruit
Harbert mij zoo dikwijls heeft voorgelezen: &#8220;de baai der Voorzienigheid&#8221;, &#8220;Walvisschen-kaap&#8221; en &#8220;kaap der bedrogen hoop!&#8221;....

</p>
<p>&#8220;Of liever de namen van de heeren Smith en Spilett of van Nab,&#8221; zei Harbert.

</p>
<p>&#8220;Mijn naam!&#8221; riep Nab uit, terwijl hij zijn schitterende witte tanden liet zien.

</p>
<p>&#8220;Waarom niet,&#8221; antwoordde Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Nab&#8217;s haven, dat klinkt zeer goed! En dan kaap Gideon....&#8221;
<a id="d0e1611"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1611">63</a>]</span></p>
<p>&#8220;Ik zou de voorkeur geven aan namen, aan ons land ontleend,&#8221; antwoordde de correspondent; &#8220;zij zouden ons aan Amerika herinneren.&#8221;

</p>
<p>Cyrus Smith was het volkomen met hem eens. Een groote baai in het oosten, werd de baai der Vereenigde Staten genoemd, een
ander in het zuiden Washingtonbaai; de berg waarop zij stonden werd berg Franklin gedoopt, en het meer, dat zij voor zich
hadden, het Grantmeer. Er werd besloten de stroomen, bosschen en kreken later een naam te geven. Een schiereiland, dat in
het zuidwesten slechts door een smalle strook land aan het groote eiland verbonden was, noemde men het Slangenschiereiland,
en de vooruitstekende punt de Hagedis. De rivier, in wier nabijheid de ballon hen geworpen had kreeg den naam van de Mercy.
Het dichte bosch op het Slangenschiereiland werd het bosch van het Verre Westen genoemd.

</p>
<p>Alles had een naam gekregen en de kolonisten zouden den berg Franklin verlaten, om naar de Schoorsteenen terug te keeren,
toen Pencroff uitriep:

</p>
<p>&#8220;Wat zijn wij toch dom!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Hoe dat?&#8221; vroeg Gideon Spilett, die zijn aanteekeningboek reeds gesloten had en opstond.

</p>
<p>&#8220;En ons eiland? Dat hebben we geheel vergeten te doopen.&#8221;

</p>
<p>Harbert wilde het den naam van den ingenieur geven en allen zouden het zeker met hem eens geweest zijn, ware Smith hem niet
in de rede gevallen met de woorden:

</p>
<p>&#8220;Laten wij het den naam van een groot burger geven, vrienden, van hem, die op dit oogenblik strijdt om de eenheid van de Amerikaansche
republiek te verdedigen! Laten wij het Lincoln noemen!&#8221;

</p>
<p>Een luide toejuiching was het antwoord op dit voorstel.

</p>
<p>Dien avond spraken de kolonisten, v&oacute;&oacute;r zij zich ter ruste begaven, over hun vaderland; zij spraken over dien vreeselijken
oorlog, die het tot een land des bloeds maakte; zij twijfelden niet of het Zuiden zou weldra onderworpen worden en de zaak
van het Noorden, de zaak der rechtvaardigheid zou, dank zij Grant en Lincoln, zegepralen.

</p>
<p>Dit viel voor op den 30<sup>sten</sup> Maart 1865, en zij waren geheel onbewust dat er zestien dagen later een vreeselijke moord te Washington zou gepleegd worden,
en dat Abraham Lincoln op goeden Vrijdag door den kogel van een dweeper zou omkomen.




<a id="d0e1637"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1637">64</a>]</span></p>
</div>
<div id="d0e1638" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XII.</h2>
<div class="argument">
<p>De horloges worden geregeld.&#8212;Pencroff is voldaan.&#8212;Een verdachte rook.&#8212;De roode beek.&#8212;De bloemen van het Lincolns eiland.&#8212;De
dieren.&#8212;De bergfazanten.&#8212;Jacht op Kangaroes.&#8212;Het Grantmeer.&#8212;Terugreis naar de Schoorsteenen.
</p>
</div>
<p>De kolonisten van het eiland Lincoln wierpen een laatsten blik om zich heen en daalden door den krater neder, en een half
uur later waren zij op de plaats, waar zij hun nachtleger hadden opgeslagen. Pencroff dacht dat het tijd was om te ontbijten,
en daardoor kwam men op het denkbeeld de horloges van Gideon Spilett en den ingenieur gelijk te zetten.

</p>
<p>Zooals men weet, had dat van Gideon Spilett niet door het zeewater geleden, omdat de correspondent dadelijk op het zand was
terecht gekomen, buiten bereik van de golven. Het was een uitmuntend uurwerk, een ware zak-chronometer, dien Gideon Spilett
nooit vergeten had op te winden. Het horloge van den ingenieur had natuurlijk stilgestaan gedurende den tijd dien Smith in
de duinen had doorgebracht.

</p>
<p>De ingenieur wond het op en rekende dat het te oordeelen naar de zon, ongeveer negen uur in de morgen moest zijn: hij zette
zijn horloge op dat uur.

</p>
<p>Spilett wilde zijn voorbeeld volgen, toen Smith hem weerhield en zeide:

</p>
<p>&#8220;Neen, wacht even. Gij hebt den tijd van Richmond behouden, nietwaar?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, Cyrus.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Bijgevolg is uw horloge geregeld naar den meridiaan van de stad, de meridiaan, die bijna dezelfde is als die van Washington.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zeker.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Nu, houd het dan zoo. Wind het slechts trouw op, maar kom nooit aan de wijzers. Dit kan ons van dienst zijn.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Waartoe moet dat dienen!&#8221; dacht de zeeman.

</p>
<p>Men besloot een anderen weg terug te gaan om het meer Grant eens van naderbij te beschouwen. Er was overeengekomen dat de
kolonisten, zonder juist allen bij elkander te loopen, toch niet te ver uiteen zouden gaan. In de dikke bosschen van het eiland
zouden zeker eenige wilde dieren verblijf houden en men moest dus voorzichtig zijn. Meestal gingen Pencroff, Harbert en Nab
voorop, zonder echter bij Top te kunnen blijven, die overal rondsnuffelde. De ingenieur en de correspondent liepen samen;
Gideon Spilett gereed om de minste bijzonderheid aan te teekenen, en Smith in gedachten verzonken; hij bukte zich slechts
nu en dan om <a id="d0e1666"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1666">65</a>]</span>een steen of plant op te rapen, die hij, zonder er een woord over te zeggen in zijn zak stak.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p065.jpg" alt="Pencroff ging vooruit. Blz. 64." width="502" height="720"><p class="figureHead">Pencroff ging vooruit. Blz. <a href="#d0e1637">64</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Wat drommel raapt hij daar toch op?&#8221; mompelde Pencroff. <a id="d0e1678"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1678">66</a>]</span>&#8220;Ik kijk al, maar zie niets, dat de moeite waard is om er voor te bukken!&#8221;

</p>
<p>Tegen tien uur was de kleine troep aan den voet van den berg Franklin. Slechts hier en daar stond eenig laag hout en een paar
boomen. Men liep over een vlakte van ongeveer een vierkante mijl, die aan den zoom van het bosch vooraf ging en waarvan de
grond geel en kalkachtig was. Hier en daar lagen groote blokken basalt, die, volgens Bischof, drie honderd vijftig millioen
jaren noodig hebben gehad om af te koelen. Er waren echter nergens sporen van lava te ontdekken; deze was meer langs de noordelijke
helling afgevloeid.

</p>
<p>Op eens snelde Harbert op Smith toe, terwijl Nab en de zeeman zich achter een rots verscholen.

</p>
<p>&#8220;Wat is er mijn jongen?&#8221; vroeg Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Rook,&#8221; antwoordde Harbert. &#8220;Wij hebben rook zien opstijgen achter de rotsen op ongeveer honderd passen van ons verwijderd.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Hier menschen?&#8221; riep de verslaggever uit.

</p>
<p>&#8220;Laten wij ons niet laten zien, voordat wij weten met wie wij te doen hebben,&#8221; antwoordde Cyrus Smith. &#8220;Ik vrees de bewoners
van dit eiland meer, dan dat ik naar hen verlang. Waar is Top?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Top is vooruit.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En hij blaft niet.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is zonderling. Laten wij niettemin trachten hem terug te roepen.&#8221;

</p>
<p>In een oogwenk waren de ingenieur, Gideon Spilett en Harbert bij hun twee metgezellen en verscholen zich, evenals deze achter
blokken basalt. Van daar zagen zij duidelijk een rookwolk in de lucht opstijgen, waarvan de geelachtige kleur hunne bijzondere
aandacht trok.

</p>
<p>Top was op een zacht fluitje van zijn meester teruggekomen en deze gaf een teeken aan zijn lotgenooten om hem te wachten terwijl
hij zelf tusschen de rotsen vooruit sloop. De kolonisten wachtten met zekere angst den uitslag van deze verkenning af, toen
zij allen op het geroep van Cyrus Smith toesnelden. Toen zij bij hem kwamen, waren zij verbaasd over de onaangename reuk,
waarmede de lucht bezwangerd was.

</p>
<p>&#8220;Dat vuur,&#8221; zei Cyrus Smith, &#8220;of liever, die rook, is alleen door de natuur ontstaan. Daar is een zwavelbron en niet anders.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Welzoo,&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Hoe jammer dat ik niet verkouden ben.&#8221;

</p>
<p>De kolonisten begaven zich vervolgens naar de plaats, waar de rook opsteeg. Daar zagen zij een bron van zwavelzure soda die
vrij overvloedig tusschen de rotsen stroomde na de zuurstof uit de lucht te hebben opgeslorpt, en waarvan het water sterk
naar zwavelwaterstof rook.
<a id="d0e1710"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1710">67</a>]</span></p>
<p>Toen Cyrus Smith zijn hand in dat water stak, bevond hij, dat het olieachtig was. Hij proefde het en bevond, dat het een flauw
zoeten smaak had. De temperatuur er van schatte hij op vijf en negentig graden Fahrenheit. En toen Harbert hem vroeg op welken
grond hij dit deed, antwoordde hij:

</p>
<p>&#8220;Zeer eenvoudig, mijn jongen, omdat ik kou noch warmte gevoelde op het oogenblik, dat ik er mijn hand indompelde. Het is dus
van dezelfde temperatuur als het menschelijk lichaam, dat ongeveer vijf en negentig graden heeft.&#8221;

</p>
<p>Daar de zwavelbron op dat oogenblik van geen nut was, richtten de kolonisten zich naar den zoom van het bosch. Zooals men
vermoed had, stroomde de beek met haar helder doorschijnend water tusschen steile oevers van rood zand, waarvan de kleur de
aanwezigheid van ijzeroxyde verried. Naar aanleiding van deze kleur noemde men dit water de Roode Beek. Het water was zoet,
hetgeen deed veronderstellen, dat het meer eveneens zoet zou zijn. Voor het geval dat men aan zijn oevers een betere woning
dan de schoorsteenen mocht vinden, was deze omstandigheid van zeer veel belang.

</p>
<p>De boomen behoorden grootendeels tot die soort, welke overvloedig gevonden wordt in de gematigde luchtstreek van Australi&euml;
of van Tasmani&euml; en waren niet dezelfde als men gevonden had op eenige mijlen van de bergvlakte. Het waren in het bijzonder
de cassia boomen en een soort van myrteplant, waarvan eenige het volgende voorjaar een suikerachtig mannabrood moesten leveren,
dat geheel overeenkwam met het oostersche manna. Kleine cederbosschen stonden hier en daar verspreid, maar de kokosboom, die
zoo weelderig groeit op de eilanden der Stille Zee scheen geheel te ontbreken op dit eiland dat waarschijnlijk op te geringe
breedte was gelegen.

</p>
<p>&#8220;Hoe jammer!&#8221; zeide Harbert, &#8220;zulk een nuttige boom, waaraan zulke heerlijke vruchten groeien!&#8221;

</p>
<p>Wat de vogels betreft, deze fladderden tusschen casuar- en myrteboomen, waarvan de takken ver uit elkander groeiden, en het
uitspreiden van hunne vleugels niet verhinderde. Zwarte, witte en grijze kakketoes, papegaaien en parkietjes met bontgekleurde
veeren vertoonden zich als door een prisma gezien en fladderden rond met een oorverdoovend gekrijsch.

</p>
<p>Plotseling deed zich uit een boschje een onharmonisch concert hooren. De kolonisten vernamen achtereenvolgens het gezang van
vogels, de kreten van wilde dieren en geluiden die zij aan een menschelijk wezen konden toeschrijven. Nab en Harbert waren
op het boschje toegeschoten en verloren daarbij de meest noodzakelijke maatregelen van voorzichtigheid uit het oog. Gelukkig
was er noch een verscheurend dier noch een gevaarlijke inboorling te vreezen, maar slechts een half dozijn van die spottende
zangvogels die <a id="d0e1725"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1725">68</a>]</span>men weldra als &#8220;bergfazanten&#8221; herkende. Eenige behendig toegebrachte stokslagen maakten een einde aan die nabootsing van den
mensch en verschaften heerlijk wild voor het avondeten.

</p>
<p>Harbert wees nog op prachtige duiven met gebronsde vleugels, sommigen met schitterende kammen, anderen groenachtig evenals
hunne stamverwanten van Port-Macquarie, maar men kon ze onmogelijk vangen, evenmin als de kraaien en eksters welke bij massa&#8217;s
opstegen.

</p>
<p>Het gebrek aan vuurwapens deed zich zeer levendig gevoelen, toen een troep viervoetige dieren door het kreupelhout heen wegvlood
en daarbij zulke groote sprongen nam, van dertig voet en meer dat men zou gezegd hebben dat zij als eekhorens van boom op
boom huppelden.

</p>
<p>&#8220;Kangaroes!&#8221; riep Harbert uit.

</p>
<p>&#8220;Kan men die eten?&#8221; vroeg Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Gestoofd,&#8221; antwoordde de verslaggever, &#8220;zijn zij even goed als het fijnste wildbraad!&#8221;

</p>
<p>Spilett had nauwelijks dit aangenaam vooruitzicht geopend of Pencroff, Nab en Harbert waren de kangaroes achterna gesneld.
Cyrus Smith riep hen te vergeefs terug. Maar het was ook te vergeefs, dat de jagers deze vlugge beesten nazetten, die als
hazen liepen. Na vijf minuten waren ze buiten adem, en het wild verdween in het kreupelhout. Top was evenmin als zijn meester
geslaagd.

</p>
<p>&#8220;Mijnheer Cyrus,&#8221; zeide Pencroff, toen zij weder bij den ingenieur en den correspondent waren, &#8220;mijnheer Cyrus, ge ziet wel
dat het noodzakelijk is, dat wij geweren maken. Zou dat niet mogelijk zijn?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Misschien,&#8221; antwoordde de ingenieur. &#8220;Maar we zullen eerst boog en pijlen maken, en ik twijfel niet of gij zult er even handig
mee leeren omgaan als de Australische jagers.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Pijlen, bogen!&#8221; zeide Pencroff met minachting. &#8220;Dat is goed voor kinderen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Geloof dat maar niet, vriend Pencroff,&#8221; antwoordde de correspondent. &#8220;Eeuwen lang zijn pijl en boog voldoende geweest om
stroomen bloeds te vergieten. Het kruit is slechts van gisteren, en de oorlog is even oud als het menschelijk geslacht,&#8212;helaas!&#8221;

</p>
<p>Harbert kwam intusschen weder op de kangaroes terug, daar de natuurlijke historie zijn geliefkoosde wetenschap was.

</p>
<p>&#8220;Wij hadden daar dan ook te doen met het soort dat het moeilijkst te vangen is. Het reuzensoort met lang haar; maar als ik
mij niet vergis, bestaan er zwarte en roode kangaroes, rots- en rattenkangaroes, die allen gemakkelijker te vangen zijn. Men
heeft een twaalftal soorten....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Harbert,&#8221; antwoordde de zeeman ernstig, &#8220;er bestaat voor mij slechts een soort van kangaroe, de &#8220;kangaroe aan het spit gebraden&#8221;,
en juist dien zullen wij van avond missen.&#8221;

<a id="d0e1753"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1753">69</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p069.jpg" alt="Daar ontdekten zij eene rookkolom. Blz. 66." width="504" height="720"><p class="figureHead">Daar ontdekten zij eene rookkolom. Blz. <a href="#d0e1678">66</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Top, die scheen te begrijpen dat ook zijn belang op het spel stond, draaide en snuffelde overal, rondgeleid door zijn instinct,
dat nog verhoogd werd door zijn grooten honger. Het was zelfs <a id="d0e1764"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1764">70</a>]</span>waarschijnlijk, dat wanneer hij hier of daar een stuk wild machtig mocht worden, er weinig voor de jagers zou overblijven,
en dat Top voor eigen rekening jaagde; maar Nab ging hem nauwkeurig na en deed daar wel aan.

</p>
<p>Tegen drie uur verdween de hond in het kreupelhout; een dof geknor bewees weldra, dat hij eenig wild op het spoor was.

</p>
<p>Nab snelde er op los en zag Top bezig een viervoetig dier te verscheuren, dat tien minuten later geheel in zijn maag zou verdwenen
zijn. Maar gelukkig had de hond een nest vol aangevallen; hij had een driedubbele vangst gehad en twee andere knaagdieren&#8212;de
prooi van Top behoorde tot die soort&#8212;lagen doodgebeten op den grond.

</p>
<p>Nab keerde zegepralend terug, in iedere hand een knaagdier houdende, grooter dan een haas. Hun gele huid was bezaaid met groenachtige
vlekken en hun staart bestond slechts uit een begin van dat lichaamsdeel.

</p>
<p>Een burger der Vereenigde Staten kon geen oogenblik aarzelen den waren naam aan deze knaagdieren te geven. Het waren &#8220;patagonische
hazen,&#8221; een soort van konijn-varken, een weinig grooter dan men ze in de tropische streken vindt, de konijnen van Amerika,
met lange ooren, in den bek aan weerskanten met vijf scherpe kiezen gewapend, hetgeen ze juist van het varken-konijn onderscheidt.

</p>
<p>&#8220;Hoezee!&#8221; riep Pencroff. &#8220;Daar hebben wij het gebraad! Nu kunnen wij naar huis gaan!&#8221;

</p>
<p>De tocht huiswaarts werd aanvaard en snel voortgezet tot aan het meer Grant. Daar proefde men het water en bevond dat het
zoet was. Aan sommige kringen, welke zich nu en dan aan de oppervlakte vertoonden, kon men bespeuren, dat het zeer vischrijk
moest wezen.

</p>
<p>&#8220;Dat meer is werkelijk schoon!&#8221; zeide Gideon Spilett. &#8220;Men zou aan zijn oever willen leven!&#8221;

</p>
<p>&#8220;En wij zullen er leven!&#8221; antwoordde Cyrus Smith.

</p>
<p>De kolonisten namen den naasten weg naar huis; zij baanden zich niet zonder moeite een pad door het kreupelhout en richtten
zich naar de kust. Bij de Schoorsteenen gekomen, legden Nab en Pencroff een goed vuur aan en zorgden verder voor het middagmaal.

</p>
<p>Toen allen zich te goed hadden gedaan en zich ter ruste wilden begeven, haalde Cyrus Smith de kleine stalen van verschillende
delfstoffen, welke hij onderweg opgeraapt had, uit zijn zak, en zeide slechts:

</p>
<p>&#8220;Mijne vrienden, dit is ijzererts, dit is een vuursteen, hier is klei, kalk en steenkool. Dit alles schenkt ons de natuur,
en dit is haar deel in den gezamenlijken arbeid!&#8212;Morgen is het onze beurt!&#8221;




<a id="d0e1788"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1788">71</a>]</span></p>
</div>
<div id="d0e1789" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XIII.</h2>
<div class="argument">
<p>Wat men bij Top vindt.&#8212;Het vervaardigen van pijl en boog.&#8212;Een steenbakkerij.&#8212;Keus en raad.&#8212;De eerste &#8220;pot op &#8217;t vuur.&#8221;&#8212;De
bijvoet.&#8212;Het zuiderkruis.&#8212;Eene belangrijke astronomische waarneming.
</p>
</div>
<p>&#8220;Welnu, mijnheer Cyrus, waar moeten wij mede beginnen?&#8221; vroeg Pencroff den volgenden morgen aan den ingenieur.

</p>
<p>&#8220;Met het begin,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.

</p>
<p>En het was inderdaad letterlijk waar dat de kolonisten met het begin moesten beginnen. Zij bezaten zelfs de noodige gereedschappen
niet om gereedschappen te maken, en zij bevonden zich niet in den toestand der natuur, die de wet volgt: &#8220;tijd spaart arbeid.&#8221;
Tijd ontbrak hun, omdat zij dadelijk moesten voorzien in al hunne levensbehoeften, en moesten zij al niet alles uitvinden,
zij moesten toch alles samenstellen. Hun ijzer en hun staal waren nog slechts delfstoffen, hunne potten en pannen nog slechts
klei, hun linnen en kleederen moesten nog gesponnen worden.

</p>
<p>Men moet echter bekennen, dat die kolonisten &#8220;mannen&#8221; waren in de schoone en krachtige beteekenis van het woord. De ingenieur
Smith kon door geen handiger metgezellen bijgestaan worden, noch met meer toewijding en ijver. Hij had hen beproefd. Hij wist
wat zij vermochten. Het zou werkelijk moeite kosten vijf menschen bijeen te brengen, die beter geschikt waren te strijden
tegen het noodlot en zekerder waren daar over te zegepralen.

</p>
<p>&#8220;Met het begin,&#8221; had Cyrus Smith gezegd. Het begin, waarvan de ingenieur sprak, was het vervaardigen van een toestel, dat
dienen kon om hetgeen de natuur verschafte in andere vormen te brengen. Men kent de rol, die de warmte speelt bij deze verandering
van vorm. Dus brandstoffen als hout en steenkool waren reeds aanstonds bruikbaar. Men moest slechts een oven samenstellen
om ze aan te wenden.

</p>
<p>&#8220;Waartoe moet die oven dienen?&#8221; vroeg Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Om potten te maken, die wij hoog noodig hebben,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.

</p>
<p>&#8220;En waarmede zullen wij den oven maken?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Met steenen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En deze steenen?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Van klei. Vooruit dan vrienden. Om het vervoeren te voorkomen, zullen wij onze werkplaats aanleggen op de plaats, waar wij
de grondstoffen vinden. Nab zal voor provisie zorgen en vuur zal ons niet ontbreken om onze spijzen te bereiden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde de correspondent, &#8220;maar als wij gebrek aan spijs krijgen, omdat wij geen wapen voor de jacht hebben?&#8221;
<a id="d0e1819"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1819">72</a>]</span></p>
<p>&#8220;Hadden wij maar een mes!&#8221; riep de zeeman uit.

</p>
<p>&#8220;Wat dan?&#8221; vroeg Cyrus Smith.

</p>
<p>&#8220;Dan maakte ik spoedig pijl en boog, en wij zouden wild in overvloed hebben.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, een mes, een snijdend werktuig....&#8221; zeide de ingenieur in zichzelf sprekend. Op hetzelfde oogenblik viel zijn blik op
Top, die aan den oever van de rivier heen en weer snuffelde. Smith scheen plotseling op een inval te komen:

</p>
<p>&#8220;Top, hier!&#8221; riep hij.

</p>
<p>Op het bevel van zijn meester snelde de hond toe. Deze nam den kop van Top tusschen zijn handen, ontdeed hem van de halsband,
die het dier droeg, brak deze in twee stukken en zeide:

</p>
<p>&#8220;Hier hebt ge twee messen, Pencroff!&#8221;

</p>
<p>Twee vreugdekreten waren het antwoord van den zeeman. De halsband van Top bestond uit een smalle band hard staal. Het moest
dus slechts op een biksteen geslepen worden; de rotsen van dit fijne zand waren talloos langs de kust en twee uur later bestonden
de werktuigen van de kolonie in twee scherpe messen, waarvoor men gemakkelijk twee sterke heften had kunnen vinden.

</p>
<p>Het bezit van dit eerste werktuig werd als een overwinning beschouwd; het was inderdaad een zeer gewichtige overwinning, die
hoogst welkom was.

</p>
<p>De tocht werd aanvaard. Onderweg ontdekte Harbert een boom, waarvan de Indianen in Zuid-Amerika de takken gebruiken om hunne
bogen te maken. Het was de &#8220;crejimba&#8221; een soort van palmboom, die geen eetbare vruchten oplevert. Lange, rechte takken werden
afgebroken, ontbladerd en aan de uiteinden dunner gesneden dan in het midden, zoodat men nog slechts een plant moest vinden,
geschikt om er de pees van te vervaardigen. Deze werd verschaft door een soort van maluweplant, die bijzonder sterke vezels
levert, welke te vergelijken zijn met de zenuwen van een dier. Op deze wijze verkreeg Pencroff een boog van vrij groote kracht,
waaraan nog slechts de pijlen ontbraken. Die pijlen zouden geen moeielijkheid opleveren; er waren rechte takken zonder knoesten
in overvloed, maar een zelfstandigheid, welke het ijzer moest vervangen aan de punt was moeilijker te vinden. Pencroff beweerde
echter, dat nu hij zijn deel aan het werk gedaan had, het toeval het overige wel zou doen.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p073.jpg" alt="Drie duizend steenen werden vervaardigd. Blz. 73." width="503" height="720"><p class="figureHead">Drie duizend steenen werden vervaardigd. Blz. <a href="#d0e1850">73</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>De kolonisten kwamen op het terrein, dat zij den vorigen avond opgenomen hadden. Het bestond uit zachte klei, die gebruikt
wordt om steenen en pannen te bakken en bijgevolg uitmuntend geschikt was voor het werk dat men ging ondernemen. Men bracht
er zand bij om ze vaster te maken; de steenen werden gevormd en boven een vuur van takkebossen gebakken. Die dag en de volgende
werden met dezen arbeid doorgebracht. Een geoefend werkman kan, zonder <a id="d0e1850"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1850">73</a>]</span>machine, in vier en twintig uur tien duizend steenen vormen; maar in de twee dagen, welke de vijf steenbakkers van het eiland
Lincoln werkten, vervaardigden zij er niet meer dan drie duizend, die bij <a id="d0e1852"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1852">74</a>]</span>elkander gezet werden, totdat het aantal voldoende zou zijn om ze te bakken, hetgeen nog drie &agrave; vier dagen zou duren.

</p>
<p>Cyrus Smith begon den 2<sup>den</sup> April de ligging van het eiland tot zijn ernstig onderzoek te maken.

</p>
<p>Den vorigen avond had hij nauwkeurig aangeteekend, op welk uur de zon achter den horizon verdwenen was, de straalbreking in
aanmerking nemende. Dien morgen ging hij met niet minder juistheid het uur na, waarop zij weder verrees. Er waren twaalf uur,
vier en twintig minuten voorbijgegaan tusschen dat op- en ondergaan. Dien dag zou de zon dus zes uur twaalf minuten na haar
opkomst den meridiaan passeeren en het punt, dat zij op dat oogenblik aan den hemel zou innemen, zou het noorden zijn.

</p>
<p>Op het bepaalde uur nam hij het punt waar, plaatste twee boomen zoodanig, dat zij hem als baken konden dienen en verkreeg
aldus een onveranderlijke meridiaan voor zijn verdere waarnemingen.

</p>
<p>De twee dagen, welke aan het bakken van de steenen voorafgingen, werden doorgebracht met het bijeenzoeken van brandstoffen.
In het bosch werden takken gesneden en al het gevallen hout opgeraapt. Middelerwijl werd er in de omstreken gejaagd, te meer
daar Pencroff nu in het bezit was van een boog en eenige dozijnen pijlen met scherpe punt. Top had deze punten verschaft door
het aanbrengen van een stekelvarken, dat als wild niet veel waarde had, maar van onbetwistbaar nut was wegens de scherpe stekels,
waarmede het was overdekt. De punten werden stevig aan de pijlen bevestigd en de verslaggever en Harbert waren spoedig een
paar geoefende schutters, zoodat er steeds wild in overvloed was. Hoe lekker en smakelijk het ook gereed werd gemaakt, het
was toch altijd maar wild en nog eens wild, en de kolonisten zouden overgelukkig zijn geweest als zij weer het gekook van
een eenvoudigen pot gehoord hadden; maar men moest wachten tot de pot gemaakt was en bijgevolg tot dat de oven gereed zou
zijn.

</p>
<p>Op de tochten die zich tot een nauwen kring om de steenbakkerij beperkten, zagen de jagers versche sporen van groote dieren
met sterke klauwen; zij konden echter nog niet bepalen tot welke soort deze behoorden. Cyrus Smith beval de grootste voorzichtigheid
aan, want het was wel waarschijnlijk dat er in het bosch eenige wilde dieren zouden schuilen. En hij had gelijk. Gideon Spilett
en Harbert zagen op een dag inderdaad een dier, dat veel overeenkomst had met een jaguar. Het viel gelukkig niet op hen aan,
want zij zouden er misschien niet dan met eenige ernstige wonden zijn afgekomen. Maar Gideon Spilett nam zich vast voor aan
alle wilde dieren een oorlog op leven en dood te verklaren en er het eiland van te zuiveren, zoodra hij in het bezit zou zijn
van een deugdelijk wapen, dat is te zeggen, van een van die geweren, waarop Pencroff aanspraak maakte.
<a id="d0e1867"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1867">75</a>]</span></p>
<p>Reeds vroeg in den morgen van 6 April waren de ingenieur en zijn lotgenooten bijeen op een open plek in het bosch, waar men
de steenen zou bakken. Dit moest natuurlijk in de open lucht geschieden en niet in ovens of liever de opeenhooping van de
steenen zou een reusachtige oven zijn, die zich zelf zou bakken. De brandstoffen, welke uit takkebossen bestonden, werden
op den grond gelegd en daarom heen plaatste men verscheidene rijen droge steenen, die weldra een grooten kubus vormden, waarin
men luchtgaten maakte. Met dit werk ging een gansche dag voorbij en eerst &#8217;s avonds kon men de takkebossen aansteken.

</p>
<p>Dien nacht legde niemand zich te slapen, en men waakte zorgvuldig, dat het vuur niet verflauwde. Acht en veertig uur bracht
men in gespannen verwachting door, maar zij hadden de voldoening dat hun werk uitmuntend geslaagd was. Aan de rookende massa
moest vervolgens tijd tot afkoeling gelaten worden en Nab en Pencroff vervoerden intusschen, door Smith geleid, op een draagbaar
van takken gevlochten, een groot aantal steenen, waarvan het voornaamste bestanddeel koolzure kalk was, en welke steenen in
overvloed op den noordelijken oever van het meer gevonden werden.

</p>
<p>Toen deze steenen door de warmte ontleed werden, verkreeg men dikke ongebluschte kalk, die zeer sterk uitzette toen zij gebluscht
werd, en even zuiver was alsof zij verkregen was door de verkalking van krijt en marmer. Met een weinig zand gemengd om het
te sterk indrogen er van te beletten, leverde deze kalk een voortreffelijke metselspecie.

</p>
<p>Den 9<sup>den</sup> April was de ingenieur in het bezit van eene goede hoeveelheid bereide kalk en eenige duizenden steenen.

</p>
<p>Zonder een oogenblik verloren te laten gaan, begon men aan het samenstellen van een oven, die moest dienen tot het bakken
van verscheidene potten en pannen, voor huiselijk gebruik onmisbaar. Daarin slaagde men zonder groote moeielijkheid. Vijf
dagen later was de oven gevuld met steenkolen, waarvan de ingenieur een laag ontdekt had aan den mond van de Roode Beek en
de eerste rookwolken stegen op uit een schoorsteen van ongeveer twintig voet hoog. De open plek in het bosch was in een werkplaats
herschapen en Pencroff was overtuigd, dat uit dezen oven alle voortbrengselen van de tegenwoordige nijverheid te voorschijn
zouden komen.

</p>
<p>Het eerst werden er potten en pannen gebakken om de spijzen van de kolonisten te bereiden. De vorm was nog wel gebrekkig,
maar zij beantwoordden aan hun doel, en dit was het voornaamste.

</p>
<p>Pencroff wilde zich overtuigen of de aarde, toebereid, zooals zij dit was om de pannen te bakken, de naam van &#8220;pijpaarde&#8221;,
welke er aan gegeven was, verdiende; hij maakte daarom eenige grove pijpen, die hij prachtig vond, maar waaraan de tabak,
helaas, ontbrak! Een gemis, dat Pencroff onophoudelijk gevoelde.
<a id="d0e1885"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1885">76</a>]</span></p>
<p>&#8220;Maar, evenals al het andere, zal de tabak ook wel komen!&#8221; riep hij bij herhaling met het volste vertrouwen uit.

</p>
<p>Tot den 15<sup>den</sup> April hield deze arbeid aan. Nu de kolonisten pottenbakkers waren geworden, deden zij ook niets anders dan potten bakken.
Wanneer Cyrus Smith het oogenblik gekomen zou achten hen in smeden te veranderen, zouden zij smeden zijn. Maar den volgenden
dag was het Zondag en wel de eerste Paaschdag en allen kwamen overeen dien dag te vieren door rust te nemen.

</p>
<p>De oven doofde uit en de potten werden naar de Schoorsteenen meegenomen. Op den terugtocht deed de ingenieur een belangrijke
ontdekking; hij vond namelijk een zelfstandigheid, die geschikt was om de zwam te vervangen. Hij nam er een zekere hoeveelheid
van in zijn hand en liet die Pencroff zien, welke, vervuld als hij was met de tabak, niet anders dacht of het was die, volgens
hem, onmisbare plant.

</p>
<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;voor de geleerden is dit de chineesche bijvoet, en voor ons zal het zwam zijn.&#8221;

</p>
<p>Deze bijvoet was inderdaad een zeer brandbare stof, als zij goed gedroogd was en vooral later, toen de ingenieur haar in salpeterzure
potasch dompelde, die overvloedig op het eiland gevonden werd, en niets anders is dan salpeter.

</p>
<p>Nab zorgde dien avond voor een goed maal, waarbij het brood, dat nog steeds aan de kolonisten ontbrak, vervangen werd door
de gekookte wortelknollen van de &#8220;caladium macrorhizum,&#8221; een niet-kruid-aardige plant, die onder de keerkringen den vorm van
een boom heeft.

</p>
<p>V&oacute;&oacute;r zij slapen gingen, wilden de kolonisten nog eens van het prachtige weer genieten. Cyrus Smith was reeds geruimen tijd
<span id="d0e1903" class="corr" title="Bron: n">in</span> gedachte verzonken, toen hij plotseling aan Harbert vroeg:

</p>
<p>&#8220;Hebben wij vandaag niet den 15<sup>den</sup> April?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, mijnheer Cyrus,&#8221; antwoordde Harbert.

</p>
<p>&#8220;Welnu, wanneer ik mij niet vergis, is het morgen een van die vier dagen van het jaar, waarop de ware tijd samenvalt met den
gemiddelden tijd, dat is te zeggen, mijn jongen, dat de zon morgen, op eenige seconden na, den meridiaan zal passeeren, juist
wanneer onze uurwerken den middag aanwijzen. Indien het weer dan gunstig is, hoop ik ongeveer de geographische lengte van
het eiland te kunnen bepalen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zonder instrumenten, zonder sextant?&#8221; vroeg Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Ja,&#8221; hernam de ingenieur. &#8220;En daar de nacht helder is, wil ik nog dezen avond de breedte trachten te bepalen door de hoogte
te berekenen van het Zuiderkruis. Het is namelijk niet voldoende, dat wij weten, dat dit land een eiland is, wij moeten zoo
nauwkeurig mogelijk berekenen op welken afstand het gelegen is, hetzij van de Amerikaansche, hetzij van de Australische kust
of van de voornaamste eilanden van de Stille Zee.&#8221;

<a id="d0e1919"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1919">77</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p077.jpg" alt="Er werden potten en pannen gebakken. Blz. 75." width="495" height="720"><p class="figureHead">Er werden potten en pannen gebakken. Blz. <a href="#d0e1867">75</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Inderdaad,&#8221; zei de correspondent. &#8220;Wij konden er wel eens meer belang bij hebben een schip dan een huis te bouwen, wanneer
wij bij toeval op een honderd mijlen van een bewoonde kust zijn.&#8221;
<a id="d0e1930"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1930">78</a>]</span></p>
<p>&#8220;Daarom zal ik dezen avond de breedte en morgen de lengte van het eiland Lincoln trachten te bepalen.<span id="d0e1933" class="corr" title="Bron: ">&#8221;</span> Inderdaad berekende hij, alleen op de gegevens door Harbert medegedeeld, door het stellen van staken, de juiste ligging van
het eiland.




</p>
</div>
<div id="d0e1936" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XIV.</h2>
<div class="argument">
<p>De lengte van het eiland.&#8212;Een ontdekkingstocht ten noorden.&#8212;Een oesterbank.&#8212;Plannen voor de toekomst.&#8212;De zon gaat door den
meridiaan.&#8212;De ligging van Lincoln.
</p>
</div>
<p>De uitslag van de berekeningen, welke Cyrus Smith op den 15<sup>den</sup> April maakte, was, dat het eiland Lincoln gelegen was op den zevenendertigsten graad zuiderbreedte.

</p>
<p>De ingenieur zou de lengte bepalen, wanneer de zon den meridiaan zou passeeren.

</p>
<p>Men besloot den zondag te besteden met, na hun kleederen gewasschen te hebben, een wandeling te maken of liever een verkenningstocht
tusschen de noordzijde van het meer en de Haaien-golf, en indien het weer het toeliet, zou men den tocht in het zuiden tot
kaap <span id="d0e1951" class="corr" title="Bron: Zuid-Mandebule">Zuid-Mandibule</span> uitstrekken. Zij wilden provisie meenemen en eerst &#8217;s avonds thuis komen.

</p>
<p>Om half negen waren allen gereed en begaven zij zich langs de beek op weg. Aan de andere zijde, op een klein eilandje, stapte
een groot aantal vogels statig op en neer. Het waren duikers, een soort van ganzen, die men dadelijk herkent aan het onaangename
gekrijsch dat zij maken en dat eenige overeenkomst heeft met het balken van een ezel. Pencroff beschouwde deze slechts uit
een oogpunt van eetbaarheid, en het deed hem onuitsprekelijk veel genoegen, toen hij hoorde, dat hun vleesch, hoewel zwart
van kleur, zeer goed te gebruiken was.

</p>
<p>Men zag ook groote amphibie&euml;n over het zand kruipen, waarschijnlijk zeehonden, die het eilandje tot toevluchtsoord gekozen
schenen te hebben. Men kon deze dieren onmogelijk als een bruikbare spijs beschouwen, want hun vleesch is traanachtig en onsmakelijk;
Cyrus Smith sloeg ze echter aandachtig gade en zonder zijn denkbeelden er over mede te deelen, zei hij tot zijn metgezellen,
dat zij weldra het eilandje zouden bezoeken.

</p>
<p>Langs den oever lagen tallooze schelpen, waarvan eenigen van hooge waarde zouden geweest zijn voor een natuurkundige. Het
waren onder anderen driehoekschelpen, ammonshoorns, phasiasnellen <a id="d0e1960"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1960">79</a>]</span>enz. Maar hetgeen het meest van nut kon zijn, was een groote oesterbank die bij laag water zichtbaar was en door Nab aangewezen
werd tusschen de rotsen op ongeveer vier mijlen afstands van de Schoorsteenen.

</p>
<p>&#8220;Nab heeft vandaag den kost verdiend,&#8221; riep Pencroff uit, terwijl hij de oesterbank beschouwde.

</p>
<p>&#8220;Het is inderdaad een gelukkige ontdekking,&#8221; zei de verslaggever, &#8220;en, als het waar is, dat elke oester, zooals men beweert,
vijftig &agrave; zestig duizend eieren legt, dan hebben wij daar een onuitputtelijken voorraad.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik geloof echter, dat oesters niet zeer voedzaam zijn,&#8221; merkte Harbert op.

</p>
<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde Cyrus Smith. &#8220;De oester bevat slechts zeer weinig stikstofhoudende bestanddeelen en iemand, die er zich
uitsluitend mee mocht willen voeden, had er niet minder dan vijftien &agrave; zestien dozijn daags noodig.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Welnu,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;wij kunnen menig gros verslinden, voordat de bank ledig is. Als wij er eens een paar voor ons
ontbijt namen?&#8221;

</p>
<p>Nab en Harbert maakten eenige van die schelpdieren los, zonder antwoord af te wachten, daar zij wel wisten dat het voorstel
ieder welkom moest zijn. Zij deden ze in een net, dat Nab gemaakt had van de vezels van heemst, en waarin het verdere maal
ook was geborgen. Vervolgens zette men den weg tusschen de duinen en de zee, langs de kust voort.

</p>
<p>Cyrus Smith keek van tijd tot tijd op zijn horloge, om vooral het oogenblik niet voorbij te laten gaan, waarop hij de zon
kon schieten.

</p>
<p>Dit geheele gedeelte van het eiland was zeer onvruchtbaar tot aan het punt, waar de baai der Vereenigde Staten eindigde, dat
men kaap Zuid Mandebule genoemd had. Men zag er slechts zand en schelpen, vermengd met stukken lava. Eenige zeevogels kwamen
nu en dan op dit verlaten strand, zeemeeuwen, groote stormvogels en zelfs wilde eenden, die met recht de begeerlijkheid van
Pencroff opwekten. Hij trachtte wel ze met zijn pijlen te treffen, maar zonder gevolg, want zij bleven niet zitten en men
zou ze in hun vlucht moeten raken.

</p>
<p>De zeeman vond hierin alweder een geschikte gelegenheid om den ingenieur weder de volgende opmerking te maken:

</p>
<p>&#8220;Ziet ge wel, mijnheer Cyrus, zoolang wij niet een of twee jachtgeweren hebben, zal ons materieel niet volmaakt zijn.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zeker, Pencroff,&#8221; antwoordde de verslaggever, &#8220;maar het hangt slechts van u af. Verschaf ons ijzer voor de loopen, staal
voor de batterijen, salpeter, kool en zwavel voor kruit, kwik en salpeterzuur voor het knalzuurzout, en eindelijk lood voor
de kogels en dan zal Cyrus ons geweren van de beste soort maken.&#8221;
<a id="d0e1984"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1984">80</a>]</span></p>
<p>&#8220;O!&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;wij kunnen al deze bestanddeelen zonder twijfel op het eiland vinden, maar een vuurwapen eischt
zeer veel zorg en goede gereedschappen. Maar wij zullen later zien.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Waarom hebben wij dan ook al die wapens en gereedschappen die met ons in het schuitje waren, overboord geworpen, zelfs onze
zakmessen!&#8221; bromde Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Maar, als wij dat niet gedaan hadden, Pencroff, zouden wij met den ballon tot op den bodem der zee gezonken zijn!&#8221; antwoordde
Harbert.

</p>
<p>&#8220;Ja, dat is waar, ge hebt gelijk, mijn jongen!&#8221;

</p>
<p>Oogenblikkelijk ging hij tot een ander onderwerp over en zei:

</p>
<p>&#8220;Maar daar valt mij iets in, wat zal Jonathan Forster en zijn metgezellen verbaasd hebben gestaan, toen zij den volgenden
morgen de plaats verlaten en den ballon gevlogen vonden!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is wel het laatste waarover ik mij zal bekommeren!&#8221; antwoordde de correspondent.

</p>
<p>&#8220;Nu heb ik daar toch het eerst aan gedacht,&#8221; zei Pencroff vol zelfvoldoening.

</p>
<p>&#8220;Een mooie gedachte, Pencroff,&#8221; hernam Gideon Spilett lachende, &#8220;en wie heeft ons gebracht waar wij nu zijn!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik ben liever hier dan in de handen der Zuidelijken!&#8221; riep de zeeman uit, &#8220;vooral sedert mijnheer Cyrus de goedheid heeft
gehad zich bij ons te voegen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;En ik ook, waarachtig!&#8221; stemde de correspondent in. &#8220;Bovendien, wat ontbreekt ons hier? Niets!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Of.... alles!&#8221; antwoordde Pencroff, die in lachen uitbarstte en zijn breede schouders schudde. &#8220;Maar vroeg of laat zullen
wij het middel ontdekken om weg te komen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;En misschien eerder dan gij wel denkt, vrienden,&#8221; zei toen de ingenieur, &#8220;indien het eiland Lincoln slechts op matigen afstand
is gelegen van bewoonde eilanden of vastland. Binnen een uur zullen wij dit weten. Ik heb geen kaart van de Stille Zee, maar
het zuidelijk gedeelte staat mij helder voor den geest. Ten westen van het eiland Lincoln ligt, volgens de breedte, die ik
gisteren verkregen heb, Nieuw-Zeeland en ten oosten Chili; maar die twee landen liggen minstens zesduizend mijlen van elkander.
Er blijft dus slechts over te bepalen, welke plaats dit eiland inneemt op deze groote uitgestrektheid zee, en dat zullen wij
aanstonds door de lengte juist genoeg te weten komen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Is het niet de Pomotou-archipel,&#8221; vroeg Harbert, die, wat de breedte betreft, het dichtst bij ons is?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;maar wij zijn er toch door een afstand van meer dan twaalfhonderd mijlen van gescheiden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En daar?&#8221; vroeg Nab, die met de grootste belangstelling het gesprek gevolgd had, en naar het zuiden wees.

</p>
<p>&#8220;Daar, niets,&#8221; antwoordde Pencroff.
<a id="d0e2019"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2019">81</a>]</span></p>
<p>&#8220;Niets, inderdaad,&#8221; voegde de ingenieur er bij.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p081.jpg" alt="Zondagsviering. Blz. 78." width="500" height="720"><p class="figureHead">Zondagsviering. Blz. <a href="#d0e1930">78</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;En, Cyrus,&#8221; vroeg de correspondent, &#8220;wanneer Lincoln op slechts twee &agrave; drie honderd mijlen van Nieuw-Zeeland of Chili gelegen
is?....&#8221;
<a id="d0e2032"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2032">82</a>]</span></p>
<p>&#8220;Welnu,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;dan bouwen wij in plaats van een huis een schip, en meester Pencroff zal zich met het besturen
daarvan belasten....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zeker, zeker, mijnheer Cyrus,&#8221; riep de zeeman uit, &#8220;ik ben aanstonds gereed het ambt van kapitein te aanvaarden.... zoodra
gij de middelen zult gevonden hebben om een schip samen te stellen, waarmee wij ons op zee vertrouwen kunnen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij zullen er een bouwen, als het noodig is!&#8221; antwoordde Cyrus Smith.

</p>
<p>Intusschen naderde de tijd, waarop de waarneming moest geschieden. Hoe zou Cyrus Smith het aanleggen om, zonder een enkel
instrument, het passeeren van de zon door den meridiaan gade te slaan? Dit ging het verstand van Harbert te boven.

</p>
<p>De kolonisten waren op ongeveer zes mijlen van de Schoorsteenen verwijderd, en niet ver van de plaats in de duinen waar de
ingenieur gevonden was na zijn wonderbaarlijke redding. Zij besloten daar halt te houden en alles werd voor het ontbijt gereed
gemaakt, want het was half twaalf. Harbert ging water halen uit de beek, die er dicht bij stroomde en bracht het in een kruik,
welke Nab medegenomen had.

</p>
<p>Cyrus Smith maakte zich intusschen tot zijn astronomische waarneming gereed. Hij koos een gedeelte van het strand dat door
de afnemende zee volkomen waterpas geworden was, en stak er een stok van zes voet lang loodrecht in.

</p>
<p>Harbert begreep toen hoe de ingenieur te werk zou gaan om den doorgang van de zon door den meridiaan te bepalen. Het was door
middel van de schaduw die de stok op het zand wierp, een middel, dat, bij gebrek aan instrumenten, hem een voldoende juistheid
zou geven voor het resultaat, dat hij wilde verkrijgen.

</p>
<p>Het oogenblik dat die schaduw het minimum van lengte zou bereiken, zou juist het zuiden zijn. En het was voldoende dat men
het verste punt van de schaduw waarnam, om het oogenblik te bepalen, waarop zij, na steeds korter geworden te zijn, weder
langer werd.

</p>
<p>De verslaggever stond met zijn horloge in de hand gereed om te zeggen hoe laat het precies was, als de schaduw het kortst
zou zijn.

</p>
<p>De zon ging intusschen langzaam voort; de schaduw van den stok werd al korter en korter, en toen het Cyrus Smith voorkwam
dat hij langer begon te worden, riep hij uit:

</p>
<p>&#8220;Hoe laat?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Vijf uur en een minuut,&#8221; antwoordde Gideon Spilett onmiddellijk.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p083.jpg" alt="De schaduw zou korter worden. Blz. 82." width="500" height="720"><p class="figureHead">De schaduw zou korter worden. Blz. <a href="#d0e2032">82</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>De waarneming moest nu nog slechts becijferd worden. Niets was gemakkelijker. Er was, zooals men ziet, precies vijf uur verschil
tusschen den meridiaan van Washington en dien van het eiland Lincoln, dat is te zeggen, het was middag op Lincoln, toen het
reeds <a id="d0e2067"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2067">83</a>]</span>vijf uur in den avond te Washington was. De zon doorloopt in haar schijnbare beweging om de aarde, een graad in vier minuten,
dus vijftien graden in een uur. In een uur doorloopt zij vijftien graden, <a id="d0e2069"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2069">84</a>]</span>dus in vijf uur vijfmaal vijftien graden, gelijk aan vijf en zeventig graden.

</p>
<p>Daar Washington ligt op 77&deg; 3&#8242; 11&#8243; westelijk van den meridiaan van Greenwich,&#8212;die de Amerikanen evenals de Engelschen tot
uitgangspunt van de lengte aangenomen hebben,&#8212;volgt er uit, dat het eiland, in ronde cijfers, gelegen was op zeven en zeventig
graden, plus vijf en zeventig graden ten westen van den meridiaan van Greenwich, dat is alzoo op honderd twee en vijftig graden
westerlengte.

</p>
<p>Cyrus Smith deelde dat resultaat aan zijn metgezellen mee, en alles in aanmerking nemende, meende hij te kunnen verzekeren,
dat het eiland Lincoln gelegen was tusschen de vijf en dertigste en zeven en dertigste <span id="d0e2075" class="corr" title="Bron: paralel">parallel</span> en tusschen den honderd vijftigsten en honderd vijf en vijftigsten meridiaan ten westen van den meridiaan van Greenwich.

</p>
<p>Het was zeer waarschijnlijk, dat het eiland Lincoln zoover verwijderd lag van elk land of eiland, dat men het niet wagen mocht,
dien afstand in een eenvoudige, zwakke boot af te leggen.

</p>
<p>Door deze waarneming kwam men tot de zekerheid, dat het eiland op minstens twaalf honderd mijlen gelegen was van Taiti en
van de eilanden der Pomotou-archipel en op achttien honderd mijlen van Nieuw-Zeeland, en eindelijk op meer dan vier duizend
vijf honderd mijlen van de Amerikaansche kust!

</p>
<p>Cyrus Smith herinnerde zich niet dat er eenig eiland gelegen was in dat gedeelte van de Stille Zee, waar zij nu overtuigd
waren, dat het eiland Lincoln lag.




</p>
</div>
<div id="d0e2084" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XV.</h2>
<div class="argument">
<p>Er wordt bepaald besloten tot overwintering.&#8212;De quaestie der delfstoffen.&#8212;Onderzoek van het eiland.&#8212;Jacht op zeehonden.&#8212;De
katalaansche methode.&#8212;Vervaardiging van ijzer.&#8212;Hoe men staal bekomt.
</p>
</div>
<p>Den anderen morgen, den 17<sup>den</sup> April richtte de matroos het eerste woord tot Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Wel mijnheer,&#8221; zeide hij, &#8220;wat zullen wij nu van daag zijn?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Alles wat Cyrus Smith goedvindt,&#8221; antwoordde de reporter. Tot nog toe waren zij steen- en pottebakkers geweest, maar nu zouden
de vrienden van den ingenieur metaalgieters worden.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p085.jpg" alt="Zij plaatsten zich langs de rotsen. Blz. 86." width="497" height="720"><p class="figureHead">Zij plaatsten zich langs de rotsen. Blz. <a href="#d0e2111">86</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Den vorigen dag, na het ontbijt, hadden zij hun onderzoek tot <a id="d0e2109"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2109">85</a>]</span>de kaap Zuid-Mandibule kunnen uitstrekken, welke ongeveer zeven mijlen van de Schoorsteenen was verwijderd, en waar de grond
van een geheel anderen aard was. De avond was toen echter gevallen, zoodat <a id="d0e2111"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2111">86</a>]</span>zij wel naar de Schoorsteenen moesten terugkeeren, maar dien nacht deden zij geen oog dicht, voordat zij overeengekomen waren
het eiland Lincoln te verlaten.

</p>
<p>Wel was de afstand van twaalf honderd mijlen, die het eiland scheidde van den Pomotou-archipel, groot. Met een bootje was
het onmogelijk, vooral daar een slechte tijd naderde. Pencroff had dit ronduit gezegd. Een groote boot te timmeren, al had
men er alle werktuigen voor, zou toch moeielijk gaan. Zij besloten dus op het eiland Lincoln te overwinteren, en een beter
verblijf dan de Schoorsteenen op te zoeken.

</p>
<p>V&oacute;&oacute;r alles moesten zij gebruik maken van de ijzermijn om dan staal of ijzer er uit te bereiden.

</p>
<p>&#8220;Moeten wij nu ijzer gaan maken, mijnheer Smith?&#8221; vroeg Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Ja,&#8221; was het antwoord van den ingenieur, &#8220;en daarom&#8212;wat u ongetwijfeld genoegen zal doen&#8212;moeten wij eerst zeehonden op het
eilandje gaan vangen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Jacht op de zeehonden!&#8221; riep de matroos uit, terwijl hij zich tot Gideon Spilett wendde. &#8220;Wij moeten dus een zeehond hebben
om ijzer te bereiden?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Cyrus Smith zegt het!&#8221; antwoordde de verslaggever.

</p>
<p>Maar de ingenieur had de Schoorsteenen reeds verlaten en Pencroff maakte zich tot de jacht gereed, zonder eenige andere verklaring
gekregen te hebben.

</p>
<p>Spoedig waren Cyrus Smith, Gideon Spilett, Nab en de matroos op het strand vereenigd daar, waar de zee een doorwaadbare plek
bij eb aanbood.

</p>
<p>Het was de eerste maal dat Cyrus Smith een voet op het eilandje zette en de tweede maal van zijn vrienden sedert zij er door
den ballon opgeworpen waren. De jagers verspreidden zich terstond achter de rotsen waar zij geduldig wachtten tot de zeehonden
op het strand kwamen.

</p>
<p>Een uur ging er voorbij eer dat er een zeehond te zien was; zij telden er toen ongeveer een half dozijn. Pencroff en Harbert
begaven zich naar de punt van het eilandje, om ze den terugtocht te beletten. Intusschen plaatsten Cyrus Smith, Gideon Spilett
en Nab zich langs de rotsen en naderden zoo de plaats waar de strijd gevoerd moest worden.

</p>
<p>Plotseling verhief zich de hooge gestalte van Pencroff. De matroos uitte een kreet. De ingenieur en zijn makkers snelden ijlings
naar hem toe. Twee dieren lagen, door een geweldigen slag getroffen, dood op den grond, maar de overigen konden zich nog bij
tijds in zee werpen.

</p>
<p>&#8220;Hier hebt gij de bestelde zeehonden, mijnheer Smith!&#8221; zeide Pencroff tot den ingenieur.

</p>
<p>&#8220;Goed,&#8221; antwoordde deze, &#8220;wij zullen er blaasbalgen van maken!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Blaasbalgen!&#8221; riep Pencroff verbaasd uit.

</p>
<p>Inderdaad was de ingenieur van plan een blaasbalg te maken <a id="d0e2143"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2143">87</a>]</span>van de huid dezer dieren. Zij hadden een middelmatige lengte, en hun kop geleek veel op dien van een hond.

</p>
<p>Maar daar zij zulk een zwaren last niet gaarne onnoodig mededroegen, besloten Nab en Pencroff op de plaats zelf hun huid af
te stroopen, terwijl Cyrus Smith en de reporter het eiland verder gingen onderzoeken.

</p>
<p>De matroos en de neger kweten zich zeer behendig van hun taak, en drie uur later was Cyrus Smith in het bezit van twee zeehondenhuiden,
die hij onbereid zou gebruiken.

</p>
<p>Spoedig daarop konden zij weder de Schoorsteenen binnentreden.

</p>
<p>Maar het was lang geen gemakkelijk werk om deze huiden op lange reepen hout uit te spreiden, en ze door middel van vezels
er op vast te maken, zoodat de lucht er in opgenomen kon worden, zonder veel er uit te laten ontsnappen. Verscheidene malen
moest men van voren af aan beginnen. Cyrus Smith had slechts twee stukjes staal tot zijn dienst, afkomstig van den halsband
van Top, en toch ging hem alles zoo goed af, en stonden zijn vrienden hem zoo vaardig ter zijde, dat zij drie dagen later
in het bezit waren van een blaasbalg die volop lucht in het erts kon blazen.

</p>
<p>Het was op den 20<sup>sten</sup> April, dat ze &#8217;s morgens vroeg hun werk aanvingen. Maar aangezien de mijn in het noordwesten van den berg Franklin gelegen
was, dus zes mijlen van de Schoorsteenen verwijderd, konden zij niet elken dag naar de Schoorsteenen terugkeeren, en kwamen
zij dus overeen, daar voor behulp een hut op te slaan, zoodat ze dag en nacht met hun belangrijken arbeid konden voortgaan.
Zij hadden een langen weg af te leggen, maar dit stelde hen in staat om den grond en het gevogelte gade te slaan. Tegen vijf
uur maakte Cyrus Smith halt. Zij hadden thans het bosch achter zich. Eenige honderden passen verder stroomde de Roode Beek;
dus waren zij in de nabijheid van drinkwater.

</p>
<p>Den anderen ochtend, den 21<sup>sten</sup> April, ging Cyrus Smith, vergezeld van Harbert, het terrein, waar zij reeds ijzererts gevonden hadden verder onderzoeken.
Deze mijn was zeer rijk aan ijzer en Cyrus besloot hier de Katalaansche methode in toepassing te brengen, welke ook op Corsica
algemeen gevolgd wordt. Wel moest hij deze methode zeer vereenvoudigen, daar hij slechts een ijzermassa wilde hebben. Zeker
hadden Tubal-Ka&iuml;n en de eerste metaalbewerkers op dezelfde wijze het ijzer bereid. Maar wat aan het kroost van Adam gelukt
was en zulke goede uitkomsten opleverde in streken zoo rijk aan ijzer en brandstof, moest ook gelukken onder de omstandigheden,
waarin de kolonisten van het eiland Lincoln geplaatst waren.

</p>
<p>Evenals het erts werden ook de brandstoffen zonder moeite uit den omtrek, waar zij op de oppervlakte van den bodem lagen,
bijeengezameld. Men brak eerst het erts in stukjes en ontdeed ze van de onreinheden waarmede zij bedekt waren. Daarop werden
de <a id="d0e2165"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2165">88</a>]</span>steenkolen en het erts in elkander afwisselende lagen opeengestapeld, gelijk de kolenbrander doet wanneer hij houtskool maakt.
Op die wijze en onder de werking der verhitte lucht, welke door den blaasbalg verkregen werd, veranderde de kool in koolzuur
en in kool-oxyde, om op die wijze het ijzer van zuurstof te bevrijden. De blaasbalg van zeehonden-vel met een steenen handvat
aan het uiteinde, dat eerst in den pottenbakkers-oven was vervaardigd, werd bij den ertsstapel geplaatst en door een toestel
in beweging gebracht, dat uit koorden en tegenwichten bestond en een hoeveelheid lucht uitblies, welke de temperatuur deed
stijgen en aldus behulpzaam was bij het chemisch proces, waardoor het zuivere ijzer zou worden verkregen. De bewerking was
moeilijk; zij vereischte al het geduld en beleid van de kolonisten om ze tot een goed einde te brengen. Maar eindelijk slaagde
men er in en verkreeg een klomp ijzer, welke men moest smeden om er de lucht- en waterdeelen uit te drijven. Een hamer nu
ontbrak aan deze smeden; maar alles wel beschouwd, verkeerden zij in denzelfden toestand, waarin de eerste metaalbewerker
verkeerd had, en deden zij wat deze moet hebben gedaan.

</p>
<p>De eerste klomp, aan een stok bevestigd, diende als hamer om den tweede te smeden op een aanbeeld van graniet, en zoo verkreeg
men een ruw metaal, dat tamelijk bruikbaar was.

</p>
<p>Eindelijk, na veel moeite en inspanning, gelukte het hun den 25<sup>sten</sup> April eenige ijzeren staven te bezitten, die zij tot verschillende werktuigen versmeedden.

</p>
<p>Maar toch kon dit metaal hun geen groote diensten bewijzen, daar het zuiver ijzer was en zij vooral behoefte hadden aan staal.

</p>
<p>Het staal nu is een verbinding van ijzer en zuurstof, die men verkrijgen kan, hetzij uit gesmolten ijzer, door daaruit de
te groote hoeveelheid koolstof te verwijderen, of uit het ijzer door er de vereischte hoeveelheid koolstof bij te voegen.

</p>
<p>Hierop was Cyrus Smith ook weder bedacht en hij slaagde er in. Allerlei instrumenten, natuurlijk grof bewerkt, gelukten hem
ook, en eindelijk was den 5<sup>den</sup> Mei hun metaalbewerking afgeloopen en keerden de smeden weder naar de Schoorsteenen terug, om daar een nieuwen werkkring
te zoeken.




</p>
</div>
<div id="d0e2183" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XVI.</h2>
<div class="argument">
<p>De huisvesting op nieuw besproken.&#8212;Een droombeeld van Pencroff.&#8212;Een onderzoek van het noordelijk meer.&#8212;De noordelijke grens
van den bergrug.&#8212;De slangen.&#8212;Het uiteinde van het meer.&#8212;Top is onrustig.&#8212;Top zwemt.&#8212;Een strijd onder water.&#8212;De zeekoe.
</p>
</div>
<p>Het was nu de 6<sup>de</sup> Mei, de dag, die met den 6<sup>den</sup> November <a id="d0e2197"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2197">89</a>]</span>van het noordelijk halfrond gelijk staat. De lucht werd mistig en men moest aan eenige toebereidselen voor den winter gaan
denken. Toch was de temperatuur niet veel kouder geworden. Maar al dreigde <a id="d0e2199"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2199">90</a>]</span>de koude nog niet in te vallen, de regentijd naderde toch en op dit verlaten eiland, te midden der Stille Zee, moest het vaak
slecht weder zijn.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p089.jpg" alt="Pencroff sloeg er twee dood. Blz. 86." width="497" height="720"><p class="figureHead">Pencroff sloeg er twee dood. Blz. <a href="#d0e2111">86</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>De quaestie, een beter verblijf te kiezen, moest dus wel ernstig besproken en overdacht worden.

</p>
<p>Natuurlijk had Pencroff wel eenige voorliefde voor deze woning, die hij zelf ontdekt had; maar hij begreep ook dat het raadzamer
was een andere te zoeken. Reeds eenmaal was de zee in de Schoorsteenen doorgedrongen en men kon zich niet weder op nieuw aan
zulke onheilen blootstellen.

</p>
<p>&#8220;Bovendien,&#8221; voegde Cyrus Smith er bij, toen zij dien dag over dat onderwerp spraken, &#8220;moeten wij toch eenige voorzorgen nemen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Waarom? Het eiland is toch onbewoond,&#8221; zei de correspondent.

</p>
<p>&#8220;Dat is waarschijnlijk,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;hoewel wij het nog niet geheel en al onderzocht hebben, maar zoo er zich
geen enkel menschelijk wezen op bevindt, vrees ik toch dat de wilde dieren het niet verlaten zullen hebben. Het beste is dat
wij ons tegen alle aanvallen in veiligheid brengen, en wij moeten vooral niet vergeten elken nacht een van allen te waken
om het vuur te onderhouden. In ieder geval, vrienden, moeten wij op alles bedacht wezen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wat,&#8221; zei Harbert, &#8220;op zulk een afstand van elk land?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, beste jongen,&#8221; antwoordde de ingenieur. &#8220;De zeeroovers zijn dappere lieden en geduchte boosdoeners, daarom moeten wij
onze maatregelen nemen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Welnu,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;wij zullen ons tegen de wilden, zoowel tegen de twee- als de viervoetigen beveiligen. Maar,
mijnheer Cyrus, zou het niet beter wezen, als wij, voor iets te ondernemen, het eiland in zijn geheele uitgestrektheid onderzochten?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik geloof ook, dat dit het raadzaamste is,&#8221; zei Gideon Spilett. &#8220;Wie weet of wij aan de tegenovergestelde kust geen grot
vinden, die wij hier tevergeefs hebben gezocht?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar wel moeten wij er aan denken,&#8221; hernam Cyrus Smith, &#8220;dat wij ons verblijf bij goed drinkwater moeten opslaan.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Laten wij dan, mijnheer Cyrus,&#8221; zei Pencroff, &#8220;een huis aan den oever van het meer bouwen. Noch de steenen, noch de werktuigen
ontbreken ons thans. Nu wij eenmaal steenbakkers, pottebakkers en smeden zijn geweest, kunnen wij ook wel metselaars worden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, maar, v&oacute;&oacute;r wij tot een besluit komen, moeten wij eerst een onderzoek instellen. Een woning, die door de natuur gemaakt
is, bespaart ons alweder de moeite ze te maken, en zeker zal zij ons een veiliger woonplaats aanbieden, want zij zal beschut
wezen tegen de vijanden zoowel inlandsche als buitenlandsche.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Gij hebt gelijk, Cyrus,&#8221; zei de reporter, &#8220;maar wij hebben deze rotsachtige kust al van alle kanten onderzocht en geen opening,
geen spleet gevonden!&#8221;
<a id="d0e2235"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2235">91</a>]</span></p>
<p>&#8220;Neen, geen enkele,&#8221; voegde Pencroff er bij. &#8220;Zoo wij maar een opening in dien muur hadden kunnen boren, op een zekere hoogte,
zoodat zij buiten het bereik was, dat zou ons eerst te pas zijn gekomen! Van hier af zie ik reeds op den gevel die naar de
zee gekeerd is, en vijf of zes kamers in dat huis.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Met vensters die ze verlichten!&#8221; riep Harbert lachend uit.

</p>
<p>&#8220;En een trap om naar boven te gaan!&#8221; voegde Nab er bij.

</p>
<p>&#8220;Gij lacht er om,&#8221; riep de matroos uit, &#8220;en waarom? Wat is er voor onmogelijks in? Hebben wij geen bijlen en houweelen. En
zou mijnheer Cyrus geen middel weten om kruit te maken, waarmede wij de mijn kunnen laten springen?&#8221;

</p>
<p>Cyrus Smith hoorde met alle kalmte den opgewonden Pencroff aan, terwijl deze zijn phantastische plannen blootlegde. Om de
rotsmassa zelfs door het springen eener mijn aan te tasten, zou een onmogelijk werk wezen en het was inderdaad jammer dat
de natuur het zwaarste gedeelte dezer taak niet verricht had. Maar de ingenieur gaf den matroos slechts ten antwoord dat hij
den rotswand maar eens oplettend moest gadeslaan, van de monding der rivier tot den noordelijken uithoek.

</p>
<p>Men ging dus naar buiten en het onderzoek nam een aanvang. Maar nergens was een holte te ontdekken, slechts nesten van wilde
duiven, en hier en daar een uitstekend gebroken granietblok. De ingenieur stelde dus voor om langs de hoogte naar de Schoorsteenen
terug te keeren, om dan tegelijk de rivier te onderzoeken. Zij vervolgden hun weg, aandachtig alles waarnemende daar zij nu
een gedeelte van het eiland betreden hadden, dat hun nog onbekend was. Maar geen enkel spoor van eenig wild dier deed zich
voor; het was ook waarschijnlijk dat die meer in de zuidelijke bosschen huisden; maar toch gaf het hun een onaangename gewaarwording,
toen Top plotseling voor een groote slang van ongeveer veertien &agrave; vijftien voet lengte stil bleef staan. Nab doodde haar met
&eacute;&eacute;n slag. Cyrus Smith beschouwde haar aandachtig en verklaarde dat zij niet vergiftig was, daar zij tot de soort der diamantslangen
behoorde, waarmede de inboorlingen zich in Nieuw Zuid-Wales voeden. Maar toch was het mogelijk dat er zich nog andere bevonden
wier beet doodelijk kon zijn, zooals de adders met gespleten staart, die overeind gaan staan, of de vleugelslangen, welke
kleppen aan de ooren hebben, waardoor zij zich met reusachtige snelheid kunnen bewegen. Toen Top van den eersten schrik bekomen
was, vervolgde hij met zooveel vuur de jacht op slangen, dat zij beangst voor hem werden en zijn meester hem dan ook telkens
terug moest roepen.

</p>
<p>Spoedig hadden zij de monding van de Roode Beek bereikt. Zij herkenden het punt dat zij reeds bezocht hadden, toen zij den
berg Franklin afdaalden.

</p>
<p>Cyrus Smith ontdekte, dat de aanvoer van water zeer aanzienlijk <a id="d0e2252"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2252">92</a>]</span>was, zoodat er noodzakelijk hier of daar een punt moest wezen, waar het overtollige water afvloeide. Dat punt moest men ontdekken,
want daar zou waarschijnlijk een waterval wezen, dien men als beweegkracht zou kunnen aanwenden. Zij vervolgden dus nog een
eind hun weg, maar zorgden goed bij elkander te blijven. Het water scheen hoe langer hoe vischrijker te worden en Pencroff
nam zich voor om vischtoestellen te maken, ten einde dien rijken buit te vermeesteren.

</p>
<p>Voor het oogenblik was hun taak slechts de noordelijke punt te bezoeken. Hier stonden meer boomen, welke aan het landschap
een schilderachtig aanzien gaven. Het Grant-meer lag toen in zijn geheele uitgestrektheid voor hen; geen koelte deed het lommer
bewegen. Top deed nu en dan een zwerm vogels opvliegen, die Gideon Spilett en Harbert met hun pijlen begroetten. Harbert had
er zelf een getroffen, die tusschen de struiken viel. Top snelde er heen en bracht een mooien vogel met grijze vleugels in
zijn bek terug. Het was een waterhoen, ter grootte van een patrijs, doch deze vogel was bij nader onderzoek niet voor hun
avondmaal geschikt en Top moest er zich dus over ontfermen.

</p>
<p>Zij volgden nu een oostelijke richting, en kwamen toen weder op bekend terrein. Op dit oogenblik werd Top, die tot nu toe
zeer kalm was geweest, plotseling onrustig. Het verstandige dier liep maar heen en weer en stond telkens bij het water stil,
alsof hij daar eenig onzichtbaar wild rook; daarop blafte hij, maar hield zich dan weer eensklaps stil.

</p>
<p>Noch Cyrus Smith, noch zijn makkers sloegen acht op het gedrag van den hond; maar Top herhaalde zoo onophoudelijk zijn geblaf,
dat het den ingenieur eindelijk wel treffen moest.

</p>
<p>&#8220;Wat is er dan toch, Top?&#8221; vroeg hij.

</p>
<p>De hond sprong tegen zijn meester op, en gaf duidelijk zijn onrust te kennen, waarop hij weder naar het water snelde. Daarop
sprong hij plotseling in het meer.

</p>
<p>&#8220;Hier Top!&#8221; riep Smith, daar hij niet wilde dat de hond in die onbekende wateren zich zou wagen.

</p>
<p>Top keerde op het geroep van zijn meester terug, maar toch kon hij niet rustig bij hem blijven en scheen hij een dier onder
het water te volgen. Maar het meer was zeer klein en geen golfje rimpelde de oppervlakte. Menigmaal stonden allen stil en
sloegen zij het oplettend gade, maar er verscheen niets. Er moest hier eenig geheim achter schuilen. De ingenieur begon er
hoe langer hoe meer belang in te stellen.

</p>
<p>&#8220;Laten wij onzen ontdekkingstocht tot het einde toe vervolgen,&#8221; zei hij.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p093.jpg" alt="De blaasbalg werkte. Blz. 88." width="497" height="720"><p class="figureHead">De blaasbalg werkte. Blz. <a href="#d0e2165">88</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Een half uur later hadden zij den zuidoostelijken hoek van het meer bereikt en bevonden zij zich op de vlakte: het Verre Uitzicht.
<a id="d0e2280"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2280">93</a>]</span>Bij dit punt konden zij hun onderzoek van het meer voor ge&euml;indigd houden, en toch had de ingenieur niet kunnen ontdekken waar
en hoe de uitloozing van het water plaats greep.
<a id="d0e2282"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2282">94</a>]</span></p>
<p>&#8220;Toch moet zulk een uitloozing ergens wezen,&#8221; herhaalde hij gedurig, &#8220;en daar hij niet boven den grond te vinden is, moet
hij aan de binnenzijde van de rots wezen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar waarom stelt ge daar belang in, Cyrus?&#8221; vroeg Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Een zeer groot belang zelfs,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;want zoo de uitstorting in de rots zelf plaats heeft, moet zich daar
een grot bevinden, die men zeer gemakkelijk tot een woonplaats kan inrichten, als men het water afleidt!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar is het niet mogelijk, mijnheer Cyrus, dat het water in het meer zelf uitloopt,&#8221; zeide Harbert, &#8220;en dat het door een
onderaardsch kanaal naar zee stroomt?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat kan zeer goed,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;en zoo dat het geval mocht wezen, dan zijn wij verplicht ons huis zelf te bouwen,
daar dan de natuur de eerste fondamenten niet gelegd heeft.&#8221;

</p>
<p>Zij haastten zich thans om, daar het reeds vijf uur was, de Schoorsteenen op te zoeken, toen Top weder zijn geblaf liet hooren.
Het was thans zoo heftig, en v&oacute;or zijn meester hem nog had kunnen weerhouden was hij reeds in het water gesprongen.

</p>
<p>Allen liepen naar den oever. De hond was echter reeds twintig voet van hen verwijderd en Cyrus Smith riep hem met alle kracht
terug, toen een kop plotseling boven het water verscheen, dat hier niet diep scheen te wezen. Harbert herkende terstond het
dier en riep uit:

</p>
<p>&#8220;Een zeekoe!&#8221;

</p>
<p>Het dier had zich op den hond geworpen, die het te vergeefs trachtte te ontwijken. Zijn meester kon niets tot zijn redding
bijbrengen, en zelfs v&oacute;or dat het denkbeeld bij Gideon en Harbert was opgekomen, om het met hun pijlen te treffen, was Top
reeds onder water verdwenen. Nab stond op het punt om het arme dier met een ijzeren staaf te hulp te komen en het ondier in
zijn eigen element aan te tasten.

</p>
<p>&#8220;Terug, Nab,&#8221; zeide de ingenieur, terwijl hij zijn kloeken dienaar tegenhield.

</p>
<p>Intusschen werd er onder water hevig gestreden; Top kon waarschijnlijk geen weerstand bieden, en de strijd moest dus met den
dood van den hond eindigen. Maar plotseling, te midden van een grooten kring schuim, zag men hem weder boven komen. Door een
onbekende kracht werd hij tien voet in de hoogte geworpen, maar zonk weder even zoo spoedig in de diepte, waarna hij nogmaals
bovenkomende, naar den oever zwom zonder gewond te zijn, als door een wonder gered.

</p>
<p>Cyrus Smith en zijn makkers zagen dit zonder het te begrijpen! Dat was iets onverklaarbaars! Zeker was de zeekoe, terwijl
zij den hond in haar klauwen hield door een ander dier overvallen, en moest zij thans zich zelve verdedigen.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p095.jpg" alt="Top bleef staan voor een slang. Blz. 91." width="496" height="720"><p class="figureHead">Top bleef staan voor een slang. Blz. <a href="#d0e2235">91</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Maar het duurde niet lang. Het water werd rood gekleurd van <a id="d0e2317"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2317">95</a>]</span>bloed en de zeekoe kwam weldra, te midden van een bloedplas, die zich naar alle zijden uitbreidde, aan de zuidelijke punt
van het meer aan land.
<a id="d0e2319"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2319">96</a>]</span></p>
<p>Allen snelden naar dat punt. Het was een geducht dier, van vijftien &agrave; zestien voet lengte en moest ongeveer drie of vierduizend
pond wegen. Aan zijn nek scheen het gewond te zijn, met een zeer scherpen dolk, zou men zeggen.

</p>
<p>Welk dier had dus die vreeselijke zeekoe met <span id="d0e2324" class="corr" title="Bron: &eacute;en">&eacute;&eacute;n</span> slag kunnen dooden. Niemand kon het zeggen, en met dit voorval geheel vervuld, keerden Cyrus Smith en zijn vrienden naar
de Schoorsteenen terug.




</p>
</div>
<div id="d0e2327" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XVII.</h2>
<div class="argument">
<p>Bezoek aan het meer.&#8212;De stroom.&#8212;Plannen van Cyrus Smith.&#8212;Het vet van de zeekoe.&#8212;Gebruik van de vuursteenen.&#8212;Glycerine.&#8212;Zeep.&#8212;Salpeter.&#8212;Zwavelzuur.&#8212;Stikstof.&#8212;Een
nieuwe val.
</p>
</div>
<p>Den anderen morgen, 7 Mei, lieten Cyrus Smith en Gideon Spilett het eten klaar maken, terwijl zij verder de vlakte van het
Verre Uitzicht gingen onderzoeken, en Harbert en Pencroff den loop der rivier volgden, om een nieuwen voorraad hout op te
doen. Spoedig hadden de ingenieur en zijn makker de plaats bereikt waar het dier den vorigen dag was blijven liggen.

</p>
<p>Zij stonden thans weder op dezelfde plaats waar vier en twintig uur geleden zulk een hevigen strijd onder water was gevoerd.

</p>
<p>Het meer scheen hier niet diep, maar hoe verder men kwam, en eindelijk als men het midden naderde, was waarschijnlijk de diepte
zeer groot.

</p>
<p>&#8220;Wel Cyrus,&#8221; vroeg de reporter, &#8220;meent ge dat dit meer volstrekt niet verdacht is?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, beste Spilett,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;en ik weet inderdaad niet, waaraan ik dat voorval van gisteren moet toeschrijven!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik erken,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;dat de wond, die dit dier gisteren bekomen heeft zeer zonderling is en ik kan mij ook geen
denkbeeld maken hoe Top met zulk een kracht boven het water werd geworpen. Men zou bijna moeten gelooven aan een krachtigen
arm, gewapend met een dolk, die ook de zeekoe gedood heeft!&#8221;


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p097.jpg" alt="Top werd tien voet in de hoogte geworpen. Blz. 94." width="498" height="720"><p class="figureHead">Top werd tien voet in de hoogte geworpen. Blz. <a href="#d0e2282">94</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Smith, die in gepeins verzonken was. &#8220;Er is iets dat ik niet kan begrijpen. Maar begrijpt gij zelf, Gideon,
op welke wijze ik gered ben, hoe ik aan de golven ben ontkomen en <a id="d0e2355"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2355">97</a>]</span>mij plotseling in de duinen bevond. Neen, nietwaar? Ik heb ook een voorgevoel, dat er iets verborgens wezen moet, wat we eenmaal
zullen ontdekken. Laten wij alles stipt gadeslaan, maar niet alles <a id="d0e2357"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2357">98</a>]</span>van deze vreemde zaken aan onze makkers vertellen. Laten wij onze aanmerkingen voor ons zelven houden en ons onderzoek voortzetten.&#8221;

</p>
<p>Zooals men weet, had de ingenieur niet kunnen ontdekken waar het overtollige water uit het meer heen vloeide, maar toch moest
noodzakelijk ergens een uitloozing zijn. Cyrus Smith nu bespeurde dat zich op een zeker punt een vrij sterke stroom openbaarde.
Hij wierp er eenige stukjes hout in en zag dat zij in zuidelijke richting voortdreven. Die richting volgende, kwam hij aan
den zuidelijken uithoek van het meer, daar joeg het water met kracht voort, alsof het plotseling in een spleet van den bodem
verdween. Cyrus Smith hield zijn oor boven de oppervlakte van het meer en hoorde duidelijk het bruisen van een onderaardschen
waterval.

</p>
<p>&#8220;Daar,&#8221; zeide hij, &#8220;daar vindt het water zijn uitweg door een kanaal in het graniet en stroomt het af naar zee door holen,
waarvan wij partij zullen trekken.&#8221;

</p>
<p>De ingenieur sneed nu een langen tak af, ontbladerde dien en toen hij hem aan het vereenigingspunt der beide oevers in den
grond had gestoken, ontdekte hij dat er een vrij groote opening was ongeveer een voet onder de oppervlakte van het meer. Dit
was de opening der uitloozing, die hij tot nog toe, maar te vergeefs, gezocht had, en de stroom had daar zulk een kracht,
dat hij uit de handen van den ingenieur den tak rukte, die toen in het schuim der golven verdween.

</p>
<p>&#8220;Er valt niet meer aan te twijfelen,&#8221; herhaalde Cyrus Smith. &#8220;Daar is de uitloozingsplaats, en ik zal haar ook blootleggen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar hoe?&#8221; vroeg Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Door de oppervlakte van het water drie voet te doen dalen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En hoe wilt gij de oppervlakte doen dalen?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Door een andere uitloozingsplaats te maken, welke veel grooter is dan deze.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Op welke plaats, Cyrus?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Op dat gedeelte van den oever, dat het dichtst bij de kust is.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar die bestaat geheel uit graniet!&#8221; merkte de reporter aan.

</p>
<p>&#8220;Welnu, die zal ik laten springen, en het water zal er natuurlijk uitstroomen en dus het meer doen dalen. Zoodoende kunnen
wij de uitloozing vinden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En een waterval op het strand maken,&#8221; voegde de correspondent er bij.

</p>
<p>&#8220;En waterval, dien wij tot ons voordeel zullen aanwenden!&#8221; antwoordde Cyrus. &#8220;Kom, ga mede!&#8221;

</p>
<p>De ingenieur voerde zijn makker met zich, wiens vertrouwen in hem zoo groot was, dat hij geen oogenblik aan het welslagen
van het plan twijfelde. En toch, hoe moesten zij dien oever van graniet openen? Hoe zouden zij zonder kruit en met gebrekkige
werktuigen <a id="d0e2389"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2389">99</a>]</span>die rotsen uiteen doen <span id="d0e2391" class="corr" title="Bron: spingen">springen</span>? Was het niet een werk, dat hun krachten te boven ging?<span id="d0e2394" class="corr" title="Bron: &#8221;"></span>

</p>
<p>Toen Cyrus Smith en de reporter weder in de Schoorsteenen terug kwamen, vonden zij Harbert en Pencroff bezig met hun voorraad
hout te ontladen.

</p>
<p>&#8220;De houthakkers hebben hun taak volbracht, mijnheer Cyrus,&#8221; zei de matroos lachend, &#8220;en wanneer gij nu metselaars noodig hebt....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Geen metselaars, beste vriend, maar scheikundigen,&#8221; antwoordde de ingenieur.

</p>
<p>&#8220;Ja,&#8221; voegde Spilett er bij, &#8220;wij gaan het eiland laten springen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het eiland laten springen!&#8221; riep Pencroff uit.

</p>
<p>&#8220;Een gedeelte ten minste!&#8221; hernam Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Luistert, mijn vrienden!&#8221; zei de ingenieur.

</p>
<p>Cyrus Smith maakte hen met den uitslag van zijn onderzoek bekend. Volgens hem, moest er een vrij aanzienlijke grot bestaan
in de granietmassa, die de vlakte het Verre Uitzicht uitmaakte, en hij was voornemens daar in door te dringen. Om dit te doen,
moest hij eerst de opening, waardoor het water zijn uitweg vond, vrij maken, en dientengevolge de oppervlakte doen dalen door
een grootere uitloozingsplaats te maken. Hiervoor moesten zij dus een ontplofbare zelfstandigheid bereiden, en op deze wijze
een groote gleuf op een ander gedeelte van den oever maken. Dit wilde Cyrus Smith thans beproeven met de verschillende delfstoffen
welke de natuur ter zijner beschikking had gesteld.

</p>
<p>Het is onnoodig te zeggen, met welk een opgewondenheid dit voorstel door allen, maar voornamelijk door Pencroff begroet werd.
Grootsche middelen, rotsen doen springen, een waterval maken, dat was naar den zin van den matroos! En hij zou een even goed
chemist als metselaar en schoenmaker wezen, daar de ingenieur thans aan een chemist behoefte had. Hij zou alles wezen, wat
men maar wilde&#8212;zelfs dans- en schermmeester, zei hij tot Nab, zoo dat noodig was.

</p>
<p>Nab en Pencroff moesten nu eerst het spek van de zeekoe afsnijden, en dit voor bederf bewaren. Zij vertrokken terstond zonder
eenige verdere inlichting te vragen, zoo volkomen was het vertrouwen dat zij in den ingenieur stelden.

</p>
<p>Eenige oogenblikken later voeren Cyrus Smith, Spilett en Harbert de rivier op, beladen met gevlochten teenen, ten einde een
voorraad vuursteenen te halen. De geheele dag ging met dezen arbeid voorbij, maar tegen den avond bezaten zij dan ook een
voldoende hoeveelheid.

</p>
<p>Den anderen morgen, 8 Mei, begon de ingenieur met zijn scheikundige proeven. De vuursteenen bestaan hoofdzakelijk uit kool
of <span id="d0e2420" class="corr" title="Bron: sillicium">silicium</span>, aluminium en zwavelijzer, vooral een groote hoeveelheid van het laatste; hij moest nu het zwavelijzer er uit verwijderen
en het zoo snel mogelijk in sulfaat veranderen. Als men eenmaal dit <a id="d0e2423"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2423">100</a>]</span>sulfaat verkregen heeft dan kan men het zwavelzuur er gemakkelijk uit bereiden.

</p>
<p>Nu maakte Cyrus Smith een gedeelte van den grond, achter de Schoorsteenen gelijk. Hier plaatste hij eenige takkenbossen en
brandhout, en daarop vuurhoudende steenen; daarop overdekte hij het geheel weder met eenige vuursteenen, die vooraf verbrijzeld
waren tot op de groote eener noot. Toen hij dit gedaan had, stak hij het hout aan; de warmte deelde zich aan de steenen mede
die ook vlam vatten, omdat zij koolstof en zwavel bevatten. Nu werd er een nieuwe stapel van steenen gemaakt, dien zij weder
met gras en planten over dekten, nadat zij de lucht er doorheen hadden laten spelen, alsof zij een stapel hout tot houtskool
moesten maken.

</p>
<p>Daarop lieten zij het proces zijn voortgang hebben en binnen de tien of twaalf dagen zou het zwavelijzer in sulfaat van ijzer
en het aluminium in sulfaat van aluminium veranderd zijn, twee oplosbare zelfstandigheden; terwijl het silicium, de houtskool
en de asch onoplosbaar zijn. Terwijl dit chemische proces plaats had, liet Cyrus Smith ander werk verrichten. Zij waren allen
vol ijver en met geestdrift bezield.

</p>
<p>Nab en Pencroff hadden de zeekoe van haar spek ontdaan, en dit in de groote aarden potten verzameld. Uit dit vet moesten zij
ook een bestanddeel verwijderen, de glycerine, door het in zeep te veranderen. Om dit nu te verkrijgen, was &#8217;t voldoende het
met soda of kalk te vermengen. Inderdaad als men bij vet een dezer bestanddeelen brengt, verkrijgt men zeep en scheidt de
glycerine zich af, en juist deze glycerine wilde de ingenieur bekomen. Aan kalk ontbrak het hem niet, zooals men weet; maar
wel gaf de vermenging met kalk een kalkachtige zeep, onverbindbaar en dus ook onbruikbaar, terwijl de vermenging met soda
hun integendeel een oplosbare zeep zou geven, die dus weder in het huishouden kon gebezigd worden. Dus zou Cyrus Smith soda
trachten te bereiden. Was het moeielijk? Neen, want zeeplanten groeiden in grooten overvloed op het strand. Zij verzamelden
dus een goede hoeveelheid van deze planten, droogden ze en lieten ze toen in groote kuilen in de open lucht verbranden. De
verbranding van die planten werd gedurende eenige dagen onderhouden, zoodat de warmte den graad bereikte waarop de asch smolt,
en het voortbrengsel van dit proces was een dikke grijsachtige massa, die reeds sedert lang onder den naam van &#8220;natuurlijke
soda&#8221; bekend is.

</p>
<p>Toen zij die verkregen hadden, vermengde de ingenieur het vet met de soda, die eensdeels een oplosbare zeep gaf en anderdeels
een zelfstandige massa glycerine.

</p>
<p>Maar dat was nog niet alles; Cyrus Smith moest voor zijn aanstaand preparaat nog een andere zelfstandigheid hebben, de salpeterzure
potasch, die meer bekend is onder den naam van salpeter.

<a id="d0e2435"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2435">101</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p101.jpg" alt="&#8220;Hier hebt gij nitro-glycerine!&#8221; Blz. 102." width="497" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Hier hebt gij nitro-glycerine!&#8221; Blz. <a href="#d0e2446">102</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Cyrus Smith had deze zelfstandigheid kunnen bereiden door koolzure potasch, die gemakkelijk uit de asch van planten te verkrijgen
is, met salpeterzuur te vermengen. Maar het salpeterzuur ontbrak <a id="d0e2446"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2446">102</a>]</span>hem, en juist dat zuur wilde hij hebben. Gelukkig nu verschafte de natuur hem dit salpeter, en hij had het slechts voor het
oprapen. Harbert ontdekte een laag er van in het noorden van het eiland, aan den voet van den berg Franklin, en ze behoefden
nu slechts dit zout te zuiveren. Met het bereiden dezer verschillende zaken verliep er een geheele week. Zij waren met alles
gereed, <span id="d0e2448" class="corr" title="Bron: v&oacute;or">v&oacute;&oacute;r</span> dat het zwavelijzer in sulfaat van ijzer veranderd was. Maar in dien tusschentijd konden de kolonisten hard aardewerk in
een oven van steenen vervaardigen, dat zou strekken tot het distilleeren van ijzersulfaat, wanneer dit verkregen zou zijn.
Alles was tegen den 18<sup>den</sup> Mei gereed, ongeveer op hetzelfde tijdstip dat het chemische proces was afgeloopen.

</p>
<p>Gideon Spilett, Harbert, Nab en Pencroff, voorgegaan door den ingenieur, waren de handigste werklieden geworden. De noodzakelijkheid
is de meesteres naar wie men het meest luistert en die het beste onderwijst.

</p>
<p>Cyrus Smith had nu een voldoende hoeveelheid van dit gekristalliseerde sulfaat van ijzer, waaruit zij nu het zwavelzuur moesten
trekken. Den 20<sup>sten</sup> Mei was de ingenieur in het bezit van deze zelfstandigheid, die hun later van zooveel dienst zou zijn.

</p>
<p>Toen hij het zwavelzuur verkregen had, bracht hij het bij de glycerine, die hij vooruit geconcentreerd had, door het aan verdamping
bloot te stellen, en hij had nu zelfs, zonder eenig verkoelend mengsel te gebruiken, verscheidene kannen van een olieachtige
gele vloeistof verkregen. Deze laatste bereiding had Cyrus Smith geheel alleen gemaakt, op grooten afstand van de Schoorsteenen,
want er bestond gevaar voor ontploffing en, toen hij een flesch met dit vocht bij zijn vrienden bracht, zeide hij:

</p>
<p>&#8220;Hier hebt gij nitro-glycerine!&#8221;

</p>
<p>Dit was inderdaad die vreeselijke stof, waarvan de ontploffingskracht tienmaal grooter is dan die van het buskruit, en waardoor
reeds zooveel onheilen zijn teweeggebracht. Thans, nu men het middel heeft gevonden om het in dynamiet te veranderen, dat
is het te vermengen met een vaste zelfstandigheid, klei of suiker, poreus genoeg om het in zich op te nemen, kan dit gevaarlijke
vocht met minder gevaar gebruikt worden. Maar het dynamiet was nog niet bekend, toen de kolonisten op het eiland Lincoln waren.

</p>
<p>&#8220;En dat vocht zal onze rotsen dus doen springen?&#8221; zei Pencroff op ongeloovigen toon.

</p>
<p>&#8220;Ja, beste vriend,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;en deze nitro-glycerine zal zooveel te meer uitwerking hebben, naarmate dit
harde graniet meer weerstand zal bieden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En wanneer zullen wij dat zien, mijnheer Cyrus?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Morgen, zoodra wij een gat in de mijn geboord hebben,&#8221; antwoordde de ingenieur.
<a id="d0e2475"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2475">103</a>]</span></p>
<p>Den anderen dag, den 21<sup>sten</sup> Mei, begaven de kolonisten zich reeds bij het aanbreken van den dag op weg naar den oever van het meer Grant, op ongeveer
vijf honderd pas afstands van de kust<span id="d0e2481" class="corr" title="Bron: ">.</span>

</p>
<p>Het was zeker, dat, wanneer men den bovenrand deed springen, het water door de opening zou ontsnappen, en een beekje zou vormen,
dat wanneer het zich over de oppervlakte van de bergvlakte had verspreid, op het strand zou wegvloeien. Zoodoende zou het
meer lager en de uitloozing bloot komen te liggen; hun doel was dan bereikt. Maar dit doel was niet spoedig bereikt, want
de ingenieur, die een ontzaglijke ontploffing wilde teweegbrengen, was voornemens niet minder dan tien liter nitro-glycerine
te gebruiken. Pencroff, afgelost door Nab, slaagde er in tegen vier uur een gat in de mijn gereed te hebben, dat groot genoeg
was om die hoeveelheid te bevatten.

</p>
<p>Nu moesten zij nog overleggen, hoe die ontplofbare zelfstandigheid te doen werken. Gewoonlijk wordt de nitro-glycerine aangestoken
door middel van een kleine hoeveelheid knalzuurzout, dat, wanneer het springt, de ontploffing plaats doet hebben. Door een
schok moest de ontploffing teweeggebracht worden, want wanneer het slechts aangestoken werd, zou het branden, zonder te ontploffen.

</p>
<p>Cyrus Smith had zulk een lont wel kunnen bereiden. Bij gebrek aan dit knalzuurzout kon hij toch eene zelfstandigheid maken,
die veel met schietkatoen overeenkwam, daar hij salpeterzuur tot zijne beschikking had. Dit in een kardoes gedaan en bij de
nitro-glycerine gebracht, zou ook losbarsten wanneer het met een tondel werd aangestoken. Maar Cyrus Smith wist dat de nitro-glycerine
de eigenschap heeft om bij een schok te ontploffen. Hij besloot dus van die eigenschap gebruik te maken; zoo dit hem niet
gelukte kon hij altijd nog een ander middel aanwenden. Het slaan met een hamer op eenige druppels nitro-glycerine, zou reeds
een uitbarsting teweeg brengen. Maar hij, die dezen slag met den hamer zou moeten toebrengen, kon dit niet doen, zonder zelf
het slachtoffer der bewerking te worden. Cyrus Smith kwam nu op het denkbeeld om een stuk ijzer vlak boven de opening der
mijn aan een eind koord te hangen. Een ander koord, dat hij vooraf door zwavel had gehaald, werd in het midden van het eerste
vastgehecht, terwijl het uiteinde van dat koord op den grond hing, op zekeren afstand van de opening verwijderd. Dit tweede
koord werd nu aangestoken, en zou natuurlijk branden, totdat het &#8217;t eerste raakte. Dit zou ook vlam vatten, zou breken en
het stuk ijzer moest natuurlijk op de nitro-glycerine vallen.

</p>
<p>Toen dit toestel gereed was, verwijderde de ingenieur zijn vrienden, stortte de nitro-glycerine in de opening en goot eenige
druppels onder het blok ijzer dat reeds was opgehangen. Toen dit gedaan was, nam Cyrus Smith het uiteinde van het door zwavel
gehaalde koord, stak het aan, en voegde zich toen bij zijn vrienden in de Schoorsteenen.
<a id="d0e2492"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2492">104</a>]</span></p>
<p>Het koord moest vijf en twintig minuten branden en inderdaad vijf en twintig minuten later dreunde eene ontploffing, waarvan
men zich geen denkbeeld zou kunnen vormen. Het scheen dat het geheele eiland op zijn fondamenten sidderde. Een wolk van steenen
verhief zich alsof zij door een vulkaan ten hemel werd geworpen.

</p>
<p>De schok, die door de verplaatsing van lucht teweeg werd gebracht, deed de rotsen der Schoorsteenen trillen. De kolonisten,
hoewel zij meer dan twee mijlen van de mijn verwijderd waren, werden op den grond geworpen. Zij stonden op, bestegen de bergvlakte
en ijlden naar de plaats waar de rand van het meer door de losbarsting was uiteengeslagen.

</p>
<p>Een drievoudig hoezee weerklonk uit aller mond! De rots was gespleten over een groote oppervlakte. Een krachtige waterstroom
bruiste schuimend over de vlakte, en strekte zich uit tot aan het uiteinde van de rots waar hij zich van een hoogte van driehonderd
voet naar beneden stortte.




</p>
</div>
<div id="d0e2499" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XVIII.</h2>
<div class="argument">
<p>Pencroff twijfelt niet meer.&#8212;De oude uitloozing.&#8212;Een onderaardsche tocht.&#8212;De weg door het graniet.&#8212;Top is verdwenen.&#8212;De middelste
spelonk.&#8212;De inwendige put.&#8212;Een geheim.&#8212;Een stoot met het houweel.&#8212;Terugtocht.
</p>
</div>
<p>Cyrus Smith was volkomen geslaagd in zijn plannen, maar volgens zijn gewoonte liet hij zijn tevredenheid volstrekt niet blijken,
en met gesloten lippen en strakken blik bleef hij onbeweeglijk staan. De vreugde van Harbert kende paal noch perk; Nab sprong
op van blijdschap; en Pencroff schudde zijn dikken kop, terwijl hij mompelde:

</p>
<p>&#8220;Kom aan, dat gaat goed met onzen ingenieur!&#8221;

</p>
<p>De nitro-glycerine had dan ook een krachtige uitwerking gedaan. De uitloozing, die men aan het meer gegeven had, was zoo groot
dat de hoeveelheid water, die nu wegspoelde, driemaal meer was dan vroeger. De uitslag was dus, dat eenigen tijd later de
oppervlakte van het meer reeds twee voet gedaald moest wezen.

</p>
<p>Zij keerden nu naar de Schoorsteenen terug om hun spaden, houweelen, touwen, steen en zwam te halen; daarop gingen zij weder
naar de bergvlakte. Top vergezelde hen.

</p>
<p>Onderweg kon Pencroff toch niet laten om tot den ingenieur te zeggen:

</p>
<p>&#8220;Maar weet ge wel, mijnheer Cyrus, dat wij door middel van deze <a id="d0e2517"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2517">105</a>]</span>heerlijke likeur, die gij bereid hebt, wel het geheele eiland zouden kunnen doen springen!&#8221;


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p105.jpg" alt="Cyrus Smith stak het uiteinde van het koord aan. Blz. 103." width="501" height="720"><p class="figureHead">Cyrus Smith stak het uiteinde van het koord aan. Blz. <a href="#d0e2475">103</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Ongetwijfeld, zoowel het eiland als het vasteland en de geheele <a id="d0e2529"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2529">106</a>]</span>aarde zelf,&#8221; antwoordde Cyrus Smith. &#8220;Het <span id="d0e2531" class="corr" title="Bron: geld">geldt</span> hier slechts de quaestie van hoeveelheid.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Kunnen wij die nitro-glycerine niet voor onze vuurwapenen gebruiken,&#8221; vroeg de matroos.

</p>
<p>&#8220;Neen, Pencroff, de zelfstandigheid is al te krachtig. Maar wij kunnen wel schietkatoen er van vervaardigen, en zelfs buskruit,
daar wij stikstof, salpeter, zwavel en vuur hebben. Maar ongelukkigerwijs ontbreken ons de wapenen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Och, mijnheer Cyrus,&#8221; antwoordde de matroos, &#8220;met een weinig goeden wil!&#8221;

</p>
<p>Blijkbaar had Pencroff het woord &#8220;onmogelijk&#8221; uit het woordenboek van het eiland Lincoln geschrapt.

</p>
<p>Toen zij op de bergvlakte kwamen, zagen zij reeds met een oogopslag dat hun werk gelukt was en dat, waar zij zoozeer naar
verlangd hadden, de opening boven de oppervlakte van het water uitstak. Zij was ongeveer twintig voet breed, maar slechts
twee voet hoog. Dus niet meer dan de opening van een riool. Zij hadden dan ook onmogelijk er in kunnen gaan, zoo Nab en Pencroff
niet terstond met hun houweelen een voldoende ruimte hadden uitgehouwen. De ingenieur drong naar binnen en zag dat men zeer
goed verder kon doordringen, en waarschijnlijk tot de oppervlakte der zee zou kunnen komen. En zoo er dan, gelijk zeer waarschijnlijk
was, een grot aanwezig was in het binnenste van deze rotsachtige massa, dan zou men ook het middel wel vinden om deze bewoonbaar
te maken.

</p>
<p>&#8220;Welnu, mijnheer Cyrus, wat weerhoudt ons om er binnen te gaan? Gij ziet dat Top ons reeds is voorgegaan!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Best,&#8221; antwoordde de ingenieur. &#8220;Maar wij moeten alles goed kunnen zien.&#8221; Nab sneed eenig harsachtige takken af.

</p>
<p>Nab en Harbert snelden naar den oever van het meer, waar een aantal boomen stonden, en spoedig keerden zij terug, beladen
met takken, waarvan zij flambouwen maakten. Zij ontstaken ze met hun vuursteenen en met Cyrus Smith aan het hoofd drongen
zij die donkere gang binnen, die tot hiertoe door het instroomende water was gevuld. Zij daalden zeer langzaam af en onwillekeurig
konden zij een zekere aandoening niet van zich weren, bij het bezoeken van die diepten, waar geen menschelijk wezen ooit een
voetstap gezet had. Zij spraken niet, maar dachten, dat het wel mogelijk zou kunnen wezen, dat eenig gevaarlijk dier in die
rots huisvestte. Zij moesten dus voorzichtig te werk gaan.

</p>
<p>Maar Top ging vooruit en men kon op het dier vertrouwen, in geval van nood zou het wel waarschuwen.

</p>
<p>Toen zij ongeveer een honderd pas afgelegd hadden, stond Cyrus Smith stil.

</p>
<p>&#8220;Wel Cyrus!&#8221; zeide Gideon Spilett. &#8220;Hier zijn wij op een onbekend <a id="d0e2556"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2556">107</a>]</span>gebied, goed geborgen in deze diepten, maar in elk geval onbewoonbaar.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Waarom onbewoonbaar?&#8221; vroeg de matroos.

</p>
<p>&#8220;Omdat het te klein en te donker is.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Kunnen wij het dan niet wijder maken, en van openingen voorzien waar de dag en de lucht doordringen?&#8221; vroeg Pencroff, die
niets onmogelijk achtte.

</p>
<p>&#8220;Laten wij maar verder gaan,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;en ons onderzoek voortzetten. Misschien is de natuur ons lager gunstiger.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij zijn pas op een derde der hoogte,&#8221; merkte Harbert op.

</p>
<p>&#8220;Op een derde ongeveer, ja,&#8221; antwoordde Smith, &#8220;het is dus niet onwaarschijnlijk, dat een honderd pas lager....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Waar is Top toch?...,&#8221; vroeg Nab plotseling.

</p>
<p>Men zocht overal, maar de hond was niet te vinden.

</p>
<p>&#8220;Hij is zeker doorgegaan,&#8221; zeide Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Laten wij hem inhalen,&#8221; hernam de ingenieur.

</p>
<p>Zij daalden verder af. De ingenieur sloeg alles rondom zich nauwkeurig gade.

</p>
<p>Zij stonden eensklaps weder stil, daar eenig geluid, als door een pijp tot hen kwam.

</p>
<p>&#8220;Het is Top, die blaft!&#8221; riep Harbert uit.

</p>
<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;en onze dappere hond blaft zelfs met woede.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij hebben onze houweelen,&#8221; zeide Smith. &#8220;Laten wij op onze hoede wezen. Vooruit!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het wordt hoe langer hoe merkwaardiger,&#8221; mompelde Gideon Spilett aan het oor van den matroos, die toestemmend knikte.

</p>
<p>Cyrus Smith en zijn makkers liepen zoo snel zij konden voorwaarts om den hond te hulp te komen. Het geblaf van Top werd hoe
langer hoe duidelijker en heftiger. Zou hij misschien in gevecht zijn met een dier dat hij in zijn hol gestoord had? Zeker
was het dat allen het gevaar door hun nieuwsgierigheid vergaten. Zij liepen niet meer, zou men zeggen, maar zij gleden als
het ware naar beneden, en eenige minuten later, ongeveer een zestig voet lager, hadden zij Top bereikt.

</p>
<p>Toen veranderde de nauwe gang plotseling in een ruime en prachtige grot. Hier liep <span id="d0e2594" class="corr" title="Bron: top">Top</span>, van woede blaffende, heen en weer, terwijl Nab en Pencroff, door hun toortsen tegen den wand te slaan, een helder licht
verspreidden in alle hoeken en gaten en Cyrus Smith, Gideon Spilett en Harbert met hun houweelen in de hand zich op alles
voorbereidden.

</p>
<p>De groote grot was geheel leeg. Zij doorkruisten haar in alle richtingen. Maar er was niets, geen dier, geen levend wezen!
En toch bleef Top blaffen. Noch de liefkoozingen, noch de bedreigingen van zijn meester konden hem tot bedaren brengen.

</p>
<p>&#8220;Er moet ergens een opening wezen waardoor het water uit het meer in zee liep,&#8221; zeide de ingenieur.
<a id="d0e2601"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2601">108</a>]</span></p>
<p>&#8220;Zeker,&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;laten wij dus oppassen niet in een gat te vallen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Vooruit, Top, vooruit!&#8221; riep Smith.

</p>
<p>De hond, aangemoedigd door deze woorden van zijn meester, ijlde naar het uiteinde van de grot en begon daar nog heftiger te
blaffen dan te voren. Zij volgden hem en bij het licht der toortsen kon men zeer duidelijk een opening, een bepaalde put tusschen
de rotsen zien. Hier had dus de uitloozing plaats gehad, maar ditmaal was het geen gang waarin men zich durfde wagen, maar
een put met loodrechte wanden, waar men onmogelijk zou kunnen ingaan.

</p>
<p>Zij hielden thans hun toortsen boven de opening, maar zagen niets. Cyrus Smith wierp er een brandenden tak in. Deze verlichtte
wel de put, maar niets was er nog te zien. Daarop werd de vlam met een sissend geluid uitgedoofd en zij konden hieruit opmaken,
dat de tak de oppervlakte der zee bereikt had.

</p>
<p>De ingenieur berekende den tijd dien het stuk hout noodig had gehad om beneden te komen, en hieruit maakte hij op, dat de
put negentig voet diep was.

</p>
<p>De bodem van de grot was dus negentig voet boven de oppervlakte der zee.

</p>
<p>&#8220;Ziedaar onze woning,&#8221; zeide Cyrus Smith.

</p>
<p>&#8220;Maar zij was door een ander wezen bewoond,&#8221; antwoordde Gideon Spilett, wiens nieuwsgierigheid nog niet voldaan was.

</p>
<p>&#8220;Welnu, welk wezen het ook zijn moge, het is door die opening ontvlucht en heeft zijn woning aan ons afgestaan.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het doet er niet toe,&#8221; voegde Pencroff er bij, &#8220;maar ik had een kwartier geleden wel Top willen wezen, want zonder reden
zou hij niet geblaft hebben!&#8221;

</p>
<p>Cyrus Smith zag zijn hond aan en wie dicht bij hem had gestaan, zou gehoord hebben hoe hij bij zich zelf mompelde:

</p>
<p>&#8220;Ja, ik ben overtuigd, dat Top er meer van weet dan wij!&#8221;

</p>
<p>Het toeval en het doorzicht van den ingenieur had hun een goede woning bezorgd. Toch moesten zij nog twee bezwaren overwinnen,
namelijk licht in deze grot te doen doordringen, en ten tweede een gemakkelijken toegang maken. Misschien zou het hun gelukken
om den achterwand te doorboren die aan de zeezijde gelegen was. En zoo zij het licht eenmaal hadden, was het even gemakkelijk
een deur zoowel als vensters te maken.

</p>
<p>&#8220;Dus dan maar aan het werk, mijnheer Cyrus,&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Ik heb mijn houweel en zal door dezen wand wel licht maken.
Waar moet ik beginnen?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Hier,&#8221; antwoordde de ingenieur, en wees den matroos een vrij groote holte, waar de wand stellig minder dik moest wezen.

</p>
<p>Pencroff deed een fermen houw in de rots, en een half uur lang liet hij, bij het licht der toortsen, de stukken rotsblok om
zich <a id="d0e2634"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2634">109</a>]</span>heen vliegen. De rots schitterde onder zijn houweel. Nab loste hem af en daarna Gideon Spilett.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p109.jpg" alt="Zij daalden zeer langzaam af. Blz. 106." width="498" height="720"><p class="figureHead">Zij daalden zeer langzaam af. Blz. <a href="#d0e2529">106</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Het werk was reeds twee uur aan den gang, en het scheen <a id="d0e2646"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2646">110</a>]</span>dat dit gedeelte van den wand nooit doorboord zou kunnen worden, toen Gideon Spilett een hevigen stoot met zijn houweel toebracht,
zoodat dit door den wand heenvloog en aan de andere zijde terecht kwam.

</p>
<p>&#8220;Hoezee! hoezee!&#8221; riep Pencroff uit. De wand was daar slechts twee voet dik.

</p>
<p>Cyrus Smith keek door de opening, welke zich tachtig voet boven den grond bevond. V&oacute;&oacute;r hen lag de kust en verder de onmetelijke
zee.

</p>
<p>Maar door deze vrij groote opening drong het licht in volle stralen binnen en deed een prachtige uitwerking in de ruime grot.

</p>
<p>Allen waren verstomd van verbazing. Daar, waar zij slechts een duistere spelonk gezocht hadden, vonden zij een paleis, en
Nab nam zijn hoed af, alsof hij zich in een tempel bevond. Kreten van bewondering ontglipten aan ieders mond. Het hoezee weerklonk
en stierf weg van de eene echo in de andere, tot aan het uiterste punt der sombere gewelven.

</p>
<p>&#8220;En nu, mijn vrienden,&#8221; sprak Cyrus Smith, &#8220;als wij deze grot voldoende verlicht hebben, als wij onze kamers, magazijnen en
werkplaatsen in het linker gedeelte hebben ingericht, dan blijft ons nog een groote ruimte over waar wij onze studeerkamer
en ons museum kunnen maken.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En hoe zullen wij haar noemen?....&#8221; vroeg Harbert.

</p>
<p>&#8220;Rotshuis,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, en deze naam werd met een hoezee van alle zijden begroet.

</p>
<p>De toortsen waren bijna geheel opgebrand, en om terug te keeren moesten zij door de nauwe gang, de bergvlakte bereiken; zij
kwamen dus overeen dat zij de werkzaamheden tot inrichting hunner nieuwe woning tot den volgenden dag zouden staken.

</p>
<p><span id="d0e2665" class="corr" title="Bron: V&oacute;or">V&oacute;&oacute;r</span> zij vertrokken, wierp Cyrus Smith nog een blik in de donkere put en luisterde met ingehouden adem. Maar geen enkel geluid
vernam hij, zelfs niet het ruischen van het water. Zij wierpen nogmaals een brandenden tak er in. Weder werden de wanden van
de put verlicht, maar evenmin als de eerste maal was er iets te zien. Zoo eenig zeemonster verrast was geworden door het onverwachts
afdrijven van het water, dan had het nu toch het strand bereikt.

</p>
<p>Toch kon de ingenieur, die met alle aandacht luisterde en het oog steeds in de diepte gevestigd hield, geen enkel woord uiten.

</p>
<p>De matroos naderde hem toen en stootte hem aan:

</p>
<p>&#8220;Mijnheer Smith!&#8221; zeide hij.

</p>
<p>&#8220;Wat wilt gij, beste vriend?&#8221; vroeg de ingenieur alsof hij uit een droom ontwaakte.

</p>
<p>&#8220;De toortsen gaan bijna uit.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Vooruit dan!&#8221; antwoordde Cyrus Smith.
<a id="d0e2680"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2680">111</a>]</span></p>
<p>Zij verlieten nu de grot en gingen naar boven. Top sloot den kleinen stoet, maar liet nog steeds een geknor hooren.

</p>
<p>Tegen vier uur hadden zij de opening van de gang bereikt, juist toen de toortsen van Nab en Smith uitdoofden.




</p>
</div>
<div id="d0e2685" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XIX.</h2>
<div class="argument">
<p>Het plan van Cyrus Smith.&#8212;De gevel van het Rotshuis.&#8212;De touwladder.&#8212;De droomen van Pencroff.&#8212;De welriekende planten.&#8212;Konijnenholen.&#8212;Afleiding
van het water.&#8212;Uitzicht uit het Rotshuis.
</p>
</div>
<p>Den volgenden morgen, den 22<sup>sten</sup> Mei, vingen zij aan hun nieuwe woning in orde te brengen. Zij hadden dan ook haast om hun onbewoonbare Schoorsteenen zoo
spoedig mogelijk voor deze betere en grootere woning te verruilen. Ook zouden zij deze niet geheel en al verlaten, want het
plan bestond om daar een werkplaats voor groote stukken te maken.

</p>
<p>De eerste bezigheid van Cyrus Smith was, om te onderzoeken waar de juiste plaats van den gevel van het Rotshuis was. Hij begaf
zich dus naar het strand, waar de onmetelijke muur begon, en daar het houweel dat Gideon Spilett door de opening van den rotswand
geworpen had, in rechte lijn moest zijn neergevallen, zou het terugvinden daarvan voldoende wezen om de plaats te ontdekken,
waar de opening in de rots was gemaakt. Hij vond het werktuig dan ook spoedig, en inderdaad was er loodrecht boven het punt
waar het houweel in het zand was gevallen een opening ongeveer tachtig voet boven het strand. Eenige rotsduiven vlogen in
en uit door deze nauwe spleet. Het scheen wel alsof zij voor deze dieren het Rotshuis ontdekt hadden.

</p>
<p>Het plan van den ingenieur was om het rechter gedeelte in verscheidene kamers, die op een gang uitkwamen, te verdeelen en
die door middel van vijf ramen en een deur, welke in den wand moesten gebroken worden, licht zouden verspreiden. Pencroff
was het volkomen eens met de vijf vensters, maar hij begreep het nut der deur volstrekt niet, daar de gleuf vroeger door het
afstroomende water gemaakt, een soort van trap vormde, waardoor men gemakkelijk in het huis kon komen.

</p>
<p>&#8220;Vriend,&#8221; zeide Cyrus Smith, &#8220;zoo het aan ons licht valt langs dien weg in ons huis te komen, zou dit ook even gemakkelijk
vallen <a id="d0e2702"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2702">112</a>]</span>aan anderen. Daarom ben ik dan ook voornemens om die gleuf van boven te sluiten en zoo noodig de opening geheel te verbergen,
door het water van het meer er over heen te doen stroomen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar hoe zullen wij er dan inkomen?&#8221; vroeg de matroos.

</p>
<p>&#8220;Door eene ladder, die wij van buiten zullen aanbrengen,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;een touwladder, die, wanneer wij haar ophalen,
den ingang van onze woning onmogelijk kan doen bereiken.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar waarom zooveel voorzorgen?&#8221; vroeg Pencroff. &#8220;Tot nog toe behoeven wij voor de dieren niet te vreezen. En ons eiland
is toch niet door menschen bewoond.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zijt gij daar wel zeker van, Pencroff?&#8221; vroeg de ingenieur den matroos aanziende.

</p>
<p>&#8220;Wij zullen er dan eerst zeker van wezen, wanneer we het eiland in alle richtingen onderzocht hebben,&#8221; antwoordde Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Ja,&#8221; zeide Cyrus Smith, &#8220;want wij kennen nog slechts een klein gedeelte. Maar in ieder geval, zoo er binnenlands geen vijanden
zijn, kunnen zij toch van buiten af komen, want de Stille Zuidzee is vol gevaren. Laat ons dus tegen alle mogelijke gebeurtenissen
op onze hoede zijn.&#8221;

</p>
<p>Cyrus Smith sprak verstandig, en zonder verdere tegenwerping begon Pencroff zijn bevelen op te volgen.

</p>
<p>De gevel van het Rotshuis zou dus verlicht worden door vijf vensters en een deur. Bovendien vormde de ingenieur, terwijl de
kozijnen der vensters gemaakt werden, het plan om de openingen door zware blinden te sluiten, die wind noch regen doorlieten,
en die men, zoo het noodig was, kon bedekken. Binnen weinige dagen was hun werk voltooid en was het Rotshuis van alle zijden
verlicht.

</p>
<p>Het plan van Cyrus Smith was, om de grot in vijf vertrekken, die het uitzicht op zee hadden, te verdeelen: rechts zou de deur
komen, waaraan men de touwladder bevestigen zou, vervolgens een keuken, die dertig voet breed zou worden, een eetzaal, ongeveer
veertig voet, een slaapkamer van dezelfde grootte, en eindelijk de gezelschapszaal, die aan de groote zaal grensde, en waarop
Pencroff zeer veel prijs stelde. Deze kamers, die een gedeelte van het Rotshuis in beslag namen, konden niet tot in het achterste
gedeelte reiken. Zij waren van elkaar gescheiden door een gang en een groot magazijn, waar zij de gereedschappen en de levensmiddelen
bewaarden. Buitendien hadden zij nog boven de groote grot een kleine, welke zij tot vliering konden inrichten.

</p>
<p>Nu schoot hun niets anders over, dan dit plan ten uitvoer te brengen.

</p>
<p>Tot nog toe waren zij in de grot door de oude gleuf gekomen. Cyrus Smith besloot thans een stevige touwladder te maken, die,
wanneer zij opgetrokken was, den toegang tot de grot onmogelijk maakte. Deze ladder werd met de uiterste zorg gemaakt: de
sporten <a id="d0e2726"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2726">113</a>]</span>vervaardigden zij van de takken van een curryboom. En wat de staken betrof, deze bestonden uit cederhout. Het geheel werd
met meesterhand door Pencroff samengesteld.

<a id="d0e2728"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2728">114</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p113.jpg" alt="De ladder werd plechtig ingewijd. Blz. 115." width="494" height="720"><p class="figureHead">De ladder werd plechtig ingewijd. Blz. <a href="#d0e2753">115</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Nu konden zij gemakkelijk de steenen ophijschen tot in het Rotshuis. Ook ging het overbrengen der materialen veel spoediger
en was die grot in een oogwenk tot verblijfplaats ingericht. Aan kalk ontbrak het hun niet en eenige duizenden steenen lagen
gereed om gebruikt te worden; weldra waren de kamers dan ook in orde.

</p>
<p>Het werk ging onder toezicht van den ingenieur, vlug van de hand. Met elk ambacht was Cyrus Smith bekend, en hij gaf zoodoende
het voorbeeld aan zijn ijverige en krachtige vrienden.

</p>
<p>Men arbeidde met vertrouwen en allen waren opgeruimd gestemd, terwijl Pencroff altijd een vroolijk woord had; nu eens was
hij timmerman, dan weer touwslager, en soms metselaar. Zijn vertrouwen in den ingenieur was onwankelbaar. Niets kon hem dit
ontnemen. Hij achtte hem tot alles in staat en hield het er voor dat alles wat hij ondernam, slagen moest.

</p>
<p>Het punt van kleeren en schoenen,&#8212;een zeer gewichtig punt&#8212;de verlichting gedurende de winteravonden, alles scheen hem gemakkelijk
toe, wanneer Cyrus Smith hielp en die hulp zou nooit ontbreken.

</p>
<p>De ingenieur liet Pencroff maar praten. Hij wilde niets op diens overdrijving afdingen. Hij wist dat vertrouwen mededeelzaam
maakt, en kon dikwijls een glimlach niet weerhouden, wanneer hij hem hoorde spreken, maar paste wel op dat zijn eigene bezorgdheid
voor de toekomst niet aan het licht kwam. Inderdaad had hij alle reden om te vreezen, dat in dit gedeelte van den Stillen
Oceaan, waar zelden schepen kwamen, zij weinig op hulp konden rekenen. Zij moesten dus geheel op zich zelven vertrouwen, want
de afstand tusschen het eiland Lincoln en eenig ander land was te groot, dan dat zij zich op een boot, die natuurlijk niet
zoo stevig gemaakt kon worden, zouden durven wagen.

</p>
<p>Maar zooals de matroos zeide, stonden zij wel honderdmaal hooger dan de vroegere Robinsons, die alles door een wonder moesten
verkrijgen.

</p>
<p>Dit was ook zoo, want zij &#8220;wisten&#8221; en de mensch die &#8220;weet&#8221; slaagt waar anderen moeten rondtasten en noodzakelijk omkomen.
Bij het werk bleek het dat Harbert veel aanleg had. Hij was vlug en ijverig, begreep alles snel en bracht het goed ten uitvoer,
zoodat Cyrus Smith zich hoe langer hoe meer aan den knaap hechtte. Harbert koesterde wederkeerig voor den ingenieur een vurige
en eerbiedige vriendschap. Pencroff bemerkte deze sympathie, welke tusschen de beide mannen ontstond, maar was volstrekt niet
jaloersch. Nab bleef Nab. Hij was wat hij altijd zou zijn, moedig, ijverig en steeds tot zelfverloochening bereid. Hij had
in zijn meester hetzelfde vertrouwen als Pencroff, maar liet dit minder luidruchtig bemerken. Wanneer de matroos zijn opgewondenheid
lucht gaf, scheen het, of Nab hem antwoordde: &#8220;Maar niets is natuurlijker.&#8221;

</p>
<p>Toch mochten Pencroff en Nab elkander gaarne lijden.
<a id="d0e2753"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2753">115</a>]</span></p>
<p>Wat Gideon Spilett betrof, hij nam aan het algemeene werk deel en was niet de onhandigste&#8212;waarover de matroos altijd een weinig
verbaasd was. Een &#8220;schrijver&#8221; die niet alleen alles begrijpt, maar ook alles kan ten uitvoer brengen, was voor hem een onverklaarbaar
wezen.

</p>
<p>De ladder werd den 28<sup>sten</sup> Mei plechtig ingewijd. Zij telde niet minder dan honderd sporten en hing langs een loodrechte hoogte van tachtig voet. Gelukkig
had Cyrus Smith haar in twee gedeelten weten te maken door partij te trekken van een uitstekend gedeelte van den wand, ongeveer
veertig voet boven den grond. Dit uitstek maakten zij vlak; het werd een soort van portaal, waaraan men de eerste ladder kon
vastmaken, zoodat de slingeringen de helft kleiner werden, en men haar, door middel van een koord, tot het benedengedeelte
van het Rotshuis kon optrekken.

</p>
<p>Wat de tweede ladder betrof, deze hechtte men even stevig aan dit uitstek als boven aan de deur vast. Op deze wijze was het
naar boven gaan zeer gemakkelijk. Bovendien was Cyrus Smith van plan later een hydraulischen elevator te maken, die alle vermoeienis
en alle tijdverlies zou wegnemen. Spoedig waren zij aan die trap gewend. Zij waren vlug en handig en Pencroff, als matroos,
kon hun menig lesje geven. Maar ook moest hij Top onderwijzen. De arme hond was, met zijn vier pooten, aanvankelijk niet voor
deze beweging geschikt. Pencroff echter was zulk een volhardend onderwijzer, dat Top spoedig even goed als zijn lotgenooten
in het honden- en apenspel, de trap beklom. Of de matroos trotsch op zijn leerling was, valt moeilijk te zeggen; maar zeker
is het, dat Pencroff hem meer dan eens op zijn rug mede naar boven nam, waar de hond niets tegen had.

</p>
<p>Toch vergaten zij door dit werk niet, voor hun wintervoorraad te zorgen. Hiermede hadden Spilett en Harbert zich belast. Vooral
vonden zij veel konijnen. Ook verzamelde Harbert een menigte kruiden en planten, en toen Pencroff hem vroeg, waartoe die dienden,
antwoordde de knaap:

</p>
<p>&#8220;Om ons te genezen, wanneer wij ziek zijn.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar, waarom zouden wij ziek worden, daar er geen dokters op het eiland zijn?&#8221; hernam Pencroff op ernstigen toon.

</p>
<p>Hierop viel niets te antwoorden, maar Harbert ging toch met zijn verzameling voort, die men in het Rotshuis zeer op prijs
stelde.

</p>
<p>Eens dat zij weer door het bosch dwaalden, riep Harbert plotseling uit:

</p>
<p>&#8220;Konijnen-holen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;ik zie ze ook.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar zijn zij bewoond?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is de vraag.&#8221;

</p>
<p>Het duurde niet lang of de vraag werd opgelost. Spoedig zag men <a id="d0e2783"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2783">116</a>]</span>een honderd van die kleine dieren, welke op konijnen geleken, zich in alle richtingen verspreiden, zoo snel, dat Top ze niet
zou hebben kunnen achterhalen. Jagers en hond gelukte het dus niet eenigen in hun macht te krijgen. Maar Spilett had vast
besloten de plaats niet te verlaten, v&oacute;or hij er een half dozijn vermeesterd had en kwam op het denkbeeld voor de holen strikken
te spannen, maar eerst moesten zij die maken.

</p>
<p>Een uur later had hij er dan ook vier gevangen. Deze dieren geleken veel op de konijnen die men in Europa vindt, en welke
daar den naam van Amerikaansche konijnen dragen.

</p>
<p>Zij brachten den buit naar het Rotshuis, waar hij als avondmaal op tafel verscheen. Deze dieren smaakten overheerlijk, en
van die konijnen scheen een onuitputtelijke voorraad te bestaan.

</p>
<p>Den 31<sup>sten</sup> Mei waren de luiken klaar. Nu moesten zij de kamers nog meubelen, een werk, dat zij voor de lange winteravonden bewaarden.
Een schoorsteen werd in de eerste kamer, de keuken, geplaatst. De pijp, waardoor de rook moest opstijgen, gaf nog eenig werk
aan deze ge&iuml;mproviseerde schoorsteenvegers. Het gelukte Cyrus Smith ook, om door een kleine buis het water van het meer tot
in het Rotshuis te laten komen, zoodat het hun nooit aan water kon ontbreken.

</p>
<p>Eindelijk was alles gereed; het werd ook tijd, want het slechte jaargetijde was aangebroken. De luiken werden zoolang gesloten
totdat de ingenieur zijn glasruiten vervaardigd had.

</p>
<p>Gideon Spilett had zeer netjes, op de uitstekende punten van de grot en om de vensters, verschillende planten geplaatst, zoodat
alle openingen omlijst waren met groen en een schilderachtige uitwerking deden. De bewoners van dit hechte, gezonde en veilige
huis hadden alle reden om over hun werk tevreden te zijn. De ramen gaven het uitzicht op een bijna onbeperkten horizon, ten
noorden begrensd door Kaap Mandibule en ten zuiden door kaap Klauw. De geheele golf der Unie strekte zich in al haar pracht
voor hen uit. Vooral Pencroff was uitbundig in zijn lof over hetgeen hij schertsend noemde zijn kamer op de vijfde verdieping,
boven de entresol.




</p>
</div>
<div id="d0e2798" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XX.</h2>
<div class="argument">
<p>De regentijd.&#8212;De quaestie der kleeding.&#8212;Een jacht op zeehonden.&#8212;Vervaardiging van waskaarsen.&#8212;Werkzaamheden in het Rotshuis.&#8212;Een
oesterput.&#8212;Wat Harbert in zijn zak vindt.
</p>
</div>
<p>De winter viel hier in met de maand Juni, die overeenkomt met de maand December in het noordelijk halfrond. Hij begon met
<a id="d0e2806"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2806">117</a>]</span>stortregens en stormen zonder tusschenpoozen. Wel moesten de bewoners van het Rotshuis zulk een woning, waar de verschillende
weersgesteldheden hen niet konden deeren, op prijs stellen. De <a id="d0e2808"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2808">118</a>]</span>Schoorsteenen zouden een onvoldoende schuilplaats tegen de koude zijn geweest, en het was wel te vreezen dat het hooge water,
door den wind gedreven, er binnen zou stroomen. Cyrus Smith nam dan ook eenige maatregelen tegen deze mogelijkheid, opdat
niet al hun ijzer en werktuigen die daar bewaard waren, zouden verroesten.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p117.jpg" alt="Men zag een honderd van die kleine dieren. Blz. 116." width="495" height="720"><p class="figureHead">Men zag een honderd van die kleine dieren. Blz. <a href="#d0e2783">116</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>De geheele maand Juni brachten zij met verschillenden arbeid door, maar noch de jacht, noch de vischvangst behoefden zij te
laten, zoodat hun keuken in een goeden toestand bleef. Pencroff plaatste, zoodra hij in de gelegenheid was, op verschillende
plaatsen vallen, waarvan hij groote verwachting had. Hij had een aantal strikken gemaakt en elken dag kwam er een nieuwe voorraad
konijnen in het Rotshuis binnen. Nab besteedde zijn tijd met het zouten en rooken van vleesch, wat hun goeden bouillon in
den winter zou geven.

</p>
<p>Nu moesten zij het gewichtige punt der kleeren nog bespreken. Zij hadden geen andere dan die welke zij droegen, toen de ballon
hen op het eiland had geworpen. Het waren warme en stevige kleederen; ook hadden zij er veel zorg voor gedragen, evenals voor
hun linnen dat zij zeer schoon hadden gehouden, maar toch moesten zij weldra iets anders hebben. Bovendien, zouden zij, wanneer
het een strenge winter was, veel van de kou hebben te lijden.

</p>
<p>Maar hier schoot het vernuft van Cyrus Smith te kort. Hij had alles zoo spoedig mogelijk in orde gebracht, een woning gemaakt,
voor voeding gezorgd en de kou kon hen dus overvallen, <span id="d0e2824" class="corr" title="Bron: v&oacute;or">v&oacute;&oacute;r</span> dat het vraagstuk der kleeren opgelost werd. Zij moesten dus wel besluiten den winter zonder klagen door te komen. Als het
zachter weer werd zou hun eerste werk zijn jacht op de wilde schapen te maken, die zij bij het onderzoek van den berg Franklin
gezien hadden, en wanneer zij eenmaal de wol hadden zou de ingenieur wel raad weten om daarvan een warme en stevige stof te
maken. Maar hoe? Hij zou er zich op bedenken.

</p>
<p>&#8220;Nu, als wij de luiken van het Rotshuis maar sluiten!&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Wij hebben overvloed van brandstof en er bestaat geen
enkele reden, om er zuinig mede te zijn.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Bovendien,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;is het eiland Lincoln dicht genoeg bij den evenaar gelegen, om geen strenge winters te
vreezen. Hebt gij ons niet gezegd, Cyrus, dat de vijf en dertigste graad overeenkomt met die van Spanje op het andere halfrond?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zeker,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;maar sommige winters zijn in Spanje zeer koud! Sneeuw en ijs is er dan in overvloed en
het eiland Lincoln kan er ook veel van te lijden hebben. Maar in elk geval, het is een eiland, en op een eiland is de temperatuur
nog al gematigd.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En waarom, mijnheer Cyrus?&#8221; vroeg Harbert.

</p>
<p>&#8220;Omdat de zee kan beschouwd worden als een onmetelijke bewaarplaats, waarin de hitte van den zomer opgezameld wordt. Als het
winter is dan geeft zij die warmte terug, waardoor de streken die <a id="d0e2837"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2837">119</a>]</span>in de nabijheid van den Oceaan liggen voor minder koude te vreezen hebben; in den zomer zoowel als in den winter blijft de
luchtgesteldheid gematigd.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij zullen zien,&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Ik zal er mij nog maar niet over bekommeren of het dezen winter warm of koud zal
zijn. Maar dit is zeker, dat de dagen reeds kort en de avonden lang worden. Laat ons liever eens aan de verlichting denken.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Niets is gemakkelijker,&#8221; antwoordde Cyrus.

</p>
<p>&#8220;Om te bepraten?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, om op te lossen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En wanneer zullen wij beginnen?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Morgen door jacht te maken op zeehonden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Om vetkaarsen te maken?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Foei, Pencroff, wat denkt ge wel! waskaarsen!&#8221;

</p>
<p>Dit was inderdaad het plan van Cyrus Smith. Het was een zeer uitvoerbaar plan, daar zij kalk en zwavelzuur hadden, en zij
op het eiland zich genoegzaam van vet konden voorzien.

</p>
<p>Den 5<sup>den</sup> Juni staken zij met een bootje naar het eilandje over. Zij hadden een voordeelige jacht en spoedig hadden Nab en Pencroff
de zeehonden van hun huid ontdaan en brachten zij hun vet naar het Rotshuis. Ongeveer driehonderd pond vet hadden ze tot hun
beschikking voor het maken der kaarsen. Vierentwintig uur later konden zij &#8217;s avonds het Rotshuis verlichten. Die geheele
maand ontbrak het hun niet aan werk. De schrijnwerkers hadden veel te doen. Men verbeterde de werktuigen, die zij zeer ruw
gemaakt hadden; en ook vervaardigden zij er nog verschillende bij.

</p>
<p>Onder anderen gelukte het hun scharen te maken, en zij waren thans in staat hunne haren en baard te knippen. Zij konden, zoo
al niet zich scheren, dan toch hun baard in den vorm brengen, dien zij verkozen. Harbert had er trouwens geen, Nab zeer weinig,
maar hunne metgezellen waren zoo begroeid, dat het bezit van een schaar meer dan noodig was. Zij slaagden er ook in een zaag
te maken, maar dat kostte ontzaglijk veel moeite. Toch geraakten zij in het bezit van zulk een onmisbaar voorwerp.

</p>
<p>Nu vervaardigden zij tafels, stoelen, kasten, waarmede zij de voornaamste kamers bemeubelden, en zelfs ledikanten, waarvan
het beddengoed bestond uit een matras en een overdek. De keuken met planken, waarop zij de verschillende keukengereedschappen
konden plaatsen, het fornuis, de gootsteen, alles zag er keurig uit, en Nab bewoog zich in dat vertrek met een deftigheid
alsof hij in een chemisch laboratorium werkte.

</p>
<p>Maar nu moesten de schrijnwerkers vervangen worden door timmerlui. De nieuwe uitloozing, die men door het springen van de
mijn had verkregen, noodzaakte hen twee bruggen te bouwen, een op de vlakte van het Verre Uitzicht, de andere op het strand.
<a id="d0e2868"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2868">120</a>]</span>Die vlakte toch was evenals het strand doorsneden door een stroom, welke men noodzakelijk moest oversteken om het noordelijk
gedeelte van het eiland te bereiken. Wilden zij dit niet doen, dan zouden zij een grooten omweg hebben moeten maken en de
bronnen van de Roode Beek moeten omtrekken. Het eenvoudigste was dus om op de bergvlakte en op het strand twee bruggen te
bouwen, twintig &agrave; vierentwintig voet lang, waarvan eenige boomen den grondslag zouden uitmaken.

</p>
<p>Nab en Pencroff maakten van de gelegenheid gebruik om naar de oesterbank te gaan, die zij bij de duinen hadden ontdekt, en
zij legden daar een oesterput aan waarvan de kolonisten veel genot hadden.

</p>
<p>Men ziet dus, dat het eiland Lincoln, hoewel zijn bewoners nog slechts een klein gedeelte doorkruist hadden, reeds voldoende
in hun behoeften voorzag. Aan vleesch ontbrak het hun niet, evenmin aan plantaardig voedsel, dat het gebruik daarvan een weinig
moest matigen. Zij hadden zelfs suiker gemaakt, zonder riet of beetwortels, door het verzamelen van acer saccharum uit <span id="d0e2874" class="corr" title="Bron: te">de</span> planten, die men ook in de gematigde luchtstreken vindt. Ook thee en zout hadden zij in overvloed, maar een ding ontbrak
hun .... brood.

</p>
<p>Tot nog toe hadden zij niets kunnen vinden wat hun dit kon vergoeden. Maar eens, toen zij op een regenachtigen dag bij elkaar
zaten en Harbert bezig was zijn vest te verstellen, riep de knaap eensklaps uit:

</p>
<p>&#8220;Zie eens, mijnheer Cyrus. Hier is een graankorrel!&#8221;

</p>
<p>En hij liet zijn makkers een graankorreltje zien, dat hij in zijn vestzak gevonden had.

</p>
<p>Het vinden van dezen graankorrel moesten zij hieraan toeschrijven, dat Harbert, toen hij in Richmond was, de duiven voerde,
welke hij van Pencroff gekregen had.

</p>
<p>&#8220;Een graankorrel?&#8221; riep Cyrus Smith op levendigen toon.

</p>
<p>&#8220;Ja, mijnheer Smith, maar slechts &eacute;en!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Welnu, beste jongen,&#8221; zeide Pencroff glimlachend, &#8220;daar hebben we ook wat aan! Wat kunnen we met dat eene graankorreltje
doen?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij zullen er brood van maken,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.

</p>
<p>&#8220;Brood, gebak, taart!&#8221; hervatte de matroos. &#8220;Aan het brood dat wij van dit graantje kunnen maken, zullen wij ons ook niet
verslikken!&#8221;

</p>
<p>Harbert die aan dezen vondst weinig waarde hechtte, wilde het korreltje wegwerpen, maar Cyrus Smith nam het, onderzocht het
en zag dat het nog niet bedorven was. Daarop wierp hij een blik op den zeeman:

</p>
<p>&#8220;Pencroff,&#8221; zeide hij op kalmen toon, &#8220;weet gij hoeveel aren &eacute;en graantje schiet?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een, veronderstel ik!&#8221; antwoordde de matroos verwonderd over deze vraag.
<a id="d0e2901"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2901">121</a>]</span></p>
<p>&#8220;Tien, Pencroff. En weet gij hoeveel korrels zulk een aar bevat?&#8221;


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p121.jpg" alt="&#8220;Weet gij hoeveel aren &eacute;&eacute;n graantje schiet?&#8221; Blz. 120." width="490" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Weet gij hoeveel aren &eacute;&eacute;n graantje schiet?&#8221; Blz. <a href="#d0e2868">120</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Neen, dat weet ik niet.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Op zijn minst tachtig,&#8221; ging Cyrus Smith voort. &#8220;Dus wanneer wij <a id="d0e2916"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2916">122</a>]</span>dit graantje zaaien, zullen wij bij den eersten oogst acht honderd korrels hebben; bij den tweeden zes honderd veertig duizend,
bij den derden vijf honderd twaalf millioen, bij den vierden meer dan vierhonderd milliard.&#8221;

</p>
<p>Allen luisterden met ingespannen aandacht naar Cyrus Smith. Die cijfers verbaasden hen ten hoogste. Toch waren zij juist.
De ingenieur ging kalm voort.

</p>
<p>&#8220;En Pencroff, weet gij wel hoeveel schepel deze vier honderd milliard korrels uitmaken?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde de matroos, &#8220;maar wel weet ik, dat ik een domkop ben!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Welnu, meer dan drie millioen, daar er honderd dertig duizend in een schepel gaan, Pencroff.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Drie millioen!&#8221; riep Pencroff verbaasd uit.

</p>
<p>&#8220;Drie millioen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;In vier jaar,&#8221; vervolgde Cyrus Smith, &#8220;en zelfs in twee jaar, wanneer wij, zooals ik hoop, tweemaal &#8217;s jaars kunnen oogsten.
Dus Harbert, gij hebt daar een belangrijken vondst gedaan. Alles, mijn vrienden, kan ons in den toestand, waarin wij verkeeren,
te stade komen. Vergeet dat toch vooral niet!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar nu moesten wij het maar gaan zaaien,&#8221; zeide Harbert.

</p>
<p>&#8220;Ja,&#8221; hervatte Gideon Spilett, &#8220;en zoo voorzichtig mogelijk.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Als het maar ontkiemt!&#8221; riep de matroos.

</p>
<p>&#8220;Het zal zeker ontkiemen,&#8221; zeide Smith.

</p>
<p>Het was thans de 20<sup>ste</sup> Juni. Eerst waren zij van plan het in een bloempot te zaaien, maar bij nader overleg achtten zij het raadzamer, het aan de
aarde toe te vertrouwen. Dienzelfden dag had de gewichtige gebeurtenis plaats, en het is onnoodig er bij te voegen, dat alle
voorzorgen werden genomen om de onderneming te doen slagen. Gelukkig was het weer dien dag vrij goed. Zij zaaiden de graankorrel
op de bergvlakte, nadat zij eerst de plek van alle andere planten gezuiverd hadden; en toen de grond omgespit was, haalden
zij zelfs de insecten en wormen er uit. Daarop legden zij in het kuiltje eenige goede aarde, waaronder zij een weining kalk
gemengd hadden. Zij zetten er een hek omheen en eindelijk werd de graankorrel in de vochtige aarde gelegd. Was het niet of
zij een eersten steen legden? Deze gebeurtenis herinnerde Pencroff aan den dag, toen hij zijn eenigen lucifer aanstak en met
hoeveel zorg hij dit deed. Maar ditmaal was het een veel gewichtiger zaak. Want het zou hun wel gelukt zijn vuur te krijgen
op welke wijze ook, maar geen menschelijke macht zou een graankorrel kunnen wedergeven, zoo die niet mocht ontkiemen!




<a id="d0e2945"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2945">123</a>]</span></p>
</div>
<div id="d0e2946" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XXI.</h2>
<div class="argument">
<p>Eenige graden onder nul.&#8212;Onderzoek van het moeras in het zuidoosten.&#8212;De Chilische honden.&#8212;Een gesprek over de zee.&#8212;Gezicht
op de zee.&#8212;Het werk der infusiediertjes.&#8212;Wat er van de wereld zal worden.
</p>
</div>
<p>Sedert dat oogenblik ging er geen dag voorbij of Pencroff bracht een bezoek aan zijn &#8220;korenveld.&#8221; En wee de <span id="d0e2954" class="corr" title="Bron: insekten">insecten</span>, welke zich in de nabijheid daarvan bevonden, want geen een bleef er gespaard.

</p>
<p>Tegen het einde van de maand Juni, na onafgebroken regenbuien viel de winter in en den 29<sup>sten</sup> zou een thermometer van Fahrenheit, ongeveer twintig graden boven nul aangewezen hebben.

</p>
<p>Den volgenden dag, 30 Juni, was het nog kouder. Het meer was bijna dichtgevroren. Voortdurend moesten zij hout op het vuur
leggen. Gelukkig had Pencroff niet gewacht tot het water bevroren was om zijn houtvlotten naar hun bestemming te brengen.
Ook hadden zij bij den berg Franklin steenkolen gevonden. De groote hitte die deze verspreidden, toen de temperatuur nog lager
was, werd algemeen gewaardeerd, vooral toen den 4<sup>den</sup> Juli de thermometer tot acht graden Fahrenheit zonk. Een tweede schoorsteen hadden zij in de eetzaal aangebracht.

</p>
<p>Eindelijk besloten zij den 5<sup>den</sup> Juli bij droog weer een gedeelte van het eiland te gaan onderzoeken. Reeds ten zes uur in den ochtend begaven Smith, Spilett
en Pencroff, Harbert en Nab zich zoo warm mogelijk gekleed op weg. Gewapend met houweelen, strikken, bogen en pijlen, en voorzien
van een goeden voorraad levensmiddelen, verlieten zij het Rotshuis, voorafgegaan door Top.

</p>
<p>Zij sloegen den kortsten weg in, en die kortste weg was de rivier over te steken, op de ijsschotsen, welke er in dreven.

</p>
<p>&#8220;Maar,&#8221; deed de reporter opmerken, &#8220;zij kunnen toch de plaats van een wezenlijke brug niet vervangen?&#8221;

</p>
<p>Bij het werk dat zij nog te doen hadden, voegden zij nu nog een brug. Nog geen halve mijl hadden zij afgelegd, toen eensklaps
uit een dicht begroeid bosch een aantal viervoetige dieren te voorschijn kwamen, die door Top&#8217;s geblaf op de vlucht werden
gejaagd.

</p>
<p>&#8220;Het zijn vossen, zou ik zeggen!&#8221; riep Harbert, toen hij de geheele bende v&oacute;or zich zag wegrennen.

</p>
<p>Het waren inderdaad vossen, maar zeer groote en die zoo blaften, dat Top zelf er verbaasd over scheen te zijn, want hij stond
stil en gaf zoodoende aan die vlugge dieren den tijd te ontsnappen.

</p>
<p>De hond had alle recht om hierover verbaasd te wezen, daar hij <a id="d0e2984"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2984">124</a>]</span>de natuurlijke geschiedenis niet kende. Maar door hun geblaf hadden de vossen met hun grijs roodachtige huid en zwarten staart,
die in een witte pluim eindigde, hun oorsprong bekend gemaakt. Harbert gaf hun dan ook terstond den naam van Chilische honden.
Deze dieren hooren thuis in Chili, en in die streken van Amerika, welke tusschen dertig en veertig graden zuiderbreedte gelegen
zijn. Het speet Harbert geducht dat Top niet een van die vleeschetende dieren machtig was geworden.

</p>
<p>&#8220;Kan men ze eten?&#8221; vroeg Pencroff, die de vertegenwoordigers der dierenwereld altijd uit dit bijzondere oogpunt beschouwde.

</p>
<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;maar de dierkundigen zijn het nog niet eens of de oogappels dezer vossen voor den dag of voor
den nacht geschikt zijn, en of men ze niet onder de soort honden moet rangschikken.&#8221;

</p>
<p>Cyrus Smith kon een glimlach niet weerhouden, bij het hooren dezer opmerking van den knaap, die voor zijn denkenden geest
getuigde. Wat de matroos betreft, daar deze dieren toch niet onder degenen behoorden, welke men eten kon, ging het hem verder
weinig aan. Maar in elk geval was het toch raadzaam, dat zij eenige voorzorg tegen mogelijk bezoek van deze dieren namen,
wanneer zij vogels mochten houden.

</p>
<p>Toen zij nog eenigen tijd hun tocht voortgezet hadden, besloten zij een vuur aan te leggen en Nab zou dan een maal bereiden,
bestaande uit koud vleesch en thee. Terwijl zij dit gebruikten sloegen zij de natuur rondom zich gade. Dit gedeelte van het
eiland Lincoln was zeer onvruchtbaar, en verschilde met alle overige westelijke streken, wat den reporter tot de slotsom leidde,
dat zoo het toeval hen op dit strand geworpen had, zij een zeer treurig denkbeeld van hun toekomstige woonplaats hadden moeten
krijgen.

</p>
<p>&#8220;Ik geloof zelfs dat wij het niet zouden kunnen bereikt hebben,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;want de zee is diep en zij biedt
ons zelfs geen rots aan, waar wij een schuilplaats hadden kunnen vinden. V&oacute;or het rotshuis zijn tenminste nog klippen, een
eilandje, en dat verhoogt de kans om hier te blijven leven. Het is hier niets dan een woestenij!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het is toch ook opmerkelijk,&#8221; hernam Gideon Spilett, &#8220;dat dit eiland, betrekkelijk klein, zulk een verschil van grondgestelheid
aanbiedt. De voortbrengselen behooren thuis in zeer groote landen. Men zou geneigd zijn te gelooven, dat het westelijk gedeelte
van het eiland Lincoln, zoo rijk en vruchtbaar, begrensd werd door het warme water van de golf van Mexico, en dat de noordelijke
en zuidelijke kust bespoeld worden door een ijszee.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Gij hebt gelijk, beste Spilett,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;deze zelfde opmerking heb ik ook reeds bij mij zelfgemaakt. Dit
eiland, zoowel in zijn vorm als voortbrengselen, is zeer zonderling. Men <a id="d0e3000"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3000">125</a>]</span>zou zeggen, dat het een verzameling was van al hetgeen een vasteland oplevert, en het zou mij zelfs niet verwonderen dat het
vroeger vasteland was geweest.&#8221;

<a id="d0e3002"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3002">126</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p125.jpg" alt="&#8220;Laat mij gelooven dat het varkens zijn.&#8221; Blz. 131." width="495" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Laat mij gelooven dat het varkens zijn.&#8221; Blz. <a href="#d0e3118">131</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Hoe? vasteland te midden van den Stillen Oceaan!&#8221; riep Pencroff uit.

</p>
<p>&#8220;Waarom niet?&#8221; antwoordde Cyrus Smith. &#8220;Waarom zou Australi&euml;, Nieuw-Ierland, alles wat de aardrijkskundigen Australi&euml; noemen,
vereenigd met de archipels van den Stillen Oceaan, niet een zesde werelddeel hebben gevormd, van even groot belang als Europa,
Azi&euml;, Afrika of Zuid- en Noord-Amerika? Ik kan het zelfs niet uit mijn hoofd zetten, dat alle eilanden, die in dezen Oceaan
liggen, slechts toppen zijn van een vasteland dat geheel overstroomd is, maar dat in de voorwereld boven het water uitstak.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En het eiland Lincoln zou een gedeelte van dat vasteland uitgemaakt hebben?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zeer waarschijnlijk,&#8221; hernam Cyrus Smith; &#8220;en hierdoor laat zich de verscheidenheid van voortbrengselen, welke men hier vindt,
zeer gemakkelijk verklaren.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En evenzoo dat groot aantal dieren, welke zich hier bevinden,&#8221; voegde Harbert er bij.

</p>
<p>&#8220;Dat is weder een nieuwe bewijsreden voor mijn stelling. Het is zeker, naar hetgeen wij gezien hebben, dat hier vele dieren
zijn, en wat nog zonderlinger is, dat zij veel verscheidenheid aanbieden. Hiervoor moet ook een reden zijn, en naar mijn inzien,
heeft het eiland Lincoln vroeger een gedeelte van het vasteland uitgemaakt en is het langzamerhand door den Stillen Oceaan
verzwolgen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dus kan, op een mooien dag,&#8221; hernam Pencroff, die nog niet geheel overtuigd was, &#8220;het overige gedeelte van dit oude land
op zijn beurt verdwijnen, en blijft er tusschen Amerika en Azi&euml; niets meer over?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zeker,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;milliarden op milliarden, voor het bloote oog onzichtbare diertjes, werken thans tot de
opbouwing.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En wat voor soort van metselaars zijn dat?&#8221; vroeg Pencroff.

</p>
<p>&#8220;De infusiediertjes van het koraal,&#8221; hernam Cyrus Smith. &#8220;Zij hebben, door hun aanhoudend werken het eiland Clermont-Tonnerre
gebouwd en nog andere koraal-eilanden, die in zoo groote hoeveelheid in den Stillen Oceaan gevonden worden. Een millioen van
deze infusiediertjes wegen nog geen milligram, en toch met het zout der zee, met die vaste bestanddeelen, welke in het water
voorhanden zijn, leveren deze diertjes een kalkachtige stof, en deze kalkachtige stoffen vormen onmetelijke onderzeesche grondslagen,
die even vast en hard zijn als die welke van graniet zijn gevormd. Eertijds, in het eerste tijdperk der schepping, gebruikte
de natuur het vuur, en heeft zij de landen door opwerping voortgebracht; maar nu laat zij haar plaats vervullen door de microscopische
diertjes, omdat hare groote kracht in het binnengedeelte der aarde waarschijnlijk verminderd is,&#8212;een bewijs hiervan is, dat
de vulkanen meer en meer uitdooven. En ik geloof dat, eeuwen op eeuwen, infusiediertjes op infusiediertjes <a id="d0e3031"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3031">127</a>]</span>dezen Stillen Oceaan misschien eenmaal in een vasteland kunnen doen herscheppen, dat dan door een nieuw geslacht bewoond en
bebouwd zal worden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar dat zal lang duren,&#8221; zeide Pencroff.

</p>
<p>&#8220;De natuur heeft den tijd aan zich!&#8221; antwoordde de ingenieur.

</p>
<p>&#8220;Maar waartoe zou dit nieuwe vasteland dienen?&#8221; vroeg Harbert. &#8220;Mij dunkt dat de tegenwoordige uitgestrektheid der bewoonbare
landen voldoende is voor het menschdom. Maar de natuur doet niet wat zij niet moet doen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Daar hebt ge gelijk in,&#8221; hernam de ingenieur, &#8220;maar luister op welke wijze men de noodzakelijkheid van nieuwe landen voor
de toekomst kan verklaren, en vooral in deze warme landstreek waar de meeste koraalriffen zich bevinden. Tenminste mijn verklaring
komt mij zeer natuurlijk voor.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij luisteren naar u, mijnheer Smith.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ziehier mijn denkbeeld. De geleerden nemen algemeen aan, dat onze aarde eenmaal vergaan zal, of liever dat het dierlijk en
plantaardig leven daarop niet meer mogelijk zal wezen, tengevolge van de kou waaraan zij zal zijn blootgesteld. Maar, waar
zij het niet over eens zijn, is over de oorzaak van deze afkoeling. Sommigen meenen die te moeten toeschrijven aan de steeds
afnemende kracht van de warmte der zon; anderen weder aan de uitdooving der vuren, die in onze aarde zijn, en die een grooteren
invloed op haar uitoefenen dan men algemeen vermoedt. Ik voeg mij bij de laatsten, daar ik ook geloof dat de maan een afgekoeld
hemellichaam is, dat dus niet bewoond kan worden, ofschoon de zon toch steeds haar zelfde hoeveelheid warmte op haar doet
stralen. Zoo de maan afgekoeld is, moet men het daaraan toeschrijven dat het inwendige vuur, waaraan zij evenals alle andere
hemellichamen haar bestaan te danken heeft, geheel is uitgedoofd. Maar, wat de oorzaak hiervan ook zijn moge, onze aarde zal
eenmaal ook afgekoeld worden, maar die afkoeling zal zeer langzaam geschieden. Wat zal er dan gebeuren? De gematigde luchtstreken
zullen vroeg of laat evenmin bewoonbaar zijn als de poolstreken. Alzoo zullen de menschen zoowel als de dieren meer en meer
de keerkringen naderen, waar zij beter onder het bereik der zon zijn. Een ontzaglijke volksverhuizing zal dan plaats hebben.
Europa, Midden-Azi&euml;, Noord-Amerika zullen verlaten worden, evenals Australi&euml; en Zuid-Amerika. De dieren zullen de menschen
volgen. Zoowel het planten- als dierenrijk zal zich meer naar den evenaar verplaatsen.

</p>
<p>&#8220;Het middengedeelte van Zuid-Amerika en Afrika zullen het meest bevolkt worden. De Laplanders en Samojeden zullen dezelfde
luchtgesteldheid, welke zij aan de poolzee&euml;n vonden, dan aan de Middellandsche Zee vinden. Wie zegt ons, dat in dit tijdperk
de streken bij den evenaar niet te klein zullen wezen om het menschdom te huisvesten en te voeden? Waarom zou dus de natuur
die alles voorziet, <a id="d0e3047"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3047">128</a>]</span>niet nu reeds, ten einde een wijkplaats aan de geheele planten- en dierenwereld te geven, onder den evenaar de grondslagen
hebben gelegd van een nieuw vasteland en hiertoe de infusiediertjes hebben gekozen?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Menigmaal heb ik over al deze dingen nagedacht, en ik geloof inderdaad dat het aanzien van onze aarde eenmaal geheel veranderen
zal, tengevolge van de oprijzing van nieuwe landen; de oude zullen door de zee verzwolgen worden en in de volgende eeuwen
zullen Columbussen de eilanden van Ghimborasso, Himalaya en Mont-Blanc gaan ontdekken, die de overblijfselen zullen zijn van
een verzwolgen Amerika, Azi&euml; of Europa. Eindelijk zullen natuurlijk die nieuwe eilanden op hun beurt onbewoonbaar worden;
de warmte zal ook daar afnemen, evenals een lichaam dat sterft en het leven zal van de aarde verdwijnen, zoo niet voor altijd,
dan toch voor het oogenblik. Misschien zal onze bol dan tot rust komen en zich weder door haar dood herstellen om eenmaal
een hoogere plaats in te nemen. Maar dit alles, mijn vrienden, is het geheim van den Schepper aller dingen, en wat het werk
dezer infusiediertjes betreft, wellicht heb ik te ver in de geheimen der toekomst willen doordringen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Beste Cyrus,&#8221; antwoordde Gideon Spilett, &#8220;deze <span id="d0e3053" class="corr" title="Bron: theorieen">theorie&euml;n</span> zijn voor mij profetie&euml;n, en eenmaal zullen zij verwezenlijkt worden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is het geheim van God,&#8221; antwoordde de ingenieur.

</p>
<p>&#8220;Dat alles is goed en wel,&#8221; zeide Pencroff toen, die aandachtig geluisterd had, &#8220;maar kunt gij mij zeggen, of het eiland Lincoln
door infusiediertjes is gemaakt?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen,&#8221; hernam Cyrus Smith, &#8220;het is geheel van vulkanischen oorsprong.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dan zal het eenmaal verdwijnen?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Waarschijnlijk.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik hoop dan dat wij er niet meer zijn zullen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, stel u gerust, Pencroff, wij zullen er niet meer zijn, omdat wij niet den minsten lust hebben om te sterven en misschien
zal het ons gelukken eraf te komen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar laten wij ons hier toch inrichten alsof we tot in de eeuwigheid hier moeten blijven. Men moet niets ten halve doen.&#8221;

</p>
<p>Hiermede eindigde dit gesprek. Het ontbijt was afgeloopen. Zij hervatten hun onderzoek en nu naderden zij dat gedeelte waar
de moerassige streek een aanvang nam.

</p>
<p>Het was een moeras, waarvan de uitgestrektheid tot aan de afronding van het eiland in het zuidoosten ongeveer twintig vierkante
mijlen bedroeg.

</p>
<p>Een menigte vogels fladderden boven deze stilstaande wateren. Maar bij gebrek aan geweer, waren zij genoodzaakt hen door pijlschoten
te dooden.

</p>
<p>Tegen vijf uur &#8217;s avonds keerden Cyrus Smith en zijn vrienden <a id="d0e3080"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3080">129</a>]</span>naar hun woning terug over de brug, welke zij den vorigen ochtend gemaakt hadden.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p129.jpg" alt="Alles was wit. Blz. 132." width="496" height="720"><p class="figureHead">Alles was wit. Blz. <a href="#d0e3153">132</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Om acht uur &#8217;s avonds zaten zij weder bij elkaar in het Rotshuis.



<a id="d0e3092"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3092">130</a>]</span></p>
</div>
<div id="d0e3093" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XXII.</h2>
<div class="argument">
<p>De vallen.&#8212;Vossen.&#8212;Wilde zwijnen.&#8212;Sneeuwstorm.&#8212;De mandenmakers.&#8212;De grootste koude.&#8212;Kristallisatie van suiker.&#8212;De geheimzinnige
put.&#8212;Plan tot onderzoek.&#8212;De hagelkorrel.
</p>
</div>
<p>Die vinnige koude duurde voort tot den 15<sup>den</sup> Augustus, zonder evenwel het maximum der graden Fahrenheit te overtreffen, die tot nog toe waargenomen waren. Als de dampkring
kalm was, konden zij gemakkelijk zulk een lage temperatuur doorstaan; maar als de wind opstak, dan was het nauwelijks voor
hen uit te houden omdat zij dun gekleed waren. Pencroff begon te treuren, dat er op het eiland Lincoln niet eenige beren huisden,
liever nog dan die vossen en zeehonden, wier bonte vellen zoo veel te wenschen overlieten.

</p>
<p>&#8220;De beren,&#8221; zeide hij, &#8220;zijn gewoonlijk goed gekleed, en ik zou niets liever willen dan gedurende den winter hun warmen dikken
pels te leenen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar,&#8221; antwoordde Nab lachende, &#8220;die beren zouden er misschien niet in toestemmen, Pencroff, om u hun pels te leenen. Die
beestjes zijn ook geen heiligen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij zouden ze er wel toe noodzaken, Nab; wij zouden hen wel dwingen,&#8221; antwoordde Pencroff op een toon van gezag.

</p>
<p>Maar die groote vleeschetende dieren huisden niet op het eiland, zij hadden er zich tenminste nog niet laten zien.

</p>
<p>Harbert, Pencroff en de verslaggever besloten evenwel vallen te plaatsen op de bergvlakte en aan de zoomen van het bosch.
Volgens den zeeman zou elk dier, welk ook, een goede vangst zijn en knaagdieren of vleeschetende dieren, die door de nieuwe
strikken gevangen konden worden, zouden hoogst welkom zijn in het Rotshuis.

</p>
<p>Deze vallen waren intusschen zeer eenvoudig; de kolonisten maakten diepe kuilen in den grond, legden er een laag takken en
gras over, die de opening verborg en plaatsten onderin het een of andere lokaas, waarvan de reuk de aandacht van de beesten
trok; dit was alles. Men moet er echter bijvoegen, dat de kuilen niet willekeurig gegraven waren, maar op plaatsen waar talrijke
sporen van viervoetige dieren bewezen, dat deze in grooten getale voorbij trokken. Zij werden elken dag nagezien en men vond
in de eerste dagen tot drie keer toe van dezelfde vossen, die men reeds op den rechteroever van de rivier gezien had.

</p>
<p>&#8220;O zoo! er zijn dus alleen vossen in dit land!&#8221; riep Pencroff uit, toen hij voor den derden keer zulk een dier, dat schuw
onder in de val zat, er uit haalde. &#8220;Beesten, die tot niets deugen!&#8221;
<a id="d0e3118"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3118">131</a>]</span></p>
<p>&#8220;Zeker zijn zij tot iets goed?&#8221; zeide Spilett.

</p>
<p>&#8220;Waartoe dan?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Om ze als lokaas te gebruiken!&#8221;

</p>
<p>De correspondent had gelijk en van dat oogenblik af werden de doode vossen altijd tot dat doel gebezigd.

</p>
<p>De zeeman had ook strikken gemaakt van de vezels van een plant en deze strikken brachten grooter voordeel aan dan de vallen.
Er ging zelden een dag voorbij, zonder dat er een konijn gevangen werd. Men at elken middag konijnen, maar Nab wist zulk een
afwisseling in het bereiden der sausen te brengen, dat de kolonisten er zich volstrekt niet over beklaagden.

</p>
<p>In de tweede week van Augustus leverden de vallen een paar keer iets anders op dan die honden, iets veel nuttigers. Het waren
eenige van die wilde zwijnen, die zij reeds aan de noordzijde van het meer bespeurd hadden. Pencroff behoefde ditmaal niet
te vragen of die dieren eetbaar waren. Dit kon men gemakkelijk zien aan hunne overeenkomst met het Amerikaansche en Europeesche
varken.

</p>
<p>&#8220;Maar dat zijn geen varkens,&#8221; zeide Harbert. &#8220;Ik waarschuw je, Pencroff.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Jongenlief,&#8221; antwoordde de zeeman, terwijl hij zich over de val boog en een van de vertegenwoordigers van dat soort bij zijn
staart naar boven trok; &#8220;laat mij gelooven dat het varkens zijn!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Waarom?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Omdat ik dat prettig vind!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Houdt ge dan zooveel van varkens, Pencroff?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik houd dol veel van varkens,<span id="d0e3143" class="corr" title="Bron: ">&#8221;</span> antwoordde de zeeman, &#8220;vooral om hun pooten, als ze er acht in plaats van vier hadden, zou ik nog dubbel zooveel van hen
houden!&#8221;

</p>
<p>Den 15<sup>den</sup> Augustus veranderde de dampkring plotseling door het keeren van den wind naar het noord-westen. De luchtgesteldheid steeg
eenige graden, en de dampen, die in de lucht opgezameld waren, gingen weldra in sneeuw over. Het geheele eiland was door een
witte laag overdekt en toonde zich onder een nieuw voorkomen aan zijne bewoners. Gedurende eenige dagen viel de sneeuw overvloedig
en lag weldra twee voet hoog.

</p>
<p>De wind blies heftig en in het Rotshuis hoorde men de zee op de klippen breken. Op sommige plaatsen ontstond er als het ware
een hoos en steeg de sneeuw op in hooge draaiende kolommen, die op waterhozen geleken en zich wentelden om haar basis en die
men op schepen door een kanonschot uit elkaar doet stuiven. Daar de storm uit het noordwesten woei en dwars over het eiland
blies, bleef het Rotshuis door zijn ligging voor een rechtstreekschen aanval gespaard. Maar te midden van die sneeuwjacht,
die hevig als in de poolstreken was, konden noch Cyrus Smith, noch zijn metgezellen zich buiten wagen, hoe gaarne zij dit
ook gedaan hadden. <a id="d0e3153"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3153">132</a>]</span>Zij bleven dus vijf dagen, van 20 tot 25 Augustus, opgesloten. Zij hoorden den wind in de bosschen loeien, die er zeker onder
moesten lijden. Er zouden ongetwijfeld verscheidene boomen ontworteld worden, maar Pencroff troostte zich met de gedachte,
dat hem dan de moeite gespaard werd ze om te hakken.

</p>
<p>&#8220;De wind is houthakker geworden, laat hij zijn gang maar gaan,&#8221; herhaalde hij.

</p>
<p>Er bestond overigens ook geen middel om hem dit te beletten.

</p>
<p>Hoe dankbaar waren de bewoners van het Rotshuis, dat zij zulk een sterke en onwrikbare schuilplaats hadden! Cyrus Smith kreeg
wel zijn rechtmatig deel in den dank, maar de natuur had hun toch die grot verschaft en hij had haar slechts ontdekt. Daar
waren zij allen in veiligheid en kon de storm hen niet bereiken. Hadden zij op de bergvlakte een huis van steen en hout gebouwd,
dan zou dit zeker de woede van zulk een orkaan niet hebben kunnen weerstaan. Wat de Schoorsteenen betreft, men was vast overtuigd,
dat zij volstrekt onbewoonbaar waren, als men slechts het bulderen van de golven hoorde, want zoodra de zee het eilandje overstroomde,
zou zij al hare woede daarop bot vieren. Maar hier in het Rotshuis, te midden van die rotsen, die tegen lucht en water bestand
waren, hier had men niets te vreezen.

</p>
<p>Gedurende de weinige dagen, dat zij opgesloten waren, bleven de kolonisten niet rusten. Er was hout in planken gezaagd in
overvloed in het magazijn en langzamerhand werd het huisraad, wat tafels en stoelen betrof, voltallig.

</p>
<p>De schrijnwerkers werden vervolgens mandenmakers, en daarin slaagden zij zeer goed. Ze hadden aan den noordelijken oever van
het meer een groot rijsbosch ontdekt, waar de wilgen in menigte groeiden. V&oacute;&oacute;r het regengetij hadden Pencroff en Harbert deze
nuttige boomen binnengehaald en hunne takken waren nu uitmuntend tot dat doel geschikt. De eerste proeven waren slecht, maar
door de handigheid en het vernuft van de werklieden werd het materiaal van de kolonie weldra vermeerderd met manden van allerlei
aard en grootte.

</p>
<p>Gedurende de laatste week van de maand Augustus veranderde het weer nog eenmaal. De temperatuur werd lager en de storm bedaarde.
De kolonisten haastten zich om naar buiten te gaan. Er stond zeker twee voet sneeuw, maar men kon zonder veel inspanning over
hare harde oppervlakte loopen; Cyrus Smith en zijn metgezellen bestegen toen de bergvlakte.

</p>
<p>Welk een verandering! Dat bosch, dat nog groen was toen zij het voor het laatst zagen, verdween nu onder een en dezelfde kleur.
Alles was wit, van den top van den berg Franklin tot aan de kust, de bosschen, de weiden, het meer, de rivieren en de oevers.
Het water van de Mercy stroomde onder een gewelf van <a id="d0e3169"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3169">133</a>]</span>ijs, dat men bij eb en vloed met een oorverdoovend leven hoorde kruien. Tallooze vogels fladderden over de bevroren oppervlakte
van het meer; het waren eenden, watersnippen, duikerhoenen en anderen. Er waren er duizenden. De rotsen, waartusschen de waterval
stroomde, waren met ijskegels bedekt. Men zou gezegd hebben dat het water ontsnapte uit een monsterachtigen drakenkop, die
gehouwen was met de phantasie van een kunstenaar uit den tijd der Renaissance. Men kon de schade, die door den storm in het
bosch veroorzaakt was, nog niet beoordeelen, en men moest daarmede wachten tot de laag sneeuw verdwenen zou zijn.

</p>
<p>Gideon Spilett, Pencroff en Harbert namen deze gelegenheid waar om hunne vallen na te zien. Zij konden ze niet gemakkelijk
onder de sneeuw terugvinden. Zij moesten zelfs oppassen om er niet zelf in te vallen, hetgeen gevaarlijk en vernederend tevens
zou zijn; een put te graven en er zelf in te vallen! Zij waren echter voorzichtig en vonden hun vallen onbeschadigd terug.
Zij waren echter allen ledig en in den omtrek waren er toch verscheidene sporen van dieren, waaronder enkele indrukken van
scherpe klauwen. Harbert twijfelde niet of het eene of andere vleeschetende dier, tot het geslacht der katten behoorende,
had daar rondgezworven, hetgeen ook overeenstemde met de meening van den ingenieur omtrent de aanwezigheid van wilde dieren
op het eiland Lincoln. Zeker huisden verscheurende dieren vooral in het dichtste gedeelte van het bosch, maar door den honger
er toe gedwongen, hadden zij zich tot op de bergvlakte gewaagd. Roken zij misschien de bewoners van het Rotshuis?

</p>
<p>&#8220;Maar waaruit bestaat dan dat kattengeslacht?&#8221; vroeg Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Uit tijgers,&#8221; antwoordde Harbert.

</p>
<p>&#8220;Ik dacht dat men deze beesten slechts in warme landen vond?&#8221;

</p>
<p>&#8220;In de nieuwe wereld,&#8221; antwoordde de knaap, &#8220;vindt men ze van Mexico tot in de Pampas van Buenos Ayres. En daar Lincoln ongeveer
dezelfde breedte heeft als de provincies van la Plata, is het niet te verwonderen dat men er eenige tijgers vindt.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Goed, wij zullen oppassen,&#8221; antwoordde Pencroff.

</p>
<p>Eindelijk verdween de sneeuw door de zachte temperatuur, die weder begon te stijgen. De regen viel bij stroomen neer, en dank
zij den dooi was er weldra niets meer van die witte massa te zien. Niettegenstaande het slechte weer, deden de kolonisten
van alles weder nieuwen voorraad op, zoowel van planten als van dieren. Hiervoor moesten zij noodzakelijk eenige keeren door
het bosch en zij bevonden, dat er een zeker aantal boomen door den laatsten storm geveld waren. De zeeman en Nab belaadden
zelfs verscheidene malen hun handwagen met steenkolen, opdat men dan weder eenige tonnen brandstof zou hebben. In het voorbijgaan
zagen zij dat de schoorsteen van den steenoven zeer veel <a id="d0e3185"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3185">134</a>]</span>van den storm te lijden had gehad, en er minstens zes voet afgebroken was.

</p>
<p>Terzelfder tijd werd ook de voorraad hout van het Rotshuis vernieuwd, en men maakte daarbij gebruik van den stroom der Mercy,
die weder vrij van ijs was geworden, om de noodige vrachten aan te voeren. Het zou kunnen gebeuren dat de koude nog niet voorbij
was.

</p>
<p>Zij brachten eveneens een bezoek aan de Schoorsteenen, en de kolonisten mochten blij zijn dat zij daar niet gedurende den
storm gewoond hadden. De zee had er geduchte sporen van verwoesting achtergelaten.

</p>
<p>Zij hadden, bleek het, niet te vergeefs nieuwen voorraad brandstof opgedaan. De kolonisten hadden nog niet met de strenge
koude afgerekend. Men weet, dat de maand Februari zich op het noordelijk halfrond vooral kenmerkt door groote daling van de
temperatuur. Hetzelfde geval heeft op het zuidelijk halfrond plaats, en het einde van Augustus, welke maand overeenstemt met
Februari in Noord-Amerika, ontkomt niet aan deze wet van het klimaat.

</p>
<p>Den 25<sup>sten</sup> draaide de wind plotseling naar het zuidoosten, nadat er voor de tweede maal een groote hoeveelheid sneeuw en regen was gevallen
en het werd vinnig koud. Volgens den ingenieur zou een thermometer van Fahrenheit niet minder dan 8 graden onder nul aangewezen
hebben, en deze koude werd nog ondragelijker door een scherpen wind die verscheidene dagen aanhield. De kolonisten moesten
op nieuw in het Rotshuis blijven, en daar alle openingen in den rotswand hermetisch gesloten moesten worden en nu slechts
zooveel lucht in mochten laten als hoog noodig was voor de luchtverversching, werden er zeer veel kaarsen verbruikt. De kolonisten
stelden zich meestal met het licht, dat het vuur gaf, tevreden, waaraan dan ook geen brandstof gespaard werd. Soms waagde
de een of de andere zich op het strand, te midden van de ijsschotsen, welke de vloed daar aanspoelde, maar men keerde spoedig
naar het Rotshuis terug, en het was niet zonder veel moeite en pijn aan hunne handen dat zij de sporten van de touwladder
vasthielden. Bij die vinnige kou, brandde dat hout hunne vingers.

</p>
<p>Gedurende deze gevangenschap, moesten de bewoners van het Rotshuis toch hun tijd doorbrengen. Cyrus Smith ondernam daarom
een werk dat binnen &#8217;s huis geschieden kon.

</p>
<p>De kolonisten hadden geen andere suiker tot hun gebruik dan het sap dat zij uit den ahornboom trokken door diepe inkervingen
in den stam te maken.

</p>
<p>Maar Cyrus Smith wist een beter middel, en op een dag zeide hij tot zijn metgezellen dat zij raffinadeurs zouden worden.

</p>
<p>&#8220;Raffinadeurs!&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Dat is een warm werkje, geloof ik?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zeer warm!&#8221; antwoordde de ingenieur.
<a id="d0e3208"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3208">135</a>]</span></p>
<p>&#8220;Welnu, dan is het er nu juist de tijd voor!&#8221;

</p>
<p>Om dit sap te kristalliseeren was het voldoende om het door een zeer eenvoudige bewerking te zuiveren. Zij stortten het in
groote aarden potten op het vuur en lieten het een poos lang verdampen, waardoor het schuim zich weldra aan de oppervlakte
vertoonde. Zoodra het dik begon te worden, roerde Nab er langzaam met een houten lepel in, de verdamping werd daardoor verhaast
en tegelijkertijd het aanbranden belet.

</p>
<p>Nadat het een paar uur had staan koken op een flink vuur, dat evenveel goed deed aan de werklieden als aan de zelfstandigheid
die bewerkt moest worden, was het sap in een dikke stroop veranderd. De stroop werd in de aarden vormen overgegoten, die in
denzelfden oven daarvoor gebakken waren en waarvan men verschillende figuren had gemaakt. Toen de stroop den volgenden ochtend
afgekoeld was, waren het brooden en koeken. Het was suiker, wel wat rood van kleur, maar bijna doorschijnend en goed van smaak.

</p>
<p>De koude hield tot half September aan en de bewoners van het Rotshuis begonnen hunne gevangenschap wel wat lang te vinden.
Bijna elken dag beproefden zij naar buiten te gaan, maar te vergeefs. Zij werkten dus onophoudelijk om hunne woning in volmaakte
orde te brengen. Onder het werken praatte men. Cyrus Smith onderwees zijn lotgenooten in alles en verklaarde hun vooral de
practische toepassingen der wetenschap. De kolonisten hadden geen bibliotheek tot hunne beschikking; maar de ingenieur was
voor hen een gewillig boek, altijd opengeslagen op de bladzijde die ieder noodig had, een boek dat al hunne vragen beantwoordde,
en dat zij dikwijls opsloegen. Zoo ging de tijd voorbij en deze kloeke mannen schenen voor de toekomst niet meer te vreezen.

</p>
<p>Het werd echter tijd dat er een einde kwam aan die gedwongen opsluiting. Allen verlangden naar het zachte jaargetijde of ten
minste naar het eind van deze ondraaglijke kou. Waren zij slechts zoo gewend, dat zij dat weer konden trotseeren, welke tochten
zouden zij niet beproefd hebben, door de duinen zoowel als door het moeras! Het wild moest gemakkelijk te naderen zijn, en
hun jacht zou zeker veel opgeleverd hebben. Maar Cyrus Smith was er voor alles op gesteld dat allen hun gezondheid in acht
namen, want hij had alle armen noodig en zijn raad werd opgevolgd.

</p>
<p>De meest ongeduldige in deze gevangenschap, na Pencroff, was natuurlijk Top. De trouwe hond vond het veel te eng en te benauwd
in het Rotshuis. Hij draaide van de eene kamer naar de andere en uitte op zijn manier zijne verveling.

</p>
<p>Cyrus Smith merkte dikwijls op, dat de hond, wanneer hij in de nabijheid kwam van een diepen put, die met de zee in verband
stond en waarvan de opening in het magazijn uitkwam, een zonderling gebrom deed hooren. Top draaide soms om dien put heen,
die <a id="d0e3223"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3223">136</a>]</span>slechts door een plank gesloten was. Enkele malen trachtte hij zijn pooten onder de plank te brengen, alsof hij haar wilde
wegschuiven. Hij jankte daarbij zoo zonderling, dat men er uit op kon maken, dat hij woedend of ongerust was.

</p>
<p>De ingenieur sloeg hem menigmaal gade. Wat was er dan in dien afgrond, dat zulk een indruk maakte op het verstandige dier?
Het was zeker dat die put in zee uitkwam. Zou hij zich mogelijk in dunne buizen verdeelen en door het geheele eiland loopen?
Stond hij misschien met andere onderaardsche spelonken in verband? Zou misschien het een of andere zeemonster van tijd tot
tijd op den bodem van den put verschijnen? De ingenieur wist niet wat hij er van denken moest en kon niet nalaten, zich de
onmogelijkste dingen voor te stellen. Daar hij gewoon was op het gebied der wetenschappelijke werkelijkheid diep door te dringen,
kon hij het niet verdragen dat hij zich liet meeslepen op het gebied van het onwaarschijnlijke en bijna bovennatuurlijke;
maar hoe het te verklaren, dat Top, een van die honden, welke hun tijd niet verbeuzelen met de maan aan te blaffen, steeds
bleef ruiken en luisteren bij de opening van dezen afgrond, zoo er niets voorviel dat zijn onrust kon gaande maken? Het gedrag
van Top wekte in hooger mate de belangstelling van Cyrus Smith op dan hij zich zelven wel wilde bekennen.

</p>
<p>De ingenieur deelde zijn bevindingen evenwel slechts aan Gideon Spilett mede, daar hij het onnoodig achtte zijn metgezellen
bekend te maken met de gedachten, welke onwillekeurig bij hem oprezen op grond van iets, dat misschien slechts een gril van
Top was.

</p>
<p>De kou week eindelijk. Het regende nog wel, er viel zelfs nog sneeuw en nu en dan stak de wind heftig op, maar dit hield slechts
kort aan. Het ijs was gesmolten en de sneeuw ontdooid; de kust, de bergvlakte, de oevers van de rivier en het bosch waren
weder begaanbaar. Deze terugkeer van de lente verheugde de bewoners van het Rotshuis zeer en weldra brachten zij daar slechts
de uren van hun nachtrust en van hun middagmaal door.

</p>
<p>Zij jaagden veel in de tweede helft van September, hetgeen Pencroff reden gaf om met vernieuwden aandrang vuurwapens te vragen,
die hij beweerde dat hem door Cyrus Smith waren beloofd. Deze wel wetende, dat het hem onmogelijk was, zonder bijzondere werktuigen
daartoe, geweren te maken die eenigen dienst konden bewijzen, stelde het werk steeds tot later uit. Hij deed overigens opmerken,
dat Harbert en Gideon Spilett bekwame boogschutters waren geworden, dat het voortreffelijkste wild als konijn-varkens, <span id="d0e3233" class="corr" title="Bron: kangeroes">kangaroes</span>, waterzwijnen, duiven, trapganzen, wilde eenden, watersnippen, in &eacute;&eacute;n woord pluimgedierte en ander wild onder hun pijlen
vielen, en dat men bijgevolg nog kon wachten. Maar de koppige zeeman was doof aan dat oor, en hij liet den ingenieur geen
rust voordat <a id="d0e3236"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3236">137</a>]</span>hij aan zijn verzoek zou voldaan hebben. Gideon Spilett ondersteunde den wensch van Pencroff.<span id="d0e3238" class="corr" title="Bron: &#8221;"></span>


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p137.jpg" alt="&#8220;Ziet gij dit, Nab?&#8221; Blz. 141." width="497" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Ziet gij dit, Nab?&#8221; Blz. <a href="#d0e3331">141</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Wanneer er op het eiland, zooals men moet gelooven,&#8221; zeide <a id="d0e3250"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3250">138</a>]</span>hij, &#8220;verscheurende dieren zijn, dan moet men zich voorbereiden om ze te bestrijden en uit te roeien. Er kan een oogenblik
komen dat dit onze eerste plicht zal zijn.&#8221;

</p>
<p>Maar op dat tijdstip was het niet de quaestie van vuurwapens, die Cyrus Smith bezig hield, maar wel die der kleederen. Die,
welke de kolonisten droegen waren dien winter meegegaan, maar konden niet tot den volgenden winter duren. Hetgeen men zich
tot elken prijs moest verschaffen was de huid van vleeschetende dieren of de wol van herkauwende, en daar er muffeldieren
in overvloed waren, wilde men trachten een kudde er van bij elkander te krijgen, die dan uitsluitend tot het gebruik der kolonisten
zou gehouden worden. De beide gewichtige plannen, welke men gedurende het zachte jaargetijde ten uitvoer moest brengen, waren:
een omheinde plaats te maken voor de huisdieren en een plein in te richten voor het gevogelte, in een woord, een soort van
boerderij aanteleggen op een gedeelte van het eiland.

</p>
<p>Bijgevolg moest men met het oog op de toekomstige inrichtingen, noodzakelijk het onbekende gedeelte van het eiland Lincoln
gaan verkennen, namelijk de groote bosschen, die zich op den rechteroever van de rivier uitstrekten van haar mond tot aan
het uiterste gedeelte van het kleine schiereiland, en over de geheele westelijke kust.

</p>
<p>Men wachtte dus met zeker ongeduld, toen er iets voorviel dat het verlangen van de kolonisten nog versterkte om hun geheele
gebied te verkennen.

</p>
<p>Het was de 24<sup>ste</sup> October. Pencroff had dien dag de vallen nagezien. In een daarvan had hij drie dieren gevonden, welke hoogst welkom waren
geweest. Het was een muskuszwijn met twee jongen.

</p>
<p>Pencroff keerde verheugd over zijn vangst naar het Rotshuis terug en zooals gewoonlijk maakte hij veel ophef van zijn jacht.

</p>
<p>&#8220;Nu zullen wij smullen, mijnheer Cyrus!&#8221; riep hij uit. &#8220;En gij ook, mijnheer Spilett, gij zult er ook van eten!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat wil ik gaarne,&#8221; antwoordde de verslaggever, &#8220;maar waar zal ik van eten.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Van het speenvarkentje!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Komaan, Pencroff, een speenvarkentje? Ik dacht minstens dat gij getruffeerde patrijzen bracht!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wat?&#8221; riep Pencroff uit. &#8220;Zoudt gij soms een speenvarkentje versmaden?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde Spilett, zonder eenige opgewondenheid, &#8220;en als men er niet te veel van eet....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Goed, goed, mijnheer de journalist,&#8221; hernam de zeeman, die niet gaarne zag dat men zijn jacht geringschatte, &#8220;zijt gij zoo
kieskeurig uitgevallen? Zeven maanden geleden, toen wij op dit eiland <a id="d0e3279"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3279">139</a>]</span>aan wal kwamen, zoudt gij maar al te gelukkig zijn geweest zulk een stuk wild te ontmoeten!....

</p>
<p>&#8220;Nu ziet gij alweer dat de mensch nooit volmaakt, noch tevreden is.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Nu,&#8221; hernam Pencroff, &#8220;ik hoop dat Nab in dit geval een uitzondering zal maken. Zie eens! Deze twee jonge zwijntjes zijn
nog geen drie maanden oud. Zij zullen zoo malsch als boter zijn! Kom Nab! Ik zal zelf bij het klaarmaken zijn.&#8221;

</p>
<p>De zeeman en Nab gingen naar de keuken en verdiepten zich in hunne kookkunst.

</p>
<p>Men liet hen hun gang gaan. Nab en hij bereidden een kostelijk maal van de twee speenvarkentjes, een soep van kangaroe, gerookte
ham, amandelen, thee van Oscoego,&#8212;in een woord, alles wat er goeds te vinden was; maar van alle schotels was die der gestoofde
speenvarkentjes de voornaamste.

</p>
<p>Te vijf uur begon het diner in een van de zalen van het Rotshuis De kangaroe-soep stond dampend op tafel. Men smulde er aan.

</p>
<p>Op de soep volgden de speenvarkentjes, die Pencroff zelf wilde voorsnijden en waarvan hij reusachtige porti&euml;n aan zijn dischgenooten
toediende.

</p>
<p>Deze speenvarkentjes smaakten overheerlijk, en Pencroff verslond zijn deel toen plotseling een kreet en een vloek hem ontsnapten.

</p>
<p>&#8220;Wat is er?&#8221; vroeg Cyrus Smith.

</p>
<p>&#8220;Ik.... ik.... ik breek mijn tand!&#8221; antwoordde Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Zoo, zoo! er zijn dus steenen in uwe speenvarkentjes?&#8221; zeide Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Ik zou het bijna gelooven,&#8221; zeide Pencroff, terwijl hij het voorwerp uit zijn mond haalde dat hem een tand kostte!....

</p>
<p>Het was geen steen.... Het was een kogeltje!




</p>
</div>
<div id="d0e3305" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XXIII.</h2>
<div class="argument">
<p>Over een hagelkorrel.&#8212;De samenstelling van een boot.&#8212;De jacht.&#8212;Niets dat de tegenwoordigheid van een mensch verraadt.&#8212;Eene
vischvangst van Nab en Harbert.&#8212;De omgekeerde schildpad.&#8212;De verdwenen schildpad.&#8212;Uitlegging van Cyrus Smith.
</p>
</div>
<p>Zeven maanden was het geleden dat de luchtvaarders op het eiland Lincoln waren geworpen. Sedert dien tijd hadden zij, welke
onderzoekingen <a id="d0e3313"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3313">140</a>]</span>zij ook gedaan hadden, geen spoor van eenig menschelijk wezen ontdekt. Geen rook had de tegenwoordigheid van een mensch op
het eiland verraden. Geen handen-arbeid was er te vinden die zijn spoor kon aanwijzen, noch in een vroeger noch in het tegenwoordige
tijdperk. Niet alleen scheen het onbewoond, maar men moest zelfs gelooven, dat het nooit door eenig mensch bezocht was geweest.
En thans was het geheele gebouw hunner overtuiging in een gestort door een enkel hageltje, dat zij in het lichaam van een
konijnvarken hadden gevonden! Natuurlijk moest dit stuk lood uit een vuurwapen gekomen zijn en slechts een menschelijk wezen
kon dit voorwerp hebben gebruikt!

</p>
<p>Toen Pencroff het kogeltje op tafel legde, zagen zijne vrienden hem met de innigste verbazing aan. Alle gevolgtrekkingen uit
deze gebeurtenis waren van groot gewicht, niettegenstaande haar schijnbare onbeduidendheid. Toch was hun geest er geheel mede
vervuld. De plotselinge verschijning van een bovennatuurlijk wezen zou hun niet meer hebben kunnen verwonderen.

</p>
<p>Cyrus Smith had niet geaarzeld terstond de onderstelling van dit zoowel wonderlijke als onverwachte feit te formuleeren. Hij
nam het stukje lood in zijn hand, keerde het om en weder om, betastte het tusschen duim en voorvinger, en zeide toen:

</p>
<p>&#8220;Gij zijt overtuigd, Pencroff, dat het diertje door dezen kogel getroffen niet ouder dan drie maanden was?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Nauwelijks, mijnheer Smith,&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Het zoog nog bij zijn moeder toen ik het vond.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Welnu,&#8221; zeide de ingenieur, &#8220;wij hebben dus het bewijs dat hoogstens drie maanden geleden een geweerschot op het eiland Lincoln
is gelost.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En dat het hageltje,&#8221; voegde Gideon Spilett er bij, &#8220;het konijn wel getroffen, maar niet gedood heeft.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is onbetwistbaar,&#8221; hernam Cyrus Smith, &#8220;en ziehier welke gevolgen men uit dit voorval kan afleiden: &ograve;f het eiland was
voor onze komst reeds bewoond, &ograve;f drie maanden geleden hebben menschen hier voet aan wal gezet. Zijn zij hier met hun eigen
wil gekomen of bij toeval gestrand of hebben zij schipbreuk geleden? Deze vragen kunnen wij eerst later ophelderen. Wat zijn
het voor menschen? Europeanen of Maleiers, vrienden of vijanden van ons? Niets kunnen wij raden, ook niet of zij het eiland
nog bewonen, dan wel verlaten hebben; dit weten wij evenmin. Maar deze vragen zijn te belangrijk, dan dat wij langer in de
onzekerheid zouden blijven.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen! honderdmaal neen! duizendmaal neen!&#8221; riep de matroos uit, terwijl hij van tafel opstond. &#8220;Er zijn geen andere menschen
dan wij op het eiland Lincoln! Wat duivel! Het eiland is niet groot, en zoo het bewoond was, hadden wij reeds een zijner bewoners
gezien!&#8221;
<a id="d0e3331"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3331">141</a>]</span></p>
<p>&#8220;Het tegendeel zou inderdaad zeer zonderling wezen,&#8221; zeide Harbert.

</p>
<p>&#8220;Maar nog meer zou het mij verbazen,&#8221; merkte de reporter aan, &#8220;zoo het konijn met dit kogeltje geboren was!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zoo Pencroff,&#8221; zeide Nab op ernstigen toon, &#8220;zich tenminste niet....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ziet gij dit, Nab?&#8221; antwoordde Pencroff hierop. &#8220;Ik zou dus reeds vijf of zes maanden dit kogeltje tusschen mijn kaken hebben.
Maar waar zou het dan verborgen zijn geweest?&#8221; voegde de matroos er nog bij, terwijl hij zijn mond opende, zoodat zijn twee
en dertig witte tanden te zien kwamen. &#8220;Zie goed, Nab, en zoo je &eacute;&eacute;n holle kies vindt, dan geef ik je verlof er een half dozijn
uit te halen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wat Nab daar zegt, kunnen wij niet aannemen,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, die ondanks zijn ernstige gedachten een glimlach niet
kon weerhouden. &#8220;Het is vrij zeker dat er hoogstens drie maanden geleden een geweerschot op het eiland gelost is. Maar ik
ben geneigd te veronderstellen dat zij, die op deze kust gestrand zijn, eerst sedert kort zich op het eiland bevinden of het
slechts overgestoken zijn, want, indien het eiland bewoond was geweest in den tijd toen wij den berg Franklin onderzochten,
zouden wij de bewoners of zij ons gezien hebben. Het is dus waarschijnlijk dat eerst sedert eenige weken schipbreukelingen
door den storm op de kust zijn geworpen. Hoe het ook zij, het is voor ons van groot gewicht dit te weten te komen.

</p>
<p>&#8220;Toch geloof ik, dat wij voorzichtig te werk moeten gaan,&#8221; zeide de correspondent.

</p>
<p>&#8220;Dat vind ik ook,&#8221; zeide Cyrus Smith, &#8220;want het is, helaas! te vreezen dat het zeeroovers zijn, die op het eiland voet aan
wal hebben gezet!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Mijnheer Cyrus,&#8221; vroeg de matroos, &#8220;zou het niet raadzamer wezen, voor wij een onderzoek instelden, een boot te maken, die
ons in staat stelt, hetzij de rivier op te gaan of de kust om te zeilen? Wij moeten zorgen, dat we niet overvallen worden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is een goed denkbeeld, Pencroff,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;maar wij kunnen het niet uitstellen<span id="d0e3350" class="corr" title="Bron: . &#8220;Want">, want</span>, &eacute;&eacute;n maand zullen wij tot het maken dezer boot wel noodig hebben....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een wezenlijke boot ja,&#8221; antwoordde de zeeman, <span id="d0e3355" class="corr" title="Bron: ">&#8220;</span>maar wij hebben er geen noodig die tegen de zee bestand is, en binnen vijf dagen maak ik een prauw gereed, waarmede wij de
rivier kunnen bevaren?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Binnen vijf dagen,&#8221; riep Nab uit, &#8220;een boot maken?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, Nab, een Indiaansche boot.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Van hout?&#8221; vroeg de neger, op een toon, waaruit duidelijk zijn ongeloof sprak.

</p>
<p>&#8220;Van hout of liever van boomschors. Ik herhaal het, mijnheer Cyrus, dat in vijf dagen de geheele zaak volbracht is.&#8221;
<a id="d0e3366"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3366">142</a>]</span></p>
<p>&#8220;Goed, binnen vijf dagen dus!&#8221; antwoordde de ingenieur.

</p>
<p>&#8220;Maar van nu af aan moeten wij zeer voorzichtig wezen,&#8221; merkte Harbert op.

</p>
<p>&#8220;Zeer zeker, beste vrienden,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;en ik verzoek u dringend uw jachttochten niet ver van het Rotshuis
uit te strekken.&#8221;

</p>
<p>Het maal eindigde minder vroolijk dan Pencroff wel gehoopt had.

</p>
<p>Het eiland was dus bewoond of bewoond geweest door anderen dan de luchtvaarders. Dit was sedert het vinden van het stukje
lood onbetwistbaar geworden, en zulk een ontdekking kon niet anders dan vrees opwekken.

</p>
<p>Cyrus Smith en Gideon Spilett hadden, v&oacute;&oacute;r zij zich ter ruste begaven, nog een lang gesprek. Zij vroegen zich zelf af, of
deze gebeurtenis niet in eenig verband stond met de onverklaarbare redding van den ingenieur en andere bijzonderheden, die
hun menigmaal hadden verbaasd. Maar nadat Cyrus Smith het voor en tegen van de zaak overwogen had, eindigde hij met de woorden:

</p>
<p>&#8220;Zoudt gij nu uw meening eens willen zeggen, Spilett.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, Cyrus. Zij is deze: hoe nauwkeurig wij het eiland ook onderzoeken, wij zullen niets vinden!&#8221;

</p>
<p>Terwijl Pencroff en Nab voor het maken der boot zorgden, gingen Harbert en Spilett elken dag op de jacht en natuurlijk liep
het gesprek gewoonlijk over het hageltje. Eens zeide Harbert, het was den 26<sup>sten</sup> October:

</p>
<p>&#8220;Mijnheer Spilett, vindt gij het toch niet zonderling, zoo er eenige schipbreukelingen op het eiland waren geworpen, dat zij
zich nog niet in de nabijheid van het Rotshuis vertoond hebben?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zeker verwondert mij dit, zoo zij er nog zijn,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;maar het verwondert mij niet, zoo zij er niet meer
zijn!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dus gij denkt dat zij het eiland reeds verlaten hebben?&#8221; vroeg Harbert.

</p>
<p>&#8220;Dat is meer dan waarschijnlijk, beste jongen; want zoo zij hier langer waren gebleven en vooral zoo zij hier nog waren, zou
toch het een of ander hun tegenwoordigheid hier verraden hebben.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar zoo zij in de gelegenheid geweest waren weer te vertrekken, zouden het geen schipbreukelingen zijn?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, Harbert, of ik zou ze dan tijdelijke schipbreukelingen noemen. Het is inderdaad zeer wel mogelijk, dat een windvlaag
hen op het eiland geworpen heeft, zonder dat zij hun schip daarbij verloren, en dat, toen de storm voorbij was, zij weder
zijn weggezeild.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar dat is toch zeker, dat mijnheer Smith de tegenwoordigheid van menschen op ons eiland meer vreesde dan wenschte!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is zoo,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;hij denkt slechts aan <a id="d0e3404"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3404">143</a>]</span>zeeroovers die deze zee&euml;n doorkruisen, en het is beter met die heeren niet in aanraking te komen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het is toch niet onmogelijk, mijnheer Spilett,&#8221; hernam Harbert &#8220;dat wij eens de sporen van hun ontscheping vinden, en misschien
zijn wij tot dit doel bestemd.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik zeg geen neen. Een verlaten plaats, een uitgedoofd vuur kunnen ons op het spoor brengen, en dat zullen wij voortaan op
onze ontdekkingstochten zoeken.<span id="d0e3410" class="corr" title="Bron: ">&#8221;</span>

</p>
<p>Eens dat Gideon en Harbert weer op jacht waren in een naburig bosch, waar zeer hooge spitstoeloopende boomen groeiden, die
de inboorlingen van Nieuw-Zeeland den naam van &#8220;Kauris&#8221; geven, zeide Harbert:

</p>
<p>&#8220;Nu heb ik iets goeds bedacht, mijnheer Spilett, zoo ik eens in den top van een dier kaurissen klom, dan zou ik het land vrij
ver kunnen overzien?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het is een goed denkbeeld,&#8221; zeide de correspondent, &#8220;Maar zoudt gij den top van die reuzenboomen kunnen bereiken?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik kan het in elk geval beproeven,&#8221; gaf Harbert ten antwoord.

</p>
<p>De vlugge en behendige knaap was in een oogwenk op de eerste takken, en spoedig was hij in den top.

</p>
<p>Van dat verheven punt kon hij zijn blik laten gaan van den zuidelijken uithoek van het eiland, tot aan kaap Klauw, het zuidwesten
van het voorgebergte Hagedis, tot in het zuidoosten. In het noordwesten zag hij den berg Franklin, die een groot gedeelte
van den horizon onzichtbaar maakte.

</p>
<p>Maar Harbert kon van uit zijn uitkijk, de geheele streek overzien, die hem nog onbekend was, en aan de vreemdelingen, wier
tegenwoordigheid men duchtte, een schuilplaats had kunnen geven of wellicht nog gaf.

</p>
<p>De knaap sloeg alles nauwkeurig gade. Op zee echter was niets te bespeuren. Geen zeil, noch aan den horizon, noch op de kusten
van het eiland. Toch was het mogelijk, dat achter die hooge boomen een schip lag, zonder mast, en dat Harbert niet zien kon.

</p>
<p>Eenige oogenblikken meende Harbert in het oosten een dunne rookwolk te zien opstijgen, maar bij nader onderzoek bleek het,
dat hij zich bedroog. Hij nam alles om zich heen met de uiterste zorg waar en zijn gezicht was zeer scherp.... Neen, zeer
zeker was er niets.

</p>
<p>Harbert daalde nu weder uit den boom af en de twee jagers keerden naar het Rotshuis terug. Cyrus Smith hoorde hem bedaard
aan, schudde het hoofd en zeide niets. Hij kon zich over dit punt niet uitlaten v&oacute;or hij het geheele eiland onderzocht had.

</p>
<p>Op den morgen van den 28<sup>sten</sup> October had er een voorval plaats waarvan zij nog vuriger oplossing verlangden.

</p>
<p>Toen zij weder langs de kust dwaalden, op ongeveer twee mijlen <a id="d0e3440"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3440">144</a>]</span>afstands van het Rotshuis, waren Harbert en Nab zoo gelukkig, een zeeschildpad te vinden.

</p>
<p>Harbert zag dit dier het eerst zich tusschen de rotsen bewegen om zoodoende de zee te bereiken.

</p>
<p>&#8220;Zie eens, Nab, zie eens!&#8221; riep hij uit. Nab snelde er heen.

</p>
<p>&#8220;Welk een prachtig dier!&#8221; zeide Nab, &#8220;hoe zullen wij dat machtig worden?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wel, niets is gemakkelijker, Nab,&#8221; antwoordde Harbert. &#8220;Wij zullen de schildpad op haar rug leggen en zoodoende kan zij ons
niet meer ontsnappen. Neem uw stok en doe zooals ik.&#8221;

</p>
<p>Het dier scheen te beseffen dat het in gevaar verkeerde, en kroop in zijn schild. Men zag nu noch zijn kop, noch zijn pooten
en het lag zoo onbeweeglijk als een rots.

</p>
<p>Harbert en Nab brachten toen hun stokken onder het lichaam van het dier en met vereende krachten gelukte het hun, niet zonder
moeite, het op den rug te leggen. Deze schildpad, welke drie voet lang was, moest minstens vier honderd pond wegen.

</p>
<p>&#8220;Heerlijk,&#8221; riep Nab uit, &#8220;dat zal onzen vriend Pencroff verheugen.&#8221;

</p>
<p>Pencroff was er dan ook zeer mede in zijn schik, want het vet der schildpadden, die zich met zeeplanten voeden, is zeer smakelijk.
Op dat oogenblik liet zij haar platten kop even te voorschijn komen.

</p>
<p>&#8220;En wat zullen wij nu met onze vangst doen?&#8221; vroeg Nab. &#8220;Wij kunnen haar niet naar het Rotshuis dragen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij kunnen haar hier laten, daar zij zich toch niet kan omkeeren, en wij zullen haar met ons wagentje halen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is uitstekend!&#8221;

</p>
<p>Toch nam Harbert nog de voorzorg, hoewel Nab het zeer overbodig vond, het dier groote steenen onder het schild te leggen.
Daarop keerden zij naar het Rotshuis terug, langs het strand, dat toen tengevolge van de eb, zeer breed was. Harbert, die
Pencroff een verrassing wilde bezorgen, zeide niets van hetgeen hij gevonden had; maar twee uur later waren zij met hun wagentje
weder op het punt, waar zij de schildpad hadden omgekeerd op het zand, maar zij was verdwenen.

</p>
<p>Nab en Harbert zagen elkander verbaasd aan, en zochten toen op het strand. Het was op deze plaats toch, dat zij de schildpad
achtergelaten hadden. De knaap vond zelfs de steenen terug en hieruit kon hij dus opmaken, dat hij zich niet had vergist.

</p>
<p>&#8220;Zoo, zoo,&#8221; zeide Nab, &#8220;deze diertjes kunnen zich dus omkeeren?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het schijnt zoo,&#8221; antwoordde Harbert, maar hij begreep er niets van, en zag slechts naar de steenen die op het zand verspreid
lagen.

</p>
<p>&#8220;Pencroff zal nu ook niet in zijn schik zijn!&#8221;

</p>
<p>&#8220;En mijnheer Smith zal weder verlegen zitten om deze plotselinge verdwijning te verklaren!&#8221; dacht Harbert.
<a id="d0e3476"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3476">145</a>]</span></p>
<p>&#8220;Nu,&#8221; zeide Nab, die zijn teleurstelling wilde verbergen, &#8220;laten wij er niet over spreken.&#8221;


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p145.jpg" alt="&#8220;Dat zal Pencroff verheugen.&#8221; Blz. 144." width="496" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Dat zal Pencroff verheugen.&#8221; Blz. <a href="#d0e3440">144</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Integendeel Nab, wij moeten het juist vertellen,&#8221; hernam Harbert.
<a id="d0e3489"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3489">146</a>]</span></p>
<p>En zij keerden nu met het wagentje, dat van geen nut was geweest, naar het Rotshuis terug.

</p>
<p>Toen zij aan de timmerwerf kwamen waar de ingenieur en de matroos werkten, vertelde Harbert hun het voorgevallene.

</p>
<p>&#8220;O, hoe onhandig zijt gij geweest!&#8221; riep de matroos uit. &#8220;Gij zijt minstens vijftig porties schildpadsoep kwijt!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar Pencroff,&#8221; hernam Nab, &#8220;het is onze schuld niet, dat het dier ontsnapt is, want wij hebben het omgekeerd.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dan hebt gij het niet ver genoeg omgekeerd!&#8221; bracht hier de onhandelbare zeeman tegen in.

</p>
<p>&#8220;Niet genoeg!&#8221; riep Harbert uit. En hij vertelde dat hij juist uit voorzorg het dier nog tusschen twee steenen had gelegd.

</p>
<p>&#8220;Dan is er een wonder gebeurd!&#8221; hernam Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Ik dacht, mijnheer Cyrus,&#8221; zeide Harbert, &#8220;dat wanneer een schildpad eenmaal op haar rug ligt zij niet weer op haar pooten
kon komen, vooral wanneer zij zoo groot is?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is ook waar, beste jongen,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.

</p>
<p>&#8220;Hoe heeft zij het dan kunnen doen?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Hoever was de schildpad van de zee verwijderd?&#8221; vroeg de ingenieur, die zijn werk had gestaakt en over het voorval nadacht.

</p>
<p>&#8220;Op vijftien voet afstands, hoogstens,&#8221; antwoordde Harbert.

</p>
<p>&#8220;En was het laag water op het oogenblik?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, mijnheer Smith.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Welnu,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;wat de schildpad niet op het strand kan doen, kan zij misschien in het water. Zij zal zich
omgekeerd hebben, toen het weer vloed was, en zoodoende in zee zijn gekomen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;O, wat zijn wij dom geweest!&#8221; riep Nab uit.

</p>
<p>&#8220;Juist wat ik u daareven reeds gezegd heb,&#8221; viel Pencroff in.

</p>
<p>Cyrus Smith had deze verklaring, die zeer aannemelijk was, aan het gebeurde gegeven. Maar was hij zelf wel van de juistheid
overtuigd? Men zou het moeten betwijfelen.




</p>
</div>
<div id="d0e3526" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XXIV.</h2>
<div class="argument">
<p>De boot wordt beproefd.&#8212;Een wrak op de kust.&#8212;Inhoud van de kist.&#8212;Wat Pencroff ontbrak.</p>
</div>
<p>Den 20<sup>sten</sup> October was de boot van boomschors geheel gereed. Pencroff had zijn belofte gehouden en een soort van prauw, met een romp
die uit zeer buigzaam hout van den crejimbaboom bestond, binnen vijf dagen vervaardigd.
<a id="d0e3537"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3537">147</a>]</span></p>
<p>&#8220;Prachtig! nietwaar?&#8221; riep de matroos uit, die niet aarzelde om op deze wijze zijn eigen werk te begroeten. &#8220;Hiermede <span id="d0e3540" class="corr" title="Bron: knnnen">kunnen</span> wij de reis....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Om de wereld maken?&#8221; vroeg Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Neen, om het eiland. Met eenige steenen tot ballast; een mast en een zeil zal mijnheer Smith ons wel maken, en dan kunnen
wij een heel eind komen! Welnu! mijnheer Cyrus, en gij mijnheer Spilett, en gij, Harbert en Nab, komt gij onze nieuwe boot
niet eens beproeven? Wat drommel! wij moeten toch eerst zien, of zij ons alle vijf wel houden kan!&#8221;

</p>
<p>Zij moesten dan ook de proef er van nemen. Pencroff haalde met zijn roeispaan de boot dichter bij het strand door een nauwen
doorgang, welke de rotsen daar vormden, en zij kwamen thans overeen, dat zij de prauw zouden probeeren langs de kust tot aan
het punt, waar de rotsen in het zuiden eindigden.

</p>
<p>Op het oogenblik dat zij instapten, riep Nab uit:

</p>
<p>&#8220;Maar het water loopt er in, Pencroff!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is niets, Nab,&#8221; antwoordde de matroos. &#8220;Het hout zal zich wel uitzetten! Eer het twee dagen verder is zal het er niet
meer inloopen. Laten wij instappen!&#8221;

</p>
<p>En Pencroff duwde de boot met een fermen stoot in het midden der schuimende golven. Het was prachtig weer en de zee was zoo
kalm alsof het water tusschen de enge oevers van een meer was besloten, en de prauw kon zich te midden van deze golven wagen
alsof zij den stillen stroom eener rivier opvoer.

</p>
<p>Nab en Harbert namen elk een roeispaan en Pencroff bleef achter in het vaartuig staan, om het roer te kunnen sturen.

</p>
<p>Zij verwijderden zich ongeveer een halve mijl van de kust, om den berg Franklin goed te kunnen zien.

</p>
<p>De boot voortgestuwd door de beide roeispanen, stevende zonder eenige moeite de rivier op. Gideon Spilett met zijn potlood
en papier in de hand, teekende met ruwe trekken de kust af. Nab, Pencroff en Harbert praatten, terwijl zij dat gedeelte van
hun grondgebied gadesloegen, dat hun geheel nieuw was, en naarmate de prauw het zuiden bereikte scheen de kaap Mandibule zich
te verplaatsen en zich meer bij de baai der Vereenigde Staten aan te sluiten.

</p>
<p>Cyrus Smith sprak niet; hij zag slechts om zich heen; op zijn gelaat was duidelijk te lezen, dat hij zich hier in een hem
geheel onbekende streek bevond.

</p>
<p>Toen zij drie kwartier gevaren hadden, was de boot de zuidelijke kaap genaderd en Pencroff stond op het punt haar om te roeien,
toen Harbert opstond en op een zwart punt wees, terwijl hij zeide:

</p>
<p>&#8220;Wat zie ik daar ginds op het strand?&#8221;

</p>
<p>Aller blikken richtten zich naar dit punt.
<a id="d0e3571"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3571">148</a>]</span></p>
<p>&#8220;Ja waarlijk,&#8221; zeide de reporter, &#8220;er is daar iets. Men zou zeggen een stuk hout dat half in het zand is verborgen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;O!&#8221; riep Pencroff uit, &#8220;ik zie wat het is!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wat dan?&#8221; vroeg Nab.

</p>
<p>&#8220;Vaten, vaten! die misschien gevuld zijn!&#8221; antwoordde de matroos.

</p>
<p>&#8220;Naar de kust, Pencroff!&#8221; beval Cyrus Smith.

</p>
<p>Met een paar slagen was de boot de kust genaderd en sprongen de passagiers op het strand.

</p>
<p>Pencroff had zich niet vergist. Twee vaten lagen in het zand, en waren aan een groote kist bevestigd, die weder door de vaten
werd tegengehouden en op de kust gedreven.

</p>
<p>&#8220;Er moet een schipbreuk zijn geweest in de omstreken van het eiland?&#8221; meende Harbert.

</p>
<p>&#8220;Blijkbaar,&#8221; gaf Cyrus Smith hierop ten antwoord.

</p>
<p>&#8220;Maar wat is er in die kist!&#8221; riep Pencroff ongeduldig uit. &#8220;Wat is er toch in die kist? Hij is gesloten en wij hebben niets
om het deksel er af te breken! Dan maar steenen er op geworpen....&#8221;

</p>
<p>En de matroos nam reeds een grooten steen op met het plan om dien tegen een der wanden van de kist te werpen, toen de ingenieur
hem weerhield met de woorden:

</p>
<p>&#8220;Pencroff, heb nog slechts een uur geduld.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar, mijnheer Cyrus, bedenk toch! Misschien vinden wij daar alles in wat ons thans nog ontbreekt!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij zullen het toch te weten komen,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;maar geloof mij, verniel deze kist niet, want zij kan ons
nog te pas komen. Laten wij haar naar het Rotshuis brengen; daar kunnen wij haar gemakkelijker openen. Zij is geheel voor
een zeereis ingericht, en daar zij hierheen gedreven is, zal zij het ook wel tot de monding der rivier kunnen brengen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Gij hebt gelijk, mijnheer Cyrus, en ik had ongelijk,&#8221; antwoordde de matroos, &#8220;maar men is zichzelf niet altijd meester!&#8221;

</p>
<p>Het was een goede raad van den ingenieur, want de prauw zou waarschijnlijk niet alle voorwerpen, die zij bevatte, kunnen dragen,
daar de kist zeer zwaar was; zij dreef dan ook op twee leege vaten. Het was dus beter haar mede te slepen.

</p>
<p>Maar vanwaar kwam dit voorwerp? Dat was een belangrijke vraag. Cyrus Smith beschouwde nauwkeurig den grond, en ging zelfs
een honderd passen het strand op. Maar geen ander overblijfsel ontdekten zij. Zij sloegen aandachtig de zee gade. Harbert
en Nab beklommen een hooge rots, doch zoover hun oog reikte bespeurden zij niets. Niets was er in het gezicht, geen schip
zonder mast of zeilen, noch een schip met volle zeilen.

</p>
<p>Toch moest er schipbreuk geleden zijn. Misschien moesten zij het gebeurde in verband brengen met het hageltje? Misschien waren
er vreemdelingen op een ander punt van het eiland geland? Misschien <a id="d0e3608"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3608">149</a>]</span>waren zij er nog? Toch waren zij het met elkaar eens, dat het geen zeeroovers konden wezen, want de inhoud was bepaald van
amerikaansche of europeesche herkomst.

<a id="d0e3610"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3610">150</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p149.jpg" alt="Bij elk nieuw voorwerp klonk een hoezee. Blz. 150." width="500" height="720"><p class="figureHead">Bij elk nieuw voorwerp klonk een hoezee. Blz. <a href="#d0e3610">150</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Zij gingen nu allen naar de kist, die vijf voet lang en drie voet breed was. Het waarschijnlijkste was, dat zij door een schip,
dat zijn koers naar het eiland richtte, over boord was geworpen, in de hoop dat zij wel naar de kust zou drijven, waar men
haar later zou terugvinden. De passagiers toch hadden de voorzorg genomen om de kist aan een drijvend toestel te bevestigen.

</p>
<p>&#8220;Wij zullen haar naar het Rotshuis slepen,&#8221; zeide de ingenieur, &#8220;en daar zullen wij eens zien wat zij bevat; zoo wij nu op
de kust nog eenige overblijfselen van deze vermoedelijke schipbreuk vinden, kunnen wij ze aan de eigenaars teruggeven. Zoo
we niemand vinden....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zullen wij ze voor ons houden!<span id="d0e3625" class="corr" title="Bron: ">&#8221;</span> riep Pencroff uit. &#8220;Maar zie dan toch eens wat er in is!&#8221;

</p>
<p>Zij haalden nu de boot en de kist op het strand, en daar het water afliep lagen beide spoedig op het drooge. Nab was de werktuigen
gaan halen waarmede zij de kist konden openbreken zonder haar te beschadigen, en nu zou de inhoud te voorschijn worden gehaald.
Pencroff gaf zich geen moeite zijn ontroering te verbergen.

</p>
<p>&#8220;Zeg eens,&#8221; riep Nab uit, toen zij de kist geopend hadden, &#8220;zouden er levensmiddelen in zijn?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik hoop van niet,&#8221; antwoordde de reporter.

</p>
<p>&#8220;Zoo er maar....&#8221; zeide de matroos fluisterend.

</p>
<p>&#8220;Wat?&#8221; vroeg Nab, die de woorden niet gehoord had.

</p>
<p>&#8220;Niets!&#8221;

</p>
<p>De zinken plaat sneden ze nu door en langzamerhand werden voorwerpen van zeer verschillenden aard op het zand nedergelegd.
Bij elk nieuw voorwerp klonk een nieuw hoezee uit Pencroffs mond. Harbert klapte in de handen en Nab danste als een neger.
Er waren dan ook boeken, die Harbert half krankzinnig van blijdschap maakten en keukengereedschap dat Nab wel had willen kussen.

</p>
<p>Overigens hadden de kolonisten alle reden tot tevredenheid; want de kist bevatte werktuigen, wapens, instrumenten, kleeren,
boeken enz. Zij bevatte ook een bijbel, een atlas, een woordenboek van Australische talen, een encyclopedie in zes deelen
en een groote hoeveelheid wit papier.

</p>
<p>&#8220;Dat is zeker,&#8221; zeide de reporter, toen zij alles uit de kist hadden gehaald, &#8220;dat de eigenaar van dezen inboedel een practisch
man is. Werktuigen, wapenen, instrumenten, kleederen, keukengereedschap, boeken, niets ontbreekt er in. Men zou waarlijk zeggen,
dat hij een schipbreuk verwachtte, en dat hij nu alle voorzorgen genomen heeft.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Niets ontbreekt er,&#8221; mompelde Cyrus Smith geheel in gepeins verzonken.

</p>
<p>&#8220;En ook is het wel waarschijnlijk,&#8221; voegde Harbert er bij, &#8220;dat de eigenaar van deze kist geen maleische zeeroover is!&#8221;
<a id="d0e3650"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3650">151</a>]</span></p>
<p>&#8220;Misschien is de eigenaar wel door de zeeroovers gevangen genomen....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is toch niet waarschijnlijk,&#8221; antwoordde de reporter. &#8220;Mij schijnt het mogelijker toe, dat een Amerikaansch of Europeesch
schip in deze streek is bezet geraakt en dat de bemanning het noodigste wilde redden en uit dien hoofde deze kist over boord
heeft geworpen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Is dat ook uw idee, mijnheer Cyrus?&#8221; vroeg Harbert.

</p>
<p>&#8220;Ja, beste jongen,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;het heeft zoo kunnen gebeuren. Het is mogelijk dat op het oogenblik, dat zeelieden
een schipbreuk voorzagen, zij in deze kist alle mogelijke noodzakelijke voorwerpen geborgen hebben, opdat zij die weder op
een bepaald punt der kust zouden kunnen wedervinden....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zelfs een doos met photographie-toestellen!&#8221; riep de matroos op verbaasden toon.

</p>
<p>&#8220;Van dien toestel zie ik nu juist het nut niet in,&#8221; zeide Cyrus Smith, &#8220;en een vollediger voorraad kleeren en voedsel zou
ons en elken anderen schipbreukeling beter te pas zijn gekomen en vooral meer kruit en lood!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar is er op al die instrumenten, werktuigen en boeken geen enkel teeken, geen naam, die ons op het spoor van den eigenaar
zou kunnen brengen?&#8221; vroeg Gideon Spilett.

</p>
<p>Dat zouden zij nog onderzoeken.

</p>
<p>Elk voorwerp werd dus met de grootste nauwkeurigheid nagezien, vooral de boeken, de instrumenten en de wapenen. Maar noch
de wapenen, noch de instrumenten droegen, in strijd met de gewoonte, eenig merk van een fabrikant; en toch was alles in zeer
goeden staat en scheen het nog nooit gebruikt te zijn; alles was nieuw en dus een duidelijk bewijs dat de voorwerpen niet
bij toeval in de kist waren geworpen, maar integendeel allen uitgezocht en gerangschikt waren. Ook bleek dit ten duidelijkste
uit het tweede zinken bekleedsel, dat alles voor nat bewaard had en dat men niet in een oogenblik van haast er in had kunnen
brengen.

</p>
<p>Het woordenboek was Engelsch, maar droeg noch den naam van den schrijver noch dien van den uitgever.

</p>
<p>Evenals de bijbel, ook Engelsch en die zeer veel gelezen scheen te zijn.

</p>
<p>De atlas was een prachtig werk met wereldkaarten en verschillende hemelkaarten, en de namen waren allen in het fransch! maar
noch een datum noch de naam van een uitgever stonden er op.

</p>
<p>Er was dus op al deze voorwerpen geen enkel merk te vinden, waaruit zij de plaats konden opmaken, waar zij waren vervaardigd
of uitgegeven, dus konden zij ook de nationaliteit van het schip niet gissen, dat zich onlangs in deze streken moest bevonden
hebben.

</p>
<p>Maar vanwaar kwam die kist, welke de kolonisten van het eiland <a id="d0e3679"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3679">152</a>]</span>Lincoln zoo rijk maakte, al hadden zij met behulp der natuur veel zelf weten te vervaardigen en zich uit menige moeilijke
zaak weten te redden.

</p>
<p>Toch was een van hen nog niet tevreden. Het was Pencroff. Het scheen dat die kist niet het voorwerp bevatte, waarop hij juist
zulk een prijs stelde, en naarmate de kist ledig raakte, werden ook zijn hoezee&#8217;s zwakker en toen alles er uit gehaald was,
mompelde hij:

</p>
<p>&#8220;Alles is goed en wel, maar gij zult zien, dat er niets voor mij in is.&#8221;

</p>
<p>Nab vroeg toen:

</p>
<p>&#8220;Wat verwachttet gij dan wel, vriend Pencroff?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een half pond tabak!&#8221; antwoordde Pencroff ernstig, &#8220;en niets zou dan aan mijn geluk ontbroken hebben!&#8221;

</p>
<p>Zij konden niet nalaten over deze opmerking van den matroos te glimlachen.

</p>
<p>De kolonisten oordeelden het thans noodzakelijker dan ooit om het eiland te gaan onderzoeken. Zij besloten dus den anderen
morgen hiermede een aanvang te maken. Zoo eenige schipbreukelingen op een gedeelte van de kust geland waren, dan was het wel
te vreezen, dat zij gebrek leden en moesten zij hen zoo spoedig mogelijk te hulp snellen.

</p>
<p>Dien dag brachten zij de verschillende voorwerpen naar het Rotshuis en rangschikten die in de groote zaal.




</p>
</div>
<div id="d0e3697" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XXV.</h2>
<div class="argument">
<p>Het vertrek.&#8212;De eb.&#8212;De boomen- en plantenwereld.&#8212;Het boomkruipertje.&#8212;Het bosch.&#8212;De Eucalypten.&#8212;De koortsboom.&#8212;Apen.&#8212;De waterval.&#8212;Nachtelijk
kamp.
</p>
</div>
<p>Den anderen dag&#8212;30 October&#8212;was alles gereed tot hun voorgenomen onderzoek, dat door de laatste gebeurtenissen zoo hoog noodzakelijk
was geworden. De dingen hadden inderdaad zulk een wending genomen, dat de kolonisten van het eiland Lincoln thans niet meer
er aan dachten geholpen te worden, maar veeleer om hulp te verleenen.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p153.jpg" alt="&#8220;Een half pond tabak.&#8221; Blz. 152." width="502" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Een half pond tabak.&#8221; Blz. <a href="#d0e3679">152</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Zij kwamen dus overeen de Mercy zoo ver die bevaarbaar was, <a id="d0e3715"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3715">153</a>]</span>te volgen. Een gedeelte van den weg konden zij dus, zonder zich veel te vermoeien, afleggen, en ook zagen zij zich nu in staat
levensmiddelen en wapenen tot in het westelijke gedeelte van het <a id="d0e3717"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3717">154</a>]</span>eiland te brengen. Zij moesten niet alleen bedacht zijn op de voorwerpen, welke zij met zich namen, maar ook op die, welke
zij misschien naar het Rotshuis terug zouden moeten voeren. Zoo er schipbreuk geleden was op de kust, gelijk zij veronderstelden,
zou het niet aan overblijfselen ontbreken, die hun goed te stade zouden kunnen komen. Met dit vooruitzicht zou de wagen hun
van meer dienst kunnen wezen dan de ranke boot, maar die zware en groote wagen moesten zij voorttrekken; hij zou dus hun tocht
niet gemakkelijker gemaakt hebben, en Pencroff kon niet nalaten evenals over zijn half pond tabak, zijn spijt te kennen te
geven, dat er in de kist niet een paar flinke paarden van <span id="d0e3719" class="corr" title="Bron: New-Yersey">New-Jersey</span> waren, die de kolonisten nu zoo goed te stade zouden komen!

</p>
<p>De levensmiddelen, welke zij medegenomen hadden, bestonden uit vleesch, bier en likeuren, een hoeveelheid, waaraan zij drie
dagen lang genoeg zouden hebben&#8212;want langer dacht Cyrus Smith zijn onderzoek niet te doen duren. Bovendien zouden zij onderweg
hun voorraad wel vernieuwen en Nab nam dus zijn klein draagbaar fornuis mede.

</p>
<p>Zij voorzagen zich verder slechts van de twee houthakkersbijlen, om zich een weg door het dicht begroeide woud te banen, alsook
van den <span id="d0e3726" class="corr" title="Bron: verrewijker">verrekijker</span> en van het kompas. Verder nog een paar geweren met vuursteenen, die van meer nut zouden zijn dan percussiegeweren, daar men
gemakkelijk andere vuursteenen kon vinden, voor het geval dat men ze verloor. Ook karabijnen en eenige kardoezen namen zij
mede. Van het buskruit moesten zij ook een kleinen voorraad bij zich hebben, maar de ingenieur was van plan om een ontplofbare
zelfstandigheid te maken, die hen in staat zou stellen, het buskruit te sparen. Verder staken zij nog een kort-jan bij zich
en op deze wijs toegerust, konden de kolonisten zich gerust in die dichte bosschen wagen en behoefden zij niet te vreezen,
dat zij het er niet goed zouden afbrengen.

</p>
<p>Het is onnoodig er bij te voegen, dat Pencroff, Harbert en Nab hun hoogste wenschen vervuld zagen, hoewel Cyrus Smith hen
had doen beloven dat zij, zonder zijn toestemming, geen geweerschot zouden lossen.

</p>
<p>Ten zes ure &#8217;s morgens staken zij van wal. Allen scheepten zich in, ook Top, en het vaartuig stevende toen naar de monding
der Mercy.

</p>
<p>Nu en dan, wanneer zij gemakkelijk den oever konden bereiken, landden zij. Dan onderzochten Gideon Spilett, Harbert en Pencroff
de kust met hun geweer op schouder, voorgegaan door Top. Behalve het wild, was het ook wel mogelijk dat zij op hun weg de
eene of andere zeldzame plant vonden, die zij niet mochten verwaarloozen; de jeugdige natuurkundige zag zijn wenschen dan
ook vervuld, want hij ontdekte spoedig een soort van wilde spinazie, die zij gemakkelijk zouden kunnen overplanten.
<a id="d0e3735"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3735">155</a>]</span></p>
<p>&#8220;Weet gij wat dit voor een plant is?&#8221; vroeg Harbert aan den matroos.

</p>
<p>&#8220;Tabak!&#8221; riep <span id="d0e3740" class="corr" title="Bron: Peneroff">Pencroff</span> uit, die dit kruid, dat hij zooveel liefde toedroeg, nooit anders dan in zijn pijp gezien had.

</p>
<p>&#8220;Neen, Pencroff,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;het is geen tabak maar mostaard!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Loop heen met je mostaard!&#8221; zeide Pencroff; &#8220;maar zoo ge soms een tabaksplantje vindt, neem het dan toch vooral mee.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij zullen het eenmaal vinden!&#8221; hernam Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Ja?&#8221; riep Pencroff uit. &#8220;Waarlijk, dien dag zou ik niets meer weten, dat ons op het eiland ontbrak.&#8221;

</p>
<p>De verschillende planten, die zij met wortel en al hadden uitgetrokken, werden in de boot gelegd, welke door Cyrus Smith,
die geheel in gedachten verzonken was, niet werd verlaten.

</p>
<p>De reporter, Harbert en Pencroff stapten menigmaal aan wal, nu eens op den rechter, dan weder op den linkeroever der Mercy.
De eerste was minder rotsachtig, maar de andere boschrijker. De ingenieur zag nu ook, met behulp van zijn kompas, dat de richting
der rivier, sedert de eerste wending, noordoostelijk was geworden en drie mijlen lang bijna geheel lijnrecht was. Maar wel
moest hij veronderstellen, dat die richting verderop veranderen zou en dat de Mercy noordwestelijk zou loopen, naar het voorgebergte
van den Franklin, die haar van water moest voorzien.

</p>
<p>Bij een dezer uitstapjes gelukte het Gideon Spilett zich meester te maken van een paar hoenders. Het waren vogels met lange
en spitse bekken, zeer langen hals, korte vleugels en bijna geen staarten. Harbert herkende ze terstond voor grashoenders
en zij besloten dat zij de bewoners van den toekomstigen kippenren zouden zijn.

</p>
<p>Tot nog toe hadden zij geen geweerschot gelost en het eerste, dat in het bosch van Far-West knalde, was om een prachtigen
vogel te treffen, die op een ijsvogel geleek.

</p>
<p>&#8220;Ik herken hem!&#8221; riep Pencroff uit, en ondanks zichzelf ging zijn geweer af.

</p>
<p>&#8220;Wat herkent gij?&#8221; vroeg de reporter.

</p>
<p>&#8220;De vogel, die ons de eerste maal ontsnapt is, en naar wien wij dit gedeelte van het bosch genoemd hebben.&#8221;

</p>
<p>&#8220;De amerikaansche boomkruiper,&#8221; zeide Harbert.

</p>
<p>Het was inderdaad een boomkruiper met zijn lange veeren, waarover een metaalkleurige glans ligt verspreidt. Eenige kogeltjes
hadden hem ter aarde doen vallen en Top bracht hem naar de boot, tegelijk met eenige parkieten, zoo groot als duiven, groenkleurig,
met karmozijnroode vleugels en rechtopstaande witte kuiven.

</p>
<p>De eer hiervan kwam den knaap toe, die er ook trotsch op was. De parkietjes waren een beter wild dan de boomkruiper waarvan
het vleesch taai is, maar men kon Pencroff moeilijk tot de overtuiging <a id="d0e3771"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3771">156</a>]</span>brengen dat hij niet den koning der eetbare vogels had gedood.

</p>
<p>Het was tien uur in den morgen toen de prauw een tweede bocht der Mercy bereikte, ongeveer vijf mijlen verwijderd van de monding.
Hier legden de kolonisten weder aan om te ontbijten en een half uur brachten zij door onder de hooge en zware boomen. De rivier
was hier nog zestig &agrave; zeventig voet breed en haar bedding vijf &agrave; zes voet diep. De ingenieur had wel bemerkt dat verscheidene
vertakkingen den stroom voedden, maar het waren onbevaarbare beken.

</p>
<p>Het bosch strekte zich, zoover het oog reikte, achter hen uit. Nergens, noch in het hooge struikgewas, noch onder de boomen,
noch op den oever van de Mercy, was het spoor van eenig menschelijk wezen te zien. De kolonisten vonden nergens iets wat hun
verdacht voorkwam, en het was blijkbaar dat nooit een bijl deze stammen had gekloofd en nooit een mes ze had gesnoeid.

</p>
<p>Zoo eenige schipbreukelingen op het eiland waren geworpen, hadden zij de kust nog niet verlaten, en niet onder deze zware
boomen moesten zij de overblijfselen van een waarschijnlijke schipbreuk zoeken. De ingenieur spoorde hen dus tot grooter spoed
aan om de westkust van het eiland Lincoln te bereiken, die volgens zijn berekening hoogstens vijf mijlen verwijderd was. Zij
roeiden dus verder, maar de bedding van de Mercy scheen niet zooals zij eerst dachten naar de kust te loopen, maar veeleer
naar den berg Franklin; zij besloten dus zoolang van de prauw gebruik te maken als er genoeg water was om vlot te blijven.
Hierdoor bespaarden zij zich groote vermoeienissen en wonnen zij veel tijd, want zij zouden zich, door dat dichtbegroeide
kreupelhout door middel van hun bijl, een weg hebben moeten banen. Weldra echter hield de stroom geheel op; zij moesten dus
hun roeispanen weder gebruiken. Nab en Harbert plaatsten zich dan ook op de bank, Pencroff aan het roer en zij roeiden de
rivier verder op.

</p>
<p>Het scheen dat het bosch in de richting van Far-West lichter werd. De boomen stonden minder dicht bij elkaar en vaak zag men
er geheel afzonderlijk staande. Maar juist door dat zij meer verspreid stonden, konden zij beter partij trekken van die vrije
en frissche lucht, welke om hen heen speelde en waren zij dan ook weelderiger dan de overigen.

</p>
<p>Wat prachtige exemplaren van de plantenwereld dezer streek! Zeker zou een kruidkundige, op hun gezicht, zonder aarzelen de
<span id="d0e3783" class="corr" title="Bron: parellel">parallel</span> kunnen noemen, die over het eiland Lincoln loopt!

</p>
<p>&#8220;Het zijn eucalypten!&#8221; riep Harbert uit.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p157.jpg" alt="Hier legden de kolonisten aan om te ontbijten. Blz. 156." width="495" height="720"><p class="figureHead">Hier legden de kolonisten aan om te ontbijten. Blz. <a href="#d0e3771">156</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Het waren inderdaad die prachtige planten, de laatste reuzen van den zoom der tropische luchtstreken en stamverwanten van
die, welke men in Australi&euml;, Nieuw-Zeeland en in alle overige landen vindt, <a id="d0e3798"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3798">157</a>]</span>welke onder dezelfde breedte als het eiland Lincoln gelegen zijn. Sommigen verhieven zich tot een hoogte van twee honderd
voet. De stam had dan bij den wortel een omvang van twintig voet en over <a id="d0e3800"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3800">158</a>]</span>de schors liepen netvormige vezels, die een zeer aangename geur verspreidden en die vijf duim dik waren. Niets prachtigers,
maar ook niets zeldzamers dan deze grootsche eucalypten, waarvan de bladeren schuin naar het licht zijn gekeerd en alzoo de
stralen der zon tot op de aarde doen doordringen!

</p>
<p>&#8220;Dat zijn eerst boomen!&#8221; riep Nab uit, &#8220;maar zijn zij tot iets geschikt?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Och,&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Er moeten zoowel reuzenplanten als reuzenmenschen zijn. Die dienen tot niets anders dan om op
de kermis vertoond te worden!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik geloof dat gij u vergist, Pencroff,&#8221; antwoordde Gideon Spilett, &#8220;en dat het hout dezer boomen tegenwoordig door de schrijnwerkers
zeer veel gebruikt wordt.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En ik voeg er bij,&#8221; zeide de knaap, &#8220;dat deze eucalypten tot een familie behooren, die zeer nuttige leden telt: daar hebt
ge den Indischen pereboom, met zijn granaatperen; den kruidnagelboom, die ons kruidnagelen geeft; den granaatappelboom, die
granaatappels draagt; verder de Anjelier-myrten, uit wier vruchten een vrij goede wijn kan bereid worden, ook nog de myrte
&#8220;ugni,&#8221; die zeer veel alcohol bevat; de myrte &#8220;caryophyllus,&#8221; waarvan de schors kaneel geeft; de &#8220;engenia pementa,&#8221; die ons
de spaansche peper schenkt; de gewone myrte, wier bessen onze peper kunnen vervangen; de eucalyptus robusta, die een uitnemende
manna voortbrengt; de eucalyptus gunei, waarvan het sap door gisting tot bier bereid kan worden, en eindelijk alle andere
boomen, die onder den naam van levensboomen of ijzerhout bekend zijn, en die allen tot de familie der myrtecee&euml;n behooren,
en zes en veertig geslachten en dertien honderd soorten tellen.&#8221;

</p>
<p>Zij lieten den knaap stil zijn botanisch lesje opzeggen. Cyrus hoorde hem met een glimlach op het gelaat aan en Pencroff met
een zekeren trots, die moeilijk te beschrijven is.

</p>
<p>&#8220;Goed Harbert, heel goed Harbert,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;maar ik durf toch beweren dat al die nuttige boomen, welke gij ons daar
opnoemt, toch zulke reuzen niet zijn als deze!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is zoo, Pencroff!&#8221;

</p>
<p>&#8220;En het komt dus op mijn gezegde van daareven neer, dat reuzen tot niets geschikt zijn!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat hebt ge mis, Pencroff,&#8221; zeide toen de ingenieur, &#8220;en juist zijn die reusachtige eucalypten, welke ons nu beschaduwen,
tot iets nut.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En tot wat dan?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het land waar zij groeien, maken zij gezond.&#8212;Weet ge hoe men ze in Australi&euml; en Nieuw-Zeeland noemt?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, mijnheer Cyrus.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Men noemt ze koortsboomen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Omdat ze koorts geven?&#8221;
<a id="d0e3830"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3830">159</a>]</span></p>
<p>&#8220;Neen, omdat zij die wegnemen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Goed, dat ga ik opschrijven,&#8221; zeide de reporter.

</p>
<p>&#8220;Schrijf het op, Spilett, want het schijnt gebleken, dat daar waar men eucalypten vindt, moeraskoortsen worden geweerd. Men
heeft getracht om dit natuurgeneesmiddel in zuidelijk Europa en het noorden van Afrika, waar de grond zeer ongezond is, over
te brengen en het heeft zeer heilzaam op de bewoners gewerkt. In de streken waar men myrtenbosschen vindt heerschen geen koortsen
meer.&#8221;

</p>
<p>&#8220;O, welk een eiland! Welk een gezegend eiland!&#8221; riep Pencroff uit. Waarlijk er ontbreekt ons niets dan....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat zal ook wel komen, Pencroff, wij zullen het wel vinden,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;maar laten wij nu weder in de boot
gaan en zoover varen als de rivier onze prauw dragen kan!&#8221;

</p>
<p>Het vaartuig ging nu dwars door het bosch; de boomen werden hoe langer hoe dichter, en zoo de oogen van den matroos hem niet
bedrogen, meende hij apen tusschen het kreupelhout te bespeuren. Zelfs meer dan eens stonden twee of drie van deze dieren
op eenigen afstand van de boot en zagen zij de kolonisten aan, zonder dat zij eenigen angst aan den dag legden bij het zien
van een mensch, want zij wisten nog niet dat zij iets van dezen te vreezen hadden. De kolonisten zouden ze gemakkelijk met
de kolf van hun geweer hebben kunnen dooden, maar Cyrus Smith verzette zich tegen zulk een doelloozen moord, waartoe Pencroff
wel lust scheen te hebben. Bovendien was het zeer voorzichtig gezien, want van deze apen, die zeer sterk en behendig zijn,
konden zij veel te vreezen hebben en beter was het ze niet uit te tarten door een onnoodigen aanval.

</p>
<p>Wel is waar beschouwde de matroos de apen alleen als voedingsmiddel, en inderdaad zijn deze dieren, welke slechts plantaardig
voedsel gebruiken, een zeer smakelijk wild.

</p>
<p>Tegen vier uur werd het bevaren der Mercy nog lastiger en nu ontmoetten zij telkens hinderpalen door waterplanten, en reeds
ging de bedding der rivier onder de uiterste punten van het Franklin-gebergte door. De oorsprong kon dus niet ver verwijderd
meer wezen, daar zij zich voedde met alle beken van de zuidelijke helling van den berg.

</p>
<p>&#8220;Binnen een kwartier zullen wij genoodzaakt zijn halt te houden, mijnheer Cyrus,&#8221; zeide de matroos.

</p>
<p>&#8220;Welnu, dan zullen wij halt houden, Pencroff, en wij zullen ons kamp voor den nacht opslaan.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Hoever kunnen wij van het Rotshuis verwijderd zijn?&#8221; vroeg Harbert.

</p>
<p>&#8220;Ongeveer zeven mijlen,&#8221; hernam de ingenieur, &#8220;maar dan zijn de bochten die de rivier maakt, en die ons in het noordwesten
brachten, medegerekend.&#8221;
<a id="d0e3855"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3855">160</a>]</span></p>
<p>&#8220;Zullen wij nog verder gaan?&#8221; vroeg de reporter.

</p>
<p>&#8220;Ja, zoolang wij kunnen,&#8221; gaf Cyrus Smith ten antwoord. &#8220;Morgen, bij het krieken van den dag, zullen wij de boot hier achterlaten
en dan hoop ik binnen twee uur de kust bereikt te hebben. Dan hebben wij het verdere van den dag voor ons om dat gedeelte
te onderzoeken.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Vooruit dan!&#8221; antwoordde Pencroff.

</p>
<p>Bij een laatste wending der rivier zagen zij door de boomen een waterval. De boot stootte nu op vasten wal, en eenige oogenblikken
later lag zij, aan een boomstam vastgemaakt, op den rechter oever der rivier.

</p>
<p>Het was nu vijf uur. De laatste zonnestralen verdwenen achter de boomen en verlichtten nog den kleinen waterval, waarvan het
schuim schitterde met alle kleuren van den regenboog. Zij kampeerden in dezen omtrek, die zeer prachtig was. De kolonisten
ontscheepten zich en zij legden nu een vuur aan onder zeer breede takken, waaronder Cyrus Smith en zijn makkers, zoo noodig,
een nachtverblijf hadden kunnen vinden.

</p>
<p>Spoedig was het avondmaal genuttigd, want zij hadden honger en zij moesten nu voor een nachtverblijf zorgen. Maar bij het
vallen van den avond, had een verdacht gebrul hun aandacht getrokken. Zij besloten dus het vuur voor den nacht aan te houden,
zoodat zij in hun slaap door het flikkeren der vlammen tegen alle aanvallen beschermd waren.

</p>
<p>Nab en Pencroff waakten om beurten en spaarden dan ook geen brandstof. Misschien bedrogen zij zich niet, toen zij meenden
eenige schimmen van dieren om hun kamp te zien dwalen, hetzij in het kreupelhout of onder de boomen; maar de nacht ging zonder
bijzondere gebeurtenissen voorbij en den anderen dag, 31 October, om vijf uur in den morgen, waren allen gereed om te vertrekken.




</p>
</div>
<div id="d0e3870" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XXVI.</h2>
<div class="argument">
<p>Op weg naar de kust.&#8212;Eenige apen.&#8212;Een nieuwe stroom.&#8212;Een bosch op de kust.&#8212;De hagedis.&#8212;Gideon Spilett wordt door Harbert benijd.&#8212;De
bamboe.
</p>
</div>
<p>Ten zes ure &#8217;s morgens, na hun ontbijt, begaven de kolonisten zich op pad, met het plan om langs den kortst mogelijken weg,
de westelijke <a id="d0e3878"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3878">161</a>]</span>kust van het eiland te bereiken. In hoeveel tijd konden zij daar komen? Cyrus Smith had gezegd in twee uur, maar dat hing
af van de hinderpalen, die zij op hun weg zouden ontmoeten. Dit gedeelte <a id="d0e3880"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3880">162</a>]</span>van het Far-West scheen dicht begroeid te zijn, en evenals in het kreupelhout was hier een groote verscheidenheid van planten.
Het was dus waarschijnlijk dat zij zich met de bijl in de hand een weg door het gras, het kreupelhout en de slingerplanten
moesten banen&#8212;en met het geweer ook, als zij zich het gebrul der wilde dieren herinnerden, dat zij dien nacht gehoord hadden.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p161.jpg" alt="De apen legden de grootste verbazing aan den dag. Blz. 162." width="496" height="720"><p class="figureHead">De apen legden de grootste verbazing aan den dag. Blz. <a href="#d0e3880">162</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Zij vertrokken niet v&oacute;&oacute;r zich overtuigd te hebben, dat de prauw goed op het drooge lag. Pencroff en Nab zorgden voor de levensmiddelen,
die hen gedurende twee dagen in het leven moesten houden. Aan jagen werd thans niet meer gedacht en de ingenieur had hun het
schieten verboden, ten einde hun tegenwoordigheid in den omtrek niet te verraden.

</p>
<p>De eerste bijlslagen troffen het kreupelhout, even boven den waterval, en met het kompas in de hand wees Cyrus Smith hun de
richting, die zij volgen moesten. Het bosch bestond nu voor een groot gedeelte uit boomen, die zij reeds in de nabijheid van
het meer en de bergvlakte het Verre Uitzicht gevonden hadden. De kolonisten konden dus slechts zeer langzaam voorwaarts gaan
op den weg, dien zij zich zelven moesten banen, en die, volgens de meening van den ingenieur, verderop in verband moest staan
met de Roode Beek.

</p>
<p>Gedurende de eerste uren van hun tocht zagen zij de troepen apen weer, die de grootste verbazing aan den dag legden bij het
aanschouwen van menschen, welke zij voor de eerste maal schenen te ontmoeten. Gideon Spilett kon niet nalaten te vragen, of
die vlugge en krachtige dieren hen niet voor verbasterde broeders zouden aanzien. En wezenlijk, de eenvoudige voetgangers,
die bij elken stap dien zij deden, door de takken werden tegengehouden, staken niet zeer schitterend af bij de behendige dieren,
die van den eenen tak op den anderen sprongen, zonder dat hen iets in hun sprong tegenhield. De apen waren hier zeer talrijk,
maar gelukkig gaven zij geen teekenen van vijandigheid. Ook zagen de kolonisten nog wilde zwijnen, konijnen, varkens, kangaroes
en andere knaagdieren en twee of drie koula&#8217;s die Pencroff gaarne met een geweerschot begroet had.

</p>
<p>&#8220;Maar,&#8221; zeide hij, &#8220;de jacht is niet geopend. Springt dus maar, mijn vrienden, en vliegt in vrede voort! Bij onzen terugkeer
zullen wij wel eens een paar woordjes samen spreken!&#8221;

</p>
<p>Tegen half tien werd de weg, die hen recht naar het zuidwesten leidde, plotseling door een onbekend water versperd, dat tusschen
de dertig en veertig voet breed was, en welks snelle stroom, het gevolg van zijn hellende bedding, brekende op de talrijke
rotsen, zich met groot gedruisch voortspoedde. Deze rivier was diep en zeer helder, maar geheel onbevaarbaar.

</p>
<p>&#8220;Nu kunnen wij niet verder!&#8221; riep Nab uit.

</p>
<p>&#8220;Jawel,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;want het is slechts een beek, die wij gemakkelijk kunnen overzwemmen.&#8221;
<a id="d0e3904"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3904">163</a>]</span></p>
<p>&#8220;Waartoe zou dat leiden?&#8221; vroeg Cyrus Smith. &#8220;Zeer waarschijnlijk loopt deze rivier naar zee. Laten wij aan den linker oever
blijven, en wanneer wij dien volgen zou het mij zeer verwonderen zoo wij niet aan de kust uitkomen. Vooruit dus!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een oogenblik,&#8221; sprak de reporter. &#8220;Hoe is de naam dezer rivier, mijne vrienden? Laten wij onze aardrijkskunde bijhouden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Gij hebt gelijk!&#8221; beaamde Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Doop gij haar, beste jongen,&#8221; zeide de ingenieur tot Harbert.

</p>
<p>&#8220;Ware het niet beter dat wij eerst de monding zochten?&#8221; merkte Harbert aan.

</p>
<p>&#8220;Ook goed,&#8221; antwoordde Cyrus Smith. &#8220;Laten wij dan niet langer stilstaan.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Nog even!&#8221; riep Pencroff uit.

</p>
<p>&#8220;Wat is er?&#8221; vroeg de reporter.

</p>
<p>&#8220;De jacht is wel verboden, maar de vischvangst toch niet, veronderstel ik,&#8221; zeide de matroos.

</p>
<p>&#8220;Wij hebben geen tijd te verliezen,&#8221; gaf de ingenieur hierop ten antwoord.

</p>
<p>&#8220;Kom, vijf minuten!&#8221; hernam Pencroff. &#8220;Ik vraag slechts vijf minuten in het belang van ons ontbijt!&#8221;

</p>
<p>En Pencroff knielde aan den kant van de beek, stak zijn beide handen in het heldere water en spoedig legde hij eenige kreeften
op het droge.

</p>
<p>&#8220;Dat zal goed smaken!&#8221; riep Nab uit, terwijl hij de matroos te hulp kwam.

</p>
<p>&#8220;Alles is hier op het eiland, behalve tabak,&#8221; mompelde Pencroff met een zucht.

</p>
<p>Zij hadden geen vijf minuten oponthoud door die merkwaardige vangst, want de kreeften waren in overvloed in de beek. Van deze
schaaldieren, waarvan de schubben een blauwe kobaltkleur hebben, en die van een schaar voorzien zijn, vulden zij een zak en
vervolgden toen hun weg.

</p>
<p>Nu zij den oever van deze rivier hielden, ging de tocht veel gemakkelijker en sneller. Ook hier was geen enkele menschelijke
voetstap te vinden. Nu en dan ontdekten zij het spoor van groote viervoetige dieren die zeker hun dorst aan deze beek plachten
te lesschen, maar overigens niets en het was niet in dit gedeelte van het Far-West dat het konijn getroffen was door het hageltje,
hetwelk aan Pencroff een tand kostte.

</p>
<p>Toch moest Cyrus Smith tot het besluit komen, toen hij den snellen stroom gadesloeg, dat hij en zijn vrienden zich verder
van de westelijke kust bevonden dan zij eerst gemeend hadden.

</p>
<p>De rivier werd echter langzamerhand breeder en het water kalmer. De boomen stonden aan beide zijden der rivier even dicht
naast elkander, en men kon er onmogelijk doorheen zien; maar dat onafzienbare bosch was zeker geheel verlaten, want Top blafte
<a id="d0e3941"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3941">164</a>]</span>niet en het verstandige dier zou zich wel gehaast hebben hen te waarschuwen, zoo er zich vreemdelingen in den omtrek van het
water hadden bevonden.

</p>
<p>Het was half elf toen Harbert, die hen een eind voor was, tot groote verbazing van Cyrus Smith plotseling uitriep:

</p>
<p>&#8220;De zee!&#8221;

</p>
<p>En eenige oogenblikken later hadden zij den zoom van het bosch bereikt en zagen zij de westelijke kust van het eiland voor
zich. Maar welk een verschil was er tusschen deze kust en die waarop het toeval hen geworpen had. Geen rotsen, geen klippen,
zelfs geen strand. Het bosch vormde de kust en de laatste boomen, door de golven gebeukt, bogen zich over het water. Het was
geen kust, zooals de natuur die gewoonlijk vormt, namelijk een zeer breed strand van zand of een rotsketen, maar een prachtig
bosch, waarin de schoonste boomen groeiden. De oever was zoo hoog dat hij ook bij springtij boven de oppervlakte der zee uitstak,
en op dien vruchtbaren grond, door een rots begrensd, schenen die boomen even vast geplant te zijn als in het binnengedeelte
van het eiland.

</p>
<p>Het weer was schoon en van de steile kust, waarop Pencroff en Nab het maal bereidden, kon men zijn blik zeer ver laten gaan.
De horizon was helder, maar geen zeil was er te bespeuren. Op de geheele kust, zoover het oog reikte, was geen schip noch
overblijfsel van eenig vaartuig te zien. Maar de ingenieur was niet eer overtuigd, dan nadat hij de kust van de uiterste punt
tot aan het Slangen-schiereiland zou onderzocht hebben.

</p>
<p>Het ontbijt was spoedig genuttigd en ten half twaalf beval Cyrus Smith te vertrekken. In plaats van hun weg over de klippen
te nemen en het strand te volgen, moesten de kolonisten nu den zoom van het bosch houden, die evenwijdig met de kust liep.

</p>
<p>De afstand die de monding van de rivier scheidde van het Hagedis-voorgebergte, was ongeveer twaalf mijlen. In vier uur hadden
zij, wanneer het strand begaanbaar was, en zelfs zonder zich te haasten, dien afstand kunnen afleggen, maar nu hadden zij
het dubbele van dien tijd noodig om hun doel te bereiken, want de boomen die zij moesten omloopen, het hout dat zij moesten
kappen, de slingerplanten die zij moesten breken, dat alles hield hen gedurig op.

</p>
<p>Overigens was geen enkel spoor te zien van een schipbreuk. Wel is waar, zooals Gideon Spilett opmerkte, had de zee alles weder
mede kunnen slepen, en men kon dus nog niet beweren, al vond men ook geen enkel bewijs, dat er geen schip op dit gedeelte
van de kust van het eiland Lincoln gestrand was.

</p>
<p>De redeneering van den reporter was juist, en bovendien bewees het voorgevallene met het hageltje ontegenzeggelijk dat er
hoogstens drie maanden geleden een geweerschot op het eiland gelost was.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p165.jpg" alt="De oever was hoog. Blz. 164." width="502" height="720"><p class="figureHead">De oever was hoog. Blz. <a href="#d0e3941">164</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Het was reeds vijf uur in den namiddag en nog was het Slangenschiereiland <a id="d0e3969"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3969">165</a>]</span>twee mijlen verwijderd van de plaats waar de kolonisten zich thans bevonden. Het was zeer waarschijnlijk dat wanneer zij kaap
Hagedis bereikt hadden, Cyrus Smith en zijn makkers den <a id="d0e3971"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3971">166</a>]</span>tijd niet zouden hebben om voor het ondergaan der zon naar het kamp, dat zij bij de bronnen der Mercy opgeslagen hadden, terug
te keeren. Dus zouden zij genoodzaakt zijn in deze streek den nacht door te brengen.

</p>
<p>Tegen zeven uur &#8217;s avonds kwamen de kolonisten uitgeput van vermoeienis aan kaap Hagedis, een soort van krul door de zee gevormd.
Hier eindigde het bosch van het schiereiland en de kust in het westelijk gedeelte herkreeg weder het aanzien van een gewone
kust met haar rotsen, klippen en strand. Het was dus mogelijk, dat een schip op dit gedeelte was stuk geslagen, maar de nacht
viel in en zij moesten hun onderzoek tot den anderen dag staken. Pencroff en Harbert gingen terstond een geschikte plaats
zoeken om hun nachtverblijf op te slaan. De laatste boomen van het bosch van het Verre Westen eindigden in dat gedeelte en
daaronder vond Harbert kleine groepen bamboes.

</p>
<p>&#8220;Zie zoo,&#8221; zeide hij, &#8220;dat is een kostbare vondst.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Kostbaar?&#8221; vroeg Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Ja, zeker,&#8221; antwoordde Harbert. &#8220;Als ik je alleen maar zeg, Pencroff, dat de schors dezer bamboes, in smalle reepen gesneden,
zeer goed voor manden en korven geschikt is; die schors kan, tot een zachte massa gekneed, tot Chineesch papier bereid worden;
de halmen kunnen, naarmate zij groot zijn, tot stokken, kachelpijpen en waterleidingen dienen; de groote bamboezen kunnen
zeer goed aangewend worden om het een of ander te vervaardigen en nooit zullen de insecten er in komen. Ik wil er nog niet
eens bijvoegen dat, wanneer men de ruimte, die er tusschen beide knoopen is, doorzaagt, en voor bodem er een beschot dwars
over heen legt, men op deze wijs stevige groote vaten verkrijgt, die bij de Chineezen zeer in zwang zijn! En dat alles zou
u onverschillig wezen? Maar....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik zal je ook nog zeggen, dat die bamboes in Indi&euml; als asperges gegeten worden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Asperges van dertig voet lang!&#8221; riep de matroos uit. &#8220;En smaken zij goed?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Uitmuntend,&#8221; antwoordde Harbert. &#8220;Maar het zijn geen stengels van dertig voet die men eet, maar jonge halmpjes.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Heel goed, beste jongen, heel goed!&#8221; gaf Pencroff ten antwoord.

</p>
<p>&#8220;Ook is het merg van jonge halmen, in de azijn gelegd, een zeer lekker zuur.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het wordt hoe langer hoe beter.

</p>
<p>&#8220;En bovendien is er tusschen de knoopen een suikerachtige likeur, waaruit wij een geurigen drank kunnen bereiden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Is dat alles?&#8221; vroeg de matroos.

</p>
<p>&#8220;Ja.&#8221;
<a id="d0e4001"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4001">167</a>]</span></p>
<p>&#8220;En wij kunnen het niet rooken?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, beste Pencroff, wij kunnen het niet rooken.&#8221;

</p>
<p>Lang hadden Harbert en Pencroff niet naar een geschikte plaats voor den nacht te zoeken. De rotsen, die tamelijk ver van elkander
verwijderd waren, door het slaan der golven tegen de kust en den noordwesten wind, boden holen aan waarin zij zich gerust
te slapen konden leggen, zonder voor den invloed van de nachtlucht bevreesd te zijn. Maar op het oogenblik dat zij op het
punt stonden om in een dezer holen door te dringen, werden zij door een hevig gebrul daarvan weerhouden.

</p>
<p>&#8220;Terug!&#8221; riep Pencroff. &#8220;Wij hebben niets dan hagel in onze geweren en die dieren, die zulk een gebrul laten hooren, geven
daar evenveel om als om zoutkorrels!&#8221;

</p>
<p>De matroos greep Harbert bij den arm, sleepte hem mede uit de rots, juist op hetzelfde oogenblik dat zich een prachtig dier
aan den ingang vertoonde.

</p>
<p>Het was een tijgerkat van ongeveer dezelfde grootte als die welke men in Azi&euml; vindt, dat wil zeggen, dat zij van den kop tot
den staart vijf voet lang was. Op haar huid waren regelmatige zwarte vlekken, die weder doorsneden werden door het witte haar
van haar buik. Harbert herkende in haar terstond den krachtigen vijand van den tijger en veel meer te duchten dan een jaguar,
die slechts de vijand van den wolf is!

</p>
<p>De tijgerkat sloop, langzaam en behoedzaam om zich ziende, voorwaarts; de haren stonden rechtop, haar oogen schitterden, alsof
het niet de eerste maal was, dat zij de tegenwoordigheid van een mensch voelde.

</p>
<p>Op dit oogenblik kwam de reporter van achter een hooge rots en Harbert, die meende dat hij de tijgerkat nog niet bespeurd
had, snelde naar hem toe; maar Gideon Spilett wenkte hem met de hand en vervolgde zijn weg. Het was zijn eerste tijger niet;
hij naderde hem tot op tien pas en stond toen onbeweeglijk stil met de aangelegde karabijn, zonder een spier te verroeren.

</p>
<p>De tijgerkat trok zijn leden samen en sprong op den jager toe, maar op hetzelfde oogenblik trof een kogel hem tusschen zijn
oogen en viel hij dood ter aarde. Harbert en Pencroff snelden naar het dier. Ook Cyrus en Nab kwamen in allerijl toeschieten
en stonden eenige oogenblikken in stomme verbazing over het prachtige beest, dat voor hen op den grond lag en welks huid een
sieraad zou wezen in de zaal van het Rotshuis.

</p>
<p>&#8220;O, mijnheer Spilett, wat bewonder en benijd ik u!&#8221; riep Harbert opgetogen uit.

</p>
<p>&#8220;Goed, beste jongen,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;gij zoudt hetzelfde gedaan hebben.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik! Met dezelfde koelbloedigheid!&#8221;
<a id="d0e4026"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4026">168</a>]</span></p>
<p>&#8220;Verbeeld je eens, Harbert, dat die tijgerkat een haas was, dan zoudt gij met de grootste kalmte een schot op hem lossen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Nu, is het niet erger?&#8221; vroeg Pencroff.

</p>
<p>&#8220;En thans,&#8221; sprak Gideon, &#8220;nu deze tijgerkat haar hol verlaten heeft, zie ik geen enkele reden, waarom wij dit voor van nacht
niet zouden innemen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar anderen kunnen er in wederkeeren!&#8221; zeide Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Als wij maar een vuur aan den ingang aanleggen, dan zullen zij het niet wagen binnen te dringen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dan naar de woning van de tijgerkat!&#8221; antwoordde de matroos, terwijl hij het lijk van het dier achter zich meesleepte. De
kolonisten begaven zich thans naar de verlaten schuilplaats van de tijgerkat en daar, terwijl Nab haar van de huid ontdeed,
verzamelden zij een groote hoeveelheid droog hout, dat in overvloed in het bosch voorhanden was.

</p>
<p>Maar toen Cyrus Smith ook een groep bamboezen zag, sneed hij eenigen af en mengde die tusschen het brandhout.

</p>
<p>Toen dit gedaan was, maakten zij de grot gereed, die met beenderen lag bezaaid; zij laadden hun wapens voor het geval dat
zij soms onverwachts mochten aangevallen worden; daarop gebruikten zij hun avondmaal en voor zij zich ter ruste begaven, staken
zij den stapel hout voor den ingang aan.

</p>
<p>Terstond daarop knetterde een waar vuurwerk in de lucht. Het was het bamboes, dat wanneer het vlam vat als een vuurwerk ontploft.
Dat geraas alleen was reeds voldoende om wilde dieren angst aan te jagen.

</p>
<p>Maar dit middel om een luide ontploffing te weeg te brengen, was niet door den ingenieur uitgedacht, want, volgens Marco Polo,
gebruiken de Tartaren het reeds sedert eeuwen met goed gevolg om de wilde dieren in Midden-Azi&euml; op een afstand te houden.




</p>
</div>
<div id="d0e4047" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XXVII.</h2>
<div class="argument">
<p>Voorstel om langs de zuidkust terug te keeren.&#8212;Vorm van de kust.&#8212;Onderzoek naar de vermoedelijke schipbreuk.&#8212;Een wrak in de
lucht.&#8212;Ontdekking van een kleine haven.&#8212;Middernacht aan de Mercy.&#8212;Een afdrijvende boot.
</p>
</div>
<p>Cyrus Smith en zijn vrienden sliepen dien nacht den slaap der rechtvaardigen in het hol van de tijgerkat, die dat zoo beleefd
ter hunner beschikking had gelaten.

<a id="d0e4055"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4055">169</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p169.jpg" alt="&#8220;Daar hebben wij nu best linnen!&#8221; Blz. 175." width="499" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Daar hebben wij nu best linnen!&#8221; Blz. <a href="#d0e4198">175</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Bij het opgaan der zon stonden allen aan de kust, en aller blik richtte zich naar den horizon, die voor tweederden te zien
was. Voor de laatste maal bevestigde Cyrus Smith dat er geen schip, <a id="d0e4066"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4066">170</a>]</span>geen romp op de geheele oppervlakte te bespeuren viel en ook door den verrekijker kon men niets verdachts ontdekken. Niets,
zelfs op de kust, ten minste op dat gedeelte, hetwelk de zuidelijke punt van het voorgebergte vormde over een lengte van drie
mijlen, want verder op hield een bocht binnenwaarts het overige gedeelte van de kust voor het oog verborgen, en zelfs aan
het uiteinde van het Slangenschiereiland kon men kaap Klauw niet ontdekken, die ook achter de hooge rotsen geheel verscholen
lag.

</p>
<p>Zij moesten dus nu de zuidelijke kust van het eiland nog onderzoeken. Men zou dat onderzoek terstond ondernemen, en den geheelen
dag, den 2<sup>den</sup> November, er aan te geven.

</p>
<p>Dat was volstrekt het oorspronkelijke plan niet, want toen zij de prauw bij den oorsprong der Mercy hadden achtergelaten,
waren zij overeen gekomen, dat, wanneer zij de westelijke kust onderzocht hadden, zij haar in het terugkeeren zouden medenemen
en langs de Mercy het Rotshuis weder bereiken. Cyrus Smith meende toen dat de westelijke kust een voldoend toevluchtsoord
kon aanbieden, zoowel voor een wrak, als voor een schip in goeden staat; maar nu er op deze kust geen schipbreuk geleden was,
waren zij wel verplicht in het zuidelijke gedeelte dat te gaan zoeken, wat zij in het westelijke niet gevonden hadden. Gideon
Spilett stelde nu het eerst voor, om het onderzoek te vervolgen, zoodat de vraag: of er schipbreuk was geleden, kon opgelost
worden; daarom was het van het meeste belang te weten, hoe ver kaap Klauw van het uiteinde van het schiereiland verwijderd
was.

</p>
<p>&#8220;Ongeveer dertig mijlen,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;als wij de bochten, welke de kust maakt, in rekening brengen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dertig mijlen!&#8221; riep Gideon Spilett uit. &#8220;Wij zullen van daag dan een fiksche wandeling hebben. Toch geloof ik dat wij langs
de zuidkust naar het Rotshuis moeten terugkeeren.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar,&#8221; merkte Harbert op, &#8220;van kaap Klauw naar het Rotshuis is nog tien mijlen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Laten wij dan in &#8217;t geheel veertig mijlen rekenen,&#8221; antwoordde de reporter, &#8220;en niet aarzelen die af te leggen. Wij hebben
dan de ons geheel onbekende kust nagegaan, en behoeven geen nieuw onderzoek in te stellen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is zeer juist gezien,&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Maar de prauw?&#8221;

</p>
<p>&#8220;De prauw is wel een dag alleen gebleven,&#8221; gaf Spilett ten antwoord, &#8220;dus kan zij ook nog wel een dag langer daar liggen!
Tot nog toe kunnen wij niet beweren, dat er dieven op het eiland zijn.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Toch,&#8221; zeide de matroos, &#8220;als ik mij de geschiedenis van de <span id="d0e4089" class="corr" title="Bron: schilpad">schildpad</span> herinner, heb ik er geen groot vertrouwen in.&#8221;

</p>
<p>&#8220;De schildpad! de schildpad!&#8221; antwoordde de correspondent, &#8220;weet ge dan niet, dat de zee haar omgekeerd heeft.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wie weet het?&#8221; mompelde de ingenieur.
<a id="d0e4096"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4096">171</a>]</span></p>
<p>&#8220;Maar....&#8221; zeide Nab.

</p>
<p>Nab had iets te zeggen, dat was zeer duidelijk, want hij opende den mond tot spreken, maar zeide niets.

</p>
<p>&#8220;Wat wilt ge zeggen, Nab?&#8221; vroeg de ingenieur.

</p>
<p>&#8220;Zoo wij langs het strand naar de kaap terugkeeren,&#8221; gaf Nab ten antwoord, &#8220;en als we de kaap zijn omgegaan dan kunnen we
niet verder....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Door de Mercy! Dat is waar,&#8221; riep Harbert uit, &#8220;en wij hebben dan geen brug of boot om haar over te steken!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar, mijnheer Cyrus, vindt ge niet dat wij door middel van eenige drijvende stammen zeer goed de rivier kunnen oversteken?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het doet er niet toe,&#8221; merkte Gideon Spilett op, &#8220;het zal toch altijd goed wezen een brug te maken, zoo wij een gemakkelijken
toegang tot het bosch van het Verre Westen willen hebben!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een brug!&#8221; riep Pencroff uit. &#8220;Welnu, is mijnheer Cyrus Smith geen ingenieur van zijn vak? Hij zal ons wel een brug maken
wanneer we die verlangen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wanneer gij heden avond aan de andere zijde der Mercy wilt zijn, zonder een draadje van uw kleeren nat te maken, dan zal
ik daar wel voor zorgen. Wij hebben nog slechts voor een dag levensmiddelen, meer hebben we ook niet noodig en misschien zal
het ons van daag evenmin als gisteren aan wild ontbreken. Vooruit dus!&#8221;

</p>
<p>Nu het voorstel van den reporter zoo ondersteund werd door Pencroff, gaf een ieder zijn goedkeuring er over te kennen, want
allen wilden gaarne uit de onzekerheid komen, en wanneer zij over kaap Klauw terugkeerden hadden zij het eiland geheel doorzocht.
Maar geen uur mocht er thans verloren gaan, want een marsch van veertig mijlen was geen kleinigheid, en zij behoefden er niet
op te rekenen het Rotshuis v&oacute;or den nacht te zullen bereiken.

</p>
<p>Ten zes ure &#8217;s morgens begaven de kolonisten zich dus op weg. Uit voorzorg, ingeval zij soms twee- of viervoetige dieren mochten
ontmoeten, laadden zij hun geweren met kogels, en aan Top, die den tocht moest openen, werd bevel gegeven den zoom van het
bosch te volgen.

</p>
<p>Toen zij de uiterste punt van het voorgebergte, dat als het ware den staart van het schiereiland vormde, verlieten, maakte
de kust een bocht van vijf mijlen, welke zij spoedig hadden afgelegd, zonder dat zij, na zeer nauwkeurige nasporingen, eenig
teeken gevonden hadden van een vroegere of tegenwoordige ontscheping, noch van een schipbreuk, of van eenig kamp, noch de
asch van een uitgedoofd vuur, of den indruk van een voetstap.

</p>
<p>Het geheele gedeelte van het eiland, dat zij thans bezochten, was hun vreemd, maar nadat zij een oogenblik gerust hadden,
hadden zij het met een oogopslag overzien.

</p>
<p>&#8220;Welk schip zich in deze streek durft wagen, is onherroepelijk <a id="d0e4125"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4125">172</a>]</span>verloren,&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Zandbanken strekken zich hier tot zeer ver in zee uit en verder op heeft men steile klippen. Het
is hier een gevaarlijke kust!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar toch zou er eenig overblijfsel van een schip moeten te vinden zijn,&#8221; merkte de correspondent aan.

</p>
<p>&#8220;Ja, er zouden stukken hout op de klippen kunnen blijven liggen, maar op de zandbanken niet,&#8221; gaf de matroos hierop ten antwoord.

</p>
<p>&#8220;Waarom dat?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Omdat die banken nog veel gevaarlijker dan de rotsen zijn, daar zij alles verzwelgen wat er op komt; en weinige dagen zijn
voldoende om de romp van een schip van eenige honderden tonnen geheel te doen verdwijnen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dus Pencroff,&#8221; vroeg de ingenieur op zijn beurt, &#8220;zoo een schip hier vergaan was, zou het volstrekt niet vreemd wezen als
wij geen enkel spoor er van vonden?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, mijnheer Smith, door de werking van den tijd of van den storm. Toch zou het mij verwonderen, zoo zelfs in dat geval,
geen stuk mast of splinters op de kust geworpen waren buiten het bereik der zee.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Laten wij onze nasporingen dus vervolgen,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.

</p>
<p>Om een uur &#8217;s middags hadden de kolonisten de baai van Washington bereikt; op dat oogenblik hadden zij twintig mijlen afgelegd.
Nu hielden zij eenigen tijd rust om zich wat te versterken.

</p>
<p>Toen er een half uur om was, begaven de vrienden zich weder op weg; hun oog liet geen punt van de rotsen of het strand onopgemerkt.
Pencroff en Nab waagden zich zelfs tusschen die klippen, zoodra eenig voorwerp hun aandacht trok. Maar geen enkel overblijfsel
was er te bespeuren; zij werden nu en dan slechts misleid door den zonderlingen vorm van een rots. Wel waren er op dit strand
een overvloed van schelpdieren te vinden, maar zij konden die eerst medenemen wanneer er gemeenschap bestond tusschen de beide
oevers der Mercy en de middelen tot vervoer beter waren.

</p>
<p>Na nog een paar uur geloopen te hebben, stelde Gideon Spilett zijn vrienden voor op deze plek weder halt te houden. Dit werd
aangenomen, want de wandeling had aller eetlust opgewekt, en hoewel het uur voor het middagmaal nog niet geslagen was, weigerde
niemand zich met een stuk vleesch te verkwikken. Zij zouden nu met eenig ander eten kunnen wachten tot zij in het Rotshuis
waren teruggekeerd.

</p>
<p>Eenige oogenblikken later waren de kolonisten onder een prachtige groep pijnboomen gezeten en verslonden zij de gerechten
die hun door Nab werden voorgezet. De plek lag vijftig of zestig voet boven de oppervlakte der zee. Zij konden dus alles goed
overzien, en achter de laatste rotsen van de kaap strekte zich de Unie-baai uit. <a id="d0e4149"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4149">173</a>]</span>Maar noch het eilandje, noch de bergvlakte van het Verre Uitzicht waren zichtbaar, en zij konden dit ook niet wezen, want
de grond was hier hooger en de hooge boomen verborgen den noordelijken horizon.

<a id="d0e4151"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4151">174</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p173.jpg" alt="Dit duurde langer dan twee uren. Blz. 176." width="497" height="720"><p class="figureHead">Dit duurde langer dan twee uren. Blz. <a href="#d0e4237">176</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Het is onnoodig er nog bij te voegen, dat ondanks de uitgestrektheid der zee, die de tochtgenooten voor zich zagen, en hoewel
de ingenieur met zijn verrekijker de geheele oppervlakte, waarin hemel en water te zamen smolten had nagegaan, geen schip
was te bespeuren. Zij lieten eveneens over dat geheele gedeelte der kust, dat hun nog onbekend was, den verrekijker dwalen,
maar geen spoor van een wrak was er te zien.

</p>
<p>&#8220;Kom,&#8221; zeide Gideon Spilett toen, &#8220;wij moeten ons er overheen zetten en ons troosten met de gedachte, dat niemand ons het
bezit van het eiland Lincoln zal komen betwisten!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar wat moeten wij dan van het hageltje denken?&#8221; vroeg Harbert. &#8220;Het was toch niet denkbeeldig.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Om den duivel niet!&#8221; riep Pencroff uit, toen hij aan zijn verloren kies herinnerd werd.

</p>
<p>&#8220;Tot welk besluit moeten wij dan komen? vroeg de reporter.

</p>
<p>&#8220;Tot dit,&#8221; gaf de ingenieur ten antwoord, &#8220;dat er drie maanden geleden hier een schip vrijwillig of onvrijwillig aan wal geweest
is...&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wat, gij meent dus ook Cyrus, dat het geheel en al verzwolgen is, en er geen enkel overblijfsel is achtergebleven?&#8221; riep
de reporter uit.

</p>
<p>&#8220;Neen, beste Spilett; maar bedenk wel, indien het zeker is dat een menschelijk wezen hier voet aan wal heeft gezet, het niet
minder zeker is dat hij het eiland thans weder heeft verlaten.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dus, als ik wel begrijp, mijnheer Cyrus,&#8221; zeide Harbert, &#8220;dan is het schip weder vertrokken?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Waarschijnlijk wel.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En wij hebben zulk een goede gelegenheid gemist om weder naar ons land terug te keeren,&#8221; was thans Nab&#8217;s opmerking.

</p>
<p>&#8220;En die zich nimmer meer voor zal doen, vrees ik.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Welnu, daar die gelegenheid ons ontsnapt is, laten wij dan toch maar voorwaarts gaan,&#8221; zeide Pencroff, die reeds heimwee
naar het Rotshuis voelde.

</p>
<p>Maar nauwelijks had hij zich opgericht of Top deed een heftig geblaf hooren, terwijl hij uit het bosch snelde met een lap,
geheel met slijk bemorst, in zijn bek. Nab rukte hem dit uit den bek. Het was een stuk stevig linnen. Top blafte nog steeds
en door zijn heen en weer loopen scheen hij zijn meester te vragen om hem te volgen.

</p>
<p>&#8220;Er moet daar iets wezen, dat misschien wel een verklaring aan mijn hagel kan geven!&#8221; riep Pencroff uit.

</p>
<p>&#8220;Een schipbreukeling!&#8221; antwoordde Harbert.

</p>
<p>&#8220;Misschien gewond!&#8221; zeide Nab.

</p>
<p>&#8220;Of dood!&#8221; luidde des reporters vermoeden.

</p>
<p>En allen volgden den hond tusschen de hooge pijnboomen, die zoo overvloedig in dit gedeelte van het bosch groeiden. Voor alle
zekerheid hielden Cyrus Smith en zijn vrienden hun geweren gereed.
<a id="d0e4198"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4198">175</a>]</span></p>
<p>Zij moesten zeer diep in het bosch doordringen; maar tot hun groote teleurstelling, zagen zij nog geen enkelen indruk van
een voetstap. Kreupelhout en slingerplanten waren ongeschonden, en zij moesten zelfs door middel van hun bijlen er zich door
heen werken, evenals zij in het binnenste gedeelte van het bosch gedaan hadden. Het was dus niet zeer aannemelijk, dat hier
een mensch zich reeds een weg had gebaand en toch liep Top heen en weer, niet als een hond die in het wilde iets zoekt, maar
als een dier, dat door eigen wil gedreven wordt en een doel volgt.

</p>
<p>Toen zij acht of negen minuten geloopen hadden, stond Top stil. De kolonisten kwamen nu op een open plaats, omringd van hooge
boomen, zij namen alles rondom zich nauwkeurig op, maar zagen niets, noch onder het kreupelhout, noch tusschen de stammen
van de boomen.

</p>
<p>&#8220;Maar wat is er dan toch, Top?&#8221; vroeg Cyrus Smith.

</p>
<p>Top blafte nog luider, en sprong tegen een hoogen pijnboom op.

</p>
<p>Eensklaps riep Pencroff uit:

</p>
<p>&#8220;Goed zoo! Heel goed!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wat is er?&#8221; vroeg Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Wij zoeken eenig overblijfsel van een schipbreuk in de zee of op de aarde!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Welnu?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij moeten het in de lucht vinden!&#8221;

</p>
<p>De matroos wees op een grooten witten lap, die in den top van een boom hing en waarvan Top een stukje dat op den grond lag,
had medegebracht.

</p>
<p>&#8220;Maar dat is geen overblijfsel van een schip!&#8221; riep Spilett uit.

</p>
<p>&#8220;Ik vraag u verschooning!&#8221; antwoordde Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Wat? Het is?....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het is alles wat er van onzen luchtballon is overgebleven; onze ballon heeft zich in den top van dezen boom vastgehaakt.&#8221;

</p>
<p>Pencroff bedroog zich niet en hij uitte een luid hoezee, er bijvoegende:

</p>
<p>&#8220;Daar hebben we nu best linnen! Nu zijn we voor het geheele jaar van linnen voorzien! Nu kunnen wij zakdoeken en hemden maken!
Wel, mijnheer Spilett, wat zegt ge wel van een eiland, waar de hemden aan de boomen groeien?&#8221;

</p>
<p>Het was waarlijk een geluk voor de kolonisten, dat de luchtballon, nadat hij voor de laatste maal gestegen was, weder op het
eiland was neder gekomen, en dat zij hem nu vonden. Of zij zouden dit omkleedsel bewaren, ingeval zij tot een tweede luchtreis
mochten besluiten, of zij zouden die honderden ellen linnen nuttig gebruiken, wanneer zij het van vernis hadden gezuiverd.
Zooals men denken kan, was Pencroff ten toppunt van geluk.

</p>
<p>Maar men moest dit linnen nu uit den boom halen, waarin het hing en op een veiliger plaats brengen. Dat was lang geen <a id="d0e4237"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4237">176</a>]</span>gemakkelijk werk. Nab, Harbert en de matroos waren reeds in den top van den boom en spanden al hun krachten in om den grooten
luchtballon er uit te rukken.

</p>
<p>Dit duurde langer dan twee uren, en niet alleen het omkleedsel met zijn klep, veeren, zijn koperen beslag, maar het net, dat
is te zeggen, een zeer groote warboel van touwen en koorden, het anker van den ballon, alles lag op den grond. Het omkleedsel
was heel gebleven behalve de vroegere scheur, en slechts de toestel, die binnen in bevestigd zat, was onbruikbaar.

</p>
<p>Dit was een onverwacht geluk.

</p>
<p>&#8220;Hoe het ook zij, mijnheer Cyrus,&#8221; zeide de matroos, &#8220;zoo wij er ooit toe besluiten het eiland te verlaten dan zal het wel
niet in een luchtballon wezen, niet waar?<span id="d0e4245" class="corr" title="Bron: &#8221;"></span> Men kan met luchtschepen niet gaan waar men wil, wij weten er van mee te spreken! Geloof mij, het beste was, als wij een
sterke boot vervaardigden van een twintig tonnen en gij maaktet van dit linnen een fokkezeil en een stagzeil. Met het overige
kunnen wij ons kleeden!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij zullen zien, Pencroff,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;wij zullen zien.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar intusschen moeten wij alles goed bezorgen,&#8221; zeide Nab.

</p>
<p>Men kon er ook niet aan denken om dien grooten lap linnen, koorden, touwen die te zamen natuurlijk vrij zwaar wogen, mede
te nemen naar het Rotshuis: zij zouden dus eerst een voertuig maken. Maar het was van het grootste belang, dien schat niet
langer bloot te stellen aan den eersten orkaan den besten. De kolonisten slaagden er in om hem tot aan den oever mede te sleepen,
waar zij een vrij ruime grot vonden, die, dank zij hare ligging, door wind, regen, noch zee kon bedreigd worden.

</p>
<p>&#8220;Wij hadden een kast noodig en nu hebben we er een,&#8221; zeide Pencroff; &#8220;maar daar wij haar niet kunnen sluiten zou het toch
voorzichtig wezen de opening te verbergen. Ik zeg dit niet voor de tweevoetige dieren, maar voor de viervoetige!&#8221;

</p>
<p>Ten zes ure was alles gereed en vervolgden zij hun weg naar kaap Klauw. Pencroff en de ingenieur spraken over verschillende
zaken die zij in den kortst mogelijken tijd nog te doen hadden. V&oacute;&oacute;r alles moesten zij een brug over de Mercy maken, ten einde
een gemakkelijke verbinding te hebben met het zuidelijk gedeelte van het eiland; dan moest de wagen den luchtballon gaan halen,
want met de boot zouden zij hem niet kunnen vervoeren; en vervolgens zouden zij een pont maken.

</p>
<p>De nacht viel in en het was reeds zeer donker, toen de kolonisten op het punt kwamen waar zij de kostbare kist hadden ontdekt.
Maar hier, evenmin als elders, vonden zij iets wat hun aan een schipbreuk kon doen denken, en zij moesten dus wel tot hetzelfde
besluit komen als Cyrus Smith.

<a id="d0e4259"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4259">177</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p177.jpg" alt="Die doodelijk gewond op het strand nederstortte. Blz. 183." width="496" height="720"><p class="figureHead">Die doodelijk gewond op het strand nederstortte. Blz. <a href="#d0e4400">183</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Nu hadden zij nog vier mijlen af te leggen en spoedig hadden zij die achter den rug; maar het was reeds na middernacht toen
zij, de kust volgende tot aan de monding der Mercy, de eerste bocht der <a id="d0e4270"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4270">178</a>]</span>rivier bereikten. Daar was de bedding tachtig voet breed en zij moesten aan de overzijde wezen, maar Pencroff had op zich
genomen dit bezwaar te overwinnen en hij was nu verplicht zijn belofte te houden.

</p>
<p>De kolonisten waren uitgeput van vermoeienis. De marsch was lang geweest en het voorgevallene met den ballon had hun armen
en beenen niet minder afgemat. Zij verlangden dus om weder in het Rotshuis te zijn om daar wat te eten en te slapen, en zoo
zij eene brug hadden, zouden zij binnen het kwartier in hun woonplaats wedergekeerd zijn.

</p>
<p>Het was een stikdonkere nacht. Pencroff was bezig zijn belofte te vervullen, door een soort van vlot te maken, waarmede zij
de Mercy zouden kunnen oversteken. Nab en hij, gewapend met hun bijlen, hadden een paar boomen uitgezocht die dicht aan den
oever stonden, en waarvan zij dit vlot zouden vervaardigen door ze bij den stam af te hakken.

</p>
<p>Cyrus Smith en Gideon Spilett zaten aan den oever te wachten totdat zij hun gezellen behulpzaam konden wezen, en Harbert liep
heen en weer.

</p>
<p>Plotseling keerde de knaap, die weder een eind weegs de rivier op was gegaan, terug en naar een drijvend voorwerp wijzende
riep hij uit:

</p>
<p>&#8220;Een boot!&#8221;

</p>
<p>Allen naderden en zagen, tot hun niet geringe verbazing een boot die de rivier afkwam.

</p>
<p>&#8220;Hola! boot!&#8221; riep de matroos uit, zonder er bij te denken, dat het wellicht verstandiger ware geweest te zwijgen.

</p>
<p>Maar er volgde geen antwoord. De boot naderde steeds en zij was nog slechts op een tien pas afstands toen Pencroff uitriep:

</p>
<p>&#8220;Maar het is onze prauw! Zij is van het touw losgebroken en heeft den stroom gevolgd! Ik moet zeggen, dat zij juist bijtijds
komt!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Onze prauw,&#8221; mompelde de ingenieur.

</p>
<p>Pencroff had gelijk. Het was de boot, waarvan het touw was losgegaan, en die nu alleen de Mercy afzakte! Het was dus van het
uiterste belang om haar tegen te houden, v&oacute;or dat zij door den snellen stroom werd medegesleept naar de monding. Dit deden
Pencroff en Nab zeer handig door middel van een langen stok.

</p>
<p>De boot werd naar den oever gehaald. De ingenieur stapte er het eerst in, greep het touw en overtuigde zich dat het inderdaad
doorgesleten was door het onophoudelijk schuiven langs de rotsen.

</p>
<p>&#8220;Dat kan men toch,&#8221; fluisterde de reporter hem in, &#8220;een inderdaad merkwaardige gebeurtenis noemen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een merkwaardige gebeurtenis!&#8221; antwoordde Cyrus Smith.

</p>
<p>Merkwaardig of niet, het was een zeer gelukkige gebeurtenis. Harbert, de reporter, Pencroff en Nab scheepten zich daarop eveneens
<a id="d0e4302"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4302">179</a>]</span>in. Zij twijfelden er niet aan of het touw was gesleten; maar het meest verbazende van de zaak was dat de prauw zoo juist
op het oogenblik gekomen was dat zij de rivier moesten oversteken, want een kwartier later, zou zij in zee verloren zijn gegaan.
Zoo zij in den tijd geleefd hadden, toen men nog aan geesten geloofde, zouden zij gedacht kunnen hebben dat het eiland door
een bovennatuurlijk wezen bewoond werd, die zijn macht ten behoeve van de schipbreukelingen aanwendde!

</p>
<p>Met eenige riemslagen, bereikten de kolonisten de monding der Mercy. De boot werd op het strand gehaald tot aan de Schoorsteenen,
en allen spoedden zich naar de ladder van het Rotshuis. Maar op dit oogenblik, blafte Top met ongekende woede, en Nab die
naar de eerste sport zocht, uitte een kreet....

</p>
<p>Er was geen ladder meer!




</p>
</div>
<div id="d0e4308" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XXVIII.</h2>
<div class="argument">
<p>Pencroff roept.&#8212;Een nacht in de Schoorsteenen.&#8212;De pijl van Harbert.&#8212;Plan van Cyrus Smith.&#8212;Eene onverwachte oplossing.&#8212;Wat
in het Rotshuis is gebeurd.&#8212;Een nieuwe bediende.
</p>
</div>
<p>Cyrus Smith stond zonder een woord te spreken stil. Zijn vrienden zochten in de duisternis tegen den muur of de wind hun ladder
daar ook kon verplaatst hebben, of op den grond geworpen, ingeval zij losgegaan was.... Maar de ladder was geheel verdwenen.
Om te zien of een stormvlaag haar ook tot de eerste verdieping had opgehaald, was hun in dien stikdonkeren nacht onmogelijk.

</p>
<p>&#8220;Als het een grap is,&#8221; riep Pencroff uit, &#8220;dan is het een zeer leelijke! Wanneer men thuis komt en geen trap meer vindt om
in zijn kamer te komen, dat is geen aardigheid, waarover doodvermoeide menschen kunnen lachen!&#8221;

</p>
<p>Nab liet slechts den eenen uitroep op den anderen volgen!

</p>
<p>&#8220;Er is toch geen storm geweest!&#8221; was Harbert&#8217;s opmerking.

</p>
<p>&#8220;Ik begin toch te vinden dat er vreemde dingen op het eiland Lincoln gebeuren!&#8221; sprak Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Vreemde!&#8221; antwoordde Gideon Spilett, &#8220;wel neen, Pencroff, niets is natuurlijker. Iemand is gedurende onze afwezigheid hier
gekomen, heeft van onze woning bezit genomen en de ladder opgetrokken.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Iemand!&#8221; riep de matroos verbaasd uit. &#8220;En wie dan?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wel, de jager die het kogeltje geschoten heeft,&#8221; antwoordde de <a id="d0e4330"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4330">180</a>]</span>reporter. &#8220;Waartoe zou hij anders dienen, dan om dit ongeval te verklaren?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Welnu, zoo er iemand is,&#8221; zeide Pencroff met een vloek, want hij werd ongeduldig, &#8220;dan zal ik hem eerst toeroepen, en dan
moet hij mij wel antwoorden.

</p>
<p>En met donderende stem riep de matroos. &#8220;Oh&eacute;e.... ee!&#8221; zoodat de echo dreunde.

</p>
<p>De kolonisten luisterden aandachtig en zij meenden van uit het Rotshuis een spottend gelach te hooren, maar zonder daarvan
den oorsprong te kunnen gissen. Geen stem beantwoordde het geroep van Pencroff, die herhaalde malen, maar te vergeefs, zijn
stem deed hooren.

</p>
<p>Er was daar iets, wat de meest onverschillige menschen ter wereld wel moest verbazen, en de kolonisten waren nu juist zoo
onverschillig niet. In den toestand, waarin zij zich thans bevonden, had elk voorval zijn ernstige zijde, en inderdaad, gedurende
de zeven maanden dat zij het eiland bewoonden, had zich geen enkel feit van dergelijken aard voorgedaan.

</p>
<p>Hoe het ook wezen mocht, zij vergaten hun vermoeienissen door het zonderlinge van de gebeurtenis; zij stonden aan den voet
van het Rotshuis, niet wetende wat er van te denken, noch te doen, elkander vragende zonder eenig antwoord te kunnen geven,
oorzaken opsommende, de eene al onwaarschijnlijker dan de andere. Nab beklaagde zich over de teleurstelling dat hij niet in
zijn keuken kon komen, vooral daar de voorraad levensmiddelen op was en zij voor het oogenblik geen kans zagen, dien te hernieuwen.

</p>
<p>&#8220;Mijne vrienden,&#8221; zeide Cyrus Smith toen, &#8220;&eacute;en ding schiet ons slechts over te doen, den dag <span id="d0e4344" class="corr" title="Bron: of">af</span> te wachten en dan naar omstandigheden te handelen. Maar laten wij tot zoolang naar de Schoorsteenen gaan, daar hebben wij
een veilige schuilplaats en zoo wij al niets te eten hebben, wij kunnen er ten minste slapen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar wie heeft ons dien trek toch gespeeld?&#8221; vroeg Pencroff nog eens, daar hij zich onmogelijk er in kon schikken.

</p>
<p>Wie of het ook wezen mocht, het eenige wat hun te doen stond, was zooals Smith gezegd had, naar de Schoorsteenen terug te
keeren en daar den dag af te wachten. Zij gaven nu echter bevel aan Top om onder de vensters van het Rotshuis te blijven liggen,
en wanneer Top iets bevolen werd, bracht hij dit zonder eenige opmerking ten uitvoer. De dappere hond bleef dus aan den voet
van den muur, terwijl zijn meester met zijn vrienden een nachtverblijf in de rotsen gingen zoeken.

</p>
<p>Wanneer we zeiden dat de kolonisten, niettegenstaande zij dood vermoeid waren, een rustigen slaap genoten op het zand der
Schoorsteenen, dan zouden we onwaarheid spreken. Niet alleen dat zij zeer begeerig waren om te weten wat er gebeurd was, hetzij
dit het gevolg was van oorzaken, die zij bij dag zeer natuurlijk zouden vinden, hetzij integendeel, dat dit het werk van een
menschelijk <a id="d0e4353"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4353">181</a>]</span>wezen was, maar ook hun slaapplaats liet zeer veel te wenschen over. Wat het ook wezen mocht, op welke wijze het ook plaats
had gegrepen, hun woning was op dit oogenblik in beslag genomen en zij konden er niet binnen dringen.

</p>
<p>Bovendien was het Rotshuis meer dan hun woning, het was hun magazijn. Daar lagen alle mogelijke voorwerpen geborgen, hun wapenen,
instrumenten, werktuigen, ammunitie en levensmiddelen. Als dit alles geroofd of vernield mocht zijn en zij weder van voren
af aan beginnen moesten met wapenen en werktuigen te maken, dat zou verschrikkelijk wezen! Ook konden zij nu en dan hun bezorgdheid
niet overwinnen en ging er een naar buiten om te zien of Top goed wacht hield. Cyrus Smith alleen bleef onverstoorbaar kalm,
ofschoon zijn verstand zich ergerde, dat hij tegenover een geheel onverklaarbaar feit stond, en hij was verstoord wanneer
hij bedacht dat er misschien om hem, of boven hem een invloed werd uitgeoefend, waaraan hij geen naam kon geven. Gideon Spilett
deelde in dit opzicht volkomen zijn meening en zij onderhielden elkander telkens, maar op fluisterenden toon, over dit onverklaarbaar
feit, waartegenover hun gezond verstand en ondervinding te kort schoten. Er was ongetwijfeld een geheim op het eiland, en
hoe zouden zij dat oplossen? Harbert kon zich onmogelijk verbeelden wat het was en had gaarne Cyrus Smith eens uitgehoord.
Wat Nab betreft, deze eindigde met te zeggen dat het hem niets aanging, dat zijn meester het maar weten moest, en zoo hij
niet gevreesd had zijn makkers te grieven, zou de goede neger dien nacht even rustig geslapen hebben alsof hij op zijn bed
in het Rotshuis lag! Pencroff eindelijk was veel onrustiger dan de overigen; hij was woedend.

</p>
<p>&#8220;Het is een grap,&#8221; zeide hij, &#8220;zij hebben ons een poets gespeeld! Nu, ik houd niet van die grappen, en wee den grappenmaker
zoo hij in mijn handen valt!&#8221;

</p>
<p>Toen de eerste zonnestralen in het oosten doorbraken, begaven de kolonisten zich, zoo goed mogelijk gewapend, naar de kust,
aan den zoom der klippen. Het Rotshuis dat het eerst door de opkomende zon beschenen werd, zou spoedig verlicht worden, en
waarlijk tegen vijf uur kwamen de vensters, die gesloten waren, door het geboomte te voorschijn.

</p>
<p>Van die zijde was alles in orde, maar een kreet ontsnapte aller mond, toen zij de deur, die zij toch voor hun vertrek gesloten
hadden, wijd geopend zagen.

</p>
<p>Iemand was in het Rotshuis binnengedrongen. Er viel niet meer aan te twijfelen.

</p>
<p>De bovenladder, die aan den deurpost hing, was op hare plaats, maar de benedenladder was tot aan den drempel opgetrokken.
Het was maar al te duidelijk dat de indringers zich gevrijwaard hadden tegen elke overrompeling.
<a id="d0e4367"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4367">182</a>]</span></p>
<p>Om hun soort en hun aantal te ontdekken, was hun vooreerst onmogelijk, daar geen een van hen te zien was.

</p>
<p>Pencroff deed op nieuw zijn geroep hooren.

</p>
<p>Geen antwoord.

</p>
<p>&#8220;Die dieven!&#8221; riep de matroos. &#8220;Zie je wel, dat zij zoo gerust slapen alsof ze in hun eigen huis waren! Oh&eacute;! roovers, bandieten,
zeeschuimers, kinderen van John Bull!&#8221;

</p>
<p>Wanneer Pencroff, als Amerikaan, iemand met den naam van kind van John Bull bestempelde, dan was zijn toorn ten top gestegen.
Op dit oogenblik werd het geheel dag en was de gevel van het Rotshuis verlicht door de stralen der zon. Maar inwendig zoowel
als uitwendig bleef alles stil en rustig.

</p>
<p>Nu vroegen de kolonisten zich zelf af of het Rotshuis wel bewoond was; toch was de toestand van de ladder bewijs genoeg, en
het was zelfs zeker, dat de bewoners, wie zij ook zijn mochten, niet hadden kunnen ontvluchten! Maar hoe tot hen door te dringen?

</p>
<p>Harbert kwam toen op het denkbeeld om een pijl aan een koord vast te maken, en dien pijl zoo er in te schieten, dat hij tusschen
de beide touwen van de ladder terecht kwam, die op den drempel van de deur hing. Men kon haar dan, door middel van dat koord,
naar den grond trekken en de gemeenschap met den grond en het Rotshuis was hersteld. Er stond hun niets anders te doen, en
met een weinig behendigheid zouden zij wel slagen.

</p>
<p>Gelukkig hadden zij pijl en boog tot hun beschikking in een der hoeken van de Schoorsteenen, waar zij ook een twintigtal strengen
touw hadden. Pencroff ontrolde een gedeelte hiervan en bevestigde het aan het uiteinde van een scherpen pijl. Daarop legde
Harbert den pijl op zijn boog en mikte toen, met gespannen aandacht, op de naar buiten hangende punt der ladder.

</p>
<p>Cyrus Smith, Gideon Spilett, Pencroff en Nab waren een weinig achteruit gegaan om te kunnen zien wat er aan de vensters van
het Rotshuis zou plaats grijpen. De reporter hield zijn karabijn op den ingang der deur gericht.

</p>
<p>De pijl, het koord met zich nemende, doorkliefde de lucht en vloog tusschen de beide laatste sporten.

</p>
<p>Het was gelukt.

</p>
<p>Terstond daarop greep Harbert het koord; maar op hetzelfde oogenblik toen hij met een schok de ladder weder wilde doen vallen,
kwam plotseling een arm tusschen den muur en de deur, die haar greep en naar het binnengedeelte van het Rotshuis mede trok.

</p>
<p>&#8220;Vervloekte dief!&#8221; riep de matroos uit. &#8220;Zoo een kogel je geluk kan uitmaken, dan behoeft ge niet lang te wachten!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar wie is het dan?&#8221; vroeg Nab.

</p>
<p>&#8220;Wie? hebt gij hem dan niet herkend?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen.&#8221;
<a id="d0e4400"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4400">183</a>]</span></p>
<p>&#8220;Maar het is een aap, een oerang-oetang, een gorilla! Onze woning is door apen in beslag genomen, die tijdens onze afwezigheid
langs de ladder naar boven zijn geklauterd!&#8221;

</p>
<p>En op dat oogenblik verschenen er, als om den matroos gelijk te geven, drie of vier dezer dieren aan de vensters, waarvan
zij de luiken hadden geopend en begroetten nu de wezenlijke eigenaren met allerlei zonderlinge sprongen en uittartende gebaren.

</p>
<p>&#8220;Ik wist wel dat het maar een grap was!&#8221; riep Pencroff, &#8220;maar nu zal er vast een voor de anderen boeten!&#8221;

</p>
<p>De matroos legde zijn geweer aan, mikte op een der apen en gaf vuur.

</p>
<p>Allen verdwenen, behalve een van hen, die doodelijk gewond, op het strand nederstortte.

</p>
<p>De aap, die zeer groot was, behoorde tot de meest ontwikkelde soort dezer viervoetige dieren; men kon zich daarin niet vergissen.
Of het een chimpansee, een oerang-oetang dan wel een gorilla was, zeker behoorde hij tot de menschvormige dieren, zooals zij
genoemd worden, omdat zij zooveel op het menschelijk geslacht gelijken. Harbert verklaarde bovendien dat het een oerang-oetang
was en de knaap was op het gebied der zo&ouml;logie thuis.

</p>
<p>&#8220;Welk een prachtig dier!&#8221; riep Nab uit.

</p>
<p>&#8220;Prachtig, dat geef ik je toe!&#8221; antwoordde Pencroff, &#8220;maar ik zie nog niet in hoe wij in onze woning moeten komen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Harbert kan goed schieten,&#8221; zeide de reporter, &#8220;en zijn boog ligt daar! Laten zij maar weer beginnen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Goed! Maar die apen zijn slim!&#8221; riep Pencroff uit, &#8220;zij zullen zich niet meer voor de vensters vertoonen; alzoo kunnen wij
ze niet meer dooden, en als ik aan de verwoesting denk, die zij in onze kamers en onze magazijnen kunnen aanrichten....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Geduld,&#8221; antwoordde Cyrus Smith. &#8220;Die dieren kunnen ons niet lang tegenhouden!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik ben er niet eer zeker van, voordat zij hier op den grond liggen,&#8221; antwoordde de matroos. &#8220;En bovendien, weet ge wel, mijnheer
Smith, hoeveel dozijn er van die grappenmakers daar boven zijn?&#8221;

</p>
<p>Het was moeilijk om Pencroff hierop te antwoorden; de knaap kon niet weder een pijl schieten, want het benedeneinde van de
ladder was achter de deur getrokken, en toen men aan de koord trok brak deze en de ladder bleef boven.

</p>
<p>Het was waarlijk een lastig geval. Pencroff was woedend. Hun toestand had iets dwaas, maar hij voor zich vond hem in het geheel
niet om te lachen. Het was wel waarschijnlijk dat de kolonisten in hun woning zouden komen, en de indringers op de vlucht
zouden jagen, maar hoe en wanneer? Dat konden zij niet zeggen.

</p>
<p>Twee uur gingen er op deze wijs voorbij, gedurende welken tijd de apen zich niet vertoonden; maar zij waren er nog altijd,
en tot drie-<span id="d0e4431" class="corr" title="Bron: ">,</span> viermaal toe, kwam er eens een neus of een poot tusschen de <a id="d0e4434"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4434">184</a>]</span>deur of de vensters, die dan steeds met een geweerschot werden begroet.

</p>
<p>&#8220;Laten wij ons verbergen,&#8221; zeide de ingenieur toen. &#8220;Misschien zullen de apen denken dat wij vertrokken zijn en zullen zij
zich op nieuw vertoonen. Maar laten Spilett en Harbert zich achter de rotsen verschuilen en bij elke verschijning vuur geven.&#8221;

</p>
<p>De bevelen van den ingenieur werden ten uitvoer gebracht, en terwijl de reporter en de knaap zich een plaats zochten waar
de apen hen niet zien konden, begaven Cyrus Smith, Pencroff en Nab zich langs het strand naar het bosch om daar eenig wild
te dooden, want het uur voor het ontbijt was aangebroken en zij hadden volstrekt geen levensmiddelen meer over.

</p>
<p>Toen een half uur verstreken was, keerden de jagers met eenige rotsduiven terug, die zij zoo goed mogelijk braadden. Maar
geen aap was te voorschijn gekomen.

</p>
<p>Gideon Spilett en Harbert namen deel aan het ontbijt, terwijl Top onder de vensters waakte. Toen zij gegeten hadden, keerden
zij naar hun post terug. Twee uur later was hun toestand nog volstrekt niet veranderd. De apen gaven niet het minste teeken
dat zij er nog waren, en men moest bijna gelooven, dat zij verdwenen waren; maar wat hun nog het waarschijnlijkste voorkwam,
was, dat zij bevreesd waren geworden door den dood van een van hen, alsmede verschrikt door het geweerschot en zich nu in
de binnenkamers van het Rotshuis schuil hielden. En als men dan aan de schatten dacht die hun magazijn bevatten, maakte het
geduld, dat de ingenieur zijn metgezellen zoozeer had aanbevolen, wel eens plaats voor woede, en eerlijk gezegd, zij hadden
er ook wel reden toe.

</p>
<p>&#8220;Het is toch te erg,&#8221; zeide de reporter, &#8220;en waarlijk ik zie geen kans, hier een einde aan te maken.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij moeten die duivels er toch uitjagen,&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Het zal ons ook wel gelukken al zijn zij ook met hun twintigen;
maar dan moeten wij ook man tegen man strijden! Is er dan geen enkel middel om tot hen door te dringen?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Jawel,&#8221; antwoordde toen de ingenieur, wien plotseling iets te binnen schoot.

</p>
<p>&#8220;E&eacute;n maar?&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Welnu goed, daar er geen anderen zijn! En welk is het?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Laten wij door de vroegere uitloozingsplaats van het meer in het Rotshuis zien te komen,&#8221; gaf de ingenieur ten antwoord.

</p>
<p>&#8220;O, duizend duivels! Dat ik daar niet eer aan gedacht heb!&#8221; riep de matroos uit.

</p>
<p>Dit was inderdaad het eenige middel om het Rotshuis binnen te dringen en om zoodoende de bende te verjagen. De opening van
de uitloozingsplaats was wel is waar door een gemetselden muur gesloten, dien zij nu zouden moeten opofferen, maar zij konden
hem altijd weer vernieuwen. Gelukkig had Cyrus Smith zijn plan <a id="d0e4458"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4458">185</a>]</span>nog niet ten uitvoer gebracht om de opening geheel te verbergen door haar onder water te zetten, want dan zou dit middel hun
nog eenigen tijd gekost hebben.

<a id="d0e4460"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4460">186</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p185.jpg" alt="Pencroff had zijn armen losgemaakt. Blz. 190." width="501" height="720"><p class="figureHead">Pencroff had zijn armen losgemaakt. Blz. <a href="#d0e4584">190</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Het was reeds twaalf uur toen de kolonisten, goed gewapend en voorzien van houweelen en breekijzers de Schoorsteenen verlieten,
langs de vensters van het Rotshuis kwamen, waar zij Top nogmaals bevalen op zijn post te blijven en op het punt stonden den
linkeroever van de Mercy te volgen, om zoo de bergvlakte van het Verre Uitzicht te bereiken. Maar zij hadden in die richting
nog geen vijftig pas gedaan, toen zij den hond heftig hoorden blaffen. Het was een wanhopende waarschuwing.

</p>
<p>Zij stonden stil.

</p>
<p>&#8220;Laten wij omkeeren,&#8221; zeide Pencroff.

</p>
<p>En allen liepen zoo snel mogelijk langs den oever terug.

</p>
<p>Toen zij bij den hoek kwamen, zagen zij dat de toestand veranderd was.

</p>
<p>De apen trachtten, verschrikt door een onbekende oorzaak, te ontvluchten. Twee of drie liepen en sprongen van het eene raam
naar het andere met de vlugheid van clowns. Zij zochten zelfs niet de ladder weder goed te plaatsen, waardoor zij zoo gemakkelijk
naar beneden hadden kunnen komen, en in hun angst hadden zij zeker het middel tot ontvluchting vergeten. Spoedig had men een
zestal onder schot en de kolonisten gaven ook vuur. De een na den ander viel dood of gewond met een schellen kreet in de kamer
neer. Sommigen vluchtten naar buiten, maar werden gedood door hun val, en eenige oogenblikken later kon men veronderstellen,
dat er geen levende apen meer in het Rotshuis waren.

</p>
<p>&#8220;Hoezee!&#8221; riep Pencroff, &#8220;hoezee! hoezee!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Niet zooveel hoezee&#8217;s!&#8221; zeide Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Waarom niet! Zij zijn allen dood!&#8221; antwoordde de matroos.

</p>
<p>&#8220;Dat is zoo, maar wij hebben daarom nog geen middel om binnen te komen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Laten wij naar de uitloozingsplaats gaan,&#8221; zeide Pencroff.

</p>
<p>Op dit oogenblik, als werd de opmerking van Spilett beantwoord, zagen zij de ladder naar den drempel der deur glijden, zich
daarop ontrollen en eindelijk op den grond vallen.

</p>
<p>&#8220;O, duizend pijpen! dat is sterk!&#8221; riep de matroos uit, Cyrus Smith aanziende.

</p>
<p>&#8220;Al te sterk!&#8221; mompelde de ingenieur, die naar de eerste ladder snelde.

</p>
<p>&#8220;Pas op, mijnheer Cyrus!&#8221; riep Pencroff; &#8220;zoo er nog een van die apen in is....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij zullen zien!&#8221; antwoordde de ingenieur, zonder zich hierdoor te laten weerhouden.

</p>
<p>Zijn makkers volgden hem en een minuut later stonden zij aan de deur. Men zocht overal. Maar niemand was er in de kamers,
noch in de magazijnen, die gelukkig door de bende apen waren gespaard.
<a id="d0e4503"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4503">187</a>]</span></p>
<p>&#8220;Zoo, zoo, en nu de ladder!&#8221; riep de matroos uit. &#8220;Wie is de heer, die haar ons heeft teruggegeven?&#8221;

</p>
<p>Maar op dit oogenblik deed een kreet zich hooren en een groote aap, die in een der kamers was gevlucht, snelde de zaal binnen,
vervolgd door Nab.

</p>
<p>&#8220;O, die bandiet!&#8221; riep Pencroff. En met de bijl in zijn hand, wilde hij den kop van het dier kloven, toen hij hierin door
Cyrus Smith weerhouden werd.

</p>
<p>&#8220;Spaar hem, Pencroff.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zou ik dien schelm genade schenken?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, want hij was het, die ons de ladder heeft weergegeven!&#8221;

</p>
<p>De ingenieur sprak deze woorden op zulk een zonderlingen toon, dat het moeilijk viel er uit op te maken of hij in ernst sprak
dan niet.

</p>
<p>Toch sprongen zij allen op den aap af, die, nadat hij zich dapper geweerd had, op den grond werd geworpen en gekneveld.

</p>
<p>&#8220;Oef,&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Wat zullen wij van hem maken?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een knecht!&#8221; antwoordde Harbert.

</p>
<p>Toen de knaap dit zeide, schertste hij niet, want hij wist dat men van deze verstandige dieren veel partij kon trekken.

</p>
<p>De kolonisten naderden thans den aap en beschouwden hem aandachtig. Hij behoorde tot die soort, waarvan de aangezichtshoek
niet veel kleiner is dan die der Australi&euml;rs en Hottentotten. Het was een <span id="d0e4528" class="corr" title="Bron: orang-oetang">oerang-oetang</span>, de goedaardigste van alle apen.

</p>
<p>Deze soort dieren zijn tot vele diensten geschikt; zij kunnen tafeldienen, de kamers opruimen, de kleeren verzorgen, schoenen
poetsen, met mes, vork en lepel omgaan en zelfs wijn drinken.... alles even goed als de beste tweevoetige knecht zonder haren.
Men weet dat Chateaubriand zulk een aap bezat, die hem lang en trouw diende.

</p>
<p>De aap, die thans in een der kamers van het Rotshuis gekneveld lag, was zes voet lang, had een goed gebouwd lichaam, breede
borst, de kop had een middelmatige grootte, de gelaatshoek was vijf en zestig graden, hij had een ronden schedel, spitsen
neus en de huid was met zacht, glinsterend haar begroeid&#8212;kortom hij was een volmaakt type der menschvormige soort. Zijn oogen,
een weinig kleiner dan die der menschen, schitterden van vernuft, zijn witte tanden kwamen van onder zijn knevel te voorschijn,
en hij had een kleinen krulbaard van nootkleurig bruin.

</p>
<p>&#8220;Een mooie jongen!&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Als wij nu zijn taal maar konden spreken, dan zouden wij een gesprek met hem kunnen voeren.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dus is het ernst,&#8221; vroeg Nab; &#8220;wij zullen hem als knecht aannemen?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, Nab!&#8221; antwoordde Cyrus glimlachend. &#8220;Maar wees niet jaloersch!&#8221;

</p>
<p>&#8220;En ik hoop dat hij een goede knecht zal zijn,&#8221; voegde Harbert er bij. &#8220;Hij schijnt nog jong te wezen en zijn opvoeding zal
ons dus <a id="d0e4543"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4543">188</a>]</span>gemakkelijk vallen; wij zullen ook niet genoodzaakt wezen om hem onderwerping in te prenten, door hem met strengheid te behandelen,
noch hem de snijtanden uit te trekken, zooals men in zulke gevallen dikwijls doet! Hij zal zich wel aan zijn meesters hechten,
wanneer deze goed voor hem zijn.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En dat zullen we wezen,&#8221; antwoordde Pencroff, die al zijn haat tegen deze grappenmakers vergat.

</p>
<p>Daarop naderde hij den <span id="d0e4549" class="corr" title="Bron: orang-oetang">oerang-oetang</span>.

</p>
<p>&#8220;Welnu, beste jongen,&#8221; vroeg hij, &#8220;hoe gaat het je?&#8221;

</p>
<p>De aap beantwoordde deze vraag door een zacht gebrom, dat geen kwaad karakter verried.

</p>
<p>&#8220;Gij wilt dus ook een deel van de kolonie uitmaken?&#8221; vroeg de matroos. &#8220;Gij wilt dus in dienst van Cyrus Smith treden?&#8221;

</p>
<p>Weder een goedkeurend gebrom.

</p>
<p>&#8220;En gij zult als loon met ons voedsel tevreden zijn?&#8221;

</p>
<p>Een derde gebrom.

</p>
<p>&#8220;Zijn gesprek is wel wat eentonig,&#8221; merkte Gideon Spilett op.

</p>
<p>&#8220;Goed,&#8221; hernam Pencroff, &#8220;de beste bedienden zijn die, welke het minste spreken. En bovendien behoeft hij geen loon!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Hoort ge, mijn jongen? Om te beginnen, geven we u geen loon, maar dat zullen we later verdubbelen, wanneer we tevreden over
je zijn!&#8221;

</p>
<p>Zoo gebeurde het dat de kolonie met een nieuw lid verrijkt werd, die hun meer dan een dienst bewees. De matroos vroeg, of
men hem, ter herinnering aan een aap, dien hij vroeger gekend had, den naam van Jupiter mocht geven en bij verkorting &#8220;Jup&#8221;.

</p>
<p>Ziedaar hoe meester Jup, zonder verderen omslag een plaats in het Rotshuis kreeg.




</p>
</div>
<div id="d0e4574" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XXIX.</h2>
<div class="argument">
<p>Plannen ter uitvoering.&#8212;Een brug over de Mercy.&#8212;Een eiland maken van het Verre Uitzicht.&#8212;De graanoogst.&#8212;De beek.&#8212;Het gevogelte.&#8212;De
duiventil.&#8212;De onagga&#8217;s.&#8212;De kas.&#8212;Uitstapje naar de Ballonhaven.
</p>
</div>
<p>De kolonisten van het eiland Lincoln waren dus weder in het bezit van hun woning, zonder dat zij genoodzaakt waren geweest
de oude uitloozingsplaats op te zoeken, zoodat hun veel metselaarswerk gespaard bleef. Het was inderdaad gelukkig, dat op
het oogenblik toen zij op het punt stonden dit te doen, de bende apen door <a id="d0e4582"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4582">189</a>]</span>den schrik bevangen, hoe plotseling en onverklaarbaar dit ook wezen mocht, het Rotshuis ontvlucht waren. Deze dieren schenen
een voorgevoel gehad te hebben dat het gevaar hun van een andere <a id="d0e4584"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4584">190</a>]</span>zijde bedreigde? Dat was de eenige reden waaraan hun snel vertrek kon worden toegeschreven.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p189.jpg" alt="Pencroff maakte verschillende vogelverschrikkers. Blz. 191." width="503" height="720"><p class="figureHead">Pencroff maakte verschillende vogelverschrikkers. Blz. <a href="#d0e4613">191</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Gedurende de laatste uren van dien dag werden de lijken van de apen naar het bosch overgebracht, waar men ze begroef; daarop
herstelden de kolonisten de wanorde, die door de indringers was aangericht&#8212;gelukkig wanorde en geen schade, want zij hadden
het huisraad slechts omgeworpen, maar niets gebroken. Nab legde zijn vuur weder aan, en met hetgeen zij in hun provisiekast
hadden, konden zij een heerlijk maal bereiden, waaraan zij ook alle eer deden.

</p>
<p>Jup werd niet vergeten, en hij at met smaak de appelen der pijnboomen, waarvan zij hem ruim voorzagen. Pencroff had zijn armen
losgemaakt, maar hij achtte het raadzamer de koorden om zijn pooten te laten tot op het oogenblik dat zij op zijn onderwerping
konden vertrouwen.

</p>
<p>Voordat zij naar bed gingen, bespraken Cyrus Smith en zijn makkers nog onder elkander wat hun het noodigste te doen stond.

</p>
<p>Het noodigste en het dringendste was het maken eener brug over de Mercy, zoodat het zuidelijke gedeelte van het eiland in
verbinding kwam met het Rotshuis; voorts de stichting van een kraal, die dienen moest tot huisvesting van buffeldieren en
andere, waarvan zij het haar of de wol zouden kunnen gebruiken.

</p>
<p>Met ziet dat deze twee plannen betrekking hadden op het punt kleederen, die toen van het grootste gewicht voor hen waren.
Want een brug zou hun het overbrengen van den ballon gemakkelijker maken, waardoor zij dan een goeden voorraad linnen zouden
bezitten en de kraal was voor de wol, die hun winterkleederen moest verschaffen.

</p>
<p>Het maken der brug over de Mercy duurde drie weken, en nog moesten zij hard doorwerken. Zij ontbeten altijd op de plaats waar
zij werkten en daar het toen prachtig weer was, keerden zij eerst tegen den avond naar het Rotshuis terug.

</p>
<p>Gedurende dien tijd gewende de aap hoe langer hoe meer en kwam hij op goeden voet met zijn meesters, die hij altijd met de
grootste nieuwsgierigheid gadesloeg. Toch waagde Pencroff het nog niet hem de vrijheid van al zijn ledematen te schenken,
en hij achtte het raadzaam hiermede te wachten totdat de grenzen van de bergvlakte onoverkoombaar waren door de inrichting,
welke zij nu tot stand brachten. Top en Jup waren ook de beste vrienden en speelden graag samen, maar Jup deed alles zoo ernstig
mogelijk.

</p>
<p>Den 20<sup>sten</sup> November was de brug gereed. Nu moesten zij het omkleedsel van den luchtballon halen, want het was voor hen van het grootste
belang om dat linnen in veiligheid te brengen; maar om het te vervoeren, moesten zij noodzakelijk een wagen medenemen naar
de Ballonhaven en dientengevolge zagen zij zich verplicht eerst een weg door het dichte bosch van het Verre Westen te banen.
Dat kostte hun ook nog eenigen tijd. Nab en Pencroff deden dan <a id="d0e4613"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4613">191</a>]</span>ook eerst een verkenningstocht naar de haven, en daar zij bevonden dat het linnen niets in de grot te lijden had, besloten
zij dat het werk, op de vlakte het Verre Uitzicht, onafgebroken kon vervolgd worden.

</p>
<p>&#8220;Dus,&#8221; merkte Pencroff op, &#8220;wij kunnen onze voli&egrave;re in den besten toestand brengen, daar wij nu noch de vossen noch eenigen
onverwachten aanval van andere schadelijke dieren te vreezen hebben.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ook kunnen wij nu de bergvlakte ontginnen en de wilde planten hier overbrengen....&#8221;

</p>
<p>&#8220;En ons tweede korenveld bezaaien!&#8221; riep de matroos zegevierend uit.

</p>
<p>Hun eerste korenveld dat zij door een enkel graantje verkregen hadden, was zeer toegenomen, dank zij de zorg van Pencroff.
De graankorrel had, zooals de ingenieur gezegd had, tien aren geschoten, en elke aar droeg tachtig korrels. De kolonie was
dus in het bezit van acht honderd graankorrels in zes maanden tijd&#8212;dus een dubbele oogst mochten zij elk jaar verwachten.

</p>
<p>Deze acht honderd graankorrels, uitgezonderd een vijftigtal, die zij voorzichtigheidshalve bewaarden, zouden dus op een nieuw
veld gezaaid kunnen worden met evenveel zorg als de eenige korrel, die zij aanvankelijk bezaten.

</p>
<p>Het veld werd in orde gebracht, en daaromheen een omheining gemaakt van hooge palen, zoodat de viervoetige dieren er niet
over konden. En om de vogels te verwijderen, maakte Pencroff met zijn sterke verbeeldingskracht verschillende vogelverschrikkers,
die hen dan ook op een eerbiedigen afstand hielden. De zeven honderd vijftig korrels werden toen weder in regelmatige voren
geplaatst, en het overige werd der natuur toevertrouwd.

</p>
<p>Den 21<sup>sten</sup> November begon de ingenieur de gracht af te bakenen, welke de bergvlakte in het westen moest scheiden van den zuidelijken
uithoek van het meer Grant tot aan de bocht der Mercy. Zij hadden daar een twee &agrave; drie voet hooge laag vruchtbaren grond op
het graniet. Zij moesten dus weer nitro-glycerine maken, en de nitro-glycerine had dezelfde uitwerking. In minder dan vijftien
dagen hadden zij een gracht van twaalf voet breed en zes voet diep in den harden grond van de bergvlakte gegraven. Een nieuwe
uitloozingsplaats hadden zij nu verkregen door hetzelfde middel als bij de rotsachtige kust van het meer, en het water stroomde
in deze nieuwe bedding, aan wier stroom men den naam van <span id="d0e4632" class="corr" title="Bron: Clycerine-rivier">Glycerine-rivier</span> gaf, en die een zijtak van de Mercy werd. De oppervlakte van het meer daalde weer, zooals de ingenieur voorspeld had, maar
bijna onmerkbaar. Eindelijk, om de grens te voltooien, verbreedden zij de bedding der beek aanmerkelijk en het zand werd door
een stevigen dijk weerhouden.

</p>
<p>In de eerste helft van December was deze arbeid voltooid. Gedurende die maand was het zeer warm. Toch wilden de kolonisten
<a id="d0e4637"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4637">192</a>]</span>hun werk niet staken, en daar zij thans hun voli&egrave;re in orde moesten brengen, gingen zij hiertoe over.

</p>
<p>Het is onnoodig te zeggen, dat, nu de geheele grens gemaakt was, Jup ook in vrijheid werd gesteld. Hij verliet zijn vrienden
niet en scheen ook niet den minsten lust te hebben om te ontsnappen. Het was een zachtaardig maar krachtig dier en bijzonder
behendig. Als het er op aan kwam de ladder van het Rotshuis te beklimmen, kon niemand hem in vlugheid evenaren. Hij was hun
zelfs in sommig werk reeds behulpzaam; hij trok den wagen met hout beladen en bracht de steenen over, die uit de Glycerine-rivier
waren gekomen.

</p>
<p>De voli&egrave;re besloeg een ruimte van twee honderd vierkante meters, op den zuidoostelijken oever van het meer. Zij omringden
haar met een hek en maakten er verschillende hokken in voor de dieren die haar moesten bevolken.

</p>
<p>De eerste bewoners waren de tinamoes, die weldra een aantal kleintjes hadden; en spoedig hadden zij tot buren de eenden, die
aan de oevers van dat meer veel gevonden werden. Eenige behoorden tot het Chineesche ras, waarvan de vleugels zich waaiervormig
openen en wier schitterende kleuren met die der goudlakensche faisanten kunnen wedijveren. Eenige dagen later maakte Harbert
zich meester van een koppel hoenders met ronden staart en lange vleugels. Wat de pelikanen, ijsvogels en watervogels betrof,
deze kwamen uit zichzelf in de voli&egrave;re, en die geheele kleine wereld geraakte, na eenige twisten en onlusten, met elkander
op den besten voet en groeiden in zulk een mate aan, dat de kolonisten zich voor hun toekomstige voeding niet ongerust behoefden
te maken.

</p>
<p>Cyrus Smith wilde zijn werk thans voleindigen en plaatste daarom in een hoek van de voli&egrave;re een duiventil. Zij brachten daarin
een dozijn van die vogels, welke veel op de rotsvlakten gevonden worden. Deze vogels gewenden zich spoedig en vlogen elken
avond naar hun nieuwe woning terug, en schenen beter geschikt om getemd te worden dan de wilde duiven, die zich niet dan in
het wild voortplanten.

</p>
<p>Eindelijk was het oogenblik aangebroken om van het omkleedsel van den luchtballon lijnwaad te maken, want om hem in dien vorm
te houden en in een ballon met warme lucht gevuld het eiland te verlaten, boven een zee, om zoo te zeggen, zonder grenzen,
zou slechts een aannemelijk plan wezen voor menschen, wien het geheel aan gezond verstand ontbrak en Cyrus Smith was een practisch
man, dus dat kwam in het geheel niet in hem op.

</p>
<p>Nu moesten zij den ballon naar het Rotshuis overbrengen en de kolonisten trachtten thans hun zwaren wagen lichter en handiger
te maken. Maar al had men het voertuig, een geschikt trekdier hadden zij nog niet gevonden. Bestond er dan op het geheele
eiland <a id="d0e4651"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4651">193</a>]</span>geen herkauwend dier, dat de plaats van het paard, den ezel, den os of de koe kon vervullen? Daar kwam het nu op aan.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p193.jpg" alt="Jup tot kamerdienaar verheven. Blz. 199." width="503" height="720"><p class="figureHead">Jup tot kamerdienaar verheven. Blz. <a href="#d0e4748">199</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Waarlijk,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;een trekdier zou ons zeer dienstig <a id="d0e4663"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4663">194</a>]</span>wezen, maar intusschen moest mijnheer Cyrus een wagen met stoom maken, of een locomotief, want zeker zullen wij eenmaal een
spoorweg bezitten van het Rotshuis naar de Ballonhaven met een zijtak naar den berg Franklin!&#8221;

</p>
<p>De brave matroos meende het oprecht, wanneer hij zoo sprak! O! verbeelding, hoe hoog kunt gij stijgen wanneer het geloof er
mede gepaard gaat!

</p>
<p>Maar al had men geen locomotief, een trekdier zou Pencroff reeds veel helpen en men zou er ook niet lang op behoeven te wachten.

</p>
<p>Eens, het was den 23<sup>sten</sup> December, hoorde men Nab roepen en Top uit alle macht blaffen. De kolonisten werkten in de Schoorsteenen; zij snelden in
allerijl naar hen toe, daar zij vreesden dat hun een ongeluk was overkomen. En wat zagen zij? twee prachtige groote dieren,
die zich onvoorzichtig genoeg op de bergvlakte gewaagd hadden, waarvan de hekken op dat oogenblik niet gesloten waren. Men
zou zeggen, dat het twee paarden waren, of minstens twee ezels, de een van het mannelijk en de ander van het vrouwelijk geslacht,
schoon gevormd en isabelkleurig, met witten staart en witte pooten, wit en zwart gestreept op den kop, den hals en den romp.
Zij kwamen langzaam naderbij, zonder eenige vrees aan den dag te leggen en beschouwden met een levendig oog de menschen, waarin
zij hun meesters nog niet konden herkennen.

</p>
<p>&#8220;Het zijn onagga&#8217;s,&#8221; zeide Harbert.

</p>
<p>&#8220;Waarom geen ezels?&#8221; vroeg Nab.

</p>
<p>&#8220;Omdat zij geen lange ooren hebben en hun vorm bevalliger is,&#8221; antwoordde Harbert.

</p>
<p>&#8220;Ezels of paarden,&#8221; was Pencroffs antwoord, &#8220;het zijn goede trekdieren.&#8221;

</p>
<p>De matroos sloop, zonder deze dieren te verschrikken, naar de hekken bij de Glycerine-rivier, sloot deze en zij hadden de
viervoetige dieren in hun macht. Zouden zij zich met geweld van deze onagga&#8217;s meester maken en hen dwingen zich te onderwerpen?
Neen. Zij besloten, dat men ze gedurende eenige dagen vrij op de bergvlakte zou laten ronddolen, waar een overvloed van kruiden
groeide, en dadelijk liet de ingenieur bij de voli&egrave;re een stal bouwen, waar deze dieren een goed onderkomen voor den nacht
zouden vinden. Dit prachtige tweetal werd dus geheel in vrijheid gelaten en de kolonisten onthielden zich zelfs om hen te
naderen, daar zij dan verschrikken zouden. Toch scheen de vlakte voor deze onagga&#8217;s te klein te wezen en beproefden zij menigmaal
haar te verlaten, daar zij aan uitgestrekte en dichte bosschen gewend waren. Zij zagen hen nu eens den oever der rivier volgen,
die hun een onoverkomelijken hinderpaal opleverde, dan weder door het hooge gras rennen en eindelijk kalm terugkeeren. Dan
stonden zij uren lang naar die bosschen te kijken, die voor altijd voor hen gesloten bleven.
<a id="d0e4684"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4684">195</a>]</span></p>
<p>Intusschen was het tuig en alles wat zij tot het aanspannen van den wagen noodig hadden, gereed; ook was een rechte weg, door
het bosch van het Verre Westen aangelegd, van de bocht der Mercy tot aan de Ballonhaven. Zij konden den wagen daarheen brengen
en het was tegen het einde van December dat men voor de eerste maal met deze onagga&#8217;s de proef nam.

</p>
<p>Pencroff had deze dieren al zoo tam gemaakt dat zij uit zijn hand het voedsel aten, en men kon ze gemakkelijk naderen, maar
toen ze eenmaal aangespannen waren, werden zij wild en had men groote moeite hen in toom te houden. Toch moesten zij zich
in hun nieuwen dienst schikken want de onagga, minder weerbarstig dan de zebra, wordt in de bergachtige streken van Afrika
zeer veel als trekdier gebruikt en men heeft ze ook in Europa in een betrekkelijk koud klimaat overgebracht.

</p>
<p>Dien dag gingen de kolonisten, uitgezonderd Pencroff, die deze dieren bij den kop hield, in den wagen naar de Ballonhaven.
Dat zij door elkaar geschud werden, op dien pas aangelegden weg, spreekt van zelf; maar toch kwam het voertuig zonder ongelukken
aan en dienzelfden dag konden de ballon en de verdere toestellen vervoerd worden. Ten acht ure &#8217;s avonds werden de onagga&#8217;s
uitgespannen en in hun stal geplaatst en, voordat zij sliepen, uitte Pencroff een zucht van voldoening, die door de wanden
van het Rotshuis weerkaatst werd.




</p>
</div>
<div id="d0e4691" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XXX.</h2>
<div class="argument">
<p>Het lijnwaad.&#8212;Schoenen van zeehondenvel.&#8212;Schietkatoen.&#8212;Verschillende planten.&#8212;De vischvangst.&#8212;Schildpad-eieren.&#8212;Jup gaat vooruit.&#8212;De
kraal.&#8212;Jacht op muffeldieren.&#8212;Nieuwe dieren en planten.<span id="d0e4697" class="corr" title="Bron: ">&#8212;</span>Gedachten aan het vaderland.
</p>
</div>
<p>De eerste week van Januari besteedde men met het vervaardigen van het noodige linnen voor de kolonisten. De naalden, die in
het kistje gevonden waren, gingen weldra ijverig op en neer in krachtige, hoewel niet fijne handen, en hetgeen er genaaid
werd, werd stevig genaaid.

</p>
<p>Er was geen gebrek aan garen, daar Cyrus Smith op het denkbeeld was gekomen om hetzelfde te gebruiken, dat reeds gediend had
bij het vervaardigen van den luchtballon. Dit werd met bewonderenswaardig geduld losgetornd door Gideon Spilett en Harbert;
Pencroff had dit werk moeten opgeven, daar het veel te kriebelig <a id="d0e4704"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4704">196</a>]</span>voor hem was; maar wanneer het op naaien aankwam, had hij zijn gelijke niet. Iedereen weet dan ook dat de zeelui bijzonder
veel aanleg voor het kleermakersvak hebben.

</p>
<p>Het linnen, waarvan de ballon gemaakt was, werd vervolgens van vet gezuiverd door middel van soda en potasch, hetgeen men
door verbranding van planten verkreeg; het werd weder lenig, toen ook het vernis er af was, en nadat het vervolgens langen
tijd aan de lucht werd blootgesteld, herkreeg het zijn zuiver witte kleur.

</p>
<p>Eenige dozijnen hemden en kousen&#8212;deze laatste wel te verstaan niet gebreid maar van linnen genaaid&#8212;waren spoedig vervaardigd.
Welk een genot voor de kolonisten om eindelijk weder helder linnen te kunnen aantrekken.&#8212;Wel is waar was het zeer hard en
ruw linnen, maar om zulk een kleinigheid bekommerden zij zich niet, en &#8217;t was een feest tusschen lakens te slapen, die van
de slaapplaatsen van &#8217;t Rotshuis wezenlijke bedden maakten.

</p>
<p>In dezen tijd vervaardigden zij ook schoenen van zeehondenvel, die juist bijtijds de schoenen en laarzen konden vervangen,
welke zij uit Amerika meegebracht hadden.

</p>
<p>Zeker was het, dat die schoenen lang en wijd waren en nooit knelden aan de voeten der wandelaars.

</p>
<p>Met den aanvang van het jaar 1866 werd de warmte grooter, en de jacht leverde nog steeds goeden voorraad op. Het wemelde inderdaad
van konijnvarkens, water- en muskuszwijnen, kangaroes en pluimgedierte, en Gideon Spilett en Harbert waren te goede schutters
om voortaan een enkel schot te missen.

</p>
<p>Cyrus Smith beval hun echter steeds aan zoo zuinig mogelijk met het kruit te zijn en hij nam maatregelen om het kruit en lood,
dat in de kist gevonden was, en dat hij voor later wilde bewaren, te vervangen. Immers hij wist niet waar het lot hem en de
zijnen nog eens kon brengen, ingeval zij hun rijk verlieten.

</p>
<p>Men moest zich dus wapenen tegen alle behoeften, die zich konden voordoen en het kruit sparen, door andere bestanddeelen te
verschaffen, die gemakkelijk te vernieuwen waren.

</p>
<p>Om het lood te vervangen, waarvan Cyrus Smith geen enkel spoor op het eiland ontdekt had, vervaardigde hij zonder veel moeite
ijzeren hageltjes, die gemakkelijk te maken waren. Daar deze hageltjes niet zoo zwaar als lood waren, moest hij ze grooter
maken, en elk schot bevatte er nu minder, doch de behendigheid der jagers kwam aan dit gebrek te gemoet. Kruit had Cyrus Smith
genoeg kunnen maken, want hij had salpeter, zwavel en koolstof tot zijn beschikking; maar deze bereiding eischt de grootste
zorg en zonder daartoe vervaardigde werktuigen, is het moeilijk de goede soort te leveren.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p197.jpg" alt="Jup bracht het grootste gedeelte van zijn tijd in de keuken door. Blz. 199." width="504" height="720"><p class="figureHead">Jup bracht het grootste gedeelte van zijn tijd in de keuken door. Blz. <a href="#d0e4748">199</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Cyrus Smith gaf er dus de voorkeur aan om schietkatoen te maken, waarbij het katoen niet onmisbaar is, daar het er slechts
bij <a id="d0e4732"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4732">197</a>]</span>gebruikt wordt als verbindingsmiddel. Als zoodanig kan even goed gebezigd worden de grondstof van elke plant, die men bijna
zuiver vindt niet alleen in het katoen, maar ook in de spinbare vezels van <a id="d0e4734"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4734">198</a>]</span>hennep en vlasplanten, in papier, in oud linnen, in het merg van den vlierboom, enz. De vlierboom groeide overvloedig op het
eiland aan den mond van de Roode Beek en de kolonisten gebruikten reeds in plaats van koffie de bessen van dit gewas, dat
tot de kamperfoelieplanten behoort.

</p>
<p>Het was dus voldoende dit merg te verzamelen, en wat de andere bestanddeelen betreft, die noodig waren tot het maken van schietkatoen,
daarvoor had men slechts salpeterzure-potasch noodig. Daar Cyrus Smith reeds zwavelzuur had, viel het hem ook niet moeilijk,
salpeterzure-potasch te bereiden, door er salpeter bij te brengen, dat de natuur hem verschafte.

</p>
<p>Hij besloot dus schietkatoen te maken en te gebruiken, hoewel hij er de vrij groote bezwaren van erkende. Er is namelijk een
belangrijk verschil van uitwerking en de ontbranding gaat uiterst snel, daar het op honderd zeventig in plaats van op twee
honderd veertig graden ontvlamt, en eindelijk ontwikkelt het een te plotselinge warmte, wat voor vuurwapenen niet wenschelijk
is. Een voordeel was daarentegen, dat het tegen vocht bestand is, de loopen der geweren niet vuil maakt en de ontploffingskracht
viermaal grooter is dan die van het gewone buskruit.

</p>
<p>Om schietkatoen te vervaardigen was het voldoende om het merg van den vlierboom een kwartier lang in salpeterzure-potasch
te houden, het vervolgens in water uit te spoelen en dan te laten drogen. De poging van den ingenieur slaagde uitnemend en
de jagers hadden weldra een goed bereid middel tot hun beschikking, dat, wanneer het met mate gebruikt werd, zeer goede resultaten
opleverde.

</p>
<p>Tegen dien tijd ontgonnen zij ook een bunder grond op de bergvlakte, terwijl het overige als weide werd gehouden.

</p>
<p>Verscheidene keeren maakten zij uitstapjes in de bosschen en zij brachten dan een gansche verzameling van wilde planten mede;
door een goede bewerking zouden zij tot spinazie, sterrekers, rammenas en rapen gewijzigd worden en de voeding met stikstofhoudende
spijzen, waaraan de kolonisten van Lincoln tot nog toe onderworpen waren, een weinig afwisselen. Zij brachten eveneens een
groote hoeveelheid hout en steenkolen aan. Elke tocht was, tegelijkertijd een middel om de wegen te verbeteren, die langzamerhand
effen werden onder de wielen van de kar.

</p>
<p>De konijnenfokkerij leverde steeds een overvloed van voedsel aan het Rotshuis. De fokkerij was zoo gelegen, dat hare bewoners
nooit op het afgezette gedeelte der bergvlakte konden komen en bijgevolg de nieuw aangelegde plannen niet konden verwoesten.
Wat de oesterbank betreft, deze was te midden van de rotsen gelegen; zij verschafte steeds nieuwen voorraad, en de kolonisten
genoten er dagelijks van. Weldra bracht de vischvangst, hetzij in het meer, hetzij in de Mercy, zeer veel op, want Pencroff
had lijnen in het water <a id="d0e4748"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4748">199</a>]</span>gezet met ijzeren haken, waaraan dikwijls forellen en andere visschen kwamen, die heerlijk smaakten en wier zilverkleurige
zijden met kleine gele vlekken overdekt waren. Nab, die met de zorg voor de spijzen belast was, kon dus altijd een weinig
afwisseling in het middagmaal brengen. Het brood ontbrak nog slechts aan de tafel der kolonisten, en dit was werkelijk een
zeer groot gemis.

</p>
<p>In dien tijd begon men ook jacht te maken op de zeeschildpadden, die zeer dikwijls op het strand kwamen bij kaap Mandibule.
Over het geheele strand zag men kleine hoogten, waarin ronde eieren verborgen waren, met harde, witte schaal en waarvan het
wit de eigenschap mist om, evenals dat van vogeleieren, te stremmen. De zon broedt ze uit, en het aantal er van was natuurlijk
zeer groot, daar elke schildpad jaarlijks tot twee honderd vijftig eieren legt.

</p>
<p>&#8220;Een waar eierenveld,&#8221; merkte Gideon Spilett op, &#8220;men heeft ze slechts te oogsten.&#8221;

</p>
<p>Maar zij stelden zich niet met de voortbrengselen tevreden; zij maakten ook jacht op de voortbrengers, waarbij niet minder
dan twaalf schildpadden gevangen werden, die werkelijk niet te versmaden waren met het oog op hun maaltijden. Nab werd dikwijls
geprezen, en te recht, voor de schildpadsoep, die hij bereidde met welriekende planten en prikkelende kruiden.

</p>
<p>Nog moet een zeer gelukkige omstandigheid vermeld worden, waardoor zij weder nieuwen voorraad voor den winter konden opdoen.
Een groot aantal zalmen waagden zich in de Mercy en gingen verscheidene mijlen stroomopwaarts. Duizenden van deze visschen,
die ongeveer twee en een halven voet lang waren, stortten zich in de rivier en het was voldoende den mond te versperren om
een groot aantal te vangen. Eenige honderden werden gezouten en bewaard voor den tijd dat de wintervorst elke vischvangst
onmogelijk zou maken.

</p>
<p>Jup werd tot kamerdienaar verheven. Hij kreeg een jasje en een korte broek van wit linnen en een voorschoot, waarvan de zakken
zijn grootste geluk uitmaakten, want hij stak er altijd zijn handen in en duldde niet, dat men ze doorzocht. De behendige
aap was uitmuntend gedresseerd door Nab en men zou gezegd hebben dat hij en de neger elkander begrepen, wanneer zij samen
spraken. Jup had overigens een waarachtige genegenheid voor Nab, en Nab wederkeerig voor hem. Wanneer hij niet van dienst
kon zijn, hetzij om hout aan te brengen of om in den top van den een of anderen boom te klimmen, bracht Jup het grootste gedeelte
van zijn tijd in de keuken door en trachtte Nab in alles na te bootsen wat hij dezen zag doen. De meester legde overigens
het grootste geduld en den meesten ijver aan den dag in het onderrichten van zijn leerling, en de leerling toonde een merkwaardig
vlug begrip voor de lessen, die zijn meester hem gaf.
<a id="d0e4760"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4760">200</a>]</span></p>
<p>Men oordeele over het genoegen, dat Jup op een dag aan de bewoners van het Rotshuis verschafte, toen hij met een servet over
den arm, de tafel kwam dekken, zonder dat men het hem gezegd had. Hij kweet zich behendig en oplettend van zijn taak, nam
de borden weg, bracht de schotels op, schonk de glazen vol, en alles met zulk een ernst, dat de kolonisten, maar vooral Pencroff,
er het grootste pleizier in hadden.

</p>
<p>&#8220;Jup, de soep!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Jup, nog wat vleesch!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Jup, een bord!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Jup! Beste Jup! Knappe Jup!&#8221;

</p>
<p>Jup werd met bevelen overstelpt en voldeed aan alles zonder zich het minst van streek te laten brengen; hij lette op alles
en schudde met zijn verstandigen kop, toen Pencroff zijn aardigheid van den eersten dag herhaalde en zeide:

</p>
<p>&#8220;Wij zullen bepaald je traktement moeten verdubbelen, Jup!&#8221;

</p>
<p>Het is onnoodig te zeggen, dat Jup zeer gehecht was aan het Rotshuis en dat hij zijn meester dikwijls door het bosch vergezelde
zonder ooit eenigen lust te toonen om te ontvluchten. Men moest hem zien loopen, met zijn stok, dien Pencroff voor hem gemaakt
had, als een geweer op schouder! Moest men de eene of andere vrucht uit den top van een boom hebben, in een oogwenk was hij
dan boven! Was het rad van den wagen uit het spoor, handig bracht Jup hem door een enkelen duw er weder in.

</p>
<p>&#8220;Wat een kerel!&#8221; riep Pencroff dikwijls uit. &#8220;Als hij even ondeugend als goed was, dan zou er met hem geen huis te houden
zijn!&#8221;

</p>
<p>Tegen het einde van Januari ondernamen de kolonisten eenige groote werken in het middengedeelte van het eiland. Men had besloten
om bij de bron van de Roode Beek, aan den voet van den berg Franklin een kraal aan te leggen, die bestemd was voor de herkauwende
dieren, wier tegenwoordigheid hinderlijk zou geweest zijn voor de bewoners van het Rotshuis, en voor al de muffeldieren, die
de wol moesten verschaffen voor de winterkleederen.

</p>
<p>Iederen morgen begaf zich de kolonie soms geheel, soms alleen vertegenwoordigd door Cyrus Smith, Harbert en Pencroff, naar
de bronnen van de rivier, een wandeling van vijf mijl onder dicht lommer en langs een nieuw aangelegden weg, dien men den
Kraalweg genoemd had.

</p>
<p>Toen na drie weken de kraal gereed was, moest men een groote drijfjacht aanleggen aan den voet van den berg Franklin, te midden
van de weilanden, waar de herkauwende dieren meestal verblijf hielden. Dit had plaats op den 7<sup>den</sup> Februari, een prachtigen zomerdag, en allen namen er aan deel.

</p>
<p>De twee onagga&#8217;s, die reeds zeer goed gedresseerd waren en bereden <a id="d0e4790"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4790">201</a>]</span>werden door Gideon Spilett en Harbert, bewezen hierbij grooten dienst.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p201.jpg" alt="Pencroff ging oogenblikkelijk naar zijn land. Blz. 204." width="502" height="720"><p class="figureHead">Pencroff ging oogenblikkelijk naar zijn land. Blz. <a href="#d0e4838">204</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Men moest de muffeldieren en geiten tot een kudde brengen, door ze te omsingelen en den kring steeds nauwer te maken. Cyrus
Smith, <a id="d0e4802"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4802">202</a>]</span>Pencroff, Nab en <span id="d0e4804" class="corr" title="Bron: Jub">Jup</span> vatten post op verschillende punten van het woud, terwijl de beide ruiters met Top in een straal van een halve mijl om de
kraal rondreden.

</p>
<p>De muffeldieren waren op dat gedeelte van het eiland zeer talrijk. Deze prachtige dieren, zoo groot als gemzen, met horens
die sterker ontwikkeld zijn dan die der rammen, met een grijze langharige vacht, geleken veel op wilde steenschapen.

</p>
<p>Het was een vermoeiende dag, waarop de jacht plaats had. Welk een heen en weer loopen, op en neer rennen en schreeuwen! Van
de honderd muffeldieren die men insloot, ontsnapte meer dan tweederde gedeelte aan de jagers; maar bij het einde waren er
toch een dertigtal van deze herkauwende dieren en een tiental wilde geiten naar de kraal gedreven, waarvan de geopende deur
een uitweg scheen te bieden, terwijl zij hen voor goed gevangen hield.

</p>
<p>De einduitslag was gunstig en de kolonisten hadden geen reden tot klagen. Het grootste gedeelte van deze muffeldieren waren
wijfjes, waarvan sommige zelfs spoedig jongen ter wereld zouden brengen. Het was dus waarschijnlijk dat de kudde zou vermeerderen,
en dat niet alleen de wol, maar ook de huiden binnen korten tijd in overvloed voorhanden zouden zijn.

</p>
<p>De jagers kwamen dien avond uitgeput in het Rotshuis terug. Den volgenden dag gingen zij nochtans weder vroeg naar de kraal.
De gevangenen hadden wel getracht de omheining om te stooten, maar waren er niet in geslaagd en zij werden al spoedig bedaard.

</p>
<p>Gedurende de maand Februari viel er niets bijzonders voor. Het dagelijksch werk werd geregeld volbracht, en terwijl men den
Kraalweg en den weg naar de Ballonhaven verbeterde, legde men ter zelfder tijd een derden aan, die van de kraal naar de westkust
liep. Het onbekende gedeelte van het eiland Lincoln vormden nog steeds de groote bosschen op het Slangen-schiereiland, waar
de wilde dieren, die Gideon Spilett hoopte te verdrijven, een schuilplaats zochten.

</p>
<p>Voor dat het koude jaargetijde weder aanbrak, werd de meeste zorg besteed aan de wilde planten, die van het bosch naar de
bergvlakte waren overgebracht. Harbert keerde zelden van een tocht terug zonder eenige nuttige kruiden mede te brengen. Soms
waren het exemplaren van cichoreiplanten, waarvan ook het zaad door sterke persing een uitmuntende olie kon verschaffen; een
ander maal was het zuring, waarvan de eigenschap om scheurbuik te genezen niet te versmaden was; vervolgens eenige van die
kostbare knolvormige wortels, die sedert onheuglijke tijden in Zuid-Amerika werden verbouwd, de aardappels, waarvan men tegenwoordig
meer dan twee honderd soorten kent. De moestuin, die nu goed onderhouden, geregeld begoten en tegen de aanvallen van vogels
beschermd werd, was in kleine vakken verdeeld, waarop salade, aardappels, <a id="d0e4819"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4819">203</a>]</span>zuring, rammenas en andere kruiddragende planten groeiden. De grond op de bergvlakte was zeer vruchtbaar en men mocht hopen
dat hij een overvloedigen oogst zou afwerpen.

</p>
<p>Het ontbrak evenmin aan afwisselende dranken, en op voorwaarde dat men geen wijn zou eischen, behoefden zelfs zij, die het
moeilijkst te bevredigen waren, zich niet te beklagen. Cyrus Smith had bij de Oswego-thee, die hem door de dubbele Amerikaansche
lipbloem werd verschaft, en bij de gistende sappen uit de wortels van den drakenboom, zeer goed bier weten te bereiden; hij
maakte het uit het jonge schot van de abies-nigra, dat, na goed gekookt en gegist te hebben, dien aangenamen en bijzonder
gezonden drank verschaft, dien de Anglo-Amerikanen &#8220;springbeer&#8221; noemen.

</p>
<p>Tegen het einde van den zomer was ook het gevogelte met een groot aantal vermeerderd.

</p>
<p>Alles slaagde dus naar wensch, dank zij den moed en den ijver van deze mannen. De Voorzienigheid deed zeker veel voor hen;
maar getrouw aan het groote voorschrift, hielpen zij eerst zich zelven, en kwam de hemel hun vervolgens te hulp.

</p>
<p>Na die warme zomerdagen, was het voor de kolonisten het grootste genot om &#8217;s avonds, wanneer hun werk volbracht was, zich
aan den zoom van de bergvlakte neer te zetten onder een begroeide veranda, die Nab zelf vervaardigd had. Daar praatten zij
en onderwezen elkander en maakten plannen, en de vroolijke zeeman vermaakte onophoudelijk die kleine maatschappij, waarin
altijd de meest onverstoorde eendracht heerschte.

</p>
<p>Zij spraken ook over hun vaderland, over dat dierbare en groote Amerika. Hoe stond het met den burgeroorlog? Hij kon niet
lang meer geduurd hebben! Richmond was zeker spoedig in handen van generaal Grant gevallen! Het innemen van de hoofdstad der
geconfedereerden had het laatste feit van dezen noodlottigen krijg moeten zijn. Het Noorden had nu gezegepraald en de goede
zaak overwonnen. Hoe welkom zou het een of andere nieuwsblad voor de ballingen van het eiland Lincoln geweest zijn! Reeds
elf maanden was alle gemeenschap tusschen hen en de overige wereld afgebroken en binnen korten tijd, den 24<sup>sten</sup> Maart, zou de gedenkdag aanbreken van den dag, waarop de ballon hen op deze onbekende kust had geworpen! Toen waren zij slechts
schipbreukelingen, die zelf niet wisten of zij hun ellendig leven aan de elementen zouden kunnen betwisten.

</p>
<p>En nu, dank zij de kunde van hun aanvoerder, dank zij hun eigen vernuft, waren zij kolonisten geworden, voorzien van wapenen,
werktuigen en instrumenten, die de dieren, planten en delfstoffen van het eiland, dat is te zeggen de drie rijken der natuur,
tot hun nut hadden weten te exploiteeren.

</p>
<p>Ja, zij spraken dikwijls over dat alles, en maakten nog tallooze plannen voor de toekomst!
<a id="d0e4838"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4838">204</a>]</span></p>
<p>Cyrus Smith luisterde gewoonlijk stilzwijgend naar zijn lotgenooten. Somtijds glimlachte hij over een opmerking van Harbert,
een aardigheid van Pencroff, maar altijd en overal dacht hij aan die onverklaarbare feiten, aan dat zonderlinge raadsel, waarvan
het geheim hem nog steeds duister bleef!




</p>
</div>
<div id="d0e4841" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XXXI.</h2>
<div class="argument">
<p>Slecht weer.&#8212;De hydraulische hijschtoestel.&#8212;Glas en glaswerk.&#8212;De broodboom.&#8212;Bezoeken aan de kraal.&#8212;Vermeerdering der kudde.&#8212;Een
vraag van den reporter.&#8212;Voorstel van Pencroff.
</p>
</div>
<p>In de eerste week van Maart veranderde het weer. In het begin van die maand was het volle maan geweest en het was nog steeds
brandend heet. Men gevoelde, dat de dampkring met electriciteit bezwangerd was en het was inderdaad te vreezen, dat in de
volgende dagen een hevig onweder zou woeden.

</p>
<p>Den 2<sup>den</sup> Maart rolde dan ook de donder geweldig. De wind blies uit het oosten, en de hagel sloeg tegen den voorgevel van het Rotshuis
alsof er met schroot op gevuurd werd. Men moest deuren en vensterluiken hermetisch sluiten, anders werd alles in de kamers
overstroomd.

</p>
<p>Toen Pencroff deze hagelsteenen zag vallen, waarvan sommigen zoo groot als duiveneieren waren, dacht hij er slechts aan dat
zijn korenveld zeer veel gevaar liep.

</p>
<p>Hij ging oogenblikkelijk naar zijn land, waar reeds kleine, groene sprietjes te zien waren en met behulp van een groot zeil
slaagde hij er in zijn oogst te beschermen. Hij werd nu, wel is waar, zelf in plaats van zijn planten gesteenigd, maar hij
beklaagde er zich niet over.

</p>
<p>Dit slechte weer hield acht dagen aan; men hoorde den donder onophoudelijk rollen. Tusschen twee onweders vernam men hem nog
buiten de grenzen van den horizon, en dan kwam hij weder met vernieuwde woede naderbij. Het weerlicht was niet van de lucht
af en de bliksem trof verscheidene boomen op het eiland, onder anderen een grooten den, die bij het meer stond aan den zoom
van het bosch. Ook het strand werd twee of drie keer getroffen door den electrischen stroom, welke op het zand neersloeg en
er dondersteenen van maakte. Toen de ingenieur deze dondersteenen zag, kwam hij op <a id="d0e4860"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4860">205</a>]</span>het denkbeeld, dat het niet onmogelijk zou zijn om dikke, stevige glasruiten voor de vensters te brengen, die tegen wind,
regen en hagel bestand waren.

<a id="d0e4862"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4862">206</a>]</span></p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p205.jpg" alt="Hij bracht de koddigste figuren te voorschijn. Blz. 210." width="504" height="720"><p class="figureHead">Hij bracht de koddigste figuren te voorschijn. Blz. <a href="#d0e4960">210</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Daar de kolonisten buitenshuis geen werk hadden waarbij spoed vereischt werd, maakten zij van het slechte weer gebruik om
binnen het Rotshuis te arbeiden, waarvan het huisraad van dag tot dag verbeterd en vermeerderd werd. De ingenieur vervaardigde
een draaibank, waardoor hij in staat was eenige benoodigdheden voor toilet en keuken te maken, en vooral knoopen, die men
zeer miste. Er was een tropee gemaakt van de wapens, die met de grootste zorg onderhouden werden, en kasten noch bergplaatsen
lieten iets te wenschen over. Men zaagde, schaafde, vijlde en draaide, en gedurende dat ongunstige weer hoorde men niets dan
het geluid der werktuigen of van de draaibank, dat op het rollen van den donder antwoordde.

</p>
<p>Jup werd niet vergeten, hij had een kamer alleen, bij het groote magazijn met een goed bed, hetgeen hem uitmuntend beviel.

</p>
<p>&#8220;Die beste Jup,&#8221; zeide Pencroff dikwijls, &#8220;hij spreekt nooit tegen, geeft nooit een ongepast woord! Wat een knecht, Nab, wat
een knecht!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Mijn leerling,&#8221; antwoordde Nab, &#8220;en weldra mijns gelijke!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Je meerdere,&#8221; antwoordde de zeeman lachend, &#8220;want dat is toch waar Nab, jij praat en hij doet het niet!&#8221;

</p>
<p>Het spreekt van zelf, dat Jup nu volkomen op de hoogte was van hetgeen hij doen moest. Hij klopte de kleeren uit, draaide
het braadspit, veegde de kamers, bediende aan tafel, stapelde het hout en&#8212;iets wat Pencroff verrukte&#8212;ging nooit naar bed,
zonder eerst bij den zeeman gekomen te zijn.

</p>
<p>De gezondheid van de kolonisten, zoowel der tweevoetige als der tweehandige, der vierhandige als der viervoetige, liet niets
te wenschen over. Dat leven in de open lucht, op dien gezonden grond, onder deze gematigde luchtstreek, terwijl hoofd en handen
moesten werken, kon niet anders dan elken zweem van ziekte verjagen.

</p>
<p>Ieder was dan ook gezond. Harbert was in dat jaar reeds twee duim gegroeid. Zijn lichaam vormde zich en werd mannelijker,
en hij beloofde een man te worden even volmaakt naar lichaam als naar geest. Hij trok overigens partij van elk ledig uur,
dat hem zijn handenarbeid liet, om zich te onderrichten, hij las de weinige boeken, welke in de kist gevonden waren en, na
de practische lessen die hij trok uit den toestand, waarin hij verkeerde, vond hij in den ingenieur voor de wetenschap, in
den correspondent voor de talen, meesters, die met hart en ziel zijn opvoeding voltooiden.

</p>
<p>Het was het vaste plan van den ingenieur, om alles wat hij wist op Harbert over te planten, hem zoowel door voorbeeld als
door woord te onderwijzen, en Harbert trok goed partij van de lessen van zijn leermeester.

</p>
<p>Indien ik sterf, dacht Cyrus Smith, zal hij mij vervangen!

</p>
<p>Den 9<sup>den</sup> Maart bedaarde de storm, maar de hemel bleef gedurende <a id="d0e4896"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4896">207</a>]</span>de gansche laatste zomermaand, door zware volken beneveld. De dampkring was door die electrische schokken zeer verstoord en
herkreeg zijn vorige kalmte niet meer; op vier of vijf mooie dagen na, welke de kolonisten waarnamen om verscheidene tochten
te maken, regende en mistte het onophoudelijk.

</p>
<p>Tegen dien tijd bracht de onagga een jong ter wereld, dat eveneens tot het vrouwelijk geslacht behoorde en dat zeer welkom
aan de kolonisten was. Ook de kraal werd meer bevolkt tot groote vreugde van Nab en Harbert, die onder de jonggeborenen hun
lievelingen hadden.

</p>
<p>Men beproefde ook de muskuszwijnen te temmen, waarin men volkomen slaagde. Bij de plaats van het gevogelte werd een stal gebouwd,
waarin weldra een groot aantal jonge zwijnen zich meer kwamen beschaven, dat is te zeggen, vetter worden onder toezicht van
Nab. Jup vervulde stipt de taak, die hem opgelegd was om de zwijnen te voeren met de overblijfsels van het middagmaal. Soms
plaagde hij zijn kleine kostgangers wel eens en trok ze aan hun staart, maar dit was speelschheid en geen boosheid, want die
kleine stompe staartjes vermaakten hem als een stuk speelgoed, en zijn instinkt was geheel dat van een kind.

</p>
<p>Toen Pencroff op een mooien dag van de maand Maart eens met den ingenieur praatte, herinnerde hij Cyrus Smith een belofte,
die deze nog geen tijd had gehad te vervullen.

</p>
<p>&#8220;Gij hebt gesproken van een toestel, dat de lange ladders van het Rotshuis onnoodig zou maken, mijnheer Smith,&#8221; zeide hij.
&#8220;Zult gij het niet binnen kort vervaardigen?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Gij meent een hijschtoestel,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.

</p>
<p>&#8220;Laten wij het een hijschtoestel noemen, als gij het zoo wilt,&#8221; antwoordde de zeeman. &#8220;De naam doet er niets toe, als het
ons maar zonder vermoeienis naar onze woning voert.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Niets zal gemakkelijker zijn, Pencroff, maar is het wel noodig?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zeker, mijnheer Cyrus. Na ons het noodige verschaft te hebben, moeten wij ook eens aan ons gemak denken. Voor personen zou
het een weelde zijn, indien gij wilt, maar voor dingen is het onmisbaar! Het is niet gemakkelijk, een lange ladder op te klimmen,
wanneer men zwaar beladen is!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Welnu, Pencroff, wij zullen ons best doen u tevreden te stellen,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.

</p>
<p>&#8220;Maar gij hebt geen machine tot uw beschikking?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij zullen er een maken.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een stoommachine?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, een watermachine.&#8221;

</p>
<p>Om zijn toestel te bewegen, had de ingenieur inderdaad een natuurkracht tot zijn beschikking, waarvan hij zonder veel moeite
gebruik zou kunnen maken.
<a id="d0e4926"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4926">208</a>]</span></p>
<p>Daarvoor was het voldoende den uitloozingsmond, die het water binnen het Rotshuis bracht, te vergrooten, en den stroom te
bezigen als beweegkracht voor een hydraulisch toestel, wat hem zonder veel moeite gelukte. Pencroff althans was volkomen bevredigd.

</p>
<p>Den 17<sup>den</sup> Maart werd het hijschtoestel voor het eerst gebruikt tot groote voldoening der kolonisten. Van dat oogenblik af werd alles
opgeheschen, hout, steenkolen en provisie, en ook de kolonisten zelven maakten van dat eenvoudige toestel gebruik, dat de
ladder verving, welke door niemand betreurd werd. Top vooral was verrukt over deze verbetering, want hij bezat niet die handigheid
van Jup in het beklimmen van een ladder, en zelfs was hij verscheiden malen op den rug van Nab en zelfs op dien van den aap
naar het Rotshuis geklommen.

</p>
<p>Cyrus Smith beproefde tegen dien tijd glas te vervaardigen, maar hij moest eerst den ouden steenoven in orde brengen voor
deze nieuwe proeven. Dit bracht vrij groote moeilijkheden met zich; maar na vele vruchtelooze pogingen, slaagde hij er eindelijk
in, een kleine glasfabriek in orde te maken, welke Gideon Spilett en Harbert, de aangewezen helpers van den ingenieur, gedurende
eenige dagen niet verlieten.

</p>
<p>Wat de zelfstandigheden betreft die voor het samenstellen van het glas noodig waren, zij bestonden hoofdzakelijk uit zand,
krijt en soda. Het strand leverde zand, de kalk verschafte krijt, de zeeplanten gaven soda; zwavelzuur was in overvloed voorhanden
in de metaalverbindingen en de grond bevatte genoeg steenkolen om den oven tot op den vereischten warmtegraad te verhitten.
Cyrus Smith zag zich dus van alles voorzien wat voor de bewerking noodig was.

</p>
<p>Het werktuig dat de grootste moeilijkheid opleverde, was de glastang, een ijzeren buis, vijf &agrave; zes voet lang, die dient om
de geblazen voorwerpen aan te vatten. Maar met een lange dunne ijzeren strook, die als de loop van een geweer gerold werd,
slaagde Pencroff er in, deze tang te vervaardigen, en zij werd weldra in gebruik gesteld.

</p>
<p>Den 28<sup>sten</sup> Maart werd de oven gloeiend gestookt. Honderd deelen zand, vijf en dertig krijt, veertig soda, vermengd met drie of vier
deelen fijn gestampte deelen steenkool. Dit alles samen maakte de zelfstandigheid uit, die in de aarde potten werd gestort.
Toen de hooge warmtegraad van den oven die stoffen vloeibaar had doen worden of liever in deeg had veranderd, &#8220;plukte&#8221; Cyrus
Smith met zijn tang een zekere hoeveelheid van dit deeg; hij rolde het heen en weer over een metalen plaat, die daarvoor bestemd
was om het den vorm te geven, die voor het blazen vereischt werd; toen gaf hij de pijp aan Harbert, en beval hem door het
andere uiteinde te blazen.

</p>
<p>&#8220;Alsof ik bellen blaas?&#8221; vroeg de knaap.
<a id="d0e4947"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4947">209</a>]</span></p>
<p>&#8220;Net zoo,&#8221; antwoordde de ingenieur.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p209.jpg" alt="Acht dagen later zag men reeds een kiel van 35 voet lengte. Blz. 215." width="493" height="720"><p class="figureHead">Acht dagen later zag men reeds een kiel van 35 voet lengte. Blz. <a href="#d0e5105">215</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>En Harbert blies zijn wangen op, blies en blies zoo goed in de buis, terwijl hij onder de hand zorgde deze onophoudelijk rond
te <a id="d0e4960"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4960">210</a>]</span>draaien, dat de glazen massa uit elkander ging en opzwol. Een andere hoeveelheid deeg werd bij de eerste gevoegd en men verkreeg
spoedig een bol, waarvan de middellijn ongeveer een voet bedroeg. Toen nam Cyrus Smith de buis uit de handen van Harbert en
door haar een slingerende beweging te laten ondergaan, slaagde hij er in de bel zoodanig te verlengen, dat men haar den vorm
van een kegelvormigen cylinder geven kon.

</p>
<p>Door het blazen had men dus een glazen cylinder verkregen, eindigende in twee halve bollen, die gemakkelijk er van af werden
genomen, door een scherp ijzer, dat men in koud water had gedompeld. Daarop werd door dezelfde methode de kegel overlangs
doorgesneden en nadat men hem door eene tweede verhitting wederom kneedbaar had gemaakt, werd hij op een plaat gelegd en plat
gestreken met een houten rol.

</p>
<p>De eerste ruit was dus vervaardigd, en men moest slechts vijftig maal dezelfde bewerking herhalen om vijftig ruiten te krijgen.
De vensters van het Rotshuis waren weldra van doorschijnende schijven voorzien, misschien niet zeer helder, maar toch genoeg
licht doorlatende.

</p>
<p>Wat glazen en flesschen betreft, dit had niets te beteekenen. Men gebruikte ze overigens zooals ze aan het einde van de pijp
geblazen werden. Pencroff had als gunst gevraagd, ook eens te mogen blazen, en het was voor hem een waar genot, maar hij blies
zoo hard, dat hij de koddigste figuren te voorschijn bracht, die hij zelf steeds met de grootste opgetogenheid bewonderde.

</p>
<p>Op een van de tochten werd er een nog niet bekende boom ontdekt, waarvan de vruchten een nieuwe bron van voeding voor de kolonie
opleverde.

</p>
<p>Cyrus Smith en Harbert waagden zich eens op jacht in het bosch van het Verre Westen, op den linkeroever van de Mercy, en zooals
altijd had de knaap honderden vragen aan den ingenieur te doen, waarop deze steeds even bereid was te antwoorden. Maar het
is met de jacht even als met alles hier op aarde: als men er niet den waren lust bij heeft, loopt men veel gevaar met ledige
weitasch thuis te komen. Daar Cyrus Smith nu volstrekt geen jager was en Harbert van zijn kant over schei- en natuurkunde
sprak, kwamen er dien dag menig kangaroe, moeraszwijn en konijn binnen hun bereik, dat aan het geweer van den knaap ontsnapte.
Dit had ten gevolge, dat de dag reeds ver gevorderd was en de jagers veel kans hadden een vergeefschen tocht te hebben gedaan,
toen Harbert met een kreet van vreugde stilstond en uitriep:

</p>
<p>&#8220;Mijnheer Cyrus! ziet gij dien boom?&#8221;

</p>
<p>Het was eer een struik waarop hij wees dan een boom, want het was slechts een enkele stengel, met een geschubde bast bekleed,
waaraan gestreepte bladeren groeiden.
<a id="d0e4976"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4976">211</a>]</span></p>
<p>&#8220;Wat is dat voor een boom, die zooveel op een kleinen palmboom gelijkt?&#8221; vroeg Cyrus Smith.

</p>
<p>&#8220;Het is een &#8220;cycas revoluta&#8221;, waarvan ik een afbeeldsel in onzen atlas over de natuurlijke historie heb!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar ik zie geen vruchten aan dezen struik?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, mijnheer Cyrus,&#8221; antwoordde Harbert, &#8220;maar de stronk bevat een soort meel, dat de natuur ons gemalen verschaft.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het is dus de broodboom?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja! de broodboom.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is een kostbare ontdekking, mijn jongen, in afwachting van onzen oogst. Aan het werk, en de hemel geve, dat gij u niet
bedrogen hebt!&#8221;

</p>
<p>Harbert had zich niet bedrogen. Hij brak den stengel van een der &#8220;cycas&#8221;, die uit een kleiachtig weefsel bestond en een zekere
hoeveelheid fijn meel bevatte. Dit was echter vermengd met een slijmerig sap van onaangenamen smaak, maar dat door sterke
drukking verwijderd kon worden. Het meel was overigens van de beste soort en zeer voedzaam, voorheen werd de uitvoer er van
door de japaneesche wetten verboden.

</p>
<p>Nadat Cyrus Smith en Harbert nauwkeurig hadden opgenomen in welk gedeelte van het bosch deze cycas groeiden, maakten zij herkenningsteekens
en keerden naar het Rotshuis terug, waar zij hunne ontdekking meedeelden.

</p>
<p>Den volgenden morgen gingen de kolonisten den oogst halen, en Pencroff, die hoe langer hoe meer met zijn eiland begon te dweepen,
zeide tot den ingenieur:

</p>
<p>&#8220;Mijnheer Cyrus, gelooft gij, dat er eilanden voor schipbreukelingen zijn?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wat bedoelt gij daarmee, Pencroff?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ik meen, eilanden, die opzettelijk, geschapen zijn opdat men er gemakkelijk schipbreuk zou kunnen lijden, en waarop arme
stakkers zich altijd uit den nood kunnen redden!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is wel mogelijk,&#8221; antwoordde de ingenieur lachende.

</p>
<p>&#8220;Dat is zeker, mijnheer,&#8221; hernam Pencroff, &#8220;en het is even zeker dat het eiland Lincoln een van die eilanden is.&#8221;

</p>
<p>Zij kwamen in het Rotshuis met een grooten oogst van cycas-stengels terug. De ingenieur vervaardigde een pers om er het slijmachtige
sap uit te persen en hij verkreeg een aanzienlijke hoeveelheid meel, dat, onder de handen van Nab, in gebakken brood veranderde.
Het was nog niet het ware tarwebrood, maar het verschil was toch gering.

</p>
<p>De onagga, de schapen en de geiten van de kraal verschaften nu ook dagelijks in overvloed melk aan de kolonie. De kar, of
liever de lichte kariool, die deze vervangen had, deed verscheiden tochten naar de kraal, en wanneer het de beurt van Pencroff
was <a id="d0e5011"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5011">212</a>]</span>nam hij Jup mede en hij liet deze mennen, van welke taak de aap zich onder het klappen van zijn zweep, even uitmuntend als
van alle andere kweet.

</p>
<p>Alles ging dus naar wensch, zoowel in de kraal als in het Rotshuis, en de kolonisten hadden zich waarlijk over niets te beklagen,
zoo het niet ware dat zij steeds ver van hun dierbaar vaderland verwijderd bleven. Zij waren zoo goed voor dat leven geschikt
en hadden zich zoozeer aan het eiland gehecht, dat zij zijn gastvrijen bodem niet zonder spijt zouden verlaten hebben!

</p>
<p>En toch is de liefde tot het vaderland bij den mensch zoo diep geworteld, dat wanneer er onverwacht een schip in het gezicht
ware gekomen, de kolonisten seinen zouden gegeven hebben, het tot zich hadden geroepen en vertrokken zouden zijn.... In afwachting
leefden zij gelukkig, en zij vreesden meer dan zij wel wenschten, dat een onverwachte gebeurtenis hen mocht storen.

</p>
<p>Maar wie kan er zich op beroemen de fortuin aan banden gelegd te hebben en buiten bereik van haar tegenspoeden te zijn!

</p>
<p>Hoe het ook zij, het eiland Lincoln, dat de kolonisten sedert meer dan een jaar bewoonden, was dikwijls het onderwerp van
hun gesprek, en eens werd een opmerking gemaakt, die later gewichtige gevolgen zou hebben.

</p>
<p>Het was op den 1<sup>sten</sup> April, eersten Paaschdag, dien Cyrus Smith en zijne lotgenooten gevierd hadden als een rustdag en een dag des gebeds. Het
weder was zoo schoon als men dit kon verlangen; het was als in October in noordelijke streken.

</p>
<p>Tegen den avond, na het middagmaal waren allen onder de veranda bijeen aan den zoom van de bergvlakte en zij zagen den nacht
aan den horizon nederdalen. Nab had eenige kopjes van het aftreksel van vlier, dat als koffie diende, rondgediend. Zij spraken
over het eiland, over zijn verlaten ligging in de Stille Zee, toen Gideon Spilett zeide:

</p>
<p>&#8220;Mijn waarde Cyrus, hebt gij de ligging van ons eiland wel weder waargenomen nadat gij den sextant bezat, dien wij in de kist
gevonden hebben?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen,&#8221; antwoordde de ingenieur.

</p>
<p>&#8220;Maar het zou misschien niet kwaad zijn het nog eens te doen, met dat instrument dat beter is dan hetgeen gij gebruikt hebt.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Waartoe?&#8221; zeide Pencroff. &#8220;Het eiland ligt toch nu waar het toen ook lag.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ongetwijfeld,&#8221; hernam Gideon Spilett, &#8220;maar het zou kunnen gebeuren, dat het gebrekkige der toestellen schade had gedaan
aan de juistheid van de waarnemingen, en daar het niet moeielijk is zekerheid daaromtrent te verkrijgen....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Gij hebt gelijk, Spilett,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;en ik had dit reeds eerder moeten inzien, maar heb ik mij al vergist,
dan kan dit toch niet meer dan vijf graden in lengte of breedte zijn.&#8221;
<a id="d0e5040"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5040">213</a>]</span></p>
<p>&#8220;Wie weet?&#8221; hernam de correspondent, &#8220;of wij niet veel dichter bij een bewoond land zijn dan wij dachten.&#8221;


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p213.jpg" alt="&#8220;Welk een monster?&#8221; riep Nab uit. Blz. 220." width="503" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Welk een monster?&#8221; riep Nab uit. Blz. <a href="#d0e5236">220</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>&#8220;Dit zullen wij morgen weten,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;en <a id="d0e5053"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5053">214</a>]</span>had ik niet zooveel te doen gehad, dan zouden wij het nu reeds geweten hebben.

</p>
<p>&#8220;Och,&#8221; zeide Pencroff, &#8220;mijnheer Cyrus is een te goed waarnemer om zich vergist te hebben; indien het niet van plaats veranderd
is, dan moet het eiland nog liggen, waar hij gezegd heeft dat het lag!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij zullen zien.&#8221;

</p>
<p>Den volgenden morgen nam de ingenieur met behulp van zijn sextant de noodige waarnemingen om te zien of zijn reeds verkregen
uitkomsten goed waren en ziehier het resultaat van zijne proef:

</p>
<p>Door zijn eerste waarneming had hij verkregen dat de ligging van het eiland Lincoln was:


</p>
<p>150&deg; &agrave; 155&deg; westerlengte;<br>
30&deg; &agrave; 35&deg; zuiderbreedte.


</p>
<p>Door zijn tweede verkreeg hij nauwkeurig:


</p>
<p>150&deg; 40&#8242; westerlengte;<br>
34&deg; 57&#8242; zuiderbreedte.


</p>
<p>Cyrus Smith had dus, ondanks zijn gebrekkige instrumenten, zoo goed waargenomen, dat hij zich nog geen vijf graden vergist
had.

</p>
<p>&#8220;Nu wij, evenals een sextant, ook een atlas bezitten,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;laten wij nu eens nagaan, Cyrus, welke plaats
het eiland Lincoln in de Stille Zee inneemt.&#8221;

</p>
<p>Harbert ging den atlas halen, die in Frankrijk uitgegeven was en waarop dus de namen in het Fransch waren aangegeven.

</p>
<p>De kaart van de Stille Zee werd opgeslagen en de ingenieur was gereed om met zijn passer in de hand de ligging te bepalen.

</p>
<p>Plotseling hield hij den passer onbeweeglijk in zijn hand en hij riep uit:

</p>
<p>&#8220;Maar er bestaat reeds een eiland in dit gedeelte der Stille Zee!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een eiland?&#8221; vroeg Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Zeker het onze?&#8221; antwoordde Spilett.

</p>
<p>&#8220;Neen,&#8221; hernam Cyrus Smith. &#8220;Dit eiland is gelegen op 153&deg; lengte en 37&deg; 4&#8242; breedte, dat is te zeggen, twee en een halven
graad westelijker en twee graden zuidelijker dan het eiland Lincoln.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En welk is dat eiland?&#8221; vroeg Harbert.

</p>
<p>&#8220;Het eiland Tabor.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een eiland van eenige beteekenis?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, een verloren eilandje in de Stille Zee, op welks bodem misschien nog nooit een voet is gezet.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dan zullen wij dien voet zetten,&#8221; zeide Pencroff.

</p>
<p>&#8220;Wij?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, mijnheer Cyrus. Wij zullen een schip met een dek bouwen, en ik belast mij met het besturen er van.&#8212;Hoe ver zijn wij van
dat eiland verwijderd?&#8221;
<a id="d0e5105"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5105">215</a>]</span></p>
<p>&#8220;Ongeveer honderd vijftig mijlen noordoostelijk,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.

</p>
<p>&#8220;Honderd vijftig mijlen! Wat beteekent dat nu?&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Die leggen wij, bij gunstigen wind, in acht en veertig
uur af!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar waartoe zou dat dienen?&#8221; vroeg de verslaggever.

</p>
<p>&#8220;Men kan nooit weten!&#8221;

</p>
<p>Er werd besloten een vaartuig te maken om tegen de volgende maand October zee te kunnen kiezen, wanneer het zachte jaargetijde
zou zijn aangebroken.




</p>
</div>
<div id="d0e5116" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2 class="label">XXXII.</h2>
<div class="argument">
<p>Samenstelling van een schip.&#8212;Tweede graanoogst.&#8212;Jacht op Koula&#8217;s.&#8212;Een nieuwe plant even aangenaam als nuttig.&#8212;Een walvisch
in zicht.&#8212;De harpoen van Vineyard.&#8212;De walvisch wordt geslacht.&#8212;Gebruik van de baleinen.&#8212;Het einde van Mei.&#8212;Pencroff heeft
niets meer te begeeren.
</p>
</div>
<p>Wanneer Pencroff zich iets in het hoofd had gezet, gunde hij zich ook geen rust voor dat het ten uitvoer was gebracht. Hij
wilde het eiland Tabor bezoeken, en daar er een vaartuig van zekeren omvang voor dezen tocht noodig was, moest dat vaartuig
ook gebouwd worden.

</p>
<p>Welk hout zou men voor het samenstellen van dit schip gebruiken? Olmen- of dennenhout, dat beide in overvloed op het eiland
voorhanden was? Men bepaalde zich tot het dennenhout, dat wel een weinig &#8220;gespleten&#8221; is, maar toch gemakkelijk te bewerken
is, en even goed als het olmenhout aan het water weerstand biedt.

</p>
<p>Verder werd overeengekomen dat Cyrus Smith en Pencroff alleen aan het schip zouden werken, omdat het nog zes maanden zou duren
v&oacute;or het zachte jaargetijde weder zou aanbreken. Gideon Spilett en Harbert bleven jagen, en Nab zou met Jup, zijn trouwe hulp,
het huiswerk blijven verrichten.

</p>
<p>Zoodra de boomen uitgezocht waren, werden zij omgehakt en aan planken gezaagd. Acht dagen later was er tusschen de schoorsteenen
en den rotsmuur een timmerwerf gereed, en zag men reeds eene kiel van vijf en dertig voet lengte.

</p>
<p>Cyrus Smith had niet in den blinde gehandeld bij den nieuwen arbeid dien hij ondernam. Hij was in den scheepsbouw even goed
thuis als in al dat andere, en hij had eerst het plan van zijn vaartuig op papier gebracht. Hij werd overigens flink door
Pencroff <a id="d0e5132"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5132">216</a>]</span>bijgestaan, die eenige jaren aan een werf te Brooklyn had gewerkt en het vak vrij goed verstond. Niet dan na rijpe overweging
en nauwkeurige berekeningen ging men aan het werk.

</p>
<p>Zoo als men licht begrijpen kan, was Pencroff vol vuur en lust voor zijn nieuwe onderneming en hij zou haar geen oogenblik
hebben willen opgeven.

</p>
<p>Slechts een enkelen dag verliet hij zijn werf voor een anderen arbeid. Het was voor den tweeden oogst van het koren, die op
den 15<sup>den</sup> April plaats had. Hij was even goed als de vorige geslaagd en leverde den voorraad graan, die men vooruit berekend had.

</p>
<p>&#8220;Vijf schepels! mijnheer Cyrus,&#8221; zeide Pencroff, na nauwkeurig zijn schat te hebben nagemeten.

</p>
<p>&#8220;Vijf schepels,&#8221; antwoordde de ingenieur, &#8220;en tegen honderd dertig duizend graankorrels per schepel, maakt dit zes honderd
vijftig duizend graankorrels.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dan zullen wij dezen keer alles zaaien,&#8221; zeide de zeeman, &#8220;behalve een klein gedeelte voor reserve.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, Pencroff, en indien de volgende oogst een evenredige hoeveelheid geeft zullen wij vier duizend schepels hebben.&#8221;

</p>
<p>&#8220;En wij zullen brood eten?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij zullen brood eten.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar daartoe hebben wij een molen noodig.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wij zullen een molen maken.&#8221;

</p>
<p>Het derde korenveld werd ontzaglijk veel uitgestrekter dan de twee eerste en het kostbare zaad werd onder den grond geborgen,
die vooraf goed toegemaakt was. Toen dit geschied was keerde Pencroff naar zijn werf terug.

</p>
<p>Gideon Spilett en Harbert jaagden intusschen in de omstreken en zij waagden zich dikwijls zeer ver in het nog onbekende gedeelte
van het bosch van &#8217;t Verre Westen, maar hunne geweren waren met kogels geladen en tegen elke kwade ontmoeting berekend. Het
was een ondoordringbare massa van prachtige boomen, die dicht bij elkander gegroeid waren alsof hun de noodige ruimte ontbroken
had. Het was zeer moeielijk om hier een geregelde verkenning te doen, en de correspondent waagde er zich nooit in zonder zijn
zakkompas mede te nemen; want de zon drong nauwelijks door dat dichte gebladerte en het zou moeilijk geweest zijn den weg
terug te vinden. Het spreekt van zelf dat het wild ook zeldzamer op deze plaatsen was, daar het geen ruimte genoeg zou hebben
gehad om zich vrij te bewegen.

</p>
<p>In de laatste helft van April werden er echter drie groote plantetende dieren gedood. Het waren koula&#8217;s die de kolonisten
reeds ten noorden van het meer gezien hadden, en die zich in hunne domheid lieten dooden tusschen twee takken, waarop zij
een schuilplaats hadden gezocht. Hunne huiden werden naar het Rotshuis gebracht, <a id="d0e5163"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5163">217</a>]</span>waar zij met behulp van zwavelzuur een soort van looiing ondergingen, die ze ten gebruike geschikt maakte.


</p>
<p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/p217.jpg" alt="&#8220;Tabak, echte tabak!&#8221; Blz. 223." width="496" height="720"><p class="figureHead">&#8220;Tabak, echte tabak!&#8221; Blz. <a href="#d0e5339">223</a>.
</p>
</div><p>


</p>
<p>Nog werd op een van deze tochten een zeer kostbare ontdekking <a id="d0e5175"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5175">218</a>]</span>gedaan, die men voor ditmaal aan Gideon Spilett te danken had.

</p>
<p>Het was den 30<sup>sten</sup> April. De twee jagers waren in zuidwestelijke richting het bosch binnengedrongen, toen de correspondent, die een vijftig
passen voor Harbert liep, bij een plaats kwam, waar de boomen minder dicht bij elkander stonden en eenige zonnestralen doorlieten.

</p>
<p>Gideon Spilett was in het eerst verwonderd over de sterke lucht die uit zekere planten met rechte stengels opsteeg en veroorzaakt
werd door bloemen, die in trossen groeiden en wier hart uit zeer kleine korrels bestond. De correspondent plukte een paar
van die stengels en kwam bij den knaap met de woorden:

</p>
<p>&#8220;Zie eens, wat is dat, Harbert?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Waar hebt gij die plant gevonden, mijnheer Spilett?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Daar op die open plaats, waar zij in overvloed groeit.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Nu, mijnheer Spilett,&#8221; zeide Harbert, &#8220;dat is een vondst, waardoor gij alle recht op de dankbaarheid van Pencroff verkrijgt!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Is het dan tabak?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, en al is zij niet van de fijnste soort, het is in ieder geval tabak!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Die goede Pencroff! Wat zal hij in zijn schik zijn! Maar hij moet niet alles oprooken, hoor! Wij moeten er ook ons deel van
hebben!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Daar valt mij iets in, mijnheer Spilett,&#8221; antwoordde Harbert. &#8220;Laten wij niets aan Pencroff zeggen, die tabak bereiden en
op een mooien dag hem een gestopte pijp aanbieden!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is afgesproken, Harbert, en van dien dag af zal onze vriend niets ter wereld meer te wenschen hebben!&#8221;

</p>
<p>De reporter en Harbert namen een goeden voorraad van deze kostbare plant mede en keerden naar het Rotshuis terug, waar zij
hem zoo voorzichtig binnen smokkelden, alsof Pencroff de strengste douaan geweest ware.

</p>
<p>Cyrus Smith en Nab werden in het vertrouwen genomen en de zeeman vermoedde niets gedurende al den tijd die er noodig was om
de kleine bladeren te drogen, te hakken en op warme steenen te eesten. Daarvoor werden twee maanden vereischt; maar al deze
bewerkingen konden geschieden zonder dat Pencroff het bemerkte, want hij had het zoo druk met zijn schip, dat hij niet in
het Rotshuis kwam dan om te slapen.

</p>
<p>Eens echter werd hij op den 1<sup>sten</sup> Mei in zijn geliefkoosde bezigheid gestoord, door een vischvangst waaraan alle kolonisten moesten deelnemen.

</p>
<p>Sedert eenige dagen had men in zee op twee of drie mijlen van de kust een groot beest kunnen zien dat om het eiland Lincoln
zwom. Het was een walvisch van de grootste soort, waarschijnlijk tot die der zuidpoolzee&euml;n behoorende, namelijk tot de &#8220;kaap-walvisschen.&#8221;
<a id="d0e5213"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5213">219</a>]</span></p>
<p>&#8220;Als wij dien eens te pakken konden krijgen!&#8221; riep de zeeman uit. &#8220;Hadden wij maar een bruikbaar schip en een goeden harpoen,
dan zou ik wel zeggen: Laten wij dat beest nazetten, want het is wel de moeite waard om mee te nemen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Nu, Pencroff,&#8221; zeide Gideon Spilett, &#8220;ik zou je wel eens met een harpoen aan het werk willen zien. Dat moet merkwaardig zijn!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Zeer merkwaardig en niet zonder gevaar,&#8221; zeide de ingenieur; &#8220;maar daar wij geen wapenen hebben om dit dier aan te vallen,
is het onnoodig dat wij ons met hem bezig houden.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Het verwondert mij,&#8221; zeide de correspondent, &#8220;op deze breedte een walvisch te zien.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Waarom, mijnheer Spilett?&#8221; antwoordde Harbert. &#8220;Wij zijn juist in dat gedeelte der Stille Zee, dat de Engelsche en Amerikaansche
visschers het &#8220;Walvisschen Gebied&#8221; noemen, en juist hier tusschen Nieuw-Zeeland en Zuid-Amerika komen de meeste walvisschen
uit het zuidelijk halfrond in grooten getale.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is zeer waar,&#8221; antwoordde Spilett, &#8220;en hetgeen mij het meest verwondert, is dat wij er nog niet meer gezien hebben. Maar
daar wij ze toch niet kunnen vangen doet het er niet toe!&#8221;

</p>
<p>Pencroff keerde met een zucht naar zijn werk terug, want elke zeeman is tevens visscher, en daar het genot van de vangst in
verhouding staat tot de grootte van het dier kan men eenigszins nagaan wat een walvischvanger gevoelt in de nabijheid van
een walvisch.

</p>
<p>En was het dan alleen nog maar het genot geweest! Maar men moest erkennen dat zulk een prooi van zeer veel nut voor de kolonie
zou geweest zijn, want de olie en het vet zouden in velerlei opzicht goed te pas zijn gekomen!

</p>
<p>De walvisch nu scheen het water om het eiland niet te willen verlaten. Elke beweging van het beest werd door Harbert en Gideon
Spilett, wanneer zij niet op jacht waren, en door Nab, terwijl hij bij zijn oven stond, nauwkeurig gadegeslagen. Soms kwam
het zoo dicht bij de kust dat men het geheel kon opnemen. Het was inderdaad een walvisch uit &#8217;t zuidelijke halfrond, die geheel
zwart ziet en waarvan de kop meer ingedrukt is dan die uit het noordelijke.

</p>
<p>Men zag ook hoe hij door zijn kieuwen tot op groote hoogte stoom of water uitblies, want&#8212;hoe vreemd het ook schijne&#8212;de natuurkundigen
en de walvischvangers zijn het daarover nog niet eens. Is het lucht of is het water dat zoo opgeworpen wordt? Over het algemeen
neemt men aan dat het stoom is, die door de aanraking met de koude lucht plotseling verdikt wordt en in regen neervalt.

</p>
<p>De nabijheid van het zoogdier hield de kolonisten onophoudelijk bezig, vooral Pencroff, die daardoor in groote mate van zijn
werk werd afgeleid. Eindelijk verlangde hij, als een kind naar een verboden voorwerp, naar dien walvisch. &#8217;s Nachts droomde
hij er hardop van <a id="d0e5236"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5236">220</a>]</span>en had hij slechts wapenen gehad om hem aan te vallen, was zijn sloep in staat geweest zee te <span id="d0e5238" class="corr" title="Bron: bouwen">houwen</span>, hij zou geen oogenblik geaarzeld hebben om er jacht op te maken.

</p>
<p>Maar hetgeen de kolonisten niet konden doen, deed het toeval voor hen, en den 3<sup>den</sup> Mei kondigde een kreet van Nab, die voor het venster van zijn keuken stond, aan, dat de walvisch op de kust van het eiland
gestrand was.

</p>
<p>Harbert en Gideon Spilett, die juist gereed stonden om op jacht te gaan, legden hunne geweren neer, Pencroff wierp zijn bijl
weg, Cyrus Smith en Nab voegden zich bij hunne metgezellen en allen snelden in allerijl naar de strandingsplaats.

</p>
<p>De walvisch was bij vloed op het strand geworpen, op ongeveer drie mijlen van het Rotshuis. Het was dus waarschijnlijk, dat
hij niet zoo spoedig meer in zee zou komen. In ieder geval moest men zich haasten om hem, zoo noodig, elken uitweg af te snijden.
De kolonisten gingen met ijzeren pieken en scherpe wapens over de brug van de Mercy, langs den rechteroever der rivier, volgden
den oever en in minder dan twintig minuten stonden zij voor het groote dier, waarop reeds een massa vogels neergestreken waren.

</p>
<p>&#8220;Welk een monster!&#8221; riep Nab uit.

</p>
<p>En die uitdrukking was juist, want het was een walvisch van tachtig voet lang, een reus in zijn soort, die niet minder dan
honderd vijftig duizend pond moest wegen!

</p>
<p>Het monsterdier bewoog zich echter niet en trachtte evenmin door spartelen weder in zee te komen nu het nog vloed was.

</p>
<p>De kolonisten begrepen echter spoedig van waar die onbeweeglijkheid kwam, toen zij bij eb rondom het beest konden loopen.

</p>
<p>Hij was dood en er stak een harpoen in de linkerzijde.

</p>
<p>&#8220;Er zijn dus walvischvaarders in onze nabijheid?&#8221; zeide Gideon Spilett.

</p>
<p>&#8220;Waarom?&#8221; vroeg de zeeman.

</p>
<p>&#8220;Omdat die harpoen er nog in is....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Wel, mijnheer Spilett, dat bewijst niets,&#8221; antwoordde Pencroff. &#8220;Het komt menigmaal voor dat de walvisschen duizenden mijlen
afleggen met een harpoen in het lijf, en deze is misschien in het noorden van den Atlantischen Oceaan getroffen om in het
zuiden van de Stille zee te sterven, zonder dat men zich daarover moet verwonderen!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Maar....&#8221; zeide Gideon Spilett, die nog slechts ten halve door Pencroff overtuigd was.

</p>
<p>&#8220;Dat is zeer wel mogelijk,&#8221; bevestigde Cyrus Smith; &#8220;maar laten wij dien harpoen eens van nabij bekijken. Mogelijk hebben
de walvischvaarders den naam van hun schip er op gegraveerd, zooals dit veelal het gebruik is.&#8221;

</p>
<p>En Pencroff las inderdaad het volgende inschrift op den harpoen, <a id="d0e5274"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5274">221</a>]</span>dien hij uit het lichaam van het dier getrokken had: &#8220;Maria-Stella, Vineyard.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een schip van Vineyard! Een schip van mijn land!&#8221; riep hij uit. &#8220;De Maria-Stella! een prachtige walvischvaarder, op mijn
woord! dien ik zeer goed ken! Vrienden, een schip van Vineyard, een walvischvaarder van Vineyard!&#8221;

</p>
<p>De zeeman zwaaide met den harpoen en herhaalde niet zonder eenige aandoening dien naam, die hem zeer aan het hart ging, dien
naam van zijn geboorteland.

</p>
<p>Maar daar men niet kon verwachten dat de Maria-Stella het dier dat door haar gedood was, kwam opeischen, besloot men het in
stukken te snijden voordat de ontbinding begon. De roofvogels, die sedert eenige dagen die rijke prooi bespiedden, wilden
zonder dralen er bezit van nemen en men moest hen met geweerschoten verdrijven.

</p>
<p>Pencroff had vroeger op een walvischvaarder dienst gedaan, hij kon dus het klein hakken van den walvisch leiden&#8212;een zeer onaangename
bezigheid, die drie dagen duurde, maar waarvoor geen der kolonisten terugdeinsde, zelfs Gideon Spilett niet, die, volgens
Pencroff, nog zou eindigen met &#8220;een zeer goed schipbreukeling&#8221; te worden.

</p>
<p>Het spek werd in reepen van twee en een halven voet dikte gesneden, vervolgens in stukken verdeeld, die ieder ongeveer duizend
pond wogen, deze stukken werden in aarden potten gesmolten, die op de plaats gebracht werden, waar men het beest aan stukken
sneed, want men wilde de bergvlakte niet met zulk een lucht verpesten;&#8212;bij deze smelting verloor hij een derde van zijn gewicht.
Maar men had goeden voorraad: de tong alleen leverde zes duizend pond olie en de onderlip vier duizend pond. Behalve het vet,
dat voor langen tijd den voorraad stearine en glycerine waarborgde, had men nog de kieuwen, die zeker ook wel tot een doel
zouden gebruikt worden, hoewel de bewoners van het Rotshuis regenschermen noch korsetten gebruikten. Het bovengedeelte van
den bek van den walvisch was aan beide zijden voorzien van acht honderd baleinen, allen zeer buigzaam en aan weerskanten afgepunt
evenals twee groote kammen, waarvan de pooten, die zes voet lang zijn, dienen om de duizende onzichtbare diertjes, kleine
vischjes en schelpdieren, waar de walvisch zich mee voedt, vast te houden.

</p>
<p>Toen deze bewerking tot groote voldoening van de kolonisten afgeloopen was, liet men de rest van het beest aan de vogels over,
die het tot de laatste stukjes deden verdwijnen, en het dagelijksch werk van het Rotshuis werd hervat.

</p>
<p>Voordat Cyrus Smith echter naar zijn werf terugkeerde, kwam hij op het denkbeeld om een soort van wapen te vervaardigen dat
in hooge mate de nieuwsgierigheid van zijn metgezellen opwekte. <a id="d0e5290"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5290">222</a>]</span>Hij nam een twaalftal baleinen, die hij in zes gelijke deelen sneed en aan de uiteinden scherpte.

</p>
<p>&#8220;En dat zal dienen, mijnheer Cyrus,&#8221; vroeg Harbert, toen Smith daarmede gereed was, &#8220;dat zal dienen?....&#8221;

</p>
<p>&#8220;Om wolven, vossen en zelfs jaguars te dooden,&#8221; antwoordde de ingenieur.

</p>
<p>&#8220;Nu?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, dezen winter, wanneer de vorst is ingevallen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat begrijp ik niet.. ..&#8221; antwoordde Harbert.

</p>
<p>&#8220;Ge zult het weldra begrijpen, mijn jongen,&#8221; antwoordde de ingenieur. &#8220;Dit wapen is geen uitvinding van mij. Het wordt zeer
veel gebruikt door de jagers in russisch Amerika. Wanneer het vriest, zal ik deze baleinen buigen en met water begieten, totdat
zij geheel met een ijskorst bedekt zijn en daardoor gekromd blijven, wij zullen ze op de sneeuw leggen, nadat ze vooraf onder
een laag vet zijn verborgen. Wat zal er gebeuren wanneer een van deze uitgehongerde dieren dit lokaas verslindt? De warmte
van zijn maag zal het ijs doen smelten, het moordtuig zal zich ontspannen en met zijn scherpe punten in het vleesch dringen.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dat is goed bedacht!&#8221; riep Pencroff uit.

</p>
<p>&#8220;En zal kruit en kogels besparen,&#8221; antwoordde Cyrus Smith.

</p>
<p>&#8220;Dat is nog beter dan vallen!&#8221; voegde Nab er bij.

</p>
<p>&#8220;Laten wij den winter afwachten!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Goed, wij zullen den winter afwachten.&#8221;

</p>
<p>Het schip vorderde goed en tegen het einde van de maand was het ten halve gereed.

</p>
<p>Pencroff werkte voorbeeldeloos hard, en slechts zulk een sterke gezondheid als de zijne was tegen die vermoeienis bestand;
maar zijn lotgenoten bereidden hem in stilte een belooning voor zooveel moeite, en den 31<sup>sten</sup> Mei zou voor hem een van de schoonste dagen van zijn leven zijn.

</p>
<p>Toen hij dien dag, na afloop van het middagmaal, de tafel wilde verlaten, voelde Pencroff een hand op zijn schouders drukken.

</p>
<p>Het was de hand van Gideon Spilett, die tot hem zeide:

</p>
<p>&#8220;Een oogenblik, Pencroff, zoo gaat men niet heen! Gij vergeet het dessert.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Dank je, mijnheer Spilett,&#8221; antwoordde de zeeman, &#8220;ik ga aan mijn werk.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Geen kopje koffie, vriend?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Volstrekt niet.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Een pijp dan?&#8221;

</p>
<p>Pencroff was plotseling opgestaan en zijn goedig breed gelaat verbleekte, toen de reporter hem een gestopte pijp aanbood en
Harbert een gloeiende kool.

</p>
<p>De zeeman wilde een woord uitbrengen, maar dat gelukte hem <a id="d0e5339"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5339">223</a>]</span>niet. Hij vatte de pijp en bracht haar aan zijn lippen; vervolgens legde hij ze tegen het kooltje en deed vijf of zes lange
trekken.

</p>
<p>Een blauwe geurige rookwolk steeg op en achter die dikke wolk hoorde men de verrukte stem van den zeeman, die herhaalde:

</p>
<p>&#8220;Tabak! echte tabak!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Ja, Pencroff,&#8221; antwoordde Cyrus Smith, &#8220;en waarlijk uitmuntende tabak.&#8221;

</p>
<p>&#8220;O! Goddelijke Voorzienigheid! Geheiligde Schepper van alle dingen!&#8221; riep de zeeman uit. &#8220;Er ontbreekt nu niets meer aan ons
eiland!&#8221;

</p>
<p>En Pencroff rookte, rookte, rookte!

</p>
<p>&#8220;En wie heeft hem ontdekt?&#8221; vroeg hij eindelijk. &#8220;Gij zeker, Harbert?&#8221;

</p>
<p>&#8220;Neen, Pencroff, mijnheer Spilett.&#8221;

</p>
<p>&#8220;Mijnheer Spilett!&#8221; riep de zeeman uit, terwijl hij den correspondent in zijn armen sloot, zoo stevig, dat hij naar adem hijgde.

</p>
<p>&#8220;Heila! Pencroff,&#8221; antwoordde Spilett, terwijl hij weer een weinig bijkwam. &#8220;Een deel van uw dankbaarheid komt Harbert toe,
die de plant herkend heeft, en Cyrus, die haar heeft bereid, en Nab, dien het zeer veel moeite gekost heeft ons geheim te
bewaren!&#8221;

</p>
<p>&#8220;Op mijn woord, vrienden, eens zal ik het u vergelden!&#8221; antwoordde de zeeman. &#8220;Nu ben ik tot in den dood de uwe!&#8221;



</p>
</div>
</div><a id="d0e5361"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5361">225</a>]</span><div class="back">
<div id="d0e5363" class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2>INHOUD.</h2>
<p><a href="#d0e106">I</a>. De orkaan van 1865.&#8212;Stemmen in de lucht.&#8212;Een luchtballon door een windhoos medegesleept.&#8212;De ballon gescheurd.&#8212;Niets dan
de zee voor oogen.&#8212;Vijf reizigers.&#8212;Wat in het schuitje gebeurt.&#8212;Een kust aan den horizon.&#8212;Ontknooping van het drama 1

</p>
<p><a href="#d0e261">II</a>. Een gebeurtenis uit den burgeroorlog.&#8212;De ingenieur Cyrus Smith.&#8212;Gideon Spilett.&#8212;De neger Nab.&#8212;De zeeman Pencroff.&#8212;De jonge
Harbert.&#8212;Een onverwacht voorstel.&#8212;Samenkomst ten tien ure.&#8212;Vertrek in den storm 6

</p>
<p><a href="#d0e423">III</a>. Vijf uur in den avond.&#8212;Hij die ontbreekt.&#8212;Wanhoop van Nab.&#8212;Nasporingen ten noorden.&#8212;Het eilandje.&#8212;Een nacht vol angst.&#8212;De
morgennevel.&#8212;Nab zwemt.&#8212;Land in zicht.&#8212;Het doorwaden van het kanaal 15

</p>
<p><a href="#d0e520">IV</a>. De lithodomen.&#8212;De rivier en haar monding.&#8212;Voortzetting van het onderzoek.&#8212;Het woud der groene boomen.&#8212;De voorraad brandstof.&#8212;Men
wacht den vloed af.&#8212;Van de hoogte der kust.&#8212;De houtvlotten.&#8212;Terugkeer naar den oever 18

</p>
<p><a href="#d0e642">V</a>. Inrichting der schoorsteenen.&#8212;De vuur-quaestie.&#8212;De lucifersdoos.&#8212;Onderzoek van de kust.&#8212;Terugkomst van den correspondent
en Nab.&#8212;Een lucifer.&#8212;Het vlammende vuur.&#8212;Het eerste avondmaal.&#8212;De eerste nacht aan land 23

</p>
<p><a href="#d0e772">VI</a>. De inventaris der schipbreukelingen.&#8212;Niets.&#8212;Gebrand linnen.&#8212;Een tocht door het bosch.&#8212;De bloem der groene boomen.&#8212;Het boomkruipertje.&#8212;Sporen
van wilde dieren.&#8212;Koeroekoes.&#8212;Schildpadden.&#8212;Zonderlinge vangst met een hengel 28

</p>
<p><a href="#d0e906">VII</a>. Het avondeten.&#8212;Een slechte nacht.&#8212;Vreeselijke storm.&#8212;Nachtelijke tocht.&#8212;Strijd met regen en wind.&#8212;Op acht mijlen van het
eerste kamp 34

</p>
<p><a href="#d0e1022">VIII</a>. Leeft Cyrus Smith?&#8212;Nab&#8217;s verhaal.&#8212;Voetstappen in het zand.&#8212;Onoplosbare vraag.&#8212;De eerste woorden van Cyrus Smith.&#8212;Terugkeer
naar de schoorsteenen.&#8212;Pencroff radeloos 38

</p>
<p><a href="#d0e1185">IX</a>. Cyrus is er.&#8212;Pogingen van Pencroff.&#8212;Wrijven van hout.&#8212;Eiland of vasteland?&#8212;De plannen van den ingenieur.&#8212;Op welk punt van
de Zuidzee?&#8212;In het dichtst van het woud.&#8212;De pijnboom.&#8212;De jacht.&#8212;Rook die veel belooft 44
<a id="d0e5403"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5403">226</a>]</span></p>
<p><a href="#d0e1382">X</a>. Een uitvinding van den ingenieur.&#8212;De vraag, die Cyrus Smith bezig houdt.&#8212;Op weg naar het gebergte.&#8212;Het woud.&#8212;Vulkanische
bodem.&#8212;Vreemde dieren.&#8212;De eerste vlakte.&#8212;Een nacht in de open lucht.&#8212;De top van den kegel 52

</p>
<p><a href="#d0e1499">XI</a>. Op den top van den kegel.&#8212;Het binnenste van den krater.&#8212;De zee rondom.&#8212;Geen land in zicht.&#8212;De kust in vogelvlucht gezien.&#8212;Is
het eiland bewoond?&#8212;Doop der baaien, golven, kapen en rivieren.&#8212;Het eiland Lincoln 58

</p>
<p><a href="#d0e1638">XII</a>. De horloges worden geregeld.&#8212;Pencroff is voldaan.&#8212;Een verdachte rook.&#8212;De roode beek.&#8212;De bloemen van het Lincolns-eiland.&#8212;De
dieren.&#8212;De bergfazanten.&#8212;Jacht op Kangaroes.&#8212;Het Grantmeer.&#8212;Terugreis naar de schoorsteenen 64

</p>
<p><a href="#d0e1789">XIII</a>. Wat men bij Top vindt.&#8212;Het vervaardigen van pijl en boog.&#8212;Een steenbakkerij.&#8212;Keus en raad.&#8212;De eerste &#8220;pot op &#8217;t vuur&#8221;.&#8212;De
bijvoet.&#8212;Het zuiderkruis.&#8212;Een belangrijke astronomische waarneming 71

</p>
<p><a href="#d0e1936">XIV</a>. De lengte van het eiland.&#8212;Een ontdekkingstocht ten noorden.&#8212;Een oesterbank.&#8212;Plannen voor de toekomst.&#8212;De zon gaat door den
meridiaan.&#8212;De ligging van Lincoln 78

</p>
<p><a href="#d0e2084">XV</a>. Er wordt bepaald besloten tot overwintering.&#8212;De quaestie der delfstoffen.&#8212;Onderzoek van het eiland.&#8212;Jacht op zeehonden.&#8212;De
katalaansche methode.&#8212;Vervaardiging van ijzer.&#8212;Hoe men staal bekomt 84

</p>
<p><a href="#d0e2183">XVI</a>. De huisvesting op nieuw besproken.&#8212;Een droombeeld van Pencroff.&#8212;Een onderzoek van het noordelijk meer.&#8212;De noordelijke grens
van den bergrug.&#8212;De slagregen.&#8212;Het uiteinde van het meer.&#8212;Top is onrustig.&#8212;Top zwemt.&#8212;Een strijd onder water.&#8212;De zeekoe.
88

</p>
<p><a href="#d0e2327">XVII</a>. Bezoek aan het meer.&#8212;De stroom.&#8212;Plannen van Cyrus Smith.&#8212;Het vet van de zeekoe.&#8212;Gebruik van de vuursteenen.&#8212;Glycerine.&#8212;Zeep.&#8212;Salpeter.&#8212;Zwavelzuur.&#8212;Stikstof.&#8212;Een
nieuwe val. 96

</p>
<p><a href="#d0e2499">XVIII</a>. Pencroff twijfelt niet meer.&#8212;De oude uitloozing.&#8212;Een onderaardsche tocht.&#8212;De weg door het graniet.&#8212;Top is verdwenen.&#8212;De
middelste spelonk.&#8212;De inwendige put.&#8212;Een geheim.&#8212;Een stoot met het houweel.&#8212;Terugtocht 104

</p>
<p><a href="#d0e2685">XIX</a>. Het plan van Cyrus Smith.&#8212;De gevel van het Rotshuis.&#8212;De touwladder.&#8212;De droomen van Pencroff.&#8212;De welriekende planten.&#8212;Konijnenholen.&#8212;Afleiding
van het water.&#8212;Uitzicht uit het Rotshuis 111

</p>
<p><a href="#d0e2798">XX</a>. De regentijd.&#8212;De quaestie der kleeding.&#8212;Een jacht op zeehonden.&#8212;Vervaardiging van waskaarsen.&#8212;Werkzaamheden in het Rotshuis.&#8212;Een
oesterput.&#8212;Wat Harbert in zijn zak vindt 116

</p>
<p><a href="#d0e2946">XXI</a>. Eenige graden onder nul.&#8212;Onderzoek van het moeras in het zuidoosten.&#8212;De Chilische honden.&#8212;Een gesprek over de zee.&#8212;Gezicht
op de zee.&#8212;Het werk der infusiediertjes.&#8212;Wat er van de wereld zal worden 123

</p>
<p><a href="#d0e3093">XXII</a>. De vallen.&#8212;Vossen.&#8212;Wilde zwijnen.&#8212;Sneeuwstorm.&#8212;De mandenmakers.&#8212;De grootste koude.&#8212;Kristallisatie van <a id="d0e5456"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5456">227</a>]</span>suiker.&#8212;De geheimzinnige put.&#8212;Plan tot onderzoek.&#8212;De hagelkorrel 130

</p>
<p><a href="#d0e3305">XXIII</a>. Over een hagelkorrel.&#8212;De samenstelling van een boot.&#8212;De jacht.&#8212;Niets dat de tegenwoordigheid van een mensch verraadt.&#8212;Eene
vischvangst van Nab en Harbert.&#8212;De omgekeerde schildpad.&#8212;De verdwenen schildpad.&#8212;Uitlegging van Cyrus Smith 139

</p>
<p><span id="d0e5463" class="corr" title="Bron: XIV"><a href="#d0e3526">XXIV</a></span>. De boot wordt beproefd.&#8212;Een wrak op de kust.&#8212;Inhoud van de kist.&#8212;Wat Pencroff ontbrak 146

</p>
<p><a href="#d0e3697">XXV</a>. Het vertrek.&#8212;De eb.&#8212;De boomen en plantenwereld.&#8212;Het boomkruipertje.&#8212;Het bosch.&#8212;De Eucalypten.&#8212;De koortsboom.&#8212;Apen.&#8212;De waterval.&#8212;Nachtelijk
kamp 152

</p>
<p><a href="#d0e3870">XXVI</a>. Op weg naar de kust.&#8212;Eenige apen.&#8212;Een nieuwe stroom.&#8212;Een bosch op de kust.&#8212;De hagedis.&#8212;Gideon Spilett wordt door Harbert
benijd.&#8212;De bamboe 160

</p>
<p><a href="#d0e4047">XXVII</a>. Voorstel om langs de zuidkust terug te keeren.&#8212;Vorm van de kust.&#8212;Onderzoek naar de vermoedelijke schipbreuk.&#8212;Een wrak in
de lucht.&#8212;Ontdekking van een kleine haven.&#8212;Middernacht aan de Mercy.&#8212;Een afdrijvende boot 168

</p>
<p><a href="#d0e4308">XXVIII</a>. Pencroff roept.&#8212;Een nacht in de schoorsteenen.&#8212;De pijl van Harbert.&#8212;Plan van Cyrus Smith.&#8212;Eene onverwachte oplossing.&#8212;Wat
in het Rotshuis is gebeurd.&#8212;Eene nieuwe bediende 179

</p>
<p><a href="#d0e4574">XXIX</a>. Plannen ter uitvoering.&#8212;Een brug over de Mercy.&#8212;Een eiland maken van het Verre Uitzicht.&#8212;De graanoogst.&#8212;De beek.&#8212;Het gevogelte.&#8212;De
duiventil&#8212;De onagga&#8217;s.&#8212;De kas.&#8212;Uitstapje naar de Ballonhaven 188

</p>
<p><a href="#d0e4691">XXX</a>. Het lijnwaad.&#8212;Schoenen van zeehondenvel.&#8212;Schietkatoen&#8212;Verschillende zolen.&#8212;De vischvangst.&#8212;Schildpadeieren.&#8212;Jup gaat vooruit.&#8212;De
kraal.&#8212;Jacht op muffeldieren.&#8212;Nieuwe dieren en planten.&#8212;Gedachten aan het vaderland 196

</p>
<p><a href="#d0e4841">XXXI</a>. Slecht weer.&#8212;Het hydraulische hijschtoestel.&#8212;Glas en glaswerk.&#8212;De broodboom.&#8212;Bezoeken aan de kraal.&#8212;Vermeerdering der kudde.&#8212;Een
vraag van den reporter.&#8212;Voorstel van Pencroff 206

</p>
<p><a href="#d0e5116">XXXII</a>. Samenstelling van een schip.&#8212;Tweede graanoogst.&#8212;Jacht op koela&#8217;s.&#8212;Een nieuwe plant even aangenaam als nuttig.&#8212;Een walvisch
in zicht.&#8212;De harpoen van Vineyard.&#8212;De walvisch wordt geslacht.&#8212;Gebruik van de baleinen.&#8212;Het einde van Mei.&#8212;Pencroff heeft
niets meer te begeeren 216




</p>
</div>
<div class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><h2>JULES VERNE&#8217;S</h2>
<h2>GE&Iuml;LLUSTREERDE WONDERREIZEN.</h2>
<p>Prijs per deel: <b>75</b> cts. <span class="abbr" title="ingenaaid"><abbr title="ingenaaid">ingen.</abbr></span>, &#402;<b>1</b>.&#8212;geb.
</p>
<hr class="tb"><p>

</p>
<ul>
<li> 1 DE REIS OM DE WERELD IN 80 DAGEN.

</li>
<li> 2 DE REIS NAAR DE MAAN IN 28 DAGEN.

</li>
<li> 3 DE KINDEREN VAN KAPITEIN GRANT. Zuid-Amerika.

</li>
<li> 4 DE KINDEREN VAN KAPITEIN GRANT. Australi&euml;.

</li>
<li> 5 DE KINDEREN VAN KAPITEIN GRANT. Stille Zuidzee.

</li>
<li> 6 20.000 MIJLEN ONDER ZEE. Oostelijk Halfrond.

</li>
<li> 7 20.000 MIJLEN ONDER ZEE. Westelijk Halfrond.

</li>
<li> 8 VIJF WEKEN IN EEN LUCHTBALLON. Ontdekkingsreis in de Binnenlanden van Afrika.

</li>
<li> 9 HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De Luchtschipbreukelingen.

</li>
<li>10 HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De Verlatene.

</li>
<li>11 NAAR HET MIDDELPUNT DER AARDE.

</li>
<li>12 MICHAEL STROGOFF, DE KOERIER VAN DEN CZAAR.

</li>
<li>13 HET ZWARTE GOUD.

</li>
<li>14 HECTOR SERVADAC. De Vulkaanbewoners.

</li>
<li>15 HECTOR SERVADAC. De Terugtocht naar de Aarde.

</li>
<li>16 AVONTUREN VAN DRIE RUSSEN EN DRIE ENGELSCHEN. Gevolgd door &#8220;De Blokkadebrekers.&#8221;

</li>
<li>17 EEN KAPITEIN VAN 15 JAAR. De Walvischjagers.

</li>
<li>18 EEN KAPITEIN VAN 15 JAAR. In Slavernij.

</li>
<li>19 DE SCHIPBREUK VAN DE CHANCELLOR.

</li>
<li>20 WONDERLIJKE AVONTUREN VAN EEN CHINEES.

</li>
<li>21 ELDORADO EN HET MONSTERKANON VAN STAALSTAD. Gevolgd door &#8220;Meester Zacharias&#8221;.

</li>
<li>22 HET LAND DER BUITENSTE DUISTERNIS. De Pelterijhandel.

</li>
<li>23 HET LAND DER BUITENSTE DUISTERNIS. Het drijvende Eiland.

</li>
<li>24 HET STOOMHUIS. De IJzeren Reus.

</li>
<li>25 HET STOOMHUIS. De Waanzinnige der Nerbudda.

</li>
<li>26 REIZEN EN LOTGEVALLEN VAN KAPITEIN HATTERAS. De Engelschen aan de Noordpool.

</li>
<li>27 REIZEN EN LOTGEVALLEN VAN KAPITEIN HATTERAS. De IJswoestijn.

</li>
<li>28 EENE VLOTREIS. 800 Mijlen op de Amazone.

</li>
<li>29 EENE VLOTREIS. Het Raadselschrift.

</li>
<li>30 EEN LEERSCHOOL VOOR ROBINSONS.

</li>
<li>31 DE WONDERSTRAAL.

</li>
<li>32 KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Een Hollander in de Klem.

</li>
<li>33 KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Schipbreuk en Redding.

</li>
<li>34 DE ZUIDSTER. Het Land der Diamanten.

</li>
<li>35 DE ARCHIPEL IN VUUR EN VLAM.

</li>
<li>36 DE VONDELING VAN HET FREGAT CYNTHIA.

</li>
<li>37 MATHIAS SANDORF. Een verijdelde Samenzwering.

</li>
<li>38 MATHIAS SANDORF. De Middellandsche Zee.

</li>
<li>39 MATHIAS SANDORF. Een Model-Volkplanting.

</li>
<li>40 HET LOTERIJBRIEFJE.

</li>
<li>41 ROBUR DE VEROVERAAR.

</li>
<li>42 DE STRIJD TUSSCHEN NOORD EN ZUID. Overrompeling eener Plantage.

</li>
<li>43 DE STRIJD TUSSCHEN NOORD EN ZUID. De Zwarte kreek van Texas.

</li>
<li>44 1792. OP WEG NAAR FRANKRIJK.

</li>
<li>45 TWEE JAAR VACANTIE. De mislukte Pleiziertocht.

</li>
<li>46 TWEE JAAR VACANTIE. Een Knapenkolonie.

</li>
<li>47 DE FAMILIE ZONDER NAAM. Het Verraad van Simon Morgaz.

</li>
<li>48 DE FAMILIE ZONDER NAAM. De Opstand van 1837.

</li>
<li>49 EEN SCHOT IN DE LUCHT.

</li>
<li>50 CESAR CASCABEL. De schoone Zwerfster.

</li>
<li>51 CESAR CASCABEL. Over het IJs en door de Steppen.</li>
</ul><p>


</p>
<p>Boek- en Kunstdrukkerij P.A. Geurts, Nijmegen.

</p>
</div>
<div class="div1"><span class="pagenum">
[<a href="#d0e5363">Inhoud</a>]
</span><p></p>
<div class="figure"><img border="0" src="images/back.jpg" alt="Oorspronkelijke achterkant." width="507" height="720"></div><p>


</p>
<div class="transcribernote">
<h2>Colofon</h2>
<h3>Beschikbaarheid</h3>
<p>Dit eBoek is voor kosteloos gebruik door iedereen overal, met vrijwel geen beperkingen van welke soort dan ook. U mag het
kopieeren, weggeven of hergebruiken onder de voorwaarden van de Project Gutenberg Licentie bij dit eBoek of on-line op www.gutenberg.org

</p>
<p>This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give
it away or re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included with this eBook or online at www.gutenberg.org

</p>
<h3>Codering</h3>
<p>Dit bestand is in de oude spelling. Er is geen poging gedaan de tekst te moderniseren. Afgebroken woorden aan het einde van
de regel zijn hersteld.

</p>
<p>Hoewel in dit werk laag liggende aanhalingstekens openen worden gebruikt, zijn deze gecodeerd met &#8220;.

</p>
<h3>Documentgeschiedenis</h3>
<ul>
<li>05-JAN-2007 begonnen.</li>
</ul>
<h3>Verbeteringen</h3>
<p>De volgende verbeteringen zijn aangebracht in de tekst:</p>
<table width="75%">
<tr>
<th>Plaats</th>
<th>Bron</th>
<th>Verbetering</th>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e112">Bladzijde 1</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">.</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e151">Bladzijde </a></td>
<td width="40%">parellel</td>
<td width="40%">parallel</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e473">Bladzijde 16</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">.</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e595">Bladzijde 22</a></td>
<td width="40%">gegeheel</td>
<td width="40%">geheel</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e629">Bladzijde 23</a></td>
<td width="40%">Pentroff</td>
<td width="40%">Pencroff</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e763">Bladzijde 28</a></td>
<td width="40%">Spilet</td>
<td width="40%">Spilett</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e778">Bladzijde 28</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">&#8212;</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e837">Bladzijde 31</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">&#8221;</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e840">Bladzijde 31</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">&#8220;</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e858">Bladzijde 32</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">&#8220;</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e863">Bladzijde 32</a></td>
<td width="40%">toonen</td>
<td width="40%">teenen</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e968">Bladzijde 36</a></td>
<td width="40%">oogenbik</td>
<td width="40%">oogenblik</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e1024">Bladzijde 38</a></td>
<td width="40%">VII</td>
<td width="40%">VIII</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e1142">Bladzijde 43</a></td>
<td width="40%">werdt</td>
<td width="40%">werd</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e1374">Bladzijde 51</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">.</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e1402">Bladzijde 52</a></td>
<td width="40%">antwoorde</td>
<td width="40%">antwoordde</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e1903">Bladzijde 76</a></td>
<td width="40%">n</td>
<td width="40%">in</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e1933">Bladzijde 78</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">&#8221;</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e1951">Bladzijde 78</a></td>
<td width="40%">Zuid-Mandebule</td>
<td width="40%">Zuid-Mandibule</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2075">Bladzijde 84</a></td>
<td width="40%">paralel</td>
<td width="40%">parallel</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2324">Bladzijde 96</a></td>
<td width="40%">&eacute;en</td>
<td width="40%">&eacute;&eacute;n</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2391">Bladzijde 99</a></td>
<td width="40%">spingen</td>
<td width="40%">springen</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2394">Bladzijde 99</a></td>
<td width="40%">&#8221;</td>
<td width="40%">
[<i>Verwijderd</i>]

</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2420">Bladzijde 99</a></td>
<td width="40%">sillicium</td>
<td width="40%">silicium</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2448">Bladzijde 102</a></td>
<td width="40%">v&oacute;or</td>
<td width="40%">v&oacute;&oacute;r</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2481">Bladzijde 103</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">.</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2531">Bladzijde 106</a></td>
<td width="40%">geld</td>
<td width="40%">geldt</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2594">Bladzijde 107</a></td>
<td width="40%">top</td>
<td width="40%">Top</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2665">Bladzijde 110</a></td>
<td width="40%">V&oacute;or</td>
<td width="40%">V&oacute;&oacute;r</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2824">Bladzijde 118</a></td>
<td width="40%">v&oacute;or</td>
<td width="40%">v&oacute;&oacute;r</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2874">Bladzijde 120</a></td>
<td width="40%">te</td>
<td width="40%">de</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e2954">Bladzijde 123</a></td>
<td width="40%">insekten</td>
<td width="40%">insecten</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3053">Bladzijde 128</a></td>
<td width="40%">theorieen</td>
<td width="40%">theorie&euml;n</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3143">Bladzijde 131</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">&#8221;</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3233">Bladzijde 136</a></td>
<td width="40%">kangeroes</td>
<td width="40%">kangaroes</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3238">Bladzijde 137</a></td>
<td width="40%">&#8221;</td>
<td width="40%">
[<i>Verwijderd</i>]

</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3350">Bladzijde 141</a></td>
<td width="40%">. &#8220;Want</td>
<td width="40%">, want</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3355">Bladzijde 141</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">&#8220;</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3410">Bladzijde 143</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">&#8221;</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3540">Bladzijde 147</a></td>
<td width="40%">knnnen</td>
<td width="40%">kunnen</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3625">Bladzijde 150</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">&#8221;</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3719">Bladzijde 154</a></td>
<td width="40%">New-Yersey</td>
<td width="40%">New-Jersey</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3726">Bladzijde 154</a></td>
<td width="40%">verrewijker</td>
<td width="40%">verrekijker</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3740">Bladzijde 155</a></td>
<td width="40%">Peneroff</td>
<td width="40%">Pencroff</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e3783">Bladzijde 156</a></td>
<td width="40%">parellel</td>
<td width="40%">parallel</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4089">Bladzijde 170</a></td>
<td width="40%">schilpad</td>
<td width="40%">schildpad</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4245">Bladzijde 176</a></td>
<td width="40%">&#8221;</td>
<td width="40%">
[<i>Verwijderd</i>]

</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4344">Bladzijde 180</a></td>
<td width="40%">of</td>
<td width="40%">af</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4431">Bladzijde 183</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">,</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4528">Bladzijde 187</a></td>
<td width="40%">orang-oetang</td>
<td width="40%">oerang-oetang</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4549">Bladzijde 188</a></td>
<td width="40%">orang-oetang</td>
<td width="40%">oerang-oetang</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4632">Bladzijde 191</a></td>
<td width="40%">Clycerine-rivier</td>
<td width="40%">Glycerine-rivier</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4697">Bladzijde 195</a></td>
<td width="40%">
[<i>Niet in bron</i>]

</td>
<td width="40%">&#8212;</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e4804">Bladzijde 202</a></td>
<td width="40%">Jub</td>
<td width="40%">Jup</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5238">Bladzijde 220</a></td>
<td width="40%">bouwen</td>
<td width="40%">houwen</td>
</tr>
<tr>
<td width="20%"><a href="#d0e5463">Bladzijde 227</a></td>
<td width="40%">XIV</td>
<td width="40%">XXIV</td>
</tr>
</table>
</div>
</div>
</div>







<pre>





End of the Project Gutenberg EBook of Het Geheimzinnige Eiland, by Jules Verne

*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK HET GEHEIMZINNIGE EILAND ***

***** This file should be named 20331-h.htm or 20331-h.zip *****
This and all associated files of various formats will be found in:
        https://www.gutenberg.org/2/0/3/3/20331/

Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed
Proofreading Team at https://www.pgdp.net/


Updated editions will replace the previous one--the old editions
will be renamed.

Creating the works from public domain print editions means that no
one owns a United States copyright in these works, so the Foundation
(and you!) can copy and distribute it in the United States without
permission and without paying copyright royalties.  Special rules,
set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to
copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to
protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark.  Project
Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you
charge for the eBooks, unless you receive specific permission.  If you
do not charge anything for copies of this eBook, complying with the
rules is very easy.  You may use this eBook for nearly any purpose
such as creation of derivative works, reports, performances and
research.  They may be modified and printed and given away--you may do
practically ANYTHING with public domain eBooks.  Redistribution is
subject to the trademark license, especially commercial
redistribution.



*** START: FULL LICENSE ***

THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE
PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK

To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free
distribution of electronic works, by using or distributing this work
(or any other work associated in any way with the phrase "Project
Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
Gutenberg-tm License (available with this file or online at
https://gutenberg.org/license).


Section 1.  General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm
electronic works

1.A.  By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm
electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
and accept all the terms of this license and intellectual property
(trademark/copyright) agreement.  If you do not agree to abide by all
the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy
all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession.
If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the
terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.

1.B.  "Project Gutenberg" is a registered trademark.  It may only be
used on or associated in any way with an electronic work by people who
agree to be bound by the terms of this agreement.  There are a few
things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works
even without complying with the full terms of this agreement.  See
paragraph 1.C below.  There are a lot of things you can do with Project
Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement
and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic
works.  See paragraph 1.E below.

1.C.  The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation"
or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project
Gutenberg-tm electronic works.  Nearly all the individual works in the
collection are in the public domain in the United States.  If an
individual work is in the public domain in the United States and you are
located in the United States, we do not claim a right to prevent you from
copying, distributing, performing, displaying or creating derivative
works based on the work as long as all references to Project Gutenberg
are removed.  Of course, we hope that you will support the Project
Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by
freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of
this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with
the work.  You can easily comply with the terms of this agreement by
keeping this work in the same format with its attached full Project
Gutenberg-tm License when you share it without charge with others.

1.D.  The copyright laws of the place where you are located also govern
what you can do with this work.  Copyright laws in most countries are in
a constant state of change.  If you are outside the United States, check
the laws of your country in addition to the terms of this agreement
before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
creating derivative works based on this work or any other Project
Gutenberg-tm work.  The Foundation makes no representations concerning
the copyright status of any work in any country outside the United
States.

1.E.  Unless you have removed all references to Project Gutenberg:

1.E.1.  The following sentence, with active links to, or other immediate
access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently
whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the
phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project
Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed,
copied or distributed:

This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.org

1.E.2.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived
from the public domain (does not contain a notice indicating that it is
posted with permission of the copyright holder), the work can be copied
and distributed to anyone in the United States without paying any fees
or charges.  If you are redistributing or providing access to a work
with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the
work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1
through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
1.E.9.

1.E.3.  If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted
with the permission of the copyright holder, your use and distribution
must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional
terms imposed by the copyright holder.  Additional terms will be linked
to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the
permission of the copyright holder found at the beginning of this work.

1.E.4.  Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm
License terms from this work, or any files containing a part of this
work or any other work associated with Project Gutenberg-tm.

1.E.5.  Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
electronic work, or any part of this electronic work, without
prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
active links or immediate access to the full terms of the Project
Gutenberg-tm License.

1.E.6.  You may convert to and distribute this work in any binary,
compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
word processing or hypertext form.  However, if you provide access to or
distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than
"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org),
you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a
copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon
request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other
form.  Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm
License as specified in paragraph 1.E.1.

1.E.7.  Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works
unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.

1.E.8.  You may charge a reasonable fee for copies of or providing
access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided
that

- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
     the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method
     you already use to calculate your applicable taxes.  The fee is
     owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he
     has agreed to donate royalties under this paragraph to the
     Project Gutenberg Literary Archive Foundation.  Royalty payments
     must be paid within 60 days following each date on which you
     prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax
     returns.  Royalty payments should be clearly marked as such and
     sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the
     address specified in Section 4, "Information about donations to
     the Project Gutenberg Literary Archive Foundation."

- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
     you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
     does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm
     License.  You must require such a user to return or
     destroy all copies of the works possessed in a physical medium
     and discontinue all use of and all access to other copies of
     Project Gutenberg-tm works.

- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any
     money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
     electronic work is discovered and reported to you within 90 days
     of receipt of the work.

- You comply with all other terms of this agreement for free
     distribution of Project Gutenberg-tm works.

1.E.9.  If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm
electronic work or group of works on different terms than are set
forth in this agreement, you must obtain permission in writing from
both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark.  Contact the
Foundation as set forth in Section 3 below.

1.F.

1.F.1.  Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
public domain works in creating the Project Gutenberg-tm
collection.  Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic
works, and the medium on which they may be stored, may contain
"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or
corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual
property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a
computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by
your equipment.

1.F.2.  LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project
Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all
liability to you for damages, costs and expenses, including legal
fees.  YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
PROVIDED IN PARAGRAPH F3.  YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
DAMAGE.

1.F.3.  LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
written explanation to the person you received the work from.  If you
received the work on a physical medium, you must return the medium with
your written explanation.  The person or entity that provided you with
the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
refund.  If you received the work electronically, the person or entity
providing it to you may choose to give you a second opportunity to
receive the work electronically in lieu of a refund.  If the second copy
is also defective, you may demand a refund in writing without further
opportunities to fix the problem.

1.F.4.  Except for the limited right of replacement or refund set forth
in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER
WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.

1.F.5.  Some states do not allow disclaimers of certain implied
warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
the applicable state law.  The invalidity or unenforceability of any
provision of this agreement shall not void the remaining provisions.

1.F.6.  INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance
with this agreement, and any volunteers associated with the production,
promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works,
harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
that arise directly or indirectly from any of the following which you do
or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm
work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause.


Section  2.  Information about the Mission of Project Gutenberg-tm

Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of
electronic works in formats readable by the widest variety of computers
including obsolete, old, middle-aged and new computers.  It exists
because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
people in all walks of life.

Volunteers and financial support to provide volunteers with the
assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's
goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will
remain freely available for generations to come.  In 2001, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations.
To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation
and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4
and the Foundation web page at https://www.pglaf.org.


Section 3.  Information about the Project Gutenberg Literary Archive
Foundation

The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
Revenue Service.  The Foundation's EIN or federal tax identification
number is 64-6221541.  Its 501(c)(3) letter is posted at
https://pglaf.org/fundraising.  Contributions to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent
permitted by U.S. federal laws and your state's laws.

The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S.
Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
throughout numerous locations.  Its business office is located at
809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
business@pglaf.org.  Email contact links and up to date contact
information can be found at the Foundation's web site and official
page at https://pglaf.org

For additional contact information:
     Dr. Gregory B. Newby
     Chief Executive and Director
     gbnewby@pglaf.org


Section 4.  Information about Donations to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation

Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide
spread public support and donations to carry out its mission of
increasing the number of public domain and licensed works that can be
freely distributed in machine readable form accessible by the widest
array of equipment including outdated equipment.  Many small donations
($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
status with the IRS.

The Foundation is committed to complying with the laws regulating
charities and charitable donations in all 50 states of the United
States.  Compliance requirements are not uniform and it takes a
considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
with these requirements.  We do not solicit donations in locations
where we have not received written confirmation of compliance.  To
SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any
particular state visit https://pglaf.org

While we cannot and do not solicit contributions from states where we
have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
against accepting unsolicited donations from donors in such states who
approach us with offers to donate.

International donations are gratefully accepted, but we cannot make
any statements concerning tax treatment of donations received from
outside the United States.  U.S. laws alone swamp our small staff.

Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
methods and addresses.  Donations are accepted in a number of other
ways including including checks, online payments and credit card
donations.  To donate, please visit: https://pglaf.org/donate


Section 5.  General Information About Project Gutenberg-tm electronic
works.

Professor Michael S. Hart was the originator of the Project Gutenberg-tm
concept of a library of electronic works that could be freely shared
with anyone.  For thirty years, he produced and distributed Project
Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support.


Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed
editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S.
unless a copyright notice is included.  Thus, we do not necessarily
keep eBooks in compliance with any particular paper edition.


Most people start at our Web site which has the main PG search facility:

     https://www.gutenberg.org

This Web site includes information about Project Gutenberg-tm,
including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.


</pre>

</body>
</html>
generated by cgit v1.2.3 (git 2.25.1) at 2026-01-28 11:58:44 +0000