diff options
Diffstat (limited to '19091-h')
| -rw-r--r-- | 19091-h/19091-h.htm | 11300 | ||||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/backcover.jpg | bin | 0 -> 72948 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/frontcover.jpg | bin | 0 -> 108402 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p000.jpg | bin | 0 -> 40230 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p005.jpg | bin | 0 -> 131621 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p009.jpg | bin | 0 -> 115816 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p017.jpg | bin | 0 -> 139031 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p025.jpg | bin | 0 -> 129870 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p033.jpg | bin | 0 -> 131700 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p041.jpg | bin | 0 -> 133358 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p049.jpg | bin | 0 -> 136755 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p057.jpg | bin | 0 -> 134335 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p065.jpg | bin | 0 -> 123523 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p072.jpg | bin | 0 -> 105701 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p073.jpg | bin | 0 -> 128109 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p081.jpg | bin | 0 -> 131947 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p085.jpg | bin | 0 -> 110320 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p089.jpg | bin | 0 -> 102343 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p097.jpg | bin | 0 -> 129623 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p105.jpg | bin | 0 -> 132483 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p113.jpg | bin | 0 -> 124677 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p117.jpg | bin | 0 -> 130148 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p121.jpg | bin | 0 -> 142109 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p125.jpg | bin | 0 -> 126043 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p129.jpg | bin | 0 -> 122882 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p137.jpg | bin | 0 -> 123737 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p145.jpg | bin | 0 -> 125752 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p153.jpg | bin | 0 -> 130165 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p161.jpg | bin | 0 -> 126823 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p169.jpg | bin | 0 -> 112161 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p173.jpg | bin | 0 -> 128610 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p177.jpg | bin | 0 -> 116048 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p181.jpg | bin | 0 -> 111441 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p185.jpg | bin | 0 -> 104179 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p193.jpg | bin | 0 -> 127916 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p200.jpg | bin | 0 -> 122342 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p201.jpg | bin | 0 -> 129209 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p208.jpg | bin | 0 -> 129946 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p209.jpg | bin | 0 -> 124174 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p217.jpg | bin | 0 -> 136932 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p224.jpg | bin | 0 -> 145544 bytes | |||
| -rw-r--r-- | 19091-h/images/p225.jpg | bin | 0 -> 123043 bytes |
42 files changed, 11300 insertions, 0 deletions
diff --git a/19091-h/19091-h.htm b/19091-h/19091-h.htm new file mode 100644 index 0000000..1252722 --- /dev/null +++ b/19091-h/19091-h.htm @@ -0,0 +1,11300 @@ + +<!DOCTYPE html +PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd"> + +<!-- This HTML file has been automatically generated from an XML source, using XSLT. If you find any mistakes, please edit the XML source. --> +<html lang="nl-1900"> +<head> +<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=ISO-8859-1"> + +<title>Robur de Veroveraar</title> +<link rel="schema.DC" href="http://dublincore.org/documents/1998/09/dces/"> +<meta name="author" content="Jules Verne"> +<meta name="DC.Creator" content="Jules Verne"> +<meta name="DC.Title" content="Robur de Veroveraar"> +<meta name="DC.Date" content="### 2006"> +<meta name="DC.Language" content="nl-1900"><style type="text/css"> + + +body +{ +font: 100%/1.2em "Times New Roman", Times, serif; +margin: 1.58em 16% 1.58em 16%; +text-align: left; +} + +/****** Title Page ******/ + +h1.docTitle +{ +font-size: 1.6em; +line-height: 2em; +} + +h2.docImprint, h1.docTitle, h2.byline, h2.docTitle +{ +text-align: center; +} + +h2.byline +{ +font-size: 1.1em; +line-height: 1.44em; +font-weight: normal; +} + +span.docAuthor +{ +font-size: 1.2em; +font-weight: bold; +} + +h2.docImprint +{ +font-size: 1.2em; +font-weight: normal; +} + +/******* Headers ******/ + +.div0 +{ +padding-bottom: 1.6em; +} + +.div1 +{ +padding-bottom: 1.44em; +} + +.div2 +{ +padding-bottom: 1.2em; +} + +.div3, .div4, .div5 +{ +padding-bottom: 1.0em; +} + +h1, h2, h3, h4, h5, h6 +{ +font-style: normal; +text-transform: none; +clear: both; +} + +h1 +{ +font-size: 1.44em; +line-height: 1.5em; +} + +h1.label +{ +font-size: 1.2em; +line-height: 1.2em; +margin-bottom: 0; +} + +h2 +{ +font-size: 1.44em; +line-height: 1.5em; +} + +h2.label +{ +font-size: 1.2em; +line-height: 1.2em; +margin-bottom: 0; +} + +h3 +{ +font-size: 1.2em; +line-height: 1.2em; +} + +h3.label +{ +font-size: 1.0em; +line-height: 1.2em; +margin-bottom: 0; +} + +h4 +{ +font-size: 1.0em; +line-height: 1.2em; +} + +h4.lghead +{ +margin-left: 10%; +margin-right: 10%; +} + +h5 +{ +font-size: 1.0em; +line-height: 1.0em; +font-style: italic; +} + +h6 +{ +font-size: 1.0em; +line-height: 1.0em; +font-style: italic; +} + +/****** Paragraphs ******/ + +p +{ +text-indent: 0; +} + +.alignleft +{ +text-align: left; +} + +.aligncenter +{ +text-align: center; +} + +.alignright +{ +text-align: right; +} + +.alignblock +{ +text-align: justify; +} + +p.poetry +{ +margin: 0em 10% 1.58em 10%; +} + +p.line +{ +margin: 0 10% 0 10%; +} + +p.beforeline, p.afterline +{ +margin-top: 1em; +} + +p.initial +{ +text-indent: 0em; +} + +p.argument, p.note +{ +font-size: 0.9em; +line-height: 1.2em; +text-indent: 0em; +} + +p.argument +{ +margin: 1.58em 10% 1.58em 10%; +} + +p.quote +{ +font-size: 0.9em; +line-height: 1.2em; +margin: 1.58em 5% 1.58em 5%; +} + +div.blockquote +{ +font-size: 0.9em; +line-height: 1.2em; +margin: 1.58em 5% 1.58em 5%; +} + + +/****** Figures ******/ + +div.divFigure +{ +text-align: center; +} + +.floatLeft +{ +float: left; +margin: 10px 10px 10px 0; +} + +.floatRight +{ +float: right; +margin: 10px 0 10px 10px; +} + +p.figureHead +{ +text-align: center; +} + +p.figure, p.legend +{ +font-size: 80%; +margin-top: 0; +text-align: center; +} + +p.smallprint, li.smallprint +{ +font-size: 80%; +color: #666666; +} + +/* Special cases for Filipino Riddles */ + +p.question +{ +text-align: left; +margin-bottom: 0em; +} + +p.answer +{ +text-align: right; +margin-top: 0em; +} + +p.explanation +{ +margin-left: 0.9em; +margin-right: 0.9em; +font-size: smaller; +} + + +/****** Sidenotes ******/ + +.leftnote +{ +position:absolute; +left:1%; +height:0em; +width:14%; +font-size: 0.8em; +text-indent: 0em; +line-height: 1.2em; +} + +/****** Page Numbers ******/ + +.pagenum +{ +display: inline; +font-size: 70%; +text-align: right; +position: absolute; right: 1%; +padding: 0 0 0 0; +margin: 0 0 0 0; +} + +.pagenum a +{ +text-decoration: none; +} + + +/****** Footnotes ******/ + +a.noteref:hover +{ +text-decoration: none; +} + +a.noteref +{ +font-size: 80%; +vertical-align: 0.25em; +text-decoration: none; +} + +div.footnotes +{ +padding: 0 0 0 0; +margin-top: 1em; +} + +hr.fnsep +{ +width: 25%; +text-align: left; +margin-left: 0; +margin-right: 0; +} + +p.footnote +{ +font-size: 80%; +margin-top: 0.5em; +margin-bottom: 0.5em; +} + +p.footnote .label +{ +float: left; +text-align: left; +width: 2em; +} + +/****** Poetry ******/ + +div.poem +{ +text-align: left; +margin-left: 5%; +width: 90%; +position: relative; +} + +.poem h4 +{ +margin-left: 5em; +font-weight: normal; +text-decoration: underline; +} + +.poem .stanza +{ +margin-top: 1em; +} + +.poem .linenum +{ +position: absolute; +top: auto; +left: -2.5em; +margin: 0; +text-indent: 0; +font-size: 90%; +text-align: center; +width: 1.75em; +color: #777; +} + +.poem .i0 { display: block; margin-left: 2em; } +.poem .i1 { display: block; margin-left: 3em; } +.poem .i2 { display: block; margin-left: 4em; } +.poem .i3 { display: block; margin-left: 5em; } +.poem .i4 { display: block; margin-left: 6em; } +.poem .i5 { display: block; margin-left: 7em; } +.poem .i6 { display: block; margin-left: 8em; } +.poem .i7 { display: block; margin-left: 9em; } +.poem .i8 { display: block; margin-left: 10em; } +.poem .i9 { display: block; margin-left: 11em; } + + + +/****** Annotations ******/ + +span.corr +{ +border-bottom: 1px dotted red; +} + +span.abbr +{ +border-bottom: 1px dotted gray; +} + +span.measure +{ +border-bottom: 1px dotted green; +} + +.letterspaced +{ +letter-spacing: 0.2em; +} + +.smallcaps +{ +font-variant: small-caps; +} + + +/****** Anchors ******/ + +a.hidden:hover +{ +text-decoration: none; +} + +a.hidden +{ +text-decoration: none; +} + +hr +{ +width: 45%; +margin-top: 1em; +margin-left: auto; +margin-right: auto; +clear: both; +text-align: center; +height: 1px; +} + + + + + +body +{ +background: #FFFFFF; +font-family: "Times New Roman", Times, serif; +} + +body, a.hidden +{ +color: black; +} + +h1, h2, h3, h4, h5, h6 +{ +color: #001FA4; +font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; +} + +.figureHead, .noteref, span.leftnote, p.legend +{ +color: #001FA4; +} + +.rightnote, .pagenum, .linenum, .pagenum a +{ +color: #AAAAAA; +} + +a.hidden:hover, a.noteref:hover +{ +color: red; +} + + +</style></head> +<body> + + +<pre> + +The Project Gutenberg EBook of Robur de Veroveraar, by Jules Verne + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + + +Title: Robur de Veroveraar + +Author: Jules Verne + +Release Date: August 21, 2006 [EBook #19091] + +Language: Dutch + +Character set encoding: ISO-8859-1 + +*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ROBUR DE VEROVERAAR *** + + + + +Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed +Proofreading Team at http://www.pgdp.net/ + + + + + + +</pre> + + +<div class="frontmatter"> +<p class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/frontcover.jpg" alt="Oorspronkelijke voorkant."></p> +</div><p> + +</p> +<h1 class="docTitle">Wonderreizen.</h1> +<h2 class="byline"><span class="docAuthor">Jules Verne</span></h2> +<h1 class="docTitle">Robur<br> +De Veroveraar +</h1> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p000.jpg" alt="De Albatros."></p> +</div> +<h2 class="docImprint">Amsterdam<br> +Uitgevers-Maatschappy “Elsevier”<br> +1915 +</h2> +</div><a id="d0e95"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e95">1</a>]</span><div class="bodytext"> +<p class="div1"><a id="d0e97"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">I.</h2> +<h2>Waarin de geleerden en ook de domkoppen met de handen in het haar zitten.</h2> +<p>“Pang!....” + +</p> +<p>“Pang!....” + +</p> +<p>De twee pistoolschoten gingen als het ware tegelijkertijd af. Eene koe, die op een afstand van vijftig passen ongeveer rustig +graasde, kreeg een der kogels in de bovenrugwervels. Toch, dat moet erkend worden, had zij aan het geheele geval hoegenaamd +geene schuld. De onschuldigen boeten in den regel voor de schuldigen. + +</p> +<p>Geen der beide vechtenden was geraakt geworden. Zoo gaat het gewoonlijk in de wereld. + +</p> +<p>Wie waren die twee heeren, die daar op elkander geschoten, die naar elkanders leven getracht hadden? + +</p> +<p>Wij weten het niet. En toch was, dunkt ons, de gelegenheid schoon, om hunne namen aan de vergetelheid te ontrukken, om die +namen voor het verre nageslacht te bewaren. Alles wat hier evenwel medegedeeld kan worden is, dat de eene, de oudste, Engelschman, +en de andere, de jongste, Amerikaan was. + +</p> +<p>Vraagt men of wij de plek kunnen aanduiden, waar de doodonschuldige herkauwster haar laatste bosje gras gegraasd had? Niets +gemakkelijker dan dat. Dat viel voor op den rechteroever van de Niagara, niet heel ver van die hangende brug, welke de verbinding +daarstelt van den Amerikaanschen met den Canadaschen oever, op ongeveer drie mijlen beneden de beide watervallen. + +</p> +<p>De Engelschman trad toen met vasten tred op zijn tegenstander den Amerikaan toe: + +</p> +<p>“En toch, in weerwil van alles, houd ik steeds vol, dat het de <i>Rule Britannia</i>! was,” zeide hij. + +</p> +<p>“Neen, gij vergist u. Het was de <i>Yankee Doodle</i>; ik verzeker het u,” hernam de andere. + +</p> +<p>De twist zou waarlijk weer losgebroken zijn, toen een der getuigen—waarschijnlijk in het belang van het grazend vee—meende +tusschenbeiden te moeten komen. +<a id="d0e130"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e130">2</a>]</span></p> +<p>“Kom, kom,” zeide hij, “laten wij aannemen, dat het de <i>Rule Britannia</i> en de <i>Yankee Doodle</i> was, dan hebt gij beiden gelijk, en dan kunnen wij ten minste gaan ontbijten, niet waar? Vindt gij dat geen prachtig voorstel?” + +</p> +<p>Dat compromis tusschen de beide vaderlandlievende volksgezangen van Noord-Amerika en van Groot-Brittannië werd tot aller tevredenheid +door beide partijen aangenomen. + +</p> +<p>Amerikanen en Engelschen gingen stroomopwaarts langs de Niagara en namen plaats aan de gastvrije tafel van het Goat-Island-hôtel, +hetwelk op eene strook neutraal grondgebied tusschen de beide watervallen opgetrokken was. + +</p> +<p>Nu zij eenmaal voor hunne gekookte eieren, voor hunne traditioneele ham, voor hun koud roastbeef, dat met brandverwekkende +mixed pickles smakelijk gemaakt werd, voor hunne thee, die bij stroomen vloot, om de beroemde watervallen jaloersch te maken, +gezeten waren, nu zullen wij hen met rust laten. Wie weet daarenboven, of er over die mannen nog in dit verhaal zal gehandeld +worden. + +</p> +<p>Wij voor ons gelooven aan die waarschijnlijkheid wel het allerminst. + +</p> +<p>Maar, wie had nu gelijk? De Engelschman, of de Amerikaan? + +</p> +<p>Dat was zeer moeielijk uit te maken. In ieder geval was dit tweegevecht een bewijs te meer, hoe hartstochtelijk opgewonden +de gemoederen niet alleen in de Nieuwe maar ook in de Oude Wereld waren ter zake van een onverklaarbaar verschijnsel, hetwelk +sedert een maand ongeveer, al de hersenen in de war bracht. + + +</p> +<div class="poem"> +<div class="stanza"> +<p class="line" style=""><span class="poetryline">.... <i>Os sublime dedit coelumque tueri</i></span></p> +</div> +</div> +<p>zegt Ovidius Naso ergens in zijne onvergetelijke gedichten ter verheerlijking van het menschelijk schepsel. + +</p> +<p>Inderdaad, nimmer had men, sedert de mensch op den aardbol verschenen was, zooveel en zoo bestendig naar den hemel gekeken +als in deze laatste dagen. + +</p> +<p>Nu had juist gedurende den voorafgaanden nacht nog, eene luchttrompet hare schrille koperklanken door het luchtruim laten +weergalmen, vlak boven dat gedeelte van Canada, hetwelk tusschen het meer Ontario en het meer Erie gelegen is. De een had +duidelijk het <i>Yankee Doodle</i> gehoord, de andere het <i>Rule Britannia</i>. Vandaar die twist tusschen Anglo-Saksers, die met een stevig ontbijt te Goat-Island eindigde. Misschien hadden zij, alles +wel beschouwd, niets van die vaderlandlievende gezangen gehoord, maar, wat door niemand betwijfeld werd, was dat dit vreemde +geschetter zeer zonderling uit den hemel naar de aarde scheen neder te dalen. +<a id="d0e168"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e168">3</a>]</span></p> +<p>Moest er aan een hemelsche trompet gedacht worden, die door een engel of een aartsengel bespeeld werd?.... Had men niet eerder +te denken aan vroolijke en opgeruimde luchtreizigers, die dit klankrijke instrument, waarvan de Faam een zoo luidruchtig gebruik +maakt, bespeelden? + +</p> +<p>Neen, waarlijk niet. Men kon kijken en turen, zooveel men maar wilde. Er was geen ballon, en er waren bijgevolg ook geen luchtreizigers +te bespeuren. Een buitengewoon natuurverschijnsel deed zich in de hoogere luchtlagen vernemen. + +</p> +<p>Dat was een luchtverschijnsel, waarvan men noch den aard noch den oorsprong wist aan te wijzen. + +</p> +<p>Heden werd het boven Amerika vernomen en acht-en-veertig uren later boven Europa, acht dagen later in Azië boven het Hemelsche +Keizerrijk. + +</p> +<p>Maar als nu die trompet, welker toon zeer duidelijk vernomen werd, niet die van het laatste oordeel was, welk soort van blaasinstrument +was het dan?.... + +</p> +<p>Dat natuurverschijnsel veroorzaakte in alle landen en streken van het aardrijk, in de verschillende keizerrijken, koninkrijken +of gemeenebesten eene zekere mate van onrust, die bestreden moest worden. + +</p> +<p>Wanneer gij in uw huis vreemde en onverklaarbare geruchten zoudt vernemen, zoudt gij dan niet zoo spoedig mogelijk den aard +van die geruchten willen leeren kennen? En als die nasporingen mislukten, zoudt gij dan uw huis niet verlaten, om een ander, +meer rustig, te betrekken? + +</p> +<p>Ongetwijfeld, niet waar? Zoo zou ieder verstandig redelijk wezen handelen. + +</p> +<p>Maar in het onderhavige geval gold het niet uw huis, maar den geheelen aardbol. + +</p> +<p>Men kan dien bol maar niet zoo verlaten, om naar de Maan, naar Mars, naar Venus, naar Jupiter of naar eene andere planeet +van ons zonnestelsel te verhuizen. + +</p> +<p>Men moest dus opsporen wat er omging, niet in de onmetelijke luchtledige ruimte, die onzen aardbol omgeeft, maar in de atmosferische +lagen, welke zich tusschen die ruimte en den bol bevonden. + +</p> +<p>En, inderdaad, zonder lucht, geen geluid. En daar er toch geluid vernomen werd van die trompet, zoo moest het natuurverschijnsel +plaats vinden te midden van de luchtlaag, welker dichtheid afnemende en verminderende is, zoodat zij zich op niet verder dan +twee uren gaans van ons aardrijk uitstrekt. + +</p> +<p>Natuurlijk bespraken duizenden dagbladen, weekbladen en tijdschriften de zaak en behandelden haar en bekeken haar van alle +<a id="d0e195"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e195">4</a>]</span>kanten. Poogden zij het natuurverschijnsel toe te lichten, zoo benevelden en verduisterden zij het ook vaak. Zij verkondigden +valsche of ware berichten, stelden hunne lezers gerust of <span class="corr" title="Bron: beanstigden">beangstigden</span> hen, naarmate dat in hun kraam en in het belang van de grootte hunner oplage te pas kwam, en prikkelden de menigte, die toch +al niet erg op haar gemak was, hartstochtelijk. + +</p> +<p>Waarachtig, de staatkunde leed er door, hoewel de zaken over het algemeen niet minder gedreven werden en noch handelsman, +noch nijverheidsman redenen van ontevredenheid hadden. + +</p> +<p>Maar, in Godsnaam, wat had er dan toch in dat luchtruim plaats? + +</p> +<p>Men raadpleegde de sterrenwachten van de geheele wereld. Van Parijs, van Greenwich, van Berlijn, van Rome, van Leiden.... +in een woord allen. En toen die wetenschappelijke inrichtingen het antwoord schuldig bleven, vroeg men zich af, waartoe die +sterrenwachten, die zooveel geld kostten, toch wel dienden. + +</p> +<p>Wanneer sterrenkundigen in staat zijn om sterren in dubbelsterren, in drievuldige sterren, op duizenden, op honderd-duizenden +uren afstand te ontleden, waarom konden zij den aard en den oorsprong van een eenvoudig kosmisch natuurverschijnsel niet verklaren, +dat toch maar plaats kon hebben binnen een straal van slechts weinige kilometers? + +</p> +<p>Waarlijk, de vraag kan gegrond heeten: waartoe dienen die sterrenkundigen? + +</p> +<p>Wat er dan ook maar op een telescoop, op een verrekijker, op een bril, op een neusknijpertje, op een tooneelkijker geleek, +werd opgeduikeld om naar den hemel te turen, zelfs de <i>monocles</i>, de eenoogige brillen zou men ze kunnen noemen, waarvan de fatten zich zoo bevallig bedienen, werden gebruikt om gedurende +die fraaie zomernachten het uitspansel te bespieden. Allen, die maar oogen en een brilleglas ter beschikking hadden, waren +in de weer, en inderdaad hun getal was ontelbaar. Zonder overdrijving kon hun aantal, die gezichthelpende instrumenten van +alle lengten en alle dikten bezigden, gerust op honderdduizend, ja op veel meer begroot worden. Er waren meer waarnemers dan +sterren die aan de hemelsche transen met het bloote oog te zien waren. + +</p> +<p>Neen! nimmer was aan eene zons- of maansverduistering, die toch in het belang der wetenschap van alle punten van de beschaafde +en onbeschaafde landen van het geheele aardrijk bespied wordt, zulk eene eer, zulk eene waarneming ten deel gevallen. Het +was, alsof alle sterrenkundigen, ja alle natuurkundigen het hoofd verloren hadden. + +</p> +<p>Eindelijk kwam er antwoord van de sterrenwachten. Maar het was er ook naar. + +<a id="d0e219"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e219">5</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p005.jpg" alt="De twee pistoolschoten gingen als het ware tegelijkertijd af (bladz. 1)."></p> +<p class="figureHead">De twee pistoolschoten gingen als het ware tegelijkertijd af (bladz. <a href="#d0e95">1</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Het was trouwens te voorzien. Zet twee geleerden bij elkander, dan kibbelen zij. Breng er drie bij elkander, dan twisten zij; +zijn <a id="d0e230"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e230">6</a>]</span>er vier bijeen, dan vechten zij. Bij groote bijeenkomsten worden geregelde veldslagen geleverd. + +</p> +<p>Iedere sterrenwacht diende een antwoord in; maar die antwoorden klopten volstrekt niet met elkander. Ieder gaf zijne meening +ten beste; maar ieders meening verschilde hemelsbreed met die van zijn collegialen buurman. + +</p> +<p>Natuurlijk werd daaruit een binnenlandsche oorlog tusschen de geleerden geboren, die van de laatste weken van April tot in +de eerste weken van Mei duurde en met de meeste hartstochtelijkheid gevoerd werd. + +</p> +<p>De sterrenwacht van Parijs nam eene zeer gereserveerde houding aan. Geen harer sectiën leverde eene bepaalde uitspraak. In +den diensttak der wiskunstige sterrenkunde had men hooghartig nagelaten uit te kijken en waarnemingen te doen; in dien van +de meridiaanwaarnemingen had men niets bijzonders opgemerkt; in dien van de natuurkundige waarnemingen had men niets gezien; +in den geodesischen diensttak had men niets vernomen; in den meteorologischen had men zelfs niets gegist, en eindelijk in +dien der berekenaars had men zich—ongeloofelijk, niet waar?—in de eenvoudigste formulen vergist. De bekentenis was openhartig +ten minste, dat moet erkend worden. + +</p> +<p>Diezelfde openhartigheid werd ook door de sterrenwacht te Montsouris en door den magnetischen waarnemingspost te Saint-Maur +betracht. Dezelfde hulde werd aan de waarheid gebracht door het Bureau des Longitudes. + +</p> +<p>Waarachtig: Fransch stamt af van Frank. En frank beteekent: vrijmoedig, waarheidlievend. + +</p> +<p>In de departementen week men eenigszins van dat openhartigheidsstelsel af. + +</p> +<p>Misschien was er in dien nacht van den 6<sup>den</sup> op den 7<sup>den</sup> Mei een lichtstraal gezien, die als een electrisch verschijnsel, hetwelk hoogstens twintig seconden mag geduurd hebben, kon +opgenomen worden. + +</p> +<p>Op den Pic du Midi, een der hoogste toppen van het Pyreneeëngebergte, was die lichtstraal des avonds tusschen negen en tien +uur waargenomen geworden. + +</p> +<p>Op den meteorologischen waarnemingspost van Puy de Dôme, een der toppen van het Hoogland van Auvergne, was dat licht na middernacht +tusschen een en twee uur gezien geworden. + +</p> +<p>Op den Mont-Ventoux, niet ver van Avignon in de Provence, was dat licht des ochtends tusschen twee en drie uren ontwaard. + +</p> +<p>Te Nizza, aan de Middellandsche zee, had die lichtstraal zich tusschen drie en vier uren vertoond. + +</p> +<p>Eindelijk op den Semnoz-Alp, tusschen Annecy, le Bourget en <a id="d0e262"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e262">7</a>]</span>het meer van Genève gelegen, had men dat licht bespeurd, toen de dageraad reeds de kim verlichtte. + +</p> +<p>Klaarblijkelijk konden die verschillende waarnemingen niet verworpen worden. + +</p> +<p>Ongetwijfeld was dat licht achtereenvolgens in de tijdruimte van weinige uren op al die waarnemingsposten gezien geworden. +Dus, òf die lichtstraal was door verscheidene lichtbronnen veroorzaakt geworden, die zich door de bovenste luchtlagen bewogen; +òf slechts door eene eenige. Maar als zij aan eene eenige lichtbron toegeschreven moest worden, dan moest deze eene snelheid +van voortbeweging bezeten hebben, die de tweehonderd kilometers per uur zeer nabij bereikte. + +</p> +<p>Maar had men bij daglicht iets abnormaals in den dampkring ontwaard? + +</p> +<p>Neen! Dat was nimmer geschied. + +</p> +<p>Had men ten minste de trompet bij daglicht in de bovenste luchtlagen vernomen? + +</p> +<p>Ook dat niet, dat moest een ieder, zelfs de meest nauwkeurige waarnemer bekennen. + +</p> +<p>Nimmer had dat trompetgeschal tusschen zonsopgang en ondergang weerklonken. + +</p> +<p>Men was in het Vereenigde Koninkrijk zeer overstuur. De sterrenwachten daar konden maar tot geene overeenstemming komen. Greenwich +twistte met Oxford, hoewel beiden beweerden en stokstijf staande hielden, “dat er niets was.” Zelfs die twistende overeenkomst +was merkwaardig. + +</p> +<p>“Een optisch bedrog!” zei de eene en klampte zich daaraan halsstarrig vast. + +</p> +<p>“Een akoustisch bedrog!” antwoordde de andere en was in zijne meening niet minder hardnekkig. + +</p> +<p>Vandaar de twist! Vandaar het dispuut! Hoewel beiden erkenden, dat er zinsbedrog bestond. Of het nu de oogen of de ooren waren, +die het bedrog pleegden? Ziet, dat moest uitgemaakt worden. + +</p> +<p>De Nederlandsche sterrenwachten te Utrecht en te Leiden behandelden de quaestie leuker. Daar had men eenvoudig hoegenaamd +niets waargenomen. Men hield zich als neutrale mogendheid buiten den twist. + +</p> +<p>Tusschen de sterrenwachten te Berlijn en te Weenen dreigde de quaestie tot internationale verwikkelingen aanleiding te geven. +Wat zij evenwel waargenomen hadden, was zoo Duitsch geleerd, zoo Duitsch verward, zoo nevelachtig, dat zij zelve er geen touw +aan vastmaken konden. Maar de directeur van de Russische sterrenwacht te Poultawa bewees hen toch, dat zij beiden gelijk hadden. +Het gold alleen volgens hem het standpunt, hetwelk ieder hunner <a id="d0e290"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e290">8</a>]</span>tegenover het natuurverschijnsel innam. In theorie was dat natuurverschijnsel onmogelijk aan te nemen; in de praktijk was +het evenwel mogelijk en bestaanbaar. + +</p> +<p>In Zwitserland, namelijk op de sterrenwachten van Bern, van Genève en van Zurich, op de waarnemingsposten op den Santis, op +den Gaebris in het kanton Appenzeil, op den Rigi, in het kanton Lucern, op den Sint Gothard, op den Sint Bernard, op den Julier-top, +op den Simplon, op den Sombliek in de Tyrolsche Alpen, nam men eene groote terughoudendheid in acht omtrent dat natuurverschijnsel, +hetwelk niemand nog had kunnen waarnemen of bevestigen. + +</p> +<p>En ieder nadenkend wezen zal moeten erkennen, dat zulk eene terughoudendheid wezenlijk verstandig was. + +</p> +<p>In Italië daarentegen, aarzelden de wachters op de meteorologische waarnemingsposten op den Vesuvius, op den Etna, deze laatste +ingericht in de oude Casa Inglese, op den Monte Cavo, niet, om de daadwerkelijkheid van het natuurverschijnsel aan te nemen. +En de geleerden hadden op een helderen dag iets waargenomen, dat veel weg had van een gekruld, dicht opeengerold wolkje, en +gedurende een helderen nacht iets, wat veel geleek op eene vallende ster. Een hunner had zelfs bij die gelegenheid, waarschijnlijk +om zijn Fransch te luchten, uitgeroepen: + + +</p> +<div class="poem"> +<div class="stanza"> +<p class="line" style=""><span class="poetryline"><i>Encore une étoile, qui file, qui file et disparaît,</i></span></p> +</div> +</div> +<p>en daardoor bewijzen gegeven, dat hij zijn Béranger niet vergeten had. + +</p> +<p>Wat die Italiaansche geleerden eigenlijk gezien hadden; ja, zij moesten erkennen, dat zij het niet wisten. + +</p> +<p>Waarlijk, dat geheimzinnige natuurverschijnsel begon den geleerden de keel uit te hangen, en zij zouden het hunne geëerde +aandacht onwaardig verklaard hebben,—hunne gewone taktiek, wanneer zij tegenover onverklaarbare feiten gesteld worden,—wanneer +niet de nederigen en onwetenden, die steeds de overgroote meerderheid van het menschelijk geslacht uitgemaakt hebben, die +nog uitmaken en steeds zullen uitmaken, wat volgens onze bescheiden meening een zeer wijze natuurwet is, niet hartstochtelijk +opgewonden en beangst geworden waren. Nu moest men er wel eenige aandacht aan blijven wijden. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p009.jpg" alt="Hij, die zijne naald het dichtst nabij het midden der lijn en het hout plantte.
(Bladz. 20)."></p> +<p class="figureHead">Hij, die zijne naald het dichtst nabij het midden der lijn en het hout plantte. +(Bladz. <a href="#d0e584">20</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Maar toen bekoelde de ijver der sterrenkundigen en der meteorologen in zooverre, dat zij besloten de oplossing van het vraagstuk +als hopeloos op te geven, toen in den nacht van den 26<sup>sten</sup> op den 27<sup>sten</sup> op de sterrenwacht te <span class="corr" title="Bron: Kantokeino">Kautokeino</span> in de Noorweegsche provincie Finmarken, en in den nacht van den 28<sup>sten</sup> op den <a id="d0e330"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e330">9</a>]</span>29<sup>sten</sup> op die van Isfjord op Spitsbergen, de Noorwegers op het eene punt en de Zweden op het andere, geheel en al overeenkomstig +<a id="d0e335"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e335">10</a>]</span>met elkander waargenomen hadden, dat te midden van een prachtig noorderlicht een groote vogel, een soort van luchtmonster +verschenen was. Het is waar, men had den vorm, de soort, de familie en het geslacht van dit monster niet kunnen bepalen, door +zijne snelheid van verschijnen en verdwijnen; maar daarin kwam men toch overeen, dat het kleine lichaampjes uitgeworpen had, +die met een knal uit elkander gesprongen waren, alsof men met bommen te doen had gehad. + +</p> +<p>Gelukkig voor die brave Noordsche geleerden, was men zoo welwillend in het overige geleerde Europa, om hunne verklaring niet +te betwijfelen. Wat evenwel daarbij hoogst opmerkenswaardig was, dat was dat Zweden en Noorwegers in eenig punt tot eene overeenkomst +hadden kunnen geraken. Zoo iets was nog nimmer geschied, zoolang de aarde bestond en zoolang daarop Scandinaviërs geleefd +hadden. + +</p> +<p>Maar die Europeesche welwillendheid werd door de overige geleerden niet betracht. Men lachte over die vermeende waarneming +op alle sterrenwachten van Zuid-Amerika, bij voorbeeld op die van Brazilië, van Peru, van La Plata. Men lachte ook op de sterrenwachten +van Australië, op die van Sydney, van Port-Adelaïde, van Melbourne. En het Australische lachen is aanstekelijk evenals eene +bacteriën-ziekte. + +</p> +<p>Om kort te gaan, in Azië was slechts een enkele chef van een meteorologischen waarnemingspost die behoorlijk een eigen meening +omtrent dat natuurverschijnsel had, en die, in weerwil van al de veelvuldige scherpe hatelijkheden, welke als puntige pijlen +allerwege afgeschoten waren, had durven verkondigen. Dat was de Chinees Chang Kwa Ong, directeur van de sterrenwacht Zi Ka +Way, welke te midden van eene uitgestrekte vlakte, op meer dan tien mijlen van de zee gelegen was, en het voordeel genoot +van een onmetelijken horizon en een heldere en zuivere dampkringslucht te bezitten. Waarlijk, die Chinees Chang Kwa Ong beschaamde +de geheele geleerde wereld! + +</p> +<p>“Het is toch mogelijk,” had deze zoon van het Hemelsche Rijk gezegd, “dat het zooveel besproken natuurverschijnsel toch niets +anders ware dan een zwevend toestel, eene vliegende machine, in een woord een luchtschip.” + +</p> +<p>“Wat een uil! Welk een bespottelijke grap!” riep men van alle kanten uit. + +</p> +<p>Intusschen, als het twisten in de Oude Wereld hevig was en de meeningen daar zeer verdeeld waren, dan was het nog een graad +erger in de Nieuwe Wereld gesteld. En daaronder konden de <span class="corr" title="Bron: Vereenige">Vereenigde</span> Staten, die de grootste oppervlakte van Amerika besloegen, meetellen. Het was waarlijk, alsof men daar dol was! +<a id="d0e352"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e352">11</a>]</span></p> +<p>Men weet, dat een Yankee gewoonlijk recht op zijn doel afgaat. In ieder geval kiest hij niet den langsten weg, om dat doel +te bereiken. Hij doet dat wel eens wat ruw en onbehouwen; maar hij komt er, en dat is het voornaamste. De geleerden, aan de +sterrenwachten van het Amerikaansche Bondgenootschap verbonden, aarzelden dan ook geen oogenblik, om elkander duchtig de waarheid +te zeggen. Dat zij elkander hunne argumenten niet naar het hoofd wierpen, had alleen tot oorzaak, dat zij die argumenten wilden +bewaren, om ze op het juiste en beslissende oogenblik te kunnen aanwenden. Nog al niet dom van die Amerikanen, niet waar? + +</p> +<p>Bij dit zoo heftig betwiste vraagstuk kibbelden de sterrenwachten te Washington in den Staat Columbia, en te Cambridge in +den Staat Duna, met die van Darmouth-College in den Staat Connecticut en van <span class="corr" title="Bron: Aun-Arbor">Ann-Arbor</span> in den Staat Michigan. Het onderwerp van den twist betrof niet den aard van het lichaam, hetwelk in denzelfden nacht, in +hetzelfde uur, in dezelfde minuut en in dezelfde seconde door die sterrenwachten was waargenomen, hoewel de baan, die door +het geheimzinnige en bewegelijke natuurverschijnsel was afgelegd, zich slechts op eene geringe hoogte boven den gezichteinder +verhief. Maar de afstand van den Staat Connecticut tot dien van Michigan, en van den Staat Duna tot dien van Columbia, was +groot genoeg om die dubbele waarneming, op hetzelfde oogenblik gedaan, zoo niet onder de onmogelijkheden, dan toch onder de +onwaarschijnlijkheden te doen sorteeren. + +</p> +<p>Dudley te Albany in den Staat New-York, en West-Point, de Amerikaansche Militaire Akademie, stelden hunne collega’s in het +ongelijk, door middel van eene nota, waarin de rechte opklimming en de trapsgewijze daling van het waargenomen lichaam op +het nauwkeurigst uitgerekend werd. + +</p> +<p>Later werd evenwel uitgemaakt, dat die waarnemers zich omtrent het waargenomen lichaam vergist hadden. + +</p> +<p>Ontegenzeggelijk was hetgeen zij gezien hadden, niets anders dan een bolied, een luchtsteen geweest, die onzen dampkring ter +halver hoogte doorsneden had. Dus de gevolgtrekking lag voor de hand: die bolied kon onmogelijk het onderwerpelijk zooveel +besproken lichaam zijn. + +</p> +<p>Daarenboven, hoe zou een bolied een trompet hebben kunnen bespelen? Het was om te lachen? + +</p> +<p>Wat die trompet aangaat, ja, men poogde wel hare schetterende fanfaar onder de rubriek: akoustisch bedrog te rangschikken. +Maar daarin slaagden de geleerden volstrekt niet. In dit geval waren de ooren beter te vertrouwen geweest dan de oogen. Men +meende iets gezien te hebben; maar men had zeker iets gehoord. + +</p> +<p>O, dat kon, dat mocht niet betwijfeld worden! Door niemand! Neen, door niemand! +<a id="d0e372"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e372">12</a>]</span></p> +<p>In den nacht van den 12<sup>den</sup> op den 13<sup>den</sup> Mei—een zeer sombere nacht, tusschen twee haakjes gezegd—hadden de waarnemers van Yale-College, de wetenschappelijke school +van Sheffield, zelfs eenige maten kunnen opschrijven van eene muzikalische melodie in ré majeur en in de vierkwarts maat, +die noot voor noot het refrein van het <i>Chant du Départ</i> weergaf. + +</p> +<p>“Mooi!” riepen de Amerikaansche grappenmakers, “het is een Fransch orkest, dat daar boven in de hoogste luchtlagen speelt. +Nu hebben wij le <i>Chant du Départ</i>, straks krijgen wij <i>la Reine Hortense</i>!” + +</p> +<p>Maar spotten is niet redeneeren. Dat merkte een waarnemer van de sterrenwacht te Boston op, welke inrichting door de <i>Atlantic Iron Works Society</i> gesticht werd. De meeningen van die Society op het gebied van sterrenkunde en meteorologie begonnen kracht van wet in de +geleerde wereld te verkrijgen. + +</p> +<p>Toen kwam de sterrenwacht van Cincinnati tusschenbeiden, die in 1870 opgericht werd op den berg Lookout, dank zij der onbekrompenheid +van den heer Kilgoor, die door zijne micrometrische metingen der dubbelsterren zooveel naam in de geleerde wereld verworven +heeft. De directeur van die inrichting verklaarde met de meest mogelijke goede trouw, dat er zeker iets bestaan moest, hetgeen +als onomstootbaar moest aangenomen worden; dat een bewegelijk lichaam zich nu en dan en binnen betrekkelijk korte tijdperken +op verschillende punten in den dampkring vertoond had; maar dat het onmogelijk was omtrent den aard, de afmetingen, de snelheid +van voortbeweging, de loopbaan van bedoeld lichaam eene uitspraak te doen. + +</p> +<p>Zoo stond het vraagstuk, toen een dagblad, welks verspreiding onmetelijk te noemen is: de <i>New-York Herald</i>, van een zijner geabonneerden de navolgende niet onderteekende mededeeling ontving: + +</p> +<p>“Men heeft voorzeker niet vergeten de ijverzucht, welke de twee erfgenamen van de Begam van Ragginahra bezielde, namelijk +dien Franschen dokter Sarrasin, die te Franceville verblijf hield, en den Duitschen werktuigkundige Herr Schultze, die te +Stahlstadt woonde. Die beide steden lagen, zooals men zich nog wel herinneren zal, in het zuidelijke gedeelte van den Staat +Orégon, die deel uitmaakt van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika. + +</p> +<p>“Men zal voorzeker evenmin vergeten hebben, dat Herr Schultze, zwanger van het denkbeeld, om Franceville te verwoesten, een +vreeselijk projectiel afschoot, met het doel om dat op de Fransche stad te werpen, ten einde haar met één slag in een puinhoop +te verkeeren. +<a id="d0e408"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e408">13</a>]</span></p> +<p>“En nog veel minder zal men vergeten hebben, dat dit projectiel waarvan de aanvankelijke snelheid bij het verlaten van de +monding van het monsterkanon onnauwkeurig berekend was; door eene kracht zestienmaal grooter dan die der gewone projectielen +voortgestuwd werd,—ongeveer honderd-vijftig geographische mijlen in het uur,—die het buiten onzen dampkring voerde, zoodat +het niet meer op onze aarde teruggevallen is; maar dat het thans als een bolied rondom die aarde draait en daarom in alle +eeuwigheid moet blijven draaien. + +</p> +<p>“En na de herinnering deswege opgewekt te hebben, zal het voorzeker veroorloofd zijn te vragen, waarom het lichaam, waarover +zooveel rumoer gemaakt wordt en welks bestaan niet geloochend kan worden, die bolied niet zou zijn?” + +</p> +<p>Zeer geestig gevonden van dien geabonneerde van den <i>New-York Herald,</i> niet waar? + +</p> +<p>Maar de trompet dan?.... Hoe die te verklaren? + +</p> +<p>Er was wel springlading, maar geene trompet in het projectiel van Herr Schultze! + +</p> +<p>Dus, al die twisten, al die uitleggingen leidden tot niets. Het moest erkend worden: al die waarnemers namen al zeer slecht +waar. Dat kon niet ontkend worden. + +</p> +<p>Bleef dus de hypothese van mijnheer Chang Kwa Ong, den directeur van Zi Ka Way over. + +</p> +<p>Maar,.... mocht men wetenschappelijke waarde hechten aan de meening van een Chinees?.... + +</p> +<p>De oordeelvellingen waren natuurlijk alweer verdeeld. Een nieuwe oorzaak tot twisten was gevonden. + +</p> +<p>O, die geleerden! Wie zal de aarde er van verlossen? + +</p> +<p>De lezer moet nu niet gelooven, dat het publiek zoowel van de Oude als van de Nieuwe Wereld beu werd van het onderwerp. O, +lang niet! Het gekibbel ging zijn gang, het getwist nam toe, zonder dat men er in slaagde tot overeenstemming te geraken. +Men scharrelde en schermutselde eindeloos. + +</p> +<p>En toch had er een soort van wapenstilstand plaats. Het was alsof den geleerden gelegenheid gegeven werd om tot adem te komen. + +</p> +<p>Een paar dagen gingen toch voorbij, zonder dat het bewuste lichaam, bolied of geen bolied, gezien, zonder dat eenig trompetgeschal +in de lucht vernomen werd. Was dat vreemdsoortige lichaam dus op het een of ander punt van de aarde neergevallen en zou het +onmogelijk geacht moeten worden het weer te vinden? Of lag het in de diepten van de Groote Stille Zuidzee, of van den Atlantischen +Oceaan? Of was zijn verdwijnen van meer bescheiden aard? Lag het bijvoorbeeld in de Kaspische zee, of in een der groote meeren +op Amerikaanschen bodem? +<a id="d0e438"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e438">14</a>]</span></p> +<p>Wie ter wereld zou dat kunnen uitmaken? + +</p> +<p>Men zat daar nog over te tobben, toen zich in het tijdperk van den 2<sup>den</sup> tot den 9<sup>den</sup> Juni eene nieuwe serie van feiten voordeed, waarvan de verklaring onmogelijk door het aannemen van een eenvoudig kosmisch +natuurverschijnsel te geven was. + +</p> +<p>In minder dan acht dagen hadden de Hamburgers op de spits van den Sint Michiels toren, de Turken op de hoogste minaret van +de Sint Sophia kerk te Constantinopel, de Rouaaneezen aan het uiteinde der metaalspits hunner kathedraal, de Straatsburgers +aan het uiteinde van hun Munster, de Noord-Amerikanen op het hoofd van het Vrijheidsbeeld, aan de monding der Hudson-rivier +geplaatst, en op den top van het Washington monument te Boston, de Nederlanders aan de punt der Phrygische muts der Nederlandsche +Maagd op het Plein 1813 te ’s Gravenhage, en aan den Signaalmast van de bastionvormige sterrenwacht te Utrecht, de Chineezen +aan de nok van den tempel aan de vijfhonderd Genieën te Canton gewijd, de Hindoes op den zestienden omgang van den <span class="corr" title="Bron: piramiedvormigen">piramidevormigen</span> Boeddhatempel te Tanjoer, de Javanen aan den vlaggestok op den modernen koepel, gebouwd op het platform van den Boro Boedoer +bij Magelang gelegen, de San Pietrini’s aan het kruis van de Sint Pieters kerk te Rome, de Engelschen aan het kruis van de +Sint Pauls kerk te Londen, de Egyptenaren aan den scherpen top van de Groote Piramide te Gizèh, de Parijzenaren aan den bliksem-afleider +van de IJzeren Toren van de tentoonstelling, die in 1889 zal plaats hebben en drie honderd meters hoog is, een vlag zien wapperen, +die, op elk dier moeilijk te genaken punten vastgehecht was en in den wind golfde. + +</p> +<p>En die vlag bestond uit een zwart veld, dat met zilveren sterren bezaaid was, terwijl in het midden een groote gouden zon +prijkte. Welke was die vlag? Niemand wist daarop een antwoord te geven. + + + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e456"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">II.</h2> +<h2>Waarin de leden van Weldon-Institute met elkander kibbelen, zonder er in te slagen tot overeenstemming te geraken.</h2> +<p>“En, den eersten, die het tegendeel zal willen beweren, zal ik....” + +</p> +<p>“Zoo, zoo!” + +</p> +<p>“En wat zou dat dan?” + +</p> +<p>“Dien zal ik....” +<a id="d0e469"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e469">15</a>]</span></p> +<p>“Welnu, ik zal het tegendeel beweren, wanneer daar aanleiding toe bestaat!” + +</p> +<p>“En ik ook, en dat in weerwil van uwe dreigementen, waaraan ik mij niets hoegenaamd stoor!” + +</p> +<p>“Pas op uwe woorden, Bat Fyn! Ik waarschuw u ernstig, hoor!” + +</p> +<p>“En gij, past gij maar op de uwe, Uncle Prudent! Ik waarschuw u ook!” + +</p> +<p>“Ik houd staande dat....” + +</p> +<p>“Wat houdt gij staande?” + +</p> +<p>“Dat de schroef niet aan het achtereinde moet geplaatst zijn! Dat’s duidelijk, dunkt me!” + +</p> +<p>“Wij ook!.... Wij ook!.... Wij houden dat ook staande!” schreeuwden een vijftigtal stemmen zoo valsch mogelijk, waarbij zij +evenwel een volmaakt akkoord vormden. + +</p> +<p>“Neen!.... De schroef moet aan den voorkant zijn!” riep Phil Evans uit. + +</p> +<p>“Ja, aan den voorkant,” riepen vijftig anderen met even valsch stemgeluid, maar met niet minder krachtige overeenstemming. +“Ja, zeker, aan den voorkant!” + +</p> +<p>“Neen, aan den achterkant!” protesteerden anderen niet minder krachtvol en niet minder luidruchtig. + +</p> +<p>“Neen, noch voor, noch achter, maar in het midden!” riepen anderen even opgewonden. + +</p> +<p>“Zoo zullen wij nooit tot overeenstemming geraken! Dat is duidelijk!” + +</p> +<p>“Neen, nooit!.... Nooit....” + +</p> +<p>“Waarom dan te redekavelen, waarom dan te kibbelen, waarom dan te twisten?” + +</p> +<p>“Wij twisten niet.” + +</p> +<p>“Wat doen wij dan?” + +</p> +<p>“Wij redetwisten! En, dat moet gij toch bekennen, dat is geheel verschillend!” + +</p> +<p>Aan dien redetwist zou geen mensch geloofd hebben, die, meer kalm van aard, die tegenwerpingen, die scherpe woordspelingen, +dat geschreeuw vernomen had, welke al te zamen de geheele zaal—en die was ruim—sedert een kwartieruurs vervulden. + +</p> +<p>Ja, die zaal van Weldon-Institute was groot. Wellicht de grootste van de geheele stad, zooals Weldon-Institute zelf de grootste +en meest beroemde club was van Philadelphia, de hoofdplaats van den Staat Pensylvanië, die op zijne beurt een onderdeel uitmaakt +van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika. + +</p> +<p>Nu hadden er daags te voren in die stad, bij gelegenheid van <a id="d0e512"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e512">16</a>]</span>de aanstelling van een gaslantaarn-ontsteker, publieke betoogingen en luidruchtige meetings plaats gehad, waarbij over en +weer klappen en slagen gewisseld waren geworden. + +</p> +<p>Vandaar die opgewondenheid, die nog niet geheel bedaard was. Vandaar dat onstuimige opbruisen, waarvan de leden van Weldon-Institute +thans nog bewijzen gaven. + +</p> +<p>En toch gold het hier slechts eene eenvoudige samenkomst van ballonnisten, die het, wel is waar zelfs in dat tijdstip, steeds +netelige en opwekkende vraagstuk, van de bestuurbare luchtballons behandelden en trachtten op te lossen. + +</p> +<p>Dat viel voor in eene stad der Vereenigde Staten van Noord-Amerika, welker spoedige ontwikkeling zelfs die van New-York, van +Chicago, van Cincinnati en van San Francisco overtrof; in eene stad die evenwel noch havenplaats, noch middelpunt van het +een of andere mijnstelsel van steenkolen-ontginning of van petroleum-bronnen was, die noch eene opeenhooping der nijverheids-producten +daarstelde, noch eindelijk het eindstation van een der openbare spoorwegbanen was;—in eene stad, die grooter dan Berlijn, +grooter dan Manchester, grooter dan Edinburg, grooter dan Liverpool, grooter dan Weenen, grooter dan Petersburg, grooter dan +Dublin was;—in eene stad, die een park bezit, waarin de zeven parken van de hoofdplaats van Groot-Brittannië te zamen kunnen +ronddraaien;—in eene stad eindelijk, die thans eene bevolking telt van ongeveer twaalf honderd duizend zielen en die er trotsch +op is de vierde stad der wereld te zijn en dus na Londen, Parijs en New-York genoemd te worden. + +</p> +<p>Men kan schier zeggen, dat Philadelphia met hare grootsche huizen en hare openbare gebouwen, die geene mededinging dulden, +eene marmeren stad is. Het voornaamste en meest belangrijke van al de collegiën in de Nieuwe Wereld is dat van Girard en dat +is te Philadelphia opgericht. De breedste brug van de geheele wereld is de brug, welke over de Schuylkill-rivier geworpen +is, en deze bevindt zich te Philadelphia. De fraaiste Vrijmetselaars tempel bevindt zich in het loge-gebouw te Philadelphia. +Eindelijk, de grootste club van de aanhangers der luchtvaart bevindt zich te Philadelphia. + +</p> +<p>Ja, de grootste club ter wereld, en wanneer men haar op dien avond van den 12<sup>den</sup> Juni met ons wil bezoeken, dan gelooven wij, dat de lezer daar zeker eenig genoegen zal smaken. + +</p> +<p>In die groote zaal bewogen zich een honderdtal ballonisten, die allen met den hoed op het hoofd, gebaren maakten, door elkander +spraken, kibbelden, twistten, schertsten, en dat alles, onder het hooge voorzitterschap van een president, die bijgestaan +werd door een secretaris en een penningmeester. + +<a id="d0e529"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e529">17</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p017.jpg" alt="Had hij een vervaarlijken val gedaan (bladz. 24)."></p> +<p class="figureHead">Had hij een vervaarlijken val gedaan (bladz. <a href="#d0e654">24</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Die ballonisten waren geene werktuigkundigen van professie. Neen, het waren slechts liefhebbers, die behagen schepten in alles +<a id="d0e540"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e540">18</a>]</span>wat de luchtscheepvaart betrof. Maar het waren aartsliefhebbers, die zich vooral vijandig toonden aan allen, die tegenover +de luchtballons de werktuigen en toestellen plaatsten, die “zwaarder dan de lucht” waren, zooals vliegende machines, luchtschepen, +enz. enz. + +</p> +<p>Dat die brave lieden ooit eenigen invloed op het besturen van ballons zouden kunnen uitoefenen, is mogelijk, doch zeer weinig +waarschijnlijk. Zooveel is zeker, dat hun voorzitter wel eenige moeite had, om hen zelven te besturen. + +</p> +<p>Die voorzitter was te Philadelphia wel bekend. Het was de beruchte Uncle Prudent.—Prudent was zijn familienaam, en bijgevolg +geen bijvoegelijk naamwoord, zooals men wellicht veronderstellen kan. + +</p> +<p>Wat de qualificatie van dat woord Uncle: oom betreft, dat zou vooral in Amerika geene verwondering baren, waar men oom kan +zijn zonder neven of nichten te bezitten. Men noemt daar iemand Uncle: oom of oompie, zooals men elders vader tegen personen +zegt, die nimmer aanspraak op het vaderschap kunnen doen gelden. + +</p> +<p>Uncle Prudent was een belangwekkend persoon, die in weerwil van zijn naam Prudent: voorzichtig, aangehaald werd voor zijne +stoutmoedigheid. Hij was zeer rijk, hetgeen overal, maar vooral in de Vereenigde Staten van Noord-Amerika zeer gezien maakt. +En hoe zou hij niet rijk geweest zijn? Hij bezat toch het grootste gedeelte der aandeelen van de Niagara-watervallen. In dat +tijdstip had zich eene maatschappij van werktuigkundigen te Buffalo gevormd, om de kracht van die watervallen te exploiteeren. + +</p> +<p>Dat was eene heerlijke zaak. Oordeelt er over. + +</p> +<p>De zevenduizend vijfhonderd kubieke meters water, welke de Niagara per seconde voortstuwt, vertegenwoordigen een vermogen +van zeven millioen paardekracht. Die onmetelijke kracht, behoorlijk verdeeld over al de fabrieken, welke binnen in een kring +van vijf kilometers opgericht waren, leverde eene besparing jaarlijks van ongeveer vijftienhonderdmillioen francs, waarvan +een goed deel in de brandkast van de maatschappij en vooral in de zakken van Uncle Prudent terechtkwam. + +</p> +<p>Daarenboven, hij was ongetrouwd en leefde hoogst eenvoudig, hetgeen door de omstandigheid bewezen werd, dat hij slechts één +knecht er op nahield, die <span class="corr" title="Bron: Frycollijn">Frycollin</span> heette en die waarachtig niet waard was bij zoo’n stoutmoedigen meester in dienst te zijn, want die knecht verdiende den +naam van lafaard ten volle. + +</p> +<p>Maar men ziet zooveel van die vreemde dingen op dit ondermaansche. + +</p> +<p>Dat Uncle Prudent vrienden had, zal wel niet behoeven gezegd <a id="d0e563"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e563">19</a>]</span>te worden. Hij was, zooals opgemerkt werd, rijk, en dan heeft men altijd vrienden. Maar hij had ook vijanden, daar hij voorzitter +van de club was. En onder die vijanden behoorden in de eerste plaats allen, die hem die voorzittersplaats benijdden. + +</p> +<p>Onder de meest verbitterden van die vijanden behoort de secretaris van Weldon-Institute vermeld te worden. + +</p> +<p>Die secretaris heette Phil Evans. Deze was ook zeer rijk, daar hij aan het hoofd stond van de <i>Walton Watch Company</i>. Dat is eene zeer belangrijke uurwerkfabriek, die per dag vijfhonderd mechanisch vervaardigde uurwerken voortbrengt, welke +behoorlijk afgeleverd, de mededinging met de beste producten van Zwitserland glansrijk doorstaan kunnen, en dat wil op het +gebied van uurwerkfabrikatie nog al wat zeggen. + +</p> +<p>Phil Evans zou dus voor een der gelukkigste menschen van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika, ja van de gansche wereld +hebben kunnen doorgaan, ware de maatschappelijke toestand van Uncle Prudent hem geen doorn in het oog geweest. Hij was evenals +deze vijf-en-veertig jaren oud, en had evenals deze een ijzeren lichaam en een ijzeren gezondheid. Evenals deze legde hij +eene onbetwistbare stoutmoedigheid aan den dag, en ook hij was er weinig belust op, om de zekere voordeelen van het jonggezellenleven +te verwisselen tegen de twijfelachtige geneugten van het huwelijksleven, waarin die twee, zooals de lezer wel bevroeden kan, +zoo’n groot ongelijk niet hadden. + +</p> +<p>In een woord, het waren twee mannen, die geschapen schenen om elkander te begrijpen en te verstaan, maar die elkander niet +begrepen en elkander niet verstonden. Daarbij kwam nog, dat beiden zeer heftig van karakter waren; maar daarin toch van elkander +verschilden, namelijk dat Uncle Prudent warmbloedig en Phil Evans koudbloedig heftig was. + +</p> +<p>En waarvan had het nu inderdaad afgehangen, dat Phil Evans niet tot voorzitter van de club benoemd was? + +</p> +<p>De stemmen hadden gestaakt, dat wil zeggen, dat evenveel leden voor hem als voor Uncle Prudent gestemd hadden. Meer dan twintig +malen was men tot herstemming overgegaan, zonder te kunnen slagen, om de meerderheid, al was het ook maar van ééne stem, voor +den eenen of den anderen te verwerven. + +</p> +<p>Dat was een uiterst moeielijke toestand, die voorwaar langer dan het geheele leven der beide candidaten had kunnen duren. + +</p> +<p>Toen stelde een der clubleden een ander middel voor, om tot den gewenschten uitslag, namelijk om tot eene onevenredige verdeeling +der stemmen te geraken. Hij, die dat middel uitdacht was een sluwe vent, Jem Cip genaamd, die penningmeester van Weldon-Institute +was. Jem Cip was een vegetariër uit overtuiging, met <a id="d0e584"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e584">20</a>]</span>andere woorden: een van die groenten-verorberaars, die een eeuwigen haat aan ieder dierlijk voedsel, aan alle gegiste dranken +gezworen hebben, zooals halve Brahmannen en halve Muzelmannen, en zich tot mededingers opwerpen van Nieuwmann, van Pitman, +van Ward, van Daris en van meer andere beroemde volgers van de onschadelijke secte der getikten. + +</p> +<p>In deze omstandigheid werd Jem Cip ondersteund door een ander clublid, namelijk door William T. Forbes, directeur van eene +groote fabriek, waarin glucose, door de behandeling van lompen met zwavelzuur, vervaardigd werd. Door deze behandelingswijze +werd eigenlijk gezegd suiker uit oude hemden en onderbroeken verkregen. + +</p> +<p>Die William T. Forbes was een uitermate deftig man, daarenboven vader van twee bekoorlijke oude dochters, waarvan de oudste +miss Dorothea, ook wel Doll, en de jongste miss Martha of verkort Mat, genoemd werd. Die twee oude vrijsters gaven den toon +in de beschaafdste kringen van Philadelphia aan. + +</p> +<p>Het voorstel van den vegetariër Jem Cip werd dus door den directeur William T. Forbes en door nog eenige andere clubleden +ondersteund, zoodat men besloot de benoeming van den voorzitter te laten afhangen van het treffen van het middelpunt. + +</p> +<p>Waarlijk, die verkiezingswijze zou kunnen toegepast worden in alle die gevallen, waarin het er op aankomt den waardigste te +verkiezen, en een groot aantal zeer verstandige Amerikanen dachten er reeds aan, om dat stelsel te gebruiken bij de verkiezing +van den president van de republiek der Vereenigde Staten. + +</p> +<p>Hoe die verkiezing in zijn werk ging? Ziehier. + +</p> +<p>Op twee wit geschilderde schoolborden en zonder eenig vlekje, was een zwarte lijn getrokken. De lengte dier twee lijnen was +zuiver mathematisch aan elkander gelijk; want men had die met evenveel nauwkeurigheid bepaald, alsof zij de basis zouden uitmaken +van den eersten driehoek eener geographische driehoeksmeting. + +</p> +<p>Toen dat gedaan was, werden de beide schoolborden in het midden van de zittingszaal opgesteld, waarbij gezorgd werd, dat zij +beide evenveel door het invallend licht begunstigd werden. De beide mededingers werden toen met eene uiterst fijne naald gewapend, +waarna zij, ieder van zijn kant, op het schoolbord moesten aanstappen, dat hun door het lot aangewezen was. Hij, die zijne +naald het dichtst nabij het midden der lijn in het hout plantte, zou tot voorzitter van Weldon-Institute uitgeroepen worden. +Men ziet het, niets eenvoudiger dan dat, inderdaad. + +</p> +<p>Het zal wel niet behoeven gezegd te worden, dat dit naaldplanten eensklaps, zonder mikken of meten, zonder aarzeling of tasten, +maar alleen geleid door de scherpte van den blik moest geschieden. +<a id="d0e602"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e602">21</a>]</span></p> +<p>Hier kwam voorwaar de volksspreuk: een passer in het oog hebben, tot haar volle recht. + +</p> +<p>Uncle Prudent plantte zijne naald in hetzelfde oogenblik, dat Phil Evans de zijne in het schoolbord stak. + +</p> +<p>Daarna ging men aan het meten, om tot de ervaring te komen, wie der twee mededingers het middelpunt het meest nabij gekomen +was. Die meting werd met de meest mogelijke nauwkeurigheid verricht. + +</p> +<p>Maar.... o wonder! De naaldenprikkers waren met zulke juistheid te werk gegaan, dat de metingen geen waarneembaar verschil +aantoonden. Het is waar, het wiskunstig middelpunt der lijn was niet bereikt; de afwijking daarvan evenwel, door de beide +naalden aangegeven, was uitermate klein; maar wat het gekste was, die afwijking was voor de twee naalden even groot of beter +gezegd even klein. De beide afwijkingen waren klaarblijkelijk aan elkander gelijk. + +</p> +<p>Natuurlijk was de verslagenheid van de vergaderde clubleden uitermate groot. + +</p> +<p>Gelukkig stond een der vergaderden, de geleerde Truk Milnor er op, dat de metingen andermaal zouden geschieden, maar dezen +keer door middel van de gegradueerde liniaal van het micrometrisch instrument van den heer Peireaux, waarmede een vijftienhonderdste +van een millimeter kan gemeten worden. + +</p> +<p>Drommels, er moest toen getuurd worden! Met die liniaal, die de vijftienhonderdste gedeelten van een millimeter, welke met +een fijn diamantsplintertje er op gekrast waren, aangaf, werden de metingen hervat, en nadat men de verdeelingen en onderverdeelingen +met een mikroskoop nagegaan had, verkreeg men den navolgenden uitslag: + +</p> +<p>Uncle Prudent had zijne naald op een afstand van zes vijftien honderdste gedeelten van een millimeter van het middelpunt geplant, +en Phil Evans op een afstand van negen vijftien honderdste gedeelten van een millimeter. + +</p> +<p>En, ziedaar hoe Phil Evans slechts secretaris van Weldon-Institute geworden was, terwijl Uncle Prudent tot voorzitter van +die vermaarde club uitgeroepen werd. + +</p> +<p>Eene afwijking van drie vijftien honderdsten van een millimeter, meer was niet noodig geweest, om Phil Evans het onderspit +te doen delven, maar ook om hem een diepen haat, een stillen, maar daarom niet minder woesten haat tegen Uncle Prudent te +doen opvatten. + +</p> +<p>In dat tijdperk had het vraagstuk van de bestuurbare ballons, sedert de proefnemingen in het laatste vierendeel van deze negentiende +eeuw gedaan, wel vorderingen gemaakt. +<a id="d0e625"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e625">22</a>]</span></p> +<p>De schuitjes, voorzien van voortstuwende schroefbladen, door de kapiteins van het Fransche leger Krebs en Renard gebezigd, +hadden resultaten opgeleverd, die niet over het hoofd mogen gezien worden. Die officieren hadden den langwerpigen vorm van +luchtballons, door Henri Giffard reeds in 1852 uitgevonden, in 1872 door Dupuy de Lôme en in 1883 door de gebroeders Tissandier +verbeterd en gewijzigd, behouden en als het ware volmaakt. + +</p> +<p>Maar, al hadden die werktuigen, omgeven als zij waren door eene middelstof, welke zwaarder was dan zij zelven, zich ook al +onder de voortstuwing eener schroefwenteling voorwaarts bewogen, al hadden zij ook al tegen den wind gekampt, en al waren +zij dien ook te boven gekomen, om tot hun uitgangspunt terug te keeren, zoodat zij zich werkelijk bestuurbaar betoond hadden, +zoo moest toch erkend worden, dat dit welslagen alleen te danken was aan buitengewoon gunstige omstandigheden. In uitgestrekte +halls, die behoorlijk gesloten en omwand waren, ging dat natuurlijk uitstekend. In een kalmen dampkring ging dat ook nog zeer +goed. Bij eene zachte bries van vijf of zes meters snelheid in de seconde, ging het ook nog! Maar verder was, alles wel beschouwd, +niets practisch uitvoerbaar bereikt. + +</p> +<p>Bij eene zoogenaamde molenbries—van acht meters snelheid in de seconde—zouden die werktuigen onbeweeglijk op dezelfde plaats +gebleven zijn. Door eene frissche bries—tien meters snelheid in de seconde—zouden zij achteruit gedrongen zijn. Door een storm—vijf +en twintig of dertig meters snelheid in de seconde—zouden zij als eene veer heengevoerd zijn. Te midden van een orkaan—vijf +en veertig meters snelheid in de seconde—zouden zij gevaar geloopen hebben vernield te worden. En eindelijk, bij het heerschen +van een cycloon, die eene snelheid van meer dan honderd meters in de seconde heeft, zou men er waarschijnlijk geen stuk van +teruggevonden hebben. + +</p> +<p>Het is dus onbetwistbaar, dat zelfs na de zooveel geruchtmakende proefnemingen van de twee kapiteins, Krebs en Renard, het +gebleken is, dat al hebben de bestuurbare ballons ook al eenigszins in snelheid gewonnen, die verkregen snelheid ter nauwernood +voldoende is, om onbeweeglijk te blijven tegen eene eenvoudige bries in. + +</p> +<p>En zoolang de toestand zoo is, mag voorloopig gerust de onmogelijkheid van die soort luchtscheepvaart beweerd en aangenomen +worden. Dat is duidelijk en onweerlegbaar. + +</p> +<p>Maar wat er ook van aan moge zijn, naast het vraagstuk van de bestuurbaarheid der luchtballons, of beter naast het vraagstuk +van de gebezigde middelen, om aan die luchtgevaarten een eigene snelheid, eene eigene beweging te verleenen, had het andere +vraagstuk <a id="d0e638"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e638">23</a>]</span>omtrent die beweegkracht zelve betrekkelijk veel grootere vorderingen gemaakt. + +</p> +<p>De stoommachines van Henri Giffard en de aanwending van menschelijk spierkracht, door Dupuy de Lôme gebezigd, waren langzamerhand +vervangen geworden door electrische motoren. + +</p> +<p>De batterijen van de heeren gebroeders Tissandier, waarbij de electriciteit door middel van dubbel chroomzure potasch werd +opgewekt, die elementen van groote spanning opleverden, bereikten eene snelheid van vier meters in de seconde. De dynamo-electrische +werktuigen van de kapiteins Krebs en Renard, die een vermogen gelijkstaande aan dat van twaalf paardekracht konden ontwikkelen, +bereikten eene snelheid van zes en een halven meter in de seconde. + +</p> +<p>En toen eerst hadden werktuigkundigen en electriciteitskundigen, dat spoor volgende, gepoogd het doel, hetwelk als desideratum +bepaald zoude kunnen worden, namelijk het vermogen van een paardekracht in eene horlogekast besloten, al meer en meer nabij +te komen. + +</p> +<p>Gaandeweg dan ook werden de verkregen uitkomsten door de batterij, waarvan de kapiteins Krebs en Renard het geheim zorgvuldig +bewaard hadden, voorbijgestreefd, en na hen hadden de luchtscheepvaarders motoren weten te gebruiken, welker lichtheid aangroeide +met hare kracht. + +</p> +<p>Dat alles was wel geschikt om de adepten, die aan de mogelijkheid der bestuurbaarheid van de luchtballons geloofden, aan te +moedigen, ja in vuur en vlam te zetten; en toch, hoeveel degelijke breinen waren er niet, die bepaald weigerden aan de bereiking +van dat doel te gelooven! En inderdaad, al vindt de luchtballon ook al een steunpunt in de lucht, dan toch mag daartegenover +niet uit het oog verloren worden, dat hij door die middenstof geheel en al omgeven wordt, en dat hij als het ware daartoe +behoort en daarmede voortbewogen wordt. En hoe zou nu onder die omstandigheden zoo’n massa aan de dampkringsstroomingen kunnen +weerstand bieden? Hoe zou zij den kamp kunnen aanvaarden, al was het ook maar met matige winden, hoe machtig hare voortstuwende +schroefomwenteling ook mocht zijn? + +</p> +<p>Dat was en bleef het groote vraagstuk van den dag. Men hoopte het evenwel op te lossen, door het bezigen van toestellen van +zeer groote uitgebreidheid. + +</p> +<p>Nu had zich een omstandigheid voorgedaan, dat Noord-Amerikanen, in dien wedstrijd van uitvinders, bij het zoeken naar eene +machtige en lichte voortstuwende kracht, het zoozeer nagejaagde doel het meest nabij gekomen waren. En inderdaad, een dynamo-electrisch +toestel, gegrond op het gebruik eener nieuw gevonden batterij, welker samenstel nog in een geheimzinnigen sluier gehuld was, +<a id="d0e654"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e654">24</a>]</span>was gekocht geworden van zijn uitvinder, een scheikundige van Boston, die tot op dat tijdstip geheel onbekend was gebleven. +Berekeningen, met zeer veel zorg uitgevoerd, diagrammen, met de meest mogelijke nauwkeurigheid vervaardigd, hadden aangetoond, +dat met dit toestel, hetwelk eene schroef van behoorlijke afmetingen in beweging bracht, eene snelheid of beter eene verplaatsing +van achttien tot twintig meters in de seconde te verkrijgen was. + +</p> +<p>Waarlijk, dat zou prachtig geweest zijn. Dat moet iedereen erkennen. + +</p> +<p>“En de onkosten daarvan zijn niet hoog,” had Uncle Prudent er aan toegevoegd, terwijl hij den uitvinder tegen kwitantie in +behoorlijken vorm, het laatste pakje van honderdduizend dollars in bankpapier overhandigde, waarmede men hem zijne uitvinding +betaalde. + +</p> +<p>En dadelijk toog Weldon-Institute aan het werk. Er mocht geen oogenblik verloren gaan. + +</p> +<p>Wanneer het eene proefneming geldt, die een degelijk practisch nut kan opleveren, dan hebben de Amerikanen, in tegenstelling +met vele andere natiën van de beschaafde wereld, daar veel geld voor over. De fondsen stroomden dan ook toe, zonder dat het +zelfs noodig was eene maatschappij met aandeelen op te richten. + +</p> +<p>Drie maal honderdduizend dollars—hetgeen zoo ongeveer met zevenhonderd vijftigduizend guldens, Nederlandsche munt, overeenkomt—waren +bij de eerste oproeping reeds in de kas van de club bijeengebracht. + +</p> +<p>De werkzaamheden werden toen onmiddellijk begonnen onder de directie van den meest beroemden luchtvaartkundige van de Vereenigde +Staten van Noord-Amerika, den heer Harry W. Tonder, die inderdaad de onsterfelijkheid verworven heeft door drie opstijgingen, +merkwaardig onder duizenden. + +</p> +<p>Bij de eerste daarvan steeg hij tot eene hoogte van twaalf duizend meters op, dus veel hooger dan Gay-Lussac, dan Coxwell, +dan Sevel, dan Crocé Spinelli, dan Tissandier en dan Glaisher deden. + +</p> +<p>Bij de tweede trok hij geheel Noord-Amerika, in zijne volle breedte, van New-York tot San Francisco door en overtrof daarbij +de luchttochten van Nadar, van Godard en van zooveel anderen, met ettelijke honderd mijlen, zonder daarbij de reis te rekenen +van John Wise, die een afstand van elf honderd en vijftig geographische mijlen had afgelegd van Saint Louis naar het graafschap +Jefferson. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p025.jpg" alt="“Burgers van de Vereenigde Staten, ik heet Robur!” (bladz. 29)."></p> +<p class="figureHead">“Burgers van de Vereenigde Staten, ik heet Robur!” (bladz. <a href="#d0e777">29</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Bij de derde eindelijk, had hij een gevaarlijken val gedaan van <a id="d0e682"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e682">25</a>]</span>eene hoogte van vijftienhonderd meter, waarbij hij slechts eene ontwrichting van den rechterpols opliep, terwijl Pilâtre de +Rosier, <a id="d0e684"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e684">26</a>]</span>minder gelukkig, bij een val van eene hoogte van slechts zevenhonderd voeten, op de plaats dood bleef. + +</p> +<p>Weldon-Institute had, zooals de lezer wel reeds zal gegist hebben, de zaken dus bij het begin van deze geschiedenis kranig +aangepakt. In de Turner-werkplaatsen te Philadelphia kon reeds een luchtballon van langwerpigen vorm opgemerkt worden, welks +stevigheid nog beproefd moest worden door samengeperste lucht onder eene groote drukking er in te brengen. + +</p> +<p>Waarlijk, dat gevaarte verdiende ten volle den naam van monsterballon! + +</p> +<p>En, inderdaad, hoeveel inhoud meette de <i>Gérant</i> van Nadar? Slechts zesduizend kubieke meters. + +</p> +<p>Hoeveel inhoud meette de luchtballon van John Wise? Slechts twintigduizend kubieke meters. + +</p> +<p>Hoeveel meette de ballon van Henri Giffard, die op de wereldtentoonstelling van 1878 prijkte? Slechts vijf en twintigduizend +kubieke meters bij een straal van achttien meters. + +</p> +<p>Vergelijk nu eens die drie luchtballons met het gevaarte van Weldon-Institute, welks inhoud veertigduizend kubieke meters +bedroeg; dan zal ten volle begrepen worden, dat Uncle Prudent en zijne medeleden wel eenigermate het recht hadden, evenals +hun ballon opgeblazen van hoogmoed en trots te zijn. + +</p> +<p>Die luchtballon was niet bestemd, om nasporingen in de hoogste luchtlagen van den dampkring te bewerkstelligen. Hij werd ook +niet <i>Excelsior</i> gedoopt, eene qualificatie, die maar al te zeer bij de burgers van Noord-Amerika gebruikelijk is. Neen! hij werd eenvoudig +<i>Go ahead</i> genoemd, hetgeen “Vooruit” beteekend. Dat gevaarte bleef dus niets anders over, dan onder de leiding van zijn gezagvoerder +dien naam te rechtvaardigen. + +</p> +<p>Men was toen op dat tijdstip reeds zoo ver gevorderd, dat het dynamo-electrische werktuig, hetwelk volgens eene uitvinding, +waarvoor het octrooi door Weldon-Institute aangekocht was, vervaardigd werd, bijna geheel klaar was. Het was dus te voorzien, +dat de <i>Go ahead</i> binnen zes weken zijn tocht door de hemelruimte zou kunnen beginnen. + +</p> +<p>De lezers evenwel hebben reeds kunnen bemerken, dat alle moeielijkheden op het gebied van werktuigkunde niet opgelost waren. +Zeer veel zittingen van Weldon-Institute waren gewijd, niet aan de bespreking van den vorm of van de afmetingen der schroef, +maar aan het vraagstuk, waar die schroef geplaatst zoude worden, achter aan het toestel, zooals de gebroeders Tissandier gedaan +hadden, of aan het voorgedeelte van het toestel, zooals de kapiteins Krebs en Renard te werk waren gegaan. +<a id="d0e716"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e716">27</a>]</span></p> +<p>Het zal onnoodig zijn er bij te zeggen, dat bij die discussie, de aanhangers der beide systemen slaags geraakt waren. De groep +van hen, die de aanhechting der schroef aan het voorgedeelte voorstonden, was in getal aan de andere partij gelijk. Nu had +Uncle Prudent, wiens stem in geval van staking beslissend had moeten wezen, zich als een echte leerling van de school van +Buredon van stemming onthouden, omdat het voor en het tegen bij hem juist in evenwicht in zijn brein om den voorrang streden. + +</p> +<p>Er bestond dus totale onmogelijkheid, om tot overeenstemming te geraken en derhalve totale onmogelijkheid, om de schroef op +hare plaats te brengen. Dat zou zeer lang kunnen duren, wanneer namelijk het gouvernement niet tusschenbeiden trad. Maar men +weet het, in de Vereenigde Staten van Noord-Amerika bemoeit zich het gouvernement zoo min mogelijk met de particuliere zaken +der ingezetenen en heeft er een afschuw van zich te mengen in zaken, die het niet aangaan. En daarin heeft dat Amerikaansche +gouvernement groot gelijk en onderscheidt het zich zeer gunstig van anderen, welke die gedragslijn niet volgen. + +</p> +<p>Zoo was de stand van zaken, en de zitting van den 13<sup>den</sup> Juni dreigde geen einde te zullen nemen, of wel zij scheen een gruwelijk einde te zullen hebben. Want er werden beleedigingen +geuit, die met vuistslagen beantwoord werden. Op die vuistslagen volgden stokslagen en op die stokslagen revolverschoten, +toen, juist terwijl de klok acht uren en zeven en dertig minuten aanwees, eene afleiding wel te stade kwam. + +</p> +<p>De portier van Weldon-Institute naderde koelbloedig en bedaard, als een politie-agent te midden van de stormachtige tooneelen +eener democratische meeting, de tafel van den voorzitter. Hij reikte dezen een visitekaartje over en wachtte onverstoorbaar +kalm de bevelen, welke Uncle Prudent hem geven zou. + +</p> +<p>De voorzitter liet de stoomtrompet weerklinken, die dienst als voorzitters-hamer of voorzitters-bel moest doen. Want bij dergelijke +vergadering zou de klok van het Moskouer Kremlin niet voldoende hare stem hebben kunnen laten hooren! Maar in weerwil van +dat stoomgehuil, ging het spektakel voort, ja vermeerderde zelfs. + +</p> +<p>Toen nam de voorzitter den hoed van het hoofd, waarop, dank zij dit laatste redmiddel, eene gedeeltelijke stilte intrad. Het +was waarlijk tijd ook. + +</p> +<p>“Eene mededeeling!” riep Uncle Prudent, terwijl hij een kolossalen greep deed in zijne snuifdoos, die hem nimmer verliet. +“Eene mededeeling, leden van Weldon-Institute!” + +</p> +<p>“Spreek! Spreek!” riepen negen en negentig stemmen uit, die bij toeval omtrent dit punt eenstemmig dachten. +<a id="d0e736"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e736">28</a>]</span></p> +<p>“Een vreemdeling, waarde collega’s, wenscht in de zaal onzer vergaderingen toegelaten te worden.” + +</p> +<p>“Nooit!” riepen een groot aantal stemmen, die ook op dit punt eensgezind dachten. + +</p> +<p>“Nooit!” riepen de anderen met niet minder geweld. + +</p> +<p>Zoo iets was nog nooit geschied, dat al de leden van Weldon-Institute in eenig punt volmaakt overeenstemden. + +</p> +<p>“Hij stelt voor ons te bewijzen,” ging Uncle Prudent voort, “dat de meening omtrent de bestuurbaarheid der luchtballons het +meest domme en belachelijke droombeeld is, wat in het brein van een sterveling kan opkomen.” + +</p> +<p>Een dreigend gebrom was het antwoord op die stoutmoedige verklaring. + +</p> +<p>“Laat hem binnenkomen?.... Laat hem binnenkomen!” + +</p> +<p>“Ja, laat hem binnenkomen!” + +</p> +<p>Ook op dit punt heerschte de meest mogelijke eenstemmigheid, hoewel een oogenblik te voren met de meeste eenparigheid het: +“nooit! nooit!” als protest tegen de toelating door de zaal gedonderd had. De meening der menigte kan nimmer als rotsvast +aangemerkt worden. + +</p> +<p>“Hoe heet die zonderling?” vroeg de heer Phil Evans, secretaris van Weldon-Institute. + +</p> +<p>“Robur,” antwoordde Uncle Prudent met duidelijk verstaanbare stem. + +</p> +<p>“Hoe?” vroegen een aantal leden, die meenden niet goed verstaan te hebben. + +</p> +<p>“Robur,” herhaalde de voorzitter met nog duidelijker stem, als dit mogelijk geweest was. + +</p> +<p>“Robur!.... Robur!<span class="corr" title="Bron: ”"></span>.... Robur!” huilden een aantal stemmen met de hoogst mogelijke opgewondenheid. + +</p> +<p>“Robur!.... Robur!.... Robur!....” herhaalden de anderen niet minder onstuimig en woest. + +</p> +<p>Dat de eenstemmigheid bij het hooren van dien naam zoo eensklaps ingetreden was, kwam daarvandaan alleen, dat geheel Weldon-Institute +hoopte haren wrevel te kunnen koelen op hem, die dien naam droeg. + +</p> +<p>En inderdaad, die wrevel was ten toppunt gevoerd en kon vergeleken worden met een boordevollen beker, die door een enkelen +droppel tot overloopen genoopt zoude worden. + +</p> +<p>De storm was dus voor een oogenblik bedaard—in schijn althans. + +</p> +<p>Wij zeggen in schijn, omdat een storm bij een volk, dat twee of drie stormen per maand, in den vorm van windvlagen naar Europa +zendt, zoo maar niet in eens tot kalmte te brengen is. + + + +<a id="d0e777"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e777">29</a>]</span></p> +<p class="div1"><a id="d0e778"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">III.</h2> +<h2>Waarin een nieuwe figuur ten tooneele verschijnt, die den lezer niet behoeft voorgesteld te worden, om de eenvoudige reden, +dat hij zich zelven voorstelt. +</h2> +<p>“Burgers van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika, ik heet Robur, dat wil zeggen: Kracht. Ik ben dien naam volkomen waardig. +Ik ben veertig jaren oud, hoewel ik er uitzie, alsof ik er slechts dertig ware. Mijne gezondheid is volmaakt en tegen iederen +stoot bestand. Ik bezit eene buitengewoon groote spierkracht en een maag, die zelfs bij het struisvogelengeslacht onder een +der besten gerekend zoude kunnen worden. + +</p> +<p>“Ziedaar, wat het lichamelijk gedeelte van mijn persoon aangaat! Ik kan nu verder gaan.” + +</p> +<p>Men luisterde naar hem. Ja, zeker! De levenmakers van straks waren aanvankelijk uit het veld geslagen, door het onverwachte +van die toespraak <i>pro facie suâ</i>, die zeer veel van eene lofuiting op zich zelf had. + +</p> +<p>Was die man een krankzinnige, of eenvoudig een grappenmaker? Wie kan dat beantwoorden? + +</p> +<p>Hoe het ook zij, die krankzinnige of die grappenmaker maakte indruk en verstond de kunst om de ooren in beslag te nemen. Geen +zucht, geen geritsel werd meer in die vergadering vernomen, waarin weinige minuten vroeger een ware orkaan van hartstochten +huilde. Dat was waarlijk de kalmte na den storm. + +</p> +<p>Daarenboven merkte men wel op, dat Robur de man was, zooals hij zichzelven beschreef. Hij was van middelbare gestalte, maar +zoo regelmatig en evenredig gevormd, dat zijn geheele persoon eene geometrische figuur mocht heeten, bij voorbeeld een regelmatig +trapezium, waarvan de grootste der evenwijdige zijden, door de lijn der schouders gevormd werd. Op die lijn verhief zich een +kolossaal groot spheroïdaal hoofd, dat met een breeden stevigen nek op die schouders geplant scheen. Met welk dierenhoofd +zou dat menschenhoofd gelijk te stelling zijn geweest, om aan de theorie van de hartstochtsvergelijking eenigermate tegemoet +te komen? Aan dat van een stier. Goed, maar dan toch van een stier met een verstandig uiterlijk. Dat hoofd bezat oogen, die +bij den minsten weerstand, bij de geringste teleurstelling vuur schoten, en meer dan dat. Die oogen waren overwelfd door een +paar wenkbrauwen, welke, voortdurend in beweging, aan den blik eene uitermate groote scherpte verleenden en dus van ontembare +<a id="d0e798"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e798">30</a>]</span>geestkracht getuigden. Dat hoofd was bedekt met korte haren, die eenigszins gekroesd waren en eene soort metaalglans bezaten, +zooals een priktol, van ijzerdraad vervaardigd, zoude vertoonen. Een breede borst ging met de machtige beweging van een smids-blaasbalg +onder dat hoofd op en neer. De armen, de handen, de heupen, de beenen, de voeten, dat alles was in volkomen evenredigheid +met dat hoofd en die borstkas. + +</p> +<p>De man droeg geen knevels en geen bakkebaarden, maar daarentegen een welgevulden kinbaard, zooals de Amerikaansche zeelieden +gewoonlijk dragen. Daardoor waren de gewrichten van de kakebeenen waarneembaar, welker kauwspieren eene onmetelijke kracht +moesten bezitten. Men heeft berekend,—wat berekent men toch al niet?—dat de drukking, door de bovenkaak tegen de onderkaak +van een gewonen krokodil veroorzaakt, gelijkstaat met eene drukking van vier honderd atmosferen. Die van een grooten jachthond +staat gelijk met honderd atmosferen. Daaruit heeft men de zonderlinge formule afgeleid, dat wanneer een kilogram hondskracht +acht kilogrammen kauwspierkracht ontwikkelt, een kilogram krokodrillenkracht minstens twaalf kilogrammen kauwspierkracht zou +vertegenwoordigen. + +</p> +<p>Welnu, onze Robur zou volgens die formule minstens tien kilogrammen kauwspierkracht kunnen ontwikkelen. + +</p> +<p>Zij stond dus zoo wat tusschen den jachthond en den krokodil. + +</p> +<p>Waar kwam die merkwaardige type vandaan? Dat was moeielijk te zeggen. + +</p> +<p>Zooveel is zeker, dat hij zich vlug en vloeiend in het Engelsch uitdrukte, zonder dien sleependen tongval te verraden, die +de Yankees van Nieuw-Engeland algemeen kenmerkt. + +</p> +<p>Na zijne lichamelijke persoonsbeschrijving vervolgde hij aldus: + +</p> +<p>“Ik kan nu overgaan tot de zedelijke beschrijving van mijn persoon, niet waar, eerwaarde burgers? Welnu, gij ziet thans voor +u een werktuigkundige, wiens zedelijke waarde niet beneden de lichamelijke staat. Ik ben bang voor niets en voor niemand. +Ik heb eene wilskracht, die nog voor geen andere ter wereld gebogen of ondergedaan heeft. Als ik mij een doel gesteld heb, +dan kan geheel Amerika, dan kan de geheele wereld, zelfs als zij een bondgenootschap met elkander aangingen, mij niet beletten +het te bereiken. Als ik een denkbeeld heb, dan verg ik, dat men het deele en kan volstrekt geene tegenspraak dulden. Ik leg +nadruk op die omstandigheden, eerwaarde burgers, omdat ik vind, dat het noodzakelijk is, dat gij mij geheel en al kent. Misschien +vindt gij, dat ik een weinig te veel over mij zelf spreek? Daarin kunt gij gelijk hebben, maar uwe meening daaromtrent kan +mij niet schelen. En nu, denkt goed na, alvorens mijne toespraak te onderbreken; want ik waarschuw <a id="d0e814"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e814">31</a>]</span>u, dat ik u zaken te vertellen heb, die waarlijk niet geschikt zijn, om u te behagen.” + +</p> +<p>Een geluid als van eene branding werd vernomen, hetwelk zich langs de banken der vergadering verspreidde. Dat was een onfeilbaar +teeken, dat die menschenzee weldra stormachtig zou worden. + +</p> +<p>“Spreek, eerwaarde vreemdeling,” vergenoegde zich Uncle Prudent, te zeggen, terwijl hij de meeste moeite had om bedaard te +blijven. “Spreek; wij luisteren.” + +</p> +<p>En Robur ging voort met spreken in denzelfden trant, als hij gedaan had, zonder zich verder om zijne toehoorders te bekommeren. + +</p> +<p>“Jawel, ik weet het! Na eene geheele eeuw doorgebracht te hebben met proefnemingen, die tot niets geleid hebben, met pogingen, +die zonder uitslag bleven, bestaan er nog slechts in evenwicht verkeerende breinen, die koppig genoeg zijn, om aan de mogelijke +bestuurbaarheid der luchtballons te blijven gelooven. Zij verbeelden zich, dat de een of andere voortstuwende kracht door +de electriciteit of door iets anders voortgebracht, op hunne toestellen, die veel op kussensloopen gelijken, en die zooveel +vat aan de atmosferische stroomingen verleenen, zoude kunnen worden toegepast. Zij verbeelden zich, dat er een tijd komen +zal, dat men een luchtballon in den dampkring evenzeer in zijne macht zal kunnen hebben, als een vaartuig op de oppervlakte +der zee. En waarom verbeelden zij zich dat? + +</p> +<p>“Omdat eenige uitvinders er in geslaagd zijn bij kalm weer, hetzij laveerende, hetzij bij zeer zachte bries, tegen den wind +in vooruit te komen. + +</p> +<p>“En uit die zeer onvolledige proefnemingen maakt men nu als onomstootbaar vaststaande op, dat de bestuurbaarheid van luchtvaarttoestellen, +die lichter dan de lucht zijn, onder alle omstandigheden mogelijk zou zijn! Zijn dat geen redeneeringen van krankzinnigen? + +</p> +<p>“Ja, ik stel u die vraag in allen ernst, aan u, een honderdtal ongeveer hier bijeen, die aan de verwezenlijking dier droomen +gelooft, aan u, die bezig zijt, duizenden en nog eens duizenden dollars niet in het water, maar in de lucht weg te werpen. +Welnu, in weerwil van uw aantal, zeg ik u, dat dit het onmogelijke willen is!” + +</p> +<p>Waarlijk, het moest als eene overgroote zeldzaamheid, ja schier als een wonder beschouwd worden, dat de leden van Weldon-Institute, +bij het hooren van die stoutmoedige bewering, geen vin verroerden. Waren zij dan niet alleen geduldig, maar ook doof geworden? +<a id="d0e832"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e832">32</a>]</span></p> +<p>Of namen zij eene afwachtende houding aan, om te zien, hoe ver die roekelooze tegenspreker gaan zou? + +</p> +<p>Robur vervolgde evenwel, in stembuiging en in houding van de meest mogelijke vastberadenheid getuigende: + +</p> +<p>“Wat?.... Een luchtballon!.... ik vraag het u, hoe komt het in iemands brein op? Wanneer een kubieke meter gas noodig is, +om een kilogram op te voeren!.... Wat?.... een luchtballon zou met behulp van zijne machines weerstand aan den wind kunnen +bieden, wanneer de drukking van eene marszeilskoelte, uitgeoefend op het zeil van een schip, niet minder mag berekend worden +dan op eene krachtsontwikkeling van vier honderd paarden; wanneer men den ramp met de Tay-brug gebeurd, nagaat, waarbij de +orkaan een krachtdruk van vier honderd veertig kilogrammen op den vierkanten meter uitoefende! Wat?.... een luchtballon!.... +wanneer men het onder de oogen heeft, dat de natuur geen enkel vliegend wezen naar dat systeem vervaardigd heeft.... zij het +ook al met vleugels, als de vogels, of met vliesachtige vinnen of vlerken, zooals sommige visschen of sommige zoogdieren, +bedeeld zijn....” + +</p> +<p>“Zoogdieren?....” riep een der clubleden uit. + +</p> +<p>“Ja, zoogdieren,” antwoordde Robur. “Ik geloof u toch niets nieuws te vertellen, dat de vleermuis vliegt. Of weet mijn onderbreker +niet, dat dit vliegend dier een zoogdier is? Of heeft hij ooit een pannekoek van vleermuizeneieren gegeten?” + +</p> +<p>Die onderbreker had er dadelijk genoeg van. Hij staakte althans voorloopig zijne tegenwerpingen, en Robur kon daarna met dezelfde +opgewondenheid voortgaan: + +</p> +<p>“Die nu uit het voorafgaande zou willen afleiden, dat ik van meening zoude zijn, dat de mensch er van af zoude moeten zien, +om het luchtgebied te veroveren, ten einde door dat bewonderenswaardig vervoermiddel de zedelijke en staatkundige omstandigheden +van de beschaafde wereld geheel en al te wijzigen, zou het deerlijk mis hebben. Neen, ik ben van meening, dat de mensch moet +heerschen! En zoowel als hij de zee beheerscht met zijne vaartuigen, hetzij die door roeiriem, door zeiltuig, door raderen +of door schroeven voortbewogen worden, zoo zal hij ook de dampkringsruimte beheerschen door toestellen, die zwaarder dan de +lucht zijn. Want alleen de zwaarderen zullen sterker dan de lucht wezen!” + +</p> +<p>Ditmaal was er geen houden meer aan. Hoe de kreten te beschrijven, die ontsnapten aan al de kelen, aan al die monden, die +op Robur gericht waren als zooveel geweerloopen, of als zooveel kanonmondingen? Hadden zij daar niet eene oorlogsverklaring +vernomen, die als het ware in het kamp der ballonisten gesmeten werd? Was dat niet de strijd, die tusschen “lichter dan de +lucht” en “zwaarder dan de lucht” aangebonden werd? + +<a id="d0e849"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e849">33</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p033.jpg" alt="In dit oogenblik knalden vier of vijf schoten. Bladz. 40."></p> +<p class="figureHead">In dit oogenblik knalden vier of vijf schoten. Bladz. <a href="#d0e1078">40</a>. +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Robur knipoogde zelfs niet. Hij stond daar met de armen over de borst gekruist en wachtte stoutmoedig af, dat weer stilte +zoude ingetreden zijn. +<a id="d0e860"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e860">34</a>]</span></p> +<p>Uncle Prudent maakte een gebaar, waardoor hij aan het rollend vuur van hartstochtelijke uitroepingen een einde maakte. Een +zoodanige onderworpenheid was op zich zelve reeds eene buitengewone gebeurtenis in Weldon-Institute. + +</p> +<p>“Ja,” hernam Robur met de meest mogelijke luchthartigheid. “Ja, de toekomst behoort aan de vlieg-machines. De lucht, als men +haar maar weet te gebruiken, biedt een stevig steunpunt aan. Dat men slechts aan een kolom van die ijle vloeistof eene stijgende +beweging wete mee te deelen van vijf en veertig meters in de seconde, dan zal een man zich op het bovenvlak van die kolom +kunnen handhaven, wanneer de afmeting der oppervlakte zijner schoenzolen slechts een achtste gedeelte van een vierkanten meter +bedraagt. En wanneer de snelheid van beweging dier kolom op negentig meters gebracht wordt, dan kan een man blootsvoets er +op blijven.” + +</p> +<p>“Ho! ho!” riepen eenige stemmen ongeduldig uit. “Dat is inderdaad te sterk!” + +</p> +<p>“Wanneer men nu,” ging Robur onverstoorbaar voort, “eene luchtmassa door middel van de bladen eener schroef met die snelheid +kan voortdrijven, dan zou men tot denzelfden uitslag geraken.” + +</p> +<p>Wat Robur daar verkondigde, was reeds vóór hem door al de voorstanders van het vliegen als een vogel verkondigd geworden. +En de proefnemingen, door die mannen langzaam maar zeker verricht, zullen ongetwijfeld tot oplossing van het vraagstuk voeren. +Eer aan de heeren de Ponton d’Amécourt, de la Landelle, Nadar, de Lazy, de Louvrié, Liais, Béléguie, Moreau, aan de gebroeders +Richard, aan Babinet, Jobert, du Temple, Salives, Penaud, de Villeneuve, Gauchot en Tatin, Michel Loup, Edison, Planavergne +en aan zooveel anderen, die deze zoo eenvoudige meeningen verkondigd hebben! Die meeningen, herhaaldelijk nu eens verlaten +dan weer hervat, moesten op een gegeven oogenblik zegevieren. Aan de tegenstanders van de vogelvlucht, die beweerden, dat +de vogel zich slechts in de dampkringslagen handhaaft, omdat hij de lucht verwarmt, waarmede hij zich opblaast, bleven de +voorstanders het antwoord niet schuldig. Hadden deze laatsten niet afdoend bewezen, dat een arend, die vijf kilogrammen weegt, +volgens dat stelsel met vijftig kubieke meters verwarmde lucht gevuld zou moeten zijn, om slechts zwevende in de dampkringslagen +te kunnen blijven? Dat toonde Robur, hoewel een helsch leven zich allerwege verhief, met een niet te weerspreken logica aan. + +</p> +<p>En, ziehier, welke eindconclusie hij die ballonisten naar het hoofd wierp. + +</p> +<p>“Met uwe luchtballons kunt ge niets uitvoeren, zult gij tot geen resultaat geraken; ja, ik ga verder, gij zult er niets mee +durven <a id="d0e875"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e875">35</a>]</span>ondernemen! De stoutmoedigste uwer luchtschippers, John, die namelijk, hoewel hij reeds een afstand van twaalf duizend mijlen +door de lucht, maar boven het Amerikaansche werelddeel had afgelegd, moest van zijn voornemen afzien, om den Atlantischen +Oceaan over te steken. En sedert dien tijd is men geen pas, neen, geen enkelen pas op dien weg vooruitgekomen.” + +</p> +<p>“Mijnheer,” zei toen de voorzitter van Weldon-Institute, die te vergeefs alle pogingen aanwendde om kalm te blijven, “gij +vergeet wat onze onsterfelijke Franklin gezegd heeft, toen de eerste montgolfière verscheen, die de geboorte van den hedendaagschen +ballon voorafging: ‘het is slechts een kind, maar het zal groeien.’ En ziet het kind is gegroeid.” + +</p> +<p>“Mis president, mis! Het kind is niet gegroeid!... Het is slechts in dikte toegenomen.... En, gij zult moeten bekennen, dat +dit niet hetzelfde is!” + +</p> +<p>Dat was een rechtstreeksche aanval op de zoo dierbare plannen van geheel Weldon-Institute, welker leden besloten hadden, na +langdurige en heftige beraadslagingen, een monster-ballon te doen vervaardigen en daartoe de noodige gelden beschikbaar hadden +gesteld. De opgewondenheid steeg dan ook ten top en het was waarlijk niet te verwonderen, dat kreten, verwenschingen en voorstellen +als de ondervolgende zich kruisten en allerwege gehoord werden: + +</p> +<p>“Weg met dien indringeling!” + +</p> +<p>“Weg met dien zotskop!” + +</p> +<p>“Werp hem van het spreekgestoelte!” + +</p> +<p>“Om hem te doen ondervinden, dat hij zwaarder dan de lucht is!” + +</p> +<p>“En dat hij, in weerwil van zijne praatjes daarin niet zal kunnen opstijgen!” + +</p> +<p>“Werp dien snoeshaan eenvoudig de deur uit!” + +</p> +<p>“Wat hebben wij naar dien dwazen kerel te luisteren!” + +</p> +<p>“Aan de deur met hem! Aan de deur!” + +</p> +<p>En zoo ging het voort. Het was om hooren en zien te doen vergaan. Het tumult klom als de branding van den oceaan bij hevigen +storm en bij hooggaanden vloed. + +</p> +<p>Maar men schreeuwde nog maar en hield voorloopig de handen te huis. Robur bleef onwrikbaar als een rots op het spreekgestoelte +staan, en vond eindelijk gelegenheid om nog uit te roepen: + +</p> +<p>“Die luchtgevaarten hebben geene vorderingen gemaakt, burgers ballonisten! Maar de toekomst behoort aan de vlieg-werktuigen! +De vogel vliegt, toch is het geen ballon maar wel degelijk een machine!” + +</p> +<p>“Ja! hij vliegt!” riep de van woede kokende Bat. T. Fijn uit; “maar hij vliegt tegen alle wetten der werktuigkunde in! Dat +zult gij moeten erkennen, als gij maar een greintje gezond verstand in uw dwaas hoofd hebt!” +<a id="d0e907"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e907">36</a>]</span></p> +<p>“Zoo, zou ik dat moeten erkennen!” antwoordde Robur, terwijl hij minachtend de schouders optrok. + +</p> +<p>Daarop vervolgde hij: + +</p> +<p>“Sedert men de vlucht der groote en kleine vliegende dieren bestudeerd heeft, heeft deze eenvoudige meening zich geheel en +al op den voorgrond gedrongen, namelijk: dat om te slagen, men slechts de natuur na te volgen heeft, want die vergist zich +nooit. Tusschen den albatros, die ter nauwernood tien vleugelslagen in de minuut volvoert....” + +</p> +<p>“Negen en een halve!” riep eene spottende stem uit. + +</p> +<p>“En den pelikaan, die er zeventig volvoert....” + +</p> +<p>“Een en zeventig!” + +</p> +<p>“En de bij, die haar vleugeltjes honderd twee en negentig malen in de seconde op en neer beweegt....” + +</p> +<p>“Honderd drie en negentig malen!....” werd er hatelijk spottend geroepen. + +</p> +<p>“En de gewone huisvlieg, die dat drie honderd en dertig malen verricht....” + +</p> +<p>“Drie honderd dertig en een halven keer!....” + +</p> +<p>“En de muskiet, die dat millioenen malen doet....” + +</p> +<p>“Milliarden malen, wilt gij zeggen, niet waar?” + +</p> +<p>Maar Robur liet zich niet van zijn stuk brengen, hoe dikwijls hij ook in de rede gevallen werd. Hij vervolgde dan ook onverstoorbaar +zijn betoog: + +</p> +<p>“Tusschen die verschillende afwijkingen....” + +</p> +<p>“Behoort op de allergrootste afwijking, die van uwe hersenen gelet te worden!” + +</p> +<p>“.... bestaat de mogelijkheid, om eene practische oplossing te vinden.” + +</p> +<p>“Gekheid! Onverstand! Het scheelt den kerel in zijn bol!” + +</p> +<p>“Toen de heer de Lucy afdoend bewees....” + +</p> +<p>“Wat bewees?” + +</p> +<p>“Dat de schalebijter, een insect, hetwelk, zooals de leden van Weldon-Institute wel weten zullen, slechts twee grammen weegt...” + +</p> +<p>“Twee en een kwart!” + +</p> +<p>“Nu dan, een insect dat twee en een kwart grammen weegt, een gewicht van vier honderd grammen kan optillen....” + +</p> +<p>“Vier honderd en vijftig grammen.” + +</p> +<p>“Dus twee honderd malen zwaarder dan het zelf weegt, was het vraagstuk van de vliegkunst opgelost....” + +</p> +<p>“De kerel is krankzinnig!” + +</p> +<p>“Men heeft daarenboven aangetoond en bewezen, dat de afmeting van de oppervlakte van den vleugel betrekkelijk vermindert, +naarmate de omvang en het gewicht van het dier verminderen. Daarop <a id="d0e960"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e960">37</a>]</span>afgaande, heeft men de vervaardiging uitgedacht van meer dan zestig toestellen, die....” + +</p> +<p>“Die nimmer hebben kunnen vliegen!” riep Phil Evans, de secretaris van Weldon-Institute uit. + +</p> +<p>“Die gevlogen hebben of die vliegen zullen,” ging Robur voort, zonder zich uit het veld te laten slaan. “En of men ze nu ook +al streophoren, helicopteren of orthoptheren noemde, of dat men ze ook al vaartuig heette, het toestel bestaat dat den mensch +tot heer en meester van de luchtruimte zal maken.” + +</p> +<p>“O, gij bedoelt de schroef,” hernam Phil Evans sarcastisch. Maar geen vogel is in het bezit van eene schroef.... ten minste +voor zoover wij weten.” + +</p> +<p>“Welnu, dan weet gij het niet goed. Zooals de heer Penaud degelijk bewezen heeft, is de geheele vogel eene schroef en is zijne +vlucht aan die der helicopteren gelijk. De schroef is dan ook de motor van de toekomst....” + + +</p> +<div class="poem"> +<div class="stanza"> +<p class="line" style=""><span class="poetryline">D’un pareil maléfice +</span></p> +<p class="line" style=""><span class="poetryline">Preservez nous, <i>Sainte Hélice</i>!</span></p> +</div> +</div> +<p>neuriede een der aanwezigen, die bij toeval dat wijsje uit de <i>Zampa</i> van Herold onthouden had. + +</p> +<p>Het geheele gezelschap viel daarop in koor in en herhaalde dat refrein met zulke oorverscheurende tonen, dat de Fransche componist +voorzeker zich van afschuw in zijn graf heeft moeten omkeeren. + +</p> +<p>Toen eindelijk de laatste tonen van die kattenmuziek zich in een vervaarlijk geschreeuw opgelost hadden, meende Uncle Prudent, +die van eene zeer kortstondige verademing bij dat leven maken behendig gebruik maakte, te moeten zeggen: + +</p> +<p>“Burger vreemdeling, men heeft u tot nog toe het woord laten voeren, zonder u in de rede te vallen....” + +</p> +<p>Het scheen dat voor den voorzitter van Weldon-Institute, die toornige uitroepen, dat geschreeuw, de bedreigingen, die geuit +waren, niet golden, maar dat die slechts beschouwd werden als eene eenvoudige wisseling van gedachten of van argumenten. + +</p> +<p>“Intusschen meen ik u te moeten herinneren,” ging de president voort, “dat de theorie der vliegkunst door het meerendeel der +Amerikaansche werktuigkundigen en ook door anderen bij voorbaat veroordeeld en verworpen is. Dat systeem, hetwelk den dood +van Sarrazin Volant te Constantinopel, dien van den monnik Voador te Lissabon, dien van Letur in 1852, van Groof in 1864 op +zijne rekening heeft, zonder nog te tellen de slachtoffers, die ik vergeet, en waarbij de mythologische Icarus niet mag vergeten +worden....” +<a id="d0e993"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e993">38</a>]</span></p> +<p>“Dat systeem,” viel Robur den voorzitter in de rede, “is niet in meerdere mate te veroordeelen, dan dat welker martelaarslijst +de namen van Pilatre des Roziers te Calais, van mevrouw Blanchard te Parijs, van Donaldsen en Greinwood, in het meer van Michigan +verdronken, van Swel en van Crocé-Spinelli en van zooveel anderen bevat, die wel nimmer vergeten zullen worden.” + +</p> +<p>Dat was een degenstoot “á fond”, zooals men in de schermzaal zou zeggen. + +</p> +<p>“Daarenboven,” hernam Robur, “met uw luchtballon, hoe volmaakt zij ook zijn moge, zult gij nimmer eene snelheid bereiken, +die daadwerkelijk practisch bevonden zal worden. Gij zoudt drie jaren noodig hebben om de reis rondom de wereld te volvoeren, +wat eene vliegmachine in acht dagen zal kunnen doen.” + +</p> +<p>Andermaal had er eene uitbarsting van verwenschingen plaats, die als protest moesten dienen, maar die in de eerste vijf minuten +niet tot bedaren te brengen waren. + +</p> +<p>Eindelijk toch gelukte het aan den secretaris Phil Evans, om aan het woord te komen. + +</p> +<p>“Mijnheer de vliegkundige,” vroeg hij, “gij die zoozeer de voordeelen der vliegkunst bij ons komt ophemelen, zeg mij: hebt +gij ooit gevlogen?” + +</p> +<p>“Bepaald!” + +</p> +<p>“Dus gij hebt de lucht veroverd?” + +</p> +<p>“Misschien, mijnheer de secretaris.” + +</p> +<p>“Hurrah! voor Robur den Veroveraar!” riep eene spottende stem snijdend uit. + +</p> +<p>“Hurrah! voor Robur den Veroveraar!” herhaalden al de aanwezigen met vijandigen geestdrift. + +</p> +<p>“Welnu, ja! Robur de Veroveraar!” hernam de spreker. “Dien naam neem ik aan, dien naam zal ik dragen; want ik heb er alle +recht op!” + +</p> +<p>“Gij zult ons veroorloven dat te betwijfelen!” riep Jem Cip met schrille stem uit. + +</p> +<p>“Betwijfelen?” + +</p> +<p>“Ja, zeker, betwijfelen! Hebt gij daar iets op tegen? Komaan, zeg het dan maar!” + +</p> +<p>“Mijne heeren,” hernam Robur, terwijl hij de wenkbrauwen fronste, “wanneer ik eene ernstige zaak op de meest ernstige wijze +bij u kom bepleiten, dan wil ik niet, dat men mij voor leugenaar houdt. Mag ik den naam weten van hem, die mij het laatst +in de rede gevallen is?” + +</p> +<p>“Zijn naam?” vroeg Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Ja, zijn naam, mijnheer de voorzitter!” + +</p> +<p>“Ik heet Jem Cip.... en ben vegetariër....” +<a id="d0e1032"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1032">39</a>]</span></p> +<p>“Burger Jem Cip,” hernam Robur, “ik wist reeds lang, dat de darmen van de vegetariërs langer zijn, dan die van andere menschen.” + +</p> +<p>“Wat heeft dat met de zaak te maken?” vroeg Jem Cip stoutmoedig bij die onverwachte wending van het gesprek. + +</p> +<p>“Laat mij voortgaan. Die darmen zijn, wel is waar, slechts een voet langer dan die van anderen. Dat is reeds veel,—dat beken +ik,—maar noodzaak mij nu niet, ze nog langer te doen worden, door u bij de ooren te trekken....!” + +</p> +<p>“De deur uit met den kerel!” + +</p> +<p>“Smijt hem de straat op!” + +</p> +<p>“Verscheurt hem:” + +</p> +<p>“Met vier paarden!” + +</p> +<p>“De lynchwet!” + +</p> +<p>“Hij moet aan de ooren getrokken worden!” + +</p> +<p>“Neen, wij zullen hem als eene schroef draaien en wringen!....” + +</p> +<p>“Dat heeft hij verdiend!” + +</p> +<p>“En meer dan dat!” + +</p> +<p>De woede der vereenigde ballonisten in Weldon-Institute was ten top gestegen. + +</p> +<p>Zij waren van hunne stoelen opgevlogen en omringden thans gillend en schreeuwend het spreekgestoelte. + +</p> +<p>Robur verdween als het ware in een woud van armen, die zich krampachtig bewogen, alsof zij door een hevigen stormwind heen +en weer geschud werden. + +</p> +<p>Te vergeefs gilde de stoomfluit van den voorzitter te midden van die menigte! + +</p> +<p>Geheel Philadelphia moest dien avond wel gelooven, dat een hevige brand een der voornaamste stadskwartieren verwoestte, en +dat al het water van de Schuylkill-rivier niet voldoende zoude zijn om dien te blusschen. + +</p> +<p>Plotseling stoof de menigte achteruit. Robur had zijne handen uit zijne zakken gehaald en stak <span class="corr" title="Bron: de">die</span> plotseling naar de eerste rij van die verbitterden uit. + +</p> +<p>In beide handen hield hij een van die Amerikaansche ploertendooders, die behoorlijk de vuist wapenen en haar als eene knots +doen neerkomen, maar tegelijkertijd ook revolvers zijn, waarop de vingers slechts te drukken hebben, om de schoten te doen +afgaan; in één woord: ware zak-mitrailleuses. + +</p> +<p>En toen gebruik makende van het achteruitstuiven der aanvallers en ook van de stilte, die dien terugtocht vergezelde, zeide +hij: + +</p> +<p>“Inderdaad, het is niet Americus-Vespucius, die de Nieuwe Wereld heeft uitgevonden, maar Jocrisse. Gij zijt, bij mijne ziel, +geen Amerikanen, maar ware Jocr....” +<a id="d0e1078"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1078">40</a>]</span></p> +<p>In dit oogenblik knalden vier of vijf schoten, welker projectielen slechts gaten in den wand maakten en derhalve niemand kwetsten. +De werktuigkundige verdween te midden van den kruitdamp, en toen die opgetrokken was, vond men geen spoor van dien zonderling. + +</p> +<p>Robur de Veroveraar was weggevlogen, alsof een of andere vliegmachine hem door de lucht naar de bovenste dampkringslagen vervoerd +had. + + + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e1083"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">IV.</h2> +<h2>Waarin de schrijver, handelende over den knecht Frycollin, poogt de Maan in hare eer te herstellen.</h2> +<p>Ontegenzeggelijk hadden het geschreeuw en het spektakel, die in den regel het gevolg waren der stormachtige zittingen van +Weldon-Institute, en door de leden bij het verlaten van het gebouw aangeheven en veroorzaakt werden, meer dan eens de rust +van de bewoners van Walnut-street en van de aangrenzende wijken gestoord. Herhaaldelijk hadden die eerzame burgers terecht +klachten ingebracht over die eindberaadslagingen in de open lucht, welke hen gewoonlijk in hunne vreedzame verblijven deden +opschrikken. Meer dan eens hadden de politie-agenten hulp moeten verleenen om het openbaar verkeer open te houden voor de +voorbijgangers, die voor het meerendeel zeer onverschillig waren voor de behandelde vraagstukken der luchtvaart. Maar tot +heden had het straatrumoer nimmer zulke afmetingen aangenomen, als nu geschiedde. Nooit waren de klachten meer gebillijkt +en nimmer was de tusschenkomst der politie-agenten meer noodzakelijk geweest. + +</p> +<p>Toch waren, volgens onze zienswijze, de leden van Weldon-Institute wel eenigermate te verontschuldigen. Men was er toch niet +voor teruggedeinsd, hen op hun eigen grondgebied te komen aanvallen. Tot die heethoofdige aanhangers van het stelsel: “lichter +dan de lucht”, had een niet minder heethoofdige aanhanger van het stelsel: “zwaarder dan de lucht” zeer onaangename dingen +gezegd. Daarbij kwam nog, dat hij plotseling verdwenen was, toen men hem eene tuchtiging had willen toedienen, die hij, volgens +aller meening, zoozeer verdiend had. + +</p> +<p>Dat schreeuwde natuurlijk om wraak. + +</p> +<p>Kon men zulke beleedigingen in gemoede ongestraft laten! Neen, dat kon niet! Men zou geen Amerikaansch bloed in de aderen +moeten hebben! Nakomelingen van den roemrijken Americus Vespucius <a id="d0e1096"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1096">41</a>]</span>voor Jocrisse uit te schelden! Dat was eene beleediging, die onvergeeflijk was, daar zij toch eenigermate doel had getroffen<span class="corr" title="Bron: ,">.</span> + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p041.jpg" alt="Niet in Amerika, mijnheer! Niet in Amerika! Bladz. 43."></p> +<p class="figureHead">Niet in Amerika, mijnheer! Niet in Amerika! Bladz. <a href="#d0e1127">43</a>. +</p> +</div><p> + +<a id="d0e1109"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1109">42</a>]</span></p> +<p>“Niets kwetst meer dan waarheid,” zegt een oud spreekwoord. + +</p> +<p>De leden van de Club verschenen dus in verscheidene groepen in Walnut-street en verspreidden zich van daar, steeds heftig +opgewonden, in de naburige straten en van daar door het geheele stadskwartier. Door hun vreeselijk tumult wekten zij de bewoners +uit hunnen zoeten slaap. Zij noodzaakten hen, om hunne huizen te laten doorzoeken en waren volstrekt niet ongenegen, om later +schadevergoeding te betalen voor den overlast, dien zij veroorzaakt, en voor de inbreuk, die zij zich veroorloofd hadden op +de onschendbaarheid van het private leven, die bij de volkeren van het Anglo-Saksische ras zoo zeer geëerbiedigd is. + +</p> +<p>Al die nasporingen en die plagerijen waren evenwel te vergeefs. Robur werd nergens bespeurd. + +</p> +<p>Geen enkel spoor was van hem achtergebleven. Als hij met de <i>Go ahead</i>, de luchtballon van Weldon-Institute vertrokken ware, zou hij niet meer onvindbaar geweest zijn. + +</p> +<p>Na een vol uur met nasporingen zoek gebracht te hebben, moest men het opgeven. De Club-leden scheidden evenwel niet dan nadat +zij bij plechtigen eed gezworen hadden, dat zij hunne nasporingen over het geheele grondgebied zouden uitstrekken, hetwelk +zoowel tot Noord- als tot Zuid-Amerika behoort, en dat het Nieuwe Vasteland genoemd wordt. + +</p> +<p>Het was intusschen reeds elf uur geworden, alvorens de rust in het stadskwartier hersteld was. Eindelijk dan toch konden de +bewoners zich aan een diepen slaap overgeven, die slechts genoten wordt in steden, die niet met de nijverheid te doen hebben +en waarin derhalve geene fabrieken met hunne geraasmakende machines en stank verspreidende schoorsteenen aangetroffen worden. +De verschillende Club-leden begaven zich naar hunne respectieve woonhuizen. Zoo deed William T. Forbes, toen hij zijne schreden +naar zijne lompen-suikerfabriek richtte, waar miss Doll en miss Matt hem met een kopje thee wachtten, die zij met zijn eigen +lompen-glucose gesuikerd hadden. Zoo begaf zich Frank Milner ook naar de afgelegen voorstad, waar zijne fabriek gebouwd was, +welker werktuigen nacht en dag door stoomden en stampten. Zoo ging ook Jem Cip, die in het openbaar beschuldigd was een voet +meer darmen te bezitten dan een gewoon menschenkind, naar huis, waar hem als vegetariër een avondmaal van groenten en peulvruchten +wachtte. + +</p> +<p>Twee der voornaamste ballonisten—twee slechts—dachten er niet aan om hunne woonhuizen op te gaan zoeken. Zij maakten van de +gelegenheid gebruik, om met nog meer verbittering dan gewoonlijk te kibbelen. Dat waren onze onverzoenbare bekenden, Uncle +Prudent en Phil Evans, de president en de secretaris van Weldon-Institute. +<a id="d0e1127"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1127">43</a>]</span></p> +<p>De knecht Frycollin wachtte Uncle Prudent, zijn meester, aan de deur van de Club. + +</p> +<p>Hij volgde hem zonder zich om de redenen van den twist tusschen die twee te bekommeren. + +</p> +<p>Hierboven werd van kibbelen gesproken. Dat geschiedde uit een gevoel van welwillendheid jegens die twee, om hun gedrag eenigermate +te vergoelijken. Maar zij twistten inderdaad en nog wel met die geestkracht, die door hunne oude mededinging gevoed werd. + +</p> +<p>“Neen, mijnheer, neen!” herhaalde Phil Evans. “Wanneer ik de eer had gehad voorzitter te zijn van Weldon-Institute, dan zou +nooit, neen, nooit zoo’n schandaal plaats gegrepen hebben!” + +</p> +<p>“En verondersteld, dat gij die eer gehad hadt, wat zoudt gij dan gedaan hebben?” vroeg Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Wat ik zou gedaan hebben?” + +</p> +<p>“Ja, ik vraag u: wat gij in dat geval zoudt gedaan hebben?” + +</p> +<p>“Ik zou dien openbaren beleediger het woord ontnomen hebben....” + +</p> +<p>“Zoo?....” + +</p> +<p>“Nog voordat hij tijd gehad zou hebben, om den mond te openen!” + +</p> +<p>“Ei, ei! Maar om iemand het woord te ontnemen, moest men hem toch eerst laten spreken, dunkt me?” + +</p> +<p>“Niet in Amerika, mijnheer! Niet in Amerika!” + +</p> +<p>En terwijl zij elkander zoo schimpscheuten naar het hoofd wierpen, stapten zij de straten door, die hen al meer en meer van +hunne woningen verwijderden. Zij doorsneden stadskwartieren, welker ligging hen tot aanmerkelijke omwegen noopte. + +</p> +<p>Frycollin volgde hen steeds; maar hij gevoelde zich toch niet op zijn gemak, toen hij bespeurde, dat zijn meester zich naar +zeer eenzame plaatsen begaf. En de bediende Frycollin hield niet van die plaatsen, vooral wanneer het middernachtuur nabij +was. Inderdaad het was pikdonker en de maan, die wassende en nog maar als een zilveren sikkeltje aan den hemel verschenen +was, had die duisternis maar zeer weinig verminderd. Daarenboven was zij op het punt van onder te gaan. + +</p> +<p>Frycollin keek dan ook rechts en links, om te zien of geen verdachte schaduwen hen bespiedden. En, waarachtig, hij meende +dat vijf of zes groote duivelengedaanten hen niet uit het oog verloren. + +</p> +<p>De bange kerel naderde instinctmatig zijn meester; maar voor niets ter wereld zou hij dezen hebben durven in de rede vallen, +vooral niet te midden van een zoo heftig gesprek, waarvan hij waarschijnlijk de onaangenaamheden in den vorm van klappen zou +ondervinden. +<a id="d0e1160"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1160">44</a>]</span></p> +<p>Om kort te gaan, het toeval alleen was schuld, dat de voorzitter en de secretaris van Weldon-Institute, geheel onbewust en +al twisttende, hunne schreden naar Fairmont-Park richtten. + +</p> +<p>Daar overschreden zij, terwijl zij onafgebroken voorttwistten, de Schuylkill-rivier langs de beroemde metaalbrug. Zij ontmoetten +slechts eenige voorbijgangers, die zich verlaat hadden, en bevonden zich eindelijk op een onmetelijk terrein, waarvan het +eene gedeelte uitgestrekte weilanden vormde, terwijl het andere gedeelte een overheerlijk park daarstelde, hetwelk door zijn +hoog geboomte en zijn doelmatigen aanleg, als het fraaiste van de geheele wereld kan geroemd worden. + +</p> +<p>Daar werden de schrik en de angst van den knecht Frycollin ten top gevoerd. En ditmaal niet zonder reden; want thans had hij +heel duidelijk gezien en waargenomen, dat die vijf of zes spookachtige gedaanten hen tersluiks over de brug van de Schuylkill-rivier +gevolgd waren. Zijn oogappels waren dan ook door den angst zoodanig uitgezet, dat zij zich zoo groot vertoonden als het geheele +regenboogvlies zijner oogen. Maar ter zelfder tijd dat die oogappels zich uitzetten, kromp zijn lichaam als het ware in, alsof +het bedeeld ware met die kracht van samentrekking, eigen aan de meeste weekdieren en aan sommige geleede dieren. + +</p> +<p>Ja, inderdaad, de knecht Frycollin was een bange kerel. Een lafaard in een woord. + +</p> +<p>Frycollin was een neger, in Zuid-Carolina geboren. Hij had een groot dom hoofd, hetwelk met een langen nek op een ellendig +mageren romp geplant stond. Hij telde een en twintig jaren en was derhalve nimmer slaaf geweest, zelfs krachtens zijne geboorte +niet. Maar of hij daardoor meer waarde als mensch had, kan gerust ontkend worden. Hij was een grappenmaker, die gewoonlijk +leelijke gezichten trok, daarbij gulzig, lui en boven alle beschrijving laf was. Hij was sedert drie jaren in dienst bij Uncle +Prudent. Deze was honderd malen op het punt geweest, om hem de deur uit te zetten; de vrees voor nog erger had hem weerhouden. +Dat die lafhartigheid den armen drommel, wiens bestaan om zoo te zeggen innig met het leven van zijn meester, die steeds gereed +stond aan de dolste en stoutmoedigste ondernemingen deel te nemen, saâmgeweven was, menig angstig oogenblik berokkende, zal +wel niet behoeven gezegd te worden. Maar die oogenblikken van dollen angst hadden hunne tegenstellingen, werden door andere +hoedanigheden voldoende opgewogen. Zoo liet men zijne gulzigheid nagenoeg den vrijen teugel en zoo ook zijne luiheid. + +</p> +<p>Maar.... Maar.... O, arme Frycollin, als ge eens in de toekomst hadt kunnen lezen! + +</p> +<p>Waarom was Frycollin niet te Boston gebleven, waar hij in dienst <a id="d0e1175"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1175">45</a>]</span>was van eene zekere familie Sneffel? Wel is waar, was die op het punt geweest, om eene reis naar Zwitserland te ondernemen. +Dit had Frycollin minder aangestaan en daarom had hij toen op zijn ontslag aangedrongen. Toen de familie Sneffel van die reis +afzag, bij het vernemen der aardstortingen, die in de Alpen plaats gehad hadden, was het te laat. En toch zou de dienst bij +dat vreedzame gezin hem beter geleken hebben, dan bij Uncle Prudent, die de stoutmoedigheid en de waaghalzerij in eigen persoon +was. + +</p> +<p>Er viel niet veel meer aan te doen. Frycollin was in dienst van den voorzitter van Weldon-Institute en deze was er zelfs mede +geëindigd, zijne gebreken over het hoofd te zien. En die gebreken, wij weten het reeds, waren velen. Maar tegenover die gebreken +stond eene goede hoedanigheid. Hoewel hij neger van oorsprong was, sprak hij geen neger-engelsch. En dat was te waardeeren; +want er bestaat niets afschuwelijkers dan die platte taal, waarin de bezittelijke voornaamwoorden en de onbepaalde wijs voor +de werkwoorden tot in het oneindige voorkomen. + +</p> +<p>Het is dus als onwraakbaar bewezen aan te nemen, dat Frycollin laf was, “laf als de maan”, zoo als een volksgezegde zich uitdrukt. + +</p> +<p>Tegen die volksuitdrukking, die zoo beleedigend mogelijk is voor de blonde Phoebé, de zachte Selena, de kuische Diana, de +zuster van den schitterenden Apollo, valt onzes inziens protest aan te teekenen. Welk recht heeft men om dien trouwen wachter, +die, zoolang als de aarde bestaat, haar steeds het aangezicht, maar nimmer hare keerzijde vertoond heeft, van lafhartigheid +te beschuldigen? + +</p> +<p>Maar die quaestie daargelaten, zooveel is zeker, dat thans, op dat middernachtuur, de sikkel van de “bleeke belasterde” op +het punt was in het westen, achter de loofkruinen van het hooge geboomte te verdwijnen. Hare stralen gleden als het ware tusschen +de takken door en teekenden op den grond grillige lichtbeelden, die de duisternis er naast nog zwarter maakten. + +</p> +<p>In weerwil daarvan keek Frycollin steeds scherp uit. Het was alsof hij de eigenschap der katten en der uilen bezat, namelijk +in het donker te kunnen zien. + +</p> +<p>“Br!” zei hij bij zich zelven. “Die schoften volgen ons steeds! En inderdaad zijn zij reeds meer nabij gekomen.” + +</p> +<p>Eindelijk kon hij het niet meer uithouden. Hij naderde zijn baas. + +</p> +<p>“Master Uncle,” zei hij. + +</p> +<p>Zoo noemde hij zijn meester en zoo wilde de voorzitter van Weldon-Institute aangesproken worden. + +</p> +<p>In dit oogenblik was de twist tusschen de beide mededingers tot zijn hoogsten graad van opgewondenheid gestegen. En daar zij +<a id="d0e1197"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1197">46</a>]</span>elkander hartelijk naar den duivel wenschten, werd Frycollin barweg verzocht de reis ook derwaarts te ondernemen. De arme +neger was zeer beangst voor Beëlzebub en durfde derhalve den mond niet meer open doen. + +</p> +<p>Maar terwijl die twee Yankees zoo twistten en elkander afsnauwden, stapten zij al verder en verder de eenzame weilanden, die +Fairmont Park begrenzen, door, waarbij zij zich steeds verder van de Schuylkill-rivier verwijderden, en dus ook van de brug, +die haar overspande en het eenige toegangspunt was, om de stad weer binnen te komen. + +</p> +<p>Ons drietal bevond zich eindelijk te midden van een groep hoog opgaande boomen, welker boventakken nog slechts door het zwakke +maanlicht beschenen werden. Op de grens van die boomgroep was eene uitgestrekte vlakte, die een ovalen vorm had en een prachtige +gelegenheid aanbood voor een wedstrijd van velocipedisten of van cricketspelers of voor een wedloop van renpaarden. Geen enkele +terreinplooi zou menschen of paarden den minsten hinderpaal in den weg gelegd hebben. Geen enkele boom of struik zou den blik +der toeschouwers over een oppervlakte van verscheidene mijlen begrensd hebben. + +</p> +<p>En toch, wanneer de aandacht van Uncle Prudent en van Phil Evans niet zoo door hun twisten in beslag genomen was, wanneer +zij met eenige aandacht rond gekeken hadden, dan zou het hun niet ontgaan zijn, dat die vlakte haar gewoon uiterlijk niet +meer had. Het was alsof daar inderdaad een gevaarte stond, waarboven schroefvormige windschepraderen, die evenwel thans stilstonden, +in het halfduister scherp tegen de lucht afstaken. + +</p> +<p>Maar noch de voorzitter, noch de secretaris van Weldon-Institute merkte die vreemdsoortige verandering in het uiterlijk voorkomen +dat het landschap van Fairmont-Park ondergaan had, op. Frycollin zag er ook niets van. Hij had alleen oog en ooren voor de +gedaanten, die hij meende opgemerkt te hebben. Het scheen hem toe, dat die geheimzinnige wezens naderden, dat zij hun kring +nauwer toesloten, alsof zij een misdadigen aanslag op het oog hadden. Hij kreeg bijna stuipen van angst; zijne ledematen waren +schier verstijfd, terwijl zijne haren op zijn hoofd rechtop rezen. In één woord, de schrik was bij hem ten top gestegen. + +</p> +<p>Toch had hij, terwijl zijne knieën knikten, de geestkracht nog om met bezwijmende stem te roepen: + +</p> +<p>“Master Uncle!.... Master Uncle!” + +</p> +<p>Hij verkreeg evenwel geen gehoor. Uncle Prudent en Phil Evans twistten maar voort. + +</p> +<p>“Master Uncle!.... Master Uncle!....” kreet de rampzalige Frycollin voor de laatste maal. +<a id="d0e1215"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1215">47</a>]</span></p> +<p>“Maar, voor den duivel! wat is er dan toch?” vroeg Uncle Prudent ten hoogste ongeduldig. + +</p> +<p>Wellicht zoude hij en ook Phil Evans niet rouwig geweest zijn, hun toorn jegens elkander op de schouders van den rampzaligen +Frycollin te ontlasten. Handen en vuisten waren reeds opgeheven. Het zou klappen en vuistslagen regenen. Gelukkig evenwel, +dat er geen tijd was, voor de eene partij om die klappen uit te deelen, voor de andere om ze te ontvangen. + +</p> +<p>Een stoot, door een scherp fluitje teweeggebracht, werd in het bosch vernomen. En, alsof dat een sein ware, verscheen te midden +van het open gedeelte van het park eene soort van electrische ster. + +</p> +<p>Wat dat te beduiden had? Onze beide nachtelijke wandelaars konden dat zelfs niet gissen. Instinctmatig evenwel begrepen zij +dat dit gefluit en die verlichting het sein waren tot het plegen van de een of andere gewelddaad. + +</p> +<p>In minder tijd dan noodig was om den toestand te overzien, ja bliksemsnel, sprongen zes mannen uit het bosch, waarvan twee +zich op Uncle Prudent wierpen, twee op Phil Evans en twee op den knecht Frycollin. Blijkbaar waren die twee laatste te veel; +want de neger was buiten staat zich te verdedigen. + +</p> +<p>Hoewel de voorzitter en de secretaris van Weldon-Institute bij dien aanval geheel onvoorbereid overvallen waren, zoo poogden +zij toch ten krachtigste weerstand te bieden. Zij hadden er echter noch den tijd, noch de kracht toe. + +</p> +<p>In minder tijd dan noodig is om dien overval te verhalen, was hun een prop in den mond gestoken, die hun belette om hulp te +schreeuwen, had men hen de oogen geblinddoekt, en waren zij stevig gekneveld, zoodat zij onmogelijk zich verder verzetten +konden. Toen zij zoo onschadelijk gemaakt waren, droeg men hen zoo snel mogelijk naar het open gedeelte van het park. + +</p> +<p>Wat viel er bij zoo’n overval anders te denken, dan dat zij met lieden te doen hadden, wier geweten zoo ruim en zoo rekbaar +was, dat zij er niets misdadigs in zagen de lieden, die zich bij hunne wandelingen in het bosch waagden, uit te kleeden en +te berooven. + +</p> +<p>Eigenaardig evenwel, men raakte niet aan hunne zakken, men betastte hen zelfs niet, hoewel Uncle Prudent, volgens zijne gewoonte, +een duizend dollars in banknoten bij zich had. + +</p> +<p>Om kort te gaan, een minuut na de volbrenging van dien overval, waarbij geen woord tusschen de aanvallers gewisseld was geworden, +voelden Uncle Prudent, Phil Evans en Frycollin dat men hen neerlegde, niet op de graszoden van het park, maar op een soort +planken vloer, die eenigermate onder hun gewicht kraakte. Daar werden zij netjes naast elkander uitgestrekt. Zij hoorden eene +deur achter zich dichtslaan, terwijl het schuiven van een grendelbout <a id="d0e1236"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1236">48</a>]</span>in het daarvoor bestemde ijzeren oog, hen vrij duidelijk aankondigde, dat zij gevangen waren. + +</p> +<p>Toen vernamen zij een soort van onafgebroken geritsel, dat wel met eene trilling kon vergeleken worden. Het was een eindelooze +toon of beter een gevoel van frrrr of trrrr, dat hun geheele lichaam doortrilde, zonder dat eenig ander geluid in dien zoo +kalmen nacht waarneembaar was. + +</p> +<p>Welke schrik heerschte er den volgenden ochtend in Philadelphia! Dat laat zich begrijpen. + +</p> +<p>Al zeer vroeg wist iedereen reeds, wat des avonds te voren in de vergaderíng van de leden van Weldon-Institute voorgevallen +was. Men had vernomen,—hoe en door wien, dat kon niemand verklaren,—dat een geheimzinnig persoon, een zekere werktuigkundige, +Robur genaamd,—Robur de Veroveraar!—verschenen was en dat hij een wedstrijd had willen aangaan met de ballonisten; maar dat +hij toen op eene onverklaarbare wijze verdwenen was, zonder dat men er in had kunnen slagen, hem weer op te sporen. Dat alles +had de bevolking ten zeerste verwonderd. + +</p> +<p>Maar de verwondering sloeg tot schrik over, toen de geheele stad vernam, dat de voorzitter en de secretaris van Weldon-Institute +ook gedurende den nacht van den 13<sup>den</sup> Juni geheimzinnig verdwenen waren. Dat was inderdaad eene ontzettende gebeurtenis. + +</p> +<p>Het zou onmogelijk zijn, al de nasporingen mede te deelen, die zoowel in de stad zelve als in de omstreken gedaan werden. +Zij waren evenwel totaal vruchteloos. De dagbladen van Philadelphia, daarna die van Pennsylvanië, en eindelijk die van geheel +Amerika, namen die raadselachtige verdwijning onder hunne berichten op en wijdden geheele kolommen aan de bespreking daarvan, +waarbij zij de toedracht op honderderlei verschillende wijzen verhaalden, zonder de waarheid ook maar nabij te komen. + +</p> +<p>Door middel van advertentiën en van aanplakbiljetten werden belangrijke sommen uitgeloofd, niet alleen aan hem, die de vermisten +terugvond, maar ook aan een ieder, die de een of andere degelijke aanwijzing kon doen, geschikt om hen op het spoor te komen. + +</p> +<p>Niets evenwel hielp. Niets! Niets! + +</p> +<p>Als de bodem opengescheurd ware, om den voorzitter en den secretaris van Weldon-Institute te verzwelgen, dan zouden zij niet +spoorloozer van de oppervlakte der aarde verdwenen kunnen zijn. + +</p> +<p>De dagbladen van de gouvernementspartij drongen er op aan, dat aan het personeel der politie op ruime schaal uitbreiding gegeven +werd. Zij wezen ernstig op de noodzakelijkheid van dien maatregel, daar dergelijke aanslagen op een paar van de beste <a id="d0e1259"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1259">49</a>]</span>burgers van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika volvoerd konden worden. En daarin moest iedereen hun gelijk geven, niet +waar? + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p049.jpg" alt="Dat die geheimzinnige wezens naderden. Bladz. 46."></p> +<p class="figureHead">Dat die geheimzinnige wezens naderden. Bladz. <a href="#d0e1197">46</a>. +</p> +</div><p> + +<a id="d0e1269"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1269">50</a>]</span></p> +<p>Het is waar, dat de oppositiebladen de ontbinding der politiemacht eischten. Zij beweerden, dat die macht geheel nutteloos +was, daar zulke aanslagen ongehinderd volvoerd konden worden, zonder dat de euveldaders gesnapt of ook maar bekend waren geworden.—En +daarin moest iedereen ook dezen gelijk geven, niet waar? + +</p> +<p>De uitslag van dat twistgeschrijf was, dat de politie bleef hetgeen zij was en hetgeen zij steeds zijn zal op onze aarde, +die, in weerwil dat zij niet volmaakt is en ook niet zijn kan, de beste aller werelden genoemd moet worden. + + + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e1274"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">V.</h2> +<h2>Waarin een schorsing van vijandelijkheden tusschen den voorzitter en den secretaris van Weldon-Institute ingewilligd wordt.</h2> +<p>Het was een rare toestand, waarin Uncle Prudent, Phil Evans en de knecht Frycollin zich bevonden. + +</p> +<p>Zij hadden een band voor de oogen, en een prop in den mond. Vandaar dus eene totale onmogelijkheid, om te kunnen zien, om +te kunnen hooren. + +</p> +<p>Hunne handen en voeten waren met stevige touwen gebonden. Vandaar dus eene totale onmogelijkheid, om van de plaats te kunnen +komen of zichzelven te kunnen bevrijden. + +</p> +<p>Dat alles was niet geschikt om den toestand van ons drietal prettig of zelfs maar dragelijk te maken. + +</p> +<p>Daarenboven niet te weten, welke de uitvoerders van zoo’n oplichting waren; onbekend te zijn met de plaats, waarin zij gesmeten +waren, alsof het ijlgoed in een goederenwagen van een sneltrein ware; geen denkbeeld te hebben noch van de plek op Gods lieve +aarde, waar zij zich bevonden, noch van het lot, hetwelk hen beschoren kon zijn; dat alles was wel geschikt om zelfs wezens, +tot het schapengeslacht behoorende, buiten hun humeur te brengen. En de lezers weten dat de leden van Weldon-Institute, wat +het geduld betreft, nu niet precies voor schapen konden doorgaan. + +</p> +<p>Als men de heftigheid van karakter van Uncle Prudent in aanmerking neemt, dan valt licht te beseffen, wat er in diens ziel +moest omgaan. + +</p> +<p>Maar wat er ook van aan zij, zooveel is zeker, dat hij en Phil Evans tot de overtuiging kwamen dat het moeielijk zou zijn, +om den volgenden avond op de vergadering van de club tegenwoordig te zijn. + +</p> +<p>Wat Frycollin betrof, die lag daar met gesloten oogen en met <a id="d0e1295"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1295">51</a>]</span>gesloten mond. Het was hem onmogelijk zijne bovendien reeds zoo schrale gedachten op iets te vestigen. Hij was eer dood dan +levend. + +</p> +<p>De toestand der gevangenen onderging gedurende het eerste uur van hunne inhechtenisneming geene wijziging. Niemand kwam hen +opzoeken en niemand kwam hun het gebruik van hunne armen, oogen en mond weergeven. Toch snakten zij daar zeer naar. + +</p> +<p>Alles, waartoe zij zich bepalen konden, was het slaken van zuchten, het kreunen van een erbarmelijk “helaas!” voor zooveel +de prop in hun mond zulks toeliet, of het volvoeren van sprongen, niet ongelijk aan jammerlijke karpers, die op het droge +liggen te gapen. De lezer zal begrijpen, hoeveel innerlijke, of beter: gebonden toorn en woede daar opgevreten werd. Eindelijk, +na eene reeks van vruchtelooze pogingen, om zich te bevrijden, bleven zij als machteloos liggen. Maar toen poogden zij, daar +het zintuig van het gezicht hun ontnomen was, door het gehoor te vernemen of te raden, in welken onrustbarenden toestand zij +zich bevonden. Ook dat was geheel en al vergeefs, want zij vernamen geen ander geluid dan het eindeloos en onverklaarbaar +“frrr”, dat hen als met een trillenden dampkring omgaf. + +</p> +<p>Evenwel gebeurde het, dat de secretaris Phil Evans, die niet zoo heet gebakerd was als Uncle Prudent, en derhalve met meer +kalmte te werk ging, er in slaagde het koord, dat zijn polsgewrichten samenbond, los te maken. Eindelijk knelde de knoop niet +meer zoo sterk, zijne vingers gleden over elkander en weldra had hij het gebruik zijner handen herkregen. + +</p> +<p>Hij wreef zich de gewrichten met kracht, ten einde den bloedsomloop te herstellen, die door dat binden gestremd geweest was. +Een oogenblik later had de secretaris Phil Evans den band afgerukt, die hem blinddoekte, den prop uitgehaald, die hem den +mond snoerde, en met behulp van het scherpe lemmet van zijn bowie-knife de touwen doorgesneden, die hem handen en voeten gekneveld +hadden. Een echte Amerikaan verlaat zijne woning niet, zonder zijn bowie-knife op zak; zonder dit zou hij geen Amerikaan genoemd +kunnen worden. + +</p> +<p>Maar al kon de secretaris Phil Evans zich nu ook bewegen en spreken, dan was dat toch alles, wat hij met zijne pogingen verworven +had. Van zijne oogen kon hij in dit oogenblik ten minste geen nuttig gebruik maken; want het was pikdonker in de cel of het +hok, waarin zij zich bevonden. Toch sijpelde als het ware een zwakke lichtstraal door een soort schietgat, hetwelk in den +wand op eene hoogte van ongeveer zes of zeven voet boven hen aangebracht was. + +</p> +<p>In weerwil van den plaats gehad hebbenden twist, aarzelde de secretaris Phil Evans geen enkel oogenblik, om zijn mededinger +<a id="d0e1309"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1309">52</a>]</span>te verlossen. Eenige bewegingen met zijn bowie-knife waren voldoende, om de touwen door te snijden, die de handen en voeten +van Uncle Prudent knevelden. Onze voorzitter richtte zich, half razend van woede, op de knieën overeind en rukte den doek +van zijne oogen en den prop uit zijn mond. + +</p> +<p>Daarop zei hij met eene stem, alsof hij op het punt was van te stikken: + +</p> +<p>“Dankje!” + +</p> +<p>“Neen, dat niet.” + +</p> +<p>“Wat niet?” + +</p> +<p>“Je behoeft mij niet te bedanken.” + +</p> +<p>“Phil Evans?....” + +</p> +<p>“Uncle Prudent?....” + +</p> +<p>“Hier bestaat geen voorzitter meer van Weldon-Institute!” + +</p> +<p>“En geen secretaris meer van de club!” + +</p> +<p>“Dus geen mededingers meer!” + +</p> +<p>“Juist gezien!” + +</p> +<p>“Gij hebt gelijk.” ging Phil Evans voort. + +</p> +<p>“Ik heb altijd gelijk!” bevestigde Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Er zijn hier slechts twee mannen aanwezig, die zich wreken willen en wreken zullen....” + +</p> +<p>“Op wien?” + +</p> +<p>“Op een derde, wiens aanslag weergaloos te noemen is!” + +</p> +<p>“Ja, weergaloos en die de strengste weerwraak eischt.” + +</p> +<p>“En die derde is?....” + +</p> +<p>“Dat is Robur!....” + +</p> +<p>“Ja, dat is Robur!....” + +</p> +<p>Dat was dus een punt, waaromtrent de gewezen mededingers het eens waren. Hierover was geen twist te vreezen. + +</p> +<p>“En uw knecht,” merkte de secretaris op, terwijl hij op den neger Frycollin wees, die als een bruinvisch blies, “moeten wij +hem ook losmaken?” + +</p> +<p>“Nog niet,” antwoordde Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Waarom nog niet?” vroeg Phil Evans. + +</p> +<p>“Omdat de kerel ons meer dan half dol zou maken met zijne klaagliederen.” + +</p> +<p>“Dat’s juist.” + +</p> +<p>“En wij hebben wel wat anders te doen, dan naar klaagliederen te luisteren.” + +</p> +<p>“Wat dan, Uncle Prudent?” + +</p> +<p>“Vraagt gij dat nog, Phil Evans?” + +</p> +<p>“Het schijnt zoo.” + +</p> +<p>“Wel, wij moeten er aan denken, om te ontvluchten, als het mogelijk is.” +<a id="d0e1373"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1373">53</a>]</span></p> +<p>“Dat’s waar ook! En wij moeten ontvluchten, zelfs wanneer het onmogelijk is!” + +</p> +<p>“Gij hebt gelijk, Phil Evans. Zelfs wanneer het onmogelijk is!” + +</p> +<p>Overigens twijfelden zij er geen oogenblik aan, dat die oplichting van hunne personen door dien vreemdsoortigen kerel, die +zich Robur noemde, gepleegd was. Iets anders kwam hun niet in het brein op, kon er ook niet in opkomen. Eenvoudige en eerlijke +dieven zouden hen van hunne uurwerken, hunne juweelen, hunne portefeuilles en hunne porte-monnaies ontlast en hunne lijken, +na een flinken dolksteek in de keel, in de diepte van de Schuylkill-rivier geworpen hebben, in stede van hen zonder poging +tot stelen levend op te sluiten in.... Ja, waarin?.... + +</p> +<p>Dat was inderdaad een belangrijk vraagstuk, dat noodzakelijk opgelost moest worden. + +</p> +<p>Ja, waarin zaten zij opgesloten? Dat moesten zij weten, alvorens zij eene poging tot ontsnapping, met eenige hoop op welslagen, +konden ondernemen. + +</p> +<p>“Phil Evans,” hernam Uncle Prudent, “in stede van bij het verlaten der vergadering zulke zoete bitterheden of bittere zoetigheden +te wisselen, zooals wij gedaan hebben en waarop dus niet meer teruggekomen kan worden, hadden wij beter gedaan van minder +vertoornd te zijn en beter rondom ons te kijken....” + +</p> +<p>“Dat’s waar, Uncle Prudent, zeer waar!” antwoordde de secretaris Phil Evans. + +</p> +<p>“Wanneer wij in de straten van Philadelphia gebleven waren,” ging de voorzitter voort, “dan zou van dat alles niets gebeurd +zijn. Dunkt u dat ook niet!” + +</p> +<p>“Zeer waar,” herhaalde de secretaris Phil Evans, “zeer waar, Uncle Prudent!” + +</p> +<p>“Klaarblijkelijk heeft die Robur met veel snuggerheid gegist, wat er in de club gebeuren zou. Hij heeft voorzien, tot welken +toorn en welke woede zijne tartende houding en gesprekken aanleiding zouden geven....” + +</p> +<p>“Zeer waar, Uncle Prudent, zeer waar!” + +</p> +<p>“Waarschijnlijk stonden eenige zijner bandieten bij de deur op post, om hem, als de nood aan den man kwam, te hulp te schieten. +Zoo dunkt mij ten minste....” + +</p> +<p>“Mij ook,” betuigde Phil Evans goedkeurend knikkend. + +</p> +<p>“Toen wij de Walnutstreet verlieten, hebben die bandieten ons gevolgd en bespied....” + +</p> +<p>“Zeer waar, Uncle Prudent, zeer waar!” + +</p> +<p>“En toen zij zagen, dat wij zoo onvoorzichtig de donkere lanen insloegen van het eenzame Fairmont-Park, toen was de zaak klaar +en de volvoering van den aanslag gemakkelijk gemaakt.” +<a id="d0e1406"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1406">54</a>]</span></p> +<p>“Waar, zeer waar, Uncle Prudent,” herhaalde de secretaris Phil Evans. “Ja, wij hebben zeker groot ongelijk gehad, dat wij +na de zitting niet dadelijk naar huis zijn gegaan. Groot ongelijk!” + +</p> +<p>“Men heeft altijd ongelijk, wanneer men geen gelijk heeft,” betuigde Uncle Prudent heel snedig. + +</p> +<p>“Inderdaad!” beaamde de secretaris. + +</p> +<p>In dit oogenblik weerklonk een lange zucht in het donkerste gedeelte van de cel, waarin zij opgesloten waren. + +</p> +<p>“Wat is dat?” vroeg Phil Evans. + +</p> +<p>“Wat?” + +</p> +<p>“Hoordet gij dien zucht niet?” + +</p> +<p>“Och loop.... dat’s Frycollin, die droomt.” + +</p> +<p>“Meent ge?” + +</p> +<p>“Ik ben er zeker van,” antwoordde Uncle Prudent. + +</p> +<p>Daarna hernam hij: + +</p> +<p>“Tusschen het oogenblik, waarin wij op weinige passen van de open plek in het park gegrepen zijn geworden, en dat, waarin +wij in dit hok gesmeten zijn, zijn hoogstens twee minuten verloopen....” + +</p> +<p>“Ja, hoogstens!” beaamde Phil Evans. + +</p> +<p>“Het is dan buiten kijf, dat die lieden ons niet buiten het Fairmont-Park gebracht hebben. Zijt gij dat niet met mij eens, +Phil Evans?” + +</p> +<p>“Voorzeker, Uncle Prudent; want volgens mij, wanneer zij ons buiten het Park gebracht hadden; dan zouden wij de beweging van +het vervoer moeten ontwaard hebben.” + +</p> +<p>“Zeer juist!” antwoordde Uncle Prudent. “Het is dus aan geen twijfel onderhevig, dat wij in een compartiment van een voertuig +opgesloten zitten; misschien wel in een van die lange karren, in de Prairiën in gebruik, of in een wagen van heidenen of kermispotsenmakers.” + +</p> +<p>“Dat gevoelen deel ik geheel en al,” zei Phil Evans. “Wanneer wij toch aan boord van een vaartuig gebracht waren, dat aan +een der oevers van de Schuylkill-rivier vastgemeerd gelegen had, zouden wij dat door de schommelingen van de schuit bemerkt +hebben bij het aan boord brengen, ook door die, veroorzaakt door den snellen stroom der rivier.” + +</p> +<p>“Juist, steeds zeer juist!” herhaalde Uncle Prudent. “Daaruit maak ik twee stellingen op. De eerste is, dat wij de open plek +van Fairmont-Park nog niet verlaten hebben. En de tweede daaruit afgeleide is, dat het nu of nooit het oogenblik is om te +vluchten.” + +</p> +<p>“En Robur dan?” + +</p> +<p>“O, die zullen wij later wel terugvinden! Wees gerust. Dat neem ik op mij!” + +</p> +<p>“Ja, hem weervinden, om hem betaald te zetten....” +<a id="d0e1449"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1449">55</a>]</span></p> +<p>“Dubbel betaald te zetten, Phil Evans. Gij weet het heilig woord: Die zaait zal dubbel maaien!” + +</p> +<p>“Om hem duur betaald te zetten dien aanslag, dien hij zich op de vrijheid van twee burgers van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika +veroorloofd heeft!” + +</p> +<p>“Juist.... duur.... zeer duur betaald zetten!” + +</p> +<p>“Maar,.... wie is die man?” + +</p> +<p>“Dat weet ik niet, Uncle Prudent.” + +</p> +<p>“Vanwaar komt hij?” + +</p> +<p>“Dat weet ik ook niet.” + +</p> +<p>“Is het een Engelschman, een Duitscher, een Franschman, een....” + +</p> +<p>“Dat weet ik evenmin,” viel Phil Evans den voorzitter in de rede. “Maar wat ik weet....” + +</p> +<p>“Welnu, wat weet gij?” + +</p> +<p>“Dat het een ellendeling is! En dat is genoeg, dunkt mij.” + +</p> +<p>“Mij ook.” + +</p> +<p>“En nu aan het werk!” + +</p> +<p>“Aan het werk!” + +</p> +<p>Beiden staken nu de handen met uit elkander gespreide vingers voor zich uit en betastten de omwanding van het hok, waarin +zij opgesloten waren, om een naad of een voeg te ontdekken. Maar niets, niets. Ook niet bij de deur. Die sloot volkomen hermetisch +en het zou onmogelijk geacht moeten worden het slot te doen springen. Zij moesten dus een gat maken om daardoor te ontsnappen. + +</p> +<p>Het was nu evenwel zaak om te onderzoeken, of hunne bowie-knifes die omwanding zouden kunnen aantasten, of de lemmeten bij +dat werk niet geschaard zouden worden of wel zouden breken. + +</p> +<p>“Maar waar vandaan zou die trilling toch komen, die geen oogenblik ophoudt?” vroeg Phil Evans, die verbaasd was over dat onafgebroken +“frrr, frrr”. + +</p> +<p>“Dat is ongetwijfeld de wind,” antwoordde Uncle Prudent. + +</p> +<p>“De wind?.... Maar ik dacht, dat tot middernacht volkomen stilte in de atmosfeer geheerscht had?” + +</p> +<p>“Volkomen juist, Phil Evans; maar als het de wind niet is, wat zou het volgens u dan kunnen zijn?” + +</p> +<p>Phil Evans antwoordde niet, maar opende het beste lemmet van zijn bowie-knife en poogde de omwanding in de nabijheid van de +deur aan te tasten. Misschien was het voldoende een klein gat te maken, om de deur te kunnen openen, wanneer die door een +eenvoudigen grendel gesloten was, of dat men aan de buitenzijde den sleutel in het slot had laten steken. + +</p> +<p>Na eenige minuten hard gearbeid te hebben, had de secretaris van Weldon-Institute geen ander resultaat verkregen, dan dat +al de <a id="d0e1494"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1494">56</a>]</span>lemmeten van zijn bowie-knife zoodanig geschaard waren, dat zij veel geleken op eene duizendtandige zaag, en dat de punten +er van gebroken waren. + +</p> +<p>“Slaagt gij?” vroeg Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Neen!” + +</p> +<p>“Zou de omwanding van deze cel ook van plaatijzer vervaardigd kunnen zijn?” + +</p> +<p>“Neen, Uncle Prudent. Wanneer men op die omwanding klopt, dan geeft zij geen metaalklank.” + +</p> +<p>“Dan is zij van ijzerhout vervaardigd misschien?” + +</p> +<p>“Ook niet. Zij is noch van ijzer noch van hout.” + +</p> +<p>“Maar waaruit bestaat zij dan?” + +</p> +<p>“Dat kan ik niet zeggen. Maar in elk geval uit eene stof of substantie, waarop het scherpste staal geen vat heeft.” + +</p> +<p>Uncle Prudent kreeg een aanval van hevige woede. Hij vloekte en stampte met den voet op den holklinkenden vloer, terwijl hij +met beide handen het gebaar maakte, alsof hij een denkbeeldigen Robur worgde. + +</p> +<p>“Kalmte, Uncle Prudent!” vermaande de secretaris Phil Evans. “Kalmte en probeer gij op uwe beurt ook eens.” + +</p> +<p>Uncle Prudent ging aan den gang; maar zijn bowie-knife kon de omwanding evenmin ergens aanraken. Het lukte hem zelfs niet +met zijn beste lemmet een kras er op te maken. Het was waarlijk, alsof die omwanding van bergkristal was. + +</p> +<p>Dus iedere vlucht werd daardoor onmogelijk, hierbij van de veronderstelling uitgaande, dat zij uitvoerbaar ware, wanneer zij +er in geslaagd waren de deur te openen, of een gat in de omwanding te maken. + +</p> +<p>Zij moesten zich, althans voor het oogenblik, aan hun noodlot onderwerpen, hetgeen met hunne Yankee-geaardheid volstrekt niet +overeenkwam. Zij moesten alles aan het toeval overlaten, iets wat iederen practischen man tegen de borst stuit. Maar die onderwerping, +die gelatenheid geschiedde niet zonder pruttelen, zonder groote woorden, zonder heftige uitingen, aan het adres van dien Robur +gericht, die de man er niet naar was, om zich daarvan veel aan te trekken, wanneer hij althans in het gewone dagelijksche +leven dezelfde geaardheid aan den dag legde, waarvan hij te midden van de vergaderde leden van Weldon-Institute had doen blijken. + +</p> +<p>Frycollin begon intusschen zulke teekenen van onpasselijkheid te geven, dat omtrent hare beteekenis geen twijfel bestond. +Hij boog en krimpte zoo pijnlijk mogelijk, alsof hij aan maagkrampen of wel aan zenuwtrekkingen in alle lichaamsdeelen leed. + +</p> +<p>Uncle Prudent meende, dat het tijd was, om aan die acrobatische <a id="d0e1526"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1526">57</a>]</span>bewegingen een einde te maken; althans hij sneed de touwen door, die de handen en voeten van den neger knevelden. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p057.jpg" alt="Een oogenblik later stond de secretaris op de schouders van Frycollin. (Bladz. 61)"></p> +<p class="figureHead">Een oogenblik later stond de secretaris op de schouders van Frycollin. (Bladz. <a href="#d0e1670">61</a>) +</p> +</div><p> + +<a id="d0e1536"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1536">58</a>]</span></p> +<p>Wie weet, of hij er geen berouw over gevoelen zou? Want al dadelijk barstte eene eindelooze reeks van klaagliederen los, waarbij +kreten van pijn zich afwisselden met gekerm van honger. + +</p> +<p>Frycollin was niet alleen in het brein, maar ook in de maag aangetast. Het zou zeer moeielijk geweest zijn, uit te maken, +aan welke dier beide lichaamsdeelen het akelige gevoel moest toegeschreven worden, hetwelk de arme neger beving. + +</p> +<p>“Frycollin!” riep Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Master Uncle!... Master Uncle!...” antwoordde de bediende tusschen twee akelige jammerkreten. + +</p> +<p>“Het is mogelijk, dat wij veroordeeld zijn, om in deze gevangenis van honger te sterven...” + +</p> +<p>De neger rilde van angst over zijn geheele lichaam, van het hoofd tot de voeten. + +</p> +<p>“Maar,” ging Uncle Prudent met indrukwekkende stem voort, “wij zijn vast besloten, om tot het uiterste vol te houden en om +niet het onderspit te delven, dan wanneer wij alle aanwezige voedingsmiddelen zullen verorberd hebben, die geschikt zullen +bevonden worden, om ons bestaan te rekken...” + +</p> +<p>“Gij wilt mij opeten?” riep Frycollin ten uiterste ontsteld en handenwringend uit. + +</p> +<p>“Zooals men steeds met een neger in dergelijke omstandigheden doet!....” + +</p> +<p>“Master Uncle!... Master Uncle!” + +</p> +<p>“Zorg er dan voor, dat wij je vergeten, dat wij je niet gewaar worden, Frycollin!” + +</p> +<p>“Anders zullen wij je fricasseeren!” voegde de secretaris Phil Evans er bij. + +</p> +<p>“Master Uncle!... Master Uncle!” + +</p> +<p>En waarachtig, de onnoozele Frycollin was ernstig beangst, dat hij met zijn lichaam zou moeten dienen, om die twee levens, +die klaarblijkelijk veel kostbaarder waren dan het zijne, te verlengen. Hij bepaalde er zich dan ook toe, om slechts in petto +te zuchten. + +</p> +<p>De tijd vlood middelerwijl voorbij, en iedere poging om de deur met geweld te openen, of om een gat in de omwanding der cel +te maken, was vruchteloos gebleven. + +</p> +<p>Waaruit bestond de bouwstof toch van die omwanding? Waarlijk, dat was onmogelijk te zeggen. + +</p> +<p>Het was geen metaal, het was geen hout, het was geen steen. Dat was alles, wat er van te vertellen viel. + +</p> +<p>De vloer daarenboven van de cel scheen van hetzelfde materiaal vervaardigd te zijn. Wanneer men met den voet trapte, dan veroorzaakte +dit een eigenaardigen toon, dien Uncle Prudent onmogelijk onder de bestaande en bekende geluiden kon rangschikken. +<a id="d0e1573"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1573">59</a>]</span></p> +<p>Een andere bijzonderheid werd opgemerkt, namelijk dat het onder den vloer hol klonk, alsof hij niet op den bodem van Fairmont-Park +rustte. Ja, als men goed luisterde, was het alsof dat onverklaarbare “frrr, frrr” langs den buitenkant van dien vloer scheerde. + +</p> +<p>Dat alles was voor ons drietal niets geruststellend. + +</p> +<p>“Uncle Prudent?” zei Phil Evans. + +</p> +<p>“Phil Evans?” antwoordde Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Denkt gij, dat onze cel van plaats veranderd heeft?” + +</p> +<p>“Hoegenaamd niet!” + +</p> +<p>“Denkt ge?” + +</p> +<p>“Daar ben ik zeker van.” + +</p> +<p>“Toch kreeg ik, op het oogenblik dat wij in dit hok opgesloten werden, de frissche lucht van het gras en den harsachtigen +geur van de boomen in Fairmont-Park in den neus...” + +</p> +<p>“Ik ook.” + +</p> +<p>“Maar nu mag ik de lucht zooveel opsnuiven als ik wil, daarvan ruik ik thans volstrekt niets meer.” + +</p> +<p>“Inderdaad, gij hebt gelijk.” + +</p> +<p>“Ja, maar hoe is dat te verklaren?” + +</p> +<p>“Verklaar het op de wijze als gij wilt, Phil Evans, mits gij maar de veronderstelling niet oppert, dat onze gevangenis van +plaats veranderd kan hebben. Ik herhaal het, wanneer wij ons in een wagen bevinden, die voortgetrokken wordt, of in een vaartuig, +dat op de oppervlakte van het water glijdt, zouden wij het moeten voelen.” + +</p> +<p>Frycollin liet toen een akelig langgerekt gesteen hooren, dat er wel wat van weg had, of het zijn laatste ademtocht was. Geruststellend +was het echter, dat het door verscheidene zware zuchten gevolgd werd. + +</p> +<p>“Ik houd het er voor, dat die Robur ons weldra voor zich zal doen verschijnen,” hernam Phil Evans. + +</p> +<p>“Ik hoop het,” riep Uncle Prudent uit. “Dan zal ik hem zeggen....” + +</p> +<p>“Wat?” + +</p> +<p>“Vraagt ge wat, Phil Evans?” + +</p> +<p>“Ja, Uncle Prudent, dat vraag ik.” + +</p> +<p>“Wel, ik zal hem zeggen, dat hij begonnen is als een onbeschofte kerel en dat hij geëindigd is als een gemeene kerel te handelen.” + +</p> +<p>“Juist, Uncle Prudent. Dat zal raak zijn.” + +</p> +<p>Phil Evans bemerkte thans, dat de dag aanbrak. Een nog ijle en onduidelijke lichtstraal gleed door het nauwe schietgat, hetwelk +in het bovenste gedeelte van de omwanding vlak tegenover de deur aangebracht was. Het moest toen ongeveer vier uren in den +ochtend zijn, daar de dageraad op de breedte van Philadelphia in de <a id="d0e1620"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1620">60</a>]</span>maand Juni op dat uur begint aan te breken. Daar viel niets tegen in te brengen. + +</p> +<p>Uncle Prudent haalde evenwel zijn repetitie-uurwerk, een meesterstuk, door de fabriek van zijn lotgenoot voortgebracht, uit +den zak en liet het slaan. Het duidde aan, dat het kwart vóór drieën was. Toch was het niet blijven stilstaan, daarvan waren +beiden verzekerd. + +</p> +<p>“Dat’s vreemd!” zei de secretaris Phil Evans. “Om kwart vóór <span class="corr" title="Bron: driën">drieën</span> moest het nog nacht zijn.” + +</p> +<p>“Of de gang van het uurwerk moet vertraagd zijn...” antwoordde Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Een uurwerk van de <i>Walton Watch Company</i>!!!” riep de secretaris Phil Evans uit. “Onmogelijk!” + +</p> +<p>Hoe het ook zij, zooveel was onbetwistbaar zeker, dat het wel degelijk de dag was, die aanbrak. Langzamerhand teekende zich +het schietgat scherp wit af in de diepe duisternis der cel. + +</p> +<p>Hoewel de dageraad nu vroeger verschenen was dan wel veroorloofd mocht heeten op den veertigsten breedtegraad, waarop Philadelphia +gelegen is, zoo brak het daglicht toch met die snelheid niet door, welke aan lage breedte eigen is. + +</p> +<p>Dat lokte andermaal eene bemerking van Uncle Prudent uit, die daarop dan ook wees als op een vreemdsoortig en onverklaarbaar +natuurverschijnsel. + +</p> +<p>Phil Evans en Uncle Prudent zagen toe, maar konden er zich geen rekenschap van geven. Daarenboven, het schemerdaglicht vorderde +slechts langzaam in de cel, waarin zij opgesloten zaten. + +</p> +<p>“Wij kunnen niet uitkijken,” merkte de voorzitter van Weldon-Institute op. + +</p> +<p>“Uitkijken, waarnaar?” + +</p> +<p>“Wel uitkijken, om waar te nemen, waar wij zijn,” vulde Uncle Prudent aan. + +</p> +<p>“Dat zouden wij kunnen doen,” antwoordde de secretaris Phil Evans. + +</p> +<p>“Hoe zoo?” + +</p> +<p>“Wel door ons tot bij dat schietgat op te hijschen. Dat is waarlijk zoo moeielijk niet.” + +</p> +<p>“Daar zegt ge zoo iets!” riep Uncle Prudent opgewonden en opgetogen uit. + +</p> +<p>“Dat zal wel gaan, dunkt mij.” + +</p> +<p>“Mij ook!” bevestigde de voorzitter van Weldon-Institute. + +</p> +<p>En zich tot zijn knecht Frycollin wendende: + +</p> +<p>“Kom Fry!” zeide hij. “Kom, op! En vlug ter been!” + +</p> +<p>De neger stond met loome bewegingen op. + +</p> +<p>“Steun je rug tegen dien wand daar,” beval hem Uncle Prudent. +<a id="d0e1670"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1670">61</a>]</span></p> +<p>Frycollin voldeed aan die lastgeving. + +</p> +<p>“En gij, Phil Evans,” ging de voorzitter van Weldon-Institute voort, “en gij, Phil Evans, klim thans op de schouders van dien +lummel....” + +</p> +<p>“Zal Frycollin sterk genoeg wezen, om mijn last te dragen?” vroeg de secretaris Phil Evans. + +</p> +<p>“Om u te dragen? Hij is sterk als een os! Daarenboven, ik zal hem schoren en steunen. Wees gerust, Phil Evans, gij zult niet +vallen. Dat verzeker ik u.” + +</p> +<p>“Welnu, dan klim ik.” + +</p> +<p>Een oogenblik later stond de secretaris van Weldon-Institute op de schouders van Frycollin. In dien stand kwamen zijne oogen +ter hoogte van het bedoelde schietgat. + +</p> +<p>Dit schietgat was gesloten niet door een lensvormig glas, zooals dat bij de patrijspoortjes van zeeschepen aangetroffen wordt, +maar door eene eenvoudige ruit. Hoewel zij niet zeer dik van glas was, hinderde zij toch het gezichtsvermogen van den secretaris +Phil Evans, wiens gezichtsveld zeer begrensd was. Hij merkte dat al grommende op. + +</p> +<p>“Welnu,” zeide Uncle Prudent, “sla die ruit stuk, dan zult gij beter kunnen zien, dunkt me.” + +</p> +<p>De raad was goed en werd dus opgevolgd. Phil Evans gaf een hevigen slag met de greep van zijn bowie-knife op de ruit, die +een zilverachtigen toon liet vernemen. + +</p> +<p>“Te drommel!” zeide de secretaris, “dat is sterk glas. Maar ik zal nog eens probeeren.” + +</p> +<p>Bom!... Een nieuwe slag nog harder dan de eerste, maar met even ongunstig resultaat. + +</p> +<p>“Mooi!” hernam Phil Evans. “Het is niet alleen sterk, maar totaal onbreekbaar glas!” + +</p> +<p>Inderdaad, die ruit moest vervaardigd zijn van een soort glas, te zaam gesteld volgens de uitvinding van Siemens, daar het, +in weerwil van de hevige slagen en stooten, die Phil Evans daarop uitvoerde, onaangetast bleef. + +</p> +<p>Toch was de ruimte bij het vorderen van het daglicht nu genoeg verlicht om den blik te veroorloven iets waar te nemen van +hetgeen in het beperkte gezichtsveld van de omlijsting van het schietgat te zien zoude zijn. + +</p> +<p>“Wat ziet ge?” vroeg Uncle Prudent, trappelend van ongeduld. “Nu, wat ziet ge, Phil Evans?” + +</p> +<p>“Niets, Uncle Prudent,” antwoordde de secretaris bedaard. + +</p> +<p>“Wat, niets?” + +</p> +<p>“Neen.” + +</p> +<p>“Ziet gij dan geen boomen, geen bosch?” +<a id="d0e1709"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1709">62</a>]</span></p> +<p>“Neen.” + +</p> +<p>“Dan toch het bovenste gedeelte der takken?” + +</p> +<p>“Ook dat niet.” + +</p> +<p>“Wij zijn dan niet meer in de open ruimte?” + +</p> +<p>“Neen.” + +</p> +<p>“Niet meer in het Fairmont-Park?” + +</p> +<p>“Neen.” + +</p> +<p>“Ontwaart gij dan geen daken van huizen?” + +</p> +<p>“Neen.” + +</p> +<p>“Geen nokken van monumenten?” vroeg Uncle Prudent, wiens teleurstelling, gepaard aan woede, iedere seconde vermeerderde. + +</p> +<p>“Ook geen nokken van monumenten,” antwoordde Phil Evans. “Niets, niets!” + +</p> +<p>“Wat! Zelfs geen scheepsmast, geen vlaggestok, geen kerktoren?” + +</p> +<p>“Neen.” + +</p> +<p>“Geen fabrieksschoorsteen?” + +</p> +<p>“Neen.” + +</p> +<p>“Wat ziet ge dan?” + +</p> +<p>“Niets! Niets dan de ijle ruimte!” + +</p> +<p>In dit oogenblik ging de deur der cel open en een man verscheen op den drempel. + +</p> +<p>Het was Robur. + +</p> +<p>“Eervolle en hooggeachte ballonisten,” zeide hij met ernstige stem, “gij zijt thans vrij, geheel vrij om te gaan en te komen, +zooals gij zulks zult verlangen....” + +</p> +<p>“Vrij en frank?” vroeg Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Ja, zeker,.... althans binnen de grenzen van den <i>Albatros</i>!” + +</p> +<p>Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans stormden de cel uit. + +</p> +<p>Op twaalf- of dertienhonderd meters onder hen ontwaarden zij de oppervlakte van eene landstreek, die zij, hoe zij ook tuurden, +tevergeefs poogden te herkennen. + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e1761"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">VI.</h2> +<h2>Dat de ingenieurs, de werktuigkundigen en andere geleerden gevoegelijk zouden kunnen overslaan.</h2> +<p>Wanneer zal de mensch toch ophouden op dit tranendal rond te kruipen, om eindelijk te gaan leven in het azuurblauw en den +vrede des hemels? + +</p> +<p>Op die vraag van Camille <span class="corr" title="Bron: Flammerion">Flammarion</span> is het antwoord gemakkelijk te geven. + +</p> +<p>Dat zal gebeuren wanneer de vorderingen der werktuigen veroorloven <a id="d0e1775"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1775">63</a>]</span>zullen het vraagstuk van de vliegkunst op te lossen. En, zooals reeds sedert eenige jaren te voorzien was, zou eene meer practische +aanwending van de electriciteit de oplossing van dat vraagstuk meer nabij brengen. + +</p> +<p>Reeds in 1783, dus vóórdat de gebroeders Montgolfier het eerste toestel uitdachten, hetwelk hun naam voerde en Montgolfière +heette, en vóórdat de natuurkundige Charles zijn eersten ballon vervaardigde, waren eenige stoutmoedige breinen er op bedacht +geweest om de verovering der luchtruimte door middel van werktuigkundige toestellen te volvoeren. Die eerste uitvinders hadden +dus niet gedacht aan toestellen lichter dan de lucht, hetgeen door de trap, waarop de wetenschap toenmaals stond, totaal onmogelijk +geweest ware. Zij vroegen dus de oplossing van het vraagstuk der beweging in de bovenste luchtlagen aan toestellen, die zwaarder +dan de lucht waren, aan vliegende machines, die de bewegingen van den vogel nabootsten. + +</p> +<p>Dat was juist, wat die dwaze Icarus, de zoon van Daedalus, gedaan had. Hij had evenwel de penvederen zijner vleugels met was +vastgehecht, en die was smolt, toen de stoutmoedige jongeling de zon te nabij kwam. + +</p> +<p>Maar zonder nog tot de mythologische tijdperken op te klimmen, zonder te spreken van den geleerden Archytos van Tarente, kunnen +wij reeds wijzen op de werken van Dantes van Perussa, van Leonard de Vinci en van Guidotti. Daarin wordt reeds de kiem aangetroffen +van werktuigen, die bestemd waren, om zich in de luchtlagen te bewegen. + +</p> +<p>Twee en een halve eeuw later werden de uitvinders op dat gebied talrijker. + +</p> +<p>In 1742 werd door den markies de Bacqueville een systeem van vleugels vervaardigd, waarmede hij poogde boven de Seine te vliegen. +Hij viel en brak een arm. + +</p> +<p>In 1768 dacht Paucton een toestel met twee schroeven uit, waarvan de eene een opvoerende en de andere een voortdrijvende kracht +bezat. Of hij daarmee proeven nam, weet men niet. + +</p> +<p>In 1781 vervaardigde Meerwein, de architect van den keurvorst van Baden, een werktuig met orthopterische beweging, en teekende +protest aan tegen de mogelijkheid van de bestuurbaarheid der ballons, die toen uitgevonden waren. + +</p> +<p>In 1784 lieten Launoy en Bienvenu een helicopterisch werktuig manoeuvreeren, dat door stalen veeren werd in beweging gebracht. + +</p> +<p>In 1808 beproefde de Oostenrijker Jakobus Degen te vliegen. + +</p> +<p>In 1810 verscheen eene brochure, door Denian van Nantes geschreven, waarin de grondbeginselen van de stelling: <i>“zwaarder dan de lucht”</i> uiteengezet werden. + +</p> +<p>In het tijdperk van 1811 tot 1840 volgden de studiën en uitvindingen <a id="d0e1802"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1802">64</a>]</span>van Berblingen, van Vigual, van Sarti, van Dubochet, van Cagniar en van Latour. + +</p> +<p>In 1842 trad de Engelschman Henson op met zijn systeem van hellende vlakken en van schroeven, die door stoom bewogen werden. + +</p> +<p>In 1845 vervaardigde Cossus een toestel met opdrijvende schroeven. + +</p> +<p>In 1847 kwam Camille Vert op het denkbeeld, zijnen helicopteer van veêren vleugels te voorzien. + +</p> +<p>In 1852 beweerde Letur een bestuurbaar valscherm te hebben uitgevonden. Bij eene proefneming met zijne uitvinding kwam hij +jammerlijk om het leven. + +</p> +<p>In hetzelfde jaar vertoonde Michel Loup een stelsel van een glijdend vlak, dat van vier draaiende wielen voorzien was. + +</p> +<p>In 1853 verscheen Béléguie met zijn in de lucht zwevend toestel, dat door trekkingsschroeven voortbewogen werd; Vaussin Chardanne +met zijnen vrijen maar bestuurbaren vlieger; Georges Cauley met zijne plannen van vliegende machines, die een gasmotor tot +beweegkracht hadden. + +</p> +<p>Van 1854 tot 1863 traden vele uitvinders op, waaronder Joseph Gline, die voor verschillende systemen van luchtvaart octrooien +ontving, Breant, Carlingfort, Le Bres, Du Temple, Bright, wiens opdrijvende schroeven ook achteruit slaan konden, Smythies, +Panafieu, Crosnier enz. enz. + +</p> +<p>Eindelijk werd onder den invloed van Nadar in 1863 de maatschappij <i>“Zwaarder dan de lucht”</i> te Parijs opgericht. Daar lieten toen verscheidene uitvinders hunne werktuigen beproeven en verwierven enkele octrooien, +aanmoedigende getuigschriften, zooals: de Ponton d’Amecourt met zijn stoomhelicopteer, de la Landelle met zijn ingewikkeld +stelsel van schroeven met hellende vlakken en met valschermen, de Louvrié met zijn vuurschip, d’Esterno met zijn kunstvogel, +de Groof met zijn vliegtoestel, waarvan de vleugels door hefboomen bewogen werden. + +</p> +<p>In één woord, de stoot was gegeven, en wij zijn nu het tijdperk ingetreden, waarin de uitvinders alles uitvinden en de wiskunstenaars +alles berekenen kunnen, wat de luchtvaart van de droombeelden der theorie tot de daadwerkelijke uitvoering in de praktijk +zal moeten voeren. + +</p> +<p>Bourcaft, Le Bris, Kaufmann, Smyth, Shingfellow, Prigent, Danjard, Powés, de la Pauze, Moy, Penaud, Jobert, Hureau de Villeneuve, +Achenbach, Garapon, Duchesne, Danduran, Pauzel, Dieuaide, Melkirff, Forlanini, Brearey, Tatin, Dandrieux, Edison zijn de mannen, +die zich beijveren de zaak tot oplossing te brengen, de eene met vleugels of met schroefbladeren, de andere met hellende vlakken. +Die vernuften scheppen, fabriceeren, volmaken en verbeteren hunne vliegmachines, die op het gewilde oogenblik gereed zullen +<a id="d0e1827"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1827">65</a>]</span>zijn, namelijk op den dag, wanneer de een of andere uitvinder een <a id="d0e1829"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1829">66</a>]</span>motor van aanzienlijke kracht, gepaard aan eene buitengewone lichtheid, zal weten toe te passen. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p065.jpg" alt="Ontwaarden zij eene landstreek, die zij te vergeefs poogden te herkennen (Bladz. 62)."></p> +<p class="figureHead">Ontwaarden zij eene landstreek, die zij te vergeefs poogden te herkennen (Bladz. <a href="#d0e1709">62</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Dat de lezer ons die lange lijst van namen vergeve. Maar was zij niet noodzakelijk om al de sporten der ladder van de luchtvaart, +op welker hoogste punt Robur de Veroveraar aangekomen was, aan te toonen? Zou die werktuigkundige, zonder de proeven, zonder +de mistastingen zijner voorgangers, ooit een toestel hebben kunnen uitdenken, dat zoo volmaakt was als het zijne? Immers neen! + +</p> +<p>En al sprak hij ook al kleinachtend van hen, die zich nog steeds onledig hielden met het vraagstuk der bestuurbaarheid van +de luchtballons, zoo waardeerde hij daartegenover ten volle de aanhangers van het <i>Zwaarder dan de lucht</i>. Hij was in de leer geweest bij Engelschen, bij Amerikanen, bij Italianen, bij Oostenrijkers, bij Franschen,—ja vooral bij +Franschen. Hij had de toestellen zijner meesters vervolledigd en verbeterd, en was er zoo toe gekomen, om die vliegmachine +te vervaardigen, waarmede hij thans door de hoogere luchtlagen trok en dien hij <i>Albatros</i> noemde. + +</p> +<p>“De duif vliegt!” had een van de hardnekkigste en vurigste aanhangers van de vliegkunst uitgeroepen. + +</p> +<p>“Men zal op het gegeven oogenblik de lucht betreden, zooals men den grond betreedt,” had daarop een niet minder geestdriftvolle +aanhanger geantwoord. + +</p> +<p>“Tegenover de locomotief stellen wij de aéromotief!” had de meest opgewondene uitgeroepen met eene stem, die schetterde als +een trompet, en wel geschikt was om de echo’s der publiciteit, zoowel in de Oude als in de Nieuwe Wereld op te wekken. + +</p> +<p>Niets is toch inderdaad meer door proefneming en door berekening bevestigd, dan dat de lucht een zeer stevig steunpunt aanbiedt. +Eene oppervlakte van een meter doorsnede, welke een valscherm vormt, kan niet alleen de beweging van een vallend lichaam vertragen, +maar ook isochronisch werken, d.w.z. zulke paracentrische lijnen beschrijven, volgens welke een lichaam, door eene zekere +kracht gedreven, een gegeven punt in gelijke tijden kan naderen of zich daarvan verwijderen. Ziedaar, wat men wist. + +</p> +<p>Men wist ook dat, wanneer de snelheid van overbrenging groot is, de arbeid van de zwaartekracht vermindert in omgekeerde reden +van het kwadraat dier snelheid en dat zij dan bijna onbeduidend wordt. + +</p> +<p>Men wist ook dat, hoe meer het gewicht van het vliegend dier toeneemt, de vergrooting van het vleugelvlak, noodzakelijk om +het geheele lichaam in de lucht te dragen, niet in diezelfde evenredigheid toeneemt, hoewel de bewegingen, die noodzakelijk +gemaakt moeten worden, veel langzamer zijn. + +</p> +<p>Een vliegtoestel moet dus zoodanig vervaardigd worden, dat het <a id="d0e1863"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1863">67</a>]</span>den vogel nabootst, wil men die natuurlijke wetten benuttigen. En de vogel is “de meest bewonderenswaardige type van de bestuurbare +beweging der lucht” volgens de uitspraak van dokter Marey, lid van het Instituut van Frankrijk. + +</p> +<p>Om kort te gaan, de toestellen, die het gestelde vraagstuk, omtrent de vliegkunst zullen kunnen oplossen, kunnen tot drie +soorten teruggebracht worden, te weten: + +</p> +<p>1<sup>ens</sup>. De helicopteren of spiraalvoerders. Dit zijn slechts schroeven met verticale assen. + +</p> +<p>2<sup>dens</sup>. De orthopteren of toestellen, die de natuurlijke vogelvlucht pogen na te bootsen. + +</p> +<p>En 3<sup>dens</sup>. De luchtzwevers, die eigenlijk niets anders zijn dan hellende vlakken, zooals de vlieger, maar gesleept of voortgestuurd +worden door horizontale schroeven. + +</p> +<p>Ieder dier stelsels had aanhangers gehad en had ze nog, koppige, onhandelbare aanhangers, die van geen toegeven aan anderer +meeningen weten wilden. + +</p> +<p>Evenwel, onze Robur had na vele overwegingen, na veel wikken en wegen, eindelijk de twee eerst aangehaalde stelsels, namelijk +de helicopteren en de orthopteren, bepaald verworpen. + +</p> +<p>Ongetwijfeld biedt de orthopteer, of de mechanische vogel, enkele voordeden aan. Daaromtrent is iedereen het eens. De geschriften +en de proefnemingen van den heer Renaud, in 1884 geschreven en volvoerd, hebben het bewezen. Maar, zooals men het hem meer +dan eens aan het verstand gebracht heeft: men moet de natuur niet slaafs navolgen. De locomotieven zijn geen kopieën van de +hazen en de stoomvaartuigen niet van de visschen. Aan de eerste heeft men wielen verleend, die toch geen beenen genoemd kunnen +worden. De tweeden hebben schroefbladen, die toch geen zwemvinnen zijn. En daarom bewegen zij zich niet slechter voort. Integendeel. +Weet men daarenboven welke mechanische arbeid door een vogel, wanneer hij vliegt, verricht wordt? De bewegingen, door het +dier daarbij verricht, zijn zeer samengesteld en ingewikkeld. Dokter Marey heeft toch de meening geopperd, dat de baarden +der slagpennen zich gedurende de beweging van het terugbrengen van den vleugel, openden, om de lucht gelegenheid te geven +te ontsnappen. En zou nu die zoo ingewikkelde beweging door eene kunstmatige machine na te bootsen wezen? Waarlijk, dat zou +zeer moeielijk zijn. + +</p> +<p>Van een anderen kant stond het als een paal boven water, dat de zoogenaamde luchtzwevers met hunne hellende vlakken ook zeer +goede resultaten hadden opgeleverd, Wanneer toch bij de voortstuwende beweging der schroeven tegen de inwerking der luchtlaag +een schuin vlak gesteld wordt, dan wordt daardoor een naar boven <a id="d0e1890"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1890">68</a>]</span>drijvende arbeid verkregen, en de proefnemingen, die men met kleine toestellen uitgevoerd heeft, hebben het bewijs geleverd, +dat de ter beschikking staande zwaarte, dat wil zeggen een zeker gewicht, behalve dat van het toestel, in evenredigheid van +de vierkanten der snelheid toeneemt. Dat zijn groote voordeelen, oneindig grooter dan die der luchtgevaarten, die aan eene +overbrengingsbeweging onderworpen zijn. + +</p> +<p>Intusschen had Robur de gezonde gedachte haren invloed laten uitoefenen, dat het eenvoudigste stelsel het beste is. De schroeven, +“die heilige schroeven”, die men hem in de vergadering van Weldon Institute zoo naar het hoofd gegooid, zoo vinnig verweten +had, waren dan ook voldoende geweest, om in alle behoeften zijner vliegende machine te voorzien. De eene diende, om het toestel +in de lucht zwevende te houden, de andere bewoog het onder bewonderenswaardige omstandigheden van snelheid en veiligheid voort. + +</p> +<p>En inderdaad, volgens de theorie, kan “door middel van eene schroef met betrekkelijk korte bladen, maar van eene aanmerkelijke +oppervlakte”, luidens de verklaring van den heer Victor Tatin, “wanneer men de zaken tot het uiterste wil drijven, een onbepaald +zwaar gewicht met de minst mogelijke kracht opgetild worden.” + +</p> +<p>De orthopteer, die evenals de vogels vleugelslagen volbrengt, verheft zich door eenvoudig op de luchtlagen te steunen. De +helicopteer daarentegen verkrijgt zijn stijgende kracht, door schuins de luchtlagen met de bladen zijner schroef te zweepen +en verkrijgt daarbij eene beweging, alsof hij tegen een hellend vlak opstijgt. In werkelijkheid zijn het schroefvormige vleugels +in plaats van wieken met platboorden. + +</p> +<p>De schroef beweegt zich noodzakelijk in de richting harer as voort. Staat die as rechtstandig, dan beweegt de schroef zich +in verticale richting, staat zij horizontaal, dan ook geschiedt de beweging in horizontale richting. + +</p> +<p>Het geheele vliegende toestel van den ingenieur Robur was op het benutten van die twee beweegkrachten gegrondvest. + +</p> +<p>En wij laten hieronder eene nauwkeurige beschrijving van dat toestel volgen, hetwelk gevoegelijk in drie hoofddeelen verdeeld +kan worden, namelijk: het platform of dek, de toestellen tot opheffing en voortstuwing, en eindelijk de machinerie. + +</p> +<p>Het platform had eene oppervlakte van een honderd twintig vierkante meters en was lang dertig en breed vier meters. Het was +in den volsten zin des woords een dek van een schip, welks voorsteven den vorm van een wig zoude hebben. Onder dat dek rondde +een romp af, met stevige inhouten, welke bestemd was om de toestellen, die de mechanische kracht zouden voortbrengen, alsook +<a id="d0e1906"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1906">69</a>]</span>de kruitkamer, de kaarten- en seinvlaggenkamer, het levensmiddelenruim, de bottelarij en de kisten voor den watervoorraad +te bevatten. Rondom dat platform verhieven zich eenige lichte stutten daarboven, die door een traliewerk van stevig ijzerdraad +verbonden waren, waardoor eene soort van reeling of verschansing gevormd was, welke door een stevigen raambalk gedekt werd, +die een flink scheepsboord als het ware vormde. Op de oppervlakte van dat dek verhieven zich vier roeven, die tot verblijf +dienden, de eerste der middenvakken voor het personeel, de anderen voor de werktuigen. In de middenroef was de machinerie +daargesteld, die de opheffingstoestellen, in de voorste roef de machine, die de schroef van het voorschip, en in de achterste +roef, die, welke de schroef van het achterschip in beweging brachten. Die drie werktuigen hadden ieder hun eigen beweegkracht +en hun eigen toezicht. In de eerste roef bij den voorsteven was de hut van den hofmeester, de kombuis en het logies der bemanning. +In de laatste roef bij den achtersteven waren verscheidene hutten aangebracht, onder anderen die voor den ingenieur, alsook +een eetzaal. Daarboven verrees een glazen kooi of schuilplaats, waarin de roerganger stond, die het geheele gevaarte door +middel van een krachtig stuurrad stuurde. Al die roeven en die hutten waren door middel van patrijspoortjes verlicht, die +gesloten konden worden door vensters van gehard glas, hetwelk een weerstandsvermogen heeft tienmaal grooter dan gewoon glas. + +</p> +<p>Onder den romp was een stelsel van buigzame veeren aangebracht, die bestemd waren om het stooten te verminderen of te verzachten, +hoewel het aan land komen zeer zacht geschieden kon, omdat de werktuigkundige het gevaarte geheel en al in zijne macht had. + +</p> +<p>Wat nu de toestellen tot opheffing en voortstuwing betreft, daaromtrent kan het volgende medegedeeld worden. Boven het bovengedeelte +van het platform en loodrecht daarop waren zeven en dertig staken of beter assen aangebracht, waarvan vijftien langs elke +zijde en zeven die hooger waren in het midden van het gevaarte. Men zou gezegd hebben een vaartuig met zeven en dertig masten, +met dit onderscheid evenwel, dat die masten geen zeilen voerden, maar ieder twee horizontale schroeven van beknopte doorsnede, +waaraan een buitengewoon groot omwentelingsvermogen kon verleend worden. Ieder van die assen had hare eigene beweging, geheel +onafhankelijk van de anderen, terwijl zij twee aan twee eene tegenovergestelde omwenteling bezaten. Dit was noodzakelijk om +te beletten, dat het geheele gevaarte eene draaiende beweging aannam. Zoodoende vormden de schroeven, hoewel zij allen het +hunne er toe bijbrachten, om de stijgende beweging ten opzichte van de loodrechte luchtzuil te verkrijgen en te bevorderen, +evenwicht tegen den horizontalen weerstand der lucht. +<a id="d0e1912"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1912">70</a>]</span></p> +<p>Het toestel was bijgevolg voorzien van vier en zeventig schroeven, om de stijgkracht te bevorderen. De bladen van die schroeven +werden langs den buitenrand weerhouden door een rand van metaal, die den arbeid van vliegwiel volvoerde en waardoor veel beweegkracht +bespaard werd. Voor en achter werden door horizontale assen twee voortstuwende schroeven bewogen. Deze bezaten vier bladen +met zeer zwak hellende schroefwenteling, die in verschillende richting draaiden en zoo de vooruitdrijvende kracht verleenden. +De voortstuwingsschroeven hadden eene veel grootere doorsnede en afmeting dan de opheffingsschroeven, maar konden evenals +dezen met eene buitengewoon groote snelheid wentelen. + +</p> +<p>Alles wel beschouwd, behoorden die toestellen zoowel tot de stelsels welke door de heeren Cossus en de la Landelle, als tot +die welke door den heer de Pouton d’Amécourt voorgestaan waren. Zij waren echter door den ingenieur Robur verbeterd, vervolledigd +geworden en als het ware volmaakt. Maar ten opzichte van de toepassing der beweegkracht kwam dien grooten man de eer toe inderdaad +als uitvinder beschouwd te mogen worden. + +</p> +<p>Ten opzichte der machine kan hier medegedeeld worden, dat Robur noch aan stoom van water of van andere vloeistoffen, noch +aan saamgeperste lucht of aan andere veerkrachtige gassen, noch aan ontplofbare mengsels, die eenig arbeidsvermogen kunnen +leveren, de noodige kracht ontleend had, om zijn toestel te doen stijgen, zwevende te houden en voort te bewegen. Maar hij +had de electriciteit te hulp geroepen, die kracht welke eens de ziel van de geheele nijvere wereld zal worden. Hij had evenwel +geene machine gebezigd, om de electrische beweegkracht voort te brengen, maar daarentegen niets dan batterijen en accumulatoren. +Welke evenwel de elementen of samenstellende deelen van die batterijen waren, welke de zuren waren, die haar in werking brachten, +dat was het geheim van Robur. En zoo was het ook met die accumulatoren gesteld. Van welken aard waren de positieve en negatieve +platen, waaruit zij bestonden? Of beter, uit welke grondstof waren zij vervaardigd? Dat wist niemand te zeggen. De ingenieur +had zich, en om zeer gegronde redenen, wel gewacht om een oktrooi of een uitvindersbrevet aan te vragen. + +</p> +<p>Alles bij elkander genomen, moest als onbetwistbaar resultaat aangenomen worden: batterijen van eene buitengewone kracht; +zuren van eene voedende sterkte, daarenboven bijna volkomen bestand tegen verdamping en bevriezing; accumulatoren, die de +zoo hoog geroemde Faure-Sellen-Volckmar-toestellen verre overtroffen; eindelijk stroomingen, welker ampères niet te berekenen +waren of getallen opleverden, die tot nu toe niet bereikt waren. Daardoor werd een arbeidsvermogen verkregen, dat in stoom- +of electrische <a id="d0e1921"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1921">71</a>]</span>paarden omgezet, om zoo te zeggen oneindig moest genoemd worden. Dat arbeidsvermogen werkte op de schroeven, die het geheele +gevaarte eene stijgende, en op die, welke het eene voortstuwende beweging verleenden. En die stijgkracht en die voortstuwende +kracht waren meer dan voldoende, om het gevaarte in alle mogelijke omstandigheden handelbaar te doen blijven. + +</p> +<p>Maar, wij herhalen het, de uitvinding daarvan was het geheim van den ingenieur Robur. Zij was zijn eigendom en hij heeft daaromtrent +een volmaakt stilzwijgen bewaard. + +</p> +<p>Wanneer de voorzitter en de secretaris van Weldon-Institute er niet in zullen slagen, om dat geheim te ontdekken, dan zal +het zeer waarschijnlijk voor het menschdom verloren gaan. + +</p> +<p>Het zal wel niet behoeven gezegd te worden, dat aan het geheele gevaarte door de doelmatige plaatsing van het zwaartepunt +eene voldoende stabiliteit verleend was. Er bestond derhalve hoegenaamd geen gevaar, dat het toestel onrustbarende hoeken +met het horizontaal vlak zoude vormen, en dat dus geene vrees voor kantelen behoefde te ontstaan. Dat was ook het voornaamste, +hetgeen in de gegeven omstandigheden nog al tot hoofdbreken aanleiding had gegeven. + +</p> +<p>Er blijft ons nu nog over mede te deelen, welk materiaal de ingenieur Robur gebezigd had voor de vervaardiging van zijn luchtschip—eene +zeer toepasselijke benaming voor de <i>Albatros</i>. Wat was dat toch voor stof, die zoo hard was, dat zij door het bowie-knife van den secretaris Phil Evans niet aangetast +kon worden, en waarvan de president Uncle Prudent den aard niet wist aan te duiden? Ja, wat was dat? + +</p> +<p>Eenvoudig papier. + +</p> +<p>De papiervervaardiging had reeds sedert vele jaren eene buitengewone uitbreiding ondergaan. Vellen ongegomd of ongelijmd papier +worden met dextrine en stijfsel gedrenkt en daarna onder een hydraulische pers gebracht. Door de ondervonden drukking wordt +eene stof of beter eene vaste massa gevormd, die harder dan staal is. Men maakt er schijven tot hijschblokken of katrollen +van, spoorwegrails, raderen voor spoorwegrijtuigen, en die voorwerpen zijn sterker dan wanneer zij van metaal vervaardigd +worden, terwijl zij bovendien veel lichter zijn. Het was deze sterkte, gepaard aan die lichtheid, welke Robur voor zijn luchtschip +had willen benutten. Alles, romp, inhouten, verschansing, hutwanden, potdeksels waren van stroopapier vervaardigd, dat door +de ondergane onmetelijke drukking als het ware metaal was geworden, terwijl het daarenboven geheel onbrandbaar was, een voordeel +of beter eene eigenschap, die voor een toestel, bestemd om op zulke aanzienlijke hoogte te zweven, waarachtig van onberekenbare +waarde moest genoemd worden. + +<a id="d0e1938"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1938">72</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p072.jpg" alt="De Albatros. (Bladz. 68)."></p> +<p class="figureHead">De Albatros. (Bladz. <a href="#d0e1890">68</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Wat de organen betreft van de toestellen, die de stijg- en de voortstuwingskracht leverden, van de ronddeelen en bladen der +schroeven, <a id="d0e1949"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1949">73</a>]</span>eene geleiachtige vezelstof, die tegelijkertijd stevig en buigzaam was, maakte er het grondbestanddeel van uit. Die stof leende +zich volkomen <a id="d0e1951"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1951">74</a>]</span>tot het aannemen van alle vormen, was onoplosbaar in de meeste gassen en vloeistoffen, hetzij dat zuren of vluchtige oliën +waren. Wordt hierbij nog vermeld, dat die geleiachtige vezelstof nog merkwaardige isoleerende eigenschappen bezat, dan moet +erkend worden, dat hare toepassing bij de electrische machinerie van de <i>Albatros</i> van buitengewoon groote waarde was. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p073.jpg" alt="Men zou gezegd hebben een vaartuig met zeven en dertig masten... (Bladz. 69)."></p> +<p class="figureHead">Men zou gezegd hebben een vaartuig met zeven en dertig masten... (Bladz. <a href="#d0e1906">69</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Het personeel van het luchtschip bestond uit den ingenieur Robur, uit zijn tweeden officier Tom Turner, uit een werktuigkundige +met twee helpers, uit twee stuurlieden en een kok. In het geheel dus acht koppen. Dat personeel was ruim voldoende, om de +verschillende werkzaamheden, voor de luchtvaart vereischt, ten uitvoer te brengen. Jacht- en oorlogswapens, vischtuigen, electrische +signaallantaarns, waarnemingsinstrumenten, kompassen en sextanten, om den koers en de lengte en breedte te bepalen, een thermometer +om de temperatuur te weten, verschillende barometers, de eene om hoogtewaarnemingen te doen, en te bepalen welken afstand +van de aardoppervlakte bereikt was, de andere om de wisselingen van den luchtdruk aan te geven, een “storm-glas” om nopens +ernstige storingen in den dampkring bijtijds gewaarschuwd te worden, eene kleine boekerij, eene kleine draagbare drukpers, +een achterlaadkanonstuk op draai-affuit, in het midden van het dek of platform opgesteld, waarmede een projectiel van zes +centimeter kon voortgeschoten worden, een voorraad van buskruit, van kogels, van dynamietpatronen, eene kombuis wier vuren +gevoed werden door de stroomingen der accumulatoren, een vrij aanzienlijke voorraad verduurzaamde levensmiddelen, als vleesch +en groenten in blikken, die in een gedeelte van het ruim, daartoe ingericht, gerangschikt lagen, eenige vaten met whiskey, +gin en brandewijn—in één woord: mondbehoeften, voldoende om maanden lang in de bovenluchtlagen te kunnen verwijlen, zonder +noodig te hebben naar de aarde af te dalen;—ziedaar de complete inventaris van het luchtschip de <i>Albatros</i>, ongerekend natuurlijk de beruchte trompet. + +</p> +<p>Bovendien bevond zich nog aan boord een licht vaartuig of sloep, van caoutchouc vervaardigd, die in het water niet omkantelen +kon. Deze kon acht man op de oppervlakte van eene rivier, van een meer of van eene kalme zee voeren. + +</p> +<p>Maar had Robur ten minste valschermen ter zijner beschikking, om die ingeval van een ramp te kunnen bezigen? + +</p> +<p>Neen. Hij geloofde noch aan rampen, noch aan toevallen, die daaronder gerangschikt kunnen worden. De assen zijner schroeven +waren onafhankelijk van elkander. Kwam er eene te breken of stil te staan, dan had dat geen invloed op de werking van de anderen. +En de arbeid van de helft der aanwezige schroeven was voldoende, om de <i>Albatros</i> in de lucht, haar natuurlijk element, zwevende te houden. +<a id="d0e1978"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e1978">75</a>]</span></p> +<p>“En met dat luchtschip,” zooals Robur de Veroveraar weldra gelegenheid had tot zijne gasten—gasten tegen wil en dank—te zeggen: +“met dat luchtschip ben ik heer en meester van het zevende werelddeel, hetwelk grooter is, dan Australië, Oceanië, Azië, Amerika, +Afrika en Europa te zamen zijn. Ik ben heer en meester van dat lucht-Icarië, hetwelk eens door duizenden en nog eens duizenden +Icariërs bevolkt zal zijn.<span class="corr" title="Bron: ">”</span> + + + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e1984"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">VII.</h2> +<h2>Waarin Uncle Prudent en Phil Evans nogmaals weigeren zich te laten overtuigen.</h2> +<p>De geachte voorzitter van Weldon-Institute was buiten zich zelven van verbazing, zijn secretaris en lotgenoot geheel buiten +westen. Maar noch de een, noch de andere wilde iets laten blijken van de toch zoo natuurlijke gemoedsstemming, waarin zij +zich bevonden. + +</p> +<p>De bediende Frycollin bemantelde zijn schrik en angst niet, toen hij zich aan boord van zoo’n gevaarte door de ruimte heengevoerd +zag. Hij zuchtte, kermde en ontzag zich niet tranen te storten en de handen te wringen; maar in weerwil van dat alles, draaiden +de stijgingschroeven inmiddels met verbazende snelheid boven hunne hoofden. Maar, hoe aanmerkelijk die snelheid ook was, zij +had kunnen verdriedubbeld worden, inderdaad, wanneer de <i>Albatros</i> hoogere luchtlagen had willen bereiken. + +</p> +<p>De voortstuwingsschroeven wentelden met vrij gematigden gang en verleenden aan het luchtschip slechts eene horizontale verplaatsing +van niet meer dan twintig kilometers in het uur. + +</p> +<p>Wanneer de passagiers van de <i>Albatros</i> buiten boord beneden zich keken, dan konden zij een lang en bochtig maar vloeibaar lint ontwaren, dat als een eenvoudige +beek kronkelde door een zeer geaccidenteerd terrein en te midden van de schitteringen van kleine meren en poelen, die door +de schuine stralen der zon getroffen werden. Die beek was evenwel een stroom en nog wel een der meest belangrijke van die +streken. Op den linker oever daarvan verhief zich een machtige bergketen, welker voortzetting zich bij den gezichteinder in +de nevelen der lucht verloor. + +</p> +<p>“En zult gij ons nu zeggen,” begon Uncle Prudent met een van woede bevende stem. “Zult gij ons nu zeggen....” +<a id="d0e2005"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2005">76</a>]</span></p> +<p>“Wat wenscht gij te weten?” vroeg Robur met een sarcastischen glimlach op de lippen. + +</p> +<p>“Waar wij zijn?” + +</p> +<p>“Dat zal ik u wel niet mede te deelen hebben, niet waar?” antwoordde de ingenieur. + +</p> +<p>“Maar zult gij ons dan toch zeggen, waarheen wij gaan?” vroeg de secretaris Phil Evans op zijne beurt. + +</p> +<p>“Wij gaan door de ruimte.” + +</p> +<p>“Zal ze lang duren, die reis door de ruimte?” vroeg Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Ja, zal ze lang duren?” herhaalde Phil Evans. + +</p> +<p>“Net zoo lang als noodig zal zijn,” was het antwoord van den gezagvoerder van de <i>Albatros</i>. + +</p> +<p>“Als noodig zal zijn?....” + +</p> +<p>“Zijt ge dan op reis, om de aarde rond te stevenen?” vroeg Phil Evans spotachtig. + +</p> +<p>“O, meer dan dat,” antwoordde Robur. + +</p> +<p>“En als die reis ons niet aanstaat?....” vroeg de president Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Het mocht wat!” was het bijtende antwoord; “zij moet u wel aanstaan.” + +</p> +<p>Ziedaar een proefje, een voorsmaak als het ware, van den omgang, die tusschen den gezagvoerder van de <i>Albatros</i> en zijne gasten, om ze niet zijne gevangenen te noemen, zoude bestaan. Maar blijkbaar wilde hij hen den noodigen tijd gunnen, +om weer tot zich zelven te komen, om het kunstige toestel te kunnen bewonderen, dat hen door de lucht vervoerde en waarschijnlijk +ook om den uitvinder te complimenteeren. Hij beijverde zich dan ook, hen alleen te laten, terwijl hij het dek op en neer stapte +van het eene uiteinde naar het andere. + +</p> +<p>Zij waren dus geheel en al vrij de machineriën te bezichtigen en de inrichting van het luchtschip te onderzoeken. Zij konden +ook hunne aandacht wijden aan het landschap, hetwelk zich in zijne geheele schoonheid onder hen uitspreidde. + +</p> +<p>“Uncle Prudent,” zei de secretaris van Weldon-Institute. + +</p> +<p>“Wat is er, Phil Evans?” hernam de voorzitter. + +</p> +<p>“Ziet gij het niet?” + +</p> +<p>“Wat, Phil Evans?” + +</p> +<p>“Als ik mij niet vergis, Uncle Prudent, dan zweven wij thans boven het centraal gedeelte van het Canadeesche grondgebied.” + +</p> +<p>“Niet mogelijk, Phil Evans!” + +</p> +<p>“Neen, ik vergis mij niet. Die stroom, dien wij daar in het noordwesten bespeuren, is de Sint Laurensrivier.” + +</p> +<p>“En die stad daar, die wij achter ons laten, Phil Evans?” vroeg Uncle Prudent. +<a id="d0e2058"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2058">77</a>]</span></p> +<p>“Wel, dat is Québec.” + +</p> +<p>Inderdaad, dat was de oude stad van Champlain, wier blikken daken als zoovele spiegels de zonnestralen weerkaatsten. + +</p> +<p>“Maar Québec ligt op den zes en veertigsten graad noorderbreedte,” bromde Uncle Prudent. + +</p> +<p>Juist, de <i>Albatros</i> heeft dus dien afstand van Philadelphia tot hier in weinige uren afgelegd, en dat verklaart ons het vroege dag-worden en +den abnormalen duur van den dageraad.” + +</p> +<p>“Maar kan het wel mogelijk zijn?” + +</p> +<p>“Of het mogelijk kan zijn, weet ik niet,” antwoordde Phil Evans, “maar dat het zoo is, kan ik bevestigen. Ja, zeker is het +Québec, die amphitheatersgewijze gebouwd is. Zie, daar is de heuvel, waarop hare citadel verrijst. Die citadel, die het Gibraltar +van Noord-Amerika genoemd kan worden!” + +</p> +<p>“En die torens daar, wat zijn dat?” + +</p> +<p>“Dat zijn de Engelsche en Fransche kerken.” + +</p> +<p>“En dat gebouw daar, waarboven de Britsche vlag wappert?” + +</p> +<p>“Dat is het kantoor van in- en uitgaande rechten, de ‘Douane’ genaamd.” + +</p> +<p>Uncle Prudent was nog niet geheel en al met zijne vragen en Phil Evans met zijne uitleggingen gereed, toen de hoofdstad van +Canada reeds aan den horizon begon te verbleeken en zich minder duidelijk voordeed. Het luchtschip geraakte nu in eene bank +van kleine wolken, die het gezicht van de aardoppervlakte langzamerhand sluierden. + +</p> +<p>Robur meende toen te bemerken, dat de voorzitter en de secretaris van Weldon-Institute hunne aandacht weer op de uiterlijke +bouworde van de <i>Albatros</i> vestigden. Hij naderde derhalve en zeide: + +</p> +<p>“Welnu, heeren, gelooft gij thans aan de mogelijkheid van de luchtvaart...?” + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans gromden iets binnensmonds, zonder zich evenwel begrijpelijk uit te drukken. + +</p> +<p>“Aan de mogelijkheid der luchtvaart door middel van toestellen <i>zwaarder dan de lucht</i>?” ging Robur onverstoorbaar voort. + +</p> +<p>Het zou moeielijk geweest zijn de feiten te loochenen, die zij onder de oogen hadden. Toch bleven Uncle Prudent en Phil Evans +grommen en zwijgen. + +</p> +<p>“Gij antwoordt niet?” vroeg Robur met een bijtenden glimlach op de lippen. + +</p> +<p>Geen geluid werd vernomen. + +</p> +<p>“Misschien belet u de honger te spreken?” vervolgde de ingenieur. “Heb ik het geraden?.... Welnu, al heb ik mij tot taak gesteld, +u door de lucht te laten reizen, zoo heb ik toch niet op <a id="d0e2106"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2106">78</a>]</span>mij genomen, u met die weinig voedzame stof te laten maaltijden. Kom, volgt mij, uw ontbijt wacht u.” + +</p> +<p>Daar Uncle Prudent en Phil Evans een knagenden honger gevoelden, begrepen zij, dat het nu het oogenblik niet was om complimenten +te maken of moeielijkheden op te werpen. + +</p> +<p>“Daarenboven,” dachten zij, “een maaltijd bindt ons tot niets. Als die Robur ons weer op aarde zal teruggebracht hebben, zullen +wij onze vrijheid van handelen weten te hernemen.” + +</p> +<p>Beiden werden toen naar de achterroef geleid, waar zij een kleine “dining-room” binnentraden. Zij vonden daar een zindelijk +gedekte tafel, waaraan zij gedurende de reis afzonderlijk zouden eten. + +</p> +<p>De schotels bevatten verschillende verduurzaamde levensmiddelen en daaronder ook een soort brood, hetwelk uit gelijke deelen +meel en tot poeder gestampt vleesch bestond en waarin eenig spek gebakken was. Dat brood, gekookt in water, gaf eene heerlijke +soep. Vervolgens waren er sneden gebakken ham en bestond de drank uit thee. + +</p> +<p>Ook was de knecht Frycollin niet vergeten. Ook hij had in het vooruit eene krachtige soep gevonden, van hetzelfde brood gemaakt. +Maar het moet erkend worden, dat hij weinig eetlust had. En poogde hij ook al te eten, dan was dat, omdat hij toch honger +gevoelde en zijn maag hem dwong. Maar met smaak ging het toch niet, daartoe klapperden zijne kakebeenen te zeer van angst. + +</p> +<p>“Als het eens brak!.... Als het eens brak!....” herhaalde de ongelukkige neger voortdurend tusschen twee happen. + +</p> +<p>En hij huiverde inderdaad bij die gedachte. En niet zonder redenen! Denk er toch eens om! Een val van eene hoogte van vijftienhonderd +meters zou hem tot brij verpletterd hebben! + +</p> +<p>Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans verschenen een uur later weer op het dek. Maar Robur was er niet meer. Op het +achterschip stond de roerganger in eene soort glazen kast, die hem tegen de guurheid van de atmosfeer moest beschutten, hield +het oog op het kompas gevestigd en hield nauwkeurig en zonder de minste aarzeling het luchtschip in de stuurstreek die hem +door den ingenieur aangegeven was. + +</p> +<p>Het overige gedeelte van het personeel van het luchtgevaarte was beneden, waarschijnlijk bezig met ontbijten. + +</p> +<p>Slechts een hulp-machinist, die de wacht bij de werktuigen had, wandelde onvermoeid het dek op en neer van de voorroef naar +de achterroef. + +</p> +<p>De beide gevangenen moesten erkennen, dat de snelheid van beweging van het luchtschip groot was, hoewel zij, in weerwil dat +de <i>Albatros</i> buiten de wolkenstreek getreden was, en de oppervlakte der aarde op een afstand van vijftienhonderd meters onder hen <a id="d0e2133"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2133">79</a>]</span>zichtbaar was, zich van die snelheid slechts een onvolmaakt denkbeeld konden vormen. + +</p> +<p>“Het is niet om er aan te gelooven,” zei de secretaris Phil Evans hoofdschuddend. + +</p> +<p>“Dat doe ik dan ook maar niet,” antwoordde de voorzitter Uncle Prudent nurksch. + +</p> +<p>Beiden stapten toen naar het voorschip en lieten hun blik langs den geheelen gezichteinder waren. + +</p> +<p>“Kijk, daar doemt eene andere stad op!” zei Phil Evans. + +</p> +<p>“Waar?” vroeg Uncle Prudent, terwijl hij ongeduldig den hals reikte en uitkeek. + +</p> +<p>“Wel, daarginds!” antwoordde de secretaris, die den wijsvinger in zuidwestelijke richting uitstak. + +</p> +<p>“Herkent gij haar?” + +</p> +<p>“Wel zeker. Mij komt het voor dat het Montréal is.” + +</p> +<p>“Montréal, Phil Evans?” + +</p> +<p>“Montréal, Uncle Prudent!” + +</p> +<p>“Maar het is hoogstens twee uren geleden, dat wij over Québec heengevaren zijn!” + +</p> +<p>“Welnu, dat bewijst....” + +</p> +<p>“Wat?” + +</p> +<p>“Dat dit gevaarte zich voortbeweegt met eene snelheid van minstens vijf en twintig uren gaans in het uur.” + +</p> +<p>En inderdaad, dat was de snelheid van het luchtschip. Het was merkwaardig, dat de passagiers daarvan den invloed niet ondervonden. +Maar de reden daarvan was, dat de vaart in de richting van den wind geschiedde. Hadde er windstilte geheerscht, dan voorzeker +zouden zij het wel gewaar zijn geworden, want de aangeduide snelheid was nagenoeg die van een sneltrein. Bij tegenwind zou +het doorstaan van zulk snijden tot de onmogelijkheden moeten gerekend worden. + +</p> +<p>De secretaris Phil Evans had zich inderdaad niet vergist. Onder de <i>Albatros</i> verscheen Montréal, welke stad geheel herkenbaar was door de Victoria-Bridge, eene buisbrug, welke de Sint Laurensrivier, +evenals de viaduct van den spoorweg te Venetië de lagune overspant. Daarna onderscheidde men de breede straten der stad, hare +onmetelijke magazijnen, het paleis harer bankinrichtingen, hare kathedraal, eene basiliek of domkerk, die kort geleden naar +het model der Sint Pieterskerk te Rome gebouwd is, eindelijk de Mont-Royal, een heuvel, die de geheele stad beheerscht en +op welks top en hellingen men een overheerlijk park heeft aangelegd. + +</p> +<p>Het was waarachtig gelukkig, dat de secretaris Phil Evans vroeger reeds de voornaamste steden van Canada bezocht had. Hij +was daardoor in staat ettelijken harer te herkennen, zonder tot Robur <a id="d0e2172"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2172">80</a>]</span>behoeven zijne toevlucht te nemen, om inlichtingen in te winnen. + +</p> +<p>Na Montréal zweefden zij zoo omstreeks tegen half twee in den namiddag over Ottawa in het oosten gelegen. De watervallen, +in de nabijheid dier stad aanwezig, verschenen, als een overgroote ketel, die flink gestookt werd. Het deed zich voor, alsof +de ziedende schuimmassa in breede golvingen overkookte en dit veroorzaakte een indrukwekkend schouwspel, van uit den hooge +gezien. + +</p> +<p>“Daar is het Parlements-paleis!” riep Phil Evans uit. + +</p> +<p>En hij toonde een gebouwtje, dat veel had van een stuk speelgoed uit een Neurenberger doos, hetwelk door een kinderhand op +een heuveltje geplaatst zoude zijn. Dat speelgoed met zijnen uiteenloopenden bouwtrant geleek evenveel op het Londensche Parliament-House +als de kathedraal van Montréal op de Sint Pieterskerk van Rome zou gelijken, maar dat kon onze reizigers weinig schelen. Het +voornaamste voor hen was, dat het onbetwistbaar was, dat die stad Ottawa was. + +</p> +<p>Zij begon evenwel zich ook in den nevel te verliezen en vormde weldra niet meer dan een soort lichtgevend punt in de nabijheid +van den gezichteinder op den grond. + +</p> +<p>Het was twee uren ongeveer, toen Robur weer op het dek verscheen. Hij was thans vergezeld van Tom Turner, zijn eerste officier. +Tot dezen sprak hij slechts drie woorden. Tom Turner bracht die bij de beide stuurlieden over, welke bij de voor- en achterroeren +post gevat hadden. Op een enkelen wenk wijzigde de roerganger den koers van de <i>Albatros</i> in dier voege, dat het luchtschip twee graden meer naar het zuidwesten afviel. Uncle Prudent en Phil Evans konden tegelijkertijd +ontwaren, dat de voortstuwingsschroeven eene grootere kracht ontwikkelden en dus aan het luchtschip eene grootere snelheid +verleenden. + +</p> +<p>De snelheid had evenwel verdubbeld kunnen worden, waardoor zij alle werktuigen van voortbeweging, op den vasten bodem gebruikt, +hoe volmaakt ook, in de schaduw zou gesteld hebben. + +</p> +<p>Dat de lezer er over oordeele! De torpilleurs of torpedobooten kunnen vijf en twintig knoopen of veertig kilometers in het +uur afleggen. De treinen op de Engelsche en Fransche spoorwegen bereiken honderd kilometers. De ijsschuiten of beter gezegd +de schuiten op schaatsen, leggen op de bevrozen rivieren van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika honderd vijftien kilometers +af. Een locomotief met eene uiterst krachtige machine van kamraderen, in de werkplaatsen van Patterson te New-York vervaardigd, +volbrengt honderd dertig kilometers in het uur op de spoorweglijn van het Erie-meer, en eene andere locomotief legde eens +tusschen Trenton en Jersey honderd zeven-en-dertig af. + +</p> +<p>Nu kon de <i>Albatros</i>, wanneer zij hare voortstuwingsschroeven met <a id="d0e2196"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2196">81</a>]</span>volle kracht liet werken eene snelheid bereiken van tweehonderd kilometers in het uur, hetgeen ongeveer vijftig meters in +de seconde maakt. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p081.jpg" alt="Zij vonden daar een zindelijk gedekte tafel. (Bladz. 78.)"></p> +<p class="figureHead">Zij vonden daar een zindelijk gedekte tafel. (Bladz. <a href="#d0e2106">78</a>.) +</p> +</div><p> + +<a id="d0e2206"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2206">82</a>]</span></p> +<p>Welnu, dat is de snelheid van een orkaan, die boomen ontwortelt en huizen van hunne daken berooft. Bij een windstoot gedurende +een onweder werd te Cahors in Frankrijk op den 21<sup>sten</sup> September 1881 eene snelheid van honderd vier en negentig kilometers gemeten. Dat is de gemiddelde snelheid van een reisduif, +welker vlucht slechts voorbijgestreefd wordt door die van de gewone zwaluw, welke zeven en zestig meters, en door die van +de gierzwaluw, welke negen en tachtig meters in de seconde bedraagt. + +</p> +<p>In één woord, de <i>Albatros</i> zou, zooals Robur beweerd had, wanneer zij hare schroeven met volle kracht liet werken, de reis rondom de wereld in tweehonderd +uren, dat wil zeggen: in minder dan acht dagen kunnen volvoeren! + +</p> +<p>Dat de aardbol op dat tijdstip ook al vierhonderd vijftig duizend strekkende kilometers aan spoorwegen bezat,—hetgeen tusschen +twee haakjes gezegd, gelijk staat met elf malen den omtrek der aarde, bij den Evenaar gemeten,—kon natuurlijk bij de vliegende +machine niet in aanmerking komen. Had zij niet het geheele luchtruim tot steunpunt! + +</p> +<p>Hebben wij thans nog noodig er bij te voegen, dat het dit luchtgevaarte was, hetwelk de belangstelling der menigte van de +twee halfronden der aarde in de hoogste mate had beziggehouden? Ja, het was het luchtschip van den ingenieur Robur, dat gezien +was; en het was de trompet van Tom Turner, die hare schetterende fanfare had laten hooren. Die vlag, welke op de voornaamste +gedenkteeken van Europa, Azië en Amerika geplant was geworden, was de banier van Robur de Veroveraar, die hij zoo fier op +de <i>Albatros</i> ontplooide. + +</p> +<p>Het is waar, tot nu toe had de ingenieur eenige voorzorgen genomen, om niet herkend te worden en had hij bij voorkeur des +nachts gereisd, waarbij hij zijn luchtschip dan electrisch verlicht had; terwijl hij overdag gewoonlijk achter eene wolkenbank +schuil gegaan was. Maar dat tijdperk was thans voorbij. Hij scheen nu zijne uitvinding niet meer in een geheimzinnig waas +te willen verbergen. + +</p> +<p>Hij was nu te Philadelphia gekomen en in de zittingzaal van Weldon-Institute binnengedrongen, uitsluitend en alleen om van +zijne uitvinding mededeeling te doen en om <i>ipso facto</i> de meest-ongeloovigen te bekeeren en te overtuigen. + +</p> +<p>Men weet hoe hij door het bestuur en de leden ontvangen was geworden en men zal zien welke weerwraak hij op den voorzitter +en den secretaris van die club wenschte te nemen. + +</p> +<p>Robur was intusschen zijn beide gevangenen genaderd. Deze namen het voorkomen aan, alsof zij zich volstrekt niet verwonderden +over hetgeen zij zagen en over hetgeen zij ondervonden. Onder het schedelgewelf van die twee Anglo-Saksische dikkoppen bestond +<a id="d0e2235"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2235">83</a>]</span>klaarblijkelijk eene stijfhoofdigheid, die moeielijk te ontwortelen zoude zijn. + +</p> +<p>Van zijn kant wilde Robur zelfs niet laten blijken, dat hij dit bemerkte. Hij hernam dan ook, alsof hij een gewoon gesprek +voortzette, hetwelk toch gedurende meer dan twee uren afgebroken was geweest: + +</p> +<p>“Gij doet u zeker de vraag, heeren,” zeide hij, “of dit toestel, hetwelk zoo uitnemend geschikt voor de luchtvaart is, eene +grootere snelheid dan thans deelachtig kan zijn?” + +</p> +<p>Geen der beide aangesprokenen bewoog ook maar de lippen. Zij waren stom als een visch. + +</p> +<p>“Mijn luchtschip zou niet waardig zijn de ruimte te beheerschen,” ging Robur voort, “wanneer het niet in staat was, om als +het ware die ruimte te verslinden. Ik heb gewild, dat de lucht voor mij een degelijk en vertrouwbaar steunpunt zoude zijn +en, ziet, zij is het! Ik heb begrepen, dat om den strijd tegen den wind te kunnen voeren, ik eenvoudig sterker dan hij moest +zijn, en ziet, ik ben sterker dan de wind. Ik heb geen zeilen noodig om mij heen te voeren; ik heb geen roeiriemen of raderen +noodig om mij voort te bewegen, ook geen rails om mij een meer gemakkelijken weg te bereiden. Ik heb slechts lucht noodig, +dat is alles. Slechts de lucht, die mij omringt, zooals het water het onderzeesche schip omgeeft, slechts de lucht, waarin +ik mij met mijne voortstuwingsbladen inschroef als de schroeven van een stoomschip.” + +</p> +<p>De beide Philadelphiërs zwegen steeds. + +</p> +<p>“Ziedaar,” ging Robur voort, “hoe ik het vraagstuk der vliegkunst opgelost heb. Ziedaar, wat een ballon evenmin als ieder +ander toestel, lichter dan de lucht, nimmer zal kunnen volvoeren.” + +</p> +<p>Bij deze laatste woorden keek de ingenieur zijn gevangenen uitdagend aan. Maar dezen volhardden in hun stilzwijgen, hetgeen +den spreker niet van zijn stuk bracht. Hij vergenoegde zich even te glimlachen en ging toen op vragenden toon aldus voort: + +</p> +<p>“Wellicht vraagt gij u nog af, of de <i>Albatros</i> aan de kracht om zich horizontaal voort te kunnen bewegen, ook een gelijke kracht paart om zich in loodrechte richting te +verplaatsen; met andere woorden: of mijn luchtschip, wanneer het de bovenluchtlagen wenscht op te zoeken, met een luchtballon +zal kunnen wedijveren? Welnu, ik zou u niet aanraden om de <i>Go ahead</i> in het strijdperk met de Albatros te laten treden.” + +</p> +<p>De beide clubgenooten hadden eenvoudig de schouders <span class="corr" title="Bron: minachten">minachtend</span> opgetrokken. Maar dat was het juist, wat de ingenieur verwachtte. + +</p> +<p>Hij gaf een teeken. De voortstuwingsschroeven stonden oogenblikkelijk stil. Vervolgens bleef de Albatros, na nog over eene +uitgestrektheid <a id="d0e2266"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2266">84</a>]</span>van eene mijl door zijne vaart voortgedreven te zijn, onbeweeglijk zweven. + +</p> +<p>Op een tweede gebaar van Robur bewogen de opstuwingsschroeven zich met zulk eene snelheid, dat men haar met die der sirenen, +in de gehoorkundige proeven gebezigd, zoude hebben kunnen vergelijken. Hun frrrgeluid steeg ongeveer eene octaaf in de toonladder, +hoewel de omvang van het geluid verminderde door de toenemende ijlheid der lucht. Het toestel steeg toen loodrecht naar boven, +evenals een leewerik, die zijn welluidend gezang door de ruimte laat weerklinken. + +</p> +<p>“Baas!.... Meester!....” riep Frycollin ten toppunt van angst uit. “Als de boel maar niet breekt!” + +</p> +<p>Een minachtende glimlach was het eenige antwoord van Robur. + +</p> +<p>Binnen weinige minuten had de <i>Albatros</i> een hoogte van twee duizend zeven honderd meters bereikt, hetgeen den gezichtskring op een omtrek van zeventig mijlen uitbreidde. +Daarop steeg het luchtschip tot vier duizend meters, hetgeen door den barometer aangewezen werd, die op vier honderd tachtig +millimeters viel. + +</p> +<p>Toen die proef genomen was, daalde de <i>Albatros</i> weer. De vermindering van luchtdruk in de bovenste atmospherische lagen heeft eene vermindering van zuurstof in de lucht +en bijgevolg ook in het bloed ten gevolge. Daarin bestaat de oorzaak der ernstige ongevallen, die sommigen luchtvaarders getroffen +hebben. Robur vermeende, dat het onnoodig was, zich aan dat gevaar bloot te stellen. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> daalde dus tot op de hoogte, die zij bij voorkeur scheen te willen houden. Toen hare voortstuwingsschroeven in beweging gesteld +waren, hernam zij hare snelle vaart in zuidwestelijke richting. + +</p> +<p>“Welnu, heeren,” sprak Robur met ietwat spotachtigs in zijne stem, “als gij u die vraag inderdaad gesteld hebt, dan zult gij +haar nu wel kunnen beantwoorden.” + +</p> +<p>Daarop boog hij voorover, leunde met het bovenlijf op de verschansing en verdiepte zich in de beschouwing van het verrukkelijke +schouwspel, hetwelk de aarde onder zijne voeten ontrolde. + +</p> +<p>Toen hij een poos later het hoofd weer ophief, stonden de voorzitter en de secretaris van Weldon-Institute vlak voor hem. + +</p> +<p>“Ingenieur Robur,” sprak Uncle Prudent, die te vergeefs trachtte zijne zelfbeheersching te bewaren, “ingenieur Robur, wij +hebben ons geene zoodanige vragen gesteld, als gij schijnt te gelooven. Maar wij wenschen u een vraag te doen, en wij rekenen +er op, dat gij haar zult willen beantwoorden.” + +</p> +<p>“Spreek!” + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p085.jpg" alt="Stond de roerganger in een soort glazen kast. (Bladz. 78)."></p> +<p class="figureHead">Stond de roerganger in een soort glazen kast. (Bladz. <a href="#d0e2106">78</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>“Krachtens welk recht hebt gij ons in Fairmont Park te Philadelphia <a id="d0e2309"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2309">85</a>]</span>aangevallen? Krachtens welk recht hebt gij ons hier in eene cel opgesloten? Krachtens welk recht vervoert gij ons tegen onzen +<a id="d0e2311"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2311">86</a>]</span>wil,—versta mij goed: tegen onzen wil—aan boord van dit vliegende werktuig?” + +</p> +<p>“En krachtens welk recht, heeren ballonisten,” vroeg Robur op zijne beurt, “hebt gij mij in uwe Club beleedigd, uitgejouwd, +bedreigd, en wel zoodanig, dat het mij verwondert, dat ik levend buiten uwe vergaderzaal geraakt ben?” + +</p> +<p>“Ondervragen is niet antwoorden,” hernam Phil Evans gebelgd. + +</p> +<p>“Dat is eene onbetwistbare waarheid; maar....” + +</p> +<p>“Kom, kom, geen praatjes!” viel de driftige secretaris in. “Gij hebt slechts te antwoorden op de vraag: krachtens welk recht +hebt gij gehandeld?” + +</p> +<p>“Wilt gij dat weten?” + +</p> +<p>“Als je blieft.” + +</p> +<p>“Welnu, krachtens het recht van den sterkste.” + +</p> +<p>“Dat is hondsch!” + +</p> +<p>“Toegegeven; maar het is zoo!” + +</p> +<p>“En hoelang, burger ingenieur,” vroeg Uncle Prudent, die ten lange laatste losbarstte, “en hoelang zult gij de vermetelheid +hebben, om dat recht van den sterkste uit te oefenen?” + +</p> +<p>“Maar, mijne heeren,” antwoordde Robur ironisch, “hoe kunt gij mij toch zulke vraag doen, wanneer gij slechts uwen blik naar +beneden te wenden hebt, om een schouwspel te genieten, dat zijns gelijken op de geheele wereld niet heeft?” + +</p> +<p>“Gij spot, mijnheer!” kreet de voorzitter van Weldon-Institute verwoed. + +</p> +<p>“Volstrekt niet. Kijk slechts!” + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> spiegelde zich toen in de onmetelijke oppervlakte van het meer Ontario. Zij was over de streken gezweefd, die door Fenimore +Cooper zoo dichterlijk beschreven zijn. Daarna volgde het luchtschip den zuidelijken oever van dat uitgestrekte zoetwaterbekken +en richtte zijn koers naar de beroemde rivier, die hem het water van het Erie-meer toevoert en die ter halve wege tusschen +de beide meren, den prachtigsten waterval der geheele wereld vormt. + +</p> +<p>Gedurende een oogenblik steeg een plechtig geluid, een gegrom als van een verwijderd onweder naar het luchtschip op. De atmospheer +koelde zeer merkbaar af. Het was alsof een kille vochtige neveldamp zich in de lucht uitspreidde. + +</p> +<p>Onder de <i>Albatros</i> stortten zich vloeibare massa’s in den vorm van een hoefijzer naar beneden in de diepte. Men zou gemeend hebben een stroom +van gesmolten kristal te zien, te midden van duizenden regenbogen, die door de weerkaatsing, welke de zonnestralen ontleedden, +gevormd werden. Dat was inderdaad een verheven schouwspel. + +</p> +<p>Voor den waterval verbond een loopbruggetje, dat, van uit de hoogte gezien, zich als een gespannen draad voordeed, den eenen +<a id="d0e2353"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2353">87</a>]</span>oever met den anderen. Een weinig verder op een afstand van drie mijlen benedenstrooms, was eene hangbrug gespannen, waarop +toen juist een spoortrein voort scheen te kruipen, die van den Canadaschen oever naar den Amerikaanschen stoomde. + +</p> +<p>“De Niagara-waterval!” riep de secretaris Phil Evans bewonderend uit. + +</p> +<p>Die kreet ontsnapte hem, terwijl de voorzitter Uncle Prudent hem met een verwijtend oog aankeek en voor zich zelven alle moeite +deed om niets van die wonderen te bewonderen. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> had eene minuut later de rivier overschreden, die de grensscheiding uitmaakt tusschen de Vereenigde Staten van Noord-Amerika +en de Britsche kolonie Canada, en zweefde thans boven het uitgebreide grondgebied van de onmetelijke Republiek. + + + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e2364"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">VIII.</h2> +<h2>Waarin bespeurd zal worden, dat Robur eindelijk besluit, antwoord te verleenen op de gewichtige vraag, die hem gesteld is.</h2> +<p>In een van de hutten van de achterroef hadden Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans twee heerlijke kooien of couchetten +aangetroffen, alsmede linnengoed en verdere kleedingstukken in voldoenden voorraad, zoo ook mantels en de noodige reisdekens. +Een Transatlantische stoomer zou hun niet meer gemakken hebben kunnen aanbieden. Als zij niet goed sliepen, dan had dit tot +reden: òf minder goede wil van hun kant, òf werkelijke onrust, die hun nachtrust kwam storen. + +</p> +<p>In welk avontuur waren zij toch in Godsnaam verward geraakt? + +</p> +<p>Van welke reeks van proefnemingen waren zij genoodzaakt deel uit te maken, als deze woordspeling geoorloofd is? + +</p> +<p>Wat zou het einde van dat avontuur zijn, en wat wilde de ingenieur Robur eigenlijk toch? + +</p> +<p>Al die vragen gaven inderdaad aanleiding tot veel hoofdbreken. + +</p> +<p>Wat Frycollin betreft, die logeerde vooruit in eene hut, welke aan die van den kok van de <i>Albatros</i> grensde. Die nabuurschap was hem niet onaangenaam. Hij hield er van, om met de machtigen der aarde om te gaan. En in zijn +oog was hij, die over de keuken heerschte, een zeer machtig persoon. Toch moet erkend worden, dat wanneer hij insliep, hij +slechts droomde van vallen, van voortgeslingerd te worden, en dit veroorzaakte voortdurend bij den armen drommel eene afschuwelijke +nachtmerrie. + +</p> +<p>En toch was er niets kalmers uit te denken, dan die reis te midden <a id="d0e2386"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2386">88</a>]</span>van een atmosfeer, welker stroomingen bij het vallen van den avond als het ware ingesluimerd waren. Buiten het frr frr en +gedruisch der schroefbladen, was geen enkel gerucht in deze bovenluchtlagen waarneembaar. Soms werd een schel gefluit van +eene locomotief, welke zich langs een of andere spoorbaan voortbewoog, vernomen, soms ook het gehuil van huisdieren, zooals +honden en katten. Zonderling instinct bij die dieren! Zij voelden als het ware de vliegende machine over zich heen zweven +en schreeuwden van angst bij haren overgang. + +</p> +<p>Den volgenden morgen—14<sup>den</sup> Juni—wandelden de voorzitter Uncle Prudent en Phil Evans om vijf uur reeds op het platform of beter gezegd op het dek van +het luchtschip. Niets was sedert den vorigen dag veranderd: vooruit stond een man op uitkijk, achteruit stond de roerganger. + +</p> +<p>Waarom toch een man op uitkijk? + +</p> +<p>Was er dan eene botsing met een toestel van dezelfde soort te vreezen? + +</p> +<p>Klaarblijkelijk neen; want Robur had nog geen navolgers gevonden. + +</p> +<p>En wat de aanvaring met een luchtballon betreft, die in de ruimte zou zweven, de kans daartoe was zoo gering, dat die gerust +buiten rekening mocht blijven. + +</p> +<p>In ieder geval zou dat des te erger voor den ballon zijn—de strijd van den ijzeren met den aarden pot. De <i>Albatros</i> zou van zulke aanvaring niets te duchten hebben. + +</p> +<p>Maar zou een ander gevaar kunnen voorkomen? + +</p> +<p>Ja, het was niet onmogelijk, dat de <i>Albatros</i> strandde als een gewoon schip, wanneer een berg, dien zij niet had kunnen omtrekken of daarvoor had kunnen uitwijken, haar +den weg afsloot. Dat waren de luchtklippen, die ontweken moesten worden, zooals het schip de zeeklippen ontwijkt. + +</p> +<p>De ingenieur had, wel is waar, den koers opgegeven, zooals een gezagvoerder doet, en had daarbij rekening gehouden met de +noodige hoogte, om de uitstekende toppen van de landstreek te kunnen vermijden. Maar daar het luchtschip nu weldra boven een +bergachtig land zoude zweven, was uitkijken toch de boodschap, vooral voor het geval, dat het luchtschip eenigszins van den +weg afdwaalde. + +</p> +<p>Toen zij de landstreek beschouwden, die onder hen als het ware voorbijdreef, ontwaarden Uncle Prudent en zijn secretaris Phil +Evans een uitgestrekt meer, waarvan de <i>Albatros</i> de uiterste punt, naar het zuiden gekeerd, ging bereiken. Zij maakten daaruit op, dat zij gedurende den nacht over het geheele +Erie-meer in zijne volle lengte gezweefd hadden. Dus, daar het luchtschip nu meer rechtstreeks westwaarts aanhield, zou men +weldra het uiteinde van het meer Michigan bereiken. + +<a id="d0e2420"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2420">89</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p089.jpg" alt="Onder de Albatros stortten zich vloeibare massa’s in den vorm van een hoefijzer naar beneden. (Bladz. 86)."></p> +<p class="figureHead">Onder de Albatros stortten zich vloeibare massa’s in den vorm van een hoefijzer naar beneden. (Bladz. <a href="#d0e2311">86</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>“Er is geen twijfel meer mogelijk, Uncle Prudent!” riep Phil Evans eensklaps uit. +<a id="d0e2431"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2431">90</a>]</span></p> +<p>“Waaromtrent is geen twijfel mogelijk, Master Phil Evans?” vroeg de voorzitter van Weldon-Institute steeds nurksch. + +</p> +<p>“Wel die verzameling van daken, dat is....” + +</p> +<p>“Welnu, dat is?” + +</p> +<p>“Chicago!” + +</p> +<p>“Och, kom! Waar dan toch?” + +</p> +<p>“Daar! daar! In westelijke richting!” + +</p> +<p>En, inderdaad, de secretaris Phil Evans vergiste zich niet. Dat was daar wel de stad, waarheen zeventien spoorwegen voeren, +als zoovele stralen naar een centrum. Ja, dat was de koningin van het Westen, de groote vergaarbak van de landbouw- en nijverheidsvoortbrengselen +van de Staten Indiana, Ohio, Wisconsin, Missouri en van al de gewesten, die het westelijk gedeelte van de Vereenigde Staten +van Noord-Amerika uitmaken. + +</p> +<p>Uncle Prudent, voorzien van een uitnemenden scheepskijker, dien hij in zijne hut aangetroffen had, herkende gemakkelijk de +voornaamste gebouwen en monumenten der stad. Zijn lotgenoot was in staat hem de kerken, de openbare gebouwen aan te duiden, +als ook de voornaamste der talrijke “elevators” of beter gezegd mechanische graanzolders. Hij toonde hem het onmetelijk hôtel +Sherman, hetwelk zich eigenaardig genoeg als een grooten dobbelsteen voordeed, waarop de vensters honderden oogen op ieder +der zichtbare vlakken vormden. + +</p> +<p>“Welnu, daar het dan toch Chicago zijn moet,” zei Uncle Prudent, “zoo ligt daarin het bewijs, dat wij te veel westwaarts heengevoerd +zijn, om....” + +</p> +<p>“Om wat?” vroeg de secretaris. + +</p> +<p>“Wel, om tot ons uitgangspunt terug te komen. Gij blijft toch steeds onbevattelijk, Phil Evans.” + +</p> +<p>Deze keek boos; maar zweeg tegen zijne gewoonte in. Waarschijnlijk rekende hij, dat een gekibbel tusschen voorzitter en secretaris +thans minder passend zoude zijn. + +</p> +<p>De opmerking van Uncle Prudent, hoewel barsch geuit, was toch volkomen juist. De <i>Albatros</i> verwijderde zich in rechte lijn van de hoofdstad van Pensylvanië. + +</p> +<p>Wanneer het evenwel Uncle Prudent’s voornemen was geweest, van den ingenieur Robur te vergen, dat hij zijne gevangenen naar +Philadelphia, dus in oostelijke richting, terug zou voeren, dan zou hem daartoe de gelegenheid ontnomen zijn, althans voor +het oogenblik. Want de gezagvoerder van de <i>Albatros</i> scheen dien morgen volstrekt niet gehaast te zijn, om zijn kajuit te verlaten; hetzij dat hij zich met eenige werkzaamheden +bezighield, hetzij dat hij nog sliep. De beide leden van Weldon-Institute waren derhalve genoodzaakt te gaan ontbijten, zonder +hem gezien te hebben. +<a id="d0e2466"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2466">91</a>]</span></p> +<p>De snelheid van beweging was sedert den vorigen dag niet gewijzigd. Bij de doorstaande richting van den wind, die uit het +oosten blies, was die snelheid geenszins hinderlijk, en daar de thermometer slechts één graad per honderd zeventig meters +stijging daalt, was de temperatuur volkomen dragelijk. Onze voorzitter Uncle Prudent en onze secretaris Phil Evans wandelden +dan ook, nadenkende en koutende, alsof zij straks niet verstoord op elkander geweest waren, en in afwachting dat de ingenieur +Robur zoude verschijnen, het dek op en neer onder hetgeen men de schaduw zou kunnen noemen der schroefbladen, die toen in +eene zoodanige draaiende beweging gebracht waren, dat hunne rondzwiepende uitstraling in een beeld versmolt, hetwelk den vorm +eener half doorzichtige schijf aannam. + +</p> +<p>De Staat Illinois werd zoo langs zijne noordelijke grens in minder dan twee en een half uur voorbijgestevend of beter overzweefd. +Men overschreed den Vader der Wateren, de Mississippi, waarop de stoombooten met hare twee verdiepingen, van uit die hoogte +gezien, zich niet grooter voordeden dan als eenvoudige sloepen. + +</p> +<p>Daarna kwam de <i>Albatros</i> boven den Staat Jowa te zweven, en kreeg tegen elf uur in den morgen Jowa-City in het gezicht. + +</p> +<p>Eenige heuvel-ketens, in die streken “bluffs” genoemd, slingerden door het grondgebied van den Staat, zich in hoofdzaak van +het zuid-oosten naar het noord-westen uitstrekkende en door de aardrijkskundigen als Prairiën-Plateau aangeduid. De mindere +hoogte van die heuvels maakte geene stijging voor het luchtschip noodzakelijk. Die bluffs daarenboven zouden weldra verdwijnen, +om plaats te maken voor de onmetelijke vlakten van Jowa, die zich over het geheele westelijke gedeelte van dat grondgebied +en over den Staat Nebraska tot aan den voet van het Rotsgebergte in de Staten Wyoming en Colorado uitstrekken. + +</p> +<p>Hier en daar werden rio’s ontwaard, toevoerrivieren van de Missouri, die zelf eene nevenrivier van de Mississippi is en daarin +bij Sint Louis uitmondt. Langs de oevers van die nevenrivieren ontwaarden de passagiers der <i>Albatros</i> steden en dorpen, die evenwel al zeldzamer en zeldzamer werden, naarmate het luchtschip het Far West naderde. + +</p> +<p>Niets bijzonders deed zich dien dag voor. Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans bleven geheel aan zich zelven overgelaten. +Ternauwernood zagen zij Frycollin, op het voorschip, lui uitgestrekt, die daarbij nog de oogen sloot om maar niets te zien. +En toch moet erkend worden, dat de neger volstrekt niet aan duizeligheid onderhevig was, zooals men soms mocht meenen. Daarenboven, +die duizeligheid zou zich door gebrek aan gezichtssteunpunten niet hebben kunnen openbaren, zooals dat op den top van een +hoog <a id="d0e2485"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2485">92</a>]</span>gebouw, bij voorbeeld een toren geschiedt. De afgrond trekt niet aan, wanneer men hem van uit een schuitje van een ballon +of van het dek van een luchtschip beheerscht. Of beter uitgedrukt, het is geen afgrond, die zich onder den luchtreiziger uitholt, +het is integendeel de gezichteinder, die stijgt en hem van alle kanten omgeeft. + +</p> +<p>Tegen twee uur stevende de <i>Albatros</i> boven Omaha op de grenzen van Jowa en Nebraska. Omaha-City kan als middelpunt gelden van den Stille Zuidzee-Spoorweg, die +eene lange aaneengeschakelde baan van rails van vijftien honderd uren gaans vormt, getraceerd tusschen New-York aan den Atlantischen +Oceaan en San-Francisco aan de Groote Stille Zuidzee. + +</p> +<p>Men kon voor een oogenblik de gele wateren van de Missouri-rivier ontwaren; daarna kreeg men de stad in het gezicht met hare +houten geraamten met baksteenen aangevuld. Zij verscheen in dat rijke bekken als eene gesp aan den ijzeren gordel, die Noord-Amerika +om het midden omsluit. + +</p> +<p>Terwijl de passagiers van de <i>Albatros</i> al die bijzonderheden opmerkten, moesten de bewoners van Omaha-City buiten allen twijfel ook het luchtschip, dat vreemdsoortige +gevaarte opmerken, en voorzeker waren zij niet meer verbaasd bij dien aanblik dan de voorzitter en de secretaris van Weldon-Institute +verwonderd waren over hunne eigene tegenwoordigheid aan boord. + +</p> +<p>In ieder geval zweefde daar eene onbetwistbare daadwerkelijkheid, die ongetwijfeld door de dagbladen van de geheele Vereenigde +Staten besproken en gecommenteerd zoude worden. + +</p> +<p>Men zou thans de opheldering krijgen van het tot nu toe onverklaarbare, waarmede de geheele wereld zich bezig hield en waarin +zij ten zeerste belang stelde. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> had een uur later Omaha-City overschreden. + +</p> +<p>Het bleek toen evenwel overtuigend, dat het vaartuig meer oostwaarts aanhield en zich daarbij van de Platte-rivier verwijderde, +door welker dal de Pacific-Railway in de Prairie kronkelt. Zoo iets was niet geschikt, om den voorzitter Uncle Prudent en +zijn secretaris Phil Evans genoegen te doen. + +</p> +<p>“Het schijnt dus ernstig te zijn,” zei de een. + +</p> +<p>“Wat?” vroeg de andere. + +</p> +<p>“Dat plan om ons naar het land der tegenvoeters te voeren!” + +</p> +<p>“En dat tegen onzen wil!” + +</p> +<p>“Juist, tegen onzen wil!” + +</p> +<p>“O! dat die Robur oppasse!....” + +</p> +<p>“Ja, dat hij oppasse!” + +</p> +<p>“Want ik ben de man er niet naar,” zei Uncle Prudent ziedend van toorn, “om hem zoo maar zijn gang te laten gaan. Neen, waarachtig +niet!” +<a id="d0e2526"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2526">93</a>]</span></p> +<p>“En ik ook niet!” zei de secretaris. “Maar geloof mij, Uncle Prudent....” + +</p> +<p>“Wat moet ik gelooven, Phil Evans?” + +</p> +<p>“Tracht u te bedwingen.” + +</p> +<p>“Mij te bedwingen!.... Duivels!....” + +</p> +<p>“Bewaar uwen toorn, tot het oogenblik, dat hij nuttig zal te voorschijn kunnen treden, dan zal zijne losbarsting effect sorteeren.” + +</p> +<p>Tegen vijf uur zweefde de <i>Albatros</i>, na het Zwarte Gebergte, hetwelk met dennen en met ceders getooid is, overschreden te hebben, boven dat grondgebied, hetwelk +men zoo terecht de Slechte Gronden van den Staat Nebraska genoemd heeft. Die Slechte Gronden bestaan uit een mengelmoes, een +ware chaos van heuvels, die eene okerkleur vertoonen, van brokstukken van bergen, die men van boven zou hebben laten vallen +en die zich bij hunnen val verbrijzeld zouden hebben. Van verre gezien, namen die blokken de grilligste vormen aan. Hier en +daar, ontwaarde men nu eens alsof het een overgroot bikkelspel was, dan weer of het bouwvallen van groote steden uit de middeleeuwen +waren, met kasteeltorens, met burchten voorzien van machicoulis en peperbusvormige bastions. Maar in werkelijkheid zijn die +Slechte Gronden slechts een groot kerkhof, een onmetelijk knekelveld, waar de overblijfselen van dikhuidigen, van dieren, +die tot de familie der zeeschildpadden behooren en, zooals beweerd wordt, zelfs van fossilen of voorwereldlijke menschengeslachten, +die daar door de een of andere natuurkracht der eerste tijden verzameld werden, liggen te bleeken. + +</p> +<p>Toen de avond viel, was dat geheele bekken van de Platte-rivier overschreden. Nu spreidde zich de vlakte tot aan de uiterste +grenzen van den gezichteinder uit. En die grenzen lagen ver, zeer ver verwijderd, nu de <i>Albatros</i> langzamerhand in hoogere luchtlagen gestegen was. + +</p> +<p>Gedurende den nacht werd geen scherp gegil der locomotieven of geen dieper geraas der stoomfluiten van de stoomvaartuigen +vernomen, om de stilte en de kalmte van het firmament, waarin myriaden sterren flonkerden, te storen. Soms steeg een langgerekt +geloei tot bij het luchtschip op. Dat werd veroorzaakt door geheele kudden bisons, die de prairiën doorkruisten om beken en +weilanden op te sporen, ten einde hunnen dorst te lesschen en hunnen honger te stillen. En wanneer dat geloei zweeg, dan toch +kon het geritsel der grasstengels onder hunne pooten vernomen worden, dat een dof geluid veroorzaakte, niet ongelijk aan het +sombere gerol eener overstrooming, en zeer verschillend van het onophoudelijk frrr frrr der schroeven. + +</p> +<p>Ook werd van tijd tot tijd het gehuil van een wolf, van een vos, van een wilde kat, of van eene cojote vernomen. Deze laatstgenoemde +<a id="d0e2551"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2551">94</a>]</span>is de <i>canis latrans</i> der geleerden en verdient zijn naam door zijn schel geblaf ten volle. + +</p> +<p>En ook de doordringende geuren der kruizemunt, der pepermunt, der absinth-planten, der saliestruiken, vermengd met de nog +krachtiger geuren der nagelboomen, stegen door de zuivere nachtelijke luchtlagen op. + +</p> +<p>Eindelijk werd ook nog tusschen al die aardsche kreten soms een akelig geluid vernomen, dat ditmaal niet door cojoten veroorzaakt +werd. Dat was de gil van den Roodhuid, waardoor een pionier niet misleid zou worden en derhalve ook niet door dezen voor het +geschreeuw van wilde beesten genomen zoude zijn. + +</p> +<p>Den volgenden morgen, den 15<sup>den</sup> Juni, verliet Phil Evans tegen vijf uren in den morgen zijne hut. Misschien zou hij dien dag den ingenieur Robur ontmoeten. + +</p> +<p>In ieder geval dreef hem zijne nieuwsgierigheid er toe om zich tot den eersten officier Tom Turner te wenden, ten einde te +weten, waarom Robur den vorigen dag niet verschenen was. + +</p> +<p>Tom Turner, een Engelschman van geboorte, was ongeveer vijf en veertig jaren oud. Hij had een breede borstkas en stevige ledematen, +die als door een ijzeren geraamte gestut werden. Daarenboven had hij een zeer groot en karakteristiek hoofd, à la Hogarth, +zooals die schilder van alle mogelijke leelijke Angel-Saksische gelaatstrekken met zijn penseel bij dozijnen vermenigvuldigd +heeft. Wanneer men de vierde plaat van zijn Harlots Progress wil inzien, dan zal men het hoofd van Tom Turner op den romp +van den gevangenbewaarder aantreffen, en dan zal men moeten erkennen, dat diens gelaatstrekken niets vriendelijks en niets +aanmoedigends konden aanbieden. + +</p> +<p>“Zullen wij heden den ingenieur Robur te zien krijgen?” vroeg Phil Evans. + +</p> +<p>“Dat weet ik niet,” antwoordde Tom Turner. + +</p> +<p>“Ik vraag u niet, of hij uitgegaan is.” + +</p> +<p>“Dat zou toch wel kunnen zijn.” + +</p> +<p>“Wanneer zal hij terugkomen?” + +</p> +<p>“Klaarblijkelijk, wanneer hij zijne boodschappen verricht zal hebben.” + +</p> +<p>Na dat antwoord stapte Tom Turner zijne roef binnen. + +</p> +<p>Phil Evans moest zich met dat loopje, hetwelk met hem genomen werd, tevreden stellen. Het antwoord was te minder geruststellend, +daar een blik op het kompas aangaf, dat de <i>Albatros</i> in noordwestelijke richting afhield. + +</p> +<p>Welk contrast kon toen waargenomen worden, tusschen de onvruchtbare streek der Slechte Gronden, die men in den loop van den +vorigen nacht verliet, met het landschap, dat zich nu op de oppervlakte der aarde uitspreidde. +<a id="d0e2590"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2590">95</a>]</span></p> +<p>Het luchtschip bevond zich thans, na ongeveer duizend kilometers van Omaha af afgelegd te hebben, boven eene streek, die Phil +Evans onmogelijk kon herkennen, om de eenvoudige reden, dat hij haar nimmer bezocht had. Eenige forten, die tot bestemming +hadden om de Indianen in bedwang te houden, bekroonden met hunne geometrische lijnen en hoeken, die meer door palissaden of +paalwerk dan door muren gevormd werden, de bluffs. Weinig dorpen werden ontwaard, en weinig inwoners. Hierin verschilde dit +land veel met het goudhoudend grondgebied van Colorado, hetwelk eenige graden meer zuidwaarts gelegen was. + +</p> +<p>Heel ver, bij den horizon, begon men, evenwel nog zeer onduidelijk, eene opeenvolging van bergtoppen te ontwaren, die door +de opkomende zon als met een vurig boord omzoomd werden. + +</p> +<p>Dat was het Rotsgebergte. + +</p> +<p>Al dadelijk ondervonden Uncle Prudent en Phil Evans dien ochtend een scherpe koude. Deze temperatuursverlaging kon niet toegeschreven +worden aan eene wijziging van het weder, want de zon scheen met volle pracht. + +</p> +<p>“Dat wordt veroorzaakt, doordat de <i>Albatros</i> hooger in de lucht gestegen is,” zei Phil Evans. + +</p> +<p>Inderdaad de barometer, die buiten de deur der middenroef geplaatst was, werd bevonden op vijfhonderd veertig millimeter gevallen +te zijn,—hetgeen op een hoogte van drieduizend meters ongeveer wees. Het luchtschip bleef zich dus op eene vrij aanzienlijke +hoogte bewegen en werd daartoe door de afwisselingen van het terrein genoodzaakt. Een uur vroeger toch, had het de hoogte +van vierduizend meters moeten overschrijden, want achter het gevaarte verrezen bergen, die door eeuwigdurende sneeuw bedekt +waren. + +</p> +<p>Uncle Prudent noch zijn lotgenoot konden zich herinneren welk land het was, waarboven zij zweefden. De <i>Albatros</i> had gedurende den nacht afwijkingen van den koers met eene buitengewone snelheid naar noord of zuid kunnen maken, en dat +was voldoende om hen het spoor bijster te maken. + +</p> +<p>Nadat zij evenwel de verschillende minder of meer aanneembare vooronderstellingen bepleit hadden, kwamen zij daarin overeen: +dat deze streek, omlijst door een kring van bergen, de plek was, die door eene congres-acte in Maart 1872 tot nationaal park +van de Vereenigde Staten verklaard was. + +</p> +<p>Dat was inderdaad een zonderlinge en belangwekkende streek. Zij verdiende werkelijk den naam van park—een park met bergen +in de plaats van heuvelen, met meren in de plaats van vijvers, met rivieren in de plaats van beken, met uitgestrekte bosschen +tot wandelplaatsen en labyrinthen, en eindelijk met geyzers <a id="d0e2615"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2615">96</a>]</span>van eene bewonderenswaardige kracht, in de plaats van fonteinen en waterwerken. + +</p> +<p>Weinige minuten later gleed de <i>Albatros</i> hoog bovenover de Yellowstone-River, liet den Stevenson-berg ter rechterzijde en kwam boven het groote meer te zweven, dat +den naam van dien waterstroom voert. Welke afwisseling in den oeverrand van dit waterbekken, waarvan de strandvlakten met +obsediaan-brokken bezaaid waren en met kleine kristallen, welker duizenden facetten de zonnestralen weerkaatsten! Welke grilligheid +in het daarstellen der eilanden, die aan de wateroppervlakte verschenen! Welke azuren weerschijn toch door dien onmetelijken +spiegel veroorzaakt! En rondom dat meer, een der hoogst gelegenen van den aardbol, welke zwermen, welke wolken van gevogelte, +van pelikanen, van zwanen, van meeuwen, van ganzen, van duikeleendjes! Sommige gedeelten der oevers, die zeer steil uit het +water oprezen, waren bedekt met groene boomen als dennen, pijnboomen en lorkeboomen, en aan den voet van die steile hoogten +rookten ontelbare witte fumarolen. De waterdamp ontsnapte uit dien bodem als uit een onmetelijken vergaarbak, waarin het water +door onderaardsche vuren steeds ziedend gehouden werd. + +</p> +<p>Hier ware voor den kok en hofmeester uitmuntende gelegenheid geweest, om een grooten voorraad forellen op te doen, de eenige +vischsoort, die in ontelbare menigte in het Yellowstone-meer aangetroffen wordt. Maar de <i>Albatros</i> bleef steeds op zulke hoogte, dat er niet aan eene vischvangst te denken viel, die anders wel tot de wonderbaarlijke zoude +behoord hebben. + +</p> +<p>Daarenboven het meer werd in minder dan drie kwartieruurs overschreden en een weinig verder de streek der geyzers bereikt, +die met de fraaiste van IJsland kunnen wedijveren. Uncle Prudent en Phil Evans lagen over het verschansingsboord gebogen en +beschouwden de vloeibare kolommen, die opstegen, alsof zij aan het luchtschip een nieuw element wilden verschaffen. Daar was +eerst “de Waaier”, die zijne uitstralende waterstralen uitspoot; “het Sterke Kasteel”, dat zich als met geschut scheen te +verdedigen; “de Oude Getrouwe”, met zijne waterzuilen, die zich met regenbogen kroonden; “de Reus”, die met zoo’n kracht een +loodrechten waterstraal, welke een omvang heeft van twintig voet, loodrecht opwerpt, dat hij eene hoogte van tweehonderd voeten +bereikt. + +</p> +<p>Robur kende voorzeker dat onvergelijkelijk schouwspel, hetwelk eenig op de wereld bestaat; want hij verscheen niet op het +dek. Had hij dus alleen voor het genoegen zijner gasten het luchtschip boven dat nationale domein gebracht? Hoe het ook zij, +hij onthield zich een bedankje te komen vragen. Hij verscheen zelfs niet bij den stoutmoedigen overtocht van het Rotsgebergte, +die tegen zeven uur in den ochtend aanvaard werd. + +<a id="d0e2631"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2631">97</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p097.jpg" alt="Het was door eene van die canons, dat de Albatros den doortocht volvoerde. (Bladz. 98)."></p> +<p class="figureHead">Het was door eene van die canons, dat de <i>Albatros</i> den doortocht volvoerde. (Bladz. <a href="#d0e2645">98</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Men weet, dat deze orographische schikking zich als een onmetelijke ruggegraat uitstrekt van de lendenen af tot aan den hals +<a id="d0e2645"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2645">98</a>]</span>van Noord-Amerika om zich in de Mexicaansche Andes voort te zetten. Dat is eene ontwikkeling van drie duizend vijfhonderd +kilometer, waarboven de James-piek uitsteekt, welker top eene hoogte van bijna twaalf duizend voeten bereikt. + +</p> +<p>Voorzeker zou de <i>Albatros</i>, wanneer zij hare vleugelslagen verdubbeld had, evenals een vogel met breeden wiekslag, de hoogste toppen van die bergketen +hebben kunnen overschrijden, om dan als het ware met één sprong in den Staat Oregon of Utah neer te dalen. Maar die stijging +was zelfs niet noodig. Er bestaan bergpassen, die gedogen de keten te overschrijden, zonder den kam te bestijgen. Er worden +zelfs verscheidene van die “canons”, zooals die smalle bergspleten genoemd worden, aangetroffen, waardoor de <i>Albatros</i> glijden kon. Door de eene, de Bridger genaamd, is de Pacific Railway aangelegd, om op het grondgebied der Mormonen te geraken. +De anderen openen zich meer noord- of zuidwaarts. + +</p> +<p>Het was door een van deze canons, dat de <i>Albatros</i> den doortocht volvoerde. Zij matigde evenwel daarbij hare snelheid, om niet tegen de rotswanden van de bergengte te stooten. +De roerganger manoeuvreerde met behendige hand het luchtschip, dat uiterst gevoelig aan het roer gehoorzaamde, zooals hij +zou gedaan hebben met een vaartuig eerste klas bij een wedstrijd van de Royal Thames Club. Dat was werkelijk merkwaardig. +En hoeveel spijt de beide vijanden van het “zwaarder dan de lucht” ook gevoelden, zoo stonden, zij toch verrukt van bewondering +over de volmaaktheid, waarmede dit vaartuig zich door de lucht bewoog. + +</p> +<p>Binnen den tijd van twee en een half uur was de doortocht door de groote bergketen volbracht en hernam de <i>Albatros</i> hare snelheid van honderd kilometers in het uur. Het vaartuig legde toen zuidwest voor, zoodanig dat het, terwijl het langzaam +naar de aardoppervlakte daalde, het grondgebied van den Staat Utah in schuine richting doorsneed. Het was eindelijk zelfs +zoodanig gedaald, dat het zich nog slechts op eene hoogte van ongeveer tweehonderd meters bevond, toen eenige fluitstooten +de aandacht van Uncle Prudent en van Phil Evans trokken. + +</p> +<p>Het was een trein van den Pacific Railway, die zich naar de Groote Zoutmeerstad richtte. + +</p> +<p>In dit oogenblik daalde de <i>Albatros</i>, die aan een geheim bevel scheen te gehoorzamen, nog lager en wel zoo, dat zij den trein, die met volle kracht voortstoomde, +volgde. Het luchtschip werd dadelijk opgemerkt. Vele hoofden vertoonden zich aan de ramen van de rijtuigen. Daarop verdrong +zich eene menigte reizigers op de balcons, waarvan de Amerikaansche spoorwegrijtuigen voorzien zijn. Eenigen hunner aarzelden +niet om op de kap der rijtuigen te klimmen, <a id="d0e2672"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2672">99</a>]</span>ten einde die vliegende machine des te beter te kunnen zien. Hip, hip, hoerah! werd er oorverdoovend geschreeuwd; maar dat +miste toch de uitwerking, om Robur te voorschijn te doen treden. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> remde nog meer de werking van hare opstijgingsschroeven, waardoor zij nog meer daalde, en matigde daarbij hare vaart, om +den trein niet achter te laten. Zij zweefde daarboven als een onmetelijke tor van het geslacht der schalebijters, die ook +wel een reusachtige roofvogel kon zijn. Het luchtschip hield nu eens rechts of links af, schoot dan vooruit, keerde terug, +alsof het den kruipenden trein goedertieren wilde inwachten. Fier wapperde daarbij zijn zwarte vlag, met gouden zon in het +veld, in den wind, waarop de hoofdconducteur van den trein met den standaard van de Noord-Amerikaansche Vereenigde Staten +met zijn zeven en dertig sterren bij wijze van saluut antwoordde. + +</p> +<p>Tevergeefs wilden de gevangenen van de gelegenheid gebruik maken, om te doen weten, wat van hen geworden was. Tevergeefs brulde +de voorzitter van Weldon-Institute, met vervaarlijke stem: + +</p> +<p>“Ik ben Uncle Prudent van Philadelphia!” + +</p> +<p>En gilde zijn secretaris Phil Evans, met akelig fausset: + +</p> +<p>“Ik ben Phil Evans, zijn collega!” + +</p> +<p>Hun geschreeuw ging te midden van de duizenden hoerahs, waarmede de reizigers hunnen voorbijtocht begroetten, verloren. + +</p> +<p>Intusschen waren drie of vier der opvarenden van het luchtschip op het dek verschenen. Een hunner greep een eind touw, en +stak dat, zooals de zeelieden plagenderwijs doen, wanneer zij een schip voorbijstevenen, dat minder snel vaart dan het hunne, +achteruit, alsof hij den trein op sleeptouw wilde nemen. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> hernam daarop hare vaart, en een half uur later had zij dien sneltrein zoover achter zich gelaten, dat zijn stoompluim ternauwernood +nog te ontwaren was en die ook weldra verdween. + +</p> +<p>Tegen een uur in den namiddag verscheen eene overgroote schijf, die de zonnestralen weerkaatste, zooals een weerscherm van +spiegelglas zoude gedaan hebben. + +</p> +<p>“Dat moet Salt-Lake-City, de hoofdstad der Mormonen zijn,” zei Uncle Prudent. + +</p> +<p>Het was inderdaad de Groote Zoutmeerstad, en die schijf, welke daarginds schitterde, was het ronde dak van het Tabernakel, +waarin tienduizend Heiligen gemakkelijk plaats kunnen nemen. Dat dak spreidde evenals een bolgeslepen spiegel de zonnestralen +naar alle kanten uit. + +</p> +<p>Daar was de groote stad gelegen aan den voet van het Wasatch-gebergte, hetwelk ter halver hoogte van de hellingen met ceder- +en denneboomen begroeid was. De stad strekte zich langs den <a id="d0e2704"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2704">100</a>]</span>Jordaan uit, zooals de rivier genoemd wordt, waarlangs zich de wateren van het Utahmeer in het Groote Zoutmeer uitstorten. + +</p> +<p>Onder het luchtschip ontwikkelde zich de stad evenals een dambord en was in regelmatigen aanleg aan de meeste Amerikaansche +steden gelijk. Maar wat haar van hare zustersteden onderscheidt, is het groote aantal vrouwen, die er verblijf houden. Dit +vindt zijne reden in de veelwijverij, die bij de Mormonen geoorloofd is. + +</p> +<p>Rondom de stad is de landstreek goed bebouwd en overdekt met een rijkdom van vezelplanten. Overigens waren er ook vele weilanden, +waarin de kudden schapen bij duizenden konden geteld worden. + +</p> +<p>Maar ook Great-Salt-Lake-City verdween langzamerhand in den nevel en stevende de <i>Albatros</i> met grootere snelheid in <span class="corr" title="Bron: zuidweslijke">zuidwestelijke</span> richting voort. Die vermeerderde snelheid was zeer merkbaar, daar zij grooter was dan die van den heerschenden wind. + +</p> +<p>“Waarachtig,” zei Phil Evans, “ik geloof....” + +</p> +<p>“Welnu, ga voort,” vroeg Uncle Prudent. “Waarom aarzelt gij? Wat gelooft gij?” + +</p> +<p>“Wel, dat wij San Francisco nog vóór het invallen van den nacht zullen zien!” + +</p> +<p>“Welnu, wat zou dat?” antwoordde de voorzitter van Weldon-Institute onverschillig. + +</p> +<p>Het was ongeveer zes uur des avonds, toen de Sierra Nevada, door den bergpas Truckie, waardoor ook de spoorbaan aangelegd +is, overschreden werd. Er bleven toen nog maar driehonderd kilometer af te leggen om, zoo niet San Francisco, dan toch Sacramento, +de hoofdplaats van den Staat Californië, te bereiken. + +</p> +<p>De snelheid, die de <i>Albatros</i> toen ontwikkelde, was zoo groot, dat het koepeldak van het Kapitool vóór acht uur bij den westelijken gezichteinder verscheen, +om niet lang daarna aan den oostelijken weer te verdwijnen. + +</p> +<p>In dit oogenblik verscheen Robur op het dek. De beide leden van Weldon-Institute traden op hem toe. + +</p> +<p>“Ingenieur Robur,” sprak Uncle Prudent, “wij zijn nu bij de uiterste grenzen van West-Amerika aangekomen. Ik hoop, dat dit +gekscheren nu een einde zal nemen.” + +</p> +<p>“Ik gekscheer nimmer, heeren,” antwoordde Robur. + +</p> +<p>Hij gaf een teeken. De <i>Albatros</i> stevende in allerijl naar den grond; maar terzelfder tijd ontwikkelde zij zulk eene snelheid, dat het op het dek niet was +om uit te houden en iedereen eene toevlucht in de roeven moest nemen. + +</p> +<p>Nauwelijks was de deur achter de beide gevangenen gesloten: + +</p> +<p>“Als het nog wat geduurd had, zou ik hem geworgd hebben,” zei Uncle Prudent. +<a id="d0e2748"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2748">101</a>]</span></p> +<p>“Dat zou niet voorzichtig handelen zijn.” + +</p> +<p>“Toch had ik het gedaan.” + +</p> +<p>“Wij moeten trachten te vluchten,” zei Phil Evans. + +</p> +<p>“Ja, vluchten!.... Het koste, wat het wil!” + +</p> +<p>Een diep geluid drong toen tot hen door. + +</p> +<p>Het was de zee, die op de rotsen van de kuststrook brak. + +</p> +<p>Dat was de Groote Stille Zuidzee! De koers was toen Noordwest. + + + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e2763"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">IX.</h2> +<h2>Waarin de Albatros ongeveer tienduizend kilometer aflegt en den tocht met een wonderbaarlijken sprong eindigt.</h2> +<p>Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans waren dus vast besloten om te vluchten. + +</p> +<p>Wanneer er geen gevaar bestaan had, met de acht zeer stevige kerels, die de bemanning van het luchtschip uitmaakten, te doen +te krijgen, dan zouden zij voorzeker hun toevlucht tot geweld genomen hebben. Een moedig doortasten zou hen dan voor een oogenblik +meester van het luchtschip gemaakt hebben; zij konden dan op het een of andere punt der Vereenigde Staten nederdalen. Maar.... +met hun tweeën,—want Frycollin zou in zoo’n geval slechts als eene te veronachtzamen waarde te rekenen zijn—kon aan zoo’n +ondernemen niet gedacht worden. Daar dus geweld niet gebezigd kon worden, zou list wellicht kunnen baten, namelijk wanneer +de <i>Albatros</i> naar de aardoppervlakte afsteeg en ten anker kwam. Phil Evans poogde dit aan zijn kitteloorigen lotgenoot te doen begrijpen, +van wien hij steeds vreesde, dat hij het een of ander zou ten uitvoer brengen, dat den toestand verergeren kon. + +</p> +<p>In allen geval was thans het oogenblik van handelen niet gekomen. + +</p> +<p>Het luchtschip stevende thans met volle snelheid boven den Noordelijken Stillen Oceaan. Den volgenden ochtend—16<sup>en</sup> Juni—ontwaarde men niets meer van de kust. En daar de Amerikaansche kuststrook inbuigt van het eiland Van Couver af tot aan +de groep der Aleutische eilanden, of beter tot aan de landstreek, die vroeger tot Amerikaansch Rusland behoorde, maar in 1867 +door dat rijk aan de Vereenigde Staten werd afgestaan, zou de <i>Albatros</i>, wanneer haar koers niet gewijzigd werd, die kuststrook waarschijnlijk bij hare uiterste ombuiging snijden. + +</p> +<p>Wat schenen de nachten lang te zijn voor de beide gevangenen. <a id="d0e2787"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2787">102</a>]</span>Zij haastten zich dan ook steeds, om hunne hut te verlaten. Toen zij dien morgen op het dek kwamen, was evenwel de dageraad +reeds sedert eenige uren aan de oosterkim verschenen. Men naderde den zomerzonnestilstand, den langsten dag in het noordelijk +halfrond, en onder den zestigsten breedtegraad, waaronder de <i>Albatros</i> zich bevond, werd het bijna geen nacht. + +</p> +<p>De ingenieur Robur haastte zich niet, volgens gewoonte, of wel met een zeker doel, om zijne hut te verlaten. Toen hij dien +dag evenwel op dek kwam, vergenoegde hij zich zijne beide gasten te groeten, terwijl hij hen op het achterschip voorbijstapte. + +</p> +<p>Frycollin, met roode oogen veroorzaakt door de slapelooze nachten, welke hij doorgebracht had, met dommen blik en wankelenden +gang, was er toe overgegaan, om zich buiten zijne hut te wagen. Hij liep als een man, die voelde dat het terrein onder zijne +voeten niet stevig was. Zijn eerste blik was gericht op het opstuwingstoestel, dat met eene regelmatigheid werkte, welke gerustheid +inboezemde, vooral omdat de vliegwielen niet te snel ronddraaiden. + +</p> +<p>Daarna ging de neger steeds met wankelenden tred naar de verschansing, greep het boord daarvan, om zijn evenwicht te herstellen. +Blijkbaar wenschte hij een kijkje te werpen op de streek, waarboven de <i>Albatros</i> ter hoogte van ternauwernood tweehonderd meter zweefde. + +</p> +<p>Frycollin had veel moed moeten ontwikkelen om zoo’n poging te durven ondernemen. Ja, van hem werd daartoe eene zekere mate +van stoutmoedigheid gevorderd. Eerst had de neger, bij de verschansing aangekomen, zijn lichaam achterover gebogen, daarna +schudde hij haar, om hare stevigheid te beproeven. Toen richtte hij zich op, boog het lichaam voorover en bracht het hoofd +buiten boord. Het zal wel onnoodig zijn daarbij te vertellen, dat hij bij al die bewegingen de oogen gesloten hield. Eindelijk +opende hij ze. + +</p> +<p>Welk een gil stiet hij uit! En hoe stoof hij achteruit! En hoe trok hij het hoofd tusschen de schouders terug! + +</p> +<p>Daar onder, op den bodem van den afgrond, had hij den onmetelijken Oceaan bespeurd. Wanneer zijn haren niet gekroesd geweest +waren, dan zouden zij rechtop op zijn hoofd verrezen zijn. + +</p> +<p>“De zee!... De zee!...” riep hij uit. + +</p> +<p>En Frycollin zou op het dek neergestort zijn, wanneer de kok hem niet in zijne armen had opgevangen. + +</p> +<p>Die kok was een Franschman, misschien wel een Gasconjer, hoewel hij François Tapage heette, hetwelk in goed Hollandsch door +Franciscus de Levenmaker kan vertaald worden. Maar al was hij geen Gasconjer, zoo had hij toch in zijne jeugd de briesjes, +die over de Garonne waaien, moeten inademen. Hoe kwam die François Tapage in dienst van den ingenieur Robur? Door welke opeenvolging +<a id="d0e2813"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2813">103</a>]</span>van toevallen was hij onder de equipage van de <i>Albatros</i> geraakt? Dat wist niemand. In ieder geval sprak die oolijkerd de Engelsche taal als een Yankee. + +</p> +<p>“Nou, rechtop! zeg ik je!” riep hij, terwijl hij den neger met zijn knie een duw in de lendenen gaf. + +</p> +<p>“Master Tapage!....” riep de arme drommel, terwijl hij wanhopige blikken op de schroeven wierp. + +</p> +<p>“Wat is er, Frycollin?” + +</p> +<p>“Gaat dat wel eens kapot?” + +</p> +<p>“Neen, maar het zal toch eindigen moeten, met kapot te gaan.” + +</p> +<p>“Waarom?....” + +</p> +<p>“Omdat alles op dit ondermaansche vroeg of laat kapot moet gaan.” + +</p> +<p>“En de zee, die daar onder ons is!....” + +</p> +<p>“Welnu, als het kapot gaat, dan is het beter in zee te vallen.” + +</p> +<p>“Ja, maar daar verdrinkt men in!....” + +</p> +<p>“Dat is zoo, maar . be . ter . te . ver . drin . ken, dan . te . plet . ter . te . val. len,” antwoordde François, die iedere +lettergreep afzonderlijk uitsprak, alsof hij een hexameter scandeerde. + +</p> +<p>Een oogenblik later was Frycollin, kruipende als een slang, in zijn hut teruggekomen. + +</p> +<p>Den dag van den 16<sup>den</sup> Juni had het luchtschip slechts eene matige snelheid ontwikkeld. Het scheen over de oppervlakte van die zoo kalme zee, die +als met zonlicht doortrokken was, en waarboven het zich nauwelijks honderd voeten verhief, te scheren. + +</p> +<p>Uncle Prudent en zijn lotgenoot waren op hunne beurt in hunne roef gebleven, om Robur niet te ontmoeten, die, hetzij alleen, +hetzij in gezelschap van zijn eersten officier Tom Turner, met een sigaar in den mond, het dek op en neer wandelde. Slechts +de helft der opstuwingsschroeven was in beweging en die waren voldoende om het luchtgevaarte in de lagere luchtlagen zwevende +te houden. + +</p> +<p>Onder die omstandigheden zouden de opvarenden van de <i>Albatros</i> zich aan het vermaak der vischvangst hebben kunnen overgeven, waardoor zij eenige afwisseling in hun gewonen scheepskost +hadden kunnen brengen, wanneer de wateren van den Stillen Oceaan namelijk vischrijk geweest waren. Maar aan zijne oppervlakte +werden slechts eenige walvisschen bespeurd, van die soort met gelen buik, welke eene lengte van vijf en twintig meters bereiken. +Dat zijn de vreeselijkste cetaceën, die in de Noordelijke zeeën aangetroffen worden. De ervaren walvischvaarders wachten zich +wel die soort aan te vallen, want zij weten dat hunne kracht buitengewoon groot is. Evenwel zou zulk eene vischvangst, hetzij +met den gewonen harpoen, hetzij met den Fichter-vuurpijl, hetzij met den speerboom, van welke vischtuigen men een voorraad +aan boord van de <i>Albatros</i> had, zonder gevaar kunnen geschieden. Waarschijnlijk om <a id="d0e2857"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2857">104</a>]</span>aan de beide leden van Weldon-Institute te doen zien, waartoe zijn luchtschip in staat was, besloot Robur op een dier monsterachtige +walvisschen jacht te maken. + +</p> +<p>Toen de kreet: “een walvisch!” weerklonk, kwamen Uncle Prudent en Phil Evans hunne hut uit. Wellicht was een walvischvaarder +in het gezicht.... In dat geval waren zij in staat, om aan hunnen vliegenden kerker te ontsnappen, zich in zee te storten, +waarbij zij op de kans rekenden, door eene sloep opgevischt te worden. Het geheele personeel der <i>Albatros</i> stond reeds op het dek gereed en wachtte. + +</p> +<p>“Wij gaan er dus op los, master Robur?” vroeg Tom Turner. + +</p> +<p>“Ja, Tom,” antwoordde de ingenieur. + +</p> +<p>In de machinekamer stonden de machinist en zijne beide helpers op hun post, gereed om de bewegingen uit te voeren, die hen +met gebaren zouden gegeven worden. Er was geen enkel schip in het gezicht,—daarvan konden de gevangenen zich overtuigen,—ook +geen land, waarheen zij zouden kunnen zwemmen, altijd in de veronderstelling, dat Robur geene pogingen zou aanwenden om hen +weer op te vatten. + +</p> +<p>De nabijheid van verschillende walvisschen werd aangekondigd door de waterstralen, die zij door hunne kieuwgaten hoog opspoten, +wanneer zij aan de wateroppervlakte kwamen, om adem te halen. + +</p> +<p>Tom Turner, bijgestaan door een man van de equipage, had bij den voorsteven post gevat. Onder zijn bereik lag een speerboom, +van Californisch maaksel, die met een vuurroer voortgeworpen werd. Hij bestond uit een metalen cylinder, aan welks einde een +cilindervormige bom vast zat, die met een scherpe van weerhaken voorziene punt gewapend was. + +</p> +<p>Van de brug, waarop hij gestegen was, bestuurde Robur het gevaarte. Met de rechterhand gaf hij teekens aan de machinisten, +met de linker aan den roerganger. Zij begrepen zijne wenken volkomen. Zoo was hij in staat het luchtschip iedere vereischte +wending, zoowel horizontale als <span class="corr" title="Bron: vertikale">verticale</span>, te laten volvoeren. Het was ongeloofelijk met welke snelheid en met welke nauwkeurigheid het gevaarte zijne bevelen gehoorzaamde. +Men zou het hebben kunnen aanzien voor een bewerktuigd wezen, waarvan de ingenieur Robur de ziel was. + +</p> +<p>“Een walvisch!... Een walvisch!...” riep Tom Turner andermaal. + +</p> +<p>Inderdaad, de rug van zoo’n monster stak op vier kabellengten van den boeg van de <i>Albatros</i> boven het water uit. Het luchtschip stuurde er heen en, toen het op een afstand van ongeveer zestig voeten genaderd was, +hield het stil. Tom Turner had zijn vuurroer, dat op een vork, in de verschansing vastgemaakt, steunde, tegen den schouder +gebracht. Het schot ging af, en het projectiel, <a id="d0e2886"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2886">105</a>]</span>waaraan een lang touw vastzat, dat zich ontrolde en welks uiteinde aan het dek vastzat, trof het lichaam van den walvisch. +De bom, <a id="d0e2888"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2888">106</a>]</span>die met eene ontplofbare stof gevuld was, sprong en dreef daarbij een kleinen tweearmigen harpoen voort, die diep in het dikke +vleesch van het dier drong. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p105.jpg" alt="Alsof hij den trein op sleeptouw wilde nemen.(Bladz. 99)."></p> +<p class="figureHead">Alsof hij den trein op sleeptouw wilde nemen.(Bladz. <a href="#d0e2672">99</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>“Opgepast!” riep Torn Turner. + +</p> +<p>Hoe kwaad gemutst Uncle Prudent en Phil Evans ook waren, zoo stelden zij toch belang in dit tafereel. + +</p> +<p>De zwaar gewonde walvisch gaf met zijn staart zoo’n slag op het zeeoppervlak, dat het water tot op het voorschip van de <i>Albatros</i> spatte. Daarna dook het dier op eene onmetelijke diepte, terwijl men het touw liet vieren, dat opgeschoten lag in eene balie +of tobbe, welke met water gevuld was, opdat zij door de hevige wrijving geen vuur zou vatten. Toen de walvisch aan de oppervlakte +weerkeerde, vluchtte hij met de meest mogelijke snelheid in noordelijke richting. + +</p> +<p>Men kan zich verbeelden, met welke snelheid de <i>Albatros</i> door het monster gesleept werd. De voortstuwingsschroeven stonden stil en men liet het dier zijn eigen gang gaan. Men zorgde +alleen met den boeg in zijne richting te blijven. Tom Turner stond met eene bijl gereed om het touw door te kappen, wanneer +de walvisch, door opnieuw te duiken, het luchtschip in gevaar kon brengen. + +</p> +<p>Gedurende een half uur, waarin ongeveer zes mijlen werden afgelegd, werd de <i>Albatros</i> zoo voortgesleept. Men gevoelde evenwel dat het dier vermoeid geraakte. + +</p> +<p>Toen lieten de machinisten, op een wenk van Robur, de schroeven achteruit slaan. De propellors begonnen eenigen tegenstand +te stellen aan de vlucht van den walvisch, die het luchtschip langzamerhand nabij kwam. Weldra zweefde de <i>Albatros</i> op vijf en twintig voet boven het ondier. Met zijn staart zweepte het ’t water met groot geweld. Door zich van den buik op +den rug te wentelen, veroorzaakte het gevaarlijke kolken. + +</p> +<p>Plotseling dook het onder en wel met zulke snelheid, dat Tom Turner bijna geen tijd had om het ingepalmde touw te laten vieren. +Het luchtschip werd met een ruk tot op de oppervlakte van het water gesleept. Een onmetelijke draaikolk had zich gevormd op +de plek waar het dier verdwenen was. Eene zee sloeg aan boord, zooals wel eens gebeurt, wanneer een schip scherp bij den wind +tegen den golfslag inloopt. + +</p> +<p>Gelukkig kapte Tom Turner met een slag het touw door, waardoor de <i>Albatros</i>, van dien sleeptros bevrijd, onder den krachtigen aandrang van hare opstuwingsschroeven, op tweehonderd meters boven de oppervlakte +der zee steeg. Wat Robur betrof, die had het gevaarte bestuurd, zonder dat zijne koelbloedigheid hem ook maar ééne seconde +begeven had. De walvisch kwam weinige minuten later boven, maar was dood. Van alle kanten schoten <a id="d0e2929"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2929">107</a>]</span>zeevogels toe, om zich op dien buit te werpen en stieten daarbij kreten uit om een geheel congres doof te doen worden. + +</p> +<p>Daar men niets wist aan te vangen met dat kreng, werd het aan de roofvogels overgelaten en hervatte de <i>Albatros</i> haren noord-westelijken koers. + +</p> +<p>Den volgenden morgen—17 Juni—doemde tegen zes uur eene kust aan den horizon op. Dat was het schiereiland Alaska en de lange +rij van rotsblokken van verbrijzeld land, die de Aleutische eilanden vormden. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> wipte over die zeeafsluiting, waarachter de pelszeehonden verwijlen, waarop de bewoners der Aleutische eilanden voor rekening +eener Russisch-Amerikaansche maatschappij vlijtig jacht maken. Die maatschappij doet daarbij goede zaken want die tweeslachtige +dieren zijn zes of zeven voet lang, vertoonen eene fraaie bruine roestkleur en wegen van driehonderd tot vijfhonderd pond. +Onafzienbare rijen van die robben worden daar aangetroffen, die zich daarbij in een breed front uitspreiden en soms meerdere +duizenden tellen. Dat zij zich niet verontrustten bij den overgang van de <i>Albatros</i>, was geheel aan hunne kalme geaardheid toe te schrijven. Anders was het gesteld met de duikereenden, de kuifmeeuwen, de zilvermeeuwen, +de eiderganzen, die hieven een schril geschreeuw aan, alsof zij in doodsgevaar verkeerden, en verdwenen ten spoedigste onder +de wateroppervlakte, verschrikt als zij waren, door de verschijning van dat boven hen zwevende gevaarte. + +</p> +<p>De tweeduizend kilometers van de Behring-zee, gerekend van de eerste Aleutische eilanden af tot aan de uiterste punt van Kamschatka, +werden in vier-en-twintig uren afgelegd. Voor Uncle Prudent en Phil Evans bood zich waarachtig geene te beste gelegenheid +aan om te ontvluchten. Noch op de eenzame kusten van dien uithoek van Azië, noch in de omstreken van de zee van Ochotsk kon +eene ontvluchting kans van slagen aanbieden. Klaarblijkelijk naderde de <i>Albatros</i> de Japansche en Chineesche streken. Daar zouden de beide collega’s misschien, hoewel het niet voorzichtig zoude zijn zich +aan de genade of ongenade der Chineezen of Japanners over te geven, gelegenheid vinden en waren zij vast besloten die te benutten, +wanneer het luchtschip op het een of ander punt van die beide rijken nederdaalde. + +</p> +<p>Maar zou de <i>Albatros</i> daar neerdalen en gemeenschap met de aardoppervlakte hebben? Het was met haar niet gesteld als met den vogel, die eindigt +met vermoeid te geraken, of als met een ballon, die bij gebrek aan gas genoodzaakt is te dalen. Het luchtschip had nog voorraad +voor vele weken en zijne organen waren zoo stevig, dat zij van geen zwakheid of van geen vermoeidheid last hadden. +<a id="d0e2956"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2956">108</a>]</span></p> +<p>Toen wipte de <i>Albatros</i> over het schiereiland Kamschatka, waarvan de nederzetting Petropaulowsk en de vulkaan Koutschew gedurende den dag van den +18<sup>den</sup> Juni ter nauwernood ontwaard werden. Toen een oversteek over de zee van Ochotsk ter hoogte van de Kurillische eilanden, die +als eene afdamming vormen, die door eene menigte kleine kanalen doorsneden zoude zijn, en zoo bereikte het luchtschip in den +morgen van den 19<sup>den</sup> Juni de zeeëngte La Perouse, die besloten is tusschen de noordelijke punt van Japan en het eiland Saghalien. In die zeestraat, +die eenigszins met de Hoofden te vergelijken is, stort zich de Amoer, een der groote Siberische rivieren, uit. + +</p> +<p>Toen kwam er een dikke mist op, dien het luchtschip beneden zich moest laten. Niet dat het door die neveldampen belet werd +koers te zetten. Op die hoogte en die breedte, waarop het zich bevond, was geen hinderpaal te vreezen, geen hooge monumenten, +waartegen het kon stooten, geen bergen, waartegen het gevaar liep zich te verbrijzelen. Het land was slechts weinig heuvelachtig. +Maar toch waren die nevelen zeer onaangenaam, want alles was kletsnat aan boord. Er bleef niets anders over dan te stijgen +tot boven die nevelbank, welker dikte van drie- tot vierhonderd meters bedroeg. De schroeven werden tot snellere omwenteling +aangezet en weldra bevond de <i>Albatros</i> zich weer in eene heldere atmosfeer, waar de zon met helderen glans boven het luchtschip scheen, terwijl daaronder zich eene +wolkenbank uitstrekte, die voor het oog ondoordringbaar was. + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans zouden onder die omstandigheden hunne plannen tot ontsnapping moeielijk hebben kunnen ten uitvoer +leggen, altijd in de veronderstelling, dat zij er in geslaagd zouden zijn, het luchtschip te verlaten. + +</p> +<p>Dien dag bleef Robur, toen hij hen bij zijne wandeling op het dek passeerde, een oogenblik staan en, zonder den schijn aan +te nemen er bijzonder belang in te stellen, zeide hij: + +</p> +<p>“Mijne heeren, wanneer een zeil- of stoomschip allerwege door nevelen omgeven is, dan is het in zijne bewegingen zeer belemmerd +en verkeert in nauwe zeeëngten met een druk scheepsverkeer in groot gevaar. Het kan niet voorbijstevenen dan met behulp van +de stoomfluit of van den misthoorn. Het moet zijne vaart breidelen, en toch behoort, in weerwil van al die voorzorgsmaatregelen, +eene aanvaring tot de mogelijkheden en is derhalve zeer te duchten. De <i>Albatros</i> heeft zoo iets niet te vreezen. Wat deert haar de mist? In een oogwenk is zij er uit. De ruimte, de geheele ruimte is haar +domein!” + +</p> +<p>Na die woorden vervolgde Robur bedaard zijne wandeling, zonder een antwoord af te wachten, dat hij daarenboven niet wenschte +uit te <a id="d0e2984"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e2984">109</a>]</span>lokken en blies onverstoorbaar de tabakswolken zijner pijp uit, die zich in het azuur des hemels verloren. + +</p> +<p>“Uncle Prudent,” zei Phil Evans, “het schijnt dat die bewonderenswaardige <i>Albatros</i> nimmer iets te vreezen heeft.” + +</p> +<p>“Dat staat nog te bezien!” antwoordde de voorzitter van Weldon-Institute. + +</p> +<p>Die mist bleef gedurende drie dagen, den 19<sup>den</sup>, 20<sup>sten</sup> en 21<sup>sten</sup> Juni, met eene betreurenswaardige hardnekkigheid heerschen. Men had moeten stijgen om de Japansche bergen van Fouzi Zama +te vermijden. Maar toen die nevelgordijn scheurde, ontwaarde men eene onmetelijke stad met hare paleizen, villas, chalets, +tuinen en parken. Zelfs zonder haar te zien, zou Robur haar herkend hebben aan het geblaf van hare duizenden honden, aan het +geschreeuw harer roofvogels, maar vooral aan de lijkenlucht, die door de lichamen der gevonnisden in den dampkring verspreid +wordt. + +</p> +<p>De beide collega’s waren op het dek, toen de ingenieur dat verkenningspunt waarnam en op zijn bestek uitzette, voor het geval +hij genoodzaakt zoude zijn bij dergelijken mist zijn weg te vervolgen. + +</p> +<p>“Ik heb geen enkele reden, heeren,” zeide hij, “om voor u verborgen te houden, dat die stad, welke gij daar ziet, Jedo, de +hoofdplaats van Japan is.” + +</p> +<p>Uncle Prudent antwoordde niet. Wanneer hij zich in de nabijheid van den ingenieur bevond, dan was het alsof hij stikte, alsof +de lucht aan zijne longen ontbrak. + +</p> +<p>“Dat gezicht op Jedo,” hernam Robur, “is inderdaad belangwekkend.” + +</p> +<p>“Hoe belangwekkend ook....” begon Phil Evans. + +</p> +<p>“Haalt het niets bij dat van Peking,” viel hem de ingenieur in de rede. “Waarlijk, dat is ook mijn oordeel en gij zult er +weldra over kunnen oordeelen.” + +</p> +<p>Het was onmogelijk om zich meer wellevend te toonen. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i>, die zuid-oost voorlag, veranderde toen vier streken hare richting en stevende zuiver oost op. De mist trok gedurende den +nacht geheel op. Er deden zich kenteekenen voor dat een typhon op handen was. De barometer daalde snel, de dampkring werd +merkwaardig doorzichtig, groote ellipsoïdale wolken vormden zich op een koperachtigen achtergrond, terwijl zich aan de tegenovergestelde +zijde van het hemelgewelf lange karmijnstreepen vertoonden, die als op een leikleurigen achtergrond getrokken schenen. In +het noorden vertoonde zich een breede sektor van het uitspansel helder en onberispelijk zuiver, daaronder de zee effen en +kalm, hoewel hare wateren bij het ondergaan der zon eene sombere scharlaken, schier bloedkleur aannamen. +<a id="d0e3023"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3023">110</a>]</span></p> +<p>Gelukkig ontketende die typhon zich meer zuidelijk en had geen ander gevolg dan de dampen en nevelen, die sedert drie dagen +de atmosfeer bezwangerd hadden, weg te vagen. + +</p> +<p>In een uur tijd had men de tweehonderd kilometers van de zeeëngte van Corea overschreden, waarna het oversteken van de uiterste +punt van het schiereiland eene kleinigheid was. Terwijl de typhon boven de zuid-oostelijke kusten van China woedde, stevende +de <i>Albatros</i> boven de Gele Zee en gedurende den 22<sup>sten</sup> en 23<sup>sten</sup> boven de Golf van Petchely. Den 24<sup>sten</sup> stevende het luchtschip de vallei van de Pei-Ho op en zweefde eindelijk boven de hoofdplaats van het Hemelsche Rijk. + +</p> +<p>Over de verschansing van het luchtschip gebogen, konden de beide gevangenen, zooals de ingenieur hun aangekondigd had, zeer +duidelijk die onmetelijke stad bespeuren. Zij ontwaarden den muur, die haar in twee deelen splitst—de Mandchourysche en de +Chineesche stad. Zij telden de twaalf voorsteden, die haar omgeven; zij zagen de breede boulevards, die als stralen zich naar +een middenpunt richtten; zij bewonderden de tempels, welker gele en groene daken als met zonlicht gedrenkt waren; zij peilden +de parken, die de woningen der mandarynen omgaven. Vervolgens verschenen te midden der Mandchourysche stad de zes honderd +acht en zestig hectaren oppervlakte van de Gele stad, met hare pagoden, hare keizerlijke tuinen, hare kunstmatige meren, haren +berg van houtskool, die de geheele hoofdplaats beheerscht. En eindelijk ontwaarden de luchtreizigers in het centrum van de +Gele stad als een vierkant van Chineesche notenkrakers, besloten in een ander, de Roode stad, d. w. z. het Keizerlijk paleis +met al de grilligheid van zijne onmogelijke of beter van zijne onwaarschijnlijke bouworde. + +</p> +<p>Onder de <i>Albatros</i> weerklonk in dit oogenblik een zonderling geluid. Men zou gemeend hebben, een concert van Eolische harpen te hooren. In de +lucht zweefden honderden vliegers van verschillenden vorm, vervaardigd van palmbladeren, van pandanus-bladeren, die aan hun +bovenste gedeelte voorzien waren van een soort boog van licht hout, die onderspannen was door een dunnen reep bamboe. Onder +den adem des winds weerklonken al die reepen in een verschillenden toon als die van een harmonica, en lieten een welluidend +gemurmel vernemen van een inderdaad weemoedig effect. Het was alsof men in dit midden muzikale zuurstof inademde. + +</p> +<p>Robur gaf toen gevolg aan een gril, namelijk om dat luchtorkest te willen naderen, en langzamerhand dompelde de <i>Albatros</i> als het ware in de harmonische luchtgolvingen, welke door de Chineesche vliegers opgewekt werden. + +</p> +<p>Maar dadelijk veroorzaakte die nadering een buitengewoon effect <a id="d0e3054"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3054">111</a>]</span>op de ontelbare bevolking van die streken. Er werd vreeselijk op de tam-tams, op de gongs en op andere muziekinstrumenten +van het Chineesche orkest geslagen. Duizenden geweerschoten werden gelost, honderden bommen werden geworpen, in één woord: +alles werd in het werk gesteld om het luchtschip te noodzaken zich te verwijderen. Al hadden de Chineesche sterrenkundigen +ook al eene verklaring voor de verschijning van het luchtgevaarte op hun eigen hand, zoo geloofde de groote menigte toch aan +het optreden van een apocalyptisch monster, dat van uit den Boudha-hemel verschenen was. + +</p> +<p>Aan boord van de <i>Albatros</i> nam men weinig notitie van dat spectakel. Men gevoelde zich volkomen veilig. Maar de touwen der vliegers werden doorgesneden +of haastig ingepalmd, en die lichte speeltuigen verdwenen uit de lucht, alsof zij weggetooverd waren, terwijl zij als een +stervende vogel nog een laatsten kreet lieten weerklinken. + +</p> +<p>Toen stiet de trompet van Tom Turner eene machtige fanfare uit, die zich over de Chineesche hoofdstad uitstortte en de laatste +harmonische tonen der vliegers deed verstommen. Maar daarom werd het schieten niet gestaakt. Daarmede gingen de Chineezen +volijverig voort. Eindelijk sprong eene bom op een twintig voeten boven het dek van de <i>Albatros</i>, zoodat Robur het toch raadzaam begon te achten, hoogere luchtlagen, waar hij onbereikbaar zoude zijn, te gaan opzoeken. + +</p> +<p>Wat viel er gedurende de weinige dagen, die nu volgden, voor? Geen enkele gebeurtenis deed zich voor, waarvan de gevangenen +gebruik hadden kunnen maken om te ontsnappen. Welke richting volgde het luchtschip? Steeds stevende het om de zuidwest, hetgeen +op het voornemen duidde, Hindostan te willen naderen. Het was zichtbaar daarenboven, dat de bodem, die voortdurend rees, de +<i>Albatros</i> noodzaakte evenwijdig die oneffenheden te volgen. Ongeveer tien uren nadat men Peking verlaten had, hadden Uncle Prudent +en Phil Evans een kijkje gehad op een gedeelte van den Grooten Muur op de grenzen van Chew-Si. Daarna passeerde het luchtschip, +na het Loung-gebergte vermeden te hebben, de vallei Wang-Ho en verliet het Chineesche rijk, om boven Thibet te stevenen. + +</p> +<p>Thibet vormt eene hoogvlakte zonder plantenbedekking. Hier en daar verheffen zich met sneeuw overdekte toppen, elders worden +woeste uitgedroogde ravijnen ontwaard, terwijl er wilde bergstroomen worden aangetroffen, die door de gletschers en ijsvelden +gevoed worden. In de laaglanden bevinden zich uitgestrekte vlakten, met een laag zout overdekt, en meeren, die in groene wouden +als in eene lijst gevat schijnen. Maar over dat alles heerscht veelal een ijzige wind. +<a id="d0e3073"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3073">112</a>]</span></p> +<p>De barometer, die tot 450 millimeters teruggegaan was, duidde aan dat de <i>Albatros</i> zich op eene hoogte van vierduizend meters boven de oppervlakte der zee bevond. Op die hoogte rees de kwikthermometer, hoewel +men in de warmste maanden van het noordelijk halfrond was, niet boven nul. Die afkoeling, gepaard aan de snelle vaart van +de <i>Albatros</i>, bracht er niet toe bij om den toestand dragelijk te maken. Hoewel de beide gevangenen ruimschoots van warme reisdekens voorzien +waren, verkozen zij toch binnen hun roef beschutting op te zoeken. + +</p> +<p>Het zal wel niet behoeven gezegd te worden, dat aan de opstijgende drijfwielen eene buitengewone snelheid verleend was, om +het vaartuig in de reeds zoo ijle luchtlagen zwevende te houden. Maar die schroeven werkten volmaakt eendrachtig, en het was +dan ook, alsof men door de trilling harer vleugelen gewiegd werd. + +</p> +<p>Dien dag zou men te Garlok, eene stad in westelijk Thibet gelegen en hoofdplaats van de provincie Guari-Khorsow, de <i>Albatros</i> hebben kunnen zien voortzweven, terwijl het vaartuig zich niet grooter vertoonde dan eene reisduif. + +</p> +<p>Den 27<sup>sten</sup> Juni bespeurden Uncle Prudent en Phil Evans als een onmetelijken slagboom, die door eenige toppen beheerscht werd, welke +met eeuwigdurende sneeuw overdekt waren. Die slagboom sloot den gezichteinder als het ware af. + +</p> +<p>De beide gevangenen stonden stevig geleund tegen de roef, om weerstand te kunnen bieden aan den luchtstroom, veroorzaakt door +de snelheid der verplaatsing, en bekeken die kolossale massa’s, die het luchtschip schenen tegemoet te ijlen. + +</p> +<p>“Dat is voorzeker het Himalaya-gebergte,” zei Phil Evans, “en waarschijnlijk zal Robur het noordelijk grondvlak daarvan langs +stevenen, zonder te beproeven in Engelsch-Indië te dringen.” + +</p> +<p>“Dat zou des te erger zijn,” antwoordde Uncle Prudent; “want op dat onmetelijk grondgebied zouden wij....” + +</p> +<p>“Tenzij hij de keten omstevent door Birmanië ten oosten, of door de Nepaul-landen ten westen.” + +</p> +<p>“In ieder geval, ik wed dat hij er niet over heen durft!” + +</p> +<p>“Zoo, waarlijk!” sprak eene stem. + +</p> +<p>Den volgenden dag, den 28<sup>sten</sup> Juni bevond de <i>Albatros</i> zich in de provincie Zzang, vlak tegenover de reusachtige bergmassa. Aan den anderen kant van het Himalaya-gebergte lagen +de Nepaulstreken. + +</p> +<p>Drie bergketenen sluiten inderdaad den weg naar Indië af, althans wanneer men van het noorden komt. De twee eersten, waartusschen +de <i>Albatros</i> als een vaartuig tusschen onmetelijke klippen gegleden was, zijn als het ware de eerste trappen van den slagboom van Centraal +Azië. De eerste die Kowen-Lown heet en de tweede Karakoroum, vormen het lengte- en paralleldal van het <a id="d0e3119"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3119">113</a>]</span>Himalaya-gebergte. Dit dal vormt in zijn bovengedeelte de grens van de waterbekkens van den Indus in het westen en van de +Brahmapoetra in het oosten. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p113.jpg" alt="Gelukkig kapte Tom Turner met één slag het touw door. (Bladz. 106)."></p> +<p class="figureHead">Gelukkig kapte Tom Turner met één slag het touw door. (Bladz. <a href="#d0e2888">106</a>). +</p> +</div><p> + +<a id="d0e3129"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3129">114</a>]</span></p> +<p>Welk prachtig bergstelsel! Meer dan tweehonderd toppen van die bergmassa zijn reeds gemeten en zeventien daarvan rijzen hooger +dan vijf-en-twintigduizend voeten! Vlak vóór de <i>Albatros</i> verhief zich de Everest-berg op achtduizend-achthonderd meters. Rechts lag de Dwalaghiri, ter hoogte van achtduizend-tweehonderd +meters. Links de Kinchanjunga, ter hoogte van achtduizend-vijfhonderd-twee-en-negentig meters. Deze laatste is naar den tweeden +rang verdrongen, sedert de laatste metingen van den Everest. + +</p> +<p>Klaarblijkelijk scheen Robur weinig genegen, met den top dier reuzen in aanraking te komen; maar ongetwijfeld was hij bekend +met de verschillende bergengten van de Himalaya, onder anderen met die van Ibi-Gamin, welke de gebroeders Slagintweit in 1856 +op eene hoogte van zesduizend-achthonderd meter doorworsteld hebben. Hij stevende er stoutmoedig in. + +</p> +<p>Er werden daar ettelijke moeielijke, ja pijnlijke uren doorgebracht. Toch, hoewel het buitengewoon koud was, werd de lucht +niet zoo ijl, dat men zijne toevlucht moest nemen tot de daarvoor bestemde toestellen om de zuurstof in de roeven en hutten +te vernieuwen. + +</p> +<p>Robur stond op de voorplecht en had zijn mannelijk gelaat bedekt met de kap van zijn mantel. Vandaar gaf hij zijne bevelen +tot besturing van het luchtschip. Tom Turner had het stuurrad ter hand genomen. De machinist wijdde zijne volle aandacht aan +zijne batterijen, wier zuren gelukkig niets van bevriezen te duchten hadden. De schroeven, waaraan de grootst mogelijke snelheid +van omwenteling verleend was, trilden met scherpe geluiden, wier intensiteit, in weerwil van de mindere dichtheid der lucht, +buitengewoon groot was. De barometer daalde tot 290 millimeters, hetgeen eene hoogte van zevenduizend meters aanduidde. + +</p> +<p>Die chaos van bergen leverde een prachtig uitzicht op. Overal vertoonden zich sneeuwwitte toppen. Geene meren werden ontwaard, +maar wel ijsvelden, die tot op tienduizend voeten van het grondvlak afdaalden. Geen grassprietje was te bespeuren, maar wel +ettelijke zeldzame phanegoramen, die nog op de grenzen van het plantenleven voorkwamen. Geen van die bewonderenswaardige pijnboomen +of ceders, die zich in prachtige bosschen op de benedenhellingen van de meeste bergstelsels groepeeren. Geen van die reusachtige +heideplanten, geen van die eindelooze slingerplanten, echte parasieten, die van den eenen stam tot den anderen gespannen zijn, +zooals in de bosschen van het laagland. Geen enkel dier; noch wilde paarden, noch yaks, noch Thibetsche runderen. Een enkelen +keer verscheen er een verdwaalde gazel op die hoogten. Geen enkele vogel, tenzij eenige paren kouwen, die er niet tegen opzien +tot bij de laatste inadembare luchtlagen op te stijgen. + +</p> +<p>Toen die bergengte eindelijk doorgestevend was, begon de <i>Albatros</i> <a id="d0e3148"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3148">115</a>]</span>weer te dalen. Bij het uitkomen van den bergpas buiten den woudgordel, zagen de reizigers slechts een onmetelijke vlakte, +die zich over een overgrooten sector uitstrekte. + +</p> +<p>Robur trad toen op zijne gedwongen gasten toe, en zei met eene vriendelijke stem: + +</p> +<p>“Indië, heeren!” + + + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e3154"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">X.</h2> +<h2>Waarin men zien zal, hoe en waarom de knecht Frycollin op sleeptouw genomen wordt.</h2> +<p>De ingenieur Robur had geen plan om zijn luchtschip over die wonderlijke streken van Hindostan rond te voeren. Hij was over +het Himalaya-gebergte gestevend om te toonen, welk bewonderenswaardig toestel, tot reizen geschikt, hij bezat. Hij verlangde +hen te bekeeren, die niet bekeerd wilden zijn. Iets anders beoogde hij ongetwijfeld niet. + +</p> +<p>Volgt daar nu uit, dat de <i>Albatros</i> volmaakt zoude zijn? De volmaaktheid is toch niet van deze wereld. + +</p> +<p>Wij zullen later wel zien. + +</p> +<p>In ieder geval, al waren Uncle Prudent en zijn medegevangene genoodzaakt de macht en de bestuurbaarheid van dat toestel tot +luchtvaart te bewonderen, zoo lieten zij daarvan toch niets blijken. Zij zagen slechts uit naar eene gelegenheid om te kunnen +ontvluchten. Zij bewonderden zelfs het prachtige schouwspel niet, hetwelk zich voor hun oog uitspreidde, terwijl de <i>Albatros</i> langs de grenzen van Pendjaub stevende. + +</p> +<p>Aan den voet van het Himalaya-gebergte bestaat een breede strook moerasgrond, waaruit ongezonde dampen opstijgen. In die streken +bestaat de moeraskoorts in endemischen toestand. Maar zoo iets was niet in staat om de bewegingen van de <i>Albatros</i> te verlammen, of om den gezondheidstoestand van haar personeel in gevaar te brengen. + +</p> +<p>Het luchtschip steeg en verwijderde zich, zonder haast te maken, in de richting van den hoek, dien Hindostan met hare aanraking +met Turkestan en China maakt. Den 29<sup>sten</sup> Juni opende zich bij het krieken van den dag voor de opvarenden van de <i>Albatros</i> het onvergelijkelijke dal van Cachemir. +<a id="d0e3186"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3186">116</a>]</span></p> +<p>Ja, die vallei mag onvergelijkelijk heeten. Zij ligt tusschen het groot en klein Himalaya-gebergte, wordt doorsneden door +honderden voorgebergten, welke de middenketen tot in het waterbekken van den Hydaspes uitzendt, en die daar als het ware in +de vlakte uitsterven. Die vallei wordt toch besproeid door de grillige kronkelingen van den stroom, die het samentreffen van +de legers van Porus aanschouwde, dat wil zeggen van de legers van Indië en van Griekenland, die te midden van Centraal-Azië +handgemeen raakten. + +</p> +<p>Die Hydaspes is nog altijd daar; maar de beide steden, door den Macedoniër ter herinnering aan zijne overwinningen gesticht, +zijn zoodanig verdwenen, dat de plaats, waar zij gestaan hebben, niet meer aan te wijzen is. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> stevende dien ochtend boven Szinagar, meer bekend onder den naam van Cachemir. Uncle Prudent en zijn makker zagen eene trotsche +stad welke zich langs de beide oevers der rivier uitstrekte en waarbij hare houten bruggen, die den stroom overspanden, zich +als spinrag vertoonden. Zij ontwaarden hare chalets, met balcons van houtsnijwerk versierd, hare wandelplaats door hooge populieren +belommerd, hare met zoden bedekte daken, die wel eenigermate het uiterlijk van molshoopen hadden, hare veelvuldige kanalen, +waarop de schuitjes als notendoppen en de voerders als mieren schenen, hare paleizen, hare tempels, hare kiosken, hare moskeeën, +hare bungalows bij het binnenkomen der voorsteden. En dat alles spiegelde in het water en vertoonde alzoo een dubbel beeld. +Daarna verscheen hare oude Citadel van Hari Parvata, op den nok van een heuvel gelegen, alsof zij even belangrijk ware als +de Mont-Valerien, het belangrijkste der forten <span class="corr" title="Bron: romdom">rondom</span> Parijs. + +</p> +<p>“Dat zou Venetië kunnen zijn,” zei Phil Evans, “wanneer wij in Europa waren!” + +</p> +<p>“Wanneer wij in Europa waren,” antwoordde Uncle Prudent, “dan zouden wij den weg naar Noord-Amerika wel weten te vinden!” + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> vertraagde hare vaart niet boven het meer, waardoor de rivier stroomt; maar hernam haren tocht door het dal der Hydaspes. + +</p> +<p>Gedurende een half uur ternauwernood bleef het vaartuig, slechts op een afstand van tien meters van de oppervlakte der rivier, +onbeweeglijk stil. Daarvan maakte Tom Turner gebruik, om door middel van eene getah-pertjah buis, die naar beneden gelaten +werd, de watervaten van het vaartuig te vullen. De vloeistof werd opgezogen door eene pomp, die door den stroom der accumulatoren +in beweging gebracht werd. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p117.jpg" alt="En zweefde eindelijk boven de hoofdplaats van het Hemelsche rijk. (Bladz. 110)."></p> +<p class="figureHead">En zweefde eindelijk boven de hoofdplaats van het Hemelsche rijk. (Bladz. <a href="#d0e3023">110</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans hadden een blik met elkander gewisseld. <a id="d0e3220"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3220">117</a>]</span>Een zelfde gedachte was hun door het brein gevaren. Zij waren slechts op weinig meters boven de oppervlakte van den Hydaspes +<a id="d0e3222"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3222">118</a>]</span>verwijderd, en de oevers waren binnen hun bereik. Want beiden waren goede zwemmers. Een kopje-onder kon hen de vrijheid hergeven, +en hoe zou Robur hen weer vatten, wanneer zij onder water verdwenen waren. Was hij niet verplicht, ten einde zijne voortstuwingswieken +alle vrijheid van omwenteling te kunnen geven, om zich op minstens twee meter boven de wateroppervlakte te houden? + +</p> +<p>In een ondeelbaar oogenblik had zich het voor en tegen in hun geest ontwikkeld en hadden zij het overwogen. Eindelijk wilden +zij over de verschansing springen, toen verscheidene handenparen hen grepen. + +</p> +<p>Men hield hen in het oog. Zij werden in de onmogelijkheid gesteld om te kunnen ontvluchten. + +</p> +<p>Maar ditmaal gaven zij zich niet zonder tegenstand te bieden over. Zij wilden hen, die hen vasthielden, terugstooten. Maar +het waren stevige kerels, die mannen van de <i>Albatros</i>! + +</p> +<p>“Heeren,” vergenoegde de ingenieur zich tot hen te zeggen, “wanneer men het pleizier smaakt te reizen in gezelschap van Robur +den Veroveraar, zooals gij hem terecht genoemd hebt, en dat nog wel aan boord van zijne bewonderenswaardige <i>Albatros</i>, dan verlaat men hem zoo niet.... met de Noorderzon! Ik voeg er zelfs bij, dat men hem dan in het geheel niet meer verlaat!” + +</p> +<p>De secretaris Phil Evans voerde zijn verbolgen lotgenoot heen, die op het punt stond zich aan betreurenswaardige daden van +geweld over te geven. + +</p> +<p>Toen beiden in de roef teruggekeerd waren, vormden zij het onwrikbare besluit om te vluchten, om het even waar, om het even +of de poging hun het leven zou kosten. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> had haren tocht in westwaartsche richting hervat. + +</p> +<p>Gedurende dien dag had zij het grondgebied van Kaboulistan, waarvan men gedurende een oogenblik de hoofdstad had kunnen ontwaren, +bij matige snelheid overgestevend. Daarna werd de grens van het koninkrijk Herat, op een afstand van elfhonderd kilometer +van Cachemir gelegen, overschreden. + +</p> +<p>In die streken, welke nog steeds zoo betwist worden, als de open toegangsweg voor de Russen tot de Engelsche bezittingen in +Indië, werd men eene groote opeengepakte menigte van volk gewaar. Men zag er kolonnes, convooien, in één woord alles, wat +het personeel en het materieel van een leger op marsch te zamenstelt. Men hoorde ook kanonschoten en het geknetter van geweervuur. + +</p> +<p>Maar de ingenieur Robur mengde zich nooit in de zaken van anderen, vooral wanneer de gerezen kwestiën zich voor hem niet als +vraagstukken, de eer en humaniteit rakende, voordeden. + +</p> +<p>Hij stevende voort. +<a id="d0e3255"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3255">119</a>]</span></p> +<p>Al was Herat ook al de sleutel tot centraal Azië, zooals men beweert, dan kon hem dat bitter weinig schelen, of die sleutel +in handen der Britten of der Moscovieten was. + +</p> +<p>De aardsche belangen konden den stoutmoedige, die van het luchtruim zijn domein gemaakt had, niet meer bekoren. En zoo iets +was wel begrijpelijk. + +</p> +<p>Daarenboven, de streek zou weldra verdwijnen in een orkaan van zand, zooals er in die gewesten zoo vaak ontstaan. Zoo’n orkaan +wordt “tebbad” genoemd. Deze vervoert de koortskiemen tegelijkertijd met de onvoelbare en de onweegbare stofwolken, die hij +op zijn doortocht allerwege doet opstuiven. + +</p> +<p>En hoeveel karavanen komen niet in die zandstormen om, en vinden daarin niet een rampzalig uiteinde! + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> steeg, om aan die stofwolken te ontkomen, die de fijnheid van bewerking zijner kamraderen en zijner cilindervormige drijfassen +hadden kunnen bederven, tot ongeveer tweeduizend meters, om een zuiverder dampkring op te zoeken. + +</p> +<p>Daarna verdwenen de grenzen van Perzië met zijne uitgestrekte vlakten, die voor onze reizigers onzichtbaar bleven. De vaart +was zeer gematigd, hoewel geen enkele klip, geen enkel gevaar te vreezen was. + +</p> +<p>En inderdaad, geeft de topographische kaart des lands ook al eenige terreinverheffing aan, dan bedraagt die niet veel en blijft +zij geheel en al binnen de grenzen der middelmatigheid. + +</p> +<p>Maar toen men de hoofdstad naderde, moest men er op bedacht zijn, het Damavend-gebergte te mijden, welks top, met sneeuw en +ijs bedekt, zich op zesduizend-zeshonderd meters verheft. Daarna diende men de Elbrous-bergketen te mijden, aan welker voet +Teheran gebouwd is. + +</p> +<p>Bij het aanbreken van den dag op den 2<sup>den</sup> Juli, kwam eindelijk dat Damavend-gebergte in het gezicht, dat als uit een orkaan van zand te voorschijn trad. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> regelde haren koers zoodanig, dat zij over de stad, die door den heerschenden wind in een wolk van fijn stof gehuld werd, +heenstevende. + +</p> +<p>Evenwel omstreeks tien uur in den voormiddag, begon men de breede grachten te ontwaren, die den omheiningswal omgeven. En +te midden daarvan bespeurde men het paleis van den Shah, welks muren met tegels van gebakken aardewerk bekleed waren. Men +kreeg de badplaatsen te zien, die zich voordeden, alsof zij in onmetelijke groote turkooizen van een schitterend blauwe kleur +uitgehold waren. + +</p> +<p>Dat was slechts als een droomgezicht. Als een zeer schoon droomgezicht, wel is waar. + +</p> +<p>Van dat verkenningspunt wijzigde de <i>Albatros</i> haren koers en <a id="d0e3294"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3294">120</a>]</span>stevende toen bijna zuiver noord. Eenige uren later bevond zij zich boven eene kleine stad, in een der noordelijk uitspringende +hoeken van de Perzische grens aangelegd, op de boorden van eene groote wateruitgestrektheid, waarvan men noch in het noorden, +noch in het oosten de oevers vermocht te bepalen. + +</p> +<p>Die stad was de havenplaats Ashourada, het meest vooruitgeschoven Russische station in zuidelijke richting. + +</p> +<p>Die wateruitgestrektheid was eene zee. Het was de Kaspische zee. + +</p> +<p>Toen werden geene stofwolken meer waargenomen. Men had nu een gezicht op een samenraapsel van huizen, volgens den Europeeschen +stijl gebouwd, welke langs een laag voorgebergte geschaard stonden en door een klokketoren beheerscht werden. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> daalde tot bijna rakelings op de oppervlakte dier zee neder, welker waterpas op driehonderd voeten beneden dat van de Zwarte- +en van de Middellandsche zee gelegen is. + +</p> +<p>Het luchtschip stevende tegen het vallen van den avond langs die kust, welke vroeger tot Turkestan behoorde, maar thans Russisch +is en zich naar de Balkangolf ombuigt. + +</p> +<p>Daags daarna—den 3<sup>den</sup> Juli—zweefde het op honderd meters ongeveer boven den spiegel der Kaspische zee. + +</p> +<p>Geen wal was in het gezicht, noch aan den kant van Azië, noch aan dien van Europa. Op de oppervlakte der zee werden eenige +witte zeilen ontwaard, die door de bries bevallig gezwollen waren. Dat waren inlandsche vaartuigen, die gemakkelijk aan hunnen +vorm te herkennen waren, zooals “keseby’s” met twee masten, “kaijuks”, oude zeerooversvaartuigen met een mast, of “teimils”, +eenvoudige visscherssloepen. Hier en daar stegen rookwolken op, die de <i>Albatros</i> bereikten. Zij werden uitgebraakt door de schoorsteenpijpen van de stoombooten van Ashourada, welke door Rusland, ter uitoefening +van de politie in de Turkomansche wateren, op de Kaspische zee onderhouden werden. + +</p> +<p>Dien ochtend stond de eerste officier van de <i>Albatros</i>, Tom Turner, met François Tapage, den kok van boord, te praten en antwoordde op eene vraag van dezen het navolgende: + +</p> +<p>“Ja, zeker; wij zullen gedurende ongeveer acht en veertig uren boven de Kaspische zee blijven stevenen.” + +</p> +<p>“Dat is overheerlijk,” antwoordde de kok, zich vergenoegd in de handen wrijvende. + +</p> +<p>“Mag ik u vragen, wat overheerlijk is, master Tapage?” vroeg Tom Turner deftig. + +</p> +<p>“Wel, dat wij zoolang boven die zee blijven.” + +</p> +<p>“En waarom is dat overheerlijk? Ik begrijp niet....” + +</p> +<p>“Wel, dan zal ons wel verlof gegeven worden om te visschen,” zei de kok. “Zou het niet, master Turner?” + +<a id="d0e3336"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3336">121</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p121.jpg" alt="Wilden zij over de verschansing springen, toen verscheidene handen-paren hen grepen. (Bladz. 118)."></p> +<p class="figureHead">Wilden zij over de verschansing springen, toen verscheidene handen-paren hen grepen. (Bladz. <a href="#d0e3222">118</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Deze knikte bevestigend. +<a id="d0e3347"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3347">122</a>]</span></p> +<p>“Daar zegt ge zoo iets,” hernam hij. “Ik zal alles in gereedheid doen brengen.” + +</p> +<p>En inderdaad, daar men ongeveer veertig uren noodig had, om de uitgestrektheid van zes honderd vijf en twintig mijlen af te +leggen, welke deze zee, die twee honderd mijlen breed is, over hare lengte-as meet, mochten daarbij nog wel eenige uren gevoegd +worden ter vischvangst, gedurende welke de snelheid van vaart der <i>Albatros</i> zeer gematigd, ja zelfs nul zou kunnen genoemd worden. + +</p> +<p>Het antwoord van Tom Turner was door den secretaris van Weldon-Institute, die zich in dit oogenblik vooruit bevond, gehoord +geworden. Dat gaf hem eene welkome afleiding. + +</p> +<p>Hij werd toch in dit oogenblik door den knecht Frycollin bestormd met eindelooze klaagliederen over zijn verblijf aan boord +en met hartverscheurende smeekbeden, om toch zijn tusschenkomst te verleenen bij Uncle Prudent, opdat deze mocht toestaan, +dat zijn neger ergens “aan wal” gezet werd. + +</p> +<p>Zonder op dat zotte gekakel van den zwartkop te antwoorden, greep Phil Evans de gelegenheid aan en spoedde zich naar het achterschip, +om den voorzitter van Weldon-Institute op te zoeken. Daar maakte hij, na alle voorzorgsmaatregelen genomen te hebben, ten +einde niet gehoord te worden, dezen bekend met de woordenwisseling tusschen den eersten officier Tom Turner en den kok François +Tapage. + +</p> +<p>“En wat denkt gij er van?” vroeg hij ten slotte aan Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Wat ik er van denk?...” antwoordde deze. “Wel, dat wij ons geene droombeelden te scheppen hebben omtrent de gedragslijn van +dien ellendeling ten onzen opzichte!” + +</p> +<p>“Neen, waarlijk niet,” hernam Phil Evans. “Hij zal ons eerst wanneer hem dat zal behagen de vrijheid weergeven.... als hij +ze ons ooit weergeeft!” + +</p> +<p>“Dus in ieder geval moeten wij alles beproeven, om de <i>Albatros</i> te ontvluchten!” + +</p> +<p>“Het is toch een bewonderenswaardig toestel....” + +</p> +<p>“Wat?.... Wat is bewonderenswaardig?” vroeg Uncle Prudent onstuimig en verwoed. + +</p> +<p>“Die <i>Albatros</i>.... Ja, zij is bewonderenswaardig, dat moet erkend worden, niet waar?” + +</p> +<p>“Dat is mogelijk!” riep Uncle Prudent grimmig uit. “Maar die <i>Albatros</i> is het eigendom van een schavuit, die ons wederrechtelijk gevangen houdt. En van die zijde beschouwd, levert dit luchtvaartuig +een voortdurend gevaar op voor ons en onze vrienden. En als wij er niet in slagen om het te vernietigen....” + +</p> +<p>“Laten wij beginnen met te vluchten!....” antwoordde de secretaris Phil Evans. “Later kunnen wij zien....” +<a id="d0e3388"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3388">123</a>]</span></p> +<p>“Ja.... het zij zoo!” hernam Uncle Prudent, “....en laten wij iedere gelegenheid benutten, die zich zal voordoen.” + +</p> +<p>“Goed, dat zullen wij.” + +</p> +<p>“De <i>Albatros</i>” ging de voorzitter van Weldon-Institute voort, “zal blijkbaar de Kaspische zee overstevenen, en daarna boven Europa, hetzij +in het noorden boven Rusland, hetzij in het westen boven mildere landstreken zweven. Welnu, waar wij ook voet aan wal zullen +zetten, zullen wij wel terechtkomen en onzen weg wel weten te vinden. Wij moeten dus ieder oogenblik van den dag of den nacht +gereed zijn.” + +</p> +<p>“Maar....” wilde Phil Evans vragen. + +</p> +<p>“Maar, wat?” + +</p> +<p>“Hoe zullen wij vluchten?” + +</p> +<p>“Luister,” zei Uncle Prudent, met den meest mogelijken ernst en deftigheid. + +</p> +<p>“Ik ben geheel gehoor,” antwoordde zijn secretaris. + +</p> +<p>“Het gebeurt vaak, dat de <i>Albatros</i> gedurende den nacht slechts op weinige honderd voeten boven den grond zweeft. Nu bevinden zich aan boord kabeltouwen genoeg +van die lengte....” + +</p> +<p>“Jawel, maar....” + +</p> +<p>“Shutt!.... Met een weinig stoutmoedigheid zou men zich misschien naar beneden kunnen laten glijden....” + +</p> +<p>“Ja,” hernam Phil Evans. “Als het geval zich zou voordoen, zou ik geenszins aarzelen....” + +</p> +<p>“Ik ook niet,” betuigde Uncle Prudent. “Maar, luister verder...” + +</p> +<p>“Tot uw dienst, master Prudent.” + +</p> +<p>“Ik knoop aan die mededeeling vast, dat des nachts, behalve de roerganger, die op het achterschip staat, niemand de wacht +houdt. En toevallig ligt juist een der door mij bedoelde kabels vooruit. Mij dunkt, dat het niet onmogelijk zal zijn om dien, +zonder gezien of gehoord te worden, buiten boord te brengen.” + +</p> +<p>“Opperbest!” zeide Phil Evans. “Ik zie met genoegen, Uncle Prudent, dat gij kalmer zijt. Dat is noodig, om te kunnen handelen. +Maar op dit oogenblik zweven wij boven de <span class="corr" title="Bron: kaspische">Kaspische</span> zee. Talrijke vaartuigen zijn in het gezicht. De <i>Albatros</i> gaat dalen om te visschen.... Wellicht zouden wij van de gelegenheid kunnen gebruik maken om....” + +</p> +<p>“Maar, men bewaakt ons, zelfs wanneer wij meenen niet bespied te worden,” antwoordde Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Meent gij?” + +</p> +<p>“Dat hebt gij wel bespeurd, toen wij in de Hydaspes wilden springen, niet waar?” + +</p> +<p>“Ja, dat is waar,” antwoordde Phil Evans. “En wie verzekert ons, dat wij ook niet des nachts bewaakt worden?” +<a id="d0e3441"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3441">124</a>]</span></p> +<p>“Om het even! Wij moeten er een eind aan maken!” riep Uncle Prudent uit. “En als het kan: een eind aan de <i>Albatros</i>! Maar vooral een eind aan haren gezagvoerder!” + +</p> +<p>Zooals men ziet, waren de beide gevangenen—vooral Uncle Prudent—in eene gemoedsstemming, die hen in staat zou kunnen stellen, +om de meest roekelooze daden te verrichten, daden, die hunne eigene veiligheid zeer in gevaar zouden kunnen brengen. + +</p> +<p>Het gevoel hunner onmacht, de versmadende kleinachting, die op bespotting geleek, waarmede Robur hen behandelde, de brutale +antwoorden, welke hij hun gaf, dat alles bracht het zijne bij om den toestand, die reeds gespannen was, met den dag ondragelijker +te maken. + +</p> +<p>Dienzelfden dag zou een nieuw voorval het gevaar voor een zeer betreurenswaardigen twist tusschen Robur en zijne twee gevangenen +nog vermeerderen. De arme Frycollin was er verre van om te gissen dat hij er de aanleidende oorzaak, de uittarter als het +ware, van zoude wezen. + +</p> +<p>Toen deze zich boven de zee zonder grenzen zag, begon hij weer, als een echte lafaard, angst te gevoelen. Evenals een kind +begon hij te grijnen, te janken, te protesteeren, te huilen, te schreeuwen en zich in duizend bochten te wringen, terwijl +hij daarbij de afschuwelijkste gezichten trok. + +</p> +<p>“Ik wil weg!...” gilde hij. “Ik wil heengaan!... Ik ben geen vogel!... Ik ben niet gemaakt om te vliegen!... Ik wil dat men +mij aan wal brenge!... En dat wel dadelijk!...” + +</p> +<p>Wij behoeven er niet bij te vertellen, dat Uncle Prudent hoegenaamd geene pogingen aanwendde, om den schreeuwer tot bedaren +te brengen. Integendeel. Dat gehuil begon evenwel Robur zeer te vervelen. + +</p> +<p>Alvorens Tom Turner zich met zijne varensgezellen onledig zoude houden met de visscherij-benoodigdheden in gereedheid te brengen, +gaf hij order, ten einde zich van Frycollin te ontdoen, dat deze in zijne roef zoude opgesloten worden. Maar daar ging de +neger als een uitgelatene te werk; hij schopte en klopte tegen en op de omwandingen, en schreeuwde en gilde daarbij nog erger +dan te voren. + +</p> +<p>Het was ongeveer middag. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> zweefde toen op een afstand van ongeveer vijf of zes meters boven de oppervlakte der zee. Eenige der daarop stevenende vaartuigen +hadden verschrikt de vlucht genomen. Weldra was dit gedeelte van de Kaspische zee geheel verlaten. + +</p> +<p>Zooals men wel denken kan, waren de beide gevangenen in die omstandigheden, waarin zij slechts over boord hadden te springen +om te kunnen vluchten, het voorwerp van een bijzonder toezicht. Al nam men zelfs aan, dat zij er in geslaagd zouden zijn kopje-onder +<a id="d0e3470"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3470">125</a>]</span>te spelen, dan nog zouden zij door de sloep van de <i>Albatros</i> <a id="d0e3475"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3475">126</a>]</span>spoedig opgevischt zijn. Die sloep, van caoutchouc vervaardigd, was licht als een veer en vloog over het water. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p125.jpg" alt="Wat die vischvangst tot eene zeer overvloedige maakte, was een driehoekig zakvormig net. (Bladz. 126)."></p> +<p class="figureHead">Wat die vischvangst tot eene zeer overvloedige maakte, was een driehoekig zakvormig net. (Bladz. <a href="#d0e3475">126</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Dus gedurende die vischvangst kon aan geene ontvluchting gedacht worden. Toch wenschte Phil Evans haar bij te wonen, terwijl +Uncle Prudent, in een voortdurenden toestand van woede en razernij, zich in zijne hut terugtrok. + +</p> +<p>Men weet, dat het bekken der Kaspische zee eene vulkanische depressie is van den bodem. In dat bekken wateren groote stroomen +en rivieren uit, zooals: de Wolga, de Oeral, de Kour, de Roema, de Jemba en tal van anderen. Zonder de dagelijksche verdamping, +die als het ware het te veel verslindt, zou die zee, welke eene oppervlakte van zeventienduizend vierkante mijlen heeft, bij +eene gemiddelde diepte van tweehonderd-zeven-en-negentig voeten, de noordelijke en oostelijke oeverstreken, die laag en moerassig +zijn, overstroomen. Hoewel dat bekken geene gemeenschap heeft met de Zwarte zee of met het meer Aral, welks waterpas verre +boven dat der Kaspische zee verheven ligt, bezit deze laatste toch een grooten rijkdom aan visschen—van die soorten evenwel +die gewoon zijn aan de bitterheid harer wateren, eene eigenschap, welke aan de naphta toegeschreven wordt, die haar uit verscheidene +bronnen, in haar zuidelijk gedeelte gelegen, toevloeit. + +</p> +<p>Bij de gedachte aan de afwisseling, welke die vischvangst in het dagelijksch menu zoude brengen, kon de bemanning van het +luchtschip haar genoegen niet bemantelen. + +</p> +<p>“Opgepast!” riep Tom Turner, die met vaste hand een grooten visch geharpoend had, die veel op een haai geleek. + +</p> +<p>Het was een prachtige steur van zeven voet lengte, van die soort, door de Russen Belonga genaamd, welks kuiteieren met zout, +azijn en witten wijn gemengd, de kaviaar vormen. Misschien smaken de steuren, die in de rivieren gevangen worden, beter dan +de zeesteuren; maar deze soort was toch zeer welkom aan boord van de <i>Albatros</i>. + +</p> +<p>Wat evenwel die vischvangst tot eene zeer overvloedige maakte, was een driehoekig zakvormig net, hetwelk door het luchtschip +gesleept werd en waarin door elkander krioelden karpers, brasems, zalmen, zoutwatersnoeken, en vooral eene groote menigte +sterletten van matige lengte, die de vermogende lekkerbekken levend van Astrakan naar Moskou en naar Sint Petersburg laten +overbrengen. Deze, welke men thans gevangen had, zouden onmiddellijk van uit hun natuurlijk element zonder onkosten van vervoer +in de ketels der kombuis van het luchtschip overgaan. + +</p> +<p>De bemanning der <i>Albatros</i> haalde met vreugde de netten in, nadat het luchtschip ze over de uitgestrektheid van eenige mijlen gesleept had. De Casconjer, +François Tapage, brulde als het ware van <a id="d0e3505"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3505">127</a>]</span>plezier en deed zijn naam wel eer aan. Die vischvangst, welke slechts een uur geduurd had, was voldoende om de wannen van +het luchtschip behoorlijk te vullen. Daarna werd koers naar het noorden gezet. + +</p> +<p>Frycollin was gedurende dat oponthoud steeds voortgegaan met schreeuwen en met op de wanden zijner hut te kloppen en te trappen, +in één woord: een onverdragelijk spektakel te maken. + +</p> +<p>“Zal die vervloekte neger dan niet zwijgen!” zei Robur, wien het geduld begon te ontbreken. + +</p> +<p>“Mij dunkt, mijnheer de ingenieur,” meende Phil Evans, “dat hij recht heeft....” + +</p> +<p>“Welk recht heeft hij hier aan boord?” vroeg Robur driftig. + +</p> +<p>“Het recht om zich te beklagen.” + +</p> +<p>“Ja, zooals ik het recht heb, om mijn ooren die marteling te besparen.” + +</p> +<p>“Ingenieur Robur!...” zei Uncle Prudent, die op dit oogenblik op het dek verscheen. + +</p> +<p>“President van Weldon-Institute!” + +</p> +<p>Beiden traden op elkander toe. Beiden keken elkander vlak in de oogen. + +</p> +<p>Daarna zei Robur, terwijl hij de schouders optrok: + +</p> +<p>“Geef hem een eindje, Tom.” + +</p> +<p>Torn Turner begreep die weinige woorden. Frycollin werd uit zijn hut gehaald. + +</p> +<p>Of de neger ook al schreeuwde, alsof hij geslacht werd, daaraan stoorde zich niemand. De manschappen van Tom Turner grepen +hem en bonden hem in eene balie, eene soort tobbe, die zij aan het uiteinde van een kabel vastmaakten. + +</p> +<p>Dat was juist een dier kabels, waarvan de president Uncle Prudent, zooals men weet, gebruik had willen maken. + +</p> +<p>De neger dacht eerst, dat men hem wilde hangen, namelijk om den hals. Dat was minder juist. Wel werd hij gehangen, maar op +eene andere wijze. + +</p> +<p>En inderdaad, de kabel werd ontrold en naar buiten over eene lengte van ongeveer honderd voeten gevierd, zoodat Frycollin +in de ruimte zweefde. + +</p> +<p>Thans kon hij naar hartelust en zonder hinderlijk te zijn, schreeuwen zooveel hij wilde. Maar de angst schroefde hem de keel +dicht en hij bleef stom als een visch. + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans hadden zich tegen die handeling, of volgens hen mishandeling verzet, maar zij werden krachtdadig +teruggedrongen. + +</p> +<p>“Dat is infaam!” zei Phil Evans. + +</p> +<p>“Dat is lafhartig!” gilde Uncle Prudent, die buiten zichzelven van woede was. +<a id="d0e3547"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3547">128</a>]</span></p> +<p>“Waarlijk?” vroeg Robur hoonend. + +</p> +<p>“Dat is misbruik van macht maken en daartegen zal ik op andere wijze protesteeren dan enkel met woorden.” + +</p> +<p>“Protesteert! Wat kan mij dat schelen!” + +</p> +<p>“Ik zal mij wreken, ingenieur Robur!” + +</p> +<p>“Welnu, wreekt u, president van Weldon Institute!” + +</p> +<p>“Ik zal mij wreken op u en op al de uwen!” + +</p> +<p>De mannen van het personeel van de <i>Albatros</i> waren nader getreden en legden geene al te teerhartige neigingen aan den dag. Robur gebood hen evenwel met een gebaar, om +zich te verwijderen. + +</p> +<p>“Ja, ik zal mij wreken!” + +</p> +<p>“Zooals gij wilt!” + +</p> +<p>“Op u en op al de uwen!” schreeuwde Uncle Prudent, dien zijn makker tevergeefs poogde te kalmeeren. + +</p> +<p>“Wanneer het u believen zal!” antwoordde de ingenieur. + +</p> +<p>“En met alle mogelijke middelen!” + +</p> +<p>“Zoo, zoo!” + +</p> +<p>“Ja, met alle mogelijke middelen.” + +</p> +<p>“Genoeg!” zei Robur toen op dreigenden toon. “Genoeg! Er zijn nog andere kabels aan boord. Zwijgt nu, of de baas ondergaat +dezelfde straf als de knecht!” + +</p> +<p>Uncle Prudent zweeg, niet uit vrees, maar hij stikte bijna van woede, en wel zoodanig, dat Phil Evans hem naar zijne hut moest +geleiden. + +</p> +<p>Intusschen was sedert een uur het weder aanmerkelijk gewijzigd geworden. Er deden zich voorteekenen voor, waaromtrent zich +niet te vergissen viel. Een onweder was op til. De electrische oververzadiging van den dampkring was tot zulk eene hoogte +gestegen, dat Robur tegen twee uur getuige was van een natuurverschijnsel zooals hij vroeger nimmer waargenomen had. + +</p> +<p>In het noorden, van welken kant het onweder aankwam, stegen dampkrullen omhoog, die als het ware lichtgevend waren, hetgeen +voorzeker veroorzaakt werd door het uiteenloopende van de electriciteits-spanning, die tusschen de verschillende wolkenlagen +bestond. + +</p> +<p>De weerschijn van die lichtgevende wolkjes, deed op de zee duizenden en honderdduizenden schitterende vonkjes verschijnen, +welker uitstralend vermogen des te scherper waargenomen kon worden, naarmate het uitspansel al donkerder en donkerder werd. + +</p> +<p>Het zou niet lang duren, of de <i>Albatros</i> zou het natuurverschijnsel ontmoeten, en dat des te spoediger, daar zij elkander te gemoet kwamen. + +</p> +<p>En wat gebeurde er intusschen met den neger Frycollin? + +<a id="d0e3596"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3596">129</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p129.jpg" alt="Frycollin werd steeds door de Albatros op sleeptouw gehouden. (Bladz. 129)."></p> +<p class="figureHead">Frycollin werd steeds door de <i>Albatros</i> op sleeptouw gehouden. (Bladz. <a href="#d0e3596">129</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Welnu, Frycollin werd steeds door de <i>Albatros</i> op sleeptouw gehouden. +<a id="d0e3613"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3613">130</a>]</span></p> +<p>Ja, op sleeptouw gehouden, dat is het ware woord. Want de sleeptros of de kabel vormde door de snelheid van honderd kilometers, +waarmede het luchtgevaarte zich toen bewoog, en waardoor de balie, waarin de neger zich bevond, achteraan kwam, een vrij stompen +hoek met het gangboord der verschansing, waaraan de kabel vastgemaakt was. + +</p> +<p>Men kan over den angst en de ontzetting van den neger oordeelen, wanneer men verneemt dat de bliksemstralen rondom hem de +luchtruimte doorkliefden en de donderslagen ratelden, alsof zij de onmetelijkheid der hemelen hadden willen doen splijten. + +</p> +<p>Het geheele personeel aan boord sloeg in de gegeven omstandigheden de handen aan het werk, hetzij om boven het onweder te +stijgen, hetzij om het door dolsnelle vaart te midden der beneden-luchtlagen te ontvluchten. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> bevond zich toen op hare gemiddelde hoogte—zoo omstreeks op duizend meters boven de oppervlakte der zee, toen plotseling +een bliksemstraal met verschrikkelijk geweld knetterde. De rafelbui verdubbelde in woede, en binnen weinige seconden stortten +zich vurige wolken over het luchtschip uit. + +</p> +<p>Phil Evans kwam toen bij den ingenieur Robur, om een goed woord voor Frycollin te doen en droeg het verzoek voor, dat de arme +drommel binnen boord gehaald zoude worden. + +</p> +<p>Maar Robur had die tusschenkomst niet afgewacht. Hij had zijne bevelen reeds gegeven en men was begonnen met het inpalmen +van den tros, waaraan de neger bengelde, toen zich plotseling eene onverklaarbare vertraging in de omwentelingen der schijven +van de opstijgende schroeven deed gevoelen. + +</p> +<p>Wat zou dat zijn? + +</p> +<p>Robur ijlde, ja vloog naar de centrale schroef. + +</p> +<p>“Volle kracht!.... Volle kracht!....” riep hij den machinist toe. “Volle kracht!.... Wij moeten zoo spoedig mogelijk boven +de onweerswolk stijgen!” + +</p> +<p>“Onmogelijk, master!” zeide deze. + +</p> +<p>“Wat onmogelijk?” + +</p> +<p>“Ja, onmogelijk!” + +</p> +<p>“Wat is er dan?” + +</p> +<p>“De stroomingen zijn verstoord!....” + +</p> +<p>“Mijn God!” + +</p> +<p>“En er doen zich daarin tusschenpoozen voor!” + +</p> +<p>En inderdaad, de <i>Albatros</i> daalde merkbaar. + +</p> +<p>Zooals het wel eens gedurende onweders met den stroom door de telegraafdraden gebeurt, zoo geschiedde het ook thans op het +luchtschip, namelijk de electrische stroom der accumulatoren werkte slechts zeer onvolkomen. Maar, wat slechts eene wederwaardigheid +<a id="d0e3656"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3656">131</a>]</span>kan genoemd worden, wanneer het telegrammen of berichten geldt, was hier een schrikkelijk gevaar. Dat stond hier gelijk met +een neerploffen in de zee, zonder dat er iets te doen was, om het gevaar te kunnen keeren. + +</p> +<p>“Laat naar beneden gaan!” riep Robur. “Laat naar beneden gaan, om buiten de werking der electrische zone te geraken! Kom, +jongens, de handen uit de mouwen en koelbloedigheid!” + +</p> +<p>De ingenieur was op de gezagvoerders-brug gestegen. + +</p> +<p>De manschappen stonden op hunne posten, gereed om zijne bevelen uit te voeren. + +</p> +<p>Hoewel de <i>Albatros</i> reeds ettelijke honderd voeten gedaald was, zoo was zij toch nog door de onweêrswolk omgeven. Zij bevond zich te midden der +bliksemstralen, die zich rondom haar kruisten als de schitterende vonken van een prachtig vuurwerk. Het was een verheven gezicht; +toch wekte het een angstig gevoel op, want het gevaar was groot, om door den bliksem getroffen te worden. + +</p> +<p>Helaas, de schroeven vertraagden hare omwentelingen nog meer, en wat tot nu toe slechts op eene ietwat snelle nederdaling +geleken had, dreigde thans een val te worden. + +</p> +<p>Om kort te gaan, het stond bij een ieder vast, dat het vaartuig binnen eene minuut de oppervlakte der zee zoude bereikt hebben. +En eenmaal daarin neergeplompt, zou geene macht in staat zijn, het uit dien afgrond te voorschijn te halen. + +</p> +<p>Eensklaps verscheen de electrische wolk boven het gevaarte. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> was toen nog slechts op zestig voeten van den kam der golven verwijderd. Binnen een paar seconden zou zij ondergedompeld +zijn. + +</p> +<p>Maar Robur, gebruik makende van het gunstige oogenblik, stormde naar de centraalroef, greep de hefboomen, die het werk in +beweging moesten stellen, en gaf den vollen stroom, die niet meer door de electrische spanning van den omringenden dampkring +geneutraliseerd werd, gelegenheid zich te ontwikkelen.... De schroeven hadden dadelijk hunne normale snelheid van omwenteling +herkregen.... de <i>Albatros</i> hield op met vallen en was weldra, door hare voortstuwingsschroeven voortgezweept, en terwijl zij op geringe hoogte zwevende +bleef, verre verwijderd van het onweder, dat zij voorbij gestevend was. + +</p> +<p>Het zal wel onnoodig zijn te verhalen, dat Frycollin gedurende die bedrijven een onvrijwillig bad—al was het ook maar gedurende +weinige seconden—genomen had. Toen hij aan boord opgeheschen was, was hij kletsnat en wel dermate, alsof hij tot op den bodem +der zee ondergedompeld was. + +</p> +<p>Het zal niet ongeloofelijk voorkomen, wanneer hier verhaald wordt, dat hij voortaan niet meer schreeuwde. +<a id="d0e3689"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3689">132</a>]</span></p> +<p>Daags daarna, den 4<sup>den</sup> Juli, had de <i>Albatros</i> de noordelijke grens van de Kaspische zee overschreden. + + + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e3698"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">XI.</h2> +<h2>Waarin de toorn van Uncle Prudent, voorzitter van Weldon-Institute, aangroeit als de vierkanten van snelheid van de Albatros.</h2> +<p>Als ooit de voorzitter Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans de hoop voelden tanen, om te kunnen ontvluchten, dan geschiedde +dat zeker gedurende de eerste vijftig uren, die nu volgden. Duchtte Robur, dat de bewaking zijner gevangenen veel minder gemakkelijk +zoude zijn gedurende dien overtocht over Europa? Dat is mogelijk. Hij wist evenwel en was er innig van overtuigd, dat zij +vastbesloten waren, alles te ondernemen, alles te wagen om te ontvluchten. + +</p> +<p>Maar, hoe het ook zij, iedere poging zou thans met zelfmoord gelijk staan. Men kan uit een sneltrein, ja zelfs uit den Vliegenden +Hollander<a id="d0e3707src" href="#d0e3707" class="noteref">1</a>, of uit een bliksemtrein, die met eene snelheid van honderd kilometers in het uur voortijlt, springen, dat is alles wel beschouwd +slechts het leven op het spel zetten; maar uit een vervoermiddel springen, dat tweehonderd kilometers in het uur aflegt, dat +is de dood willen. + +</p> +<p>Nu was het die snelheid,—de grootste die zij kon erlangen,—welke aan de <i>Albatros</i> medegedeeld was. Zij overtrof de vlucht van de zwaluw, die honderd tachtig kilometers in het uur bedraagt. + +</p> +<p>Aan boord van het luchtschip had men moeten opmerken en ook inderdaad opgemerkt, dat de noordoosten wind bestendig was blijven +doorstaan. Dat was voor den koers zeer gunstig geweest, daar deze steeds in dezelfde richting, namelijk westwaarts, was geweest. +Maar die wind begon te vallen en weldra werd het onmogelijk om op het dek van het luchtvaartuig te verwijlen, omdat de snelheid +van vaart de ademhaling belette, ja, als het ware afsneed. De beide gevangenen zouden zelfs op een gegeven oogenblik over +boord zijn geworpen, wanneer zij niet door de luchtdrukking tegen hunne roef geplakt waren geworden. +<a id="d0e3717"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3717">133</a>]</span></p> +<p>Gelukkig bespeurde de roerganger door de traliën van zijn hok, in welk gevaar zij verkeerden. Hij drukte op een knop, die +eene electrische schel in het logies der manschappen deed weerklinken. + +</p> +<p>Vier hunner slopen of beter gleden toen al kruipende over het dek naar het achterschip. + +</p> +<p>Dat zij, die zich gedurende een storm op een zeeschip bevonden hebben, hetwelk met den wind op den kop bijgedraaid lag, hun +geheugen eens raadplegen, dan zullen zij eerst begrijpen het geweldige van zoo’n drukking. Hier echter was het niet de storm, +maar de <i>Albatros</i> zelve, die haar door hare onvergelijkelijke snelheid deed ontstaan. + +</p> +<p>Om kort te gaan, de vaart moest verminderd worden, hetgeen aan Uncle Prudent en aan zijn secretaris Phil Evans veroorloofde +om hunne hutten te gaan opzoeken. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> vervoerde in het innerlijke harer roeven, zooals de ingenieur Robur terecht verzekerd had, eene in allen deele bruikbare +lucht. + +</p> +<p>Maar welke stevigheid bezat toch dat toestel, dat het aan de drukking bij eene dusdanige plaatsverandering weerstand kon bieden? +Die was buitengewoon! + +</p> +<p>Wat de voortstuwingsschroeven aan het voor- en het achterschip betreft, die bezaten eene zoodanige snelheid van omwenteling, +dat men ze zelfs niet meer kon zien draaien. Met eene onmetelijke kracht van indringing schroefden zij zich als het ware in +de luchtlaag. + +</p> +<p>De laatste stad, die men van boord waargenomen had, was Astrakan geweest, welke op een korten afstand van den noordelijken +oever der Kaspische zee gelegen is. + +</p> +<p>De Ster der Woestijn—zooals haar een Russisch dichter genoemd heeft—is van den eersten rang, dien zij weleer innam, tot den +vijfden of zesden afgedaald. Die eenvoudige hoofdplaats eener provincie had een oogenblik hare oude walmuren, bekroond met +nuttelooze schietgaten, hare vervallen torens, te midden der stad gelegen, hare moskeeën, die aan meer moderne kerken grensden, +hare kathedraal met vijf koepeldaken, die verguld en met blauwe sterren bezaaid waren, alsof zij uit een stuk van het firmament +geknipt waren, in de verte vertoond; en dat alles was voorgekomen, alsof het in dezelfde waterpas gelegen was van de monding +der Wolga, die daar ter plaatse eene breedte van ruim twee kilometers bedraagt. + +</p> +<p>Daarna, van dit punt af was de vlucht der <i>Albatros</i> als het ware niets anders dan een overijlden rit door de hoogere luchtlagen van den dampkring, alsof zij bespannen ware geweest +met die fabelachtige hippogriffen of gevleugelde paarden, die met een enkelen wiekslag een uur gaans aflegden. +<a id="d0e3747"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3747">134</a>]</span></p> +<p>Het was tien uur des voormiddags van den 4<sup>den</sup> Juli, toen de <i>Albatros</i> noordwestwaarts opstevende en nagenoeg het dal der Wolga volgde. + +</p> +<p>Aan beide zijden konden de steppen der Don en der Ural, die voorbijschoven, ontwaard worden. + +</p> +<p>Wanneer het mogelijk geweest ware een blik te werpen op dat uitgestrekte grondgebied, dan zou men ternauwernood tijd gehad +hebben, om de steden en de dorpen te kunnen tellen. + +</p> +<p>Toen eindelijk de avond gekomen was, passeerde het luchtschip Moskou, zonder evenwel de vlag, die op het Kremlin woei, te +salueeren. In tien uren tijds had de <i>Albatros</i> de tweeduizend kilometers afgelegd, die Astrakan van de oude hoofdplaats van het groote Russische rijk scheiden. + +</p> +<p>De spoorbaan van Moskou naar Petersburg wordt gerekend twaalfhonderd kilometers lang te zijn. Dat was dus een reisje van een +halven dag. De <i>Albatros</i>, nauwgezet als een sneltrein, bereikte dan ook Petersburg en de boorden der Newa tegen twee uur in den morgen. De helderheid +van den nacht onder deze hooge breedte, waar de Juni-zon zoo vroeg opkomt en zoo laat ondergaat, veroorloofde gedurende een +oogenblik van den aanblik dier hoofdstad te genieten. + +</p> +<p>Daarna volgden de Finlandsche Golf, de Abo-eilandengroep, de Oostzee, Zweden ter breedte van Stockholm, Noorwegen, ter breedte +van Christiania. + +</p> +<p>Tien uren slechts voor deze twee duizend kilometers! + +</p> +<p>Waarlijk, men zou kunnen gelooven, dat voortaan geen menschelijke macht in staat ware om der snelheid van de <i>Albatros</i> paal en perk te stellen. Het was alsof zij ten gevolge der resultante van hare voortstuwingskracht met de aantrekkingskracht +der aarde in eene onveranderlijke baan rondom den aardbol bevestigd was. Het luchtschip hield evenwel halt juist boven den +beroemden waterval, de Rjukanfoss in Noorwegen. De Gousta-berg, welks top de bekoorlijke streken van het Telemarksche beheerscht, +stond daar als een grenspaal, die niet overschreden zoude worden. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> koerste dan ook van dit punt af zuiver zuidwaarts, zonder evenwel hare snelheid te matigen. + +</p> +<p>En wat voerde Frycollin gedurende dien merkwaardigen tocht uit? + +</p> +<p>Frycollin bleef in zijne kajuit en hield zich stil als een muis. Hij trachtte den geheelen dag te slapen en maakte daarop +slechts op de tijdstippen der maaltijden eene loffelijke uitzondering. + +</p> +<p>Dan hield hem François Tapage, onze bekende kok aan boord, gezelschap en maakte gaarne van de gelegenheid gebruik, om met +zijne angsten den spot te drijven. + +</p> +<p>“Waarlijk, mijn jongen,” zei hij, “je schreeuwt dus niet meer?” + +</p> +<p>De neger bromde iets tusschen de tanden. +<a id="d0e3794"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3794">135</a>]</span></p> +<p>“Je moet je anders niet geneeren. Je weet, met een paar uren in die balie aan een lang touw, ben je er af!... Kan je dat niet +bekoren?.... Niet?” + +</p> +<p>Frycollin zette een gezicht, alsof hij kiespijn had. + +</p> +<p>“Met de snelheid, die wij bezitten, moet zoo’n luchtbad een uitstekend middel voor de rheumatiek wezen! Lijd je aan rheumatiek?” + +</p> +<p>Frycollin knikte neen. + +</p> +<p>“Hoe jammer, niet waar? Je zoudt dadelijk genezen worden.” + +</p> +<p>“Mij dunkt, dat bij die snelheid alles uit zijne voegen gerukt wordt,” jammerde Frycollin. + +</p> +<p>“Dat is best mogelijk, mijn goede Fry. Maar weet je wat nogal geruststellend is?” + +</p> +<p>“Wat dan, master Tapage?” + +</p> +<p>“Dat is, dat wij zoo snel vliegen, dat, al ging de boel uit elkaar, wij toch niet vallen kunnen.” + +</p> +<p>“Meent gij?” + +</p> +<p>“Op mijn woord van Gasconjer!” + +</p> +<p>Dat was het stopwoord van den luidruchtigen Franschman en daartegen was niets in te brengen. + +</p> +<p>Om evenwel de waarheid te zeggen en zonder in de overdrijving van François Tapage te vervallen, dient toch vermeld te worden, +dat, dank zij die overgroote snelheid, de arbeid der opstuwende schroeven veel gemakkelijker was. De <i>Albatros</i> gleed over de luchtlaag, die haar droeg, als ware zij een Congrevische vuurpijl. + +</p> +<p>“En zal dat lang duren?” vroeg Frycollin. + +</p> +<p>“Alles hangt af van hetgeen gij door lang verstaat.” + +</p> +<p>“Lang, wat men lang duren noemt!” + +</p> +<p>“Och neen,” antwoordde de snaaksche kok. “Eenvoudig gedurende het geheele leven!” + +</p> +<p>“O wee!....” riep de neger uit, die met zijne jammerklachten weer begon. + +</p> +<p>“Pas op, Fry, pas op!” zei Tapage, terwijl hij den vinger waarschuwend ophief. + +</p> +<p>De neger keek hem aan zonder met jammeren op te houden. + +</p> +<p>“Ja, pas op,” vervolgde François Tapage; “want de baas zou, zooals men in mijn land zegt, je wel weer eens op dien schommel +kunnen zetten!” + +</p> +<p>Daarop slikte Frycollin met de dubbele portie vleesch, die hij in den mond stak, zijne zuchten in. + +</p> +<p>Intusschen hadden de voorzitter Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans, dat waarachtig geen mannen waren, om zich bij +nuttelooze jammerklachten te bepalen, eene beslissing genomen. + +</p> +<p>Het was buiten kijf, dat eene ontvluchting tot de onmogelijkheden behoorde. Maar.... was het niet doenlijk om den voet op +den <a id="d0e3846"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3846">136</a>]</span>aardbol te kunnen zetten, zoo rees de vraag: of men aan zijne bewoners de wederwaardigheden kon laten weten, die den voorzitter +en den secretaris van Weldon-Institute getroffen hadden sedert hunne verdwijning, zoo ook wie hen ontvoerd had en aan boord +van welke vliegende machine zij gevangen gehouden werden, om daardoor wellicht eene stoutmoedige poging hunner vrienden uit +te lokken, ten einde hen uit de handen van dien Robur te bevrijden? Maar, groote God! op welke wijze moest die poging ten +uitvoer gelegd worden? + +</p> +<p>Gemeenschap aanknoopen? Maar hoe en door welk middel? + +</p> +<p>Zou het voldoende zijn de in nood verkeerende zeelieden na te volgen, die een brief, waarin de plek der schipbreuk bekend +gesteld is, in eene flesch sluiten en die in zee werpen? + +</p> +<p>Maar hier was de atmospheer de zee. Daarop zou die flesch niet drijven. Slagen was hier niet denkbaar, tenzij de flesch op +een voorbijganger viel, op gevaar af hem de hersenpan te verbrijzelen. Neen, zoo’n flesch zou waarschijnlijk niet gevonden +worden. + +</p> +<p>En toch hadden de beide gevangenen slechts dit middel ter hunner beschikking, en zij waren op het punt daartoe eene flesch +uit den scheepsvoorraad te bezigen, toen Uncle Prudent een anderen inval had. Hij snuifde, zooals men weet. En hoewel dat +geene fraaie gewoonte is, zoo kan hem die toch als Amerikaan, die zich aan erger kon schuldig maken, vergeven worden. In zijne +hoedanigheid van snuiver bezat hij natuurlijk eene snuifdoos,—die op dit oogenblik ledig was. Die snuifdoos was van aluminium +vervaardigd. Wanneer die naar beneden geworpen was en zij werd door een eerlijk man gevonden, dan zou hij haar oprapen en +haar naar een politie-bureau brengen. Daar zou men van den daarin besloten brief kennis nemen, die bestemd was om den toestand +der beide slachtoffers van Robur den Veroveraar te onthullen. + +</p> +<p>Dat werd ten uitvoer gebracht. + +</p> +<p>De brief was kort, maar deelde toch alles mede, en gaf het adres van Weldon-Institute op, met het verzoek om hem daarheen +te zenden. + +</p> +<p>Toen de voorzitter Uncle Prudent dat schrijven in de snuifdoos besloten had, omwikkelde hij deze met een stevigen linnen lap, +zoowel om haar te beletten gedurende den val open te gaan, als om te voorkomen, dat zij door den schok verbrijzeld zoude worden. + +</p> +<p>Er bleef thans niets meer over, dan op eene gunstige gelegenheid te wachten. + +</p> +<p>En inderdaad, het moeielijkste van de onderneming was, om gedurende die dolle vlucht over Europa, uit de roef te komen, over +het dek te kruipen, op gevaar af door den snijdenden luchtstroom medegevoerd te worden. En dat alles moest in het geheim geschieden. + +</p> +<p>Van eene andere zijde moest gezorgd worden, dat die snuifdoos <a id="d0e3868"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3868">137</a>]</span>niet in eenige zee, meer of ander water viel. In dat geval zou zij onherroepelijk verloren gaan. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p137.jpg" alt="Uncle Prudent boog zich over het boord der verschansing heen. (Bladz. 139)."></p> +<p class="figureHead">Uncle Prudent boog zich over het boord der verschansing heen. (Bladz. <a href="#d0e3906">139</a>). +</p> +</div><p> + +<a id="d0e3878"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3878">138</a>]</span></p> +<p>Toch bestond de mogelijkheid voor de twee gevangenen, om door dit middel gemeenschap met de bewoonde wereld te verkrijgen. +Dus het moest beproefd worden. + +</p> +<p>Maar het was thans dag. Het was beter den nacht af te wachten, om dan, hetzij eene vermindering van snelheid, hetzij eene +kortstondige halt te benuttigen, ten einde buiten de roef te kunnen komen. Dan zou wellicht de verschansing ongemerkt bereikt +kunnen worden, om de kostbare snuifdoos boven eene stad—niet anders dan boven eene stad te laten vallen. + +</p> +<p>Maar al waren alle die omstandigheden aanwezig geweest, dan nog zou het voornemen, althans dien dag—niet uitvoerbaar geweest +zijn. + +</p> +<p>Toen de <i>Albatros</i> toch ter hoogte van den Gousta-berg het Noorweegsche vasteland den rug of beter den achtersteven toegekeerd had, had zij +nagenoeg zuid gekoerst. Even buiten de kust gekomen, had zij den lengtegraad van Parijs gevolgd. Het luchtvaartuig stevende +dus over de Noordzee langs hare geheele lengte-as, en veroorzaakte de grootste verbazing aan boord van de duizenden vaartuigen, +die de kustvaart tusschen Engeland, Schotland, Noorwegen, Zweden, Rusland, Duitschland, Denemarken, Nederland, België en Frankrijk +uitoefenden. + +</p> +<p>Wanneer de snuifdoos niet op het dek zelf van een van die vaartuigen viel, dan zou zij ongetwijfeld zinken. + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans waren dus verplicht een gunstiger oogenblik af te wachten. Daarenboven zou zich weldra eene voortreffelijke +gelegenheid voordoen. + +</p> +<p>Het was ongeveer tien uur in den avond, toen de Albatros de kusten van Frankrijk ter hoogte van Duinkerken bereikte. De avond +was vrij somber. Gedurende een oogenblik kon men de electrische stralen van den vuurtoren op Griz-nez zich zien kruisen met +die van den vuurtoren van Dover, welker beide lichttoestellen de geheele breedte van het Pas-de-Calais verlichten. + +</p> +<p>Daarna stevende de <i>Albatros</i> boven het Fransche grondgebied, terwijl zij zich op eene hoogte van duizend meters boven de oppervlakte van den grond hield. + +</p> +<p>Hare vaart was niet getemperd geworden. Het luchtschip snorde als een bom boven de zoo talrijke steden, dorpen en gehuchten +in die rijke departementen van noordelijk Frankrijk. Steeds langs den meridiaan van Parijs voortijlende, waren het nu Duinkerken, +Doulens, Amiens, Creil, Saint Denis, die als het ware daaronder voorbijschoten. Niets deed de <i>Albatros</i> van hare lijnrechte vaart afwijken. Het was ongeveer middernacht toen zij boven de Licht-Stad kwam, een naam, dien Parijs +ten volle verdient, zelfs wanneer hare bewoners te bed zijn of zijn moesten. +<a id="d0e3906"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3906">139</a>]</span></p> +<p>Welke gril bracht den ingenieur Robur er toe om boven die wereldstad stil te houden? Wie zal dat ooit kunnen ontraadselen? +Zooveel is zeker, dat de <i>Albatros</i> daalde, totdat zij de stad slechts op weinige honderden voeten naderde. + +</p> +<p>Robur trad toen buiten zijne kajuit en de geheele bemanning kwam toen op het dek en rondom de verschansing, zoowel om het +heerlijke panorama te genieten, als om weer eens kalme lucht in te ademen. + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans wachtten zich wel om de gelegenheid, die zich aanbood, te laten ontsnappen, zonder haar te benutten. +Beiden zochten, na hunne roef verlaten te hebben, een eenzaam plekje op, om het meest gunstige oogenblik af te wachten. Vooral +moesten zij vermijden, dat zij gezien werden. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i>, aan eene reusachtige tor gelijk, gleed zacht over de groote stad. Zij doorliep de lijn der boulevards, welke toen zoo prachtig +verlicht waren met de electrische toestellen van Edison. Het geraas der rijtuigen, die nog in de straten rondreden, steeg +tot bij het luchtschip op, alsook het gerol en geratel der treinen op de talrijke spoorwegen, die zich als stralen naar Parijs +richten. + +</p> +<p>Daarna kwam het gevaarte ter hoogte van de hoogste monumenten zweven, alsof het tegen den kogel, die het Pantheon bekroont, +of tegen het kruis der Invaliden had willen stooten. Daarna fladderde het van de twee minarets van het Trocadero tot aan den +metalen toren op het Champ de Mars, welks overgroote reflector de geheele hoofdstad met electrisch licht overstroomde. + +</p> +<p>Die luchtwandeling, dat nachtelijk flaneeren duurde ongeveer een uur. Het was als een rustpunt in den dampkring, alvorens +de eindelooze reis te hervatten. + +</p> +<p>En waarachtig, de ingenieur Robur wilde waarschijnlijk aan de Parijzenaars het schouwspel van een <span class="corr" title="Bron: hemellicham">hemellichaam</span> verschaffen, dat niet door hunne sterrenkundigen voorspeld was. De verlichtingstoestellen der <i>Albatros</i> werden in werking gebracht en twee schitterende stralenbundels stortten zich uit over de pleinen, de squares, de tuinen, +de paleizen, over de zestigduizend huizen der stad en verlichtten den gezichteinder van de eene kim tot de andere. + +</p> +<p>En de <i>Albatros</i> was ditmaal gezien geworden,—maar niet alleen gezien, ook gehoord; want Tom Turner had zijne trompet aan de lippen gebracht +en overstelpte de stad met eene schetterende fanfare. + +</p> +<p>Uncle Prudent boog zich in dat oogenblik over het boord der verschansing heen, opende de hand en liet de snuifdoos vallen. + +</p> +<p>Bijna gelijktijdig steeg de <i>Albatros</i> in het luchtruim op. + +</p> +<p>Maar haar vergezelde in dien Parijschen hemel een oorverdoovend hoerah der menigte, die nog talrijk was op de boulevards.—Het +was een hoerah van verbazing, hetwelk den grilligen meteoor gold. +<a id="d0e3947"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3947">140</a>]</span></p> +<p>Plotseling werden de verlichtingstoestellen van de <i>Albatros</i> buiten werking gesteld. Het duister heerschte wederom rondom het luchtschip evenals de vorige doodsche stilte. Toen werd +weer vooruit gestevend met eene snelheid van tweehonderd kilometers in het uur. + +</p> +<p>Dat was alles wat men van Frankrijks hoofdstad te zien kreeg. Inderdaad niet veel. + +</p> +<p>Tegen vier uur in den ochtend had de <i>Albatros</i> het geheele Fransche grondgebied in schuine lijn overgestoken. Daarbij had zij, om geen tijd te verliezen met het overstijgen +der Pyreneeën of der Alpen, koers over de Provence gezet tot bij de uiterste punt van Kaap Antibes. + +</p> +<p>Tegen negen uur stonden de San Pietrini verzameld op het terras van de Sint-Pieterskerk te Rome en waren onthutst, toen zij +het luchtschip over de Eeuwige Stad zagen heenstevenen. + +</p> +<p>Twee uren later wiegelde het een oogenblik, terwijl het de baai van Napels beheerschte, te midden der krullen van de rookwolken +van den Vesuvius. + +</p> +<p>Eindelijk na de Middellandsche zee in schuinen koers overgestevend te zijn, werd de <i>Albatros</i> door de kustwachters van de Goulet op de Tunische kust geseind. + +</p> +<p>Na Amerika had het luchtschip Azië bezocht. Na Azië, Europa. Dat waren meer dan dertigduizend kilometers, die door het bewonderenswaardige +luchtgevaarte in minder dan drie-en-twintig dagen afgelegd waren. + +</p> +<p>En nu, nu was het op het punt om de reis boven de bekende en onbekende streken van het Afrikaansche vasteland te ondernemen. + +</p> +<p>Misschien verlangt de lezer te weten, wat er van de beruchte snuifdoos geworden is, nadat ze door Uncle Prudent buiten boord +geworpen was? + +</p> +<p>Die snuifdoos was in de Rivoli-straat vlak voor het huis, dat nummer 210 voert, neergekomen. Die straat was toen geheel verlaten. +Den volgenden morgen werd die doos door eene eerlijke straatveegster opgeraapt, die haar naar de Prefektuur van Politie bracht. + +</p> +<p>Daar werd zij aanvankelijk als eene kleine helsche machine beschouwd, met ontplofbare stoffen gevuld. Zij werd eerst uiterst +voorzichtig uit den linnen lap, die haar omwikkelde, ontrold, en toen met nog meer voorzichtigheid geopend. + +</p> +<p>Ja, eene soort uitbarsting had plaats.... De Chef der algemeene veiligheid, met die opening belast, had een vreeselijk niezen +niet kunnen weerhouden. + +</p> +<p>Maar, daarna werd de brief uit de snuifdoos te voorschijn gehaald en tot algemeene verbazing las men het navolgende: + + +<a id="d0e3983"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e3983">141</a>]</span></p> +<div class="blockquote"> +<p>“Uncle Prudent en Phil Evans, de voorzitter en de secretaris van Weldon-Institute te Philadelphia zijn geschaakt en ontvoerd +door het luchtschip van den ingenieur Robur. + +Doet daarvan mededeeling aan de vrienden en bekenden! + + +</p> +<p class="alignright">(w.g.) <span class="smallcaps">Uncle Prudent</span> en <span class="smallcaps">Phil Evans</span>.” +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Thans was het onverklaarbaar luchtverschijnsel eindelijk aan de bewoners der Beide Halfronden verklaard. Daardoor werd de +rust en de kalmte aan de geleerden der talrijke Sterrenwachten, die over de geheele aarde verspreid zijn, weergegeven. + + + + +</p> +<div class="footnotes"> +<hr class="fnsep"> +<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e3707" href="#d0e3707src" class="noteref">1</a></span> De Vliegende Hollander, zoo wordt genoemd een sneltrein tusschen Amsterdam en Rotterdam, vice-versa, die zonder eenige tusschenstations +aan te doen, den afstand tusschen de beide koopsteden in een uur en tien minuten aflegt. +</p> +</div> +<p class="div1"><a id="d0e3998"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">XII.</h2> +<h2>Waarin de ingenieur Robur te werk gaat, alsof hij wil mededingen naar den Monthyon-prijs.</h2> +<p>Op dit punt van de rondvliegreis der <i>Albatros</i> gekomen, zal het zeker wel geoorloofd zijn de navolgende vraagpunten te stellen: + +</p> +<p>Wie was die Robur toch, wiens naam alleen men tot nog toe vernam? + +</p> +<p>Bracht hij zijn leven in de boven luchtlagen door? Rustte zijn luchtvaartuig nooit? + +</p> +<p>Bezat hij geen toevluchtsplaats in den een of anderen ontoegankelijken Staat, alwaar hij aanleggen kon, al was het dan niet +om uit te rusten, dan toch om zijn mondvoorraad en andere benoodigdheden voor zijn luchtschip te vernieuwen? + +</p> +<p>Het zou vreemd genoemd moeten worden, wanneer het niet zoo was. De vliegende dieren, met den krachtigsten wiekslag bedeeld, +hebben toch ergens eene schuilplaats, hebben toch ergens een nest. + +</p> +<p>Maar, wat dacht de ingenieur Robur met zijne twee gevangenen te doen, die wel is waar hinderlijk, maar toch voor hem slechts +bijzaak waren? Was hij van plan ze in zijne macht te houden en hen zoo tot eene eeuwigdurende vliegreis te doemen? + +</p> +<p>Of wel zou hij hen, na ze over centraal-Afrika, over Zuid-Amerika, over Australië, over den Indischen Oceaan, over den Atlantischen +Oceaan, over de Groote Stille Zuidzee rondgevoerd te hebben, om hen ondanks hen zelven te overtuigen omtrent de mogelijkheid +van uitvoering der luchtvaart, de vrijheid weergeven en zich vergenoegen met hen te zeggen: + +</p> +<p>“En nu, heeren, hoop ik, dat gij in de toekomst wat minder <a id="d0e4022"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4022">142</a>]</span>ongeloof zult toonen met betrekking tot het ‘zwaarder dan de lucht.’ Gaat nu in vrede en zondigt voortaan niet meer door eenvoudige +ontkenning.” + +</p> +<p>Het is ons vooralsnog onmogelijk op die vragen te antwoorden. Dat is het geheim der toekomst. Wellicht zal dat eenmaal ontsluierd +worden. + +</p> +<p>In ieder geval, al bestond dat nest, dat toevluchtsoord, die ververschingsplaats, zoo beijverde Robur zich niet die op de +noordkust van Afrika te zoeken. Hij vergenoegde zich met het einde van dien dag te besteden aan het overstevenen van het Regentschap +Tunis, van Kaap Bon of Raz Addar af tot Kaap Karthago, nu eens grillig fladderende, dan weer nauwelijks zwevende. Een weinig +later werd zuidwaarts gestuurd en volgde de <i>Albatros</i> het bewonderenswaardige dal der Medjerda, waarbij zij het geelachtig water van die rivier, hetwelk te midden van cactus- +en laurierroos-struiken kronkelde, in het oog hield. + +</p> +<p>Overal deed zij honderden parkieten opvliegen, die op de telegraafdraden rustten en daar de berichten schenen af te wachten, +om ze onder hare vleugelen mede te nemen. + +</p> +<p>Toen de nacht inviel, zweefde de <i>Albatros</i> boven de grenzen van Kroumerijë, en bevond zich toen nog een enkele Kroumir buiten, dan bleef die voorzeker niet in gebreke +om ter aarde te vallen, het aangezicht in het stof te verbergen en Allah om bijstand te bidden bij het verschijnen van dien +reusachtigen adelaar. + +</p> +<p>Den volgenden morgen ontwaarde men Bone en de bevallige heuvels in de omstreken van die stad gelegen. Daarna verscheen Philippeville, +thans reeds Klein Algiers genoemd, met hare nieuwe boogvormige kaden, hare bewonderenswaardige wijngaarden, welker groene +twijgen het geheele landschap overdekken, hetwelk daardoor het uiterlijk verkrijgt, alsof het uit de Bordeaux- of Bourgogne-streken +geknipt ware. + +</p> +<p>Die tocht van vijfhonderd kilometers over Groot en Klein Kabylië bereikte tegen het middaguur zijn eindpunt ter hoogte van +de Kasbah van Algiers. + +</p> +<p>Welk schouwspel toen voor de passagiers van het zwevende luchtvaartuig! + +</p> +<p>Die reede, welke zich tusschen Kaap Matifou en Pescadospunt opende; die kuststrook, welke bezaaid was met paleizen, met marabouts +en met villa’s; die grillige dalen, welke met wijnstokken als met mantels bekleed waren; die Middellandsche zee, zoo blauw +van water, waarop de paketbooten stevenden en waarvan de grootsten, de Transatlantische niet veel grooter dan eenvoudige stoombarkassen +schenen! + +</p> +<p>Zoo bereikte men Oran, de schilderachtige, welker bewoners, die <a id="d0e4048"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4048">143</a>]</span>zich in hunne tuinen verlaat mochten hebben, de <i>Albatros</i> te midden van een schitterenden sterrenhemel konden ontwaren. + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans vroegen zich af, aan welke gril de ingenieur Robur gehoorzaamde, toen hij hunne zwevende of beter +vliegende gevangenis zoo liet zweven boven het Algerijnsche grondgebied, dat als eene voortzetting van Frankrijk aan de overzijde +van die zee, welke terecht den naam van Fransch meer draagt, kan beschouwd worden. Wanneer het een gril was, dan was die gril +twee uren na zonsondergang waarschijnlijk bevredigd. Want toen richtte de roerganger met eene enkele beweging van het stuurrad +de <i>Albatros</i> zuidwestwaarts, en den volgenden ochtend, toen het luchtschip het Tell-gebergte overschreden had, zagen de passagiers de +zon boven de Sahara, die uitgestrekte zandwoestijn, opgaan. + +</p> +<p>Ziehier, welke koers den dag van den 8<sup>sten</sup> Juli genomen werd. + +</p> +<p>Vooreerst kreeg men uitzicht op Geryville, een klein gehucht, hetwelk evenals Laghouat op de grenzen der woestijn gesticht +werd, tot vergemakkelijking der gemeenschap bij de latere verovering van Kabylië. Daarna trok men den bergpas van Stillen +door. Dit ging met eenige moeielijkheid gepaard, daar de wind, die hevig doorstond, tegen was. Vervolgens stevende men over +de woestijn, nu eens langzaam zwevende over de groene oasen of ksarren, dan weer voortijlende met een stoute vaart, die de +gypaëten in hunne vlucht voorbij-ijlde. Men moest zelfs verscheidene malen vuur geven op die vreeselijke vogels, die er niet +voor terugdeinsden zich bij troepen van twaalf tot vijftien stuks op het luchtschip te werpen, tot grooten schrik van den +armen Frycollin. + +</p> +<p>Maar, konden de gypaëten slechts met vervaarlijke kreten die geweerschoten beantwoorden of met hunne scherpe bekken en gierenklauwen +dreigen, de menschelijke inboorlingen van het land, niet minder woest dan het gedierte, grepen hunne geweren en spaarden hunne +kogels niet, vooral toen het luchtschip den Zoutberg voorbijkwam, welks groen en violetachtig geraamte door zijn witten sneeuwmantel +heenscheen. + +</p> +<p>Men beheerschte toen de Groote Sahara. + +</p> +<p>Daar kon men nog de overblijfselen van de bivouacs van Abd-el-Kader bespeuren. + +</p> +<p>Daar is de streek steeds gevaarlijk voor den Europeeschen reiziger, vooral wanneer hij verzeild raakt op het grondgebied van +het bondgenootschap der Beni-Mzal. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> moest toen in hooger luchtlagen stijgen, om aan een doorkomen van den simoun, dien gevaarlijken woestijnwind, te ontsnappen. +De stormvlaag joeg toch golven van roodachtig zand over den bodem voort, zooals de vloed bij het doorstaan het schuim van +den Oceaan bij het naderen van ondiepe stranden opjaagt. +<a id="d0e4078"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4078">144</a>]</span></p> +<p>Later verschenen de treurige hoogvlakten van Chebka, alwaar zich geheele velden van een zwartachtigen lavatrachiet tot aan +het groene en schoone dal van Ain-Massin uitstrekten. + +</p> +<p>Men kan zich moeielijk de verscheidenheid voorstellen dier streken, die door den blik in haar geheel omvat werden. + +</p> +<p>Op de heuvelrijen, met groen geboomte en struiken bedekt, volgden lange grijsachtige terreinplooien, die zich als een arabische +burnou uitstrekten en welker prachtige plooiwrongen den bodem tot een zeer geaccidenteerd terrein maakten. + +</p> +<p>In de verte werden “oueds”, die bergstroomen met hare woelige wateren ontwaard, daarbij palmboombosschen, groepen hutten, +geschaard op eene heuvelverheffing, die zich daar, bij den horizon rondom hunne moskeeën geschaard, voordeden als gebakjes, +op den bodem rondom een tulband uitgespreid. Zoo kreeg men gezicht op Metlifi, waar een godsdienstig opperhoofd, de groote +Marabout Sidi Chiek verblijf houdt. + +</p> +<p>Verscheiden honderd kilometers werden, voordat de nacht inviel, boven een uitgestrekt grondgebied, hetwelk door groote duinen +doorsneden was, afgelegd. + +</p> +<p>Wanneer de <i>Albatros</i> had willen aanleggen, dan had zij voorzeker het anker geworpen in de laagvlakte der oase van Ouargla, welke in een onmetelijk +woud van palmboomen verscholen ligt. De stad vertoonde zich zeer duidelijk met hare drie afzonderlijke kwartieren, met het +paleis van den Sultan, eene soort van versterkte Kasbah, met hare huizen, opgetrokken in bouwsteenen, welke in de zonnewarmte +gebakken waren, en met hare artesische bronnen, die in den dalbodem geboord waren, en waaruit het luchtschip zijn voorraad +water had kunnen vernieuwen. Maar de afgelegde reis was met zulk eene snelheid volvoerd, dat het Hydaspes-water, in de vallei +van Cachemir opgepompt, nog zoo overvloedig in de waterketels van de <i>Albatros</i> aanwezig was, dat aan geen water-innemen daar te midden van de woestijnen van Afrika gedacht werd. + +</p> +<p>Werd de <i>Albatros</i> door de Arabieren, door de Mozabiten, door de Touaregs, door de negers, die de oase van Ouargla bewonen, bespeurd? Voorzeker, +daar zij met honderden geweerschoten begroet werd, welker kogels machteloos naar beneden vielen, zonder het gevaarte te hebben +kunnen bereiken. + +</p> +<p>Daarna viel de nacht in, die stille nacht in de woestijn, welks geheimen door Felicien David zoo dichterlijk in welluidende +klanken als muziek vertolkt zijn. + +</p> +<p>Gedurende de volgende uren werd zuidwestwaarts gestuurd en sneed men den weg naar El Golea, die in 1859 door den onverschrokken +Franschman Duveyrier verkend was. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p145.jpg" alt="Steeg een machtig geloei op van geheele kudden olifanten en buffels. (Bladz. 149)."></p> +<p class="figureHead">Steeg een machtig geloei op van geheele kudden olifanten en buffels. (Bladz. <a href="#d0e4258">149</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>De duisternis was zwart en dik. Men kon nog niets ontwaren van <a id="d0e4116"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4116">145</a>]</span>de Transsaharasche spoorbaan, die volgens het project Duponchel ontworpen is. Dat zal een lange ijzeren band zijn, die Algiers +<a id="d0e4118"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4118">146</a>]</span>langs Laghouat en Gardaia met Tombouctou in verbinding moet brengen en bestemd is, om later aan de Bocht van Guinea aan te +sluiten. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> kwam nu in de equatoriaalstreken aan en overschreed den Kreeftskeerkring. + +</p> +<p>Op een afstand van duizend kilometers van de noordelijke Saharagrens bereikte zij den weg, alwaar de majoor Laing in 1846 +den dood gevonden heeft. + +</p> +<p>Zij sneed het pad, hetwelk door de karavanen van Marokko naar Soudan gevolgd wordt, en zweefde over dat gedeelte der woestijn, +hetwelk door de Touaregs afgeschuimd wordt. De passagiers van het luchtschip hoorden het “zandgezang”, een soort van zacht +en klagend gemurmel, hetwelk aan den bodem schijnt te ontsnappen. + +</p> +<p>Een enkel voorval deed zich voor. Eene wolk van sprinkhanen steeg uit de vlakte in de ruimte op, en er viel eene zoodanige +menigte van aan boord van het luchtvaartuig, dat het gevaar liep om “te gronde te gaan”. Maar men haastte zich, dat overwicht +over boord te werpen, behalve een paar honderdtallen, die door François Tapage uitgezocht en verzameld werden. Hij bereidde +ze op zoo smakelijke wijze, dat toen Frycollin ze proefde, deze zijne gewone angsten voor een oogenblik vergat. + +</p> +<p>“Drommels, die zijn even lekker als garnalen,” zei de neger. + +</p> +<p>Men bevond zich toen op een afstand van achttien kilometers van de oase Ovaryla, en naderde de noordergrens van het onmetelijke +rijk, dat Soudan genoemd wordt. + +</p> +<p>Tegen twee uur in den namiddag verscheen dan ook eene stad, die aan de bocht, welke door een grooten stroom gevormd wordt, +gelegen is. + +</p> +<p>Die stroom was de Niger. + +</p> +<p>Die stad was Tombouctou. + +</p> +<p>Tot heden was dat Afrikaansche Mekka slechts door reizigers, afkomstig van het Oude Wereldrond, bezocht geworden. Daaronder +telde men mannen als: Bazouta, Khazan, Imbert, Mungo Park, Adam, Laing, Caillé, Barth, Lenz, enz. enz. Maar dien dag voerde +het grootste toeval twee Amerikanen derwaarts, die alsnu bij hun terugkeer in hun vaderland,—wanneer zij daar ooit wederkeerden,—over +die stad <i>de visu</i>, <i>de auditu</i> en zelfs <i>de olfactu</i> zouden kunnen getuigen. + +</p> +<p><i>De visu</i>:—omdat hun blik kon waren over al de punten van den driehoek, metende vijf of zes kilometers oppervlakte, die de stad vormt. + +</p> +<p><i>De auditu</i>:—omdat het dien dag groote marktdag was en er een verschrikkelijk groot spektakel gemaakt werd. +<a id="d0e4160"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4160">147</a>]</span></p> +<p><i>De olfactu</i>:—omdat de reukzenuw meer dan onaangenaam aangedaan werd door de geuren, die opstegen van het plein Youboe-Kamo, alwaar de +vleeschhal zich dicht bij het paleis der oude koningen So-Maïs verhief, en er van hygiënisch staatstoezicht geen sprake was. + +</p> +<p>Maar, al getuigde ook het meerendeel der zintuigen voor het aanwezen der Afrikaansche hoofdstad, zoo meende toch de ingenieur +Robur, dat het zijn plicht was, om den voorzitter en den secretaris van Weldon-Institute in kennis te stellen, dat zij het +buitengewone voorrecht genoten de Koningin van Soudan, die thans in de macht der Touaregs van Taganet is, te aanschouwen. + +</p> +<p>“Tombouctou, heeren!” zei hij hen op denzelfden toon, als hij twaalf dagen vroeger: “Indië, heeren”, aangekondigd had. + +</p> +<p>Daarna vervolgde hij: + +</p> +<p>“Tombouctou ligt op den 18<sup>den</sup> graad noorderbreedte en op 5°56’ westerlengte van den meridiaan van Parijs. De stad wordt gerekend zich op tweehonderd vijf +en veertig meters boven den gemiddelden stand der zeeoppervlakte te verheffen. Zij is niet zonder belangrijkheid, want zij +telt twaalf of dertien duizend inwoners en was vroeger beroemd door de kunsten en wetenschappen, die er beoefend werden.—Misschien +gevoelt gij aanvechting om er te ontschepen en er eenige dagen door te brengen?” + +</p> +<p>Een zoodanig voorstel kon niet anders dan spottenderwijze door den ingenieur Robur gedaan zijn. En dat was ook zoo; want dadelijk +daarop hernam hij dan ook: + +</p> +<p>“Maar, volgens mij, zou het voor vreemdelingen uiterst gevaarlijk zijn, te midden van die Negers, die Berberen, die Foullanen, +die Touaregs, enz. enz. die de landstreek bewonen, te verschijnen. En ik voeg er bij, dat het des te gevaarlijker zou zijn, +nu wij met een luchtschip in hunne oase zouden nederdalen. Dat zou hun wantrouwen voorzeker in groote mate opwekken.” + +</p> +<p>“Mijnheer Robur,” antwoordde de secretaris Phil Evans op bitsen toon, “om het genoegen te smaken u te kunnen verlaten, zouden +wij het er wel op willen wagen, door die inboorlingen minder welwillend te worden onthaald. Wanneer wij tusschen twee gevangenissen +te kiezen hadden, dan zou onze keuze gauw uitgesproken zijn: Liever Tombouctou dan de <i>Albatros</i>!” + +</p> +<p>“Dat hangt van den smaak af,” hernam de ingenieur. “Ik zal in ieder geval mij wel wachten de proef te nemen, want ik ben verantwoordelijk +voor de veiligheid der gasten, die mij de eer aandoen met mij te reizen...” + +</p> +<p>“Dus, ingenieur Robur,” zei de voorzitter Uncle Prudent, die van verontwaardiging trilde en zich niet meer bedwingen kon, +“dus gij vergenoegt u niet met de rol van gevangenbewaarder, die gij zoo <a id="d0e4189"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4189">148</a>]</span>waardig vervult. Bij de misdaad, op onze personen gepleegd, voegt gij ook nog het beleedigen uwer slachtoffers?...” + +</p> +<p>“O, mijnheer Prudent, beleedigen!... Welk een woord!... hoogstens ietwat bespotten.” + +</p> +<p>“Bij den hemel, mijnheer! Pas op!” + +</p> +<p>“Ik antwoord u zoo kalm mogelijk.” + +</p> +<p>“Zijn er dan geen wapens aan boord?” + +</p> +<p>“O, wat dat betreft, een geheel arsenaal. De <i>Albatros</i> is goed voorzien.” + +</p> +<p>“Twee revolvers zouden voldoende zijn!” + +</p> +<p>“Twee revolvers?... Voldoende... voor wat?” + +</p> +<p>“Als ik de eene in de hand had en gij de andere, dan...” + +</p> +<p>“Oh, oh! een duel!” riep Robur uit. + +</p> +<p>“Ja, zeker, een duel!” krijschte Uncle Prudent meer dan hij sprak. + +</p> +<p>“Een duel, dat een van ons beiden het leven zou kunnen kosten?”... + +</p> +<p>“Neen, niet zou kunnen, maar zeer zeker zou kosten!” bulderde Uncle Prudent in den hoogsten graad van verwoedheid. + +</p> +<p>“Welnu, geachte voorzitter van Weldon-Institute, dat weiger ik.” + +</p> +<p>“Gij weigert?...” + +</p> +<p>“Ja, ik weiger!” + +</p> +<p>“Gij weigert te duelleeren?...” + +</p> +<p>“Zeker, ik geef er natuurlijk de voorkeur aan, om u levend bij mij te houden!” + +</p> +<p>“En zelf geen gevaar te loopen, niet waar? Dat is voorzichtig en uiterst verstandig!” + +</p> +<p>“Of ik verstandig of niet handel, zijn uwe zaken niet. Hier aan boord handel ik, zooals ik dat goedvind. Het staat aan u om +er over te denken zooals gij verkiest...” + +</p> +<p>“Ja, dat geeft ons wat?” + +</p> +<p>“En, als u dat niet bevalt, dient dan uwe klachten in...” + +</p> +<p>“Onze klachten?” + +</p> +<p>“Ja, als gij kunt!” + +</p> +<p>“Als wij kunnen?... Wel, dat is reeds geschied.” + +</p> +<p>“Waarlijk?” + +</p> +<p>“Ja, waarlijk. Was het dan toch zoo moeielijk, een brief te laten vallen, terwijl wij boven het bewoonde gedeelte van Europa +stevenden?” + +</p> +<p>“Hebt gij dat gedaan?” riep Robur, die zich door een onweerstaanbare opwelling van toorn liet vervoeren. + +</p> +<p>“En als wij dat gedaan hadden?” + +</p> +<p>“Als gij dat gedaan hadt, dan zoudt gij verdienen...” + +</p> +<p>“Wat dan, heer ingenieur?” + +</p> +<p>“Dat gij uwen brief over boord nagezonden wordt!” + +</p> +<p>“Welnu, werp ons dan over boord; want...” +<a id="d0e4258"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4258">149</a>]</span></p> +<p>“Want?...” + +</p> +<p>“Want wij hebben het gedaan!” riep Uncle Prudent uit. + +</p> +<p>Robur trad met gebalde vuisten op de beide Amerikanen toe. + +</p> +<p>Op een enkel zijner gebaren was Tom Turner aan het hoofd van eenigen der bemanning toegeschoten. Waarachtig, de ingenieur +voelde eene machtige aanvechting bij zich opkomen om zijne bedreiging ten uitvoer te leggen, en... ongetwijfeld was hij bevreesd +om aan die opwelling gehoor te geven; want... hij keerde zich eensklaps om en verdween met rassche schreden in zijne roef. + +</p> +<p>“Mooi!” zei Phil Evans kortaf. + +</p> +<p>“Ja, hij is bang,” antwoordde de voorzitter Uncle Prudent; “maar bij den hemel! wat hij niet heeft gedurfd, zal ik durven. +Ja! waarachtig, ik zal het doen!” + +</p> +<p>De bevolking van Tombouctou verzamelde zich in dat oogenblik op de pleinen, in de straten, op de terrassen der woningen, die +amphitheatersgewijs gebouwd waren. In de voornaamste en rijkste kwartieren van Sankore en Sarahama, zoowel als in de conisch-vormige +hutten van het kwartier Raguidi, gilden de priesters van boven de omgangen der minarets hunne heftigste vervloekingen uit +jegens dat luchtmonster, hetwelk daar aan de hemeltransen verscheen. Die vervloekingen waren trouwens onschuldig genoeg en +minder gevaarlijk dan geweerkogels. + +</p> +<p>Tot in de havenplaats Kahara, welke in eene kromming van den Niger gelegen is, was alles in rep en roer. Waarachtig, als hier +de <i>Albatros</i> geland ware, dan zou zij uit elkander gescheurd, dan zou zij vernietigd zijn geworden. Maar het luchtschip stevende voort, +en gedurende ettelijke kilometers begeleidden haar geheele troepen ooievaars, francolynen en ibissen, allen steltvogels, die +met het vaartuig in spoed poogden te wedijveren. Maar de snelheid van de <i>Albatros</i> was zoo groot, dat zij de luchtbewoners spoedig op aanmerkelijken afstand achtergelaten had. + +</p> +<p>Tegen het vallen van den avond steeg een machtig geloei op van geheele kudden olifanten en buffels, die in deze landstreek, +welker vruchtbaarheid bewonderenswaardig is, tehuis zijn. + +</p> +<p>Gedurende de volgende vier en twintig uren ontrolde zich voor den blik van de opvarenden van de <i>Albatros</i>, die geheele landstreek, welke tusschen den Parijzer meridiaan en den tweeden graad westerlengte ligt, in de bocht, welke +de Niger daar vormt. + +</p> +<p>Waarlijk, wanneer de een of andere aardrijkskundige zoo’n luchtvaartuig ter zijner beschikking had, met welk gemak zou hij +de topografische opname van dat land niet kunnen verrichten! Met welk eene nauwkeurigheid zou hij de terreinverheffingen kunnen +in kaart brengen, den loop der stroomen en van hunne schatplichtige nevenrivieren kunnen aangeven, de juiste ligging der steden +en dorpen <a id="d0e4290"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4290">150</a>]</span>kunnen vaststellen! Dan zou men niet meer van die ledige plekken op de kaarten van midden-Afrika aantreffen; dan zou men niet +meer van die plekken met bleeke kleuren of door gestippelde lijnen aangegeven ontwaren; niet meer van die onzekere aanduidingen, +welke den kartograaf wanhopig maken! + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> passeerde in den ochtend van den 11<sup>den</sup> de bergen van Noordelijk Guinea. Deze landstreek is gelegen tusschen Soudan en de golf, die naar haar de Bocht van Guinea +genoemd wordt. + +</p> +<p>Bij den gezichteinder bemerkte men de scherpe omtrekken van het Kong-gebergte, die in het Koninkrijk Dahomey gelegen zijn. + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans hadden zich kunnen overtuigen, dat de richting van de <i>Albatros</i> sedert het vertrek van Tombouctou zuiver zuid geweest was. Daaruit hadden zij de gevolgtrekking gemaakt, dat, wanneer de +koers niet gewijzigd werd, zij zes graden verder, de Evenachtslijn zouden bereiken. + +</p> +<p>Waar zou de <i>Albatros</i> thans weer het vasteland gaan verlaten, om nu niet eene Behringstraat, eene <span class="corr" title="Bron: Kapische">Kaspische</span> zee, eene Noordzee, of eene Middellandsche zee over te steken, maar om zich ditmaal over den Atlantischen Oceaan, een der +groote wereldzeeën te gaan wagen? + +</p> +<p>Dat vooruitzicht was niet bemoedigend voor de beide gevangenen; want de kansen om te ontvluchten zouden dan hopeloos, ja geheel +en al nul worden. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> stevende zeer langzaam vooruit. Het was, alsof het vaartuig aarzelde het Afrikaansche werelddeel te verlaten. + +</p> +<p>Zou de ingenieur Robur er aan denken, om op zijne schreden terug te keeren? + +</p> +<p>Neen, dat niet! Maar zijn geheele aandacht was op het land gevestigd, hetwelk hij op dit oogenblik overzweefde. + +</p> +<p>De lezer weet,—en onze Robur wist het ook,—dat het koninkrijk Dahomey een der machtigste staten is op de Westkust van Afrika. +Hoewel het machtig genoeg was om met zijn buurman het koninkrijk der Ashantis te kunnen beoorlogen, zijn zijne grenzen toch +vrij beperkt, daar zijne uitgestrektheid van Noord naar Zuid slechts honderd twintig uren gaans bedraagt en zijne breedte +van Oost naar West slechts zestig. Maar zijne bevolking wordt op achtmaal honderdduizend zielen berekend, sedert de onafhankelijke +Staten van Ardrah en Wijdah er bij ingelijfd werden. + +</p> +<p>Maar, al is het koninkrijk Dahomey niet groot, toch heeft het dikwijls van zich doen spreken. + +</p> +<p>Het is berucht door de verschrikkelijke wreedheden, welke zijne jaarlijksche festiviteiten kenmerken, door zijne menschenoffers, +door zijne vreeselijke hekatomben, die bestemd zijn om ter eere van den beheerscher, die op den troon komt, te vallen. +<a id="d0e4332"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4332">151</a>]</span></p> +<p>Het is zelfs een beleefdheidsvorm van den koning van Dahomey, dat wanneer hij bezoek van eenig hoog personage of van een vreemden +ambassadeur ontvangt, dezen met de verrassing van een geschenk van een dozijn menschenhoofden, ter zijner eere versch afgehouwen, +te verwelkomen. + +</p> +<p>En die eer geldt voor des te grooter, wanneer het de Minister van Justitie, de “mingham” zelf is, die de onthoofding verricht +heeft, en die bij dat baantje van beul dan ook zeer handig te werk gaat. + +</p> +<p>Toen nu de <i>Albatros</i> op het punt stond de grenzen van het koninkrijk Dahomey te overzweven, was de souverein Bahadon juist gestorven en de geheele +bevolking was bij elkander gekomen, om tot de verkiezing van een opvolger over te gaan. Vandaar dat er eene zeer groote beweging +in het land waar te nemen was, eene beweging, die Robur niet ontgaan kon en hem ook niet ontgaan was. + +</p> +<p>Inderdaad, geheele gelederen van Dahomeysche landlieden richtten hunne schreden naar Abomey, de hoofdplaats des lands. Goed +onderhouden wegen, die tusschen uitgestrekte vlakten, met reuzengras overdekt, tusschen onmetelijke maniokvelden, prachtvolle +bosschen van palmboomen, van kokosboomen, van betelboomen, van mimosa’s, van oranjeboomen, van mangaboomen, enz. enz. kronkelden; +ziedaar het land, dat zich voor den opgetogen blik van de opvarenden van het luchtschip ontwikkelde, en waaruit de welriekende +geuren der keerkringsgewassen tot bij die bewonderaars opstegen, terwijl zij parkieten en kardinaalvogeltjes in zwermen van +duizenden, in het dichte loof van die wouden konden zien rondvliegen en ronddartelen. + +</p> +<p>De ingenieur Robur lag over de verschansing gebogen en scheen in zijne overpeinzingen verzonken te zijn. Hij wisselde slechts +van tijd tot tijd eenige woorden met zijn eersten officier, zijne rechterhand, Tom Turner. + +</p> +<p>Het scheen daarenboven niet dat de <i>Albatros</i> de eer genoot de aandacht van die saamgepakte menigte op te wekken. Dat was daaraan toe te schrijven, eensdeels dat die inboorlingen +soms geheel onder het ondoordringbaar loofdak verscholen waren, anderdeels omdat het luchtschip op eene vrij aanzienlijke +hoogte zweefde, waar het zich te midden van een licht wolkendak bewoog. + +</p> +<p>Maar tegen elf uur in den voormiddag, verscheen de hoofdplaats met haren gordel van walmuren, die door een aaneengeschakeld +stelsel van voorgelegen grachten, welke een omtrek van twaalf mijlen omgaven, verdedigd werden. De waarnemers konden breede +straten opmerken, die regelmatig aangelegd waren, waartoe zich de effen grond uitstekend geleend had. Aan de noordzij der +stad was het paleis des konings gelegen. + +</p> +<p>Het uitgestrekte geheel van dat paleis met zijne bijgebouwen <a id="d0e4355"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4355">152</a>]</span>wordt beheerscht door een terras, in welks nabijheid de hut der offeranden gelegen is. + +</p> +<p>Van de hoogte van dit terras worden gedurende de dagen der festiviteiten gevangenen, die in teenen manden gebonden zijn, aan +het volk toegeworpen. Moeielijk is het, zich een begrip te maken van de wreedheid en de verwoedheid, waarmede deze rampzaligen +in stukken gescheurd worden. + +</p> +<p>Op een gedeelte der pleinen, die de onderdeelen van het paleis des souvereins van elkander afscheiden, zijn vierduizend strijdhaftige +vrouwen gehuisvest, die een der afdeelingen en waarlijk niet de minst moedige van het koninklijk leger uitmaken. + +</p> +<p>Al kan ook betwist worden, dat er Amazonen langs de rivier van dien naam in Zuid-Amerika aangetroffen worden, in Dahomey bestaat +daaromtrent niet de minste twijfel. De eenen dragen een blauw hemd met een blauwen of rooden sjerp, eene witte met blauw gestreepte +pantalon, met eene patroontasch aan den buikgordel vastgehecht; de anderen als olifant-jageressen, zijn gewapend met een dolkmes +met korte kling, en hebben het voorhoofd versierd met twee antilopen-hoorns, die met een ijzeren band om het hoofd vastgemaakt +zijn. Weer anderen, die als artilleristen dienst doen, zijn gekleed met een wapenrok, die half blauw en halfrood is, en hebben +tot verdedigingswapen een tromblongeweer, welks trechtervormige loop van gegoten ijzer vervaardigd is. Eindelijk nog het bataillon +der maagden, met hare blauwe wapenrokken en hare witte pantalons; dit zijn ware vestalen, kuisch en rein als Diana, en evenals +deze godin gewapend met boog en pijlen. + +</p> +<p>Wanneer nu de lezer in gedachte bij deze afdeeling Amazonen eene andere afdeeling van vijf of zes duizend mannen in korte +pantalons, met hemden van katoen en eene soort sjerp om het middel gebonden, zal gerekend hebben, dan zal hij zich een denkbeeld +van het Dahomeysche leger kunnen vormen. + +</p> +<p>De stad Abomey was dien dag geheel en al verlaten. + +</p> +<p>De souverein, het koninklijk gezin en bedienden-personeel, het vrouwelijk en mannelijk leger, daarenboven de geheele bevolking +hadden de woonplaats verlaten, om zich naar eene opene plek te begeven, die op eenige mijlen afstand te midden van prachtige +bosschen gelegen was. + +</p> +<p>Op die vlakte moest de erkenning en de huldiging van den nieuwen koning geschieden. + +</p> +<p>Daar zouden ettelijke duizenden krijgsgevangenen, bij de laatste strooptochten buit gemaakt, ter eere van dien jongen vorst +opgeofferd worden. + +</p> +<p>Het was ongeveer twee uur in den namiddag, toen de <i>Albatros</i> boven die vlakte aankwam en te midden van eenige dampen, die <a id="d0e4378"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4378">153</a>]</span>haar voor het oog der Dahomeyers verborg, begon te dalen. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p153.jpg" alt="Zelfs het kleine kanonstuk werd onder een zeer scherpen hoek gericht. (Blz. 156)."></p> +<p class="figureHead">Zelfs het kleine kanonstuk werd onder een zeer scherpen hoek gericht. (Blz. <a href="#d0e4450">156</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Minstens waren daar zestigduizend menschelijke wezens bij elkander, <a id="d0e4390"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4390">154</a>]</span>die van alle kanten van het rijk, van Widah, van Kerapaij, van Adrah, van Tombory en zelfs van de verst verwijderde dorpen +gekomen waren. + +</p> +<p>De nieuwe koning—een stevige kerel, Bon Nadi genaamd, en vijf en twintig jaren oud,—was gezeten op eene hoogte, die door wijdvertakte +boomen overvloedig beschaduwd was. Vóór hem was zijne nieuwe hofhouding verzameld, alsook zijn mannelijk leger, zijne amazonen +en het geheele volk. + +</p> +<p>Aan den voet van de hoogte speelden een vijftigtal muzikanten op hunne barbaarsche instrumenten. Dat waren uitgeholde olifantstanden, +die een vreemden en ruwen toon bezaten; dat waren trommen vervaardigd van uitgeholde boomstammen, van botervaatjes, van kalebassen, +die met bokkenvellen overspannen waren; dat waren guitaren van holle houtblokken, die van een paar snaren voorzien waren; +dat waren klokjes, die met een ijzeren tongstuk bespeeld werden; dat waren bamboe fluiten, welker scherpe toon boven alles +uitklonk. En daartusschen werden ieder oogenblik geweer- en donderbusschoten vernomen, ook losbrandingen van kanonnen, die +hunne gebrekkige affuiten deden opspringen, waardoor voor het vrouwelijke bedienings-personeel van die artillerie veel gevaar +geboren werd om verpletterd te worden. Dat alles veroorzaakte zulk een spektakel, dat het voorzeker den hevigsten donder had +overstemd en in het niet doen zinken. + +</p> +<p>In een hoek van de vlakte lagen de gevangenen, bewaakt door eene sterke gewapende wacht soldaten. Dat waren de rampzaligen, +wier lot het was den overleden koning in het leven hiernamaals te vergezellen. Die vorst mocht toch na den dood geen zijner +koninklijke prerogatieven missen. + +</p> +<p>Bij de begrafenisplechtigheden van Ghozo, vader van Bahadon, had deze hem als goede zoon eene lijfwacht van drieduizend man +medegegeven. Bon Nadi kon niet minder voor zijn voorganger doen. + +</p> +<p>Waren er niet talrijke boodschaploopers noodig om niet alleen de Geesten, maar al de bewoners van het hemelrijk uit te noodigen, +ten einde aan den stoet van den vergoodden monarch deel te nemen? + +</p> +<p>Een vol uur werd er besteed om redevoeringen, toespraken en palabers te houden, die afgewisseld werden door dansen, ten uitvoer +gebracht niet alleen door in het vak doorkneedde bayadèren, maar ook door de amazonen, die daarbij eene zeer oorlogszuchtige +bevalligheid ten toon spreidden. + +</p> +<p>Maar het oogenblik der hekatombe naderde eindelijk. + +</p> +<p>Robur, die de bloedige gebruiken van Dahomey kende, verloor de rampzalige gevangenen, die uit mannen, vrouwen en kinderen +bestonden, en tot die slachting bestemd waren, niet uit het oog. + +</p> +<p>De “mingham” stond aan den voet van de hoogte gereed. Hij <a id="d0e4410"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4410">155</a>]</span>zwaaide met zijn sabel, een waar beulswapen met kromme kling, voorzien van een metalen bol aan de punt, in den vorm van een +vogel, waardoor eene soort van topzwaarte verkregen werd, die den slag onfeilbaar moest maken. + +</p> +<p>Maar de mingham was ditmaal niet alleen. Hij zou het werk onmogelijk afkunnen. + +</p> +<p>Bij hem stonden dan ook een honderdtal helpers, die als beulsknechten eene zekere mate van behendigheid in het afslaan van +hoofden in één slag verkregen hadden. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> naderde intusschen in schuine richting en langzamerhand, door de omwentelingen zijner opstuwende en voortstuwende schroeven +te matigen. Weldra trad het luchtgevaarte uit de wolkenlaag, die het tot op honderd meters afstand van de aard-oppervlakte +omsluierde, te voorschijn, en verscheen plotseling voor het eerst. + +</p> +<p>In tegenstelling van hetgeen bij zoo’n gelegenheid gewoonlijk gebeurde, verbeeldden die wreedaardige inboorlingen zich een +hemelsch wezen te zien nederdalen met het bijzondere doel, om hulde aan hunnen overleden koning Bahadon te komen bewijzen. + +</p> +<p>Toen barstte er eene onbeschrijfelijke geestdrift los. Het vaartuig werd onophoudelijk aangeroepen, en gebeden werden gericht +tot dat bovennatuurlijke luchtpaard, een waar hippogrief, hetwelk voorzeker het lijk van den overleden souverein kwam opnemen, +om het naar boven in den Dahomeyschen hemel over te brengen. + +</p> +<p>In dit oogenblik flikkerde het zwaard van den mingham en vloog het eerste hoofd van een armen gevangene van den romp. Toen +werden andere krijgsgevangenen bij honderdtallen tot hunne afgrijselijke beulen voorgebracht. + +</p> +<p>Plotseling knalde een geweerschot van de <i>Albatros</i>. + +</p> +<p>De minister van justitie viel dood en met het aangezicht ter aarde neer. + +</p> +<p>“Goed gemikt, Tom!” zei <span class="corr" title="Bron: Rober">Robur</span> goedkeurend. + +</p> +<p>“Ba!.... zoo in den dichten hoop! Dan is raken geen kunst,” zei de eerste officier. + +</p> +<p>De overige bemanning stond ook met geweren gewapend, gereed om op het eerste sein van den ingenieur vuur te geven. + +</p> +<p>Maar in de meening van die verzamelde menigte was eene wijziging gekomen. Zij had het thans beter begrepen. Dat gevleugeld +monster was geen goedgunstige Geest, maar dat was een geest met vijandige bedoelingen jegens dat goede volk van Dahomey bezield. +Toen de mingham dan ook dood ter aarde viel, steeg een vreeselijk wraakgeschreeuw allerwege op, en een hevig geweervuur knetterde +weldra over de vlakte. + +</p> +<p>Die bedreigingen en dat schieten verhinderden de <i>Albatros</i> niet, om stoutmoedig tot op honderd vijftig voeten van den grond te naderen. +<a id="d0e4450"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4450">156</a>]</span></p> +<p>De voorzitter Uncle Prudent en zijn secretaris konden in weerwil van hunne vijandelijke gezindheid jegens Robur, niet anders +doen dan den ingenieur bij zijn menschlievend streven ter zijde staan. + +</p> +<p>“Ja, laten wij de gevangenen bevrijden!” riep Uncle Prudent uit. + +</p> +<p>“Juist, laten wij de gevangenen bevrijden!” juichte Phil Evans. + +</p> +<p>“Dat is mijn plan!” antwoordde de ingenieur. + +</p> +<p>En de repeteergeweren van de <i>Albatros</i>, aan de beide Amerikanen in handen gegeven, knetterden even lustig als die der overige bemanning. Het was een ratelend geweervuur, +dat iemand hooren en zien zou kunnen doen vergaan. Geen enkele kogel ging in die dicht opeengepakte menschenmassa verloren. + +</p> +<p>En zelfs het kleine kanonstuk aan boord werd onder een zeer scherpen hoek gericht en zond ter gewilder tijd eenige kartetsbussen +in die dichte groep, die wonderen verrichtten. + +</p> +<p>De krijgsgevangenen, zonder evenwel eenig begrip te hebben van die hulp welke van boven kwam, verbraken dadelijk hunne banden, +terwijl de soldaten, die hen bewaakten, geweerschoten met de bemanning van het luchtschip wisselden. + +</p> +<p>De schade, die aan boord teweeggebracht werd, was uiterst gering. Een der wieken van de voorschroef werd door een schot doorboord; +andere kogels troffen den romp. + +</p> +<p>Zelfs Frycollin, die zich bij het eerste schot in zijne hut verstopt had, werd bijna getroffen door een projectiel, dat de +omwanding der roef doorboord had. + +</p> +<p>“O, zij willen er van proeven,” riep Tom Turner uit. “Welnu, zij zullen er van lusten!” + +</p> +<p>En meteen liet hij zich naar beneden, naar de kruitkamer glijden en kwam weldra terug met een dozijn dynamietpatronen, die +hij aan de manschappen aan boord uitdeelde. Op een teeken van Robur werden deze patronen boven den heuvel naar beneden geworpen, +alwaar zij door den schok op den grond ontploften. + +</p> +<p>Toen vlood alles, ten prooi aan den hevigsten schrik en de grootste ontsteltenis. Koning, hofhouding, leger, amazonen, volk, +alles, alles stoof heen, alsof hen de duivel op de hielen zat. Maar, eerlijk bekend, zoo’n bovennatuurlijke tusschenkomst +gaf er wel reden toe! + +</p> +<p>Allen hadden eene toevlucht onder de boomen gezocht, terwijl de krijgsgevangenen de vlucht namen, zonder dat iemand er aan +dacht, hen te vervolgen. + +</p> +<p>Zoo werden de festiviteiten gestoord, die ter eere van den nieuwen koning van Dahomey hadden moeten plaats hebben. Het was +een ruwe stoornis, die evenwel hare goede zijde had. + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans moesten erkennen, dat het luchtschip, waarop zij zich bevonden, een machtig toestel was en dat +het in staat was belangrijke diensten aan de menschheid te bewijzen. +<a id="d0e4484"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4484">157</a>]</span></p> +<p>Eindelijk steeg de <i>Albatros</i> weer tot hare gewone hoogte op, stevende in volle vaart over Wydah heen en had weldra die woeste kust, welke door de zuidwesten +winden met eene ontoegankelijke branding omgeven wordt, uit het oog verloren. + +</p> +<p>Het luchtschip zweefde boven den Atlantischen Oceaan. + + + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e4492"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">XIII.</h2> +<h2>Waarin Uncle Prudent en Phil Evans een geheelen oceaan oversteken, zonder zeeziek te worden.</h2> +<p>Ja, de Atlantische Oceaan! + +</p> +<p>De vrees van de beide Amerikaansche gevangenen was bewaarheid. + +</p> +<p>Het scheen evenwel, dat Robur niet de minste ongerustheid koesterde om zich boven dien uitgestrekten oceaan te wagen. Zoo +iets kon zijn geest en ook dien van zijne manschappen niet verontrusten; zij moesten immers aan dergelijke tochten gewoon +zijn. Allen waren reeds bij het intreden van den nacht naar hunne hutten gegaan. Geen nachtmerrie zou hunnen slaap verstoren. + +</p> +<p>Waar stevende de <i>Albatros</i> heen? + +</p> +<p>Zou zij, zooals de ingenieur Robur gezegd had, meer dan de reis rondom de wereld afleggen? + +</p> +<p>In ieder geval zou die reis toch ergens moeten eindigen. Het was bepaald onaanneembaar, dat Robur zijn leven in de lucht aan +boord van zijn luchtschip zou doorbrengen en dat hij nimmer aan wal zou komen. + +</p> +<p>Hoe zou hij zijn voorraad levensmiddelen aanvullen? En zijne munitie? Zonder nog te spreken van de noodige grondstoffen tot +het inwerkingbrengen van de machines? Hij moet toch ergens een toevluchtsoord, eene havenplaats als men wil, in een onbekend +en onbezocht oord van den aardbol hebben, waar de <i>Albatros</i> zich van het noodige kon voorzien. + +</p> +<p>Dat de ingenieur Robur iedere gemeenschap met de bewoners der aarde afgebroken had, was mogelijk; maar dat hij geene gemeenschap +met de oppervlakte der aarde hield, was onmogelijk! + +</p> +<p>Wanneer echter die redeneering juist was, waar lag dan dat punt? Hoe was de ingenieur er toe gekomen om het te kiezen? Werd +hij daar door eene kleine kolonie, welker opperhoofd hij was, verwacht? + +</p> +<p>Kon hij daar een nieuw personeel voor zijn luchtschip aanwerven? + +</p> +<p>En vooreerst, waarom hadden die lieden, welke van zoo verschillenden landaard waren, hunne toekomst aan zijn gesternte toevertrouwd? +<a id="d0e4525"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4525">158</a>]</span></p> +<p>Dan, eene andere gedachte: over welke middelen beschikte de ingenieur, om een zoo kostbaar gevaarte, waarvan de samenstelling +zoo geheim was gehouden, te hebben kunnen vervaardigen? Het is waar, het onderhoud scheen niet duur te zijn. Men leefde aan +boord in een soort van gezellige gemeenzaamheid, een waar familieleven. Die lieden waren blijkbaar gelukkig en staken dat +niet onder stoelen of banken. + +</p> +<p>Maar, wie was dan toch eindelijk die Robur? Vanwaar kwam hij? Hoe was het met zijn verleden gesteld? Dat waren allemaal raadselen, +die onmogelijk op te lossen waren; wanneer namelijk de betrokken persoon, die er het voorwerp van was, niet goedvond een tipje +van het geheim op te tillen en zoo aanleiding tot ontdekking te geven. Maar zou hij dat doen? Voor onze gevangenen was dat +zeer twijfelachtig. + +</p> +<p>Niemand zal zich dus verwonderen, dat in de gegeven omstandigheden, die van onoplosbare vraagstukken aan elkander hingen, +onze beide gedwongen reizigers in zeer opgewonden toestand verkeerden. Zoo in het onbekende voortgevoerd te worden, geen blik +in de uitkomst van zulk een avontuur te kunnen werpen, er zelfs aan te moeten twijfelen of het ooit een einde zoude nemen, +veroordeeld te zijn tot eene eeuwigdurende vliegvaart, waren dat allen te zamen geen redenen te over om den voorzitter en +den secretaris van Weldon-Institute tot een verschrikkelijk uiterste te drijven? + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> stevende intusschen sedert dien avond van den 11<sup>den</sup> Juli boven den Atlantischen Oceaan. + +</p> +<p>Toen de zon den volgenden morgen opging, steeg zij boven die cirkelvormige lijn, welke op zee, daar waar het uitspansel en +de watervlakte elkander schijnen te raken, eene onberispelijke kim vormt. Geen spoor van land was te bespeuren, en toch was +de gezichtskring, die zich rondom het luchtvaartuig uitspreidde, onmetelijk groot. De Afrikaansche kusten waren aan den noordelijken +gezichteinder verdwenen. + +</p> +<p>Toen de neger Frycollin zich buiten zijne hut waagde en hij dien onmetelijken oceaan onder zich zag, greep hem de angst weer +bliksemsnel aan. <i>Onder zich</i>, is niet de juiste uitdrukking, beter is: <i>rondom zich</i>; want voor een waarnemer, die zich in de hooge luchtlagen bevindt, omringt hem de afgrond overal en schijnt de gezichteinder, +die tot zijn waterpas opgestegen is, achterwaarts te wijken, zonder dat het mogelijk is de grenzen daarvan ooit te berekenen. +Frycollin kon zich natuurlijk dat verschijnsel niet op wetenschappelijke gronden verklaren; maar het maakte een geweldigen +indruk op hem, en was voldoende om dat “<i>horror vacui</i>,” dat afgrijzen van het ledige, hetwelk zich bij sommige naturen en <a id="d0e4553"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4553">159</a>]</span>zelfs bij zeer moedigen openbaart, bij hem op te wekken. Maar de neger achtte het uit een soort voorzichtigheidsgevoel toch +minder raadzaam jammerklachten te laten vernemen. De tobbe, waarin hij boven de Kaspische zee gebengeld had, was hem nog niet +uit het geheugen. En, zoo iets moest hem eens boven dien grooten oceaan overkomen! Het was om het te besterven! Met gesloten +oogen en met vooruitgestoken tastende handen sloop hij naar zijne hut, waarin hij het vooruitzicht had, lang te kunnen verwijlen. + +</p> +<p>Inderdaad, van de driehonderd vier en zeventig millioen, zeven en vijftig duizend negen honderd en twaalf vierkante kilometers, +welke door de zeeën ingenomen worden op den aardbol, neemt de Atlantische Oceaan ruim een vierde gedeelte in<a id="d0e4557src" href="#d0e4557" class="noteref">1</a>. En het bleek volstrekt niet, dat Robur gehaast was. Integendeel, want hij had geene bevelen verstrekt om het luchtschip +met volle vaart te laten stevenen. Het was boemelen in den volsten zin des woords, zoo als de reis vervolgd werd. Daarenboven, +de <i>Albatros</i> zou dezelfde snelheid als die, waarmede zij over Europa gevlogen was, namelijk van tweehonderd kilometer in het uur, niet +hebben kunnen verkrijgen. In deze streken, waar de zuid-westenwinden heerschen, had zij den wind tegen, en hoewel die wind +nog zwak was, had hij toch vat op het groote vaartuig. + +</p> +<p>In die intertropische luchtstreek, hebben de jongste verrichtingen van de weerkundigen, gesteund op een groot aantal waarnemingen, +aangetoond, dat de passaatwinden eene groote baan van afwijking vertoonen, hetzij naar de Sahara, hetzij naar de golf van +Mexiko. Rekent men de streek der windstilten niet mede, of beter uitgedrukt: buiten het gebied der windstilten, komen zij +òf van het westen en waaien naar Afrika toe, òf wel van het oosten en waaien naar Amerika,—ten minste gedurende het warme +seizoen. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> wendde dus geene pogingen aan, om tegen den ongunstigen wind te kampen. Zij had dat kunnen doen; maar dan had zij hare voortstuwende +werktuigen met volle kracht moeten laten werken. Robur vergenoegde zich een gematigde vaart te onderhouden, die evenwel toch +nog die der snelste transatlantische stoomers verre overtrof. + +</p> +<p>Den 13<sup>den</sup> Juli sneed het luchtschip de evenachtslijn. + +</p> +<p>Die heugelijke gebeurtenis werd aan het geheele personeel medegedeeld. + +</p> +<p>Zoo vernamen de voorzitter Uncle Prudent en zijn secretaris <a id="d0e4579"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4579">160</a>]</span>Phil Evans, dat zij van het noordelijk in het zuidelijk halfrond waren overgegaan. + +</p> +<p>Dat passeeren van de linie bracht geen der beproevingen, ceremoniën en feestelijkheden mede, zooals aan boord van vele oorlogs- +en koopvaardijschepen gebruikelijk is. + +</p> +<p>Alleen François Tapage vergenoegde zich een pint water in den nek van Frycollin te gieten; maar daar die doop onmiddellijk +gevolgd werd door de verstrekking van eenige oorlammen jenever, stelde de neger zich bereid de linie te passeeren, zoo dikwijls +men zoude verkiezen. Maar zeker niet op den rug van een kunstmatigen vogel, die hem volstrekt geen vertrouwen inboezemde. +Neen, volstrekt niet! + +</p> +<p>In den ochtend van den 15<sup>den</sup> Juli stevende de <i>Albatros</i> tusschen de eilanden Ascencion en Sint Helena, maar bevond zich toch veel dichter bij het laatstgenoemde, waarvan de hoogste +toppen gedurende eenige uren aan den zuidelijken gezichteinder konden bespeurd worden. + +</p> +<p>Wanneer ten tijde, toen Keizer Napoleon I zich in de macht der Engelschen bevond, een luchtvaartuig bestaan had, zooals dat +van den ingenieur Robur, dan zou Hudson Lowe, de Britsche cipier, gevaar hebben geloopen, in weerwil van zijne onkiesche en +beleedigende voorzorgsmaatregelen, den beroemden gevangene in de lucht te hebben zien ontsnappen! + +</p> +<p>Gedurende de avonden van den 16<sup>den</sup> en 17<sup>den</sup> Juli werd een zeer zonderling verschijnsel van avondschemerings-lichtstralen ontwaard. Wanneer de <i>Albatros</i> zich op hooge breedten bevonden had, zou men aan het verschijnen van noorderlicht hebben kunnen gelooven. De zon schoot bij +haren ondergang veelkleurige stralen, waarvan sommige levendig groen getint waren. + +</p> +<p>Was het eene wolk van kosmische stof, welke de aarde op hare baan toen doortrok, en welke stofdeeltjes de laatste stralen +der dagvorstin weerkaatsten? Eenige waarnemers hebben gepoogd dien uitleg aan die schitterende avondschemerings-stralen te +verleenen. Maar die geleerden zouden hunne beweringen niet gehandhaafd hebben, wanneer zij zich aan boord van het luchtschip +bevonden hadden. + +</p> +<p>Na nauwkeurig voortgezet onderzoek toch werd bevonden, dat in de lucht heele kleine kristallen van augiet of pyroxeen, kleine +glazen bolletjes, en zeer fijne deeltjes van magnetisch ijzer in suspensie rondzweefden. Die schier onvoelbare stof was niet +ongelijk aan dat, hetwelk door sommige vuurspuwende bergen uitgeworpen wordt. Geen twijfel kon toen meer geopperd worden, +of een vulcaan moest bij zijne uitbarsting, die stofdeeltjes uitgestooten hebben, welker kristalvormige lichaampjes het waargenomen +natuurverschijnsel <a id="d0e4610"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4610">161</a>]</span>veroorzaakten<a id="d0e4612src" href="#d0e4612" class="noteref">2</a>. Men bevond zich toen in een wolk van <a id="d0e4615"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4615">162</a>]</span>vulkanische stoffen, die, door de luchtstroomen vervoerd, boven den Atlantischen oceaan zweefden. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p161.jpg" alt="Toen vlood alles, ten prooi aan den hevigsten schrik. (Bladz. 156)."></p> +<p class="figureHead">Toen vlood alles, ten prooi aan den hevigsten schrik. (Bladz. <a href="#d0e4450">156</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Andere natuurverschijnselen werden bovendien gedurende dit gedeelte van de reis nog waargenomen. + +</p> +<p>Het gebeurde bij voorbeeld vaak dat sommige wolken aan het geheele uitspansel door een zekere grijze tint een zeer bijzonder +uiterlijk verleenden. Wanneer men dan die gordijn van dampen als het ware voorbij gestevend was, dan verscheen hare oppervlakte +als bezaaid, als geheuveld door krulvormige wolkjes van eene schitterende witheid, die als het ware met kleine gestolde loovertjes +overdekt waren, hetgeen onder andere breedten aan de vorming van hagel zou hebben doen denken. Misschien was het dat wel. + +</p> +<p>In den nacht van den 17<sup>den</sup> op den 18<sup>den</sup> Juli verscheen een prachtige maan-regenboog, die eene groen-geelachtige tint vertoonde. Dit luchtverschijnsel werd veroorzaakt +door den stand, welken het luchtschip innam tusschen de volle maan en eene dichte gordijn van zeer fijne regendroppels, die +vervluchtigden en verdampten, alvorens zij de zee bereikt hadden. + +</p> +<p>Moest uit al die verschillende natuurverschijnselen de gevolgtrekking gemaakt worden, dat er weersverandering op til was? +Wie weet? Het was wel mogelijk. + +</p> +<p>Wat er ook van aan mocht zijn, zooveel is zeker dat de wind, die, sedert het luchtschip Afrika’s kust verlaten had, uit het +zuidwesten geblazen had, bij het naderen van de evenachtslijn zeer afgenomen was. Het was dan ook zeer warm in die keerkringsstreken, +reden waarom Robur besloot in hoogere luchtlagen frischheid en levenslust te gaan opzoeken. Toch moest men een beschutting +tegen de zon zoeken, welker stralen, rechtstreeks neervallende, onverdragelijk konden genoemd worden. + +</p> +<p>Die wijziging in de luchtstroomingen konden niet anders dan op veranderde klimatorische invloeden duiden, die zich aan de +andere zijde der equinoxiaal-streken zouden doen gevoelen. Wij dienen daarbij de opmerking te maken, dat de maand Juli van +het zuidelijk halfrond de maand Januari van het noordelijk halfrond vertegenwoordigt, dat wil dus zeggen: het hartje van den +winter. Wanneer de <i>Albatros</i> nog meer om de zuid zoude koersen, zou zij dat spoedig genoeg ondervinden. + +</p> +<p>Op den 18<sup>den</sup> Juli, toen de steenbokskeerkring overschreden werd, deed zich een ander natuurverschijnsel voor, dat aan boord hevigen schrik +en ontsteltenis veroorzaakte. + +</p> +<p>Eene vreemdsoortige opeenvolging van lichtgevende golvingen werd op de oppervlakte van den oceaan waargenomen. Die golvingen +plantten zich met eene zoodanige snelheid voort, dat men haar op minstens veertig mijlen in het uur kon schatten. Zij volgden +<a id="d0e4653"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4653">163</a>]</span>elkander ongeveer op tachtig meter afstand op en veroorzaakten lange lichtgevende strepen. Daar de nacht begon in te vallen, +werd een sterke weerschijn van dat licht tot op de <i>Albatros</i> waargenomen. + +</p> +<p>Ditmaal had het luchtschip voor de een of andere gloeiende bolide of luchtsteen kunnen gehouden worden. Nimmer nog had Robur +de gelegenheid gehad om boven eene zee van vuur te zweven,—vuur zonder hitte, ja zonder warmte, hetwelk hem niet noodzaakte +in hoogere luchtlagen een toevlucht te zoeken. + +</p> +<p>De electriciteit moest de oorzaak van dat natuurverschijnsel zijn, want hier, te midden van den oceaan, was dat lichten niet +aan de aanwezigheid van eene bank van vischkuit toe te schrijven of aan eene overgroote menigte van die mikroscopische diertjes, +welker samenpakking het phosphoresceeren veroorzaakt. + +</p> +<p>Het was dus te veronderstellen, dat de electrische spanning van de atmosfeer uiterst aanzienlijk moest zijn. En dat was dan +ook inderdaad zoo. + +</p> +<p>Want in den morgen van den 19<sup>den</sup> Juli zou een gewoon vaartuig, hetzij stoom-, hetzij zeilschip in zeer groot gevaar verkeerd hebben op die zee. Zeer waarschijnlijk +zou het met man en muis vergaan zijn. Maar de <i>Albatros</i>, aan den machtigen vogel gelijk, welks naam zij droeg, spotte met wind en golven. Had zij geen lust om evenals de petrellen +en de Kaapsche duiven langs de watervlakte te scheren, dan kon zij als de adelaar hooger stijgen en daarboven in de hoogere +luchtlagen kalmte en zonlicht gaan zoeken. + +</p> +<p>In dit etmaal werd de zeven-en-veertigste zuiderbreedte-graad gepasseerd. + +</p> +<p>De dag duurde slechts zeven of acht uren. Hij zou al meer en meer korten, naarmate men de zuider poolstreken naderde. + +</p> +<p>Tegen één uur in den namiddag was de <i>Albatros</i> merkbaar gedaald, om een gunstiger luchtstroom op te zoeken. Zij stevende op minder dan honderd voeten boven de oppervlakte +van den oceaan. + +</p> +<p>Het weder was kalm. In sommige gedeelten van het uitspansel vertoonden zich zwartachtige wolken, die zich aan hun bovengedeelte +heuvelachtig vertoonden; maar aan hun benedengedeelte door eene scherpe lijn, die zuiver horizontaal liep, als het ware afgesneden +werden. Uit die wolken ontsnapten langwerpige vooruitstekende gedeelten, welker punt het water der zee aantrok, dat daaronder +hevig scheen op te koken, en niet ongelijk aan een struikgewas van vocht opwerkte. + +</p> +<p>Plotseling schoot dat water omhoog en nam den vorm van een onmetelijken, omgekeerden trechter aan. + +</p> +<p>In een ondeelbaar oogenblik werd de <i>Albatros</i> in de dwarlkolk <a id="d0e4690"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4690">164</a>]</span>opgenomen van eene onmetelijke luchthoos die, door een twintigtal anderen, zwart als inkt, werd vergezeld. + +</p> +<p>Gelukkig had de wentelende beweging dier hoos plaats naar den tegenovergestelden kant van die der opstuwende schroeven van +het luchtschip; anders zouden dezen geen werking meer hebben kunnen uitoefenen en het gevaarte zou in zee gestort zijn. + +</p> +<p>Nu evenwel draaide het met eene verschrikkelijke snelheid op zich zelven rond. + +</p> +<p>Het gevaar was intusschen ontzaglijk groot, en wat het ergste was, er was niets tegen te doen, daar de ingenieur Robur er +niet in slaagde zich van die hoos te bevrijden, welker opzuigingskracht het vaartuig, in weerwil van zijne voortstuwingsschroeven, +in hare omarmingen terughield. + +</p> +<p>De manschappen werden door de middelpuntvliedende kracht naar de beide uiteinden van het dek geslingerd en moesten zich aan +de reeling, aan de roeven, aan de potdeksels en aan andere uitstekende deelen vastklemmen, om niet over boord geslingerd te +worden. + +</p> +<p>Robur vermaande zijne omgeving slechts tot koelbloedigheid. + +</p> +<p>Ja, die was inderdaad noodig; maar die niet alleen. Er moest ook geduld geoefend worden. + +</p> +<p>De voorzitter Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans, die hunne hut verlaten hadden, werden als balen katoen over het +dek geslingerd en liepen groot gevaar buiten boord te geraken. Gelukkig, dat zij zich grijpen konden. Want onder zulke omstandigheden +wilden zij de <i>Albatros</i> niet verlaten. + +</p> +<p>Maar, terwijl de <i>Albatros</i> zoo om zich zelve wentelde, volgde zij tevens de verplaatsings-beweging van die hoozen, welke met eene snelheid ronddraaiden, +waarop de schroeven jaloersch hadden kunnen zijn. + +</p> +<p>Wanneer het vaartuig aan de eene draaikolk ontsnapte, dan verviel zij weer in de aantrekkingskracht van een andere, en liep +het zoodoende groot gevaar uit het verband gerukt of in stukken gesleurd te worden. + +</p> +<p>“Een kanonschot!...” riep de ingenieur uit. + +</p> +<p>Dat bevel gold Tom Turner. + +</p> +<p>De eerste officier had zich reeds vastgeklemd aan het kleine stuk geschut, hetwelk op het midden van het dek in batterij stond, +alwaar de uitwerkselen van de middelpuntvliedende kracht zich het minst lieten gevoelen. De wakkere kerel begreep de gedachte +van den gezagvoerder. In een ondeelbaar oogenblik had hij het sluitstuk van het kanon geopend, in welks kamer hij eene kardoes +liet glijden, die hij uit een munitiekist, aan de affuit bevestigd, te voorschijn gehaald had. Het schot ging af en eensklaps +stortten de <a id="d0e4722"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4722">165</a>]</span>hoozen in elkander en met haar viel het wolkendak, dat zij schenen te torsen. + +</p> +<p>Het dreunen van de lucht was voldoende geweest, om dat natuurverschijnsel te vernietigen. De wolkenmassa loste zich in een +plas regen op, die het uitspansel met loodrechte streepen teekende, welke zich als een onmetelijk netwerk van water van den +hemel tot de zee uitbreidde. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i>, eindelijk vrij geworden, steeg zoo spoedig mogelijk eenige honderden meters. + +</p> +<p>“Goddank!” was de verzuchting, die uit veler borst opwelde. “Goddank!” + +</p> +<p>“Is er niets gebroken of beschadigd aan boord?” vroeg de ingenieur Robur. + +</p> +<p>“Neen,<span class="corr" title="Bron: ">”</span> antwoordde Tom Turner, “maar wij hebben daar rondgedraaid als een drijftol. Het zal geraden zijn, aan dat spelletje niet +meer mee te doen.” + +</p> +<p>Inderdaad, gedurende tien minuten ongeveer had de <i>Albatros</i> in het grootste gevaar verkeerd van te vergaan. Ware zij niet zoo buitengewoon sterk gebouwd, dan ware zij voorzeker in de +kolken dier hoozen verbrijzeld geworden. + +</p> +<p>Hoe lang viel toch de tijd gedurende dien overtocht over den Atlantischen Oceaan, vooral wanneer geene natuurverschijnselen +de eentonigheid daarvan kwamen verbreken! Daarenboven de dagen kortten al meer en meer en de koude deed zich vinnig gevoelen. + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans zagen thans den ingenieur Robur zeer weinig. Deze bleef in zijn hut opgesloten en hield zich onledig +met zijn bestek op te maken, met den afgelegden weg en de gevolgde richting op zijne kaarten met puntlijnen aan te geven, +met de hoogte op te nemen, zoo dikwijls zulks mogelijk was, om zoodoende steeds te weten waar hij zich bevond, met de aanwijzingen +zijner barometers, thermometers, hygrometers, en chronometers op te teekenen en eindelijk met het invullen van zijn dagboek, +waarin hij alle voorvallen, de reis betreffende, neerschreef. + +</p> +<p>Wat zijn beide gevangenen betrof, die brachten het grootste gedeelte van hunnen tijd op het dek door, alwaar zij, behoorlijk +door dikke kapmantels tegen de koude beschut, ijverig uitkeken om in zuidelijke richting eenig land te bespeuren. + +</p> +<p>Frycollin van zijn kant trachtte, op nadrukkelijk aandringen van zijn baas Uncle Prudent, den kok François Tapage met betrekking +tot den ingenieur Robur te polsen. Maar, hoe kon aan het gekakel en gezwets van dien Gasconjer eenig gewicht gehecht worden? +Hoe kon het iemand in het hoofd komen, daarop staat te maken? Nu eens vertelde hij, dat Robur een gewezen Minister was van +de Argentijnsche Republiek, dan weer dat hij een der hoofden van de <a id="d0e4753"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4753">166</a>]</span>Engelsche Admiraliteit was, later dat hij een gepensionneerde President der Vereenigde Staten van Noord-Amerika was, een Spaansch +Generaal op non-activiteit, een Gouverneur-Generaal van Nederlandsch-Insulinde, een Onderkoning van Britsch-Indië, die eene +nog hoogere positie in de luchtlagen was gaan zoeken. + +</p> +<p>Nu eens bezat hij millioenen, die hij door middel van strooptochten met zijn luchtschip verkregen had, en stond daarom aan +gerechtelijke vervolging bloot. + +</p> +<p>Een anderen keer luidde het verhaal, dat Robur zijn geheele vermogen verslonden had met den bouw van zijn luchtschip en dat +hij genoodzaakt zou zijn om in de groote steden openbare opstijgingen te gaan doen, om zoo te trachten zijn geld terug te +krijgen. + +</p> +<p>Op de vraag van Frycollin of Robur ergens halt hield, ergens ten anker kwam, had François Tapage een beslist “neen” geantwoord; +maar daarbij medegedeeld, dat de ingenieur van plan was naar de maan te gaan, niet in figuurlijken, maar in daadwerkelijken +zin, en dat wanneer hij daar eene plek vond, die hem beviel, hij zich daar wilde vestigen. + +</p> +<p>“Wel, Fry.... ouwe jongen!.... dat zou je genoegen doen, niet waar?” had de kok gevraagd. + +</p> +<p>“Wat?” + +</p> +<p>“Eens te gaan kijken, wat daar al zoo boven omgaat!” + +</p> +<p>“Neen, waarachtig niet!” + +</p> +<p>“Wat, niet?” + +</p> +<p>“Ik zal niet gaan.... Ik weiger bepaald!...” antwoordde de domkop, die al die dwaasheden voor goede munt opnam en niet begreep, +dat de oolijke Gasconjer hem voor den gek hield. + +</p> +<p>“Waarom, Fry, wil je niet gaan?” + +</p> +<p>“Wel, omdat ik niet wil!” + +</p> +<p>“We zouden je daar met een lief mooi meisje uithuwelijken, met een jeugdige bewoonster van de maan... en je zoudt daar stamvader +worden van een troep elegante negertjes en negerinnetjes!” + +</p> +<p>“Loop naar den drommel!” riep Frycollin getergd uit. + +</p> +<p>“Zeg liever naar de maan, Fry lief, dan ga je meê.” + +</p> +<p>“Juist naar de maan! Loop naar de maan, maar alleen, hoor je!” + +</p> +<p>En als dan Frycollin al die praatjes aan zijn baas Uncle Prudent overbracht, dan bemerkte deze laatste wel, dat hij omtrent +Robur niets vernemen zou. Hij kwam er dan ook toe, om op niets anders bedacht te zijn dan zich te wreken. + +</p> +<p>“Phil,” sprak hij op zekeren ochtend geheimzinnig tot zijn secretaris. + +</p> +<p>“Wat is er, Uncle Prudent?” + +</p> +<p>“Ik geloof dat het thans vaststaat, dat de vlucht onmogelijk is.” + +</p> +<p>“Ja, onmogelijk.” + +</p> +<p>“Het zij zoo,” hernam de voorzitter van Weldon-Institute met <a id="d0e4797"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4797">167</a>]</span>een zucht, “maar een man moet zich zelven steeds toebehooren. En als het moet, dan moet hij zijn leven weten te offeren...” + +</p> +<p>“Nu, als dat offer gevergd wordt, dat het dan snel geschiede, ja zoo spoedig mogelijk!” antwoordde Phil Evans, die wel is +waar een koelbloediger geaardheid bezat; maar toch in de gegeven omstandigheden ook tot de uiterste grenzen der gelatenheid +genaderd was. “Ja, het is tijd, dat er een einde aan komt!”... + +</p> +<p>“Dat is het, Phil.” + +</p> +<p>“Want, waar stevent de <i>Albatros</i> heen? Thans steekt zij den Atlantischen Oceaan in schuine richting over, en blijft zij dien koers volgen, dan zal zij de +kusten van Patagonië bereiken, daarna het grondgebied van Vuurland... En daarna? Zeg, Uncle Prudent, daarna?” + +</p> +<p>“Ja, wie kan daarop antwoorden, Phil Evans?” hernam de voorzitter. + +</p> +<p>“Zal het luchtschip zich boven de Stille Zuidzee begeven? Of zal het naar de onbekende continenten van de Zuidpool stevenen?” + +</p> +<p>“Dat ware verschrikkelijk, Phil!” + +</p> +<p>“Alles is met dien Robur mogelijk!” + +</p> +<p>“Ja, alles!” + +</p> +<p>“Wij zouden ons dan als verloren moeten rekenen... Hier bestaat dus een geval van wettigen tegenweer... en als wij dan toch +moeten omkomen...” + +</p> +<p>“Laat het dan niet zijn, zonder ons gewroken te hebben!” riep Uncle Prudent uit, “niet zonder ons gewroken te hebben, niet +zonder dit gevaarte vernietigd te hebben en allen, die zich aan boord bevinden!” + +</p> +<p>De beide gevangenen waren ten gevolge van onmachtige woede, van opgekropten toorn en razernij zoover gekomen, dat zulke plannen +in hun brein opkwamen. Ja, daar het moest, zouden zij zich opofferen om den uitvinder tegelijkertijd met zijn geheim te verdelgen. + +</p> +<p>Dat bewonderenswaardige luchtschip, welks voortreffelijkheid als luchtvaartmiddel zij genoodzaakt waren te erkennen, zou dus +nog slechts weinige maanden mogen bestaan. + +</p> +<p>Nu was dat fatale plan zoodanig in hun brein gedrongen, dat zij waarlijk aan niets anders meer dachten, dan het ten uitvoer +te leggen, maar hoe? Wel, door te trachten in het bezit te geraken van een dier ontplofbare dynamietpatronen, die in de kruitkamer +van het luchtschip opgeborgen waren en waarmede zij den geheelen boel uit elkander wilden doen springen. Maar, om die te bemachtigen, +zouden zij eerst toegang tot de kruitkamer moeten kunnen verkrijgen. + +</p> +<p>Gelukkig giste Frycollin hoegenaamd niets van die plannen. <a id="d0e4830"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4830">168</a>]</span>Alleen de gedachte dat de <i>Albatros</i> te midden van de lucht in de lucht zou kunnen vliegen, zou hem er toe gebracht hebben, zijn meester te verklikken! + +</p> +<p>Op den 23<sup>sten</sup> Juli kreeg men eindelijk in het zuidwesten weer land in het gezicht. Dat was zoo om en nabij de Maagdenkaap, aan den ingang +van de Straat van Magelhaen. Daar op den vier-en-vijftigsten breedtegraad, duurde de nacht gedurende dit gedeelte van het +jaar reeds bij de achttien uren en daalde het kwik van den Celsius-thermometer tot op zes graden onder nul, dus beneden het +vriespunt. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> begon eerst, alvorens meer zuidwaarts te stevenen, de kronkelingen van die zeeëngte te volgen, alsof zij naar den Grooten +Stillen Oceaan wilde stevenen. Na over de baai van Lomas gezweefd te zijn en den Gregory-top en het Breeknocks-gebergte in +het westen ter zijde gelaten te hebben, werd Punta Arena, een klein Chilisch dorpje verkend, op het oogenblik dat de klok +op den kerktoren uit alle macht geluid werd. + +</p> +<p>Daarna werd eenige uren later de oude nederzetting, de Uithongerings-haven genaamd, ontwaard. + +</p> +<p>De opvarenden van het luchtschip konden geen oordeel vellen over de bewering, dat de Patagoniërs, welker hutten in het gezicht +waren, eene lengte van gestalte boven het gemiddelde zouden hebben, daar deze zich als dwergen voordeden voor den blik van +hen, die daar boven in de wolken zweefden. + +</p> +<p>Maar, al waren de dagen zeer kort, gedurende de uren dat het oog waarnemen kon, spreidde zich een indrukwekkend tafereel voor +de luchtreizigers uit. Steile bergwanden, toppen met eeuwigdurende sneeuw bedekt, hellingen met dichte wouden getooid, binnenzeeën +en baaien, gevormd tusschen de schiereilanden en de eilanden van dien archipel, die uit een mengelmoes van streken bestaat +als: Clarence-Land, Dawson-Land, Desolation-eiland met eene schier ontelbare menigte van zeeëngten, kanalen en doorgangen, +met hare vele kapen en voorgebergten, met dat geheele onuitwarbaar kluwen van land en zee, waarvan het ijs reeds eene vaste +aaneengeschakelde massa gevormd had van Kaap Forward af, alwaar het Amerikaansche vasteland eindigt, tot aan Kaap Hoorn, de +uiterste landspits van de Nieuwe Wereld. + +</p> +<p>Toen men de Hongersnood-haven voorbij gestevend was, werd het duidelijk dat de <i>Albatros</i> haren koers naar het zuiden ging voortzetten. Zij gleed tusschen den berg Tarn, op het schiereiland Brunswijk gelegen, en +den Gravenberg door, en koerste recht op den Sarmientoberg aan, welks overgroote top, geheel met ijs bedekt, de Straat van +Magelhaen beheerscht en eene hoogte van tweeduizend meters boven de oppervlakte der zee bereikt. + +<a id="d0e4856"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4856">169</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p169.jpg" alt="De zon schoot bij haren ondergang veelkleurige stralen. (Blz. 160)."></p> +<p class="figureHead">De zon schoot bij haren ondergang veelkleurige stralen. (Blz. <a href="#d0e4579">160</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Dat was het vaderland der Pecheraizen of der Vuurlanders, de inboorlingen, welke daar dien uitersten uithoek bevolken. Hoe +bekoorlijk <a id="d0e4867"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4867">170</a>]</span>fraai zou dat land niet geweest zijn zes maanden vroeger of later, wanneer het volle zomer zou zijn, wanneer het daglicht +vijftien of zestien uren lang zoude duren. Hoe vruchtbaar zou die streek zich dan niet aan den blik onzer reizigers voorgedaan +hebben, vooral in haar zuidelijk gedeelte! Dan zou men overal valleien en weilanden ontwaard hebben, welke duizenden runderen +en schapen zouden kunnen voeden; maagdelijke bosschen met reusachtige boomen, berken, beuken, esschen, cypressen, stamvarens; +vlakten, weelderig met gras overdekt, waarin quarakken of Braziliaansche kalkoenen, Peruaansche schapen en struisvogels in +geheele zwermen en kudden dan zouden dartelen. En in weerwil van de koude, was er toch nog heel veel wild aanwezig, zooals: +pengouinen of vetganzen en ander gevogelte. Toen dan ook de <i>Albatros</i> hare electrische verlichtingstoestellen in werking bracht, vlogen eenden, ganzen en duikerhoenders, verblind door dat scherpe +licht, in zulk eene menigte aan boord, dat er gelegenheid was om de provisie-hutten van François Tapage meer dan overvloedig +aan te vullen. + +</p> +<p>Daardoor bekwam onze kok, die dat wild zoodanig wist toe te bereiden, dat de zoo walgelijke traansmaak niet meer te bespeuren +was, een zoodanige vermeerdering van werk, dat Frycollin hem helpen moest om al dat gevogelte, dat bij vele dozijnen gevangen +was, te plukken. En de neger deed dat gaarne, want als François Tapage in een goede luim was, dan was er steeds een oorlam +in ’t uitzicht, en Frycollin hield veel van een oorlam. + +</p> +<p>Dien dag bespeurde men, op het oogenblik dat de zon onder zou gaan, dat wil zeggen tegen drie uren in den namiddag, een uitgestrekt +meer, hetwelk door een zoom van prachtige bosschen op de meest schilderachtige wijze omlijst was. Dat meer was geheel en al +bevroren, en eenige inboorlingen vermaakten zich er op met glijden, waartoe zij eene soort van lange raketten onder de voeten +gebonden hadden. + +</p> +<p>Toen die Vuurlanders het luchtschip in het oog kregen, sloeg hen de schrik om het hart en vloden zij in alle richtingen heen. +En zij, die niet vluchten konden, verborgen zich, kropen in aardholen of drukten zich tegen den grond aan evenals de dieren. + +</p> +<p>Intusschen stevende de <i>Albatros</i> steeds zuidwaarts, zweefde over het Beagle-kanaal, dat niet ver gelegen is van het eiland Navarino, welks Grieksche naam +wel ietwat vreemd klinkt te midden van de meer ruwe namen van die verafgelegen streken. Eindelijk werd Wollaston overschreden, +het uiterste eiland van den Grooten Stillen Oceaan. Eindelijk, na zevenduizend vijfhonderd kilometers sedert het vertrek van +de kusten van Dahomey afgelegd te hebben, passeerde het luchtschip de laatste eilandjes van den Magelhaen-Archipel en ten +slotte het meest vooruitspringende van die groep <a id="d0e4883"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4883">171</a>]</span>naar het zuiden, welks punt door eene eeuwigdurende branding geteisterd wordt, namelijk de schrikkelijke kaap Hoorn. + + + + +</p> +<div class="footnotes"> +<hr class="fnsep"> +<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e4557" href="#d0e4557src" class="noteref">1</a></span> De oppervlakte van het land bedraagt: 136.051.371 vierkante kilometers. +</p> +<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e4612" href="#d0e4612src" class="noteref">2</a></span> Zoo iets is werkelijk na de hevige uitbarsting van Krakataoe in Nederland waargenomen. +</p> +</div> +<p class="div1"><a id="d0e4885"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">XIV.</h2> +<h2>Waarin de Albatros verricht, wat wellicht wel nimmer uitvoerbaar zal zijn.</h2> +<p>Den volgenden dag was het de 24<sup>ste</sup> Juli. Nu komt de 24<sup>ste</sup> Juli van het zuidelijk halfrond met den 24<sup>sten</sup> Januari van het noordelijk halfrond overeen. De zes en vijftigste graad zuiderbreedte was door het luchtschip achter zich +gelaten. De daarmede overeenkomstige breedtegraad in het noorden van Europa snijdt Schotland ongeveer ter hoogte van Edinburg. + +</p> +<p>De thermometer stond dan ook voortdurend gemiddeld beneden nul. Men was derhalve verplicht geweest eene kunstmatige warmte +aan de daarvoor bestemde toestellen te ontleenen, om het verblijf binnen de roeven mogelijk te maken. Wel zal niet behoeven +vermeld te worden, dat al lengden de dagen ook, sedert de zon op den 21<sup>sten</sup> Juni den winterzonnestilstand voor het zuidelijk halfrond verlaten had, de invloed dier verlenging al minder en minder ondervonden +werd, naarmate de <i>Albatros</i> meer en meer naar de zuidelijke poolstreken stevende. + +</p> +<p>Bijgevolg kon men betrekkelijk zeer weinig genieten van het daglicht op dit gedeelte van de Groote Stille Zuidzee, die aan +den zuidelijken poolcirkel grenst. Dus weinig uitzicht en daarbij, vooral des nachts, eene zeer vinnige koude. Om daaraan +weerstand te kunnen bieden, was men verplicht zich te kleeden, zooals de Eskimo’s of de Vuurlanders dat doen. En daar die +kleedingstukken aan boord van de <i>Albatros</i> niet ontbraken, konden de beide lotgenooten, behoorlijk ingewikkeld, op het dek vertoeven, aan hunne plannen tot ontvluchting +denken en naar de gelegenheid uitzien om ze ten uitvoer te leggen. Overigens zagen zij Robur zelden, en sedert de bedreigingen, +die ter hoogte van Tombouctoe tusschen hen voorgevallen waren, spraken de ingenieur en de beide Amerikanen elkander niet meer. + +</p> +<p>Wat Frycollin betreft, die kwam niet buiten de keuken, waarin François Tapage hem op de edelmoedigste wijze gastvrijheid verleende, +evenwel op voorwaarde: dat hij het baantje van bijkok zou waarnemen. Dewijl daaraan verscheidene voordeelen verbonden waren, +had de neger geen oogenblik geaarzeld om toe te slaan, natuurlijk na verlof van zijn baas bekomen te hebben. Daarenboven <a id="d0e4916"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4916">172</a>]</span>nu hij zich zoo opgesloten bevond, zag hij niets meer van hetgeen daarbuiten gebeurde en kon hij dus in de meening verkeeren, +buiten gevaar te zijn. Hij had veel van den struisvogel, zoowel door zijn uiterlijk als door zijn maag, maar vooral door zijne +ongeëvenaarde flauwhartigheid. + +</p> +<p>Naar welk punt van den aardbol zou de <i>Albatros</i> thans stevenen? Was het aanneembaar, dat zij zich in het midden van den winter boven de Zuidelijke IJszee zou durven wagen +of boven het vasteland van de pool? Zou in dien ijzigen dampkring, aangenomen ook al, dat de scheikundige vochten, voor de +electrische batterijen benoodigd, bij zoo eene strenge temperatuur niet zouden bevriezen, het geheele personeel aan boord +den dood niet vinden, den schrikkelijken dood door de koude? Dat Robur pogen zoude de pool in het warme seizoen te bereiken, +dat was aan te nemen; maar te midden van dien voortdurenden nacht, dat zou het werk van een krankzinnige zijn. + +</p> +<p>Zoo redekavelden de voorzitter en de secretaris van Weldon-Institute, toen zij zich thans aan het uiteinde van het vasteland +der Nieuwe Wereld vervoerd zagen. Dat was nog altijd Amerika, evenwel de Vereenigde Staten niet meer! + +</p> +<p>Ja, wat zou die onhandelbare Robur thans uitrichten? + +</p> +<p>En was het oogenblik niet daar om, door het vernietigen van het vaartuig, paal en perk aan de reis te stellen? + +</p> +<p>Wat opgemerkt werd, dat was, dat de ingenieur Robur dikwerf gesprekken met zijn eersten officier had. Herhaaldelijk raadpleegden +die beiden den barometer,—thans niet meer om de bereikte hoogte waar te nemen, maar om zijne aanduidingen met betrekking tot +het weder te kunnen waarnemen. Voorzeker deden zich aanwijzingen voor, waarmede rekening gehouden moest worden. + +</p> +<p>Uncle Prudent meende ook op te merken, dat Robur naging al wat nog aan boord voorradig was, zoowel de benoodigdheden tot onderhoud +der opstuwende en voortdrijvende machines van het luchtschip, als die tot onderhoud der menschelijke werktuigen, welker arbeid +aan boord ook verzekerd moest wezen. + +</p> +<p>Dat alles scheen te duiden op plannen om terug te keeren, meende de voorzitter. + +</p> +<p>“Om terug te keeren?....” vroeg Phil Evans. “Maar waarheen?” + +</p> +<p>“Daar, waar Robur zijn voorraad kan aanvullen,” antwoordde Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Dat moet dan zijn.... een eiland....” + +</p> +<p>“Nu, ga voort!.... Een eiland?” + +</p> +<p>“Een verloren eiland in de Groote Stille Zuidzee, bewoond door eene kolonie van schurken, die hun opperhoofd waardig zijn!” + +</p> +<p>“Dat is mijne meening ook, Phil Evans.” + +</p> +<p>“Nog al gelukkig, Uncle Prudent.” + +<a id="d0e4949"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4949">173</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p173.jpg" alt="In een ondeelbaar oogenblik werd de Albatros in de dwarlkolk opgenomen.
(Blz. 163)."></p> +<p class="figureHead">In een ondeelbaar oogenblik werd de Albatros in de dwarlkolk opgenomen. +(Blz. <a href="#d0e4653">163</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>“Ik geloof,” ging de voorzitter van Weldon-Institute voort, “dat <a id="d0e4960"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4960">174</a>]</span>hij westwaarts zal afhouden en met de snelheid, waarover hij beschikken kan, zal hij zijn doel spoedig bereiken.” + +</p> +<p>“Maar, als hij daar aankomt, zullen wij onze plannen niet meer ten uitvoer kunnen leggen.” + +</p> +<p>“Hij zal er niet aankomen, Phil Evans!” + +</p> +<p>De beide lotgenooten hadden klaarblijkelijk de voornemens van den ingenieur gedeeltelijk geraden. Gedurende dien dag werd +iedere twijfel opgeheven; want de <i>Albatros</i>, na eerst de grenzen der Zuidelijke IJszee genaderd te zijn, keerde bepaald om. Toen de vorst zich dermate in die streken +van Kaap Hoorn deed gevoelen, overdekte zich het geheele benedengedeelte van de Groote Stille Zuidzee met ijsvelden en met +ijsbergen. + +</p> +<p>Het pakijs had dus een ondoordringbaren slagboom voor de stevigste schepen en voor de stoutmoedigste zeelieden daargesteld<span class="corr" title="Bron: ,">.</span> + +</p> +<p>Het is waar, de <i>Albatros</i> zou met sneller wiekslag die ijsbergen, welke den oceaan bezaaiden, en de steenbergen welke op het land werden aangetroffen, +namelijk wanneer daar bij de pool een kalotje van land op die zuiderpool aanwezig is, hebben kunnen overstevenen. Maar, zich +te midden van den poolnacht, in een dampkring wagen, die tot zestig graden onder nul kan afkoelen, zou hij dit durven ondernemen? +Ongetwijfeld neen! + +</p> +<p>Na dan ook een honderd kilometers in zuidelijke richting gestevend te zijn, hield de <i>Albatros</i> westwaarts af, klaarblijkelijk met het doel, om koers te zetten naar een of ander onbekend eiland van een der groepen in +den Grooten Stillen Oceaan. + +</p> +<p>Onder het schip strekte de vloeibare vlakte zich uit, die zoowel het Amerikaansche als het Aziatische vasteland bespoelt. +In dit oogenblik had het water die zonderlinge kleur aangenomen, welke daaraan den naam van melkzee verleende. In de nevelachtige +schaduw, welke de zwakke zonnestralen niet vermochten te verdrijven, scheen de geheele oppervlakte van den Grooten Stillen +Oceaan melkachtig wit te zijn. Men zou gewaand hebben een onmetelijk groot sneeuwveld voor zich te zien, waarvan de golvingen, +van die hoogte gezien, niet merkbaar waren. Wanneer dat gedeelte der zee door de koude bevroren was en zoo in een onmetelijk +ijsveld veranderd ware, dan zou zij geen ander uitzicht gehad hebben. + +</p> +<p>Men weet thans dat het myriaden van lichtende diertjes zijn, kleine phosphoresceerende lichaampjes, die dat natuurverschijnsel +te voorschijn roepen. Wat verwondering kon opwekken, was dat die lichtende massa, welke nergens anders dan in den Indischen +Oceaan ontmoet wordt, thans hier waargenomen werd. + +</p> +<p>Plotseling viel de barometer, na gedurende de eerste uren van den dag vrij hoog gestaan te hebben, opmerkelijk snel. Er deden +zich klaarblijkelijk aanduidingen voor, waarmede een zeeschip voorzeker <a id="d0e4992"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e4992">175</a>]</span>rekening had moeten houden, maar die door het luchtschip over het hoofd gezien of verwaarloosd konden worden. Men kon evenwel +veronderstellen, dat een zwaar onweder kort geleden de wateren van den Grooten Stillen Oceaan beroerd had. + +</p> +<p>Het was één uur des namiddags, toen de eerste officier Tom Turner den ingenieur naderde en hem zeide: + +</p> +<p>“Master Robur...” + +</p> +<p>“Wat is er?” + +</p> +<p>“Zie eens naar dat zwarte punt bij den gezichteinder!” + +</p> +<p>“Waar, Tom?” + +</p> +<p>“Daar in het noorden... daar... nu ziet gij het duidelijk... Dat kan toch geen rots zijn?” + +</p> +<p>“Neen, Tom, aan dien kant is geen wal of geen ondiepte.” + +</p> +<p>“Dan moet het een schip, of minstens eene sloep zijn.” + +</p> +<p>“Wij zullen zien.<span class="corr" title="Bron: ">”</span> + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans waren ook naar het voorschip gekomen en keken opmerkzaam naar het door Tom Turner aangeduide punt. + +</p> +<p>Robur riep om zijn marinekijker en nam het aangeduide voorwerp nauwkeurig op. + +</p> +<p>“Het is eene sloep!” riep hij eensklaps uit. + +</p> +<p>“Is het mogelijk, hier?” vroeg Tom Turner. + +</p> +<p>“En ik zou kunnen bevestigen, dat er menschen in zitten,” vervolgde Robur. + +</p> +<p>“Schipbreukelingen?” vroeg Tom. + +</p> +<p>“Ja, schipbreukelingen, die genoodzaakt zullen geweest zijn, om hun vaartuig te verlaten,” hernam de ingenieur. “Rampzaligen, +die niet meer weten, waar den wal ligt, die waarschijnlijk door honger, dorst en koude omkomen? Welnu, er zal niet kunnen +gezegd worden, dat de <i>Albatros</i> niet alle pogingen zal aangewend hebben om hen te hulp te komen!” + +</p> +<p>Bevelen werden aan den machinist en aan zijne beide helpers gegeven. Het luchtschip begon langzamerhand te dalen. Op honderd +meters boven de oppervlakte der zee gekomen, hield het halt; terwijl zijne voortstuwingsschroeven het met snelheid in noordelijke +richting dreven. + +</p> +<p>Ja, het was inderdaad eene sloep. Haar zeil klepperde tegen den mast. Er was geen wind en derhalve kon niet gestuurd worden. +En waarschijnlijk had niemand aan boord nog kracht genoeg om een roeiriem te kunnen hanteeren. + +</p> +<p>Op den bodem van het vaartuigje lagen vijf mannen uitgestrekt, hetzij zij ingeslapen, hetzij zij bewegingloos door vermoeidheid, +hetzij zij dood waren. + +</p> +<p>Toen de <i>Albatros</i> vlak boven hen gekomen was, daalde zij langzaam. +<a id="d0e5043"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5043">176</a>]</span></p> +<p>Men kon toen op den achtersteven van die sloep den naam lezen van het schip, waartoe zij behoorde. Dat was de <i>Jeannette</i> van Nantes, een Fransch vaartuig, hetwelk door zijne equipage was verlaten geworden. + +</p> +<p>“Aoh!” riep Tom Turner. + +</p> +<p>“Aoh!” herhaalde de bemanning der <i>Albatros</i> met een eenstemmig gebrul. + +</p> +<p>Dat moest gehoord worden; want de sloep dobberde slechts op ongeveer tachtig voet onder het luchtschip. + +</p> +<p>Toch kwam er geen antwoord. + +</p> +<p>“Los een geweerschot!” gelastte Robur. + +</p> +<p>Dat bevel werd uitgevoerd en de knal rolde lang over de oppervlakte van het water. + +</p> +<p>Men zag toen een der schipbreukelingen zich pijnlijk oprichten, met wildstaande oogen en de gelaatstrekken van een doode. + +</p> +<p>Toen hij de <i>Albatros</i> daar boven zich ontdekte, kon hij een gebaar van schrik en angst niet onderdrukken. + +</p> +<p>“Vrees niets!” riep Robur in het Fransch. “Wij komen u helpen!... Wie zijt gij?” + +</p> +<p>“Matrozen van de <i>Jeannette</i>, een driemastschip, waarop ik eerste stuurman was,” antwoordde de man. “Veertien dagen geleden... hebben wij dien bodem verlaten... +toen hij op het punt was... in de diepte weg te zinken!... Wij hebben geen water en geen levensmiddelen meer!...” + +</p> +<p>De vier overige schipbreukelingen hadden zich ook langzamerhand opgericht. Zij zagen er bleek, haveloos en uitgeput uit. Zij +waren verschrikkelijk mager en hieven de handen smeekend naar het luchtschip op. + +</p> +<p>“Opgepast!” riep Robur. + +</p> +<p>Een touw werd van het dek ontrold, waarmede een emmer met drinkwater in de sloep neergelaten werd. De ongelukkigen wierpen +er zich op en dronken met eene gretigheid, die zeer deed om te zien. + +</p> +<p>“Brood!... Brood!...” schreeuwden zij. “Geef ons brood!” + +</p> +<p>Dadelijk werd een mand naar beneden gevierd, waarin levensmiddelen, eene flesch brandy, eenige pinten koffie. De eerste stuurman +had veel moeite om hen bij het stillen van den honger tot bedaardheid aan te manen. + +</p> +<p>Daarna vroegen de schipbreukelingen: + +</p> +<p>“Waar bevinden wij ons?” + +</p> +<p>“Op vijftig mijlen afstand van de kust van Chili en van den archipel der Chorus-eilanden,” antwoordde Robur. + +</p> +<p>“Maar, als wij windstilte houden, en?...” + +</p> +<p>“Wij zullen u op sleeptouw nemen!” + +<a id="d0e5098"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5098">177</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p177.jpg" alt="Vlogen eenden, ganzen en duikerhoenders in menigte aan boord. (Bladz. 170.)"></p> +<p class="figureHead">Vlogen eenden, ganzen en duikerhoenders in menigte aan boord. (Bladz. <a href="#d0e4867">170</a>.) +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>“Maar, in Godsnaam, wie zijt gij toch?” +<a id="d0e5109"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5109">178</a>]</span></p> +<p>“Wij zijn lieden, die zich gelukkig gevoelen u te kunnen helpen,” antwoordde Robur op eenvoudigen toon. + +</p> +<p>De eerste stuurman begreep, dat de gezagvoerder zijn naam niet wenschte mede te deelen. Hij eerbiedigde dat verlangen. Maar +zou die vliegmachine kracht genoeg hebben om te kunnen sleepen? + +</p> +<p>Ja, waarlijk, en de sloep, die aan het einde van eene kabel van ruim honderd voeten lang was vastgemaakt, werd door het machtige +toestel in oostelijke richting voortgetrokken. + +</p> +<p>Tegen tien uur was het land in het gezicht, of beter gezegd: men zag de vuren schitteren, die de ligging daarvan aanduidden. +Die hulp des hemels was inderdaad ter goeder tijd voor de schipbreukelingen der <i>Jeannette</i> verschenen, en waarlijk, zij waren wel in hun recht, toen zij beweerden, dat hunne redding een wonder was! + +</p> +<p>Toen de <i>Albatros</i> hen tot vlak bij den ingang van het toegangswater der Chonas-eilanden gesleept had, riep Robur hen toe den sleeptros los +te gooien. Dat deden de schipbreukelingen, terwijl zij hunne redders zegenden en dankzeiden. Het luchtschip stevende daarop +dadelijk zeewaarts. + +</p> +<p>Waarachtig, in dat luchtvaartuig, hetwelk zoo schipbreukelingen in volle zee in nood te hulp kon komen, zat toch iets goeds! +Welke luchtballon, hoe volmaakt overigens ook, zou geschikt geweest zijn, om zoodanige diensten te bewijzen? Ziet, dat moesten +Uncle Prudent en Phil Evans toch erkennen, wanneer zij bij elkander zaten. Toch verkeerden zij nog altijd in een geestestoestand, +die hen er toe brengen kon, om zelfs het klaarblijkelijkste te loochenen. + +</p> +<p>De zee werd intusschen al woester en woester. De kenteekenen van weersverandering waren onrustbarend. De barometer, die al +laag stond, viel nog eenige millimeters. Schrikkelijke windstooten deden zich voor, terwijl de wind overigens hevig woei en +in de helicopterische werktuigen van de <i>Albatros</i> als het ware huilde, maar ook oogenblikken had, dat er plotseling voor weinige seconden windstilte intrad. Onder zulke omstandigheden +zou een zeilvaartuig onder gereefde marszeilen en gereefd fokzeil gestevend hebben. Alles duidde er op, dat de wind naar het +noordwesten krimpen zou. Het vocht in de buis van het “stormglas” begon zeer troebel te worden. Dat alles was verre van geruststellend. +Tegen een uur in den morgen begon de wind met buitengewone hevigheid te waaien. Evenwel, hoewel het luchtschip er vlak tegen +in stevende, kon het, voortbewogen door zijne voortstuwingsschroeven, nog op hem winnen en legde nog vier of vijf kilometers +per uur af. Maar meer mocht en kon er niet van gevergd worden. + +</p> +<p>Klaarblijkelijk vormde zich een cycloon, hetgeen op deze breedte zeer zeldzaam voorkomt. Of men hem al Hurricane op den Atlantischen +Oceaan noemt, of Typhon in de Chineesche zee, of Tornado <a id="d0e5135"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5135">179</a>]</span>op Afrika’s westkust of Simoun in de Sahara, het is en blijft een wervelwind, een ronddwarrelende storm, die zeer te vreezen +is. Ja, te vreezen voor ieder vaartuig, dat in de wentelende beweging geraakt, welke van den buitenomtrek naar het centrum +in kracht toeneemt, en slechts een enkele plek kalm laat, namelijk het midden van dien lucht-maalstroom. + +</p> +<p>Robur wist dat. Hij wist ook, dat het voorzichtig was een cycloon te ontvluchten, door zich, al stijgende tot in de hoogere +luchtlagen, buiten de aantrekkingszone te begeven. Tot heden was hem dat altijd gelukt, maar er was geen uur, wellicht geen +minuut meer te verliezen. + +</p> +<p>Inderdaad de wind nam merkbaar in hevigheid toe. De golven, met schuim gekuifd, veroorzaakten onder de onweerstaanbare windvlagen +als een wit poeder op de oppervlakte der zee. Het was klaarblijkelijk, dat de cycloon bij zijne verplaatsing, zich met eene +vervaarlijke snelheid naar de poolstreken zoude spoeden. + +</p> +<p>“Naar boven!” kommandeerde Robur. + +</p> +<p>“Naar boven!” herhaalde Tom Turner. + +</p> +<p>Toen werd eene buitengewone opstijgende kracht aan het luchtschip verleend en verhief zich het gevaarte in schuine richting, +alsof het een scherp hellend vlak gevolgd had, hetwelk naar het zuidwesten gekeerd was. + +</p> +<p>De barometer daalde in dit oogenblik nog,—geen daling, maar inderdaad een val van acht, daarna van twaalf millimeter, door +de kwikkolom uitgevoerd. + +</p> +<p>Eensklaps staakte de <i>Albatros</i> hare stijgende beweging. + +</p> +<p>Waaraan was die staking toe te schrijven? Klaarblijkelijk aan een windstoot, aan een geduchten luchtstroom, die zich van boven +naar beneden bewoog en zoo den weerstand van het steunpunt van het luchtschip verminderde. + +</p> +<p>Wanneer een stoomschip eene rivier opstevent, dan verricht de schroef een des te minder nuttigen arbeid, naarmate de stroom +door zijne snelheid onder de schroefbladen door tracht te vlieten. Het deinzen of de teruggang is dan soms aanmerkelijk en +kan zelfs gelijk aan de stroomsnelheid worden. In datzelfde geval verkeerde thans de <i>Albatros</i>. + +</p> +<p>Maar Robur gaf den strijd niet op. Zijne vier en zeventig schroeven, die allen met eene volkomen gelijkmatigheid arbeidden, +werden tot de grootst mogelijke snelheid van omwenteling aangezet. Maar het luchtschip, door den cycloon onweerstaanbaar aangetrokken, +kon niet ontsnappen. Gedurende de korte oogenblikken, dat er eenige kalmte intrad, hernam het zijne opstijgende beweging; +maar de zware winddruk hernam weldra weder zijne heerschappij en voerde het gevaarte heen, dat wel iets van een bodem had, +die <a id="d0e5163"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5163">180</a>]</span>op het punt is van te zinken. En wel mocht het zinken genoemd worden, want de <i>Albatros</i> zonk inderdaad in de luchtzee, en hare seinlichten, hoe krachtig ook de electrische stroom aangezet werd, konden slechts +een zeer bescheiden sector verlichten. + +</p> +<p>Het was helder als de dag, dat, wanneer de cycloon nog meer in hevigheid toenam, de <i>Albatros</i> niet veel meer zou zijn dan een niet te besturen stroohalm, heengevoerd door een van die wervelwinden, die boomen ontwortelen, +die daken der huizen afrukken en muurvakken omversmijten. + +</p> +<p>Robur en Tom Turner spraken slechts door middel van gebaren met elkander. + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans klemden zich krampachtig aan de verschansing vast en vroegen zich af: of de cycloon niet in hunne +kaart speelde, door het schip en met het schip den uitvinder en met den uitvinder het geheim zijner uitvinding te vernietigen? + +</p> +<p>Maar, dewijl het scheen, dat de <i>Albatros</i> er niet in slaagde, om door opstijging uit den wervelstroom te geraken, waarom volbracht zij niet de eenige beweging, die +te doen overbleef, namelijk naar het centrum te stevenen, waar het betrekkelijk kalm zoude zijn en waar het schip weer meester +van zijn manoeuvreeren zoude wezen? Ja, dat is goed en wel geredeneerd; maar om dat centrum te bereiken, moesten die rondijlende +stroomingen, die het vaartuig in zijn buitenwervel geketend hielden, doorbroken worden. Zouden de werktuigen daartoe genoegzame +kracht kunnen ontwikkelen? + +</p> +<p>Eensklaps barstte het bovenste gedeelte der cycloonwolk. De dampen verdichtten zich en stortten als plasregen neder. + +</p> +<p>Het was toen twee uur in den morgen, de barometer was toen na vele slingeringen, die afwijkingen van twaalf milimeter aanduidden, +tot op 709 gevallen, een stand waarvan afgetrokken moest worden of beter bijgevoegd, de daling veroorzaakt door de bereikte +hoogte van het luchtschip boven de oppervlakte der zee. + +</p> +<p>Wat een zeer zeldzaam natuurverschijnsel genoemd kon worden, was, dat de cycloon ontstaan was buiten de gewesten, waar hij +gewoonlijk voorkomt, dat wil zeggen tusschen den dertigsten graad noorder- en den zes en twintigsten zuiderbreedte. Misschien +ligt daarin de verklaring, dat die wervel-orkaan plotseling in een rechtlijnigen storm veranderde. Maar welke winddruk ontstond +toen! De stormvlaag, die op den 22<sup>sten</sup> Maart 1882 den Staat Connecticut teisterde, kon eenigermate als punt van vergelijking dienen. Toen was de snelheid honderd +zestien meter in de seconde, hetgeen meer dan honderd uren gaans in het uur maakt. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p181.jpg" alt="“Vrees niets!” riep Robur in het Fransch. (Bladz. 176)."></p> +<p class="figureHead">“Vrees niets!” riep Robur in het Fransch. (Bladz. <a href="#d0e5043">176</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Het kwam er dus op aan, om voor den wind te lenzen, zoo als een schip bij storm zoude doen. Of beter de <i>Albatros</i> was genoodzaakt zich door die strooming, waartegen niet op te werken <a id="d0e5204"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5204">181</a>]</span>en waar niet uit te geraken was, mede te laten voeren. Maar intusschen, ten gevolge van dat medegevoerd worden, vlood het +<a id="d0e5206"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5206">182</a>]</span>luchtschip in zuidelijke richting, dat wil zeggen, naar die poolstreken, die Robur had willen mijden. Helaas, hij was niet +meer meester over zijnen koers, en moest gaan werwaarts de storm hem voeren wilde! + +</p> +<p>Torn Turner had het stuurrad ter hand genomen en hij had al zijne behendigheid noodig om het luchtschip voor kapzijzen te +behoeden. + +</p> +<p>Bij het eerste lichten van den dageraad,—als men zoo die flauwe tint mag noemen, die aan den gezichteinder ontwaard werd,—had +de <i>Albatros</i> vijftien breedtegraden, dat wil zeggen meer dan vier honderd uren gaans afgelegd van Kaap Hoorn af en overschreed toen den +poolcirkel. + +</p> +<p>Daar duurt de nacht in de maand Juli nog negentien en een half uur. De zonneschijf verschijnt slechts boven den horizon om +even spoedig weer te verdwijnen. + +</p> +<p>Bij de pool duurt de nacht gedurende honderd negen en zeventig etmalen. Alles duidde aan, dat de <i>Albatros</i> zich in dien nacht als ware het in eene afgrond zoude storten. + +</p> +<p>Wanneer eene waarneming mogelijk geweest ware, dan zoude zij aangetoond hebben, dat men zich op 66° 40’ zuiderbreedte bevond. +Het luchtschip was dus nog slechts op veertien honderd mijlen van de zuidpool verwijderd. + +</p> +<p>Het luchtschip, onweerstaanbaar naar dat ongenaakbaar punt van den aardbol gevoerd, “verslond”, om het zoo uit te drukken, +door zijne snelheid zijne zwaarte; hoewel deze ten gevolge van de afplatting der aarde bij de pool een weinig meer was dan +elders. Het was, alsof het zijne opstuwingsschroeven niet meer noodig had. En weldra nam de storm zoodanig in hevigheid toe, +dat Robur het raadzaam oordeelde om de snelheid der voortstuwingsschroeven tot een minimum van omwenteling te brengen, ten +einde ernstige averij te voorkomen, en bij die geringe eigene snelheid toch stuur in het gevaarte te houden. + +</p> +<p>De ingenieur Robur deelde te midden van die gevaren zijne bevelen met koelbloedigheid uit, en zijne bemanning gehoorzaamde +hem, alsof zij door hem bezield werd. + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans hadden geen enkel oogenblik het dek van het luchtvaartuig verlaten. Men kon er bovendien zonder +bezwaar blijven. + +</p> +<p>De lucht veroorzaakte geen of slechts weinig tegenstand. Het luchtschip verkeerde in die oogenblikken in den toestand van +een luchtballon, die met de middenstof, waarin hij zich gedompeld gevoelt, medegevoerd wordt. + +</p> +<p>Het domein der zuidpool strekt zich uit, zooals beweerd wordt, over eene oppervlakte van vijfmaal honderdduizend vierkante +meters. Bevindt zich daar een vastland? Of is het een archipel? Is het eene <a id="d0e5234"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5234">183</a>]</span>onmetelijke ijszee, die nimmer, zelfs niet gedurende den langsten zomer, ontdooit? Niemand weet dat. + +</p> +<p>Maar, wat men wel weet, dat is, dat de zuidpool veel kouder is dan de noordpool, hetgeen daaraan moet toegeschreven worden, +dat er in het zuidelijk-halfrond veel minder land aangetroffen wordt dan in het noordelijk, ook aan den stand der aarde op +hare omwentelingsbaan gedurende de zuidpool-winters. + +</p> +<p>Niets duidde intusschen aan, dat de storm gedurende dien dag zou afnemen. Het was bij den vijf-en-veertigsten westermeridiaan, +dat de <i>Albatros</i> den poolcirkel binnen trad. Waar zou zij dien weer verlaten,—bij de veronderstelling altijd, dat zij dien zou kunnen verlaten? + +</p> +<p>In ieder geval, naarmate het vaartuig allengs naar het zuiden afzakte, kortte de dag al meer en meer. Het zou niet lang meer +duren, of het zou in dien langdurigen nacht gedompeld zijn, die slechts door de maan verlicht wordt of door het bleeke schijnsel +van het zuiderlicht. + +</p> +<p>Maar het was toen nieuwe maan, en waarachtig de reisgenooten van Robur liepen gevaar niets of niet bijster veel te zien van +die streken, welker geheim nog aan de menschelijke nieuwsgierigheid of weetgierigheid ontsnapt is. + +</p> +<p>Zeer waarschijnlijk stevende de <i>Albatros</i> over eenige reeds herkende punten, b.v. in het westen het land van Graham, hetwelk in de nabijheid van den poolcirkel gelegen +is, en in 1832 door Biscoë ontdekt werd, en Lodewijk Philipsland, hetwelk in 1838 door Dumont d’Urville ontdekt werd, de bekende +bereikte grenzen op dit onbekende vastland. + +</p> +<p>Men leed aan boord van de <i>Albatros</i> niet veel van de koude. De temperatuur was minder laag dan men wel kon vermoeden. Het scheen, dat die storm een lucht-golfstroom +was, die eene zekere hoeveelheid warmte met zich voerde. + +</p> +<p>Het was inderdaad zeer betreurenswaardig, dat die geheele streek in eene diepe duisternis gedompeld was. Hier dient evenwel +opgemerkt te worden, dat, al had ook de maan hare lichtstralen verleend, de waarnemingen toch zeer weinig loonend zouden zijn +uitgevallen. In dit gedeelte van het jaar toch bedekt een lijklaken van sneeuw, een harnas van ijs de geheele poolstreken. +Men bespeurde er zelfs dien “blink” van het pakijs niet, welke eene witachtige tint bezit en aan die donkere gezichteinders +ontbreekt. + +</p> +<p>Hoe onder zulke omstandigheden den vorm van het land, de uitgestrektheid der zeeën, de ligging der eilanden waar te nemen +en op te nemen? Hoe het hydrografisch netwerk van het land te onderscheiden? Hoe het bergstelsel te herkennen, nu de heuvelen +en de bergen niet van het pakijs en de ijsbergen te onderscheiden waren? +<a id="d0e5261"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5261">184</a>]</span></p> +<p>Iets vóór middernacht verlichtte een zuiderlicht de dikke duisternis. Met zijne zilveren franjes, met zijne stralen, die door +het luchtruim schoten, vertoonde zich dat natuurverschijnsel in den vorm van een onmetelijken waaier, die over de eene helft +van het uitspansel geopend zoude zijn. Zijne uiterste electrische uitstroomingen raakten het Zuiderkruis, welker vier sterren +in het zenith schitterden. Het natuurverschijnsel was onvergelijkelijk schoon, en de helderheid, daardoor verspreid, was voldoende +om een blik te kunnen werpen op die streek, welke in een wit lijkkleed gehuld scheen. + +</p> +<p>Het zal wel niet behoeven verhaald te worden, dat boven die streken, zoo nabij de Zuidpool, de magneetnaald van het kompas, +voortdurend van streek, geene te betrouwen aanwijzingen weergaf met betrekking tot den te volgen koers. Maar hare inclinatie +was op een gegeven oogenblik van zoodanigen aard, dat Robur voor zeker kon houden, dat hij boven de magnetische pool passeerde, +die ongeveer bij den acht-en-zeventigsten zuiderbreedte-graad gelegen zoude zijn. + +</p> +<p>En later, toen hij tegen een uur in den morgen den hoek berekende, welke die naald met de loodlijn maakte, riep hij uit: + +</p> +<p>“De Zuidpool is onder onze voeten!” + +</p> +<p>Een wit kalotje werd ontwaard, maar liet niets gissen van hetgeen onder die dikke ijskorst verborgen was. + +</p> +<p>Het zuiderlicht verdween een weinig later en dat denkbeeldige punt, waar alle meridianen van den aardbol te zamen komen, moet +nog gevonden worden. + +</p> +<p>Waarachtig, wanneer Uncle Prudent en Phil Evans het luchtschip en hen, die zich aan boord bevonden, in de meest geheimzinnige +eenzaamheid wilden begraven, dan was de gelegenheid uiterst gunstig. En, als zij het niet deden, dan werd dit veroorzaakt, +doordat hen nog het daartoe benoodigde middel ontbrak. + +</p> +<p>De storm schreed steeds met onverminderde kracht voort en met zulke snelheid, dat, wanneer de <i>Albatros</i> den een of anderen berg op hare baan ontmoet had, zij daarop verbrijzeld ware geworden evenals een schip, dat op eene rotsachtige +kust zoude stranden. + +</p> +<p>En inderdaad, het luchtschip kon zich niet alleen niet meer in horizontale richting dirigeeren, maar het was ook onmachtig +om in de hoogte te stijgen. + +</p> +<p>Daarbij kwam nog, dat eenige toppen op die zuidpoollanden aangetroffen werden. Het gevaar was dus groot. Ieder oogenblik was +eene botsing te duchten, en die botsing zou de vernietiging van het luchtgevaarte ten gevolge hebben. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p185.jpg" alt="Het gevaar was dus groot. Ieder oogenblik was eene botsing te duchten. (Bladz. 184)."></p> +<p class="figureHead">Het gevaar was dus groot. Ieder oogenblik was eene botsing te duchten. (Bladz. <a href="#d0e5261">184</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Zoo’n ramp was te meer te vreezen, daar de wind, nadat de <i>Albatros</i> den meridiaan zero gepasseerd had, naar het oosten neigde. <a id="d0e5298"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5298">185</a>]</span>Twee lichtende punten werden toen op een afstand van ongeveer honderd kilometers van het luchtvaartuig ontwaard. +<a id="d0e5300"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5300">186</a>]</span></p> +<p>Dat waren de twee vulkanen, de Erebus en de Terror, die tot het uitgestrekte bergstelsel van Ross behooren. + +</p> +<p>Zou de <i>Albatros</i>, evenals een reusachtige vlinder, zich de vleugels gaan verbranden aan die vulkanische vlammen? + +</p> +<p>Er werd een uur van pijnlijke spanning doorgebracht. Het was alsof een dier vuurspuwende bergen, de Erebus, zich op het luchtschip +kwam storten, dat maar niet uit de zuiging van den storm kon geraken. De vlammen-bundels werden voor het oog ieder oogenblik +grooter. Een slagboom van vuur sloot als het ware den weg af. Schitterende stralen verlichtten thans de ruimte. Alle voorwerpen +aan boord hadden toen een rooden weerschijn aangenomen en gaven aan het vaartuig een waarlijk helsch uitzicht. + +</p> +<p>Alle opvarenden zonder onderscheid stonden onbewegelijk, zonder eenig geluid te maken, zonder eenig gebaar te wagen, en wachtten +in spanning de schrikkelijke minuut, gedurende welke die vreeselijke haard hen met zijne vlammen zou omgeven. + +</p> +<p>Maar de storm, die de <i>Albatros</i> medevoerde, redde haar van de schrikkelijke ramp. + +</p> +<p>De vlammen van den Erebus werden door den stormwind ternedergedrukt en leverden zoo een doortocht aan het luchtschip. Te midden +van een waren stortregen van vulkanische bestanddeelen, als lava-brokstukken, vulkanische asch en zand, die gelukkig door +de middenpuntvliedende werking der opstuwingsschroeven afgewend werden, werd die in volle uitbarsting verkeerende krater overzweefd. + +</p> +<p>Een uur later verdwenen die beide kolossale toortsen, welke het uiteinde der bekende wereld gedurende de lange poolnachten +verlichten, voor den blik der opvarenden van de <i>Albatros</i> achter den gezichteinder. + +</p> +<p>Tegen twee uur in den morgen werd het eiland Ballery, op de uiterste punt van de Ontdekkings-kust gelegen, gepasseerd, zonder +dat men het evenwel kon verkennen, daar het door een band van ijs aan de poollanden vastgeklonken en daarvan niet te onderscheiden +was. + +</p> +<p>Van den poolcirkel af, dien de <i>Albatros</i> andermaal op den honderd-vijf-en-zeventigsten lengtegraad bewesten Parijs sneed, werd zij over het pakijs en over de ijsbergen +heengevoerd, waartegen zij honderdmaal gevaar liep zich te verbrijzelen. Het luchtschip was niet meer in de hand van zijn +stuurman, maar in de hand van God.... en God is een betrouwbare loods! + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> volgde toen den meridiaan, die een hoek van honderd en vijf graden maakt met die middagslijn, waarop zij het poolgebied binnentrad. + +</p> +<p>Toen zij eindelijk den zestigsten graad zuiderbreedte bereikt had, scheen de kracht van den storm te breken. Zijn geweld verminderde +<a id="d0e5338"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5338">187</a>]</span>merkbaar. De <i>Albatros</i> begon weer meester over hare bewegingen te worden. Eindelijk—en dat was een ware verademing—kwam zij weer binnen de verlichte +streken van den aardbol en verscheen de dag weer tegen acht uur in den ochtend. + +</p> +<p>Robur en zijne tochtgenooten, na aan den cycloon van kaap Hoorn ontsnapt te zijn, waren nu eindelijk van den storm bevrijd. +Zij waren naar de Groote Stille Zuidzee teruggevoerd geworden, nadat zij zevenduizend kilometers in negentien uren afgelegd +hadden. Dat was iets meer dan een uur gaans per minuut—eene snelheid die het dubbele was van die, welke de <i>Albatros</i> onder gewone omstandigheden met hare voortstuwingsmachines kon ontwikkelen. + +</p> +<p>Maar Robur wist niet meer waar hij was, ten gevolge van het onbruikbaar worden der kompasnaald in de nabijheid van de magnetische +pool. Hij moest dus wachten tot de zon zich, onder gunstige omstandigheden tot het doen eener waarneming, zoude vertoonen. + +</p> +<p>Ongelukkig was het uitspansel met dikke wolken bezwangerd en dien dag verscheen de zon niet. + +</p> +<p>Dat was eene teleurstelling, die te eerder gevoeld werd, daar de beide voortstuwingsschroeven gedurende den storm nog al averij +beloopen hadden. + +</p> +<p>Robur, die zich door dat voorval niets op zijn gemak gevoelde, kon gedurende dien geheelen dag slechts met eene betrekkelijk +matige snelheid vooruitstevenen. Toen hij over de tegenvoeters van Parijs heen toog, bedroeg zijn vaart slechts zes mijlen +in het uur. Men moest vooral oppassen de averijen niet te verergeren. Wanneer zijne twee voortstuwingsschroeven buiten staat +geraakten om te kunnen arbeiden, dan zou de toestand van het luchtschip boven die uitgestrekte wateroppervlakte van de Groote +Stille Zuidzee zeer zorgwekkend worden. + +</p> +<p>De ingenieur vroeg zich dan ook af, of het niet noodzakelijk ware, de herstellingen dadelijk en op de plaats zelve ten uitvoer +te brengen, althans in zooverre, dat de reis vervolgd zou kunnen worden. + +</p> +<p>Den volgenden morgen—27 Juli—werd tegen zeven uur in den ochtend land in het oosten geseind. + +</p> +<p>Men herkende weldra dat het een eiland was. Een eiland! Ja, maar welk, onder die duizenden, waarmede de Groote Stille Zuidzee +bezaaid is? + +</p> +<p>Robur besloot toch daar stil te houden zonder te landen. Volgens hem zou die dag voldoende zijn, om de geleden averij te herstellen, +zoodat hij des avonds de reis nog zou kunnen hervatten. + +</p> +<p>De wind was geheel en al gevallen, hetgeen eene gunstige omstandigheid te noemen was voor de manoeuvres, welke uitgevoerd +<a id="d0e5366"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5366">188</a>]</span>moesten worden. De <i>Albatros</i> zou, daar zij zwevende zoude blijven, niet heengevoerd worden, de hemel weet waar! + +</p> +<p>Een lange kabel van honderd vijftig voet, met een anker aan het uiteinde, werd over boord naar beneden gevierd. Toen het luchtschip +bij den oever van het eiland aankwam, krabde het anker over de eerste rotsklippen en bleef tusschen twee overgroote steenklompen +vast zitten. De kabel liep toen onder den invloed der opstuwingsschroeven strak en de <i>Albatros</i> bleef onbeweeglijk als een vaartuig ten anker. + +</p> +<p>Dat was de eerste maal sedert het vertrek van Philadelphia, dat er een materieel verbindingsmiddel tusschen het luchtschip +en de aarde bestond. + + + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e5378"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">XV.</h2> +<h2>Waarin zaken gebeuren, die inderdaad waard zijn verhaald te worden.</h2> +<p>Toen de <i>Albatros</i> zich nog in hoogere luchtlagen bevond, had men kunnen bespeuren, dat dit eiland slechts van bescheiden omvang was. Neen, +het was niet groot. + +</p> +<p>Maar op welken breedtegraad was het gelegen? En op welken lengtegraad? + +</p> +<p>Was het een eiland van de Groote Stille Zuidzee? Of behoorde het tot Australazië? Of tot den Indischien Archipel? + +</p> +<p>Dat zou men eerst te weten komen, wanneer Robur zijn bestek opgemaakt zou hebben. + +</p> +<p>Hoewel hij onmogelijk rekening had kunnen houden met de gebrekkige aanwijzingen van het kompas, zoo meende hij toch reden +te hebben om te gelooven, dat hij zich boven de Groote Stille Zuidzee bevond. + +</p> +<p>Zoodra de zon te voorschijn zou treden, zouden de omstandigheden voorzeker uitmuntend genoemd kunnen worden, om eene goede +waarneming te doen. + +</p> +<p>Van die hoogte gezien,—honderd vijftig voeten,—vertoonde zich het eiland, hetwelk een omtrek meette van ongeveer vijftien +mijlen, als eene zeester met drie punten. + +</p> +<p>Bij de zuidoostelijke punt verrees een klein eiland, dat voorafgegaan en omgeven werd door een doolhof van klippen. Op het +strand en op die klippen werd geen verschijnsel van hoog en laag water waargenomen. Dit versterkte de meening van Robur <a id="d0e5402"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5402">189</a>]</span>omtrent de gegiste ligging, daar de invloed van eb en vloed in de Groote Stille Zuidzee bijna onmerkbaar is. + +</p> +<p>Op de noordwestelijke punt verhief zich een kegelvormige berg, waarvan de hoogte gerust op twaalfhonderd voeten geschat kon +worden. + +</p> +<p>Men ontwaarde geen enkelen inboorling; maar misschien was de tegenovergestelde kust bewoond. In ieder geval, wanneer het luchtschip +door de bewoners bespeurd was geworden, zou de angst en de schrik hen wel genoodzaakt hebben om te vluchten of zich te verbergen. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> was bij de zuidoostelijke punt aangekomen en was daar ten anker gegaan. + +</p> +<p>Niet ver er van daan stroomde een kleine rio tusschen de rotsen en stortte zich in eene kleine kreek uit. Iets verder zag +men eenige bochtige valleien, waarin veel geboomte van verschillende soort, nog al wild, als patrijzen en snippen, maar vooral +trapganzen in groote hoeveelheid aangetroffen werden. + +</p> +<p>Mocht het eiland niet bewoond zijn, dan was het voorzeker toch bewoonbaar. + +</p> +<p>Ongetwijfeld zou Robur er op hebben kunnen landen, en dat hij daartoe niet overgegaan was, had zijne oorzaak alleen daarin, +dat de bodem, die nog al afwisselend van gesteldheid was, hem geen geschikte plaats scheen aan te bieden om met het luchtschip +op den grond neer te strijken. + +</p> +<p>In afwachting dat hij in de gelegenheid zoude komen om zijn bestek te kunnen opmaken, deed de ingenieur een begin maken met +de herstellingen, die hij bij het vallen van den avond hoopte te beëindigen. + +</p> +<p>De opstuwingsschroeven waren in volmaakte orde. Deze hadden gedurende het geweld van den cycloon en van den storm, die hun +arbeid eenigermate verlicht hadden, op bewonderenswaardige wijze gewerkt. Thans was de helft hunner slechts in beweging gesteld, +hetgeen voldoende was om den kabel loodrecht op de kust gestrekt te houden. + +</p> +<p>Maar de twee voortstuwingsschroeven hadden geleden en veel meer dan Robur zelf bevroed had. Hij deed de roeden der wieken, +die verbogen waren, recht buigen, en liet de kamraderen nazien, die de omwentelingsbeweging moesten overbrengen. + +</p> +<p>Het personeel hield zich, onder de leiding van Robur als ingenieur en van Tom Turner als eerste officier, het eerst onledig +met de voorschipsschroef. Het was meer doelmatig het werk met haar te beginnen, voor het geval, dat de <i>Albatros</i> om de een of andere reden genoodzaakt mocht worden te vertrekken, voordat de geheele herstelling beëindigd was. Met dien +voortstuwer alleen kon men gemakkelijk koers zetten. +<a id="d0e5430"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5430">190</a>]</span></p> +<p>Middelerwijl hadden Uncle Prudent en zijn lotgenoot Phil Evans, na gedurende geruimen tijd het dek op en neer gewandeld te +hebben, op een paar vouwstoeltjes van het achterschip plaats genomen. + +</p> +<p>Wat den neger Frycollin betreft, deze was bijzonder in zijn nopjes. En geen wonder, want het verschil was nog al groot. Vroeger +zweefde hij op duizend meters en thans bevond hij zich nog slechts op honderd vijftig voeten boven den grond! + +</p> +<p>De arbeid werd slechts gestaakt, toen de zon genoegzaam boven den horizon gestegen was, om een tijdhoek te nemen; later, wanneer +de zon haar hoogste punt zoude bereiken, om het middaguur der plaats, waar men zich bevond, juist te bepalen. + +</p> +<p>Het resultaat der beide waarnemingen, die met de grootste nauwkeurigheid verricht werden, was het navolgende: + +</p> +<p>Lengte: 176° 17’ ten oosten van den middagcirkel van Parijs. + +</p> +<p>Breedte: 43° 37’, natuurlijk ten zuiden. + +</p> +<p>Dit punt op de kaart opgezocht, kwam met de ligging van het eiland Chatham en het daarbij gelegen eilandje Viff overeen, welke +tot een eilanden-groep behooren, die gewoonlijk onder den naam van Broughton-eilanden bekend staan. Die groep bevindt zich +op een afstand van vijftien graden ten oosten van Tawaï Pomanou, het grootste en het zuidelijkste eiland van Nieuw Zeeland, +in het zuidelijk gedeelte van de Groote Stille Zuidzee gelegen. + +</p> +<p>“Dat komt met mijne gissing overeen,” zeide Robur tot Tom Turner. + +</p> +<p>“En dus zijn wij?....” + +</p> +<p>“Op een afstand van zes en veertig graden ten zuiden van het eiland X, hetgeen overeenkomt met twee duizend acht honderd mijlen. +Waarlijk, nog een heele lap zee!” + +</p> +<p>“Een reden te meer om onze voortstuwers te repareeren,” antwoordde de eerste officier. + +</p> +<p>“Van die meening ben ik ook.” + +</p> +<p>“Wij kunnen gedurende dien overtocht tegenwinden aantreffen.” + +</p> +<p>“Dat zou noodlottig zijn, als wij geen vaart genoeg konden zetten.” + +</p> +<p>“Zeker, want de voorraad levensmiddelen raakt op en het komt er op aan, ons eiland X zoo spoedig mogelijk te bereiken.” + +</p> +<p>“Ja, Tom, en ik hoop de reis gedurende dezen nacht te hervatten, al moest het met ééne schroef zijn?” + +</p> +<p>“Met slechts ééne schroef?” + +</p> +<p>“De andere zouden wij onderweg kunnen herstellen, niet waar?” + +</p> +<p>“Voorzeker. Maar... master Robur... ik wilde u iets vragen...” + +</p> +<p>“Vraag op, Tom.” + +</p> +<p>“En die twee heeren met hun knecht?” vroeg de eerste officier. + +</p> +<p>“Tom Turner,” was de wedervraag des ingenieurs, “zouden zij te beklagen zijn, wanneer zij ingezetenen, volkplanters van het +eiland X werden? Zeg, op uw geweten, zouden zij te beklagen zijn?” +<a id="d0e5475"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5475">191</a>]</span></p> +<p>“Neen..., maar....” + +</p> +<p>“Geen maren, Tom, laat de zaak dier onverbeterlijke en koppige Yankees aan mij over.” + +</p> +<p>Maar, wat was dat voor een eiland, het eiland X? + +</p> +<p>Een klein eiland, verloren in de onmetelijkheid van de Groote Stille Zuidzee, tusschen de evenachtslijn en den kreeftskeerkring. +Een eiland, dat als geheel onbekend, op waardige wijze den algebraïschen naam droeg, daaraan door Robur gegeven. + +</p> +<p>Het was gelegen in de zee der Markiezen-eilanden, buiten iederen gewonen koers in dien grooten oceaan. + +</p> +<p>Daar had Robur eene kleine volkplanting opgericht; daar kwam de <i>Albatros</i> uitrusten, wanneer zij vermoeid van haar vlucht was; daar vond zij ververschingen en benoodigdheden van allerlei aard voor +hare lange reizen. + +</p> +<p>Op dat eiland had Robur, die over groote geldmiddelen kon beschikken, eene werf opgericht, om zijn luchtschip te bouwen. Hij +kon het daar repareeren, het zelfs verbouwen. Zijne magazijnen bevatten genoeg materialen en verduurzaamde levensmiddelen +daarvoor, behalve nog het aanwezige tot onderhoud van een vijftigtal bewoners, de eenige bevolking van het eiland. + +</p> +<p>Toen Robur eenige dagen te voren bij Kaap Hoorn aangekomen was, had hij reeds plan gehad om naar het eiland X te stevenen, +en wilde te dien einde de Groote Stille Zuidzee in schuinsche richting oversteken. Maar de cycloon had de <i>Albatros</i> in hare wervelkringen gegrepen. Na den cycloon, was de storm opgestoken en deze had het luchtschip over de zuider poolstreken +heengevoerd. Om kort te gaan, Robur was nagenoeg op zijne oorspronkelijke koerslijn teruggekomen, en zonder de averij aan +de voortstuwingsschroeven, zou de vertraging niet zeer belangrijk zijn geweest. + +</p> +<p>Men zou dus naar het eiland X stevenen. Maar, zooals de eerste officier Tom Turner had gezegd: de afstand was lang. Zeer waarschijnlijk +zou men met ongunstige winden te kampen hebben. Het luchtschip zou dan niet te veel hebben aan de volle kracht zijner machine, +om binnen den gewilden tijd op zijne bestemmingsplaats te komen. + +</p> +<p>Bij gewonen koers en zonder bijkomende ongevallen, zou die overtocht in drie of vier dagen te volvoeren zijn. + +</p> +<p>Dat was de reden waarom Robur besloot op het eiland Chatham stil te houden. Daar bevond hij zich onder de gunstigste omstandigheden, +om ten minste de schroef van het voorschip te herstellen. + +</p> +<p>Hij duchtte dan niet meer, wanneer eene tegenbries mocht aanwakkeren, naar het zuiden medegevoerd te worden, wanneer hij noordwaarts +wilde stevenen. Als de nacht zoude invallen, zou hij met <a id="d0e5506"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5506">192</a>]</span>zijne herstellingen gereed zijn. Hij zou dan manoeuvreeren om zijn anker te bevrijden. Mocht dat te stevig in de rotsen vastgeklemd +zijn, welnu, dan zou hij eenvoudig den ankertros kappen en de reis naar den equator aanvaarden. Er waren ankers en kabels +genoeg aan boord. + +</p> +<p>Zooals men ziet, was die manier van handelen de eenvoudigste en derhalve ook de beste. Zij werd stipt opgevolgd. + +</p> +<p>Het personeel van de <i>Albatros</i>, geheel bewust, dat er hoegenaamd geen tijd te verliezen was, sloeg flink de hand aan het werk, waardoor alles goed vorderde. + +</p> +<p>Maar, terwijl ieder zich haastte, hadden de voorzitter Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans een onderhoud, waarvan +het gevolg bijzonder gewichtig zoude zijn. + +</p> +<p>“Phil Evans....” begon de voorzitter. + +</p> +<p>“Wat is er, Uncle Prudent.” + +</p> +<p>“Gij zijt evenals ik vast besloten, om het offer van uw leven te brengen?” + +</p> +<p>“Zeker, evenals gij!” + +</p> +<p>“Voor de laatste maal, wij hebben niets meer van dien Robur te verwachten, niet waar?” + +</p> +<p>“Niets.” + +</p> +<p>Phil Evans onderscheidde zich in zijne gesprekken door eene Lacedemonische beknoptheid. + +</p> +<p>“Welnu, Phil Evans, mijn voornemen staat vast!” + +</p> +<p>“Welk voornemen, Uncle Prudent?” + +</p> +<p>“Daar de <i>Albatros</i> dezen avond nog moet vertrekken, zal de nacht niet voorbijgaan, zonder dat wij ons voornemen zullen kunnen ten uitvoer leggen. +Wij zullen de vleugels van den vogel van den ingenieur verbrijzelen....” + +</p> +<p>“Wat wilt gij doen?” + +</p> +<p>“Dezen nacht zal dit gevloekte luchtschip uit elkander springen!” + +</p> +<p>“Laat het springen!” zei Phil Evans. + +</p> +<p>Zooals men ziet, waren de beide lotgenooten het op alle punten eens, zelfs op het punt om met onverschilligheid den verschrikkelijken +dood, die hen wachtte, onder de oogen te zien. + +</p> +<p>“Hebt ge al het benoodigde daartoe?....” vroeg Phil Evans na een poos. + +</p> +<p>“Ja!” + +</p> +<p>“Hoe zijt gij er aan gekomen?” + +</p> +<p>“Verleden nacht, terwijl Robur en zijne bemanning slechts bedacht waren op de redding van het luchtschip, ben ik er in geslaagd +in de kruitkamer te sluipen en daar eene dynamiet-patroon machtig te worden.” + +</p> +<p>“Is het mogelijk!” + +<a id="d0e5558"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5558">193</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p193.jpg" alt="De Albatros was bij de zuidoostelijke punt aangekomen en ten anker gegaan. (Bladz. 189)."></p> +<p class="figureHead">De Albatros was bij de zuidoostelijke punt aangekomen en ten anker gegaan. (Bladz. <a href="#d0e5402">189</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>“Ja, hier is zij!” + +</p> +<p>“Uncle Prudent, laten wij dadelijk aan den slag gaan.” +<a id="d0e5571"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5571">194</a>]</span></p> +<p>“Neen, Phil Evans!” + +</p> +<p>“Niet, Uncle Prudent?” + +</p> +<p>“Nu althans niet, maar straks, als de avond gevallen zal zijn.” + +</p> +<p>“Nog zoolang!” zuchtte Phil Evans, op den toon van iemand die de koorts had. + +</p> +<p>“Wanneer het nacht zal zijn, zullen wij in onze roef wederkeeren.” + +</p> +<p>“En dan?” + +</p> +<p>“Dan moet gij mij maar laten begaan. Gij zult alleen te waken hebben, dat ik niet overvallen kan worden!” + +</p> +<p>De beide lotgenooten dineerden tegen zes uur als naar gewoonte. Twee uren later hadden zij zich naar hunne hut begeven, als +menschen, die de schade van den vorigen slapeloos doorgebrachten nacht wenschten in te halen. + +</p> +<p>Noch Robur, noch iemand der opvarenden kon gissen, welke verschrikkelijke ramp de <i>Albatros</i> bedreigde. + +</p> +<p>Ziehier, hoe Uncle Prudent dacht te werk te gaan. + +</p> +<p>Zooals hij verhaald had, was hij er in geslaagd in de kruitkamer, die in een der afdeelingen van den romp van het luchtschip +uitgespaard was, te dringen. Daar had hij zich weten meester te maken van eene zekere hoeveelheid buskruit en van eene patroon, +in allen deele gelijk aan die, welke de ingenieur in Dahomey gebezigd had. Teruggekeerd in zijne hut, had hij die patroon +zorgvuldig onder zijn beddegoed verborgen en was hij vast besloten de <i>Albatros</i> gedurende den nacht, wanneer zij de reis hervat zoude hebben, te midden van den dampkring uit elkander te laten springen. + +</p> +<p>Phil Evans onderzocht met groote nieuwsgierigheid de door zijn lotgenoot ontvreemde patroon. + +</p> +<p>Het was eene huls, welker metalen cylinder met eene ontplofbare zelfstandigheid ter zwaarte van een kilogram gevuld was, die +voldoende kon gerekend worden om het luchtschip in zijne gebinten te ontwrichten en zijne werktuigen te ontredderen. Wanneer +de ontploffing niet voldoende was, om het luchtgevaarte met één slag te vernietigen, dan zou de val daaraan wel den genadeslag +toebrengen. Nu was niets gemakkelijker dan die patroon in een hoek van de hut neer te leggen; zij zou dan het dek vernielen +en den romp met zijne inhouten uit elkander doen vliegen. + +</p> +<p>Maar, om de uitbarsting teweeg te brengen, moest men het aanvuringshoedje, met slagkwik gevuld, hetwelk aan de patroon bevestigd +was, doen ontploffen. Dat was het moeielijkste gedeelte van de onderneming; want de ontbranding van dat slaghoedje mocht eerst +na een tijdsverloop, dat met de meeste nauwkeurigheid berekend moest worden, plaats, hebben. + +</p> +<p>En inderdaad, Uncle Prudent had met zijne gewone scherpzinnigheid dit bedacht: +<a id="d0e5608"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5608">195</a>]</span></p> +<p>Zoodra de voortstuwer van het voorschip hersteld zoude zijn, zou het schip de reis in noordelijke richting hervatten. Maar, +dan zouden Robur en zijne helpers zeer waarschijnlijk naar het achterschip komen, om met de herstelling van de achterschroef +een begin te maken. Nu zou de tegenwoordigheid van het geheele personeel in de nabijheid van de hut, Uncle Prudent bij het +nemen zijner maatregelen kunnen belemmeren. Daarom was hij besloten om gebruik te maken van eene lont, die door hare berekende +lengte de ontploffing op het gewilde tijdstip zou teweeg brengen. + +</p> +<p>Ziehier wat hij verder aan Phil Evans dienaangaande mededeelde: + +</p> +<p>“Met die patroon heb ik ook eenig buskruit bemachtigd. Daarvan zal ik eene lont vervaardigen, welker lengte in verhouding +tot den vereischten tijd voor hare verbranding zal zijn. Die lont zal met het innerlijke van het slaghoedje in verbinding +staan.” + +</p> +<p>“Goed zoo!” sprak Phil Evans. + +</p> +<p>“Mijn voornemen is, om die lont tegen middernacht te ontsteken, zoodat de ontploffing tusschen drie en vier uren in den morgen +zal plaats hebben.” + +</p> +<p>“Goed beraamd!” betuigde Phil Evans andermaal. + +</p> +<p>Zooals men ziet, waren de beide lotgenooten er toe gekomen om met de meest mogelijke koelbloedigheid de verschrikkelijke vernietiging, +waarin ook zij moesten omkomen, te bespreken. En in hun hart was zooveel haat tegen Robur en zijn makkers opgehoopt, dat hun +het offer van hun leven als het aangewezen middel voorkwam om, met de <i>Albatros</i>, allen, die zich aan boord bevonden, te vernietigen. + +</p> +<p>Ja, die daad was verfoeielijk, was hatelijk; zij was die van waanzinnigen, dat is zoo! Maar toorn en woede, gedurende die +vijf weken van opsluiting binnen de wanden van dat verwenschte luchtschip opgekropt, had hen in een toestand van razernij +gebracht, die zich door alle middelen zocht te uiten. + +</p> +<p>“En Frycollin?”.... vroeg Phil Evans. + +</p> +<p>“Wat is er met Frycollin?” knorde Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Hebben wij het recht zoo over zijn leven te beschikken?” + +</p> +<p>“Wij offeren het onze wel op!” + +</p> +<p>Het is zeer te betwijfelen, of Frycollin die reden voldoende zoude gevonden hebben. + +</p> +<p>Uncle Prudent zette zich onmiddellijk aan het werk, terwijl Phil Evans in de nabijheid van de roef de wacht hield. + +</p> +<p>De bemanning was steeds volijverig op het voorschip bezig. Eene verrassing van een hunner was dus niet te duchten. + +</p> +<p>Uncle Prudent wreef eerst eene kleine hoeveelheid buskruit fijn en maakte er een zacht poeder van. Dit bevochtigde hij een +weinig <a id="d0e5644"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5644">196</a>]</span>en besloot het in een linnen darm, die den vorm eener lange maar dunne worst verkreeg. + +</p> +<p>Hij ontstak die lont en kreeg de verzekering dat een lengte van vijf centimeters in tien minuten verbrandde. Voor eene tijdruimte +van drie en een half uur was dus eene lengte van een meter noodig. Daaromtrent voldoende op de hoogte gebracht, doofde de +voorzitter van Weldon-Institute de lont uit, besloot haar in eene stevige scheede van gevlochten touw en bevestigde haar aan +de dynamietpatroon. + +</p> +<p>Die arbeid was, zonder eenige achterdocht opgewekt te hebben, tegen tien uur in den avond ten einde gebracht. + +</p> +<p>Phil Evans kwam zich toen bij zijn lotgenoot in de hut vervoegen. + +</p> +<p>De herstellingen van de voorschipsschroef waren dien dag vlijtig onder handen genomen; maar men had de bladen, welker roeden +verbogen waren, naar binnen moeten halen, om hun den doelmatigen stand te hergeven. + +</p> +<p>Wat de batterijen, of de accumulatoren, in één woord de toestellen betrof, die de levendmakende kracht aan de <i>Albatros</i> verleenden, deze hadden niets van het geweld van den storm geleden. Men had nog scheikundige preparaten genoeg in voorraad, +om hen gedurende vier of vijf dagen aan den gang te houden. + +</p> +<p>De nacht was ingevallen, toen Robur met zijne manschappen hunnen arbeid eindigden. De bladen van de voorschipsschroef waren +nog niet op hunne plaats gebracht. Er zou nog drie uren gearbeid moeten worden, alvorens die voortstuwer in staat zoude wezen +zijn werk te verrichten. + +</p> +<p>Na Tom Turner, zijn eersten officier, geraadpleegd te hebben, besloot de ingenieur zijne bemanning, die zeer vermoeid was, +eenige rust te verleenen, en het verdere gedeelte van hetgeen er te doen overbleef, tot den volgenden morgen uit te stellen. +Het daglicht was daarenboven bij dien uiterst fijnen arbeid van het nauwkeurig passen der machinedeelen, waarbij de verlichtingstoestellen +slechts eene onvoldoende helderheid zouden verstrekt hebben, hoogst noodig. + +</p> +<p>Maar die omstandigheid bleef voor Uncle Prudent en Phil Evans onbekend. Afgaande op hetgeen zij Robur hadden hooren beweren, +gingen zij van de meening uit, dat de voorschroef voor het invallen van den nacht hersteld zoude zijn en dat de <i>Albatros</i> onmiddellijk hare reis naar het noorden vervolgd zoude hebben. Zij meenden dus, dat zij reeds haar anker gelicht had, terwijl +zij inderdaad nog aan het eiland vastgeketend was. + +</p> +<p>Die omstandigheid zou de zaken anders doen verloopen, dan zij gerekend hadden. + +</p> +<p>De nacht was somber en de maan was niet te bespeuren. Dikke <a id="d0e5672"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5672">197</a>]</span>wolken waren oorzaak, dat de duisternis nog grooter was. Men voelde, dat een lichte bries begon door te staan. Eenige zuchtjes +uit het zuidwesten streken over het dek van het luchtschip, dat evenwel niet van de plaats kwam en voor anker bleef. De ankertros +bleef loodrecht strak staan en verbond de <i>Albatros</i> met het eiland. + +</p> +<p>Uncle Prudent en zijn lotgenoot Phil Evans, bij elkander in hunne hut opgesloten, wisselden slechts weinige woorden. Zij vernamen +slechts de trillingen van de opstuwingsschroeven, die alle overige geluiden aan boord overheerschten. De beide mannen wachtten +tot het oogenblik van handelen zoude gekomen zijn. + +</p> +<p>Een weinig vóór middernacht sprak Uncle Prudent: + +</p> +<p>“Het is tijd!” + +</p> +<p>Onder de kooien der hut was eene lade. In een dier laden legde Uncle Prudent de dynamietpatroon, welke aan haar ontstekingsmiddel +bevestigd was. In die lade kon de lont branden, zonder zich door hare lucht of door haar knetteren te verraden. De voorzitter +van Weldon-Institute ontstak haar aan haar uiteinde en schoof toen de lade onder de kooi dicht. + +</p> +<p>“Nu naar het achterschip,<span class="corr" title="Bron: ">”</span> sprak hij; “en dan zullen wij wachten!” + +</p> +<p>Beiden traden naar buiten en waren zeer verwonderd, toen zij bemerkten, dat de roerganger zijne gewone plaats niet innam. + +</p> +<p>Phil Evans boog zich over de verschansing en keek naar buiten. + +</p> +<p>“De <i>Albatros</i> is nog steeds op dezelfde plaats,” fluisterde hij. + +</p> +<p>“Inderdaad?” + +</p> +<p>“De werkzaamheden zullen niet beëindigd zijn.... zoodat zij niet heeft kunnen vertrekken.” + +</p> +<p>Uncle Prudent maakte een gebaar van teleurstelling. + +</p> +<p>“Wij zullen de lont moeten uitdooven,” zeide hij. + +</p> +<p>“Neen!... wij moeten de vlucht nemen!”... antwoordde Phil Evans. + +</p> +<p>“De vlucht nemen?” + +</p> +<p>“Ja, langs den ankertros...” + +</p> +<p>“Kan dat?” + +</p> +<p>“Ja zeker, nu het nacht is!... En eene daling van honderdvijftig voeten langs een gespannen touw is kinderwerk!” + +</p> +<p>“Dat is het inderdaad, Phil Evans! En wij zouden wel dwaas zijn de aangeboden gelegenheid niet te benuttigen!” + +</p> +<p>“Zoo is mijne meening ook,” zei de secretaris van Weldon-Institute. + +</p> +<p>Zij keerden evenwel eerst naar hunne hut terug en staken alles in hun zakken of verbergden onder hun kleeding, wat zij meê +konden nemen, bij het vooruitzicht van korter of langer op het eiland Chatham te zullen moeten verblijven. +<a id="d0e5723"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5723">198</a>]</span></p> +<p>Toen zij de deur zacht dichtgemaakt hadden, slopen zij zonder gerucht te maken naar het voorschip. + +</p> +<p>Hun plan was om Frycollin te wekken en hem te noodzaken met hen te ontvluchten. + +</p> +<p>De nacht was zwart. De wolken begonnen uit het zuidwesten op te komen. De bries was opgestoken en het luchtschip zwaaide voor +zijn anker en deed den tros, die het aan den bodem vasthechtte, eenigermate van de loodlijn afwijken. Dat was evenwel niets; +de afdaling zou slechts iets moeielijker zijn. Maar, wat was dat voor mannen, die niet geaarzeld hadden hun leven ten offer +te brengen? + +</p> +<p>Beiden slopen over het dek voort, hielden soms achter de beschotten der roeven stil, om te hooren of zij ook eenig geluid +vernamen. Maar, overal heerschte de meest volkomen stilte. Geen enkel licht scheen door de dekglazen. Allen aan boord van +het luchtschip waren in een diepen slaap gedompeld. + +</p> +<p>Middelerwijl naderden Uncle Prudent en zijn secretaris de hut van Frycollin; toen bleef Phil Evans plotseling stilstaan en +fluisterde: + +</p> +<p>“De nachtwacht.” + +</p> +<p>Inderdaad, een man lag daar bij de roef uitgestrekt op den grond. Als hij sliep, dan kon dat maar zeer licht zijn. De vlucht +werd onmogelijk, wanneer deze alarm maakte. + +</p> +<p>In zijne nabijheid lagen een hoop touwwerk, stukken zeildoek en vlokken hennep, die gediend hadden bij de herstelling der +voortstuwingsschroef. + +</p> +<p>In een ondeelbaar oogenblik was die man gebonden en den mond gestopt met een flinken prop. Daarna werd hij zoodanig aan een +der spijlen van de verschansing vastgebonden, dat hij geen vin verroeren of geen kreet slaken kon. + +</p> +<p>Dat alles was, zonder bijna gerucht te maken, uitgevoerd. + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans spitsten toen scherp de ooren, maar niets liet zich hooren. Diepe stilte bleef heerschen. Alles +sliep aan boord. + +</p> +<p>De beide vluchtelingen—dien naam kan men hen reeds geven, niet waar?—bereikten eindelijk de hut van Frycollin. François Tapage, +die in de nabijheid sliep, snurkte zoo geweldig, dat hij voorwaar zijn naam eer aandeed. + +</p> +<p>Dat was nogal geruststellend. + +</p> +<p>Maar tot zijne groote verwondering behoefde Uncle Prudent slechts zacht tegen de deur van Frycollin met de hand te drukken. +Zij stond toch op een kier. Hij trad binnen, maar kwam even snel weer naar buiten. + +</p> +<p>“Er is niemand!” sprak hij. + +</p> +<p><span class="corr" title="Bron: ">“</span>Niemand?” vroeg Phil Evans. +<a id="d0e5758"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5758">199</a>]</span></p> +<p>“Neen, niemand!” + +</p> +<p>“Waar mag de neger zijn?” was de fluisterende vraag. + +</p> +<p>“Och, wat kan het ons, alles wel beschouwd, schelen?” + +</p> +<p>Beiden slopen toen naar het voorschip, denkende dat Frycollin daar ergens in een hoek lag te slapen... + +</p> +<p>Zij zochten, maar vonden niets! + +</p> +<p>“Zou de kerel ons voorgekomen zijn?...” zei Uncle Prudent. + +</p> +<p>“Dat schijnt zoo.” + +</p> +<p>“De drommel zal hem halen!” + +</p> +<p>“Maar, of hij al of niet de plaat gepoetst heeft, om het even; wij kunnen niet langer wachten! Kom!” + +</p> +<p>En zonder te aarzelen, klommen de beide vluchtelingen over de verschansing, grepen den kabel met beide handen, klemden er +zich met de voeten aan vast, en lieten zich daarna afglijden. + +</p> +<p>Zoo kwamen zij ongedeerd op den grond terecht. + +</p> +<p>Wat een genot voor hen, den vasten bodem, die hen sedert zoo lang ontbroken had, weer onder de voeten te voelen! Wat een pret, +om weer op stevigen grond te kunnen wandelen, en niet meer de speelbal des dampkrings te zijn! + +</p> +<p>Zij maakten zich gereed, om langs het riviertje het binnenste gedeelte van het eiland te bereiken, toen een gedaante eensklaps +voor hen verrees. + +</p> +<p>Dat was Frycollin. + +</p> +<p>Ja, de neger had hetzelfde denkbeeld van zijn meester gehad en had de stoutmoedigheid ontwikkeld, hem zonder voorafgaande +waarschuwing vóór te gaan. + +</p> +<p>Maar, het was thans het oogenblik niet, om zich daarover vertoornd te toonen, en Uncle Prudent wilde eene schuilplaats in +een verwijderd gedeelte van het eiland gaan zoeken, toen Phil Evans hem weerhield. + +</p> +<p>“Uncle Prudent,” sprak hij, “luister naar mij.” + +</p> +<p>“Ik luister, Phil Evans.” + +</p> +<p>“Wij zijn dien Robur ontkomen,” ging de secretaris voort. “Hem en zijn makkers is een schrikkelijk uiteinde bereid. Hij verdient +het... dat is zoo. Maar als hij op zijn eerewoord wilde verklaren geen pogingen aan te wenden, om ons andermaal gevangen te +nemen...” + +</p> +<p>“Het eerewoord van zoo’n kerel!...” + +</p> +<p>Uncle Prudent had den tijd niet om te eindigen. Een gerucht, eene soort beweging werd aan boord van de <i>Albatros</i> waargenomen. + +</p> +<p>Klaarblijkelijk werd alarm gemaakt en was de ontvluchting der beide Amerikanen ontdekt. + +</p> +<p>“Hier!... Hier heen!...” werd geroepen. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p200.jpg" alt="De voorzitter van Weldon-Institute ontstak haar aan haar uiteinde (Bladz. 197)."></p> +<p class="figureHead">De voorzitter van Weldon-Institute ontstak haar aan haar uiteinde (Bladz. <a href="#d0e5672">197</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Dat was de wachthebbende, die er eindelijk in geslaagd was, <a id="d0e5818"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5818">200</a>]</span>zijn mond van den prop te ontdoen. Driftige stappen weerklonken op het dek van het luchtschip. En bijna terzelfder tijd schoten +<a id="d0e5820"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5820">201</a>]</span>de electrische stralen der seintoestellen voort, om het eiland over een breeden sector te verlichten. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p201.jpg" alt="Grepen den kabel met beide handen en lieten zich afglijden. (Bladz. 199)."></p> +<p class="figureHead">Grepen den kabel met beide handen en lieten zich afglijden. (Bladz. <a href="#d0e5758">199</a>). +</p> +</div><p> + +<a id="d0e5830"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5830">202</a>]</span></p> +<p>“Daar zijn ze!.... Daar zijn ze!....” riep Tom Turner. + +</p> +<p>De vluchtelingen waren gezien geworden. + +</p> +<p>Op hetzelfde oogenblik werd, op bevel van Robur, dat met luider stem gegeven was, de snelheid der omwentelingen van de opstuwingsschroeven +getemperd, en langs den ankertros, die aan boord ingepalmd werd, naderde de <i>Albatros</i> de oppervlakte van het eiland. + +</p> +<p>In dit oogenblik werd de stem van den secretaris Phil Evans duidelijk vernomen: + +</p> +<p>“Ingenieur Robur,” riep hij, “verbindt gij u op uw eerewoord, dat gij ons in vrijheid wilt laten?....” + +</p> +<p>“In vrijheid?” + +</p> +<p>“Ja, op dit eiland in vrijheid?” + +</p> +<p>“Nooit!” schreeuwde Robur. + +</p> +<p>En dat antwoord werd gevolgd door een geweerschot, waarvan de kogel den schouder van Phil Evans lichtelijk schampte. + +</p> +<p>“O, wee!” riep deze. + +</p> +<p>“O, die booswichten!” riep Uncle Prudent. + +</p> +<p>En met zijn mes in de hand, stormde hij naar de rotsblokken toe, waartusschen de ankerlepel gevat had. + +</p> +<p>Het luchtschip was toen op hoogstens vijftig voeten van den grond verwijderd. + +</p> +<p>De kabel was al heel spoedig doorgesneden, en de bries, die intusschen merkbaar aangewakkerd was, greep de <i>Albatros</i> dwars en voerde haar in noordoostelijke richting. + +</p> +<p>Binnen weinige minuten bevond het luchtschip zich boven de Groote Stille Zuidzee. + + + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e5867"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">XVI.</h2> +<h2>Waarin de lezer in eene onzekerheid gelaten wordt, die hij waarschijnlijk betreuren zal.</h2> +<p>Het was toen twintig minuten na middernacht. + +</p> +<p>Vijf of zes geweerschoten waren nog van het luchtschip gelost geworden. Uncle Prudent en Frycollin hadden Phil Evans onder +den arm genomen en een beschermende toevlucht achter groote rotsblokken gezocht. + +</p> +<p>Zij waren niet geraakt geworden en hadden voor het oogenblik niets te duchten. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> steeg, terwijl hij zich van het eiland verwijderde, al <a id="d0e5883"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5883">203</a>]</span>dadelijk tot eene hoogte van negen honderd meters op. Men had eene grootere opstijgingskracht moeten ontwikkelen, om te voorkomen +dat het luchtschip in zee viel. + +</p> +<p>Op het oogenblik, dat de wachthebbende man, van zijn mondprop bevrijd, zijn eersten kreet slaakte, waren Robur en zijn eerste +officier Tom Turner naar hem toegeijld, hadden hem van het stuk zeildoek, dat hem het hoofd bedekte, bevrijd en zijne banden +losgemaakt. Daarna hadden zij zich naar de hut van Uncle Prudent en Phil Evans gespoed, maar deze leeg bevonden. + +</p> +<p>Van zijn kant had François Tapage Frycollins hut doorzocht. Ook daarin was niemand te vinden. + +</p> +<p>Toen Robur vernam, dat zijne gevangenen ontsnapt waren, voelde hij een geweldig gevoel van toorn opwellen. + +</p> +<p>Door de ontsnapping van Uncle Prudent en van Phil Evans zou toch zijn geheim, zijne verpersoonlijking aan iedereen geopenbaard +worden. Had hij zich ook al niet erg bekommerd over het schrijven, door Uncle Prudent, bij het overstevenen van Frankrijks +hoofdstad, naar buiten geworpen, dan vond dat zijne oorzaak in de gedachte, dat dit papier zeer veel kans had geloopen bij +den val verloren te zijn geraakt.... Maar thans!.... + +</p> +<p>Hij hernam zijne bedaardheid evenwel: + +</p> +<p>“Zij zijn ontvlucht....” zei hij .... “nu, mij wel!” + +</p> +<p>“Denkt gij er zoo over?” vroeg Tom Turner. + +</p> +<p>“Wel zeker. Zij zullen zoo gauw het eiland Chatham niet kunnen verlaten”.... + +</p> +<p>“Zij zullen er evenwel niet altijd blijven!” + +</p> +<p>“Over een paar dagen zal ik er terugkeeren!.... Ik zal ze opsporen!.... Ik zal hen weer gevangen nemen!.... En dan”.... + +</p> +<p>“Ja dan!....” herhaalde Tom Turner, terwijl hij de vuist balde naar den kant van het eiland. + +</p> +<p>De redding der vluchtelingen was inderdaad al zeer weinig verzekerd. Wanneer de <i>Albatros</i> hare vrijheid van beweging en van sturen zou herkregen hebben, zou zij toch dadelijk naar het eiland Chatham, vanwaar de +beide leden van Weldon-Institute zoo spoedig niet zouden kunnen vertrekken, weerkeeren. Binnen een half etmaal zouden zij +weer in de macht van den ingenieur kunnen zijn. + +</p> +<p>Binnen een half etmaal?.... Maar, vóórdat twee uren voorbijgesneld zouden zijn, zou de <i>Albatros</i> vernietigd wezen. Was die dynamietpatroon voor haar niet als eene torpedo, die aan hare flanken gehecht was, en die het vernietigingswerk +te midden van de lucht zoude volbrengen? + +</p> +<p>Intusschen wakkerde de bries al meer en meer aan en werd het luchtschip in noordoostelijke richting heengevoerd. Hoewel de +snelheid van het luchtschip zeer matig was, zou het toch bij zonsopgang <a id="d0e5919"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5919">204</a>]</span>het eiland Chatham uit het gezicht verloren hebben. + +</p> +<p>Om tegen den wind in derwaarts terug te stevenen, was het een vereischte, dat de voortstuwers, althans die van het voorschip, +in staat waren te werken. + +</p> +<p>“Tom!” riep de ingenieur. + +</p> +<p>“Master Robur?” antwoordde de eerste officier. + +</p> +<p>“Laat de verlichtingstoestellen met volle kracht werken, zoodat wij goed kunnen zien.” + +</p> +<p>“Opperbest, master Robur!” + +</p> +<p>“En iedereen aan den arbeid!” + +</p> +<p>“Allen?” + +</p> +<p>“Ja, allen.” + +</p> +<p>“Nu, daar zal ik voor zorgen.” + +</p> +<p>Er kon geen quaestie meer van zijn, om het werk tot den volgenden morgen uit te stellen. Er mocht thans geen sprake meer zijn +van vermoeidheid. Alle mannen aan boord deelden de hartstochten van hun opperhoofd. Geen enkele hunner was er, die niet tot +alles in staat was, om de vluchtelingen op te sporen. + +</p> +<p>Zoodra de voorschroef hersteld en op hare plaats gebracht zoude zijn, zou men naar Chatham terugkeeren; men kon er weer ten +anker gaan, men zou jacht op de vluchtelingen maken. Daarna zou men de herstelling der schroef van het achterschip beginnen +en voltooien, en eindelijk zou het luchtschip volkomen veilig de reis naar het eiland X kunnen ondernemen. + +</p> +<p>Het was evenwel van belang, dat de <i>Albatros</i> niet te ver in noordoostelijke richting heengevoerd werd. Daarom kon het aanwakkeren der bries als eene betreurenswaardige +omstandigheid beschouwd worden, omdat met de defecte machines er niet tegen ingewerkt en ook niet stil op de plaats gebleven +kon worden. + +</p> +<p>Zonder zijne voortstuwingsschroeven was het luchtschip aan een onbestuurbaren ballon gelijk. + +</p> +<p>De vluchtelingen, die op de kust op uitkijk stonden, hadden de verzekering gekregen, dat de <i>Albatros</i> in de duisternis verdwenen was, voordat de uitbarsting had plaats gehad. + +</p> +<p>De bekende staat van zaken moest Robur met betrekking tot zijne plannen voor de toekomst wel eenigermate verontrusten. Was +het bij voorbeeld wel zeker, dat hij zonder vertraging, zonder tijdverlies te ondervinden, het eiland Chatham weer zou kunnen +bereiken? Hij besloot dan ook, terwijl de herstellingen met den meesten ijver werden voortgezet, naar de beneden luchtlagen +af te dalen, in de hoop daar zwakkere windstroomingen aan te treffen. Wellicht was het mogelijk de <i>Albatros</i> in deze streken te handhaven, totdat zij krachtig genoeg zoude zijn om tegen de bries in te stevenen. + +</p> +<p>Die manoeuvre werd onmiddellijk ten uitvoer gelegd. Wanneer <a id="d0e5962"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e5962">205</a>]</span>de bemanning van eenig zeeschip de bewegingen van dit gevaarte, hetwelk in zijn schitterende electrische lichtstralen gehuld +was, had kunnen waarnemen, dan zouden voorzeker hun schrik en angst groot geweest zijn. + +</p> +<p>Toen de <i>Albatros</i> tot op een paar honderd voeten afstand van de oppervlakte der zee gedaald was, bleef zij zwevende. + +</p> +<p>Ongelukkig bespeurde men, dat de bries in die benedenstreken nog sterker doorstond en dat derhalve het luchtschip zich met +nog meer snelheid van het eiland Chatham verwijderde. Het gevaar bestond dus, zeer ver in noordoostelijke richting medegevoerd +te worden, waardoor de terugkeer naar dat eiland al meer en meer vertraagd moest worden. + +</p> +<p>Na die poging bleek het, dat het beter was in de bovenluchtlagen te verwijlen, waar de dampkring meer in evenwicht was. Daarom +steeg de <i>Albatros</i> tot eene hoogte van gemiddeld drie duizend meters op. Al bleef zij daar niet stil op de plaats, dan was er het afdrijven +toch minder snel. De ingenieur kon dus de hoop koesteren, dat hij bij het aanbreken van den dag van die hoogte, het eiland, +waarvan hij de ligging met de grootste nauwkeurigheid had opgenomen, nog in het gezicht zoude hebben. + +</p> +<p>Wat de quaestie betrof, of de vluchtelingen een goed onthaal zouden gevonden hebben bij de inboorlingen, in het geval dat +het eiland bewoond zoude zijn, daaromtrent bekreunde Robur zich in het geheel niet. Ook niet, wanneer die inboorlingen hun +hulp verleenden. Dat kon hem niets schelen. Met de aanvals- en verdedigingsmiddelen van de <i>Albatros</i> zoude men hen wel spoedig schrik aanjagen en hen op de vlucht drijven. + +</p> +<p>De mogelijkheid van het opvatten der gevangenen was dus aan geen twijfel onderhevig, en eenmaal weer in zijne macht.... + +</p> +<p>“Men ontsnapt niet van het eiland X,” mompelde Robur. + +</p> +<p>Het was een uur na middernacht, toen de voortstuwer van het voorschip hersteld was. Het kwam er nu nog maar op aan, om hem +weer op zijne plaats te brengen, hetgeen nog een uur werk zoude vereischen. + +</p> +<p>Daarna zou de <i>Albatros</i> weer koers zuidwest stevenen en zou men kunnen overgaan tot de herstelling van de schroef van het achterschip. + +</p> +<p>En die lont, die in de hut der vluchtelingen brandde? + +</p> +<p>Die lont, waarvan meer dan het derde gedeelte reeds door het vuur verteerd was!.... + +</p> +<p>En die noodlottige vonk, welke de dynamietpatroon al meer en meer naderde!.... + +</p> +<p>Voorzeker, wanneer de aandacht der bemanning niet zoo ingespannen bezig was gehouden, zou een hunner het zwakke geknetter +vernomen hebben, dat in de roef gehoord werd. +<a id="d0e6000"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6000">206</a>]</span></p> +<p>Misschien zou de reukzenuw van een hunner de lucht van verbrand kruit opgevangen en zou de man zich daarover verwonderd hebben. +Hij zou den ingenieur Robur of den eersten officier Tom Turner gewaarschuwd hebben. Men zou dan nasporingen in het werk gesteld +en in die kooilade het gevaarlijke toestel gevonden hebben... + +</p> +<p>Het zou dan nog tijd geweest zijn, om die bewonderenswaardige <i>Albatros </i> en met haar het leven van al de opvarenden te redden. + +</p> +<p>Maar die mannen arbeidden thans op het voorschip, dat wil zeggen op ruim twintig meters afstand van de roef van de vluchtelingen. +Niets gaf hen aanleiding, om naar dit gedeelte van het luchtschip te komen, en ook niets kon hen afleiding van hun arbeid +bezorgen, die daarenboven hunne geheele aandacht vereischte. + +</p> +<p>Robur bevond zich trouwens ook daar en verrichtte als behendig machinist, wat hij inderdaad was, in persoon handenarbeid. +Hij drong op spoed aan, zonder evenwel iets te laten verwaarloozen; integendeel, hij zorgde dat alles met de meeste nauwgezetheid +en zoo volmaakt mogelijk werd volvoerd. Was het niet een eerste vereischte, om zijn luchtschip weer volkomen in de hand te +krijgen, dat alle deelen behoorlijk hersteld werden? + +</p> +<p>Wanneer hij er niet in slaagde, om de vluchtelingen andermaal in zijne macht te krijgen, dan zouden die toch eindelijk in +hun geboorteland wederkeeren. + +</p> +<p>Dan zou men nasporingen verrichten en het eiland X zou waarschijnlijk daaraan niet ontsnappen. En dat zou het einde van dat +bestaan zijn,—een bovennatuurlijk, verheven bestaan!—hetwelk die mannen van de <i>Albatros</i> in het leven geroepen hadden. + +</p> +<p>Tegen ongeveer kwartier na een uur trad Tom Turner op Robur toe en sprak: + +</p> +<p>“Master Robur, het komt mij voor dat de bries verflauwt en naar het westen draait.” + +</p> +<p>“En wat doet de barometer?” vroeg Robur, na een blik van onderzoek op het uitspansel geworpen te hebben. + +</p> +<p>“Die daalt of rijst niet,” antwoordde de eerste officier. “Maar, mij dunkt....” + +</p> +<p>“Spreek op, waarom aarzelt ge?” + +</p> +<p>“Mij dunkt dat de wolken beneden het luchtschip zakken, master Robur.” + +</p> +<p>“Inderdaad, Tom Turner, en in dat geval zou het niet onmogelijk zijn, dat het op de oppervlakte der zee regende. Maar, om +het even; als wij maar boven de regenzone blijven. Wij zullen dan niet in onzen arbeid gehinderd worden.” + +</p> +<p>“Als het inderdaad regent, dan zal het slechts een fijne motregen zijn.” + +</p> +<p>“Dunkt u?” +<a id="d0e6037"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6037">207</a>]</span></p> +<p>“Ik maak dat uit den vorm der wolken op—en het is zeer waarschijnlijk, dat de bries beneden geheel zal vallen.” + +</p> +<p>“Dat denk ik ook, Tom,” antwoordde Robur. “Toch geloof ik, dat het verkieslijk is hier nog in de hoogere luchtlagen te blijven.” + +</p> +<p>“Zooals gij wilt, master Robur.” + +</p> +<p>“Laten wij de herstelling van onze averij beëindigen, dan kunnen wij naar eisch, en werwaarts wij willen, koers stellen. Is +dat ook niet uw oordeel?” + +</p> +<p>“Voorzeker, master.” + +</p> +<p>Omstreeks twee uur was het eerste gedeelte van den arbeid uitgevoerd. + +</p> +<p>De voorschroef was op haar plaats gebracht. De electrische batterijen werden in werking gebracht, eerst matig, daarna sterker. +Langzamerhand nam de <i>Albatros</i> in snelheid toe en na behoorlijk gewend te hebben, stevende zij met vrij vlugge vaart in zuidwestelijke richting, om het +eiland Chatham op te zoeken. + +</p> +<p>“Tom,” sprak Robur, “wij hebben gedurende twee en een half uur ongeveer noord-oost afgehouden. De wind is, zooals ik mij zoo-even +bij het kompas overtuigd heb, niets of weinig veranderd. Ik denk dus binnen een uur hoogstens het eiland weer opgespoord te +hebben.” + +</p> +<p>“Dat denk ik ook, master Robur,” antwoordde de eerste officier, “want wij leggen thans ongeveer twaalf meters in de seconde +af. De <i>Albatros</i> zal dus tusschen drie en vier uur in den ochtend op haar uitgangspunt terug kunnen zijn.” + +</p> +<p>“Des te beter, Tom. Wij hebben er belang bij, om des nachts aan te komen en te landen zonder gezien te worden....” + +</p> +<p>“Dat is waar.” + +</p> +<p>“De vluchtelingen, die in de meening zullen verkeeren, dat wij ons ver, zeer ver noordoostwaarts zullen bevinden, zullen minder +waakzaamheid betrachten. Wanneer de <i>Albatros</i> bijna op de oppervlakte van den bodem zal aangekomen zijn, zullen wij pogen haar achter eenige hooge rotsen van het eiland +te verbergen. Dat kan niet moeilijk zijn.” + +</p> +<p>“Dat is ook mijne meening.” + +</p> +<p>“Vervolgens, al moesten wij ook eenige dagen te <span class="corr" title="Bron: Chattam">Chatham</span> verwijlen....” + +</p> +<p>“O, die zullen ook wel door te brengen zijn, master Robur, en zelfs als wij genoodzaakt zullen zijn tegen een geheel leger +van inboorlingen te vechten....” + +</p> +<p>“Zullen we vechten, Tom, vechten voor onze <i>Albatros</i>!” + +</p> +<p>“Juist, master Robur.” + +</p> +<p>De ingenieur keerde zich toen naar zijne manschappen, die op nieuwe bevelen wachtten. + +<a id="d0e6089"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6089">208</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p208.jpg" alt="De kabel was al heel spoedig doorgesneden. (Bladz. 202)."></p> +<p class="figureHead">De kabel was al heel spoedig doorgesneden. (Bladz. <a href="#d0e5830">202</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>“Vrienden,” sprak hij, “het oogenblik om rust te nemen, is nog niet gekomen.” + +</p> +<p>Allen knikten ten teeken van instemming met die uitspraak. + +<a id="d0e6102"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6102">209</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p209.jpg" alt="Dat was voor die acht mannen een val van drie duizend meters! (Bladz. 210)."></p> +<p class="figureHead">Dat was voor die acht mannen een val van drie duizend meters! (Bladz. <a href="#d0e6115">210</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>“Wij zullen moeten werken totdat de dag aanbreekt.” + +</p> +<p>Allen waren bereid. +<a id="d0e6115"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6115">210</a>]</span></p> +<p>Het gold thans de achterschroef dezelfde herstellingen te laten ondergaan als de voorschroef. Die had dezelfde averij bekomen, +die door dezelfde oorzaak teweeggebracht was, dat wil zeggen: door het geweld van den storm gedurende den overtocht over het +Zuider poolland. + +</p> +<p>Maar om die schroef binnen boord te kunnen halen, was het raadzaam de vaart van het luchtschip te remmen, ja het gedurende +eenige minuten te laten deinzen. + +</p> +<p>Op bevel van Robur liet de machinist-leerling dan ook het werktuig achteruitslaan door de omwenteling van de voorschroef in +de tegenovergestelde richting te laten volbrengen. Het luchtschip begon dus langzamerhand voor den wind af te vallen, zooals +de zeemans-uitdrukking luidt. + +</p> +<p>Allen waren op het punt, om zich naar het achterschip te begeven, toen Tom Turner een vreemde lucht in den neus kreeg. + +</p> +<p>Dat waren de gassen der lont, thans in de kooilade opgehoopt, die langs de reten van de hut der vluchtelingen ontsnapten. + +</p> +<p>“He, wat ruik ik?” riep de eerste officier, terwijl hij die lucht sterk opsnoof, + +</p> +<p>“Wat is er?” vroeg Robur. + +</p> +<p>“Ruikt ge niets, master?....” + +</p> +<p>“Inderdaad.” + +</p> +<p>“Het is, alsof er buskruit <span class="corr" title="Bron: verband">verbrand</span> is.” + +</p> +<p>“Waarachtig, Tom, ge hebt gelijk.” + +</p> +<p>“Maar.... van waar komt die lucht?” + +</p> +<p>“Ja, van waar?” + +</p> +<p>De beide mannen roken met den neus in de lucht rond. + +</p> +<p>“Van daar!”.... zei Tom Turner, terwijl hij den vinger naar het achterschip uitstrekte. + +</p> +<p>“Van waar?” + +</p> +<p>“Van de achterroef.” + +</p> +<p>“Dat meen ik ook.” + +</p> +<p>“Ja, van de hut der vluchtelingen.” + +</p> +<p>“Zouden die ellendelingen gepoogd hebben brand te stichten?” + +</p> +<p>“O, als het maar brand was!....” riep Robur uit. + +</p> +<p>“Maar, wat dan in Gods naam?” + +</p> +<p>“Trap de deur open, Tom! Trap de deur open!” + +</p> +<p>Maar ternauwernood had de eerste officier een pas gedaan, om aan dat bevel te gehoorzamen, toen eene vreeselijke uitbarsting +de <i>Albatros</i> tot in hare gebinten deed schudden. De roeven vlogen aan flarden uit elkander. De verlichtingstoestellen werden uitgebluscht, +want de electrische stroom was verbroken, en een zwartdonkere nacht omgaf het ontredderde luchtvaartuig. Maar, hoewel het +meerendeel der opstuwende schroeven verbogen en verbrijzeld <a id="d0e6170"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6170">211</a>]</span>waren, zoo bleven toch eenigen op het voorschip voortwentelen. + +</p> +<p>Plotseling barstte de romp van het luchtschip een weinig achterwaarts van de eerste roef. Het achtergedeelte verdween in de +ruimte. De accumulatoren van het voorschip deden de voortstuwende schroef van het voorschip nog werken. + +</p> +<p>Maar bijna terzelfdertijd bleven de laatste opstuwende schroeven stilstaan en werd de <i>Albatros</i> in den afgrond gestort. + +</p> +<p>Dat was voor die acht mannen, die zich als schipbreukelingen aan dat wrak vastklemden, een val van drie duizend meters! + +</p> +<p>Daarenboven zou die val nog sneller, nog schrikkelijker worden, daar de voorstuwer van het voorschip, na zich loodrecht opgericht +te hebben, nog werkte. + +</p> +<p>Toen liet Robur zich met eene buitengewone koelbloedigheid tot bij de ontredderde machineroef afglijden, greep den hefboom, +die het werktuig in beweging moest brengen, en veranderde de richting van de omwentelingen der schroef, die toen van voortstuwend, +opstuwend werd. + +</p> +<p>Hierdoor werd de val voorzeker vertraagd, hoewel niet veel. Maar het wrak viel niet meer met die aangroeiende snelheid, door +de zwaarte en de aantrekkingskracht der aarde op vallende lichamen teweeggebracht. + +</p> +<p>Het was nog altijd de dood voor de bemanning der <i>Albatros</i>, daar zij in zee gestort werd; maar het was de vreeselijke dood door verstikking niet meer te midden van een dampkring, die +door de snelheid van den val, niet meer tot inademing geschikt zoude zijn. + +</p> +<p>Tachtig seconden na de uitbarsting was alles, wat van de <i>Albatros</i> overbleef, in de golven van de Groote Stille Zuidzee verdwenen. + + + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e6197"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">XVII.</h2> +<h2>Waarin de geschiedenis van het gebeurde een sprong van twee maanden achteruit en daarna een sprong van negen maanden vooruit +maakt. +</h2> +<p>Eenige weken vroeger, den 13<sup>den</sup> Juni, dus daags na die zitting van Weldon-Institute, die zoo stormachtig geweest was, heerschte er onder alle klassen van +de bevolking van Philadelphia, hetzij zij zwart of blank waren, eene opgewondenheid, die gemakkelijker te constateeren dan +te beschrijven is. +<a id="d0e6207"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6207">212</a>]</span></p> +<p>Reeds bij het krieken van den dag, was het onverwachte en schandelijke gebeurde van den vorigen dag schering en inslag van +alle gesprekken. Wat! een indringer, die beweerde werktuigkundige te zijn, een werktuigkundige, die beweerde den onwaarschijnlijken +naam van Robur—van Robur den Veroveraar—te voeren, een persoon van onbekende afkomst, van twijfelachtige nationaliteit, was +eensklaps in de zaal der zittingen van Weldon-Institute verschenen, had de ballonnisten ergerlijk beleedigd, had de wonderen +der toestellen “zwaarder dan de lucht” hoog opgevijzeld, had, te midden van een schrikkelijk spektakel, uitjouwingen verwekt, +had bedreigingen uitgelokt, die hij in ruime mate zijn tegenstanders naar het hoofd terug geslingerd had! Hij was eindelijk, +nadat hij het spreekgestoelte te midden van het grootste tumult, te midden van het geknetter van revolverschoten, verlaten +had, verdwenen en, in weerwil van de meest nauwkeurige nasporingen, was men er niet in geslaagd hem op het spoor te komen. + +</p> +<p>Men had niet meer over hem hooren gewagen. + +</p> +<p>Inderdaad, zoo iets was wel geschikt, om alle tongen in rep en roer te brengen, om alle hoofden op te winden. + +</p> +<p>Dat geschiedde dan ook in ruime mate te Philadelphia, zoowel als in de zes en dertig overige Staten van de groote Amerikaansche +Republiek. En, om der waarheid getrouw te blijven, moeten wij er bijvoegen, dat hetzelfde ook in het oostelijk halfrond gebeurde. + +</p> +<p>Maar, hoe vermeerderde die opgewondenheid, die spanning nog, toen het in den avond van den 13<sup>den</sup> Juni bleek, dat noch de voorzitter, noch de secretaris van Weldon-Institute in hunne woningen wedergekeerd waren. Zij stonden +toch bekend als degelijke, verstandige en eervolle lieden, die zich tot geen verkeerde sprongen zouden hebben laten overhalen. + +</p> +<p>Den avond te voren hadden zij het zittingslokaal verlaten als rustige burgers, die er slechts aan dachten, om stil en bedaard +naar huis te gaan, als ongehuwden, die bij hunne tehuiskomst geen zuur en betrokken gezicht van de gade te duchten hadden. + +</p> +<p>Zouden zij door een toeval genoodzaakt kunnen zijn, om uithuizig te zijn? + +</p> +<p>Neen, zeker niet. Althans geen woord was hen ontvallen, dat zoo iets kon doen gissen. Zelfs was er afspraak gemaakt, dat zij +den volgenden dag weer in de club zouden verschijnen, de een om zijn zetel als voorzitter, de ander om dien van secretaris +in te nemen, in het vooruitzicht, dat in de vergadering het voorgevallene van den vorigen avond zou behandeld en heftig bediscussiëerd +worden. + +</p> +<p>Maar, niet alleen waren die twee zoo belangrijke personen van den Staat Pensylvanië spoorloos verdwenen, men was ook zonder +<a id="d0e6229"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6229">213</a>]</span>berichten omtrent den knecht Frycollin. Evenmin als zijn meester kon men hem op het spoor komen. Neen, nimmer had een neger, +sedert de geschiedkundige personen van Toussaint-Louverture, Soulouque en Dessaline, zooveel van zich doen spreken. Hij zou +eene belangrijke plaats innemen, niet alleen onder de vermaardsten zijner collega’s van den dienstbaren stand, maar ook onder +de zonderlingen van iederen maatschappelijken stand of huidkleur, die zich door de een of andere excentriciteit in het zoo +fraaie land van Amerika weten op den voorgrond te dringen. + +</p> +<p>Den volgenden dag alweer geen tijdingen! + +</p> +<p>Noch de beide clubgenooten, noch de neger Frycollin waren voor den dag gekomen. + +</p> +<p>Toen werd men ongerust.... Toen werd men zenuwachtig.... En eene dicht opeengepakte menigte vatte post in de nabijheid van +de Post-and-Telegraph-Offices, om het eerst bij de hand te zijn, wanneer er tijdingen mochten aankomen. + +</p> +<p>Maar, niets, niets! + +</p> +<p>En toch had men ze beiden gezien, toen zij te zamen Weldon-Institute verlieten. + +</p> +<p>Men had ze tot elkander met luider stem hooren praten. Men had hen Frycollin hooren roepen. Daarna had men hen langs Walnutstreet +zien voortstappen, om zich naar den kant van Fairmont-Park te begeven. + +</p> +<p>Jem Cip, de fabrikant van verduurzaamde groenten, had den voorzitter zelfs de hand gedrukt en hem gezegd: + +</p> +<p>“Tot morgen!” + +</p> +<p>En William T. Forbes, de fabrikant van suiker uit lompen, had een hartelijken handdruk van den secretaris Phil Evans gekregen, +die tot twee malen tot hem gezegd had: + +</p> +<p>“Tot ziens!... Tot ziens!...” + +</p> +<p>Miss Doll en miss Mat Forbes, die door banden der reinste vriendschap zoo innig aan Uncle Prudent verknocht waren, konden +zich onmogelijk bij die verdwijning neerleggen en beijverden zich, om toch maar tijdingen van den afwezige te erlangen, nog +meer te babbelen dan gewoonlijk. + +</p> +<p>Drie, vier, vijf, zes dagen gingen zoo in eene onbeschrijfelijke spanning en angst voorbij. Daarna werd het eene week... twee +weken... en niets, niets!... Geen enkele aanwijzing, die op het spoor der drie verdwenen personen kon brengen. Dat was inderdaad +om tureluurs te worden! + +</p> +<p>Men had de meest nauwkeurige nasporingen in het kwartier verricht... maar, niets! + +</p> +<p>Ook in de straten, die naar de haven voerden;... maar, niets, niets! +<a id="d0e6259"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6259">214</a>]</span></p> +<p>In Fairmont-Park, onder de boomgroepen, in het dichtste gedeelte van het struikgewas... Maar, niets! Steeds niets! + +</p> +<p>Op de groote open plek bevond men evenwel, dat het gras kort geleden was platgetrapt, hetgeen vooral verdacht voorkwam, omdat +het onverklaarbaar was. Bij den rand van het bosch, hetwelk die open plek omgaf, werden sporen ontdekt van eene worsteling. + +</p> +<p>Zou eene bende boosdoeners de beide club-leden op dit late nachtelijk uur ontmoet en te midden van dat eenzame park aangevallen +hebben? + +</p> +<p>Zoo iets was inderdaad mogelijk. + +</p> +<p>De politie nam dan ook de verdere taak op zich, om een geregeld en met de wettelijke langzaamheid overeenkomend onderzoek +in te stellen. Men doorzocht de Schuijlkill-rivier, men dregde haar bodemvlak, men reinigde hare oevers van de wildgroeiende +biezen en watergrassoorten. Was dat ook al nutteloos voor het beoogde doel, zoo had die reiniging toch hare goede zijde; want, +waarachtig, de Schuijlkill had het wel noodig, dat zij eens terdege onder handen genomen werd. Men ging er bij deze gelegenheid +toe over, waardoor de stedelijke bestuursleden van Philadelphia toonden uiterst practische lieden te zijn. + +</p> +<p>Toen riep men de publiciteit der dagbladen te hulp. + +</p> +<p>Advertentiën en reclame-artikelen werden aan alle democratische en republikeinsche bladen van de Unie zonder onderscheid van +partij of kleur gezonden. De <i>Daily negro</i>, het speciale orgaan voor het zwarte ras, publiceerde een portret van Frycollin, naar het laatste photographische beeld van +den neger genomen. + +</p> +<p>Belooningen werden uitgeloofd, premiën aangeboden aan ieder, die eenige tijding van de drie afwezigen zou leveren, en zelfs +aan hen, die eenige aanwijzingen konden doen, welke op hun spoor kon brengen. + +</p> +<p>“Vijf duizend dollars!... Vijf duizend dollars!... Voor ieder ingezetene, die...” + +</p> +<p>Het mocht niets baten! + +</p> +<p>De thesaurier van Weldon-Institute kwam niet in de gelegenheid, om die vijf duizend dollars uit te geven. + +</p> +<p>Onnaspoorlijk! Onnaspoorlijk!! Onnaspoorlijk!!! + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans, beiden van Philadelphia, waren niet weer te vinden! + +</p> +<p>Het zal wel niet behoeven verteld te worden, dat de club, door die onverklaarbare verdwijning van haren voorzitter en van +haren secretaris, geheel in de war was. Al dadelijk werd een maatregel getroffen, om de werkzaamheden met betrekking tot de +constructie van den ballon <i>Go a head</i> te staken, hoe gevorderd die ook waren. En dat terecht. Want, hoe zou men bij afwezigheid van hen, die <a id="d0e6294"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6294">215</a>]</span>tot dien bouw aangezet, die daaraan een gedeelte van hun vermogen gewijd hadden, hun vermogen zoowel in tijd als in geld, +dien arbeid hebben kunnen voortzetten? Hoe zou men hem kunnen beëindigen, nu zij er niet meer waren, die de noodige inlichtingen +moesten verstrekken? Neen, men moest wachten, men zou wachten. En juist werd er weer gewag gemaakt van het vreemdsoortige +natuurverschijnsel, hetwelk weinige weken te voren de gemoederen zoo opgewonden had. + +</p> +<p>Inderdaad, het geheimzinnige voorwerp was andermaal bij verschillende gelegenheden in de hoogere luchtlagen gezien of beter +vluchtig ontwaard geworden. Intusschen kwam het bij niemand op, eenig verband te zoeken tusschen die zoo zonderlinge wederverschijning +en de niet minder onverklaarbare verdwijning van den voorzitter en den secretaris van Weldon-Institute. Hij, die in die twee +feiten eenige overeenstemming zocht, moest waarlijk met eene buitengewoon groote dosis verbeeldingskracht begaafd zijn. + +</p> +<p>Hoe het ook zij, de asteroïde, de bolied, het luchtmonster, of hoe men het ook zal gelieven te noemen, was weer gezien geworden +en wel onder omstandigheden, die veroorloofden om een beter oordeel te verkrijgen omtrent zijne afmetingen en vorm. Eerst +boven Canada, boven dat grondgebied, hetwelk zich van Ottawa naar <span class="corr" title="Bron: Quebec">Québec</span> uitstrekt, en dat wel denzelfden ochtend na de verdwijning van de twee clubleden. Daarna boven de vlakten van het Far-West, +toen dat raadselachtig lichaam in snelheid wedijverde met een trein van den grooten Pacific-Spoorweg. + +</p> +<p>Van dien dag af waren de meeningen der geleerden gevestigd. + +</p> +<p>Dat lichaam was geen voortbrengsel der natuur, het was een vliegend toestel, vervaardigd met de practische toepassing van +de wetten van het “zwaarder dan de lucht”. En als de schepper, de meester van dat luchtschip voor zijn persoon nog onbekend +wenschte te blijven, dan scheen hij aan die onbekendheid voor zijne uitvinding niet meer te hechten, daar hij haar op dat +grondgebied van het Far-West van zoo nabij had laten bespeuren. + +</p> +<p>Wat de werktuigkundige kracht aangaat, waarover hij beschikte, of de natuur der toestellen, die de beweging moest overbrengen, +daaromtrent kon men zich natuurlijk nog geen begrip vormen. + +</p> +<p>Wat in ieder geval geen schaduw van twijfel overliet, was dat dit luchtgevaarte met een buitengewoon gemakkelijk verplaatsings-vermogen +begaafd was. Inderdaad, weinige dagen later was het boven het Chineesche rijk bespeurd geworden, daarna boven het noordelijk +gedeelte van Hindoestan, vervolgens boven de Kaspische zee en later boven de onmetelijke steppen van Rusland. + +</p> +<p>Wie was toch die stoutmoedige mechanicus, die over een zoodanig verplaatsings-vermogen beschikte, voor wien de Rijken geen +<a id="d0e6313"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6313">216</a>]</span>grenzen, de Oceanen geen uitgebreidheid hadden, die over den dampkring den baas speelde, alsof die zijn eigendom, zijn domein +ware? + +</p> +<p>Kon er aan gedacht worden, dat het diezelfde Robur was, die zijne theorieën zoo tartend in de vergadering van Weldon-Institute +had doen klinken, die zoo openlijk en ruw die utopie der bestuurbare ballons in bres gelegd had. Misschien kiemde die gedachte +wel in een enkel scherpzinnig brein. Maar,—en dat was toch wel zeer zonderling te noemen,—bij niemand kwam de veronderstelling +op, dat die Robur eenige betrekking op de verdwijning van den voorzitter en den secretaris van Weldon-Institute kon hebben. + +</p> +<p>Om kort te gaan, dat zou wellicht steeds verborgen gebleven zijn, wanneer niet een telegraphisch bericht van Frankrijk, van +Parijs, langs den onderzeeschen kabel van New-York op den dag van 6 Juli te elf uur en zeven-en-dertig minuten te Philadelphia +ontvangen was. + +</p> +<p>Het was de overseining van het te Parijs in een snuifdoos gevonden briefje, hetwelk licht verspreidde over het verdwijnen +der twee personen, waarover de Vereenigde Staten op het punt waren den rouw aan te nemen. + +</p> +<p>Dus Robur was de bedrijver van die schaking! Robur, de ingenieur, die met het bepaalde doel naar Philadelphia gekomen was, +om de theorieën der ballonnisten in het ei te smoren! + +</p> +<p>Hij was het, die op het luchtschip de <i>Albatros</i> bevel voerde! Hij was het, die bij wijze van weerwraak Uncle Prudent, Phil Evans, en op den koop toe ook den neger Frycollin +ontvoerd had! + +</p> +<p>En men moest dat drietal als onherroepelijk verloren achten, tenzij hunne aardsche vrienden er in slagen mochten, door het +een of andere middel, door bijvoorbeeld een werktuig te vervaardigen, hetwelk met het machtige luchtgevaarte zou kunnen wedijveren, +hen aan hunnen gevangenbewaarder te gaan ontrukken en op aarde terug te brengen. + +</p> +<p>Welke aandoening! Welke vernietigende schrik! Het Parijzer telegram was aan het adres van Weldon-Institute gericht. Het werd +onmiddellijk aan alle clubleden medegedeeld. Tien minuten later was de tijding door middel van het telephoonnet over geheel +Philadelphia verspreid. In minder dan een uur was geheel Amerika op de hoogte van het nieuws, dat zich langs de ontelbare +electrische draden over het nieuwe continent voortgeplant had. + +</p> +<p>Men wilde er niet aan gelooven, en toch was niets meer zeker dan dat! Het was eene mystificatie van een minder geestige grappenmaker, +beweerde de een; een ergerlijk boerenbedrog van het meest verdachte allooi, zeide de ander. Hoe zou zulk eene schaking te +Philadelphia hebben kunnen volbracht worden en dat nog wel <a id="d0e6334"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6334">217</a>]</span>zoo geheimzinnig? Hoe zou die <i>Albatros</i> in Fairmont Park hebben kunnen landen, zonder dat hare verschijning in den Staat Pensylvanië geseind was? + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p217.jpg" alt="Bevond men evenwel, dat het gras was plat getrapt. (Bladz. 214)."></p> +<p class="figureHead">Bevond men evenwel, dat het gras was plat getrapt. (Bladz. <a href="#d0e6259">214</a>). +</p> +</div><p> + +<a id="d0e6347"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6347">218</a>]</span></p> +<p>Dat alles klonk vrij goed, en die argumenten konden voor goede munt opgenomen worden. De ongeloovigen hadden nog recht om +te twijfelen. Maar zeven dagen na de ontvangst van dat telegrafisch bericht bezaten zij dat recht niet meer. Toen konden en +mochten zij niet meer twijfelen. + +</p> +<p>Den 15<sup>den</sup> Juli toch was de Fransche paketboot <i>Normandie</i> in de wateren van de Hudsonrivier ten anker gekomen en deze had de beruchte snuifdoos medegebracht. + +</p> +<p>Per spoortrein werd zij van New-York naar Philadelphia gezonden. + +</p> +<p>Ja, dat was wel degelijk de snuifdoos van den voorzitter van Weldon-Institute. Jem Cip zou voorwaar voorzichtig gehandeld +hebben, wanneer hij dien dag een meer krachtig en hartversterkend voedsel verorberd had dan zijne groenten; want hij viel +schier in onmacht, toen hij die snuifdoos herkende. Hoe dikwijls had hij daaruit niet een vriendschappelijk snuifje geput! + +</p> +<p>Ook miss Doll en miss Mat herkenden die snuifdoos, welke zij zoo dikwijls met een blik van hoop en begeerte begluurd hadden, +om ze toch eens in haar bezit te krijgen, en er hare lange magere knokkelige ouwe-juffrouwen-vingers in te kunnen steken! + +</p> +<p>Vervolgens kwam hun vader William T. Forbes en ook Truk Milnor, Bat. T. Fyn en nog anderen van Weldon-Institute. En die allen +herkenden de snuifdoos als om strijd. Zij hadden haar honderd keeren tusschen de vingers van hunnen geachten voorzitter zien +open en dicht gaan. + +</p> +<p>Om kort te gaan, die snuifdoos werd herkend door al de vrienden, die Uncle Prudent telde, en de goede stad Philadelphia, wier +naam er op duidt, zooals men weet, dat hare bewoners elkander als broeders liefhebben, bezat er vele van die vrienden. + +</p> +<p>Er bleef dus geen schaduw van twijfel over. + +</p> +<p>Niet alleen de snuifdoos van den voorzitter, maar ook zijn handschrift, voorkomende op het briefje, verbood aan de ongeloovigen +om met het hoofd op ontkennende wijs te schudden. Toen begonnen de jammerklachten, toen werden wanhopige handen ten hemel +geheven. Wat! Uncle Prudent en zijn lotgenoot Phil Evans waren geschaakt door een vliegend toestel, en er bestond in het minst +geen hoop om hen te kunnen bevrijden! + +</p> +<p>De Maatschappij der Niagara Falls, waarvan Uncle Prudent de meest invloedrijke aandeelhouder was, was op het punt om hare +zaken en daarmede ook den waterval te staken. + +</p> +<p>De <i>Walton Watch Company</i> was er op bedacht, haar uurwerkfabriek te liquideeren, nu zij haren directeur Phil Evans verloren had. + +</p> +<p>Ja, het was een algemeene rouw, en het bezigen van het woord rouw is geen overdrijving; want eenige dolkoppen, zooals er ook +in de Vereenigde Staten van Noord-Amerika voorkomen, uitgezonderd, <a id="d0e6381"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6381">219</a>]</span>was er niemand, die nog hoopte die beide eervolle burgers weer te zien. + +</p> +<p>Intusschen hoorde men niet meer van de <i>Albatros</i> spreken, sedert zij Parijs gepasseerd was. Eenige uren later kwam nog een bericht, dat zij boven Rome gezien was; maar dat +was alles. + +</p> +<p>Als men zich de snelheid herinnert, waarmede het luchtschip Europa van het noorden naar het zuiden en de Middellandsche zee +van het westen naar het oosten overgestevend had, dan behoeft men zich daarover niet te verwonderen. Tengevolge van die snelheid +had geen enkele verrekijker het luchtgevaarte op een enkel punt zijner baan kunnen waarnemen, hoewel alle sterrenwachten haar +personeel nacht en dag op uitkijk gesteld hadden. De vliegende machine van Robur den Veroveraar, was zoo ver gestevend, of +zoo hoog gestevend volgens sommigen, dat er aan gewanhoopt moest worden, of er wel ooit een spoor van weergevonden zoude worden. +Anderen beweerden dat het luchtschip naar het denkbeeldige Ikarië, dus nog verder, gegaan was. + +</p> +<p>Wij achten ons verplicht mede te deelen dat, indien ook al de snelheid van het luchtschip boven de kuststreek van Afrika meer +gematigd was, men het toch niet in de bovenluchtlagen van Algiers ging zoeken, omdat het briefje van Uncle Prudent toen nog +niet bekend was. + +</p> +<p>Het luchtschip werd wel is waar boven Tombouctoe bespeurd; maar de sterrenwacht van die beroemde stad—als er namelijk eene +is—had den tijd nog niet gehad, om den uitslag harer waarnemingen naar Europa te zenden. Wat den koning van Dahomey betreft, +die zou eerder twintigduizend zijner onderdanen, en daaronder al zijne ministers, het hoofd hebben doen afslaan dan te bekennen, +dat hij het onderspit gedolven had in zijn gevecht met een luchtschip. Dat was geheel en al eene quaestie van eigenliefde. + +</p> +<p>Na Afrika was Robur den Atlantischen Oceaan overgestevend. Daarna had hij Vuurland bereikt en vervolgens Kaap Hoorn. + +</p> +<p>Van daar was hij naar de zuidelijke zeeën gestevend, en verder naar het onmetelijke domein der Zuidpool, dat hij een weinig +tegen wil en dank passeerde. + +</p> +<p>Zooals wel begrepen zal worden, kon van die streken geen bericht ingewonnen worden. + +</p> +<p>Juli liep ten einde, en geen enkel oog kon er zich op beroemen, het luchtschip ontwaard te hebben. + +</p> +<p>Ook de laatste dagen van Augustus verliepen, zonder dat de onzekerheid omtrent het lot der gevangenen van Robur ook maar voor +een weinig verdreven werd. Men vroeg zich angstig af, of de ingenieur het voorbeeld van Icarus, den oudst bekenden werktuigkundige +in de geschiedenis, gevolgd had en als slachtoffer van zijne stoutmoedigheid omgekomen was. +<a id="d0e6404"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6404">220</a>]</span></p> +<p>De zeven-en-twintig eerste dagen van September spoedden ook om, zonder tijding hoegenaamd. + +</p> +<p>Zeker, men gewent langzamerhand aan alles in dit ondermaansche. Het ligt in de menschelijke natuur, verhard, verstompt te +worden door geleden leed. Men vergeet, omdat vergeten in onze geaardheid ligt, omdat vergeten noodzakelijk is. Maar hier dient +toch ter eere van het publiek gezegd te worden, dat het ditmaal niet vergat. + +</p> +<p>Neen, het werd niet onverschillig omtrent het lot dier beide blanken en van dien zwarte, die evenals de profeet Elias ontvoerd +waren; maar welker terugkeer door het Heilige Boek niet beloofd of voorspeld was. + +</p> +<p>En die standvastigheid van gevoelens bij de menigte was te Philadelphia meer merkbaar dan overal elders. Er kwamen daar nog +personeele angsten bij. + +</p> +<p>Robur had natuurlijk uit een gevoel van weerwraak den voorzitter Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans aan hunnen geboortegrond +ontvoerd. Hij had zich derhalve goed gewroken, hoewel die weerwraak geheel en al als wederrechtelijk te beschouwen was. Maar, +zou daardoor zijn wraakzuchtig gemoed volkomen voldoening genoten hebben? Of zou hij dat nog verder willen koelen op eenige +collega’s van den voorzitter en van den secretaris van Weldon-Institute? En wie kon dan in ’s hemels naam verzekeren, dat +hij voor de aanslagen van dien meester van de lucht beveiligd was? + +</p> +<p>Inderdaad, zulke angsten waren wel geschikt, om het gebeurde in levendige herinnering te houden. + +</p> +<p>Maar gelukkig, den 28<sup>sten</sup> September verbreidde zich bliksemsnel de tijding door de geheele stad, dat Uncle Prudent en zijn lotgenoot Phil Evans in +den namiddag in de woning van den voorzitter van Weldon-Institute teruggekeerd waren. + +</p> +<p>En wat het meest merkwaardige van dat bericht genoemd kon worden, was dat het waar was; hoewel sommige verstandige lieden +er niet aan gelooven wilden. + +</p> +<p>Zij moesten evenwel aan de werkelijkheid toegeven. De beide verdwenenen waren in vleesch en been terug. Het waren hunne geesten +niet...! Zelfs Frycollin, de neger Frycollin was terug! + +</p> +<p>De clubleden, daarna hunne vrienden, eindelijk de geheele volksmenigte verdrongen zich voor de deur van Uncle Prudent. Men +juichte de twee martelaars toe en men gaf ze elkander te midden van oorverdoovende “hip, hip, hoera’s!” van hand tot hand +over! + +</p> +<p>Jem Cip was daar; hij had in alle haast zijn ontbijt, bestaande uit een gebraad van gekookte kropsalade, gebruikt; ook William +T. Forbes met zijne beide dochters, miss Doll en miss Mat. Dien dag zou Uncle Prudent, als hij gewild had, en als hij Mormoon +<a id="d0e6430"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6430">221</a>]</span>geweest ware, ze alle twee hebben kunnen trouwen; maar dat was hij niet en hij gevoelde volstrekt geene aanvechting, om het +te worden. Truk Milnor en Bat T. Fyn en al de andere clubleden waren er ook. Het blijft dan ook nog tot heden een onopgelost +vraagstuk, hoe de voorzitter Uncle Prudent en de secretaris Phil Evans levend uit die armen, uit die handen, waar zij langs +de geheele uitgestrektheid der stad tusschen door moesten, geraakt waren. + +</p> +<p>Dienzelfden avond hield Weldon-Institute hare wekelijksche vergadering en men rekende er op, dat de voorzitter Uncle Prudent +en de secretaris Phil Evans tegenwoordig zouden zijn. + +</p> +<p>Daar zij tot nu toe nog niets van hunne avonturen verteld hadden,—misschien had men hen den tijd niet gelaten om te praten,—hoopte +men, dat zij in die vergadering hunne reisindrukken tot in de kleinste bijzonderheden zouden mededeelen. + +</p> +<p>En inderdaad, om de eene of andere reden hadden beiden een diep stilzwijgen bewaard. Zoo had ook Frycollin gedaan, die door +zijne reisgenooten in hunne opgewonden blijdschap van het weerzien, bijna in stukken gescheurd was. + +</p> +<p>Maar, wat de beide lotgenooten nog niet hadden verteld of niet hadden willen mededeelen, was het volgende: + +</p> +<p>Er behoeft niet teruggekomen te worden op hetgeen men reeds van het gebeurde in den nacht van den 27<sup>sten</sup> op den 28<sup>sten</sup> Juli weet, namelijk op de stoutmoedige ontsnapping van den voorzitter en van den secretaris van Weldon-Institute, noch op +hunne levendige ontroering, toen zij den eersten voet op de rotsen van het eiland Chatham zetten; noch op het geweerschot, +op den armen Phil Evans gelost; noch op het doorsnijden van den ankertros, waardoor de ontredderde Albatros zonder voortstuwingskracht +door de zuidwesten bries naar volle zee gevoerd werd, maar zich daarbij tot eene aanzienlijke hoogte verhief. Door zijne electrische +seinlantaarns hadden de beide vluchtelingen haar gedurende geruimen tijd kunnen volgen. Maar daarna was het luchtschip in +de ruimte verdwenen. + +</p> +<p>Toen hadden de beide Amerikanen niets meer te duchten gehad; want hoe zou Robur naar het eiland hebben kunnen terugkeeren, +daar zijne voortstuwingsschroeven gedurende ettelijke uren buiten staat waren om te werken. + +</p> +<p>Maar, eer die tijdsruimte verstreken was, was de <i>Albatros</i> voorzeker uit elkander gesprongen en dreef toen als een misvormd wrak op de oppervlakte der zee; terwijl de opvarenden met +verscheurde ledematen in de diepte van den oceaan, die de lijken niet weergeven zoude, weggezonken waren. + +</p> +<p>De wraak was dus in al hare ijselijkheid volbracht geworden. + +</p> +<p>De voorzitter Uncle Prudent en de secretaris Phil Evans gingen <a id="d0e6459"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6459">222</a>]</span>van het denkbeeld uit, dat zij tot wettelijke zelfverdediging gehandeld hadden, en ondervonden derhalve hoegenaamd geene wroeging. + +</p> +<p>Phil Evans was slechts licht gekwetst geworden door den geweerkogel van de <i>Albatros</i>. Niets verzette er zich dan ook tegen, dat zij zich op weg begaven, in de hoop eenige inboorlingen te ontmoeten. + +</p> +<p>Die verwachting werd inderdaad niet bedrogen. Een vijftigtal inboorlingen, die hoofdzakelijk van de vischvangst leefden, bewoonden +de westelijke kust van het eiland Chatham. Zij hadden het luchtschip op hun grond zien nederdalen en zij onthaalden die drie +mannen, welke in hun oog bovennatuurlijke wezens waren, zoo goed mogelijk. Het scheelde niet veel, of Uncle Prudent, die de +deftigste en dus in hun oog de voornaamste was, werd als een afgod aangebeden. Men huisvestte het drietal in de beste hut +van het eiland. Maar nimmer zou Frycollin andermaal eene dergelijke gelegenheid zien geboren worden, om voor den god der zwarten +door te gaan. + +</p> +<p>Zooals zij voorzien hadden, zagen Uncle Prudent en Phil Evans het luchtschip niet terugkeeren. Zij moesten daaruit besluiten, +dat het in de bovenluchtlagen uit elkander gesprongen was, en dat men nimmermeer van Robur zou hooren gewagen, ook niet van +het bewonderenswaardige vaartuig, dat hij en zijne makkers bestegen hadden. + +</p> +<p>Thans waren de drie vluchtelingen verplicht, eene gelegenheid af te wachten, om naar Amerika terug te keeren. Nu wordt het +eiland Chatham zeer weinig door zeevarenden bezocht. Zoo ging de maand Augustus voorbij, en waarlijk de arme drommels begonnen +zich de vraag te stellen, of zij eenvoudig niet van gevangenis verwisseld hadden. Een hunner evenwel was bovenmate tevreden, +dat was Frycollin, die de aardsche gevangenis verre boven de luchtgevangenis verkoos. + +</p> +<p>Eindelijk echter kwam er op den 3<sup>den</sup> September een schip bij de monding van de kleine rivier van het eiland ten anker, om water in te nemen. + +</p> +<p>De lezer zal niet vergeten hebben, dat Uncle Prudent, toen hij te Philadelphia ontvoerd werd, eenige duizenden dollars in +papieren geld bij zich had. Dat was meer dan voldoende, om zich naar Amerika te begeven. Nadat zij hunne aanbidders bedankt +hadden, die zich in de meest eerbiedvolle betuigingen uitputten, scheepten Uncle Prudent, Phil Evans en Frycollin zich naar +Auckland in. + +</p> +<p>Zij verhaalden aan niemand iets van hun wedervaren, en kwamen twee dagen later in de hoofdstad van Nieuw-Zeeland aan. + +</p> +<p>Daar gingen zij als passagiers op een der paketbooten van de Groote Stille Zuidzee over, en na een zeer voorspoedigen overtocht, +<a id="d0e6483"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6483">223</a>]</span>kwamen zij op den 20<sup>sten</sup> September te San Francisco aan, alwaar zij dadelijk ontscheepten. Zij hadden aan niemand gezegd, wie zij waren en vanwaar +zij kwamen; maar daar zij een goeden prijs voor hun overtocht betaald hadden, vroeg niemand en wel het allerminst de scheepsgezagvoerder, +die een echte Amerikaan was, hen iets. Te San Francisco namen Uncle Prudent en zijn lotgenoot Phil Evans en de knecht Frycollin +plaats in den eersten trein van den grooten Pacific-Spoorweg, en den 27<sup>sten</sup> September kwamen zij te Philadelphia aan. + +</p> +<p>Ziedaar het beknopte verhaal van het gebeurde sedert de ontsnapping van de vluchtelingen uit het luchtschip en sedert hun +vertrek van het eiland Chatham. + +</p> +<p>En ziedaar, hoe het mogelijk was, dat de voorzitter Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans dienzelfden avond zitting +konden nemen in de vergadering van Weldon-Institute, die toen eene buitengewoon talrijke opkomst harer clubleden telde. + +</p> +<p>Intusschen, nimmer was noch de een noch de ander zoo kalm geweest. Naar hun uiterlijk te oordeelen, scheen het niet, dat er +iets abnormaals met hen gebeurd was sedert de gedenkwaardige zitting op den 12<sup>den</sup> Juni. Drie en een halve maand, die wezenlijk in hun bestaan niet schenen te rekenen! + +</p> +<p>Na de eerste hoera’s ontvangen te hebben, zonder dat hun gelaat de minste ontroering verried, zette Uncle Prudent als waardig +voorzitter den hoed op en nam het woord na een flinken tik met den gezagshamer op de tafel gegeven te hebben. + +</p> +<p>“Eervolle burgers”, zei hij, “ik open deze zitting!” + +</p> +<p>Stormachtige toejuichingen barstten los, en waarlijk, die waren verdiend! Want, was er ook al niets bijzonders in, dat deze +zitting plaats had, zoo was het toch merkwaardig, dat zij geopend werd door Uncle Prudent, die daarbij door Phil Evans bijgestaan +werd. + +</p> +<p>De voorzitter, kalm en waardig, liet den storm van toejuichingen en handgeklap voorbijgaan en wegsterven, zonder dat hij ook +maar een enkel gebaar maakte, om hem te bezweren of te matigen. + +</p> +<p>Daarna hernam hij: + +</p> +<p>“In onze laatste zitting, heeren, was de discussie buitengewoon levendig (<i>hoor</i>, <i>hoor</i>!) tusschen den voorstander van de schroef voor en van de schroef achter, voor onzen luchtballon de Go a head (<i>teekenen van verbazing</i>). Thans meenen wij het middel gevonden te hebben om de beide partijen, die van de voorschroef en die van de achterschroef, +met elkander in overeenstemming te brengen; (<i>hoor</i>, <i>hoor</i>!) en dat middel is namelijk: om twee schroeven te bezigen, eene voor en eene achter. (<i>Volkomen stilte van verbazing</i>).<span class="corr" title="Bron: ">”</span> + +</p> +<p>En dat was alles. + +</p> +<p>Ja, inderdaad alles! + +<a id="d0e6537"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6537">224</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p224.jpg" alt="Het scheelde niet veel, of Uncle Prudent werd als een afgod aangebeden. (Bladz. 222)."></p> +<p class="figureHead">Het scheelde niet veel, of Uncle Prudent werd als een afgod aangebeden. (Bladz. <a href="#d0e6459">222</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Geen woord werd gerept over de ontvoering van den voorzitter en van den secretaris van Weldon-Institute. Geen enkel woord +over de Albatros, of over den werktuigkundige Robur! + +<a id="d0e6548"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6548">225</a>]</span></p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/p225.jpg" alt="Uncle Prudent en Phil Evans stonden op de voorplecht naast elkander. (Bladz. 230)."></p> +<p class="figureHead">Uncle Prudent en Phil Evans stonden op de voorplecht naast elkander. (Bladz. <a href="#d0e6701">230</a>). +</p> +</div><p> + + +</p> +<p>Geen enkel woord over de reis of over de wijze, waarop de gevangenen hadden kunnen ontsnappen! +<a id="d0e6559"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6559">226</a>]</span></p> +<p>Geen enkel woord eindelijk over hetgeen er van het luchtschip geworden was, of het nog door de ruimte stevende, of dat men +nieuwe weerwraak jegens de clubleden te duchten had. + +</p> +<p>Het verlangen ontbrak waarlijk aan die ballonnisten niet, om den voorzitter Uncle Prudent en Phil Evans te ondervragen; maar +toen men hen zoo ernstig, zoo gesloten daar zag zitten, begreep men dat men hunne houding moest eerbiedigen. Men was toch +overtuigd, dat zij spreken zouden, wanneer zij den tijd daartoe gekomen achtten, en dan zou men zich zeer vereerd gevoelen +hen aan te hooren. + +</p> +<p>En, alles wel beschouwd, lag er in dat stilzwijgen wellicht een geheim opgesloten, dat nog niet geopenbaard kon en mocht worden. + +</p> +<p>En toen hernam Uncle Prudent het woord, te midden van eene stilte, die tot nu toe zoo ongewoon in de zittingen van Weldon-Institute +geweest was. + +</p> +<p>“Mijne heeren,” zei hij, “er blijft ons niets anders over, dan den luchtballon <i>Go a head</i> af te werken....” + +</p> +<p>Uit aller boezem steeg een zucht van verlichting op. + +</p> +<p>“Ja, van den <i>Go a head</i>, die voorbeschikt is, om de verovering van het luchtruim te volbrengen! Mijne heeren, de zitting is gesloten.” + + + + +</p> +<p class="div1"><a id="d0e6580"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2 class="label">XVIII.</h2> +<h2>Waarin de waarheidlievende geschiedenis der Albatros afgebroken wordt, zonder haar te eindigen.</h2> +<p>Den 29<sup>sten</sup> April van het volgende jaar, dus zeven maanden na den onvoorzienen terugkeer van den voorzitter Uncle Prudent en den secretaris +Phil Evans, was geheel Philadelphia in rep en roer. + +</p> +<p>Er was toen hoegenaamd geene staatkunde in het spel. Er was geen quaestie van meetings noch van verkiezingen. + +</p> +<p>Neen, er was iets anders, wat de menigte in beweging bracht. De luchtballon <i>Go a head</i> namelijk, die door de goede zorgen en bemoeiingen van Weldon-Institute afgewerkt was, zou eindelijk bezit nemen van de lucht, +zijn natuurlijk element. + +</p> +<p>De beroemde Harry W. Tinden, wiens naam bij het begin van dit verhaal vermeld werd, zou als welbekend luchtvaarder den luchtballon +besturen. Een helper zou hem evenwel terzijde staan. + +</p> +<p>De voorzitter en de secretaris van Weldon-Institute, onze bekenden Uncle Prudent en Phil Evans, zouden als passagiers de reis +<a id="d0e6601"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6601">227</a>]</span>medemaken. Die eer verdienden zij ten volle. Aan hen was het, om in persoon te komen protesteeren tegen ieder toestel, dat +op het grondbeginsel van “zwaarder dan de lucht” berustte. En zoo iets lieten de beide mannen zich niet uit de handen nemen. + +</p> +<p>Intusschen, na die zeven maanden hadden zij nog niets van hunne avonturen verhaald. Zelfs Frycollin had, hoeveel lust hij +ook tot praten gevoeld had, niets durven vertellen over Robur en zijne bewonderenswaardige machine. + +</p> +<p>Zoolang niet bewezen was, dat de luchtballon, de <i>Go a head</i>, de eerste plaats onder de toestellen tot luchtvaart innam, wilden onze twee koppige Yankees niets aannemen of gelooven omtrent +de uitvindingen der voorstanders van de vliegkunst. + +</p> +<p>Zij geloofden nog en wilden nog steeds gelooven, dat de luchtballon het ware dampkringsvervoermiddel was en dat hem alleen +de toekomst behoorde. + +</p> +<p>Daarenboven, hij, op wien zij zich zoo schrikkelijk gewroken hadden—eene rechtvaardige wraak volgens hun oordeel,—bestond +niet meer. Niemand van hen, die hem vergezelden, had hem kunnen overleven. + +</p> +<p>Het geheim van het luchtschip de <i>Albatros</i> was thans in de onmetelijke diepte van de Groote Stille Zuidzee verzwolgen. + +</p> +<p>Dat de ingenieur Robur eene schuilplaats, een toevluchtsoord, een vluchthaven, een eiland, hetwelk hij kon aandoen, gevonden +had, dat was slechts eene gissing, eene veronderstelling. Wat dat betreft, hadden de beide clubleden met elkander afgesproken, +dat zij later beraadslagen zouden over de noodzakelijkheid, om dienaangaande eenige nasporingen in het werk te stellen. + +</p> +<p>Men zou dus de groote proefneming, welke Weldon-Institute sedert zoolang en met zoo groote zorgen en nauwkeurigheid voorbereid +had, wagen. De <i>Go a head</i> was het meest volmaakte type van al hetgeen tot op dat tijdstip op luchtvaarkundig gebied uitgevonden was. Zoo iets onovertrefbaars, +als een <i>Inflexible</i> of een <i>Formidable</i> in het scheepsbouwkundig vak. + +</p> +<p>De Go a head bezat al de goede hoedanigheden, welke een goeden luchtballon eigen moeten zijn. Zijn omvang veroorloofde hem +tot de uiterste grens van hoogte op te stijgen, die door een ballon te bereiken was. Zijne ondoordringbaarheid veroorloofde +hem om zich onberekenbaar lang in de bovenste luchtlagen te handhaven. Zijne stevigheid kon weerstand bieden aan iedere gasuitzetting, +alsook aan de invloeden van regen en wind. Door zijn inhoud bezat hij eene opstijgende kracht, belangrijk genoeg om, behalve +de overige benoodigdheden, nog een electrisch werktuig te kunnen medevoeren, dat aan zijne voortstuwingsraderen eene beweegkracht +kon verleenen, oneindig grooter dan de meest machtige tot heden daartoe gebezigd. +<a id="d0e6634"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6634">228</a>]</span></p> +<p>De <i>Go a head</i> had een langwerpigen vorm, die zijne horizontale beweging of verplaatsing zeer moest vergemakkelijken. Zijn schuitje, een +soort langwerpig platform, niet ongelijk aan dat, door de kapiteins Krebs en Renard bij hun bestuurbaren ballon gebezigd, +bevatte de noodige gereedschappen voor de luchtvaarders, zooals waarnemingsinstrumenten, kabels, trossen, ankers, kompas, +enz., daarenboven ook electrische batterijen, die de beweegkracht moesten verschaffen. Dat schuitje was aan zijn voorsteven +voorzien van eene schroef en aan zijn achtersteven van eene tweede schroef, daarenboven nog van een roer. + +</p> +<p>Maar of de werktuigen van den <i>Go a head</i> zoo krachtig waren als die van de <i>Albatros</i>, mag met eenigen grond betwijfeld worden. + +</p> +<p>De <i>Go a head</i> was, nadat hij gevuld was, overgebracht geworden naar het open plein in het Fairmont-Park, op dezelfde plek, waar het luchtschip +eenige uren gerust had. + +</p> +<p>Het zal wel onnoodig zijn mede te deelen, dat zijne opstijgende kracht ontleend was aan het lichtste van alle gassoorten. +Het gewone lichtgas bezit slechts eene opstijgende kracht van zevenhonderd grammen ongeveer per kubieken meter, hetgeen een +onvoldoend verbreken van het evenwicht van den gewonen dampkring oplevert. Maar het hydrogenium of waterstofgas bezit eene +opstijgingskracht, die op elfhonderd grammen per kubieken meter berekend kan worden. De kolossaal groote ballon werd met zuiver +waterstofgas gevuld, hetwelk volgens de bereidingswijze en in de toestellen van den beroemden scheikundige Henri Giffard gewonnen +was. + +</p> +<p>Daar dus de inhoud van den <i>Go a head</i> veertigduizend kubieke meters meette, was de opstijgende kracht van het waterstofgas, hetwelk den ballon vulde, veertigduizend +vermenigvuldigd met elfhonderd, derhalve van vier-en-veertigduizend kilogrammen. + +</p> +<p>Alles was in den morgen van dien hoogst gedenkwaardigen dag van den 29<sup>sten</sup> April gereed. + +</p> +<p>Het was elf uur in den ochtend, toen de kollossale ballon reeds op een afstand van eenige voeten boven den grond zweefde en +gereed was om in de lucht op te stijgen. + +</p> +<p>Het weer was zeer fraai en als besteld voor die belangrijke proefneming. + +</p> +<p>Alles wel beschouwd, ware het beter geweest, dat er een windje geheerscht had, om de proefneming meer afdoende te doen zijn. +Men heeft toch nimmer in twijfel getrokken, dat een luchtballon bij windstilte of bij zwakken wind bestuurbaar zou zijn. Maar +te midden van een dampkring, die in beweging is, verandert de quaestie geheel en al. Dan is twijfel gerechtvaardigd, en om +dien twijfel met vrucht te bekampen, moeten de proefnemingen onder <a id="d0e6671"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6671">229</a>]</span>doelmatige omstandigheden, dat wil zeggen bij flink doorstaanden wind, genomen worden. + +</p> +<p>Maar, er was geen wind en er bestond geen vooruitzicht, dat hij doorkomen zou. + +</p> +<p>Inderdaad, dien dag weerhield Amerika zich, om een van die geduchte stormen uit haren onuitputtelijken voorraad naar Europa +over te zenden, die zoo herhaaldelijk door de weerkundige waarnemers telegrafisch aangekondigd worden. + +</p> +<p>Nimmer had een gunstiger dag kunnen gekozen worden,—niet om eene afdoende proefneming te leveren, maar wel om op een welslagen +van de ondernomen luchtreis te kunnen pochen. + +</p> +<p>Behoeven wij te spreken over de onmetelijk dicht opeengepakte menigte die Fairmont-Park, hoe uitgestrekt ook, vulde? Talrijke +treinen hadden een leger van nieuwsgierigen uit alle naburige Staten in de hoofdplaats van Pensylvanië bijeengebracht. Iedere +handels- of nijverheids-beweging was als het ware verlamd en stond stil. Iedereen, patroons, geëmploieerden, bedienden, werklieden, +dienstmeisjes, mannen, vrouwen, grijsaards, kinderen, Congresleden, vertegenwoordigers van het leger, magistraten, reporters, +redacteurs, drukkersgezellen, blanke en witte inboorlingen wilden die opstijging bijwonen en waren in dit uitgestrekte park +met zijne groote opene grasvlakte opeengepakt. + +</p> +<p>Zullen wij de luidruchtige gemoedsbewegingen van die menigte moeten beschrijven? Er hadden daar onverklaarbare stroomingen +plaats, plotseling opdringen en terugdringen, wat die massa zenuwachtig trillend maakte en haar aan eene holstaande zee gelijk +deed zijn. + +</p> +<p>Zullen wij eene opsomming leveren van al de hip! hip!! hoerahs!!! die van alle kanten als knetterende ontploffingen bij een +vuurwerk losbarstten, toen de voorzitter Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans op het platform verschenen, vlak onder +den luchtballon, die luisterrijk met de vlag van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika prijkte? + +</p> +<p>Zullen wij moeten constateeren, dat het meerendeel van die nieuwsgierigen niet samengestroomd was om den <i>Go a head</i> te zien opstijgen, maar om die beide merkwaardige mannen te zien, waaromtrent het Oude Halfrond en Nieuwe Halfrond jaloersch +was? + +</p> +<p>Waarom verschenen maar twee mannen op dat platform, en waarom geen drie? + +</p> +<p>Waarom bevond zich Frycollin ook niet daar? + +</p> +<p>Dat is gauw genoeg verklaard. + +</p> +<p>Frycollin was van meening, dat de tocht met de <i>Albatros</i> voldoende was om zijn roem voor eeuwig te vestigen. Hij had het aanzoek om zijn meester te vergezellen, zedig en bescheiden +van <a id="d0e6701"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6701">230</a>]</span>de hand gewezen. Het treurigste gevolg van die gedragslijn was, dat de waardige neger zijn deel der doldriftige toejuichingen +miste, die den voorzitter en den secretaris van Weldon-Institute ten deel vielen. + +</p> +<p>Het is buiten kijf, dat geen enkele van al de leden der luisterrijke club ontbrak op de gereserveerde plaatsen, die door middel +van touwen en piketpalen, te midden van de groote grasvlakte, eene afgezonderde cirkelvormige ruimte gevormd werden. Daar +waren Truk Milnor, Bat. T. Fyn, William T. Forbes en zoovele anderen aanwezig. De laatstgenoemde had zijne beide dochters, +miss Doll en miss Mat, aan den arm of beter aan de armen. + +</p> +<p>En die allen waren daar aanwezig, om door hunne tegenwoordigheid te betuigen, dat zij ijverige aanhangers van het grondbeginsel +“lichter dan de lucht” waren, en dat hen niets daar in zoude kunnen doen wankelen! + +</p> +<p>Tegen kwartier na elven, kondigde een kanonschot aan, dat alle voorbereidingsmaatregelen getroffen waren. + +</p> +<p>De <i>Go a head</i> wachtte slechts op het sein om te vertrekken. + +</p> +<p>Tien minuten later donderde een tweede kanonschot. + +</p> +<p>De <i>Go a head</i>, door de touwen van zijn netwerk in bedwang gehouden, steeg een twintig meter boven de grasvlakte op. Toen beheerschte het +platform de zoo diepbewogen menigte. + +</p> +<p>Uncle Prudent en Phil Evans stonden op de voorplecht naast elkander. Zij legden toen de vlak uitgestrekte linkerhand op hun +hart, hetgeen waarschijnlijk moest beteekenen, dat zij aan hunne landslieden innig verknocht waren. + +</p> +<p>Daarna strekten zij de rechterhand hemelwaarts, naar het zenith, ten teeken dat de grootste der bekende luchtballons eindelijk +bezit ging nemen van het bovenaardsche luchtruim. + +</p> +<p>Honderdduizend linkerhanden volgden het gegeven voorbeeld en strekten zich op honderdduizend Yankee-harten uit, en honderdduizend +rechterhanden verhieven zich plechtig en wezen hemelwaarts. + +</p> +<p>Het was een aandoenlijk schouwspel, inderdaad wel geschikt om zelfs den hardvochtigste een traan te ontlokken. + +</p> +<p>Toen het half twaalf was, donderde eindelijk het derde kanonschot. + +</p> +<p>“Alles los!” riep Uncle Prudent met donderende stem. “Alles los!” + +</p> +<p>Dat was het tooverwoord! + +</p> +<p>De <i>Go a head</i> steeg statig omhoog; + +</p> +<p>Waarlijk, dat was een prachtig schouwspel! Het geleek als ’t ware een schip hetwelk op de scheepstimmerwerf van stapel liep. + +</p> +<p>En inderdaad, was het geen schip, hetwelk den luchtoceaan instevende? +<a id="d0e6744"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6744">231</a>]</span></p> +<p>De <i>Go a head</i> steeg zuiver loodrecht omhoog, hetgeen een bewijs was, dat er volkomen windstilte in den dampkring heerschte, en staakte +zijne opstijgende beweging op eene hoogte van tweeduizend vijf honderd meters, alwaar hij zwevende bleef. + +</p> +<p>Daar begonnen de bewegingen van de werktuigen, die de horizontale verplaatsing moesten veroorzaken. + +</p> +<p>De <i>Go a head</i>, voortgestuwd door zijne twee schroeven, ging met eene vaart van ongeveer tien meters in de seconde de zon tegemoet. Dat +is de snelheid van den walvisch te midden van de wateren van den oceaan. Het zal wel niet ongepast zijn, hopen wij, dien luchtballon +met dien reus der noordelijke en zuidelijke ijszeeën te vergelijken, vooral niet, omdat hij nagenoeg de dikte en den vorm +van die vischsoort had. + +</p> +<p>Eene machtige en oorverdoovende toejuiching steeg van de aarde naar de wakkere luchtreizigers op. + +</p> +<p>Toen volvoerde de <i>Go a head</i> met behulp van zijn roer, dat door de hand van een behendigen stuurman beheerd werd, eene reeks van evolutiën, om zijne volkomene +bestuurbaarheid te bewijzen. Hij wendde langs een cirkelomtrek van zeer beperkten straal; hij stevende voor- en achteruit; +hij week rechts en links uit. In één woord, hij voldeed nu bij alle richtingen en wendingen; en het meest weerspannige gemoed +moest wel ten opzichte van zijn bestuurbaarheid—namelijk wanneer dat gemoed er geweest was—tot de bekentenis van zijne dwaling +komen. + +</p> +<p>Gelukkig bestond zoo’n weerspannige niet. + +</p> +<p>Gelukkig, zeggen wij; want de volksmenigte had hem in flarden gescheurd. + +</p> +<p>Maar waarom ontbrak de wind bij die zoo fraaie proefneming? Ja, dat was voorzeker betreurenswaardig! + +</p> +<p>Ongetwijfeld zou men dan den <i>Go a head</i> zonder aarzeling hebben zien manoeuvreeren, nu eens om, evenals een schip dat scherp bij den wind zeilen moet, te laveeren, +dan weer om, evenals een stoomvaartuig, vlak tegen de strooming van den wind in te stevenen. + +</p> +<p>Plotseling steeg de luchtballon nog eenige honderd meters. + +</p> +<p>Iedereen begreep die beweging. Uncle Prudent en zijne makkers poogden in de hoogere luchtlagen een windstroom op te zoeken, +om dan hunne proefnemingen te kunnen voltooien. + +</p> +<p>Dat stijgen ging gemakkelijk. Een stelsel van kleine ballons in het innerlijke van den <i>Go a head</i>, die den dienst moesten verrichten van de zwemblaas bij de visschen, en waarin men door middel van pompen lucht kon brengen, +veroorloofde het reuzengevaarte zich gemakkelijk langs de loodlijn te bewegen. + +</p> +<p>Daartoe behoefde geen ballast uitgeworpen, om te stijgen, of gas verloren te worden om te dalen. Hij was in staat onafhankelijk +<a id="d0e6786"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6786">232</a>]</span>daarvan, om omhoog of omlaag te gaan, zooals de stuurman wilde. + +</p> +<p>Hij was evenwel aan zijn bovenste halfrond van een veiligheidsklep of beter van een uitstroomingsbuis voorzien, voor het geval, +dat hij tot eene bliksemsnelle daling genoodzaakt zoude zijn. Dat was trouwens de toepassing van de bekende stelsels, maar +die tot den hoogsten graad van volmaking opgevoerd waren. + +</p> +<p>De <i>Go a head</i> steeg dus volgens eene loodlijn omhoog. + +</p> +<p>Zijn kolossale omvang verminderde langzamerhand voor het oog, als door een optische werking. Dat was niet het minst merkwaardige +voor de toeschouwers, die zich bij dat kijken naar de lucht de nekspieren verwrongen. + +</p> +<p>De kolossale walvisch werd langzamerhand een potvisch, en verminderde al meer en meer, totdat hij niet meer dan een nietige +grondeling vertoonde. + +</p> +<p>Daar de <i>Go a head</i> bij zijne stijging volhardde, bereikte hij eene hoogte van ruim vierduizend meter. Maar in die zuivere wolkenlooze lucht, +waarin geen zweem van damp te bespeuren was, bleef de luchtballon steeds zichtbaar. + +</p> +<p>Hij bleef evenwel vlak boven de grasvlakte zweven, alsof hij daarboven door uiteenloopende draden vastgehecht was. Wanneer +hij onder eene onmetelijke klok had gevangen gezeten, had hij niet onbewegelijker kunnen stilstaan. Geen zuchtje wind deed +zich daar in die hooge luchtlagen noch elders gevoelen. + +</p> +<p>De luchtballon draaide om zijn as zonder evenwel eenigen weerstand in de lucht te ontmoeten. Hij scheen door de groote verwijdering +zeer verkleind, alsof men hem door het kleine einde van een verrekijker zoude bekeken hebben. + +</p> +<p>Daarboven evenwel zaten de beide clubgenooten hunne zegepraal te genieten. Toch was dat heerlijke gevoel niet geheel onvermengd. +In hun binnenste zeide eene stem, dat, wat bestuurbaarheid en vlugheid van bewegingen betrof, de <i>Go a head</i> niet in de schaduw der <i>Albatros</i> kon staan. Die gedachte pijnigde, en Uncle Prudent verzette er zich met alle macht tegen. Toen dan ook zijn secretaris Phil +Evans eene lichte toespeling dienaangaande waagde, belette hij hem om voort te gaan en bulderde als het ware: + +</p> +<p>“Weg met het ‘zwaarder dan de lucht!’ Aan den <i>Go a head</i> behoort de toekomst!” + +</p> +<p>Helaas, de val van den reusachtigen luchtballon was nabij. + +</p> +<p>Eensklaps toch steeg een doordringende kreet uit de menigte op, een kreet, die onmiddellijk door honderdduizend anderen gevolgd +werd. Aller armen strekten zich naar één punt van den gezichteinder uit. En dat punt lag in de richting van het noordwesten. +<a id="d0e6825"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6825">233</a>]</span></p> +<p>Daar was in het donkere azuur een bewegelijk lichaam verschenen, dat merkbaar naderde en grooter werd. + +</p> +<p>Was het een vogel, die met forschen wiekslag de bovenlagen der ruimte doorkliefde? + +</p> +<p>Of was het een bolied, wiens schuine baan den dampkring der aarde doorsneed? + +</p> +<p>Zooveel was zeker, dat dit lichaam met eene groote snelheid bedeeld was. Het kon niet lang meer duren, of het zou over de +hoofden der menigte voorbijstevenen. + +</p> +<p>Eene plotselinge gedachte, een argwaan, die zich als het ware met electrische snelheid aan alle breinen mededeelde, vloog +over de geheele grasvlakte. + +</p> +<p>Maar het scheen, dat de <i>Go a head</i> dat vreemde en zonderlinge voorwerp ook gezien had. De luchtballon gevoelde voorzeker dat een gevaar hem dreigde; want hij +vermeerderde zijne snelheid en trachtte in oostelijke richting te vluchten. + +</p> +<p>Ja! de menigte had het goed begrepen! + +</p> +<p>Een naam, door een der leden van Weldon-Institute uitgesproken, werd door die honderdduizend monden herhaald: + +</p> +<p>“De <i>Albatros</i>!...” + +</p> +<p>“De <i>Albatros</i>!...” + +</p> +<p>Ja, het was inderdaad de <i>Albatros</i>! + +</p> +<p>Het was Robur, die weer te midden van de ruimten der hemelen verscheen! Hij was het, die, aan een reusachtigen roofvogel gelijk, +zich op den <i>Go a head</i> ging storten! + +</p> +<p>En toch, was dan niet negen maanden geleden het luchtschip door de ontploffing ontredderd? Waren zijne schroeven niet gebroken, +zijn dek niet in tweeën gescheurd; was in één woord het geheele gevaarte niet vernietigd? + +</p> +<p>Ja, zonder de buitengewone tegenwoordigheid van geest van den ingenieur, die in een ondeelbaar oogenblik de omwentelingsrichting +van de voortstuwingsschroef van het voorschip wijzigde en haar daardoor in eene opstuwingsschroef veranderde, zou het geheele +personeel van de <i>Albatros</i> voorwaar door de snelheid zelve van den val verstikt zijn. + +</p> +<p>Maar al waren zij ook aan dien verschrikkelijken dood door verstikking ontsnapt, hoe had het kunnen gebeuren, dat Robur en +de zijnen niet in de wateren van de Groote Stille Zuidzee verdronken waren? + +</p> +<p>Zie hier de verklaring van dat wonder. + +</p> +<p>De brokstukken van het dek, de wieken van de voortstuwingsschroeven, de omwandingen van de roeven, in één woord, alles wat +van de <i>Albatros</i> overbleef, vormde een vrij belangrijk wrak. Maar, al was de gekwetste vogel ook al in de golven gevallen, dan werd <a id="d0e6881"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6881">234</a>]</span>hij toch nog door zijne vleugels op de deining drijvende gehouden. + +</p> +<p>Robur en zijne manschappen bleven gedurende de eerste uren op dat wrak. Daarna zochten zij eene toevlucht in de sloep van +caoutchouk, die zij op den oceaan drijvende weervonden. + +</p> +<p>De Voorzienigheid, volgens hen die aan eene tusschenkomst der Godheid in de menschelijke zaken gelooven, het toeval, volgens +hen, die de zwakheid van geest betoonen van niet aan de Voorzienigheid te hechten, kwam de schipbreukelingen te hulp. + +</p> +<p>Een vaartuig bespeurde hen, eenige uren na zonsopgang. Dat vaartuig zette eene sloep uit en nam niet alleen Robur en zijne +makkers op, maar ook de drijvende overblijfselen van het luchtschip. + +</p> +<p>De ingenieur wist er middel op, de verklaring voor goede munt te doen opnemen, dat zijn schip bij eene aanvaring omgekomen +was. Hoe het ook zij, zijn geheim werd geëerbiedigd. + +</p> +<p>Dat vaartuig was een Engelsche driemaster, de <i>Two Friends</i>, te huis behoorende te Liverpool. Het stevende naar Australië, naar Melbourne, alwaar het slechts weinige dagen later aankwam. + +</p> +<p>De ingenieur Robur had uit de overblijfselen van de achterroef eene niet onaanzienlijke som gelds kunnen redden. Hij was derhalve +in staat, om in al de benoodigdheden van zijne makkers te kunnen voorzien, zonder te behoeven iemands hulp in te roepen. + +</p> +<p>Niet lang na zijne aankomst te Melbourne, kocht hij een klein vaartuig, eene goelet, ongeveer honderd tonnen metende, en kwam +zoo in de gelegenheid naar het eiland X te kunnen vertrekken. Dat was geene moeielijkheid voor Robur, daar hij een bekwaam +zeeman was. + +</p> +<p>En van toen af had hij slechts ééne gedachte, die eene ware nachtmerrie voor hem werd, namelijk de gedachte om zich te wreken! + +</p> +<p>Maar om zich te kunnen wreken, moest hij een andere <i>Albatros</i> vervaardigen. + +</p> +<p>Dat was trouwens een gemakkelijk werk voor den maker van het eerste luchtschip. + +</p> +<p>Men benuttigde alles, wat van het oude luchtgevaarte voor het nieuwe kon dienen, zijne voortstuwingsschroeven bij voorbeeld, +die met al de andere overblijfselen van de verongelukte <i>Albatros</i> aan boord van de goelet ingescheept waren. + +</p> +<p>Men vervaardigde een nieuw werktuig, alsook nieuwe batterijen en nieuwe accumulatoren. + +</p> +<p>Om kort te gaan, in minder dan acht maanden was die kolossale arbeid volbracht en was een nieuwe <i>Albatros</i>, geheel gelijk aan het luchtschip, hetwelk door de ontploffing der dynamietpatroon vernield was, even machtig, even snelstevenend, +gereed om de reis door de lucht te aanvaarden. +<a id="d0e6921"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6921">235</a>]</span></p> +<p>Zal het wel noodig zijn te verhalen, dat dezelfde bemanning aan boord ingescheept was? En zal het wel noodig zijn er bij te +voegen, dat die bemanning ten hoogste verbitterd was tegen Uncle Prudent en Phil Evans in het bijzonder en tegen de geheele +Weldon-Institute-club in het algemeen? Dat zal iedere lezer wel beseffen, zonder dat daarbij stilgestaan wordt. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> verliet het eiland X in de eerste dagen van April. + +</p> +<p>Gedurende den overtocht wilde Robur niet, dat zijn luchtvaartuig ergens op aarde gezien werd. Hij steeg daarom dan ook zeer +hoog en reisde slechts tusschen of achter de wolken. + +</p> +<p>Toen het gevaarte boven Noord-Amerika was aangekomen, landde het in een woest en verlaten gedeelte van het Far-West. Daar +ging de ingenieur aan wal, zorgde er natuurlijk voor, volkomen onbekend te blijven en vernam al spoedig een bericht, dat hem +slechts genoegen kon doen, namelijk: dat Weldon-Institute op het punt was zijne proefnemingen te beginnen en dat de voorzitter +Uncle Prudent en de secretaris Phil Evans met den <i>Go a head</i> den 29<sup>sten</sup> April van Philadelphia zouden vertrekken. + +</p> +<p>Welke kostelijke gelegenheid om aan dat gevoel van wraak te kunnen bot vieren, hetwelk Robur en al zijne makkers bezielde! + +</p> +<p>Een schrikkelijke wraak, waaraan de <i>Go a head</i> niet kon ontsnappen! + +</p> +<p>Wraak, wraak in het openbaar, die tevens het bewijs zoude leveren van de voortreffelijkheid van het luchtschip boven den luchtballon +of boven welk ander toestel van dien aard. + +</p> +<p>En ziedaar de redenen, waarom dien dag het luchtschip zich boven Fairmont-Park als een roofvogel, als een wolk zich vertoonde, +die van uit het hoogste gedeelte der lucht nederschiet. + +</p> +<p>Ja! het was de <i>Albatros</i>, die zeer gemakkelijk te herkennen was, zelfs door hen, die hem nimmer gezien hadden! + +</p> +<p>De <i>Go a head</i> vluchtte steeds. Helaas! het hielp hem niet veel. De afstand tusschen de beide mededingers van het “lichter dan de lucht” +en van het “zwaarder dan de lucht” verminderde al meer en meer. De luchtballon begreep al heel spoedig, dat het onmogelijk +was in horizontale richting te ontkomen. Toen zou hij zijn heil in verticale vlucht zoeken, niet zooals men allicht denken +zou, door naar de aarde af te dalen; want het luchtschip zou dan den tijd hebben om hem den weg af te snijden; maar door in +de lucht op te stijgen, door in eene onmetelijke hoogte, waar hij wellicht niet zou kunnen gevolgd worden, redding te zoeken. + +</p> +<p>Dat was een zeer stoutmoedig bedrijf, hoewel het zeer logisch te noemen was. + +</p> +<p>Het was de tactiek volgen van de weerlooze duif tegenover den roofgierigen sperwer. +<a id="d0e6964"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e6964">236</a>]</span></p> +<p>Maar ook de <i>Albatros</i> was beginnen te stijgen. Daar zij veel kleiner was, dan de reusachtige <i>Go a head</i>, geleek zij veel op een halfsnavel<a id="d0e6973src" href="#d0e6973" class="noteref">1</a> bij een vervolging van den walvisch, dien hij met zijn wapen doorboort; op de beweegbare torpedo, die op een gepantserd schip +inloopt, om het in de lucht te doen vliegen. + +</p> +<p>De menigte keek dat schouwspel in de grootste spanning aan. + +</p> +<p>De luchtballon had binnen weinige oogenblikken eene hoogte van vijfduizend meter bereikt. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> was hem bij zijne stijgende beweging gevolgd. Zij wendde en draaide langs zijne flanken heen. Zij omsloot hem als het ware +in kringen, welker straal bij elken rondgang rondom den <i>Go a head</i> kleiner werden. Het luchtschip kon met een enkelen stoot zijn zoo zwakke huid doorboren. En gebeurde dat, dan zouden Uncle +Prudent, Phil Evans en hunne tochtgenooten door een verschrikkelijken val vernietigd worden. + +</p> +<p>Het publiek stond stom van ontzetting, met hijgenden adem dat tooneel aan te kijken. Iedereen was door die soort van angst +aangegrepen, die de borst benauwt, de beenen hunne spierkracht ontneemt; iedereen was bevangen door dat gevoel, hetwelk men +ondervindt, wanneer men iemand van eene groote hoogte naar beneden ziet tuimelen. + +</p> +<p>Het was duidelijk, dat een luchtgevecht voorbereid werd,—een gevecht, hetwelk de reddingskansen van een zeegevecht niet aanbood. +Dat luchtgevecht zou het eerste van dien aard zijn, maar niet het laatste ongetwijfeld, daar de vooruitgang een der wetten +vormt, die de wereld regeeren. + +</p> +<p>Natuurlijk voerde de <i>Go a head</i> aan zijn equatoriaalcirkel de vlag van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika, terwijl de <i>Albatros</i> hare vlag liet wapperen, namelijk een blauwe baan met sterren bezaaid, te midden waarvan eene rijzende zon in goud. De zon +van Robur de Veroveraar! + +</p> +<p>Toen de <i>Go a head</i> bespeurde, dat de <i>Albatros</i> hem volgde, wilde hij zijne vijanden op grooteren afstand houden, door nog hooger te stijgen. Al de beschikbare ballast werd +uitgeworpen. De luchtballon verhief zich, als het ware met een sprong, nog duizend meters hooger. De reusachtige ballon vertoonde +zich toen als een nietig zwart punt te midden van het azuurblauw der lucht. Van de <i>Albatros</i> was niets meer te bespeuren, die was onzichtbaar. + +</p> +<p>Plotseling steeg een kreet van angst en ontzetting uit de menigte op. + +</p> +<p>De <i>Go a head</i> vergrootte op onrustbarende wijze, terwijl het luchtschip ook weer te zien was, dat den ballon steeds omgaf met <a id="d0e7018"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e7018">237</a>]</span>zijne kringen. Zij naderden bliksemsnel. Het was geen dalen, het was een val. + +</p> +<p>Wat was daar boven in die hooge luchtlagen geschied? + +</p> +<p>Het gas, te ver uitgezet, eendeels door de zonnestralen, welke de wanden van den ballon bovenmatig verwarmden, anderdeels +ten gevolge van de meerdere ijlheid van de omringende lucht in die hoogere dampkringslagen, had het omhulsel doen barsten. +De ballon was gedeeltelijk leeggestroomd en viel thans met steeds vermeerderende snelheid. + +</p> +<p>Maar Robur wijzigde de omwentelingen van de opstuwingsschroeven van zijn luchtvaartuig en daalde daardoor met dezelfde snelheid +als de <i>Go a head</i>. + +</p> +<p>Het luchtschip haalde den vallenden ballon in, toen deze nog slechts op twaalfhonderd meters van de oppervlakte der aarde +verwijderd was, en liep hem op zijde. + +</p> +<p>Zou Robur het vernietigingswerk inderdaad willen voltooien? + +</p> +<p>Neen!.... dat niet!.... Hij wilde helpen!.... Hij wilde de bemanning van den luchtballon redden! + +</p> +<p>En hij wist met zooveel behendigheid zijne <i>Albatros</i> te bestieren, dat de stuurman van den ballon met zijn helper op het dek van het luchtschip konden overspringen. + +</p> +<p>Maar.... zouden de voorzitter Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans onwillig de hulp van Robur van de hand wijzen, zouden +zij weigeren door hem gered te worden? + +</p> +<p>Die koppige kerels waren daartoe wel in staat! + +</p> +<p>Zij hadden er evenwel niet veel genoegdoening van. De manschappen van de <i>Albatros</i> enterden de <i>Go a head</i>, sprongen op zijn dek over, grepen de beide stijfhoofdigen en brachten hen met geweld op het reddende luchtschip over. + +</p> +<p>Daarna liet de <i>Albatros</i> de enterhaken los en bleef op eene hoogte zwevende; terwijl de ballon, die zijn gas geheel en al verloren had, op de boomen +van Fairmont-Park neer kwam en als een reusachtig vod op de takken bleef hangen. + +</p> +<p>De stilte, die onder de menigte van Philadelphia heerschte, was drukkend en benauwend. + +</p> +<p>Het was, alsof het leven aan al die lichamen ontvloden was. Zeer vele oogleden hadden zich krampachtig gesloten, om niets +van het uiteinde van de ramp te zien. + +</p> +<p>De voorzitter Uncle Prudent en zijn secretaris Phil Evans waren dus weer de gevangenen van Robur. + +</p> +<p>Zou hij, nu hij hen weer in zijne macht had, hen andermaal in de ruimte voortvoeren en wel daarheen, waar het onmogelijk was +hen te volgen? + +</p> +<p>Dat was wel waarschijnlijk. +<a id="d0e7067"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e7067">238</a>]</span></p> +<p>Intusschen volvoerde de <i>Albatros</i> eene andere beweging, dan men dacht dat zij doen zoude. Zij daalde zachtkens in stede van te stijgen. + +</p> +<p>Zou zij willen landen? Men hoopte het, en de menigte week uit elkander, om plaats voor het luchtschip op de grasvlakte te +maken. + +</p> +<p>De ontroering was bij die massa tot op haar hoogste punt gerezen. + +</p> +<p>De <i>Albatros</i> hield op een afstand van twee meters van den grond stil. Toen weerklonk, te midden van de diepe stilte welke heerschte, de +stem van den ingenieur Robur: + +</p> +<p>“Burgers der Vereenigde Staten van Noord-Amerika!” zei hij, “de voorzitter en de secretaris van Weldon-Institute zijn andermaal +in mijne macht. Wanneer ik hen aan boord behield, dan voorzeker zou ik slechts van mijn recht van wedervergelding gebruik +maken. Maar de hartstocht, die in hunne ziel door het slagen van de <i>Albatros</i> is opgewekt, heeft mij doen inzien, dat de geest nog niet gereed, nog niet rijp is, voor de belangrijke omwenteling, welke +de verovering der lucht zal teweegbrengen....<span class="corr" title="Bron: ">”</span> + +</p> +<p>Aller ooren hingen aan de lippen van den spreker. Allen waren ademloos van gespannen verwachting. Aller gedachten was: wat +zal hier het einde van zijn? + +</p> +<p>“En onder die omstandigheden,” ging Robur kalm en bedaard voort, “zou het uitoefenen van dat recht van wedervergelding doelloos, +nutteloos wezen. Ik zie er dus van af ... Uncle Prudent, Phil Evans, gij zijt vrij!” + +</p> +<p>De voorzitter en de secretaris van Weldon-Institute, zoo ook de bestuurder van den luchtballon en zijn helper, behoefden slechts +een sprong te doen, om op vasten grond te zijn. + +</p> +<p>Dadelijk steeg de <i>Albatros</i> een tiental meters. + +</p> +<p>Toen vervolgde Robur aldus: + +</p> +<p>“Burgers der Vereenigde Staten van Noord-Amerika! mijne proefneming is volbracht. Mijne overtuiging is evenwel thans gevestigd +en die is namelijk<span class="corr" title="Bron: ;">:</span> dat men niets, zelfs niet den vooruitgang, moet vooruitloopen. De wetenschap mag de zeden niet vooruitspoeden; zij moeten +te zamen gelijken tred houden. Evolutiën, d.w.z. wendingen, zwenkingen, meegaande bewegingen, mogen gemaakt worden, maar geene +revolutiën, geene omwentelingen! In één woord: alles, zelfs de kostbaarste uitvindingen moeten op hun tijd komen. Thans zou +ik met mijne luchtvaart te vroeg komen, om ze in overeenstemming met de zoo strijdige, uiteenloopende belangen van het meerendeel +uwer te kunnen brengen. De volkeren zijn nog niet rijp voor de eendracht! + +</p> +<p>“En eendracht, volmaakte eendracht is noodig, om de luchtvaart tot weldaad der menschheid te kunnen doen strekken! Zonder +haar zoude zij slechts een ramp te meer veroorzaken! +<a id="d0e7110"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e7110">239</a>]</span></p> +<p>“Ik vertrek dus en neem het geheim mijner uitvinding met mij mede. Zij zal evenwel voor het menschdom niet verloren zijn. +Zij zal eenmaal den mensch toebehooren, wanneer hij onderwezen genoeg zal wezen, om er voordeel uit te trekken, en wijs genoeg, +om er geen misbruik van te maken. + +</p> +<p>“Burgers van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika, ik groet u!” + +</p> +<p>En op een teeken van hem werden de vier en zeventig schroeven in beweging gesteld en verwijderde zich de <i>Albatros</i> door hare beide voortstuwingsschroeven, die met de grootste snelheid wentelden, voortgezweept met een onvergelijkelijken +spoed in oostelijke richting, en verdween te midden van een onmetelijk koor van toejuichingen, die niets dan onverholen bewondering +uitdrukten. + +</p> +<p>De beide clubleden gevoelden zich, evenals het geheele Weldon-Institute, zeer vernederd. Zij waren evenwel verstandig en deden +het eenige wat te doen was, namelijk: zij gingen naar huis, terwijl de menigte,—die zoo wufte en zoo veranderlijke menigte,—die +als een handschoen omgekeerd was, hen bijtende spotternijen en scherpe toespelingen niet bespaarde. Het ergste van dat alles +was, dat èn de voorzitter Uncle Prudent èn zijn secretaris Phil Evans innerlijk gevoelden, hoewel zij er niets van lieten +blijken, dat zij dat alles ten volle verdiend hadden. + +</p> +<p>En thans blijft nog steeds de vraag over: Wie was toch die Robur? + +</p> +<p>Ja, wie? Zal men dat ooit weten? + +</p> +<p>Wel zeker, men weet het nu reeds! Robur, een woord, hetwelk kracht beteekent, is de wetenschap der toekomst, misschien wel +die van morgen. In ieder geval behoort zij aan onze nakomelingen. + +</p> +<p>En wat de <i>Albatros</i> betreft, op de vraag of zij nog door den dampkring onzer aarde stevent, of dat zij zich nog ophoudt te midden van dat uitgestrekte +domein, hetwelk niemand haar ontrooven kan, antwoorden wij met een bestemd: ja. + +</p> +<p>Robur de Veroveraar zal, zooals hij het aangekondigd heeft, den een of anderen dag te voorschijn treden. + +</p> +<p>Ja, dan zal hij het geheim bekend maken zijner uitvinding, die de maatschappelijke en staatkundige toestanden van de wereld +geheel en al zal wijzigen. + +</p> +<p>Wat de toekomst der luchtvaart betreft, die behoort aan het luchtschip, niet aan den luchtballon. + +</p> +<p>Gevaarten als de <i>Albatros</i> zullen de verovering van den dampkring volvoeren! + + + +</p> +<p class="aligncenter"><span class="smallcaps">Einde</span>. + + + +</p> +<div class="footnotes"> +<hr class="fnsep"> +<p class="footnote"><span class="label"><a id="d0e6973" href="#d0e6973src" class="noteref">1</a></span> Een halfsnavel is eene kleine soort zwaardvisch, Hemiramphus Brasilensis. +</p> +</div> +</div><a id="d0e7151"></a><span class="pagenum">[<a href="#d0e7151">240</a>]</span><div class="backmatter"> +<p class="div1"><a id="d0e7153"></a><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2>Inhoud.</h2> +<p><a href="#d0e97">I</a>. Waarin de geleerden en ook de domkoppen met de handen in het haar zitten 1 + +</p> +<p><a href="#d0e456">II</a>. Waarin de leden van Weldon-Institute met elkander kibbelen, zonder er in te slagen tot overeenstemming te geraken. 14 + +</p> +<p><a href="#d0e778">III</a>. Waarin een nieuwe figuur ten tooneele verschijnt, die den lezer niet behoeft voorgesteld te worden, om de eenvoudige reden +dat hij zich zelven voorstelt 29 + +</p> +<p><a href="#d0e1083">IV</a>. Waarin de schrijver, handelende over den knecht Frycollin, poogt de maan in hare eer te herstellen 40 + +</p> +<p><a href="#d0e1274">V</a>. Waarin een schorsing van vijandelijkheden tusschen den voorzitter en den secretaris van Weldon-Institute ingewilligd wordt. +50 + +</p> +<p><a href="#d0e1761">VI</a>. Dat de ingenieurs, de werktuigkundigen en andere geleerden gevoegelijk zouden kunnen overslaan 62 + +</p> +<p><a href="#d0e1984">VII</a>. Waarin Uncle Prudent en Phil Evans nogmaals weigeren zich te laten overtuigen 75 + +</p> +<p><a href="#d0e2364">VIII</a>. Waarin bespeurd zal worden, dat Robur eindelijk besluit, antwoord te verleenen op de gewichtige vraag, die hem gesteld is. +87 + +</p> +<p><a href="#d0e2763">IX</a>. Waarin de Albatros ongeveer tienduizend kilometer aflegt en den tocht met een wonderbaarlijken sprong eindigt 101 + +</p> +<p><a href="#d0e3154">X</a>. Waarin men zien zal, hoe en waarom de knecht Frycollin op sleeptouw genomen wordt 115 + +</p> +<p><a href="#d0e3698">XI</a>. Waarin de toorn van Uncle Prudent, voorzitter van Weldon-Institute, aangroeit als de vierkanten van snelheid van de Albatros +132 + +</p> +<p><a href="#d0e3998">XII</a>. Waarin de ingenieur Robur te werk gaat, alsof hij wil mededingen naar den Monthyon-prijs 141 + +</p> +<p><a href="#d0e4492">XIII</a>. Waarin Uncle Prudent en Phil Evans een geheelen oceaan oversteken, zonder zeeziek te worden 157 + +</p> +<p><a href="#d0e4885">XIV</a>. Waarin de Albatros verricht, wat wellicht wel nimmer uitvoerbaar zal zijn 171 + +</p> +<p><a href="#d0e5378">XV</a>. Waarin zaken gebeuren, die inderdaad waard zijn verhaald te worden 188 + +</p> +<p><a href="#d0e5867">XVI</a>. Waarin de lezer in eene onzekerheid gelaten wordt, die hij waarschijnlijk betreuren zal 202 + +</p> +<p><a href="#d0e6197">XVII</a>. Waarin de geschiedenis van het gebeurde een sprong van twee maanden achteruit en daarna een sprong van negen maanden vooruit +maakt 211 + +</p> +<p><a href="#d0e6580">XVIII</a>. Waarin de zeer waarheidlievende geschiedenis der Albatros afgebroken wordt, zonder haar te eindigen 226 + + + + + +</p> +<p class="div1"><span class="pagenum"> +[<a href="#d0e7153">Inhoud</a>] +</span></p> +<h2>Jules Verne’s Geïllustreerde Wonderreizen.</h2> +<p>Prijs per deel: 75 cts. ingen., ƒ 1.– geb. + + +</p> +<p>1 DE REIS OM DE WERELD IN 80 DAGEN. + +</p> +<p>2 DE REIS NAAR DE MAAN IN 28 DAGEN. + +</p> +<p>3 DE KINDEREN VAN KAPITEIN GRANT. Zuid-Amerika. + +</p> +<p>4 DE KINDEREN VAN KAPITEIN GRANT. Australië. + +</p> +<p>5 DE KINDEREN VAN KAPITEIN GRANT. Stille Zuidzee. + +</p> +<p>6 20.000 MIJLEN ONDER ZEE. Oostelijk Halfrond. + +</p> +<p>7 20.000 MIJLEN ONDER ZEE. Westelijk Halfrond. + +</p> +<p>8 VIJF WEKEN IN EEN LUCHTBALLON. Ontdekkingsreis in de Binnenlanden van Afrika. + +</p> +<p>9 HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De Luchtschipbreukelingen. + +</p> +<p>10 HET GEHEIMZINNIGE EILAND. De Verlatene. + +</p> +<p>11 NAAR HET MIDDELPUNT DER AARDE. + +</p> +<p>12 MICHAEL STROGOFF, DE KOERIER VAN DEN CZAAR. + +</p> +<p>13 HET ZWARTE GOUD. + +</p> +<p>14 HECTOR SERVADAC. De Vulkaanbewoners. + +</p> +<p>15 HECTOR SERVADAC. De Terugtocht naar de Aarde. + +</p> +<p>16 AVONTUREN VAN DRIE RUSSEN EN DRIE ENGELSCHEN. Gevolgd door “De Blokkadebrekers.” + +</p> +<p>17 EEN KAPITEIN VAN 15 JAAR. De Walvischjagers. + +</p> +<p>18 EEN KAPITEIN VAN 15 JAAR. In Slavernij. + +</p> +<p>19 DE SCHIPBREUK VAN DE CHANCELLOR. + +</p> +<p>20 WONDERLIJKE AVONTUREN VAN EEN CHINEES. + +</p> +<p>21 ELDORADO EN HET MONSTERKANON VAN STAALSTAD. Gevolgd door “Meester Zacharias”. + +</p> +<p>22 HET LAND DER BUITENSTE DUISTERNIS. De Pelterijhandel. + +</p> +<p>23 HET LAND DER BUITENSTE DUISTERNIS. Het drijvende Eiland. + +</p> +<p>24 HET STOOMHUIS. De IJzeren Reus. + +</p> +<p>25 HET STOOMHUIS. De Waanzinnige der Nerbudda. + +</p> +<p>26 REIZEN EN LOTGEVALLEN VAN KAPITEIN HATTERAS. De Engelschen aan de Noordpool. + +</p> +<p>27 REIZEN EN LOTGEVALLEN VAN KAPITEIN HATTERAS. De IJswoestijn. + +</p> +<p>28 EENE VLOTREIS. 800 Mijlen op de Amazone. + +</p> +<p>29 EENE VLOTREIS. Het Raadselschrift. + +</p> +<p>30 EEN LEERSCHOOL VOOR ROBINSONS. + +</p> +<p>31 DE WONDERSTRAAL. + +</p> +<p>32 KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Een Hollander in de Klem. + +</p> +<p>33 KERABAN DE STIJFHOOFDIGE. Schipbreuk en Redding. + +</p> +<p>34 DE ZUIDSTER. Het Land der Diamanten. + +</p> +<p>35 DE ARCHIPEL IN VUUR EN VLAM. + +</p> +<p>36 DE VONDELING VAN HET FREGAT CYNTHIA. + +</p> +<p>37 MATHIAS SANDORF. Een verijdelde Samenzwering. + +</p> +<p>38 MATHIAS SANDORF. De Middellandsche Zee. + +</p> +<p>39 MATHIAS SANDORF. Een Model-Volkplanting. + +</p> +<p>40 HET LOTERIJBRIEFJE. + +</p> +<p>41 ROBUR DE VEROVERAAR. + +</p> +<p>42 DE STRIJD TUSSCHEN NOORD EN ZUID. Overrompeling eener Plantage. + +</p> +<p>43 DE STRIJD TUSSCHEN NOORD EN ZUID. De Zwarte kreek van Texas. + +</p> +<p>44 1792. OP WEG NAAR FRANKRIJK. + +</p> +<p>45 TWEE JAAR VACANTIE. De mislukte Pleiziertocht. + +</p> +<p>46 TWEE JAAR VACANTIE. Een Knapenkolonie. + +</p> +<p>47 DE FAMILIE ZONDER NAAM. Het Verraad van Simon Morgaz. + +</p> +<p>48 DE FAMILIE ZONDER NAAM. De Opstand van 1837. + +</p> +<p>49 EEN SCHOT IN DE LUCHT. + +</p> +<p>50 CESAR CASCABEL. De schoone Zwerfster. + +</p> +<p>51 CESAR CASCABEL. Over het IJs en door de Steppen. + + + + +</p> +<p class="aligncenter">Boek- en Kunstdrukkerij P. A. Geurts, Nijmegen. + + +</p> +<p></p> +<div class="divFigure"> +<p class="legend"><img border="0" src="images/backcover.jpg" alt="Oorspronkelijke achterkant."></p> +</div><p> + + +</p> +</div> + + + + + + + +<pre> + + + + + +End of the Project Gutenberg EBook of Robur de Veroveraar, by Jules Verne + +*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ROBUR DE VEROVERAAR *** + +***** This file should be named 19091-h.htm or 19091-h.zip ***** +This and all associated files of various formats will be found in: + http://www.gutenberg.org/1/9/0/9/19091/ + +Produced by Jeroen Hellingman and the Online Distributed +Proofreading Team at http://www.pgdp.net/ + + +Updated editions will replace the previous one--the old editions +will be renamed. + +Creating the works from public domain print editions means that no +one owns a United States copyright in these works, so the Foundation +(and you!) can copy and distribute it in the United States without +permission and without paying copyright royalties. Special rules, +set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to +copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to +protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark. Project +Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you +charge for the eBooks, unless you receive specific permission. If you +do not charge anything for copies of this eBook, complying with the +rules is very easy. You may use this eBook for nearly any purpose +such as creation of derivative works, reports, performances and +research. They may be modified and printed and given away--you may do +practically ANYTHING with public domain eBooks. Redistribution is +subject to the trademark license, especially commercial +redistribution. + + + +*** START: FULL LICENSE *** + +THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE +PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK + +To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free +distribution of electronic works, by using or distributing this work +(or any other work associated in any way with the phrase "Project +Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project +Gutenberg-tm License (available with this file or online at +http://gutenberg.org/license). + + +Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm +electronic works + +1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm +electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to +and accept all the terms of this license and intellectual property +(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all +the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy +all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession. +If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project +Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the +terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or +entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8. + +1.B. "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be +used on or associated in any way with an electronic work by people who +agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few +things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works +even without complying with the full terms of this agreement. See +paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project +Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement +and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic +works. See paragraph 1.E below. + +1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation" +or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project +Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual works in the +collection are in the public domain in the United States. If an +individual work is in the public domain in the United States and you are +located in the United States, we do not claim a right to prevent you from +copying, distributing, performing, displaying or creating derivative +works based on the work as long as all references to Project Gutenberg +are removed. Of course, we hope that you will support the Project +Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by +freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of +this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with +the work. You can easily comply with the terms of this agreement by +keeping this work in the same format with its attached full Project +Gutenberg-tm License when you share it without charge with others. + +1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern +what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in +a constant state of change. If you are outside the United States, check +the laws of your country in addition to the terms of this agreement +before downloading, copying, displaying, performing, distributing or +creating derivative works based on this work or any other Project +Gutenberg-tm work. The Foundation makes no representations concerning +the copyright status of any work in any country outside the United +States. + +1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg: + +1.E.1. The following sentence, with active links to, or other immediate +access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently +whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the +phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project +Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed, +copied or distributed: + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + +1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived +from the public domain (does not contain a notice indicating that it is +posted with permission of the copyright holder), the work can be copied +and distributed to anyone in the United States without paying any fees +or charges. If you are redistributing or providing access to a work +with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the +work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1 +through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the +Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or +1.E.9. + +1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted +with the permission of the copyright holder, your use and distribution +must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional +terms imposed by the copyright holder. Additional terms will be linked +to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the +permission of the copyright holder found at the beginning of this work. + +1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm +License terms from this work, or any files containing a part of this +work or any other work associated with Project Gutenberg-tm. + +1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this +electronic work, or any part of this electronic work, without +prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with +active links or immediate access to the full terms of the Project +Gutenberg-tm License. + +1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary, +compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any +word processing or hypertext form. However, if you provide access to or +distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than +"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version +posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org), +you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a +copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon +request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other +form. Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm +License as specified in paragraph 1.E.1. + +1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying, +performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works +unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9. + +1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing +access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided +that + +- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from + the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method + you already use to calculate your applicable taxes. The fee is + owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he + has agreed to donate royalties under this paragraph to the + Project Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments + must be paid within 60 days following each date on which you + prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax + returns. Royalty payments should be clearly marked as such and + sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the + address specified in Section 4, "Information about donations to + the Project Gutenberg Literary Archive Foundation." + +- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies + you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he + does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm + License. You must require such a user to return or + destroy all copies of the works possessed in a physical medium + and discontinue all use of and all access to other copies of + Project Gutenberg-tm works. + +- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any + money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the + electronic work is discovered and reported to you within 90 days + of receipt of the work. + +- You comply with all other terms of this agreement for free + distribution of Project Gutenberg-tm works. + +1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm +electronic work or group of works on different terms than are set +forth in this agreement, you must obtain permission in writing from +both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael +Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the +Foundation as set forth in Section 3 below. + +1.F. + +1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable +effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread +public domain works in creating the Project Gutenberg-tm +collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic +works, and the medium on which they may be stored, may contain +"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or +corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual +property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a +computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by +your equipment. + +1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right +of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project +Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project +Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all +liability to you for damages, costs and expenses, including legal +fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT +LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE +PROVIDED IN PARAGRAPH F3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE +TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE +LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR +INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH +DAMAGE. + +1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a +defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can +receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a +written explanation to the person you received the work from. If you +received the work on a physical medium, you must return the medium with +your written explanation. The person or entity that provided you with +the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a +refund. If you received the work electronically, the person or entity +providing it to you may choose to give you a second opportunity to +receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy +is also defective, you may demand a refund in writing without further +opportunities to fix the problem. + +1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth +in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER +WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO +WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE. + +1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied +warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages. +If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the +law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be +interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by +the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any +provision of this agreement shall not void the remaining provisions. + +1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the +trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone +providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance +with this agreement, and any volunteers associated with the production, +promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works, +harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees, +that arise directly or indirectly from any of the following which you do +or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm +work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any +Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause. + + +Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm + +Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of +electronic works in formats readable by the widest variety of computers +including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists +because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from +people in all walks of life. + +Volunteers and financial support to provide volunteers with the +assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's +goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will +remain freely available for generations to come. In 2001, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure +and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations. +To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation +and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4 +and the Foundation web page at http://www.pglaf.org. + + +Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive +Foundation + +The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit +501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the +state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal +Revenue Service. The Foundation's EIN or federal tax identification +number is 64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at +http://pglaf.org/fundraising. Contributions to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent +permitted by U.S. federal laws and your state's laws. + +The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S. +Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered +throughout numerous locations. Its business office is located at +809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email +business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact +information can be found at the Foundation's web site and official +page at http://pglaf.org + +For additional contact information: + Dr. Gregory B. Newby + Chief Executive and Director + gbnewby@pglaf.org + + +Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation + +Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide +spread public support and donations to carry out its mission of +increasing the number of public domain and licensed works that can be +freely distributed in machine readable form accessible by the widest +array of equipment including outdated equipment. Many small donations +($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt +status with the IRS. + +The Foundation is committed to complying with the laws regulating +charities and charitable donations in all 50 states of the United +States. Compliance requirements are not uniform and it takes a +considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up +with these requirements. We do not solicit donations in locations +where we have not received written confirmation of compliance. To +SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any +particular state visit http://pglaf.org + +While we cannot and do not solicit contributions from states where we +have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition +against accepting unsolicited donations from donors in such states who +approach us with offers to donate. + +International donations are gratefully accepted, but we cannot make +any statements concerning tax treatment of donations received from +outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff. + +Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation +methods and addresses. Donations are accepted in a number of other +ways including checks, online payments and credit card donations. +To donate, please visit: http://pglaf.org/donate + + +Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic +works. + +Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm +concept of a library of electronic works that could be freely shared +with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project +Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support. + + +Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed +editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S. +unless a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily +keep eBooks in compliance with any particular paper edition. + + +Most people start at our Web site which has the main PG search facility: + + http://www.gutenberg.org + +This Web site includes information about Project Gutenberg-tm, +including how to make donations to the Project Gutenberg Literary +Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to +subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks. + + +</pre> + +</body> +</html> diff --git a/19091-h/images/backcover.jpg b/19091-h/images/backcover.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..f3dfc08 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/backcover.jpg diff --git a/19091-h/images/frontcover.jpg b/19091-h/images/frontcover.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..45ac89a --- /dev/null +++ b/19091-h/images/frontcover.jpg diff --git a/19091-h/images/p000.jpg b/19091-h/images/p000.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..c6977f6 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p000.jpg diff --git a/19091-h/images/p005.jpg b/19091-h/images/p005.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..223bdac --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p005.jpg diff --git a/19091-h/images/p009.jpg b/19091-h/images/p009.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..56c7699 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p009.jpg diff --git a/19091-h/images/p017.jpg b/19091-h/images/p017.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..01a2f68 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p017.jpg diff --git a/19091-h/images/p025.jpg b/19091-h/images/p025.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..1337b8e --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p025.jpg diff --git a/19091-h/images/p033.jpg b/19091-h/images/p033.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..f750690 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p033.jpg diff --git a/19091-h/images/p041.jpg b/19091-h/images/p041.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..b620a24 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p041.jpg diff --git a/19091-h/images/p049.jpg b/19091-h/images/p049.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..40e4834 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p049.jpg diff --git a/19091-h/images/p057.jpg b/19091-h/images/p057.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..8943a3f --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p057.jpg diff --git a/19091-h/images/p065.jpg b/19091-h/images/p065.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..bf98720 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p065.jpg diff --git a/19091-h/images/p072.jpg b/19091-h/images/p072.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..ea0d989 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p072.jpg diff --git a/19091-h/images/p073.jpg b/19091-h/images/p073.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..12f9d01 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p073.jpg diff --git a/19091-h/images/p081.jpg b/19091-h/images/p081.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..c266f7b --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p081.jpg diff --git a/19091-h/images/p085.jpg b/19091-h/images/p085.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..24efea1 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p085.jpg diff --git a/19091-h/images/p089.jpg b/19091-h/images/p089.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..0f6fa14 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p089.jpg diff --git a/19091-h/images/p097.jpg b/19091-h/images/p097.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..53c9c9f --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p097.jpg diff --git a/19091-h/images/p105.jpg b/19091-h/images/p105.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..721861d --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p105.jpg diff --git a/19091-h/images/p113.jpg b/19091-h/images/p113.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..4df08e8 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p113.jpg diff --git a/19091-h/images/p117.jpg b/19091-h/images/p117.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..b6bac80 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p117.jpg diff --git a/19091-h/images/p121.jpg b/19091-h/images/p121.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..510cc69 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p121.jpg diff --git a/19091-h/images/p125.jpg b/19091-h/images/p125.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..37b746b --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p125.jpg diff --git a/19091-h/images/p129.jpg b/19091-h/images/p129.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..edd1337 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p129.jpg diff --git a/19091-h/images/p137.jpg b/19091-h/images/p137.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..81c5899 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p137.jpg diff --git a/19091-h/images/p145.jpg b/19091-h/images/p145.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..b080fc7 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p145.jpg diff --git a/19091-h/images/p153.jpg b/19091-h/images/p153.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..7de6ee3 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p153.jpg diff --git a/19091-h/images/p161.jpg b/19091-h/images/p161.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..30c51d9 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p161.jpg diff --git a/19091-h/images/p169.jpg b/19091-h/images/p169.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..b4e5356 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p169.jpg diff --git a/19091-h/images/p173.jpg b/19091-h/images/p173.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..0b6c68c --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p173.jpg diff --git a/19091-h/images/p177.jpg b/19091-h/images/p177.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..ce4bf57 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p177.jpg diff --git a/19091-h/images/p181.jpg b/19091-h/images/p181.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..aaa2884 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p181.jpg diff --git a/19091-h/images/p185.jpg b/19091-h/images/p185.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..14516e7 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p185.jpg diff --git a/19091-h/images/p193.jpg b/19091-h/images/p193.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..5286b2f --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p193.jpg diff --git a/19091-h/images/p200.jpg b/19091-h/images/p200.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..b7b1010 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p200.jpg diff --git a/19091-h/images/p201.jpg b/19091-h/images/p201.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..d1e860e --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p201.jpg diff --git a/19091-h/images/p208.jpg b/19091-h/images/p208.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..6217c34 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p208.jpg diff --git a/19091-h/images/p209.jpg b/19091-h/images/p209.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..04b58b5 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p209.jpg diff --git a/19091-h/images/p217.jpg b/19091-h/images/p217.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..fd1eb14 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p217.jpg diff --git a/19091-h/images/p224.jpg b/19091-h/images/p224.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..bb724c3 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p224.jpg diff --git a/19091-h/images/p225.jpg b/19091-h/images/p225.jpg Binary files differnew file mode 100644 index 0000000..c4d4086 --- /dev/null +++ b/19091-h/images/p225.jpg |
