diff options
| author | Roger Frank <rfrank@pglaf.org> | 2025-10-15 04:54:16 -0700 |
|---|---|---|
| committer | Roger Frank <rfrank@pglaf.org> | 2025-10-15 04:54:16 -0700 |
| commit | 7743d7016c78a142653a2c3c310480f3ba6e3b95 (patch) | |
| tree | 4396ded0de5b07169a9b2391471b46e723cf1ae4 /18836-h | |
Diffstat (limited to '18836-h')
| -rw-r--r-- | 18836-h/18836-h.htm | 2490 |
1 files changed, 2490 insertions, 0 deletions
diff --git a/18836-h/18836-h.htm b/18836-h/18836-h.htm new file mode 100644 index 0000000..aa14880 --- /dev/null +++ b/18836-h/18836-h.htm @@ -0,0 +1,2490 @@ +<!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd"> + +<html> + +<!-- + +Some comments about the postprocessing of this ebook, which might be +useful someday for other postprocessors, or for me when I work on +another such book and can't remember how I did something before... + +For consistency, I've used the same styles as I did in the other +GROBE books. The originals are all formatted similarly. + +I've retained some proofers' comments (and added some more during +postprocessing!) in this HTML version, commented of course, related +to things like errors in the book which I hope nobody ever "fixes" +back to the way it is in the original! + +Words which have been corrected in this Gutenberg etext are marked +by the comment "Error in book:" or some such. + +In two places I substituted ticks for quotes, where something was +quoted within a quote. + +I used Vim (http://www.vim.org/) for most editing, but I used UniRed +(http://www.esperanto.mv.ru/UniRed/) for spellchecking and conversion +between iksismo, numerical character entities, and utf8 ascii. Be +aware of some UniRed features I discovered: 1) All hexadecimal Unicode +entities are converted to decimal (*throughout the file*) when it is +saved. That may be good or bad, depending on your personal preference. +I prefer hexadecimal, but decimal doesn't bother me too much, and one +can still enter them as hexadecimal. 2) Windowy ASCII characters with +the high bit set, that is, in the range [128..255] may be corrupted. For +example, "naive" with an i-dieresis is converted to "naﶥ". Be +sure to convert such characters to Unicode *before* your first UniRed +save! + +Note concerning HR width: 38% = 1 - GoldenRatio. + +Notes to myself inre dashes: + Validator doesn't like — Use — or Unicode — + Unicode nonbreaking hyphen: ‑ + Also, – = Unicode – + + - William W. Patterson, AKA Ailanto + +--> + +<head> + <title>Edith WHARTON : Aliaj Tempoj</title> + <!-- Apparently the W3C HTML Validator *requires* Content-Type + tag or one of the other comparable things now. --> + <meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=UTF-8"> + <style type="text/css"> + body { margin-left: 5%; margin-right: 5% } + p.centre, div.centre, td.centre { text-align: center } + p.tutdekstre, div.tutdekstre, td.tutdekstre { text-align: right } + p.tutlive, div.tutlive, td.tutlive, blockquote.tutlive { text-align: left } + p.dekstre, div.dekstre, td.dekstre, blockquote.dekstre { text-align: left; margin-left: 2em } + p.live, div.live, td.live { text-align: right; margin-right: 2em } + .titolo { font-size: 125%; font-weight: bold; text-align: center; margin-top: 4em; margin-bottom: 1em } + .subtitolo { font-size: 110%; font-weight: bold; text-align: center; margin-top: 1em; margin-bottom: 1em } + .partotitolo { font-size: 110%; text-align: center; margin-top: 2em; margin-bottom: 2em } + .dike { font-weight: bold } + .italike { font-style: italic } + .grandege { font-size: 225% } + .grande { font-size: 125% } + .grandete { font-size: 115% } + .mezgrande { font-size: medium } + .malgrandete { font-size: 85% } + .malgrande { font-size: 70% } + .malgrandege { font-size: 55% } + .pligrande { font-size: larger } + .plimalgrande { font-size: smaller } + </style> +</head> + +<body> + + +<pre> + +The Project Gutenberg EBook of Aliaj Tempoj, by Edith Wharton + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + + +Title: Aliaj Tempoj + +Author: Edith Wharton + +Translator: Edwin Grobe + +Release Date: July 16, 2006 [EBook #18836] + +Language: Esperanto + +Character set encoding: UTF-8 + +*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ALIAJ TEMPOJ *** + + + + +Produced by Robert L. Read, William Patterson and the +Online Distributed Proofreading Team at http://www.pgdp.net + + + + + + +</pre> + + +<!-- File: 01.png --> + +<div class="grande centre italike" style="margin-top: 0; margin-bottom: 2em"> + KLASIKAJ USONAJ NOVELOJ +</div> + +<div class="grande italike centre" style="margin-bottom: 2em"> + EDITH WHARTON<br> + (ĉ.1861-1937) +</div> + +<div class="grandege dike centre italike" style="margin-bottom: 1em"> + ALIAJ TEMPOJ +</div> + +<div class="italike centre" style="margin-bottom: 4em"> + Esperantigis<br> + EDWIN GROBE +</div> + +<div class="italike centre" style="margin-bottom: 4em"> + 1999<br> + Eldonejo-Arizona-Stelo<br> + 1620 North Sunset Drive<br> + Tempe, Arizona 85281-1550<br> + Usono +</div> + +<!-- File: 02.png --> + +<div class="malgrandete centre" style="margin-bottom: 2em"> + EDITH WHARTON<br> + "ALIAJ TEMPOJ"<br> + Unua Eldono: Februaro 1999 +</div> + +<div class="malgrandete centre" style="margin-bottom: 4em"> + Origina Anglalingva Titolo:<br> + "AUTRES TEMPS" +</div> + +<!-- Removed copyright notice; S-ro. Grobe released this book into public domain. --> + +<!-- File: 03.png --> + +<div class="titolo"> + ALIAJ TEMPOJ +</div> + +<p> + S-rino Lidkoto, dum la giganta minaca Nov-Jork-amaso sin difinis + transakve, retiriĝis kaŭre en sian angulon de la ferdeko kaj + sidis aŭskultante kun speco de mallogika teruro la konstantan + antaŭenirantan peladon de la helicoj. +</p> + +<p> + Komence, ŝi survojiĝis sufiĉe trankvile—en sinteno kiun ŝi nomis + "bonsenca"—sed la surmara semajno disponigis al ŝi tro da tempo por + pripensi aferojn kaj lasis ŝin dum tro longa tempo en soleco kun la + pasinteco. +</p> + +<p> + Kiam ŝi estis sola, ĉiam estis la pasinteco kiu altiris ŝian + atenton. Ŝi ne kapablis sin distancigi de ĝi kaj ne plu deziris + fari tion. Dum siaj longaj ekziljaroj ŝi sukcesis akordiĝi kun ĝi, + lernis konsenti pri tio ke ĝi estos ĉiam tie, kolosa, obstrukca, + ĝenpeza, pli granda kaj pli impona ol io ajn elvokota far la + estonteco. Kaj, ĉiuokaze, ŝi certis pri ĝi, komprenis ĝin, + scipovis ĝin pritrakti. Ŝi jam lernis kiel kamufli kaj prizorgi kaj + ŝirmi ĝin same kiel oni agas pri suferanta samfamiliano. +</p> + +<p> + La eblo ke ŝi forgesu la pasintecon neniam bonŝancis sin prezenti + al ŝi. Ĝi rigardis ŝin el la vizaĝo de ĉiu konato, ĝi + aperis subite en la okuloj de nekonatoj kiam ununura vorto ilin + komprenigis: "Jes, <i>tiu</i> S-rino Lidkoto, ĉu vi ne scias?" Ĝi + elstariĝis salte antaŭ ŝi en la unua surmara tago kiam, trans + la manĝĉambro <!-- Error in book: mangxcambro -->, ekde + la tablo de la kapitano, ŝi vidis paŭzi la migrantan lorneton de + S-rino Lorino Bulĝero kaj blankiĝi kiel faligitan rolkurtenon la + okulon malantaŭ ĝi. La sekvintan tagon, kompreneble, la kapitano + demandis: "Ĉu vi konas vian ambasadorinon, S-rinon Bulĝeron?" kaj + ŝi respondis ke ne, ŝi malofte forlasas Florencon kaj ne vizitis + Romon dum pli ol unu tago ekde kiam Ges-roj Bulĝero atingis sian + Italian postenon. Ŝi tiel alkutimiĝis al tiuj frazoj ke ŝi ripetis + ilin senĝene. Kaj la kapitano tuj ŝanĝis la temon. +</p> + +<p> + Ne, kutime ne ĝenis ŝin pripensi la pasintecon ĉar ŝi jam + alkutimiĝis al ĝi kaj ĝin komprenis. Ĝi estis granda konkreta + fakto staranta sur ŝia vojo kiun necesis ke ŝi ĉirkaŭiru ĉiun + fojon kiam ŝi moviĝis en iu ajn direkto. Sed nun, laŭ la lumo de + la malfeliĉa evento ŝin alvokinta el Italio—la subita neatendita + anonco pri la eksedziĝo de ŝia filino kaj Horaco Purŝo kaj la + reedziniĝo de tiu filino kun Vilburo Barklejo—la pasinteco, ŝia + aparta mizera pasinteco, elstariĝis antaŭ ŝi kun akuzaj okuloj, + fariĝis, laŭ ŝia senordigita fantazio, kiel afliktita parenco + subite eskapinta de la flegistinoj kaj prizorgantoj kaj paradiganta + publike la hororon kaj mizeron kiujn, dum la longaj jaroj, ŝi tiom + pacience ŝirmis kaj izolis. +</p> + +<p> + Jes, jen ĝi staris antaŭ ŝi dum la agititaj semajnoj post la + alveno de la novaĵo—dum ŝia senfina vojaĝo el Hindio kie atingis + ŝin la informletero de Leilino kaj la febra halto ĉe ŝia loĝejo + de Florenco kie necesis ke ŝi paŭzu kaj amasigu siajn havaĵojn + por komenci novan survojiĝon—jen ĝi staris mokridetante al ŝi + kun nova malbonaŭguro ŝajnanta diri: "Ho, sed <i>nun</i> vi devas + min rigardi, ĉar mi estas ne nur via propra pasinteco sed ankaŭ la + nuntempo de Leilino." +</p> + +<p> + Certe estis majstra tuŝo de tiuj ĉefironiistinoj de tondilo kaj + ŝpinilo kiam ili elektis duobligi la sorton de la patrino en tiu de + la filino. S-rino Lidkoto ĉiam imagis + +<!-- File: 04.png --> + + iom makabre ke, tiel rimarkinde malsukcesinte utili al Leilino en + aliaj manieroj, almenaŭ ŝi povos roli kiel avertilo. Ŝi eĉ + malkonsentis sin defendi, prezenti sian kazon en la plej bona lumo, + stoike malbonvolis priparoli mildigintajn cirkonstancojn, por ke la + senpripensa kompato de Leilino ne naskigu konkludojn povantajn efiki + katastrofe sur ŝian propran vivon. Kaj nun okazis tiaĵo mem kaj + S-rino Lidkoto imagis aŭdi la tutan Nov-Jorkon diri unuvoĉe: "Jes, + Leilino faris la samaĵon kiun faris ŝia patrino. Kun tia ekzemplo + ĉu oni rajtas esperi aliaĵon?" +</p> + +<p> + Tamen se ŝi estis ekzemplo, kompatindulino, ŝi estis aĉa ekzemplo. + Ŝi estintus, laŭsupoze, pli utila kiel deturnilo ol cent senkulpaj + patrinoj kiel stimuliloj. Ĉar kiel kuraĝintus ripeti eksperimenton + tiel katastrofan iu ajn vidinta ajnan eron de ŝia vivo de la dek ok + pasintaj jaroj? +</p> + +<p> + Nu, en tiaj kazoj malgravas logiko, malgravas ekzemplo, gravas nenio + probable krom havi la samajn impulsojn en la sango; kaj jen estis la + malhela heredaĵo kiun ŝi donacis al sia filino. Leilino ne imitis + ŝin konscie, ŝi nur "postsimilis" ŝin, estis projekciaĵo de ŝia + propra forpasinta ribelado. +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto bedaŭregis, en la komenco de la vojaĝo, ke la + ŝipo "Utopio" estas malrapida vaporveturilo kaj bezonos ok tutajn + tagojn por ŝin alvenigi al ŝia malfeliĉa filino. Sed nun, kiam + alproksimiĝis la momento de rerenkontiĝo, bonvole ŝi reĝirintus + la boaton kaj revenfuĝintus sur la altajn marojn. Temis ne nur + pri tio ke ŝi sentis sin malpreta por alfronti la estontecon ŝin + atendantan en Nov-Jorko sed ankaŭ ke ŝi bezonis pli da tempo por + aranĝi kion "Utopio" jam havigis al ŝi. La pasinteco estis jam + sufiĉe malbona sed la nuna tempo kaj la estonteco estis pli malbonaj + ĉar ili estis malpli kompreneblaj kaj ĉar, dum ŝi pli aĝiĝis, + surprizoj kaj senkonsekvencoj ĝenis ŝin pli ol la plej malbonaj + certaĵoj. +</p> + +<p> + Estis, ekzemple, S-rino Bulĝero. Laŭ la helo, aŭ + anstataŭe la malhelo, de novaj okazintaĵoj, la vero povus + esti ke S-rino Bulĝero ne intencis ŝin malagnoski, sed + nur malsukcesis ŝin rekoni. S-rino Lidkoto konceptis tiun + hipotezon aŭskultante la konversacion de la personoj sidantaj + apud ŝi sur la ferdeko—du viglaj junaj virinoj portantaj + surkape la plej lastatempajn Parizajn ĉapelojn kaj enkape + la plej lastatempajn Nov-Jorkajn ideojn. Tiuj virinoj, pri kiuj + maleblintus al homo havanta la malnovtempajn kategoriojn de S-rino + Lidkoto taksi ĉu ili estas edzinoj aŭ fraŭlinoj, + ĉu bonkondutaj aŭ malbonkondutaj, ĉu ili havas iujn + ajn el la ceteraj precizaj trajtoj kiujn junaj virinoj de ŝiaj + juneco kaj socia rango devis havi, elmontris konon pri la Nov-Jorka + mondo kiu denove laŭ la tradicioj de S-rino Lidkoto, devintus + sugesti sekuran rangon en ĝi. Sed en la fluida stato de la + aktuala socia etiketo, kion sugestis io ajn krom tio kion sugestis + iliaj ĉapeloj—ke neniu scipovas antaŭscii kio estas + okazonta poste? +</p> + +<p> + Ili ŝajnis, almenaŭ, frekventi aron da senokupaj kaj riĉegaj homoj + estigantaj la samajn gestojn kaj girantaj sur la samaj pivotoj kiel + la filino de S-rino Lidkoto kaj la amikinoj de tiu: iliaj Korinoj + kaj Matinoj kaj Mabelinoj ŝajnis esti baldaŭ malkaŝontaj konatajn + familinomojn kaj foje unu el la parolantinoj, resumante diskutadon + kies komencon S-rino Lidkoto ne aŭdis, proklamis kun impeta memfido: + "Ĉu Leilino? + +<!-- File: 05.png --> + + Ho, <i>Leilino</i> bonfartas." +</p> + +<p> + Ĉu povus temi pri <i>ŝia</i> Leilino, scivolis la patrino kun + akra tremeto de anksieco? Se ili nur konsentus mencii familinomojn! + Sed ilia interparolado saltetis elipse de aludo al aludo, iliaj + interrompitaj frazoj pendis super senfundaj fosaĵoj da konjektado + kaj ili naskigis en sia perpleksigita aŭskultanto la senton ke ili + parolas malpli pri siaj intimaj amikoj ol pri la tuta vivanta homaro. +</p> + +<p> + Ŝia malnova amiko Franklino Ido povintus informi ŝin eble. Sed jen + estis la lasta tago de la vojaĝo kaj ŝi ne ankoraŭ estigis la + kuraĝon peti tion de li. Kiom ajn grandega estis la ĝojo kiun ŝi + spertis ekvidinte lian nomon sur la pasaĝerlisto kaj lian amikan + barbhavan vizaĝon en la homamaso staranta apud la ferdeka balustrado + ĉe Ĉerburgo, ankoraŭ ŝi nenion diris al li krom en la momento de + ilia renkontiĝo: "Kompreneble, mi iras ĉe Leilino." +</p> + +<p> + Ŝi diris nenion al Franklino Ido ĉar ĉiam ŝi hezitis instinkte + enigi lin en sian intimularon. Ŝi certis ke li kompatas ŝin, pli + kompatas ŝin eble ol iu ajn alia. Sed ĉiam li honoris ŝin plej + altagrade malkonsentante elmontri tiun kompaton. Lia sinteno permesis + ŝin imagi ke tiu kompato ne estas la bazo de lia sento pri ŝi kaj + parto de ŝia ĝojo pri lia amikeco kun ŝi konsistis el tio ke + laŭŝajne tio estis ŝia ununura socia rilato ne dependanta de ŝia + socia stato, la ununura rilato en kiu ŝi povis pensi kaj senti kaj + konduti kiel iu ajn alia virino. +</p> + +<p> + Nun, tamen, dum la problemo de Nov-Jorko pliproksimiĝis, ŝi + komencis bedaŭri ne esti parolinta, almenaŭ ne esti pridemandinta + lin pri la aludoj subaŭditaj de ŝi survoje. Li ne konis la du + virinojn apud ŝi, li eĉ neniam bonŝancis ekkoni S-rinon Lorinon + Bulĝeron. Tamen li konis Nov-Jorkon kaj Nov-Jorko estis la sfinkso + kies enigmon necesus al ŝi eklegi por ne perei. +</p> + +<p> + En preskaŭ la sama momento kiam la penso trapasis ŝian menson, liaj + kliniĝantaj ŝultroj kaj grizhara kapo reliefiĝis kontraŭ la lumo + brileganta en la okcidento kaj li promenetis laŭ la malplena ferdeko + kaj sin faligis en la ŝin apudantan seĝon. +</p> + +<p> + "Vi atendas ke la Barklejoj alvenu renkonti vin, ĉu mi rajtas + supozi?" li demandis. +</p> + +<p> + Neniam antaŭe ŝi aŭdis iun eldiri la novan nomon de ŝia filino + kaj eniris ŝian menson la subita penso ke ŝia amiko, kiu estis + timida kaj malklaresprima, jam dum la tuta vojaĝo klopodis eldiri + ĝin kaj finfine eligis ĝin pafritme antaŭ ŝi supozante ke se ne + okazas nun la taŭga momento, ĝi okazos neniam. +</p> + +<p> + "Mi ne scias. Kompreneble, mi kablogramis. Sed mi opinias ke ŝi—ke + ili—estas ie ĉe <i>li</i>." +</p> + +<p> + "Ho, ĉe Barklejo. Jes, proksime al Lenokso, ĉu ne? Sed certe ŝi + alvenos la urbon por vin renkonti." +</p> + +<p> + Li diris tion tiel facile kaj nature ke mildiĝis ŝia propra + malkomforto kaj subite, antaŭ ol scii kion ŝi intencas fari, ŝi + ekhipotezis: "Povas esti ke ne plaĉas al ŝi intermiksiĝi kun + homoj." +</p> + +<p> + Ido, kies malatenta miopa rigardo fiksiĝis sur la malrapide fluantan + akvon, turniĝis sur sia seĝo por rigardi sian kunulinon. +</p> + +<!-- File: 06.png --> + +<p> + "Kiu? Ĉu Leilino?" li diris kun nekredema rido. +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto ruĝiĝis ĝis sia senkoloriĝinta + hararo kaj repaliĝis. "Necesis al <i>mi</i> multe da + tempo—por alkutimiĝi al ĝi," ŝi diris. +</p> + +<p> + Lia rigardo kompatiĝis milde, "Miaopinie, vi ekscios"—li paŭzis + serĉante taŭgan vorton—"ke la situacio estas alia nun—nepre pli + facila." +</p> + +<p> + "Jen pri kio mi scivolas—jam ekde nia survojiĝo." Nun ŝi + nepre intencis paroli. Ŝi pliproksimiĝis, pro kio iliaj brakoj + intertuŝiĝis kaj ŝi rajtis mallaŭtigi la voĉon ĝis nura + murmurado. "Vi vidu, mi ĉion komprenis en fulmrapida ekpenso. + Mia foriro al Hindio kaj Siamo por tiu longa vojaĝo min senigis + je leteroj dum sinsekvaj semajnoj. Kaj ŝi ne deziris informi min + antaŭ la vojaĝo. Ho, <i>tion</i> mi komprenas, kompatinda knabino! + Vi scias kiom komplezema ŝi estis ĉiam por mi, kiel ŝi strebis + indulgi min. Kaj ŝi sciis, kompreneble, en kia horora mensostato + mi estos. Ŝi sciis ke mi dezirus ekhasti tujege ĝis ŝi kaj + entrepreni haltigi la aferon. Tial ŝi havigis al mi neniam ajnan + indicon pri io ajn kaj ŝi eĉ sukcesis silentigi la buŝon al Suzino + Suferno—vi scias ke Suzino estas tiu aparta familiano kiu tenas min + en sciado pri ĉehejmaj okazintaĵoj. Mi ĝis nun ne komprenas kiel + ŝi malebligis ke Suzino informu min. Sed tion ŝi faris. Kaj ŝia + unua letero—tiu kiun mi ricevis en Bankoko—diris nur ke la afero + finplenumiĝis—la eksedziĝo, mi voldiras—kaj ke en la sekvonta + tago mem ŝi klopodos—nu, mi supozas ke ne utilis atendi. Kaj + <i>li</i> ŝajne kondutis kiel eble plej bone, dezirinte edziĝi kun + ŝi tiom kiel—" +</p> + +<p> + "Kiu? Ĉu Barklejo?" li helpis ŝin. "Mi diru ke jes! Nu kion vi + supozas—?" Li sin interrompis. "Li estos sindona por ŝi, mi vin + certigu." +</p> + +<p> + "Ho, kompreneble. Mi certas pri tio. Li skribis leteron al mi—vere + belegan leteron. Sed tiaĵo trudas peze al la sindono de tia viro. Mi + ne certas ke Leilino konscias—" +</p> + +<p> + Denove Ido aŭdigis sian etan trankviligan ridon. "Mi ne certas ke + konscias vi. <i>Ili</i> bonfartas." +</p> + +<p> + Tio estis la sama frazo kiun aplikis al la nekonata "Leilino" la juna + virino sidanta en la apuda seĝo kaj ĝia reveno sur la lipoj de Ido + ruĝigis la vangojn de S-rino Lidkoto je freŝa kuraĝo. +</p> + +<p> + "Plaĉus al mi ekscii precize kion vi volas diri. La du junaj virinoj + sidantaj apud mi—tiuj surportantaj la mirindajn ĉapelojn—parolis + en la sama maniero." +</p> + +<p> + "Kio? Ĉu pri Leilino?" +</p> + +<p> + "Pri <i>iu</i> Leilino. Mi imagis ke povas temi pri la mia. Kaj pri + la socio, ĝeneralmaniere. Ĉiuj iliaj amikinoj ŝajne eksedziniĝis. + Iuj el ili ŝajne anoncas novan fianĉiniĝon antaŭ la oficiala + plenumo de sia eksedziniĝo. Unu el ili—<i>ŝi</i> nomiĝis + Mabelino—se mi bone komprenis, ŝia edzo eksciis ke ŝi celas + eksedziniĝi disde li kiam li rimarkis novan fianĉiniĝringon sur + ŝia fingro." +</p> + +<p> + "Nu, vi vidas ke Leilino faris ĉion <!-- I substitute ticks + for quotes because the following bit was quoted within a quote: --> + 'laŭregule', kiel diras la Francoj," respondis Ido. +</p> + +<p> + "Jes. Sed ĉu tiuj homoj agadas en sociaj rondoj? Ĉu tiuj homoj pri + kiuj parolas miaj najbarinoj?" +</p> + +<!-- File: 07.png --> + +<p> + Li kuntiris la ŝultrojn. "Necesus al arbitracikomisiono multe da + kunsidoj por determini la limojn de la hodiaŭa socio. Sed almenaŭ + ili estas en Nov-Jorko, kaj tie vi <i>ne</i> estas. Vi estas pli kaj + pli for de ĝi." +</p> + +<p> + "Sed me revenis tien plurajn fojojn por viziti Leilinon." Ŝi hezitis + kaj rigardis kontraŭdirekten. Tiam ŝi eligis malrapide: "Kaj neniam + mi rimarkis—la plej etan ŝanĝon—en—en mia aparta situacio—" +</p> + +<p> + "Ho," li diris mallaŭde, kaj ŝi tremetis, timante esti tro dirinta. + Sed jam forpasis la horo kiam tiaj skrupuloj kapablis ŝin bremsi. + Necesis ekscii kie ŝi situas kaj kie situas Leilino. "S-rino + Bulĝero ankoraŭ malagnoskas min," ŝi eligis kun embarasita rido. +</p> + +<p> + "Ĉu vi certas? Eble vi malagnoskis <i>ŝin</i>. Se ne nun, eble en + pasinta tempo. Kaj kiam temas pri malagnoskado, se vi ne malagnoskas + la unua, vi atingas nenion. Jen kio daŭrigas tiom da kvereloj." +</p> + +<p> + La vorto naskigis en S-rino Lidkoto denovan senton pri realaĵoj. + "Sed la Purŝoj," ŝi diris, "la Purŝoj estas tiel fortaj! Ili + estas tiel multnombraj kaj ĉiuj ili sin apogas unu la alian, same + kiel faris la familio de mia edzo. Mi scias kion tio signifas kiam + oni estas kontraŭstarata de iu tuta klano. Ili estas pli fortaj ol + iu ajn kvanto da apartaj amikoj. La Purŝoj <i>neniam</i> pardonos + Leilinon por ŝia foriro disde Horaco. Nu, lia patrino kontraŭstaris + lian edziĝon kun ŝi pro—pro mi. Ŝi klopodis instigi Leilinon + promesi ne vidi min okaze de ilia mielmonata vojaĝo al Eŭropo. Kaj + nun ŝi diros ke okazis laŭ mia ekzemplo." +</p> + +<p> + Ŝia kunulo, karesante la barbon malprecize, primeditis tion dum + momento, tiam demandis, kun ŝajna malrilato, "Kion diris Leilino + kiam vi skribis ke vi alvenos?" +</p> + +<p> + "Ŝi diris ke tute ne necesas, sed ke pli bone estos ke mi venu, ĉar + tio estos la sola rimedo por konvinki min pri la malneceso." +</p> + +<p> + "Nu, tial, tio pruvas ke ŝi ne timas la Purŝojn." +</p> + +<p> + Ŝi eligis longan suspiron de memorado. "Ho, nur en la komenco, vi + scias—oni neniam timas." +</p> + +<p> + Li metis sian manon sur la ŝian kun gesto de kompreno kaj kompato. + "Vi vidos, vi vidos," li diris. +</p> + +<p> + Ombro plilongiĝis laŭ la ferdeko antaŭ ili kaj stevardo ekstaris + tie, transdonante Markoni-gramon. +</p> + +<p> + "Ho, nun mi ekscios!" ŝi proklamis. +</p> + +<p> + Ŝi malfermis ŝirgeste la mesaĝon, tiam ĝin faligis surgenuen, + silente metante la manojn sur la paperon. +</p> + +<p> + La demando de Ido ŝin ekvigligis: "Ĉu ĉio bonfartas?" +</p> + +<p> + "Ho, ĉio ege bonfartas. Nepre. Ŝi ne povas alveni sed ŝi sendas + Suzinon Sufernon. Ŝi diras ke Suzino klarigos la aferon." Post + cetera silento ŝi aldonis kun subita fluego da amareco: "Supozante + ke mi bezonas klarigon!" +</p> + +<p> + Ŝi sentis atingi ŝin la heziteman rigardon de Ido. "Ŝi estas en la + kamparo, ĉu?" +</p> + +<p> + "Jes. 'Lastaminuta malhelpo. Sopirante al vi, atendante vin. Ambaŭ + sendas + +<!-- File: 08.png --> + + amon.' Ĉu vi ne <i>komprenas</i>? La kompatinda karulino ne povas + alfronti tion." +</p> + +<p> + "Ne, mi ne komprenas." Li atendis. "Ĉu vi intencas aliri ŝin + tujege?" +</p> + +<p> + "La horo estas tro malfrua por trafi trajnon hodiaŭvespere. Sed mi + veturos per la unua morgaŭmatena trajno." Ŝi meditis momenton. + "Eble tio estas pli bona. Mi bezonas paroli kun Suzino unue. Ŝi + renkontos min ĉedoke kaj mi veturigos ŝin rekte al la hotelo kun + mi." +</p> + +<p> + Dum ŝi evoluigis tiun planon, ŝi spertis la senton ke Ido ankoraŭ + ŝin rigardas, penseme, eĉ seriozege. Kiam ŝi finparolis, li restis + senparola dum momento. Tiam li diris, preskaŭ ceremonie: "Se via + interparolado kun Fraŭlino Suferno ne daŭras ĝis tro malfrua horo, + ĉu mi rajtas alveni vin viziti post ĝi? Mi vespermanĝos ĉe mia + klubo kaj mi telefonos al vi je ĉirkaŭ la deka, se vi permesos. + Mi survojiĝos morgaŭmatene, cele al Ĉikago, por negocoj, kaj + plaĉus al mi ekscii, antaŭ mia foriro, ke via kuzino sukcesis vin + trankviligi, pri kio mi jam antaŭcertas." +</p> + +<p> + Li parolis kun timida zorgo kiu, eĉ por la maltrankvilaj + perceptoj de S-rino Lidkoto, sonigis sentonoton dum longa tempo + silentigitan. Eble la faligo de la barilo de silentemeco antaŭe ilin + disapartiginta nun liberigis ĉe ambaŭ nesuspektitajn emociojn. La + tono de lia peto afekciis ŝin kurioze kaj malstreĉis la fortan + premon de ŝiaj timoj. +</p> + +<p> + "Ho, jes, bonvolu alveni!" ŝi diris, stariĝante. La grandega + minaco kiu estis Nov-Jorko pligrandiĝis nun, nanigante, sub longaj + etendaĵoj da enbataligitaj masonadoj, la vastan ferdekon sur kiu + ŝi staris kaj ĉiujn estuletojn kiujn ĝi veturigis. Unu el tiuj, + drivante pli proksime, prenis la formon de ŝia servistino, sekvata + de stevardoj portantaj valizojn, kaj signalanta al ŝi ke estas + la horo subferdekiĝi. Dum ili descendis al la ĉefa ferdeko, la + homamaso ŝin balais kontraŭ la ŝultron de S-rino Lorino Bulĝero, + kaj ŝi aŭdis la ambasadorinon alvoki al iu, super la ĉagrenita + ĉapelmaro: "Mi ege bedaŭras! Tio multe plaĉintus al mi sed mi + promesis pasigi dimanĉon ĉe kelkaj geamikoj en Lenokso." +</p> + +<div class="partotitolo"> + II +</div> + +<p> + La klarigo de Suzino Suferno finiĝis nur post la deka horo kaj ŝi + ĵus foriris kiam Franklino Ido, kiu, konforme al malnova Nov-Jorka + tradicio, sin anoncis per longa blanka skatolo da rozoj, alvenis + kondukite en la salonon de S-rino Lidkoto. +</p> + +<p> + Li antaŭenpaŝis kun sia timida duonhumura rideto kaj, prenante al + ŝi la manon, ŝin rigardis dum momento sen paroli. +</p> + +<p> + "Ĉio bonfartas," li proklamis tiam. +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto revensendis lian rideton. "Estas eksterordinare. + Ĉio ŝanĝiĝis. Eĉ Suzino + ŝanĝiĝis. Kaj vi <!-- Error in book: vis --> scias + ĝis kiom Suzino reprezentis antaŭe la malnovan Nov-Jorkon. + La malnova Nov-Jorko malaperis, ŝajne. Ŝi parolis en + la plej mirinda maniero. Ŝi klakigas la fingrojn pri la + Purŝoj. Ŝi diris al mi—al <i>mi</i>—ke ĉiu + virino rajtas esti feliĉa kaj ke memesprimado estas la plej + alta devo. Ŝi kulpigis min dirante ke mi miskomprenas Leilinon, + ke mia vidpunkto estas konvencia! Ŝi kvazaŭ eksplodis pro + fiero pri sia partoprenado en la sekreto kaj surportis broĉon + kiun donacis al ŝi + +<!-- File: 09.png --> + + Vilburo Barklejo!" +</p> + +<p> + Franklino Ido sidiĝis en la fotelo kiun ŝi antaŭenŝovis por li + sub la elektra lustro. Li malantaŭenĵetis la kapon kaj ridis. "Kion + mi diris al vi?" +</p> + +<p> + "Jes, sed mi ne povas kredi ke Suzino ne eraras. Kompatinda karulino, + ŝi kutimas interesiĝi pri sensukcesaj motivoj. Kaj eble ŝi opinias + devi, restinte lojala pri mi, agi egale pri Leilino." +</p> + +<p> + "Sed ŝi ne kontraŭstaris malkaŝe, ĉu ne? la mondon por vi? Ŝi ne + klakadis la fingrojn pri la Lidkotoj, ĉu?" +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto kapneis, ankoraŭ ridetante. "Ne. Sufiĉis + kontraŭstari <i>mian</i> familion. Dum iom da tempo dubinde estis + ke ili permesu ŝin frekventi min kaj preskaŭ necesis ke ŝi sin + desinfektu post ĉiu vizito. Mi opinias ke en la unuaj tempoj mia + bofratino ne permesis ke ŝiaj filinoj descendu al la manĝĉambro + kiam Suzino vespermanĝis ĉe ŝi." +</p> + +<p> + "Nu, ĉu la nuna sinteno de via kuzino ne estas la laŭeble plej bona + pruvo ke la tempoj ŝanĝiĝis?" +</p> + +<p> + "Jes, jes, mi scias." Ŝi antaŭenkliniĝis el sia sofo-angulo, + fiksante sian rigardon sur lian magran amikeman vizaĝon kiu + brilis malklare sur ŝin tra ŝiaj larmoj. "Se tio veras, ĝi—ĝi + mirindegas. Ŝi diras ke Leilino nepre feliĉadas. Ŝajnas ke + anĝelo kvazaŭ rondiradis levante tomboŝtonojn kaj la enterigitoj + remarŝadas kaj la vivantoj ne ektimas antaŭ ili." +</p> + +<p> + "Vio iom pravas," li konsentis. +</p> + +<p> + Ŝi enigis longan spiradon kaj sidis rigardante kontraŭdirekte al + li laŭ la longa perspektivo de la lampfranĝitaj stratoj kiujn + superpendis ŝiaj fenestroj. +</p> + +<p> + "Mi povas kompreni kiom feliĉa vi devas esti," li komencis post iom + da tempo. +</p> + +<p> + Ŝi turniĝis al li impete. "Jes, jes. Mi estas feliĉa. Sed aldone + mi estas soleca, pli soleca ol iam. Jam antaŭe mi ne okupis grandan + spacon en la mondo. Sed nun—kie estas starangulo por mi? Ho, ĉar + mi jam komencis min konfesi, kial ne daŭrigi? Diri tion al vi levas + tomboŝtonon de sur <i>mi</i>! Vi vidu, antaŭ ĉi tio, Leilino + bezonis min. Ŝi estis malfeliĉa kaj mi konsciis pri tio, kaj + kvankam preskaŭ neniam ni priparolis tion mi sentis ke, iumaniere, + la scio ke mi jam traspertis la saman okazintaĵon, eĉ ĝis ties + plej suba feĉo, ŝin helpis. Kaj helpis <i>min</i> ŝia bezono + pri mi. Kaj kiam alvenis la novaĵo pri ŝia edziniĝo, mia unua + pensado estis tio ke eble nun ŝi bezonos min eĉ pli, ke ŝi havos + neniun krom mi al kiu peti helpon. Jes, sub mia tuta ĉagreno kuŝis + arda ĝojo pri tio. Estis tiel malkutime kaj mirinde eksenti denove + ke estas unu persono ne scipovanta bonfarti sen mi! Kaj nun tio + kion diras al mi vi kaj Suzino ŝajnas esti forpreninta de mi mian + filinon. Kaj en tiuj unuaj momentoj estas nur tio kion mi kapablas + senti." +</p> + +<p> + "Kompreneble estas nur tio kion vi kapablas senti." Li rigardis ŝin + mediteme. "Kial Leilino ne alvenis vin renkonti?" +</p> + +<p> + "Efektive, la kulpo estis mia. Vidu, mi kablogramis ke ne certas + ke mi sukcesos trafi <!-- I substitute ticks for quotes because + the following bit was quoted within a quote: -->'Utopion' kaj + verŝajne mia dua kablogramo malfruiĝis kaj kiam ŝi + ĝin + +<!-- File: 10.png --> + + ricevis, ŝi jam invitis kelkajn personojn gastiĝi ĉe ŝi en + dimanĉo—unu, du longatempajn geamikojn, diras Suzino. Mi ĝojas ke + ili tuj konsentis iri ĉe ŝi sed kompreneble mi preferintus esti + sola kun ŝi." +</p> + +<p> + "Tial, ĉu vi daŭre intencas iri tien?" +</p> + +<p> + "Ho, mi devas. Suzino deziris treni min al Riĝfildo kun si ĝis + lundo kaj Leilino sendis mesaĝon informantan ke mi rajtas iri tien + se mi deziras kaj ke mi ne devas pripensi ŝin. Sed mi scias kiom ŝi + malkontentiĝus. Suzino diris ke Leilino timis ke mi koleretiĝos + pro tio ke ŝi invitis gastojn kaj ke, se mi malaprobos tion, ŝi ne + insistos ke mi venu. Sed se <i>ili</i> ne malaprobas, kial malaprobu + mi? Kaj kompreneble, se ili bonvolas iri ĉe Leilino, tio devas + signifi—" +</p> + +<p> + "Kompreneble, mi ĝojas ke vi rekonas tion," Franklin Ido asertis + abrupte. Li stariĝis kaj transiris al ŝi, prenante ŝian manon per + unu el siaj rapidaj gestoj. "Estas io kiun mi deziras diri al vi," li + komencis— +</p> + +<hr align="center" width="38%"> + +<p> + La sekvintan matenon, en la trajno, tra ĉiuj ceteraj interluktantaj + pensadoj en la menso de S—rino Lidkoto, kuris la varmeta subfluo de + tio kion Franklin Ido deziris diri al ŝi. +</p> + +<p> + Li jam deziris diri tion, ŝi sciis, apartan pasintan fojon kiam, + preskaŭ ok jarojn antaŭe, hazarda renkontiĝo en la fino de pluva + aŭtuno ĉe senhoma Svislanda hotelo ilin kunigis dum du semajnoj + en malkutima apudeco. Ili piedpromenis kaj interparolis kune, + prunteprenis ĉiu la librojn kaj ĵurnalojn de la alia, pasigis la + longajn malvarmetojn vesperojn apud la fajro en la malklara lamplumo + de ŝia eta peĉpinsalono kaj mirinde kontentigis ŝin lia ĉeesto + kaj fandiĝis malmolaj glaciejoj de ŝia personeco kaj ŝi konsciis + ke kiam li foriros ŝi tion bedaŭros senespere. Kaj tiam, en la + lasta minuto, en sia stranga malrekta maniero, li lasis ŝin kompreni + ke dependas de ŝi ĉu li restu. Ŝi memoris ankoraŭ tiun sendorman + nokton kiun ŝi pasigis post la malkovro. Estis absurde, kompreneble, + konsideri kompensi lian lojalecon konsentante pri tia ofero, sed kiel + eltrovi kialojn por lin konvinki? Ŝi ne toleris la ideon permesi + ke li taksu ŝin malpli afekciita, malpli inklina pri li ol ŝi + estas. La malavareco de lia amo meritis ke ŝi ĝin repagu per la + vero. Tamen kiel vidigi al li kion ŝi sentis sed malakcepti kion li + proponis? Kiel konfesi al li tion kio estis sur ŝiaj lipoj kiam li + faris la proponon? "Mi vidis kion tio faris al unu viro kaj necesas + ke neniam, neniam estu cetera." La senparola malatento pri ŝia + pasinteco estis la medio en kiu vivis ilia amikeco kaj ŝi ne povis + subite, al li el ĉiuj viroj, komenci paroli pri si kiel kulpinta + virino en teatraĵo. Iel, tempofine, ŝi sukcesigis la aferon, evitis + rektan klarigon, komprenigis al li ke ŝia vivo jam finiĝis, ke + ŝi nun ekzistas nur por sia filino kaj ke pli preciza liaflanka + propono estintus preskaŭ malrespekti la taŭgan socian delikatecon. + Ŝi tiel alkutimiĝis al konduti kvazaŭ ŝia vivo jam finiĝis! + Kaj, ĉiuokaze, li rekonis ŝiaflankan indicon, rezulte de kio ŝi + sukcesis ŝirmi kaj sian kaj lian sentivecon. La sekvintan jaron, + kiam li alvenis Florencon por viziti ŝin, ili rerenkontiĝis en la + malnova amikema maniero kaj ĝis nun tio daŭris esti la kvalito de + ilia intimeco. +</p> + +<!-- File: 11.png --> + +<p> + Kaj nun, subite kaj neatendite, li starigis la proponon denove, + ĉi-foje senpere, kaj en tia formo ke ŝi ne povis ĝin eviti; + bazante la restarigon de la peto, post tiom longa intervalo, sur tion + ke, laŭ propra elmontrado ŝia, ŝia ĉefa argumento kontraŭ ĝi ne + plu ekzistis. +</p> + +<p> + "Vi diras al mi ke Leilino estas feliĉa. Se ŝi estas feliĉa, ŝi + ne bezonas vin—ne bezonas vin, tio estas, sammaniere kiel antaŭe. + Vi deziris, mi scias, esti ĉiam atingebla, libera kaj disponebla + se subite ŝi petus vin alveni ŝin aŭ alvenus enaziliĝi ĉe + vi. Mi komprenis tion—tion mi respektis. Mi ne trudis al vi mian + deziron ĉar mi konsciis ĝin esti senutila. Vi ne taksintus vin + libera, tion mi komprenis sufiĉe bone, elprofiti tian ĝojon kian + havigintus al vi kunvivado kun mi dum ŝi estis malfeliĉa kaj, kiel + vi ŝin imagis, malhavanta la esperon sin liberigi. Eĉ tiam mi ne + havis la saman senton pri tio kiel vi. Mi komprenis pli bone ol vi + la evoluantan etoson ĉi tie. Sed antaŭ dek jaroj la ŝanĝiĝo + ankoraŭ ne okazis kaj mi maldisponis la kapablon vin konvinki pri + ties alveno. Tamen mi imagis ĉiam la eblon ke Leilino ne juĝu sian + kazon finaranĝita pro kio mi elektis opinii ke ankaŭ nia kazo + ankoraŭ ne finaranĝis. Permesu ke mi daŭre opinii tiel, almenaŭ + ĝis vi vidos ŝin kaj konfirmos per propra rigardo kion diras al vi + Suzino Suferno." +</p> + +<div class="partotitolo"> + III +</div> + +<p> + Laŭlonge de la tuta raportado-reraportado kiun Suzino Suferno faris + al ŝi dum ilia kvarhora fuĝado al la montetaro, tiu peto de Ido ade + revenis al la menso de S-rino Lidkoto. Ŝi ankoraŭ ne sciis kion + senti rilate al ties influo sur ŝian apartan sorton, sed la peto + estis io sur kion ŝiaj konfuzitaj pensadoj povus sin apogi meze de + la amaso da novaj efektoj kaj ŝi estis nedireble ĝoja ke li diris + kion li diris kaj ĝin diris en tiu aparta momento. Tio helpis ŝin + alkroĉi solide al sia identeco meze de la ekfluo da strangaj nomoj + kaj novaj kategorioj kiujn elverŝis sur ŝin la parolado de ŝia + kuzino. +</p> + +<p> + Laŭ la progreso de la vojaĝo la komunikaĵoj de Fraŭlino Suferno + pli kaj pli eksterordinariĝis. Ŝi kondutis kiel ĉiĉerono + pretiganta la menson de sensperta vojaĝanto por la mirindaĵoj + baldaŭ eksplodontaj sur ĝin. +</p> + +<p> + "Vi ne rekonos Leilino. Ŝi remuntigis siajn perlojn. Johano + Sarĝento pentros ŝin. Ho, kaj ŝi petis ke mi diru al vi ke ŝi + esperas ke vi ne maltoleros esti iom kunpremata dum la semajnfino. La + domon konstruigis la patro de Vilburo, vi scias, kaj ĝi estas iom + malnovmoda—ĝi havas nur dek porgastajn dormĉambrojn. Kompreneble + tio estas malgranda afero rilate al tio kion ili intencas fari. + Ilia propono estas konservi la nunan domon kiel alon. Ŝi petis ke + mi klarigu—ŝi ege bedaŭras la malpovon disponigi al vi apartan + saloneton en la komenco. Ili konsideras Egiption por la venonta + vintro escepte, kompreneble, se Vilburo ricevos sian komision. Ho, + ĉu ŝi ne skribis al vi pri tio? Nu, li deziras Romon, vi scias—la + duan sekretariecon. Aŭ, anstataŭe, li deziris Anglion. Sed Leilino + insistis ke, se ili iros eksterlanden, ŝi postulas esti proksime al + vi. Kaj kompreneble tio kion ŝi diras havas leĝan forton. Ho, ili + ege deziras ricevi ĝin. Vi komprenu, la onklo de Horaco estas en + Kabineto—ia adjunkta sekretario—kaj + +<!-- File: 12.png --> + + miaopinie li disponas ege influajn rilatojn—" +</p> + +<p> + "Ĉu la onklo de Horaco? Mi supozas ke vi volas diri tiun de + Vilburo," interrompis S-rino Lidkoto, eligante anhelon el kiu parton + instigis la frivola lingvouzado de Fraŭlino Suferno. +</p> + +<p> + "Ĉu tiu de Vilburo? Ne, mi ne volas diri lin. Tiun de Horaco mi + volas diri. Neniaj malbonvolaj deziroj kontraŭstarigas ilin, mi + certigu vin. Ekde la anonco pri la fianĉiĝo de Horaco—ĉu vi ne + sciis ke Horaco fianĉiĝis? Nu, li edziĝas kun unu el la filinoj + de Episkopo Torburjo: la ruĝharulino verkinta la romanon kiun ĉiuj + priparolas: <i>Ĉi Tiu Karno Mia</i>. Ili geedziĝos en la katedralo. + Kompreneble, Horaco <i>rajtas</i>, ĉar estis Leilino kiu—sed, kiel + mi diras, ne estas la plej <i>eta</i> rankoro kaj Horaco mem skribis + al sia onklo pri Vilburo." +</p> + +<p> + La pensadoj de S-rino Lidkoto refuĝis al tio kion ŝi diris al Ido + la antaŭan tagon sur la ferdeko de "Utopio". "Antaŭe mi ne okupis + grandan spacon sed kie estas angulo por mi nun?" Kie, efektive, en + tiu homplena renversita mondo, kun ties impetaj ŝanĝoj kaj pelmelaj + realĝustigoj, ties novaj toleremoj kaj apatioj kaj komplezaĵoj, + estis spaco por karaktero formita de pli severaj procedoj kaj vivo + rompita sub ilia nedeturnebla premo? Tiam, fulmrapide, ŝi ekvidis la + ĥaoson laŭ nova angulo kaj ordo ŝajnis ekmoviĝi sur la malplenon. + Se la malnovaj procedoj ŝanĝiĝis, ŝia kazo ŝanĝiĝis kun ili. + Ankaŭ ŝi estis parto de la ĝenerala realĝustigo, eta ero de la + nova kondutmodelo evoluigita en pli aŭdacaj, pli liberaj akordoj. + Ĉar ŝia filino havis nenian punon por pagi, ĉu ankaŭ ŝi mem ne + liberiĝis pro la sama influo? La riĉaj postlasitaĵoj de juneco + kaj ĝojo jam foriris. Sed ĉu ne restis sufiĉe da tempo por kunigi + novajn provizojn da feliĉo? Tion, kompreneble, Franklino Ido sentis + kaj deziris ke ŝi sentu. Li jam tuj vidis kiel la ŝanĝo en la + situacio de la filino estigos ŝanĝon en la koncepto de la patrino + pri ŝia aparta situacio. Preskaŭ ŝajnis—sufiĉe mirinde!—ke la + malsaĝeco de Leilino fariĝis rimedo por senkulpigi la malsaĝecon + de ŝi mem. +</p> + +<hr align="center" width="38%"> + +<p> + Ĉion alian S-rino Lidkoto forgesis dummomente en la varmo de la + filina ĉirkaŭbrako. Malnature estis, preskaŭ terure, ekstari + sur stranga sojlo, sub nekonata tegmento, en granda halo plena je + pentraĵoj, floroj, fajrolumo kaj hastantaj servistoj kaj en tiu + vasta malkutima konfuzo ekvidi Leilinon, senĉapelan, ridantan, + aŭtoritatan, dum stranga juna viro ĝoje eĥadis ŝian saluton + kaj transkomunikis ŝiajn ordonojn. Tamen ekde kiam S-rino Lidkoto + tenis sian filinon kontraŭbrusten kaj aŭdis la filinon diri + kontraŭorelen "Ĉio en ordo, vi maljuna karulino!", ĉiu cetera + sento perdiĝis en la profunda efekto de bonfarto kiun estigis la + nura ĉirkaŭbrako de Leilino. +</p> + +<p> + La efekto restis ankoraŭ ĉe ŝi, varmigante ŝiajn vejnojn kaj + tremetigante plaĉe ŝian koron dum ŝi supreniris al sia ĉambro + post la tagmanĝo. Iom limigite pro la ĉeesto de vizitantoj, kaj + ne tro bedaŭrante la bezonon prokrasti dum kelkaj horoj la "longan + interparoladon" kun sia filino pri kiu ŝi sentis sin iel tremete + malpreta, ŝi retiriĝis, pretekstante laciĝon, al la helluma luksa + dormĉambro en kiun Leilino foje kaj refoje pardonpetis pri la bezono + ŝin kunpremi. La ĉambro estis pli granda kaj pli luksa ol iu ajn el + ŝia Florenca apartamenteto. Sed ĉefe imponis al ŝi ne la nivelo de + riĉeco + +<!-- File: 13.png --> + + sugestita per la voĉtono de ŝia filino kiam ŝi aludis la ĉambron + nek la finpretigo kaj la komplekso de ties meblaĵoj. Temis pri la + aspekto kiun la ĉambro kunhavis kun la cetero de la domo, kaj kun + la perspektivo de la subfenestraj ĝardenoj, tiu ŝajna apartenado + al aparta "establaĵo"—al io solida, agnoskita, fondita sur + sakramentoj kaj precedentoj kaj principoj. Nek la loko nek Leilino + nek Vilburo elmontris ion ajn sugestantan pasion aŭ danĝeron. Ilia + interrilataro ŝajnis tiel komfortiga kiel ilia meblaro kaj tiel + respektinda kiel ilia banksaldo. +</p> + +<p> + Estis tio, el la tuta konfuza sperto, kio plej konfuzis S-rinon + Lidkoton, kiu havigis al ŝi samtempe la plej profundan senton de + sekureco por Leilino kaj la plej fortan senton de antaŭtimo pro + ŝi mem. Jes, estis en la kompleto kaj la kompakto de la bonfarto + de Leilino io kiu premis. Ido pravis. Ŝia filino ne bezonis ŝin. + Leilino, en la momento de sia unua ĉirkaŭbrako, senkonscie pravigis + la fakton uzante la saman frazon kiel Ido mem, kaj la du junaj + virinoj kun la ĉapeloj. "Ĉio estas en ordo, vi maljuna karulino!" + ŝi diris. Kaj ŝia patrino sidis sole, penadante sin situigi en la + novan aferaranĝon bildigitan de tia certeco. +</p> + +<p> + Ŝia unua distinga sento estis senlogika rankoro. Se tia ŝanĝiĝo + jam estis alvenonta, kial ĝi ne alvenis pli frue? Jen ŝi estis, + virino ne ankoraŭ maljuna, kiu kompensis preze de la plej bonaj + jaroj de sia vivo la ŝtelprenon de la feliĉo kiun la samaĝulinoj + de ŝia filino juĝis ilia meritaĵo. Estis nenia senco, nenia + sinsekvo en tio. Ŝi havigis al si kion ŝi deziris sed la aĉetprezo + estis tro alta. Necesis al ŝi pagi la lastan, plej amaran prezon por + lerni ke amo havas prezon: ke ĝi valoras tiom sed ne plu. Ŝi konis + la angoron kiun sentas virino vidinte la viron amatan de ŝi malkovri + tion pli frue ol ŝi kaj leginte la malkovron en liaj okuloj. Estis + parto de ŝia historio kiun dum longa pasinta tempo ŝi ne kuraĝis + pripensi. Ĉiam ŝi ĉirkaŭiradis grandapaŝe tiun hantitan angulon. + Sed nun, kiam ŝi vidis la junulon stratetaĝe, apartenantan tiel + malferme kaj ĝoje al Leilino, stuporigis ŝin la sensenca malŝparo + de ŝia aparta aventuro kaj tordis ŝin la ironia percepto ke la + sukceso aŭ malsukceso de la plej profundaj homaj spertoj povas + dependi de hazarda kronologio. +</p> + +<p> + Tiam iom post iom la pensado de Ido revenis al ŝi. "Mi elektis + opinii ke nia kazo ne estas fermita," li diris. Profunde afekciis + ŝin tio. Por ĉiuj ceteraj ŝia kazo estis jam de longe fermita. + <i>Finita</i> estis skribaĉita ĉie sur ŝi. Sed jen estis unu viro + kiu kredis kaj atendis. Kaj kion fari se realiĝus tio kion li kredis + kaj atendis? Se la "en ordo" de Leilino aŭgurus la "en ordo"-n de + ŝi mem? +</p> + +<p> + Ĝis nun, kompreneble, maleblis antaŭscii. Ŝi jam imagis, efektive, + enirinte la manĝĉambron antaŭ la tagmanĝo, ke tro subita silento + surfalis la kunigitan geamikaron de Leilino, la sveltajn parolemajn + junajn virinojn kaj la lantajn golfŝtrumphavajn junajn virojn. Ĉiuj + akceptis ŝin dece, kun tiu speco de ŝtonigita deco kiu povas esti + aŭ agnosko pri aĝo aŭ protesto pri sendisciplino. Sed laŭ ili, + kompreneble, ŝi devas esti maljunulino ĉar ŝi estas la patrino de + Leilino kaj en socio tiel superregata de juneco la nura ĉeesto de + matureco estas retenilo. +</p> + +<p> + Unu el la junulinoj tamen baldaŭ elvenis la aron kaj, sin apudigante + al S-rino Lidkoto, ŝin aŭskultis kun blua rigardo de admiro kiu + estigis en la pli aĝa virino subite + +<!-- File: 14.png --> + + feliĉan konscion pri ŝiaj de longe forgesitaj sociaj gracioj. + Plaĉe estis konscii ke ŝi allogis tiun junan Ĉarlotinon Vinon + kies patrino nombriĝis inter ŝiaj plej intimaj amikinoj kaj en kiu + travivis iom de la sobreco kaj mildeco de la pli frua etiketo. Sed la + kolokveto, interrompite de la tagmanĝoanonco, sukcesis efektivigi + nenian pli definitivan ol tiu rememorigan emocion. +</p> + +<p> + Ne, ankoraŭ ŝi ne komprenis kiel ŝia aparta <!-- Error + in book: aparto --> kazo akordiĝos en la nova socia ordo. Sed ceteraj + homoj—"pli aĝaj homoj" diris Leilino—alvenus per la posttagmeza + trajno kaj tiun vesperon je la vespermanĝhoro sendube ŝi scipovus + fintaksi la situacion. Ŝi komencis scivoli nervoze kiuj estos + la novalvenontoj. Sendube ne necesus al ŝi alfronti embarasajn + renkontojn kun antaŭaj konatoj. Tamen strange estis ke ŝia filino + menciis neniajn nomojn. +</p> + +<p> + Leilino proponis ke poste, en la posttagmezo, Vilburo ŝin veturigu + en promenado. Ŝi anoncis la deziron ke ili estigu "bonan trankvilan + interparoladon." Sed S-rino Lidkoto volis ke antaŭiru la promenadon + ŝia parolado kun Leilino kaj, cetere, jam dum la tagmanĝo, + subaŭdis hazardajn aludojn pri okazonta tenismatĉo en kiu estas + partoprenonta ŝia bofilo. Ŝia laciĝo estis sufiĉa pretekso por + malakcepti la promenadinviton kaj ŝi petegis ke Leilino permesu ŝin + ripozi trankvile en sia ĉambro ĝis ili povos ekĝui trankvilan + kunbabilmomenton. +</p> + +<p> + "Antaŭ la tehoro, tial, vi anasino," Leilino decidiĝis kun lasta + kiso kaj baldaŭ S-rino Lidkoto, tra sia malfermita fenestro, aŭdis + la freŝajn laŭtajn voĉojn de la gastoj de sia filino sonoradi + trans la ĝardenojn ekde la tenisejo. +</p> + +<div class="partotitolo"> + IV +</div> + +<p> + Leilino jam alvenis kaj foriris kaj ili jam okazigis sian + interparoladon. Ĝi ne daŭris tiel longe kiel S-rino Lidkoto deziris + ĉar meze de ĝi Leilino estis vokita al la telefono por ricevi + gravan mesaĝon de la urbo kaj sendis informaĵon al la patrino pri + sia maleblo reveni ĵus tiam ĉar unu el la junaj virinoj ricevis + neatenditan alvokon kaj oni devis aranĝi ŝian foriron. Sed patrino + kaj filino pasigis preskaŭ unu horon kune kaj S-rino Lidkoto estis + feliĉa. Neniam ŝi vidis Leilinon en tiel dolĉa, tiel atenta + animstato. La nura maltrankviligaĵo estas la troeco mem de tiu + atento, la troigita deklaro de la ĝeno sentita de la filino kiam + iliajn unuajn momentojn da kunesto difektis la ĉeesto de nekonatoj. +</p> + +<p> + "Ili ne estas nekonatoj por mi, karulino, ĉar ili estas amikoj de + vi," la patrino ŝin certigis. +</p> + +<p> + "Jes, sed mi konas viajn sentojn, vi stranga sovaĝa patrino. Mi + scias kiel ekde ĉiam vi malamas homojn." (Ĉu <i>malamas homojn</i>? + Ĉu Leilino forgesis kial?) "Kaj jen la kialo pro kio mi diris al + Suzino ke se vi preferas aliri Riĝfildon kun ŝi en dimanĉo, mi + nepre komprenos kaj atendos pacience nian bonan ĉirkaŭbrakon. Sed + vi ne sentis veran ĝenon inter ili dum la tagmanĝhoro, ĉu ne, + karulino?" +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto, je tio, subite direktis surprizitan rigardon al sia + filino. "Ne plu ĝenas min tiaĵoj," ŝi respondis simple. +</p> + +<!-- File: 15.png --> + +<p> + "Sed tio ne min konsolas por esti alfrontiginta vin al la ĝeno + de tio, por esti permesinta vin alveni ĉi tien kiam mi devintus + <i>postuli</i> ke vi iru al Riĝfildo kun Suzino. Se Suzino ne + stultiĝintis, ŝi kunirigintus vin tien kun ŝi. Malplaĉegas al mi + pripensi vin ĉi-supre en tuta soleco." +</p> + +<p> + Denove S-rino Lidkoto penadis legi ion pli ol iom obtuzan amon en + la brilega rigardo de sia filino. "Mi ĝojas povinte malstreĉiĝi + hodiaŭposttagmeze, karulino. Kaj poste—" +</p> + +<p> + "Ho, jes, poste, kiam ĉi tiu tuta aferaĉo finfiniĝos, ni kompensos + ĝin duoble, ĉu ne, vi ŝatata karulino?" Kaj en tiu momento oni + alvokis Leilinon al la telefono, kio soligis S-rinon Lidkoton inter + ŝiaj konjektoj. +</p> + +<p> + Tiuj ankoraŭ ŝvebis antaŭ ŝi en nuba malcerteco kiam Fraŭlino + Suferno frapetis ĉe ŝia pordo. +</p> + +<p> + "Ĉu vi alvenas por min konduki malsupren al la teservo? Mi forgesis + kiom malfrua estas la horo," S-rino Lidkoto ekkrietis. +</p> + +<p> + Fraŭlino Suferno, diketa fiksrigarda virineto kun modesta + hararanĝo kaj akordiĝema rideto, nervoze alĝustigis la pendantajn + klarionbidojn de sia komplika nigra robo. Fraŭlino Suferno estis + ĉiam en funebra lamentado kaj ĉiam en memorhonorado pri la forpaso + de malproksimaj parencoj ŝi surportis la forĵetitajn vestaĵojn de + iliaj intimaj familianoj. "Ĝi ne estas <i>precize</i> funebra," ŝi + kutimis diri, "sed ĝi estas la ununura nigra vestaĵero kiun posedis + la kompatinda Ĝulino—kaj kompreneble Georgo estis nur la duonkuzino + de mia patrino." +</p> + +<p> + Dum la fraŭlino antaŭenvenis S-rino Lidkoto sin surprizis + scivolante humure ĉu la virino lamentas la eksedziĝon de Horaco + Purŝo surportante unu el la malnovaj nigraj satenaĵoj de lia + patrino. +</p> + +<p> + "Ho, ĉu vi <i>deziris</i> malsupreniri por la tehoro?" Suzino + Suferno fiksrigardis ŝin, iom konfuzite. "Leilino suprensendis min + por resti apud vi. Ŝi opiniis ke vi estos pli komforta restante ĉi + tie. Ŝi timis ke vi vin sentu iom laca." +</p> + +<p> + "Laca mi estis. Sed mi disponis la tutan posttagmezon por mallaciĝi. + Kaj ĉi tiun mirindan sofon por min helpi." +</p> + +<p> + "Leilino petis ke mi diru al vi ke ŝi suprenhastos dummomente antaŭ + la vespermanĝo post la alveno de ĉiuj. Sed la trajno ĉiam alvenas + terure malfrue. Ŝi bedaŭregas la maleblon disponigi al vi apartan + sidĉambron. Ŝi deziris ekscii ĉu mi opinias ke tio vin ĝenas." +</p> + +<p> + "Kompreneble, tio spertigas al mi nenian ĝenon. Strange estas ke + Leilino povus supozi la kontraŭon." S-rino Lidkoto sin apartigis por + liberigi spacon por la domservistino kiu aperis sursojle kunportante + tableton sur kiu sterniĝis perpleksiganta variaro da tekuketoj. +</p> + +<p> + "Leilino mem aranĝis tion," murmuretis Fraŭlino Suferno dum la + pordo fermiĝis. "Ŝia ununura deziro estas ke vi vin sentu feliĉa + ĉi tie." +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto juĝis unu plua indikaĵo pri la subfosita aferstato + tion ke la prizorgo de ŝia filino elmontriĝas en la multobleco da + sandviĉoj kaj la fornovarmo de + +<!-- File: 16.png --> + + kuketoj. Tamen ĉio okazinta ekde ŝia alveno ŝajnis pligrandigi + ŝian konfuzon. +</p> + +<p> + Veturilkorno soninta sur la eniraleo ŝanĝis la direkton de ŝiaj + pensadoj. "Ĉu jam alvenas la novaj gastoj?" ŝi demandis. +</p> + +<p> + "Ho, certege, ne. Ili ne alvenos antaŭ la sepa horo." Fraŭlino + Suferno streĉis la kolon el la fenestro por okulkapti la veturilon. + "Devas esti Ĉarlotino en forirado." +</p> + +<p> + "Ĉu estis la Vin-familia knabino kiun oni urĝe forvokis? Mi esperas + ke ne temas pri malsano." +</p> + +<p> + "Ho, ne. Mi opinias ke temis pri dateraro. Ŝia patrino telefonis + dironte ke oni atendas ŝin ĉe Staplejo-familio de Fiŝkilo kaj oni + devis veturigi ŝin haste al Albanio por ke ŝi tie entrajniĝu." +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto meditis. "Mi bedaŭras. Ŝi estas ĉarmulineto. + Mi esperis ekpovi paroleti kun ŝi denove hodiaŭvespere post la + vespermanĝo." +</p> + +<p> + "Jes. Ege domaĝe estas!" La rigardo de Fraŭlino Suferno svagiĝis. + "Vi aspektas ja lace, vi sciu," ŝi daŭrigis, sidiĝante ĉe la + tetablo kaj pretiĝante disdoni ties bongustaĵetojn. "Vi reiru + al via sofo kaj lasu min servi al vi. La ĉirkaŭhastado estigis + en vi pli grandan efikon ol vi konscias kaj necesas ke vi ne + plu kontraŭbaraktu ĝin. Vi nur restu trankvile ĉi-supre kaj + malstreĉiĝu. Vi disponos pri Leilino tute sole en lundo." +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto alprenis la tetason kiun transdonis ŝia kuzino sed + elmontris nenian ceteran emon obei al ŝiaj ordonoj. Dummomente ŝi + kulerumis sian teon silente. Tiam ŝi demandis: "Ĉu estas via opinio + ke mi restu trankvile ĉi-supre ĝis lundo?" +</p> + +<p> + Fraŭlino Suferno demetis sian tason per gesto tiel abrupto ke ĝi + endanĝerigis apudan teleron da skonoj. Kiam ŝi sin certigis pri + la bonfarto de la skonoj, ŝi suprenrigardis kun tremetanta rido. + "Karulino, eble morgaŭ vi sentos vin en alia stato. La aero ĉi tie, + vi scias—" +</p> + +<p> + "Jes, mi scias." S-rino Lidkoto antaŭenkliniĝis por servi skonon al + si. "Kiu alvenos hodiaŭvespere?" ŝi demandis. +</p> + +<p> + Fraŭlino Suferno tiris la brovojn kaj fiksrigardis. "Vi scias ke mia + bedaŭrinda kapaĉo ne bone memoras nomojn. Leilino diris al mi. Sed + estas tiom multaj—" +</p> + +<p> + "Ĉu tiom multaj? Ŝi ne diris al mi ke ŝi atendas multhoman + gastaron." +</p> + +<p> + "Ho, ne multhoman. Sed iom preterirantan ŝian intiman amikorondeton. + Kaj, kompreneble, ĉar estas la unua fojo, ŝi iom ekscitiĝas pri la + alveno de la pliaĝularo." +</p> + +<p> + "Ĉu la pliaĝularo? Ĉu vi aludas niajn samaĝulojn?" +</p> + +<p> + "Nu, jes." Fraŭlino Suferno paŭzis, kvazaŭ dezirante sin kunigi + por eksalti. "La Aŝtono Ĝilesoj," ŝi eligis. +</p> + +<p> + "Ĉu la Aŝtono Ĝilesoj? Ĉu vere? Plaĉos al mi revidi Marnjon + Ĝileson. Devas esti dek ok jaroj ekde kiam mi lastan fojon vidis + ŝin," diris S-rino Lidkoto konstantaritme. +</p> + +<p> + "Jes," Fraŭlino Suferno anhelis, subitege replenigante sian tason. +</p> + +<p> + "La Aŝtono Ĝilesoj. Kaj kiuj aliaj?" +</p> + +<p> + "Nu, la Samĉjo Fresbijoj. Sed la plej grava gasto, kompreneble, + estas S-rino Lorino Bulĝero." +</p> + +<!-- File: 17.png --> + +<p> + "Ĉu S-rino Bulĝero? Leilino ne diris al mi ke ŝi alvenas." +</p> + +<p> + "Ĉu ne? Mi supozas ke ŝi ĉion forgesis kiam ŝi vidis vin. Sed la + festenon oni estigis por S-rino Bulĝero. Vidu, estas tre grave ke + ŝi—nu, ke ŝi ekaprobu Leilinon kaj Vilburnon. Lia komisiiĝo al + Romo nepre dependas de tio. Kaj vi scias ke Leilino postulas Romon + por esti proksima al vi. Tial ŝi demandis al Marnjo Ĝileso, kiu + estas intima amikino de la Bulĝeroj, ĉu eble oni ne povus aranĝi + la viziton? Kaj la kablogramo de Marnjo trafis S-rinon Bulĝeron ĉe + Ĉerburgo. Ŝi pasigos nur du semajnojn en Usono kaj alvenigi ŝin + ĉi-tien estis vera triumfo." +</p> + +<p> + "Jes, mi konscias pri tio," diris S-rino Lidkoto. +</p> + +<p> + "Vi scias, ŝi estas iom—iom elektema; kaj Marnjo estis iom dubema + ĉu—" +</p> + +<p> + "Ĉu ŝi konsentos, pro Leilino?" murmuretis S-rino Lidkoto. +</p> + +<p> + "Nu, jes. Pro ŝia oficiala posteno. Sed feliĉe ŝi estas amikino + de la Barklejoj. Kaj renkonti ĉi tie la Ĝilesojn kaj la Fresbijojn + ĝustigos la aferon. La tempoj ŝanĝiĝis!" Suzino Suferno indulge + resumis. +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto ridetis. "Jes. Antaŭ kelkaj jaroj ŝajnintus + malprobable ke iam denove mi vespermanĝu kun Marnjo Ĝileso kaj + Harjetino Fresbijo kaj S-rino Lorino Bulĝero." +</p> + +<p> + Fraŭlino Suferno dummomente ne ŝajnis voli ellabori la temon + kaj post intervalo da silento S-rino Lidkoto subite reparolis: + "Tiurilate, ĉu ili scias ke mi estas ĉi tie?" +</p> + +<p> + La efiko de ŝia demando estis estigi ĉe Fraŭlino Suferno troigitan + atakon de fiksrigardado kaj brovokuntirado. Ŝi rearanĝetadis + la teaĵojn, tuŝetadis siajn klarionbidojn kaj, rigardante la + horloĝon, diris mirege: "Laŭkompate! Ĉu estas jam la sepa?" +</p> + +<p> + "Mi supozas ke estas tute egale," daŭrigis S-rino Lidkoto. "Sed ĉu + Leilino diris al ili ke mi alvenas?" +</p> + +<p> + Fraŭlino Suferno rigardis ŝin dolore. "Nu, vi ne povas supozi, + karulino, ke Leilino farus ion ajn—" +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto daŭrigis. "Ĉar, kompreneble, ege gravas, kiel vi + diras, ke S-rino Lorino Bulĝero spertu favoran efekton por ke + Vilburo havu la plej bonajn ŝancojn atingi Romon." +</p> + +<p> + "Mi <i>diris</i> al Leilino ke vi reagos tiel, karulino. Vi vidu, + estas ĉefe nome de <i>vi</i>—por obteni postenon proksiman al + vi—ke Leilino invitis S-rinon Bulĝeron." +</p> + +<p> + "Jes, tion mi komprenas." S-rino Lidkoto, abrupte stariĝante, + direktis sian rigardon al la horloĝo. "Sed, kiel vi diras, la horo + malfruas. Ĉu ni ne ekvestiĝu por la vespermanĝo?" +</p> + +<p> + Ankaŭ Fraŭlino Suferno, reage al la propono, stariĝis, tuŝante + nervoze siajn klarionbidojn. "Ege plaĉus al mi povi konvinki vin + resti ĉi-supre ĉi-vespere. Mi certas ke Leilino estus pli feliĉa + se vi ja restus. Efektive, vi estas ege tro laca por malsuprenveni." +</p> + +<p> + "Kia stultaĵo, Suzino!" S-rino Lidkoto parolis kun subita akro, + etendante la mano ĝis la sonorilo. "Kiam ni vespermanĝos? Ĉu je la + oka kaj duono? Tial mi nepre + +<!-- File: 18.png --> + + devas vin forsendi. Je mia aĝo oni bezonas tempon por vestiĝi." +</p> + +<p> + Fraŭlino Suferno, tiel propulsite ĝis la sojlo, lantis tie por + ripeti: "Leilino neniam sin pardonos se vi agos preter via fizika + kapablo." Sed S-rino Lidkoto ridetis al ŝi senresponde kaj la glacia + lum-ondo ŝin forpelis tra la pordo. +</p> + +<div class="partotitolo"> + V +</div> + +<p> + S-rino Lidkoto, kvankam ŝi iniciatis geston por alvoki la + ĉambroservistinon, ne ĝin finfaris. +</p> + +<p> + Kiam la pordo fermiĝis, ŝi daŭre staris senmove meze de la + dolĉaluma grandspaca ĉambro. La fajro, ekbruligite je la krepuska + horo, dancadis sur la brileco de arĝento kaj speguloj kaj sobraj + oraĵoj. Kaj la sofo ĝis kiu urĝis ŝin Fraŭlino Suferno + amasigis siajn kusenojn en invita proksimeco al tablo ŝarĝita je + novaj libroj kaj ĵurnaloj. Ŝi ne memoris esti iam antaŭe pli + lukse loĝata aŭ spertinta tiel strangan senton de esti ekstere, + solapersone, sub la nokto, sur vendobatita ebenaĵo. Ŝi sidiĝis + apud la fajro kaj meditadis. +</p> + +<p> + Ĉeporda frapeto instigis ŝin levi la kapon kaj ŝi vidis sian + filinon sur la sojlo. La komplika aranĝo de la bela hararo de + Leilino kaj la flugantaj faldaĵoj de ŝia tualetrobo komprenigis + ke ŝi interrompis sian tualeton por hasti al sia patrino. Sed post + eniri la ĉambron ŝi paŭzis momenton, ridetante malcerte, kvazaŭ + forgesinte la celon de sia hasto. +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto stariĝis. "Ĉu estas la vestiĝhoro, karulino? Ne min + riproĉu. Mi ne malfruos." +</p> + +<p> + "Ĉu la vestiĝhoro?" Leilino staris antaŭ ŝi kun mistifikita + rigardo. "Nu, mi supozis, karulino—mi volas diri, mi esperis ke vi + decidiĝis resti ĉi tie en trankvila ripozado." +</p> + +<p> + Ŝia patrino ridetis. "Sed mi jam estis en ripozado la tutan + posttagmezon!" +</p> + +<p> + "Jes, tamen—vi scias, vi jes ja aspektas lace. Kaj kiam Suzino ĵus + diris al mi ke vi intencas klopodi—" +</p> + +<p> + "Ĉu vi alvenis por haltigi min?" +</p> + +<p> + "Mi alvenis dezirante diri ke vi sentu nenietan devon—" +</p> + +<p> + "Efektive. Tion mi komprenas." +</p> + +<p> + Okazis paŭzo dum kiu Leilino, svage evitante la patrinan + okulkontroladon, driviris al la tualetotablo kaj komencis malmunti + la simetrion de la brosiloj kaj boteloj aranĝitaj sur ĝi. "Ĉu + viaj vizitantoj scias ke mi estas ĉi tie?" S-rino Lidkoto subite + daŭrigis. +</p> + +<p> + "Ĉu ili—kompreneble—nu, efektive," Leilino respondis, tute + absorbite per siaj klopodoj turni la ŝtopilon de botelo da salo + de Epsomo. <!-- Removed extra period --> +</p> + +<p> + "Tial ili ne surpriziĝos se mi ne aperos, ĉu?" +</p> + +<p> + "Ho, tute ne, karulino. Mi certigu al vi ke <i>ĉiuj</i> komprenos." + Leilino demetis la botelon kaj returniĝis al sia patrino dum ŝia + vizaĝo ekbrilis je retrankviliĝo. +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto staris senmove, kun la kapo en rektalinia pozo, dum + kiu tempo + +<!-- File: 19.png --> + + ŝiaj okuloj rigardis ridetante la filinon. "Ĉu ili opinios tion + stranga se mi jes ja aperos?" +</p> + +<p> + Leilino haltis abrupte, kun la lipoj jam duonapertaj por respondi. + Dum ŝi paŭzis, ruĝo ŝtelfarbetis ŝian nudan kolon, atingis + balailmove ŝian gorĝon, ekflamiĝis en ŝiaj vangoj. De tie la + koloro suprensendis sian katastrofan karmezinon ĝis ŝiaj tempioj + mem, ĝis ŝiaj orelloboj, ĝis la randoj de ŝiaj palpebroj, + pulsante sur la tuta vizaĝo en fajraj ondoj, kvazaŭ ventumate far + iu neperceptebla vento. +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto spektadis la konflagracion silente. Tiam ŝi forturnis + la rigardon, iom ridante. "Mi nur volis diri ke mi timis ke mia + malĉeesto difektos la sidaranĝon de via manĝtablo. Se vi povas + certigi al mi ke ne, mi elektos kredi vin kaj revenos al tiu + nerezistebla sofo." Ŝi paŭzis, kvazaŭ atendante ke ŝia filino + parolu. Tiam ŝi etendis la brakojn. "Forkuru kaj vin vestu, + karulino. Kaj ne maltrankviliĝu pri mi." Ŝi ĉirkaŭbrakis Leilinon + intime, premis longan kison sur la lastan postbrilaĵon de ŝia + malpligrandiĝanta ruĝiĝo. "Efektive, mi sentas min iomete laca, + kaj se ne ĝenos vin ke mi malĉeestu la aferon, mi opinias preferi + malbonkondute enlitiĝi kaj resti tie ĝis via kompanio disiĝos. Kaj + nun <!-- Error in book: non --> forkuru, se ne, vi malfruos, kaj pardonpetu + por mi al ĉiuj." +</p> + +<div class="partotitolo"> + VI +</div> + +<p> + La gastoj de la Barklejoj disiĝis kaj S-rino Lidkoto, nepre + renormaliĝinte post sia dutaga ripozado, sin trovis en la sekvinta + lundo, en soleco kun siaj gefiloj kaj Fraŭlino Suferno. +</p> + +<p> + Estis etoso de jubilado en la aero ĉar la festeno "disvolviĝis" + tiel eksterordinare bone, tiel ege kontentige, ŝajne, por S-rino + Lorino Bulĝero, ke la baldaŭa komisiiĝo de Vilburo al Romo estis + preskaŭ nepra certeco. Tiel certa tio ŝajnis ke la anticipo de frua + rekuniĝo mildigis la ĉagrenon kiun Leilino sentis eksciinte la + decidon de sia patrino reiri Italion preskaŭ tuj. Neniu komprenis + tiun decidon. Ŝajnis al Leilino nepre nekredeble ke S-rino Lidkoto + malkonsentu resti ĉe ili ĝis la fiksiĝo de ilia aparta sorto kaj + Vilburo eĥis ŝian miregon. +</p> + +<p> + "Kiel vi ne atendu ĉi tie, laŭ la propono de Leilino, ĝis ni povos + ĉiuj kunfari niajn valizojn kaj kuniri?" +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto ridetis pro dankemo dum ŝi anoncis sian malkonsenton. + "Malgraŭ ĉio, ne estas certe ke vi faros la valizojn." +</p> + +<p> + "Ho, vi devintus vidi Vilburon kun S-rino Bulĝero," Leilino diris + triumfe. +</p> + +<p> + "Ne, vi devintus vidi Leilinon kun ŝi," ĝojegis la edzo de Leilino. +</p> + +<p> + Fraŭlino Suferno aldonis entuziasme: "Mi ja opinias ke inviti + Harjetinon Fresbion estis genia manovro!" +</p> + +<p> + "Ho, ni estos kun vi baldaŭ," ridis Leilino. "Tiel baldaŭ ke estas + vere sensence disiĝi." +</p> + +<p> + Sed S-rino Lidkoto eltenis kun la senbrua firmeco pri kiu ŝia filino + konsciis ke estos sentutile ĝin kontraŭstari. Post ŝiaj longaj + monatoj en Hindio, nepre devigis, + +<!-- File: 20.png --> + + ŝi postulis, ke ŝi revenu al Florenco kaj kontrolu kio okazas al + ŝia eta tiea loĝejo. Kaj ŝi jam estis tiel komforta sur "Utopio" + ke ŝi eksentas la deziron tien reveni per la sama ŝipo. Tial estis + devige ke la filino konsentu pri ŝia decido kaj daŭre gastigi ŝin + ĝis la posttagmezo de la antaŭtago de la surmariĝo de "Utopio". + Tiu aranĝo konvenis al kelkaj projektoj kiujn, dum sia dutaga + izoliĝo, S-rino Lidkoto silente maturigis. Foriri la plej baldaŭ + kiel eble fariĝis por ŝi nepra gravaĵo kaj la Florenca loĝejeto, + kiu enhavis ŝian pasintecon en ĉiu faldaĵo de siaj kurtenoj kaj + inter ĉiu paĝo de siaj libroj, ŝajnis al ŝi nun la ununura loko + de kie estus tolereble rigardi tiun pasintecon. +</p> + +<p> + Ŝi ne estis malfeliĉa dum la intervenaj tagoj. Vidi la bonfarton + de Leilino, senti la tenerecon de Leilino estis, malgraŭ ĉio, + la kialoj de ŝia alveno kaj plenaĵon da tio ŝi jam ja ricevis. + Leilino neniam antaŭe estis pli feliĉa, nek pli tenera, kaj + kontempladi ŝian ĝojegon kaj ĝuadi ŝian karecon estis absorba + agado por ŝia patrino. Tamen ili ankaŭ iom surpremis kelkajn + kvazaŭ tro streĉitajn muzikakordojn kaj S-rino Lidkoto, kiam + finfine ŝi soliĝis en la Nov-Jorka hotelo al kiu ŝi revenis la + nokton antaŭ ol enŝipiĝi, spertis la senton esti ĵus eskapinta + vivkorpe el la kaptotenado de giganta mano. +</p> + +<p> + Ŝi malpermesis la filinon alveni la urbon kun ŝi. Ŝi eĉ + malakceptis la kompanion de Suzino Suferno. Ŝi deziris nenian + viatikon krom tiu de siaj apartaj pensadoj. Kaj ŝi permesis ke tiuj + ŝin alvenu sen kaŭri antaŭ ili dum ŝi sidis en la sama altplafona + salono en kiu, antaŭ nur unu semajno, ŝi kaj Franklino Ido estigis + sian memorindan interparoladon. +</p> + +<p> + Ŝi promesis al sia amiko havigi al li novaĵojn pri si, sed ŝi ne + tenis la promeson. Ŝi sciis ke li sendube revenis de Ĉikago kaj ke + se li ekscius ŝian subitan decidon reveni Italion, ne eblus al ŝi + eviti vidi lin antaŭ la surmeriĝo. Kaj ĉar antaŭ ĉio ŝi deziris + ne vidi lin, ŝi silentadis, celante alsendi leteron al li ekde la + ŝipo. +</p> + +<p> + Estis nenia kialo pro kiu atendi ĝis tiam por skribi al li. La nuna + momento estis pli favora kaj la tasko, kvankam ne plaĉa, almenaŭ + plenigus horon de ŝia soleca vespero. Ŝi aliris la skribtablon, + eltiris paperfolion kaj komencis skribi lian nomon. Kaj en tiu + momento la pordo malfermiĝis kaj li eniris. +</p> + +<p> + La vortoj per kiuj ŝi salutis lin estis la lastaj kiujn ŝi povintus + sin imagi diri kiam ili adiaŭis antaŭe. "Kiel eternamonde vi + eksciis ke mi estas ĉi tie?" +</p> + +<p> + Tujege li scikaptis ŝian voldiradon. "Tial vi ne volis ke + mi eksciu?" Li staradis, ŝin rigardante. "Mi supozas ke mi + devintus interpreti vian silenton kiel havantan tiun signifon. Sed + laŭhazarde mi renkontis S-rinon Vinon, kiu gastas ĉi tie kaj + ŝi invitis min vespermanĝi kun ŝi kaj Ĉarlotino kaj la juna + amkandidato de Ĉarlotino. Ili diris al mi esti vidintaj vin alveni + hodiaŭposttagmeze kaj mi ne toleris la ideon ne suprenveni." +</p> + +<p> + Okazis paŭzo inter ili kiun S-rino Lidkoto finfine interrompis, + deklarante: "Ho, tial ŝi jes ja min rekonis!" +</p> + +<p> + "Ĉu vin rekonis?" Li fiksrigardis. "Nu—" +</p> + +<p> + "Ho, mi prikonsciis ŝian rekonon pri mi, kvankam ŝi ne movis + eĉ ununuran palpebron. Tion mi prikonsciis pro la ruĝiĝo de + Ĉarlotino. La knabino havas ege belan + +<!-- File: 21.png --> + + ruĝiĝkapablon. Mi konsciis ke ŝia patrino malpermesis ke ŝi + alparolu min." +</p> + +<p> + Ido demetis sian ĉapelon kun malpacienca rido. "Ĉu Leilino ne + kuracis al vi viajn iluziojn?" +</p> + +<p> + Ŝi rigardis lin fikse. "Tial vi ne opinias ke Margaretino Vino celis + min malagnoski, ĉu?" +</p> + +<p> + "Mi opinias ke viaj opinioj estas absurdaj." +</p> + +<p> + Ŝi paŭzis percepteblan momenton sen daŭrigi la temon. Tiam ŝi + diris tanĝante: "Mi eknavigos morgaŭ frumatene. Mi intencis skribi + al vi. Jen la letero kiun mi jam komencis." +</p> + +<p> + La rigardo de Ido sekvis ŝian geston, tiam atingis ŝian vizaĝon. + "Tial ĉu vi ne intencis vidi min nek eĉ sciigi al mi ke vi foriros + ĝis post la foriro?" +</p> + +<p> + "Mi opiniis ke estos pli bone klarigi ĉion al vi en letero—" +</p> + +<p> + "Kion Dionome vi havas por klarigi?" Ŝi ne respondis kaj li + daŭrigis urĝe: "Ne povas esti ke vi maltrankviliĝas pri Leilino, + ĉar Ĉarlotino Vino diris al mi ke ŝi estis tie pasintsemajne + kaj multhoma kompanio alvenis en la momento mem de ŝia foriro: + la Fresbijoj, la Ĝilesoj kaj S-rino Lorino Bulĝero—la tuta + kontrolantaro! Se Leilino sukcesigis <i>tiun</i> ekzamenon, tiam ŝi + aljuĝigis al si sian diplomon." +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto sin faligetis en la saman angulon de la sofo kie + ŝi jam sidis dum ilia interparolado de la antaŭa semajno. "Mi + stultiĝis," ŝi komencis abrupte. "Mi devintus iri al Riĝfildo kun + Suzino. Mi konsciis nur poste ke oni atendis ke mi iru." +</p> + +<p> + "Ĉu atendis ke vi iru?" +</p> + +<p> + "Jes. Ho, la kulpo ne estis de Leilino. Ŝi suferis, kompatinda + karulino. Ŝia atento tiriĝis dise. Sed ŝi jam invitis sian + gastaron antaŭ ol ekscii pri mia alveno." +</p> + +<p> + "Ho, rilate al tio—" Ido entiris profundan spiron de senzorgigo. "Mi + povas kompreni ke estis laŭnecese malkuraĝige ne rajti disponi pri + ŝi solapersone je la komenco. Sed, malgraŭ ĉio, vi estis inter + malnovaj amikoj aŭ iliaj infanoj: la Ĝilesoj kaj la Fresbijoj—kaj + eta Ĉarlotino Vino." Li paŭzis momenton antaŭ la lasta nomo kaj + heziteme ŝin kontrolrigardis. "Eĉ se ili alvenis en maltaŭga + momento, vi estis certe feliĉa bonŝancinte revidi ilin ĉiujn ĉe + Leilino." +</p> + +<p> + Ŝi revenigis lian rigardon kun apenaŭ videbla rideto. "Ilin mi ne + vidis." +</p> + +<p> + "Ĉu ilin vi ne vidis?" +</p> + +<p> + "Ne. Tio estas, mi vidis nur etan Ĉarlotinon Vinon. Tiu infano estas + ekskvizita! Ni estigis interparoladon en la tago de mia alveno. Sed + kiam ŝia patrino eksciis ke mi gastas en la domo, ŝi telefonis al + ŝi, postulante ke ŝi tuj foriru. Tial mi ne revidis ŝin." +</p> + +<p> + La senkolora vizaĝo de Ido ruĝiĝis. "Mi ne scias de kie vi + alprenas tiajn ideojn." +</p> + +<p> + Ŝi daŭrigis, kvazaŭ ne lin aŭdinte. "Ho, kaj mi vidis ankaŭ + Marnjon Ĝileson dum momento. Suzino Suferno alvenigis ŝin al mia + ĉambro la lastan vesperon, post la vespermanĝo, kiam la aliaj ĉiuj + ludis briĝon. Ŝi havas bonvolan intencon—sed ne helpis multe." +</p> + +<p> + "Sed kion vi faris en via ĉambro vespere post la manĝo?" +</p> + +<!-- File: 22.png --> + +<p> + "Nu, vidu, kiam mi konsciis ke alveni estis eraro—kiom embarasa por + Leilino estis mia alveno, mi volas diri—mi nur diris al ŝi ke mi + estas tre laca kaj preferos resti supretaĝe ĝis la foriro de la + gastoj." +</p> + +<p> + Ido, ĝemante, frapigis la manon kontraŭ la brakon de sia fotelo. + "Mi scivolas kiom da ĉio tio vi nur imagis!" +</p> + +<p> + "Mi ne imagis tion ke Harjetino Fresbio ne petis vidi min, kvankam + sciante ke mi estas en la domo. Nek tion ke Marnjo Ĝileso instigis + Suzinon, je la dek unua horo, suprenkontrabandi ŝin ĝis mia ĉambro + kiam la aliaj ne scius kien ŝi malaperis. Nek la teruran timon de + mia kompatinda Leilino ke S-rino Lorino Bulĝero, honore de kiu la + festeno estis aranĝita, divenu ke mi estas en la domo kaj malhelpu + ke ŝia edzo aljuĝu al Vilburo la duan sekretaripostenon pro la + kialo ke oni devigis ŝin tranokti sub la sama tegmento kiel lia + bopatrino!" +</p> + +<p> + Ido daŭre tamburumis sur sian fotelbrakon per maltrankviligitaj + fingroj. "Vi ne <i>scias</i> ke iuj ajn el la agoj kiujn vi + priskribas fontis el la kaŭzoj kiujn vi supozas." +</p> + +<p> + S-rino Lidkoto paŭzis antaŭ ol respondi, kvazaŭ honeste strebante + taksi la pezon de lia argumentado. Tiam ŝi diris en mallaŭta voĉo, + "Mi scias ke Leilino suferegis timante ke mi malsuprenvenu al la + vespermanĝo la unuan nokton. Kaj estis por mi, ne por si, ke ŝi + timis. Leilino neniam timas por si." +</p> + +<p> + "Sed la konkludoj kiun vi eltiras estas nepre sensencaj. Estas + mallarĝpensaj virinoj ĉie sed la virinoj alvenintaj ĉe Leilino + konsciis nepre bonege ke ilia tiea ĉeesto havigus al ŝi specon de + socia rajtigo kaj se ili konsentis ke ŝi havu ĝin, kial mondo-nome + <!-- I decided to leave this hyphenated. It's really a matter of + personal preference. --> ili dezirus malaprobi tion por vi?" +</p> + +<p> + "Tiun samaĵon mem mi diris al mi antaŭ unu semajno en la nuna + ĉambro post mia unua interparolado kun Suzino Suferno." Ŝi + levis nebuletan rideton al liaj maltrankvilaj okuloj. "Jen kial + mi aŭskultis kion vi diris al mi la saman vesperon kaj kial viaj + argumentadoj min duonkonvinkis kaj instigis min ekesperi ke ne + maleblos por mi kio eblis por Leilino. Se jam alvenis la nova + liberigo, kial ne por mi same kiel por la aliaj? Mi ne scipovas diri + al vi kian flugvojon malfermis mia imago!" +</p> + +<p> + Franklino Ido stariĝis el sia fotelo kaj transiris la ĉambron ĝis + seĝo staranta proksime al la sofo-angulo. "Mi interesiĝis—en tiu + momento—nur pri kiel via imago ŝajnis proksimigi vin al mi," li + diris. +</p> + +<p> + "Ankaŭ mi interesiĝis pri tio. Jen kial mi celis foriri sen vidi + vin." Ili interŝanĝis reciprokajn seriozajn rigardojn. "Ĉar, vi + vidu, mi eraris," ŝi daŭrigis. "Ni ambaŭ eraris. Vi diras ke estas + sensence ke la virinoj konsentintaj agnoski la gastecon de Leilino + samtempe malkonsentis min renkonti sub ŝia tegmento. Kaj tiel tio + estas. Sed mi komencas kompreni la kialon de tio. Temas nur pri tio + ke la socio ege tro okupiĝas por revizii siajn decidojn. Sendube + neniu en la domo paŭzis por konsideri ke mia kazo kaj tiu de Leilino + estas samegaj. Ili nur memoris ke mi faris ion kion, en la momento + de la farado, la socio kondamnis. Mian kazon oni juĝis kaj klasis. + Mi estas la virino kiun jam de dudek jaroj oni malagnoskas. La pli + maljunaj homoj jam duonforgesis la kialon, kaj la pli junaj neniam + sciis la veran kialon. Malagnoski min nur fariĝis tradicio. Kaj la + tradicioj perdintaj sian signifon estas la plej malfacilaj por + +<!-- File: 23.png --> + + detrui." +</p> + +<p> + Ido sidis senmove dum ŝi parolis. Kiam ŝi silentis, li + stariĝis, ridante mallonge, kaj transiris la ĉambron + ĝis la fenestro. Ekstere, la vasta nigra Nov-Jorko-perspektivo, + striite per siaj multegaj lumvicoj, etendiĝis foren en la fumajn + randojn de la nokto. Pergeste li indikis ĝin al ŝi. +</p> + +<p> + "Kion signifas al la tuta tiea ekstera vivo, laŭ via supozo, tiaj + vortoj kiajn vi ĵus uzis—'socio,' 'tradicio' kaj la ceteraj?" +</p> + +<p> + Ŝi alvenis ekstari apud li ĉe la fenestro. "Malpli ol nenio, + kompreneble. Sed vi kaj mi ne estas ekstere. Ni estas fermitaj en eta + streĉita rondo de kutimo kaj asociiĝo, same kiel ni estas fermitaj + en ĉi tiu ĉambro. Memoru, mi opiniis esti sukcesinta eliri ĝin + iun fojon, sed verfakte estis la aliaj homoj kiuj ĝin eliris dum mi + restis en la sama eta ĉambro. La sola diferenco estis ke mi restis + tie solapersone. Ho, mi ĝin loĝebligis nun, mi alkutimiĝis al ĝi. + Sed mi perdis ĉiuj iluziojn pri anĝelo bonvolonta alveni malfermi + la pordon." +</p> + +<p> + Denove Ido ridis malpacience. "Nu, se la pordo ne malfermeblas, kial + ne permesi eniri ceteran malliberulon? Almenaŭ la soleco estus + malpli granda—" +</p> + +<p> + Ŝi forturniĝis de la malhela fenestro en la brile lumigitan + ĉambron. +</p> + +<p> + "Sed la malliberejo estus pli fortika. Vi forgesas ke mi estas bonege + informita pri tio. Ni estas ĉiuj malliberuloj, kompreneble—ni ĉiuj + ordinaraj homoj malkunportantaj nian liberecon en la cerbo. Sed ni + nin alkutimigis al niaj apartaj ĉeloj kaj se oni nin translokigas + subite en la novajn, povas okazi ke ni renkontu ŝtonmuron tie kie ni + atendis renkonti maldensan aeron kaj ke ni nin sensencigu frapegante + la kapon kontraŭ ĝin. Iun fojon mi vidis viron tiel agi." +</p> + +<p> + Ido, sin apogante kun falditaj brakoj kontraŭ la fenestrokadron, + ŝin spektadis silente dum ŝi vagiradis maltrankvile en la ĉambro, + kunamasigante kelkajn disĵetitajn librojn kaj lanĉante manplenon + da ŝiritaj leteroj en la forĵetaĵujon. Kiam ŝi finfaris, li + reparolis: "Ĉio kion vi diras baziĝas sur antaŭkonceptitaj + teorioj. Kial vi ne elprovis ilin malsuprenirante renkonti viajn + antaŭajn amikojn? Ĉu vi ne prikonscias kiun konkludon ili povus + nature koncepti pro via elekto vin kaŝi kiam ili alvenis? Ŝajnis + ke vi timas ilin—aŭ ke vi ne pardonis ilin. Ambaŭmaniere, vi + malpravigis ilin anstataŭ atendi ke ili pravigu vin. Se Leilino + sin enterigintus en la dezerto, ĉu vi supozas ke la socio tien + irintus por ŝin revenigi? Vi diras ke vi timis nome de Leilino kaj + ke ŝi timis nome de vi. Ĉu vi ne komprenas kion signifas ĉiuj + tiuj komplikaj sentoj? Nur ke vi estis tro nervoza en la koncerna + momento por lasi la aferon evolui nature, same kiel vi estas tro + nervoza nun por ilin taksi racie." Li paŭzis kaj turnis la rigardon + al ŝia vizaĝo. "Ne klopodu ektaksi nun. Aljuĝu al vi iom pli da + tempo. Aljuĝu al <i>mi</i> iom plu da tempo. De ĉiam mi konscias ke + bezonatos tempo." +</p> + +<p> + Li alproksimiĝis kaj ŝi permesis ke li alprenu ŝian manon. Pro la + serioza afableco de lia vizaĝo situanta tiel proksime super ŝi, ŝi + sentis sin kvazaŭ infanon vekitan el timigaj sonĝoj kaj trovantan + lumon en sia ĉambro. +</p> + +<p> + "Eble vi pravas—" ŝi aŭdis sin komenci. Tiam ia internaĵo retiris + ŝin kvazaŭ alkroĉe kaj ŝia mano forfalis de li. +</p> + +<!-- File: 24.png --> + +<p> + "Mi scias ke mi pravas; fidu al mi. Ni priparolos tion baldaŭ en + Florenco." +</p> + +<p> + Ŝi staris antaŭ li, sentante kun malespero lian bonecon, lian + paciencon kaj lian malrealecon. Lia tuta diraĵo ŝajnis pentrita + gazo mallevita inter ŝi kaj la veraj faktoj de la vivo kaj + kaptoprenis ŝin subita deziro dispecegigi la gazon. +</p> + +<p> + Ŝi retiriĝis kaj lin rigardis kun rideto de supraĵa trankviligo. + "Vi ja pravas—rilate al ĉesi paroli nun. Mi estas nervoza kaj laca + kaj daŭra parolado ne helpus. Mi tro meditas pri eventoj. Kiel vi + diras, mi devas penadi ne retiriĝi en kaŭrado antaŭ homoj." Ŝi + flankenturniĝis kaj rigardis la horloĝon. "Ho, estas nur la deka! + Se mi forsendas vin, mi komencos tro meditadi denove. Kaj se vi + restas, ni daŭre parolos pri la sama temo. Kial ni ne malsupreniru + viziti Margaretinon Vinon dum duonhoro?" +</p> + +<p> + Ŝi parolis malpeze kaj rapide dum ŝiaj brilaj okuloj rigardis lian + vizaĝon, kiun, dum ŝi spektadis, ŝi vidis ŝanĝiĝi, kvazaŭ ŝia + rideto ĵetintus sur ĝin tro klaran lumon. +</p> + +<p> + "Ho, ne—ne hodiaŭvespere!" li asertis. +</p> + +<p> + "Ĉu ne hodiaŭvespere? Nu, kiun alian vesperon mi havos kiam mi + foriros je la tagiĝo? Krome, mi deziras vidigi al vi ke mi celas + esti pli racia—ke mi celas ne plu timi homojn. Kaj tre plaĉus + al mi ekvidi novan fojon la malgrandan Ĉarlotinon." Li staris + antaŭ ŝi kun la mano en la barbo, ripetante la geston kiun li + efektivigis ĉiam en momentoj de perpleksiĝo. "Venu!" ŝi ordonis + ĝoje, turniĝante ĝis la pordo. +</p> + +<p> + Li sekvis ŝin kaj metis manon sur ŝian brakon. "Ĉu vi ne + opinias—ĉu ne estus pli bone ke mi antaŭiru kaj kontrolu? Ili + diris al mi ke ili pasigis lacigan tagon ĉe la robtajloro. Mi + kuraĝas sugesti ke ili jam enlitiĝis." +</p> + +<p> + "Se vi diris ke junulo de Ĉarlotino vespermanĝas kun ili. Certe li + ne foririntus antaŭ la deka, ĉu? Malgraŭ tio, mi malsupreniros + kaj kontrolos kun vi. Oni malŝparas tiom da tempo antaŭsendante + serviston." Ŝi flankenmetis lin mildageste, tiam paŭzis dum frapis + ŝin nova pensado. "Aŭ atendu. Mia servistino enestas la apudan + ĉambron. Mi petos ke ŝi iru demandi ĉu Margaretino konsentos min + akcepti. Jes, jen estas certe la plej bona rimedo." +</p> + +<p> + Ŝi turniĝis malantaŭen kaj iris ĝis la pordo kondukanta al ŝia + dormĉambro. Sed antaŭ ol povi ĝin malfermi, denove ŝi sentis la + rapidan tuŝgeston de Ido. +</p> + +<p> + "Mi opinias—nun mi memoras—la junulo de Ĉarlotino proponis ke ili + foriru ĉiuj—al muzikhalo aŭ simila ejo. Mi certas—mi nepre certas + ke vi ne sukcesos renkonti ilin." +</p> + +<p> + Ŝia mano forfalis de la pordo, la lia forfalis de ŝia brako kaj + dum ili retiriĝis kaj alfrontis unu la alian, ŝi vidis la sangon + leviĝi malrapide tra lia palflava haŭto, ruĝigi liajn kolon kaj + orelojn, sin trudi al la randoj de lia barbo kaj senmoviĝi en + malklarajn makulaĵojn sub liaj amikemaj ĉagrenitaj okuloj. Ŝi jam + vidis la saman ruĝiĝon sur alia vizaĝo kaj la sama impulso de + kompato sentita tiam denove ŝin instigis forturni la vizaĝon. +</p> + +<p> + Ĉeporda frapsono rompis la silenton kaj portisto enigis la kapon en + la ĉambron. +</p> + +<p> + "Estas nur por ekscii kiom da valizoj foriros al la ŝipo + morgaŭmatene." +</p> + +<!-- File: 25.png --> + +<p> + Ŝi sentis ke tiuj vortoj dispecigis ŝirrapide la vualon de pentrita + gazo kaj ke denove ŝi moviĝas inter la sovaĝaj randoj de la + realeco. +</p> + +<p> + "Ho, ve!" ŝi ekkriis. "Mi neniam sukcesas memori! Atendu momenton. + Necesas ke mi informiĝu ĉe mia servistino." +</p> + +<p> + Ŝi malfermis sian dormĉambran pordon kaj alvokis: "Anetino!" +</p> + +<!-- File: 26.png --> + +<!-- File: 27.png --> + +<!-- File: 28.png --> + + + + + + + + +<pre> + + + + + +End of the Project Gutenberg EBook of Aliaj Tempoj, by Edith Wharton + +*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK ALIAJ TEMPOJ *** + +***** This file should be named 18836-h.htm or 18836-h.zip ***** +This and all associated files of various formats will be found in: + http://www.gutenberg.org/1/8/8/3/18836/ + +Produced by Robert L. Read, William Patterson and the +Online Distributed Proofreading Team at http://www.pgdp.net + + +Updated editions will replace the previous one--the old editions +will be renamed. + +Creating the works from public domain print editions means that no +one owns a United States copyright in these works, so the Foundation +(and you!) can copy and distribute it in the United States without +permission and without paying copyright royalties. Special rules, +set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to +copying and distributing Project Gutenberg-tm electronic works to +protect the PROJECT GUTENBERG-tm concept and trademark. Project +Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you +charge for the eBooks, unless you receive specific permission. If you +do not charge anything for copies of this eBook, complying with the +rules is very easy. You may use this eBook for nearly any purpose +such as creation of derivative works, reports, performances and +research. They may be modified and printed and given away--you may do +practically ANYTHING with public domain eBooks. Redistribution is +subject to the trademark license, especially commercial +redistribution. + + + +*** START: FULL LICENSE *** + +THE FULL PROJECT GUTENBERG LICENSE +PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK + +To protect the Project Gutenberg-tm mission of promoting the free +distribution of electronic works, by using or distributing this work +(or any other work associated in any way with the phrase "Project +Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project +Gutenberg-tm License (available with this file or online at +http://gutenberg.org/license). + + +Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg-tm +electronic works + +1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg-tm +electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to +and accept all the terms of this license and intellectual property +(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all +the terms of this agreement, you must cease using and return or destroy +all copies of Project Gutenberg-tm electronic works in your possession. +If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project +Gutenberg-tm electronic work and you do not agree to be bound by the +terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or +entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8. + +1.B. "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be +used on or associated in any way with an electronic work by people who +agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few +things that you can do with most Project Gutenberg-tm electronic works +even without complying with the full terms of this agreement. See +paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project +Gutenberg-tm electronic works if you follow the terms of this agreement +and help preserve free future access to Project Gutenberg-tm electronic +works. See paragraph 1.E below. + +1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the Foundation" +or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of Project +Gutenberg-tm electronic works. Nearly all the individual works in the +collection are in the public domain in the United States. If an +individual work is in the public domain in the United States and you are +located in the United States, we do not claim a right to prevent you from +copying, distributing, performing, displaying or creating derivative +works based on the work as long as all references to Project Gutenberg +are removed. Of course, we hope that you will support the Project +Gutenberg-tm mission of promoting free access to electronic works by +freely sharing Project Gutenberg-tm works in compliance with the terms of +this agreement for keeping the Project Gutenberg-tm name associated with +the work. You can easily comply with the terms of this agreement by +keeping this work in the same format with its attached full Project +Gutenberg-tm License when you share it without charge with others. + +1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern +what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in +a constant state of change. If you are outside the United States, check +the laws of your country in addition to the terms of this agreement +before downloading, copying, displaying, performing, distributing or +creating derivative works based on this work or any other Project +Gutenberg-tm work. The Foundation makes no representations concerning +the copyright status of any work in any country outside the United +States. + +1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg: + +1.E.1. The following sentence, with active links to, or other immediate +access to, the full Project Gutenberg-tm License must appear prominently +whenever any copy of a Project Gutenberg-tm work (any work on which the +phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the phrase "Project +Gutenberg" is associated) is accessed, displayed, performed, viewed, +copied or distributed: + +This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with +almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or +re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included +with this eBook or online at www.gutenberg.org + +1.E.2. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is derived +from the public domain (does not contain a notice indicating that it is +posted with permission of the copyright holder), the work can be copied +and distributed to anyone in the United States without paying any fees +or charges. If you are redistributing or providing access to a work +with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on the +work, you must comply either with the requirements of paragraphs 1.E.1 +through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the +Project Gutenberg-tm trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or +1.E.9. + +1.E.3. If an individual Project Gutenberg-tm electronic work is posted +with the permission of the copyright holder, your use and distribution +must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any additional +terms imposed by the copyright holder. Additional terms will be linked +to the Project Gutenberg-tm License for all works posted with the +permission of the copyright holder found at the beginning of this work. + +1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg-tm +License terms from this work, or any files containing a part of this +work or any other work associated with Project Gutenberg-tm. + +1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this +electronic work, or any part of this electronic work, without +prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with +active links or immediate access to the full terms of the Project +Gutenberg-tm License. + +1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary, +compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any +word processing or hypertext form. However, if you provide access to or +distribute copies of a Project Gutenberg-tm work in a format other than +"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version +posted on the official Project Gutenberg-tm web site (www.gutenberg.org), +you must, at no additional cost, fee or expense to the user, provide a +copy, a means of exporting a copy, or a means of obtaining a copy upon +request, of the work in its original "Plain Vanilla ASCII" or other +form. Any alternate format must include the full Project Gutenberg-tm +License as specified in paragraph 1.E.1. + +1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying, +performing, copying or distributing any Project Gutenberg-tm works +unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9. + +1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing +access to or distributing Project Gutenberg-tm electronic works provided +that + +- You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from + the use of Project Gutenberg-tm works calculated using the method + you already use to calculate your applicable taxes. The fee is + owed to the owner of the Project Gutenberg-tm trademark, but he + has agreed to donate royalties under this paragraph to the + Project Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments + must be paid within 60 days following each date on which you + prepare (or are legally required to prepare) your periodic tax + returns. Royalty payments should be clearly marked as such and + sent to the Project Gutenberg Literary Archive Foundation at the + address specified in Section 4, "Information about donations to + the Project Gutenberg Literary Archive Foundation." + +- You provide a full refund of any money paid by a user who notifies + you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he + does not agree to the terms of the full Project Gutenberg-tm + License. You must require such a user to return or + destroy all copies of the works possessed in a physical medium + and discontinue all use of and all access to other copies of + Project Gutenberg-tm works. + +- You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of any + money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the + electronic work is discovered and reported to you within 90 days + of receipt of the work. + +- You comply with all other terms of this agreement for free + distribution of Project Gutenberg-tm works. + +1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project Gutenberg-tm +electronic work or group of works on different terms than are set +forth in this agreement, you must obtain permission in writing from +both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael +Hart, the owner of the Project Gutenberg-tm trademark. Contact the +Foundation as set forth in Section 3 below. + +1.F. + +1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable +effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread +public domain works in creating the Project Gutenberg-tm +collection. Despite these efforts, Project Gutenberg-tm electronic +works, and the medium on which they may be stored, may contain +"Defects," such as, but not limited to, incomplete, inaccurate or +corrupt data, transcription errors, a copyright or other intellectual +property infringement, a defective or damaged disk or other medium, a +computer virus, or computer codes that damage or cannot be read by +your equipment. + +1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right +of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project +Gutenberg-tm trademark, and any other party distributing a Project +Gutenberg-tm electronic work under this agreement, disclaim all +liability to you for damages, costs and expenses, including legal +fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT +LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE +PROVIDED IN PARAGRAPH F3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE +TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE +LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR +INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH +DAMAGE. + +1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a +defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can +receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a +written explanation to the person you received the work from. If you +received the work on a physical medium, you must return the medium with +your written explanation. The person or entity that provided you with +the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a +refund. If you received the work electronically, the person or entity +providing it to you may choose to give you a second opportunity to +receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy +is also defective, you may demand a refund in writing without further +opportunities to fix the problem. + +1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth +in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS' WITH NO OTHER +WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO +WARRANTIES OF MERCHANTIBILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE. + +1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied +warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages. +If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the +law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be +interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by +the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any +provision of this agreement shall not void the remaining provisions. + +1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the +trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone +providing copies of Project Gutenberg-tm electronic works in accordance +with this agreement, and any volunteers associated with the production, +promotion and distribution of Project Gutenberg-tm electronic works, +harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees, +that arise directly or indirectly from any of the following which you do +or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg-tm +work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any +Project Gutenberg-tm work, and (c) any Defect you cause. + + +Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg-tm + +Project Gutenberg-tm is synonymous with the free distribution of +electronic works in formats readable by the widest variety of computers +including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists +because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from +people in all walks of life. + +Volunteers and financial support to provide volunteers with the +assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg-tm's +goals and ensuring that the Project Gutenberg-tm collection will +remain freely available for generations to come. In 2001, the Project +Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure +and permanent future for Project Gutenberg-tm and future generations. +To learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation +and how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4 +and the Foundation web page at http://www.pglaf.org. + + +Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive +Foundation + +The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit +501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the +state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal +Revenue Service. The Foundation's EIN or federal tax identification +number is 64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at +http://pglaf.org/fundraising. Contributions to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation are tax deductible to the full extent +permitted by U.S. federal laws and your state's laws. + +The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr. S. +Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered +throughout numerous locations. Its business office is located at +809 North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email +business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact +information can be found at the Foundation's web site and official +page at http://pglaf.org + +For additional contact information: + Dr. Gregory B. Newby + Chief Executive and Director + gbnewby@pglaf.org + + +Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg +Literary Archive Foundation + +Project Gutenberg-tm depends upon and cannot survive without wide +spread public support and donations to carry out its mission of +increasing the number of public domain and licensed works that can be +freely distributed in machine readable form accessible by the widest +array of equipment including outdated equipment. Many small donations +($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt +status with the IRS. + +The Foundation is committed to complying with the laws regulating +charities and charitable donations in all 50 states of the United +States. Compliance requirements are not uniform and it takes a +considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up +with these requirements. We do not solicit donations in locations +where we have not received written confirmation of compliance. To +SEND DONATIONS or determine the status of compliance for any +particular state visit http://pglaf.org + +While we cannot and do not solicit contributions from states where we +have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition +against accepting unsolicited donations from donors in such states who +approach us with offers to donate. + +International donations are gratefully accepted, but we cannot make +any statements concerning tax treatment of donations received from +outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff. + +Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation +methods and addresses. Donations are accepted in a number of other +ways including checks, online payments and credit card donations. +To donate, please visit: http://pglaf.org/donate + + +Section 5. General Information About Project Gutenberg-tm electronic +works. + +Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg-tm +concept of a library of electronic works that could be freely shared +with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project +Gutenberg-tm eBooks with only a loose network of volunteer support. + + +Project Gutenberg-tm eBooks are often created from several printed +editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S. +unless a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily +keep eBooks in compliance with any particular paper edition. + + +Most people start at our Web site which has the main PG search facility: + + http://www.gutenberg.org + +This Web site includes information about Project Gutenberg-tm, +including how to make donations to the Project Gutenberg Literary +Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to +subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks. + + +</pre> + +</body> +</html> + |